)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Verenigde Staten
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype Object
(
[_defaultDoctype:protected] => HTML4_LOOSE
[_registry:protected] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[doctypes] => Array
(
[XHTML11] =>
[XHTML1_STRICT] =>
[XHTML1_TRANSITIONAL] =>
[XHTML1_FRAMESET] =>
[XHTML1_RDFA] =>
[XHTML_BASIC1] =>
[XHTML5] =>
[HTML4_STRICT] =>
[HTML4_LOOSE] =>
[HTML4_FRAMESET] =>
[HTML5] =>
)
[doctype] => HTML4_LOOSE
)
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_Doctype
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink Object
(
[_itemKeys:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => href
[2] => hreflang
[3] => id
[4] => media
[5] => rel
[6] => rev
[7] => type
[8] => title
[9] => extras
[10] => sizes
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadLink
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Verenigde Staten
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadScript] => Zend_View_Helper_HeadScript Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadScript
[_arbitraryAttributes:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureScriptType:protected] =>
[_captureScriptAttrs:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_optionalAttributes:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => defer
[2] => language
[3] => src
)
[_requiredAttributes:protected] => Array
(
[0] => type
)
[useCdata] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Verenigde Staten
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[InlineScript] => Zend_View_Helper_InlineScript Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_InlineScript
[_arbitraryAttributes:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureScriptType:protected] =>
[_captureScriptAttrs:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_optionalAttributes:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => defer
[2] => language
[3] => src
)
[_requiredAttributes:protected] => Array
(
[0] => type
)
[useCdata] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Verenigde Staten
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadTitle] => Zend_View_Helper_HeadTitle Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadTitle
[_translate:protected] =>
[_translator:protected] =>
[_defaultAttachOrder:protected] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Verenigde Staten
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Verenigde Staten
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[PartialLoop] => Zend_View_Helper_PartialLoop Object
(
[partialCounter:protected] => 15
[_objectKey:protected] =>
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[PaginationControl] => Zend_View_Helper_PaginationControl Object
(
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Partial] => Zend_View_Helper_Partial Object
(
[_objectKey:protected] =>
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Url] => Zend_View_Helper_Url Object
(
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
)
[_helperLoaded:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_helperLoadedDir:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filter:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterClass:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterLoaded:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterLoadedDir:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_escape:Zend_View_Abstract:private] => htmlspecialchars
[_encoding:Zend_View_Abstract:private] => UTF-8
[_lfiProtectionOn:Zend_View_Abstract:private] => 1
[_loaders:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[filter] => Zend_Loader_PluginLoader Object
(
[_loadedPluginPaths:protected] => Array
(
)
[_loadedPlugins:protected] => Array
(
)
[_prefixToPaths:protected] => Array
(
[Zend_View_Filter_] => Array
(
[0] => Zend/View/Filter/
[1] => ./views/filters/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/filters/
)
)
[_useStaticRegistry:protected] =>
)
[helper] => Zend_Loader_PluginLoader Object
(
[_loadedPluginPaths:protected] => Array
(
)
[_loadedPlugins:protected] => Array
(
[HeadMeta] => Zend_View_Helper_HeadMeta
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink
[HeadScript] => Zend_View_Helper_HeadScript
[InlineScript] => Zend_View_Helper_InlineScript
[HeadTitle] => Zend_View_Helper_HeadTitle
[PartialLoop] => Zend_View_Helper_PartialLoop
[Slugify] => TravelLog\View\Helper\Slugify
[DateTime] => TravelLog\View\Helper\DateTime
[Url] => Zend_View_Helper_Url
[ClickTracking] => TravelLog\View\Helper\ClickTracking
[TruncateWords] => TravelLog\View\Helper\TruncateWords
[PaginationControl] => Zend_View_Helper_PaginationControl
[Partial] => Zend_View_Helper_Partial
)
[_prefixToPaths:protected] => Array
(
[Zend_View_Helper_] => Array
(
[0] => Zend/View/Helper/
[1] => ./views/helpers/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/helpers/
)
[TravelLog\View\Helper\] => Array
(
[0] => /srv/www/tl-www/website/application/library/TravelLog/View/Helper/
)
)
[_useStaticRegistry:protected] =>
)
)
[_loaderTypes:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[0] => filter
[1] => helper
)
[_strictVars:Zend_View_Abstract:private] =>
[module] => home
[controller] => verenigde-staten
[action] => reisverslagen
[exception] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
(
[_previous:Zend_Exception:private] =>
[message:protected] => Invalid controller specified (verenigde-staten)
[string:Exception:private] =>
[code:protected] => 0
[file:protected] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Controller/Dispatcher/Standard.php
[line:protected] => 248
[trace:Exception:private] => Array
(
[0] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Controller/Front.php
[line] => 954
[function] => dispatch
[class] => Zend_Controller_Dispatcher_Standard
[type] => ->
[args] => Array
(
[0] => Zend_Controller_Request_Http Object
(
[_paramSources:protected] => Array
(
[0] => _GET
[1] => _POST
)
[_requestUri:protected] => /verenigde-staten/reisverslagen/p/1/page/4
[_baseUrl:protected] =>
[_basePath:protected] =>
[_pathInfo:protected] => verenigde-staten/reisverslagen/p/1/page/4
[_params:protected] => Array
(
[controller] => verenigde-staten
[action] => reisverslagen
[p] => 1
[page] => 4
[module] => home
[error_handler] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[exception] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
*RECURSION*
[type] => EXCEPTION_NO_CONTROLLER
[request] => Zend_Controller_Request_Http Object
(
[_paramSources:protected] => Array
(
[0] => _GET
[1] => _POST
)
[_requestUri:protected] => /verenigde-staten/reisverslagen/p/1/page/4
[_baseUrl:protected] =>
[_basePath:protected] =>
[_pathInfo:protected] => verenigde-staten/reisverslagen/p/1/page/4
[_params:protected] => Array
(
[controller] => verenigde-staten
[action] => reisverslagen
[p] => 1
[page] => 4
[module] => home
)
[_rawBody:protected] =>
[_aliases:protected] => Array
(
)
[_dispatched:protected] => 1
[_module:protected] => home
[_moduleKey:protected] => module
[_controller:protected] => verenigde-staten
[_controllerKey:protected] => controller
[_action:protected] => reisverslagen
[_actionKey:protected] => action
)
)
)
[continentId] => 6
[countryId] => 196
)
[_rawBody:protected] =>
[_aliases:protected] => Array
(
)
[_dispatched:protected] => 1
[_module:protected] => home
[_moduleKey:protected] => module
[_controller:protected] => reports
[_controllerKey:protected] => controller
[_action:protected] => index
[_actionKey:protected] => action
)
[1] => Zend_Controller_Response_Http Object
(
[_body:protected] => Array
(
[default] =>
)
[_exceptions:protected] => Array
(
[0] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
*RECURSION*
)
[_headers:protected] => Array
(
)
[_headersRaw:protected] => Array
(
)
[_httpResponseCode:protected] => 200
[_isRedirect:protected] =>
[_renderExceptions:protected] =>
[headersSentThrowsException] => 1
)
)
)
[1] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Application/Bootstrap/Bootstrap.php
[line] => 97
[function] => dispatch
[class] => Zend_Controller_Front
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
[2] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Application.php
[line] => 366
[function] => run
[class] => Zend_Application_Bootstrap_Bootstrap
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
[3] => Array
(
[file] => /srv/www/tl-www/website/public/index.php
[line] => 220
[function] => run
[class] => Zend_Application
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
)
[previous:Exception:private] =>
)
[currentUserId] => 0
[currentUserName] =>
[domainName] => waarbenjij.nu
[protocol] => https://
[cdnRoot] => https://cdn.easyapps.nl/
[cdn] => https://cdn.easyapps.nl/578/
[notificationWindow] =>
[customBannerParameters] => Array
(
)
[analyticsDomain] => .waarbenjij.nu
[analyticsCode] => UA-109425-7
[analyticsClickTracking] =>
[allContinents] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 1
[name] => Afrika
[nameSlugified] => afrika
[nameSlugifiedCrc32] => 1586791595
[info] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 2
[name] => Azië
[nameSlugified] => azie
[nameSlugifiedCrc32] => 1918887877
[info] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 3
[name] => Centraal-Amerika
[nameSlugified] => centraal-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 4250903019
[info] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 4
[name] => Europa
[nameSlugified] => europa
[nameSlugifiedCrc32] => 1342086343
[info] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 5
[name] => Midden Oosten
[nameSlugified] => midden-oosten
[nameSlugifiedCrc32] => 3432809701
[info] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 6
[name] => Noord-Amerika
[nameSlugified] => noord-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 20851603
[info] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 7
[name] => Oceanië
[nameSlugified] => oceanie
[nameSlugifiedCrc32] => 1997821390
[info] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 8
[name] => Rusland
[nameSlugified] => rusland
[nameSlugifiedCrc32] => 2319586005
[info] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 9
[name] => Zuid-Amerika
[nameSlugified] => zuid-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 2250637612
[info] =>
)
)
[allCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 209
[isoCode] => af
[name] => Afghanistan
[nameSlugified] => afghanistan
[continentId] => 2
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 254
[isoCode] => ax
[name] => Åland
[nameSlugified] => aland
[continentId] => 4
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 242
[isoCode] => us
[name] => Alaska
[nameSlugified] => alaska
[continentId] => 6
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 1
[isoCode] => al
[name] => Albanië
[nameSlugified] => albanie
[continentId] => 4
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 2
[isoCode] => dz
[name] => Algerije
[nameSlugified] => algerije
[continentId] => 1
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 3
[isoCode] => as
[name] => Amerikaans Samoa
[nameSlugified] => amerikaans-samoa
[continentId] => 7
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 190
[isoCode] => vi
[name] => Amerikaanse maagdeneilanden
[nameSlugified] => amerikaanse-maagdeneilanden
[continentId] => 3
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 4
[isoCode] => ad
[name] => Andorra
[nameSlugified] => andorra
[continentId] => 4
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 5
[isoCode] => ao
[name] => Angola
[nameSlugified] => angola
[continentId] => 1
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 6
[isoCode] => ai
[name] => Anguilla
[nameSlugified] => anguilla
[continentId] => 3
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 212
[isoCode] => aq
[name] => Antarctica
[nameSlugified] => antarctica
[continentId] => 9
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 7
[isoCode] => ag
[name] => Antigua
[nameSlugified] => antigua
[continentId] => 3
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 8
[isoCode] => ar
[name] => Argentinië
[nameSlugified] => argentinie
[continentId] => 9
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 9
[isoCode] => am
[name] => Armenië
[nameSlugified] => armenie
[continentId] => 2
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 10
[isoCode] => aw
[name] => Aruba
[nameSlugified] => aruba
[continentId] => 3
)
[15] => stdClass Object
(
[countryId] => 11
[isoCode] => au
[name] => Australië
[nameSlugified] => australie
[continentId] => 7
)
[16] => stdClass Object
(
[countryId] => 13
[isoCode] => az
[name] => Azerbeidjan
[nameSlugified] => azerbeidjan
[continentId] => 2
)
[17] => stdClass Object
(
[countryId] => 14
[isoCode] => bs
[name] => Bahama's
[nameSlugified] => bahama-s
[continentId] => 3
)
[18] => stdClass Object
(
[countryId] => 15
[isoCode] => bh
[name] => Bahrain
[nameSlugified] => bahrain
[continentId] => 5
)
[19] => stdClass Object
(
[countryId] => 16
[isoCode] => bd
[name] => Bangladesh
[nameSlugified] => bangladesh
[continentId] => 2
)
[20] => stdClass Object
(
[countryId] => 17
[isoCode] => bb
[name] => Barbados
[nameSlugified] => barbados
[continentId] => 3
)
[21] => stdClass Object
(
[countryId] => 19
[isoCode] => be
[name] => België
[nameSlugified] => belgie
[continentId] => 4
)
[22] => stdClass Object
(
[countryId] => 20
[isoCode] => bz
[name] => Belize
[nameSlugified] => belize
[continentId] => 1
)
[23] => stdClass Object
(
[countryId] => 21
[isoCode] => bj
[name] => Benin
[nameSlugified] => benin
[continentId] => 1
)
[24] => stdClass Object
(
[countryId] => 22
[isoCode] => bm
[name] => Bermuda
[nameSlugified] => bermuda
[continentId] => 6
)
[25] => stdClass Object
(
[countryId] => 23
[isoCode] => bt
[name] => Bhutan
[nameSlugified] => bhutan
[continentId] => 2
)
[26] => stdClass Object
(
[countryId] => 24
[isoCode] => bo
[name] => Bolivia
[nameSlugified] => bolivia
[continentId] => 9
)
[27] => stdClass Object
(
[countryId] => 252
[isoCode] => bq
[name] => Bonaire
[nameSlugified] => bonaire
[continentId] => 9
)
[28] => stdClass Object
(
[countryId] => 217
[isoCode] => ba
[name] => Bosnië en Herzegovina
[nameSlugified] => bosnie-en-herzegovina
[continentId] => 4
)
[29] => stdClass Object
(
[countryId] => 25
[isoCode] => bw
[name] => Botswana
[nameSlugified] => botswana
[continentId] => 1
)
[30] => stdClass Object
(
[countryId] => 226
[isoCode] => bv
[name] => Bouve Eilanden
[nameSlugified] => bouve-eilanden
[continentId] => 7
)
[31] => stdClass Object
(
[countryId] => 26
[isoCode] => br
[name] => Brazilië
[nameSlugified] => brazilie
[continentId] => 9
)
[32] => stdClass Object
(
[countryId] => 229
[isoCode] => io
[name] => Brits Territorium
[nameSlugified] => brits-territorium
[continentId] => 2
)
[33] => stdClass Object
(
[countryId] => 27
[isoCode] => vg
[name] => Britse maagdeneilanden
[nameSlugified] => britse-maagdeneilanden
[continentId] => 7
)
[34] => stdClass Object
(
[countryId] => 28
[isoCode] => bn
[name] => Brunei
[nameSlugified] => brunei
[continentId] => 2
)
[35] => stdClass Object
(
[countryId] => 29
[isoCode] => bg
[name] => Bulgarije
[nameSlugified] => bulgarije
[continentId] => 4
)
[36] => stdClass Object
(
[countryId] => 30
[isoCode] => bf
[name] => Burkina Faso
[nameSlugified] => burkina-faso
[continentId] => 1
)
[37] => stdClass Object
(
[countryId] => 31
[isoCode] => bi
[name] => Burundi
[nameSlugified] => burundi
[continentId] => 1
)
[38] => stdClass Object
(
[countryId] => 32
[isoCode] => kh
[name] => Cambodja
[nameSlugified] => cambodja
[continentId] => 2
)
[39] => stdClass Object
(
[countryId] => 34
[isoCode] => ca
[name] => Canada
[nameSlugified] => canada
[continentId] => 6
)
[40] => stdClass Object
(
[countryId] => 36
[isoCode] => ky
[name] => Cayman Eilanden
[nameSlugified] => cayman-eilanden
[continentId] => 3
)
[41] => stdClass Object
(
[countryId] => 37
[isoCode] => cf
[name] => Centraal Afrikaanse Republiek
[nameSlugified] => centraal-afrikaanse-republiek
[continentId] => 1
)
[42] => stdClass Object
(
[countryId] => 40
[isoCode] => cl
[name] => Chili
[nameSlugified] => chili
[continentId] => 9
)
[43] => stdClass Object
(
[countryId] => 41
[isoCode] => cn
[name] => China
[nameSlugified] => china
[continentId] => 2
)
[44] => stdClass Object
(
[countryId] => 42
[isoCode] => co
[name] => Colombia
[nameSlugified] => colombia
[continentId] => 9
)
[45] => stdClass Object
(
[countryId] => 231
[isoCode] => km
[name] => Comoros
[nameSlugified] => comoros
[continentId] => 7
)
[46] => stdClass Object
(
[countryId] => 43
[isoCode] => cg
[name] => Congo - Brazzaville
[nameSlugified] => congo-brazzaville
[continentId] => 1
)
[47] => stdClass Object
(
[countryId] => 44
[isoCode] => cd
[name] => Congo, Democratische Republiek v
[nameSlugified] => congo-democratische-republiek-v
[continentId] => 1
)
[48] => stdClass Object
(
[countryId] => 45
[isoCode] => ck
[name] => Cook Eilanden
[nameSlugified] => cook-eilanden
[continentId] => 7
)
[49] => stdClass Object
(
[countryId] => 46
[isoCode] => cr
[name] => Costa Rica
[nameSlugified] => costa-rica
[continentId] => 3
)
[50] => stdClass Object
(
[countryId] => 208
[isoCode] => cu
[name] => Cuba
[nameSlugified] => cuba
[continentId] => 3
)
[51] => stdClass Object
(
[countryId] => 251
[isoCode] => cw
[name] => Curaçao
[nameSlugified] => curacao
[continentId] => 9
)
[52] => stdClass Object
(
[countryId] => 48
[isoCode] => cy
[name] => Cyprus
[nameSlugified] => cyprus
[continentId] => 5
)
[53] => stdClass Object
(
[countryId] => 249
[isoCode] => gx
[name] => De ruimte
[nameSlugified] => de-ruimte
[continentId] => 0
)
[54] => stdClass Object
(
[countryId] => 50
[isoCode] => dk
[name] => Denemarken
[nameSlugified] => denemarken
[continentId] => 4
)
[55] => stdClass Object
(
[countryId] => 51
[isoCode] => dj
[name] => Djibouti
[nameSlugified] => djibouti
[continentId] => 1
)
[56] => stdClass Object
(
[countryId] => 52
[isoCode] => dm
[name] => Dominica
[nameSlugified] => dominica
[continentId] => 3
)
[57] => stdClass Object
(
[countryId] => 53
[isoCode] => do
[name] => Dominicaanse Republiek
[nameSlugified] => dominicaanse-republiek
[continentId] => 3
)
[58] => stdClass Object
(
[countryId] => 70
[isoCode] => de
[name] => Duitsland
[nameSlugified] => duitsland
[continentId] => 4
)
[59] => stdClass Object
(
[countryId] => 54
[isoCode] => ec
[name] => Ecuador
[nameSlugified] => ecuador
[continentId] => 9
)
[60] => stdClass Object
(
[countryId] => 55
[isoCode] => eg
[name] => Egypte
[nameSlugified] => egypte
[continentId] => 1
)
[61] => stdClass Object
(
[countryId] => 56
[isoCode] => sv
[name] => El Salvador
[nameSlugified] => el-salvador
[continentId] => 3
)
[62] => stdClass Object
(
[countryId] => 57
[isoCode] => gq
[name] => Equatoriaal Guinea
[nameSlugified] => equatoriaal-guinea
[continentId] => 1
)
[63] => stdClass Object
(
[countryId] => 58
[isoCode] => er
[name] => Eritrea
[nameSlugified] => eritrea
[continentId] => 1
)
[64] => stdClass Object
(
[countryId] => 59
[isoCode] => ee
[name] => Estland
[nameSlugified] => estland
[continentId] => 4
)
[65] => stdClass Object
(
[countryId] => 60
[isoCode] => et
[name] => Ethiopië
[nameSlugified] => ethiopie
[continentId] => 1
)
[66] => stdClass Object
(
[countryId] => 219
[isoCode] => fk
[name] => Falkland Eilanden
[nameSlugified] => falkland-eilanden
[continentId] => 9
)
[67] => stdClass Object
(
[countryId] => 61
[isoCode] => fo
[name] => Faroe eilanden
[nameSlugified] => faroe-eilanden
[continentId] => 4
)
[68] => stdClass Object
(
[countryId] => 62
[isoCode] => fj
[name] => Fiji
[nameSlugified] => fiji
[continentId] => 7
)
[69] => stdClass Object
(
[countryId] => 148
[isoCode] => ph
[name] => Filipijnen
[nameSlugified] => filipijnen
[continentId] => 2
)
[70] => stdClass Object
(
[countryId] => 63
[isoCode] => fi
[name] => Finland
[nameSlugified] => finland
[continentId] => 4
)
[71] => stdClass Object
(
[countryId] => 64
[isoCode] => fr
[name] => Frankrijk
[nameSlugified] => frankrijk
[continentId] => 4
)
[72] => stdClass Object
(
[countryId] => 65
[isoCode] => gf
[name] => Frans Guiana
[nameSlugified] => frans-guiana
[continentId] => 9
)
[73] => stdClass Object
(
[countryId] => 66
[isoCode] => pf
[name] => Frans Polynesië
[nameSlugified] => frans-polynesie
[continentId] => 7
)
[74] => stdClass Object
(
[countryId] => 67
[isoCode] => ga
[name] => Gabon
[nameSlugified] => gabon
[continentId] => 1
)
[75] => stdClass Object
(
[countryId] => 68
[isoCode] => gm
[name] => Gambia
[nameSlugified] => gambia
[continentId] => 1
)
[76] => stdClass Object
(
[countryId] => 69
[isoCode] => ge
[name] => Georgië
[nameSlugified] => georgie
[continentId] => 2
)
[77] => stdClass Object
(
[countryId] => 71
[isoCode] => gh
[name] => Ghana
[nameSlugified] => ghana
[continentId] => 1
)
[78] => stdClass Object
(
[countryId] => 72
[isoCode] => gi
[name] => Gibraltar
[nameSlugified] => gibraltar
[continentId] => 4
)
[79] => stdClass Object
(
[countryId] => 73
[isoCode] => gd
[name] => Granada
[nameSlugified] => granada
[continentId] => 4
)
[80] => stdClass Object
(
[countryId] => 74
[isoCode] => gr
[name] => Griekenland
[nameSlugified] => griekenland
[continentId] => 4
)
[81] => stdClass Object
(
[countryId] => 75
[isoCode] => gl
[name] => Groenland
[nameSlugified] => groenland
[continentId] => 4
)
[82] => stdClass Object
(
[countryId] => 76
[isoCode] => gp
[name] => Guadeloupe
[nameSlugified] => guadeloupe
[continentId] => 3
)
[83] => stdClass Object
(
[countryId] => 77
[isoCode] => gu
[name] => Guam
[nameSlugified] => guam
[continentId] => 7
)
[84] => stdClass Object
(
[countryId] => 78
[isoCode] => gt
[name] => Guatemala
[nameSlugified] => guatemala
[continentId] => 3
)
[85] => stdClass Object
(
[countryId] => 80
[isoCode] => gn
[name] => Guinea
[nameSlugified] => guinea
[continentId] => 1
)
[86] => stdClass Object
(
[countryId] => 79
[isoCode] => gw
[name] => Guinea-Bissau
[nameSlugified] => guinea-bissau
[continentId] => 1
)
[87] => stdClass Object
(
[countryId] => 81
[isoCode] => gy
[name] => Guyana
[nameSlugified] => guyana
[continentId] => 9
)
[88] => stdClass Object
(
[countryId] => 82
[isoCode] => ht
[name] => Haïti
[nameSlugified] => haiti
[continentId] => 3
)
[89] => stdClass Object
(
[countryId] => 248
[isoCode] => hi
[name] => Hawaï
[nameSlugified] => hawai
[continentId] => 6
)
[90] => stdClass Object
(
[countryId] => 228
[isoCode] => hm
[name] => Heard en Mc Donald Eilanden
[nameSlugified] => heard-en-mc-donald-eilanden
[continentId] => 7
)
[91] => stdClass Object
(
[countryId] => 83
[isoCode] => hn
[name] => Honduras
[nameSlugified] => honduras
[continentId] => 3
)
[92] => stdClass Object
(
[countryId] => 84
[isoCode] => hk
[name] => Hong Kong
[nameSlugified] => hong-kong
[continentId] => 2
)
[93] => stdClass Object
(
[countryId] => 85
[isoCode] => hu
[name] => Hongarije
[nameSlugified] => hongarije
[continentId] => 4
)
[94] => stdClass Object
(
[countryId] => 91
[isoCode] => ie
[name] => Ierland
[nameSlugified] => ierland
[continentId] => 4
)
[95] => stdClass Object
(
[countryId] => 86
[isoCode] => is
[name] => IJsland
[nameSlugified] => ijsland
[continentId] => 4
)
[96] => stdClass Object
(
[countryId] => 87
[isoCode] => in
[name] => India
[nameSlugified] => india
[continentId] => 2
)
[97] => stdClass Object
(
[countryId] => 88
[isoCode] => id
[name] => Indonesië
[nameSlugified] => indonesie
[continentId] => 2
)
[98] => stdClass Object
(
[countryId] => 90
[isoCode] => iq
[name] => Irak
[nameSlugified] => irak
[continentId] => 5
)
[99] => stdClass Object
(
[countryId] => 89
[isoCode] => ir
[name] => Iran
[nameSlugified] => iran
[continentId] => 5
)
[100] => stdClass Object
(
[countryId] => 92
[isoCode] => il
[name] => Israel
[nameSlugified] => israel
[continentId] => 5
)
[101] => stdClass Object
(
[countryId] => 93
[isoCode] => it
[name] => Italië
[nameSlugified] => italie
[continentId] => 4
)
[102] => stdClass Object
(
[countryId] => 94
[isoCode] => ci
[name] => Ivoorkust
[nameSlugified] => ivoorkust
[continentId] => 1
)
[103] => stdClass Object
(
[countryId] => 95
[isoCode] => jm
[name] => Jamaica
[nameSlugified] => jamaica
[continentId] => 3
)
[104] => stdClass Object
(
[countryId] => 96
[isoCode] => jp
[name] => Japan
[nameSlugified] => japan
[continentId] => 2
)
[105] => stdClass Object
(
[countryId] => 203
[isoCode] => ye
[name] => Jemen
[nameSlugified] => jemen
[continentId] => 5
)
[106] => stdClass Object
(
[countryId] => 97
[isoCode] => jo
[name] => Jordanië
[nameSlugified] => jordanie
[continentId] => 5
)
[107] => stdClass Object
(
[countryId] => 35
[isoCode] => cv
[name] => Kaap Verdië
[nameSlugified] => kaap-verdie
[continentId] => 3
)
[108] => stdClass Object
(
[countryId] => 33
[isoCode] => cm
[name] => Kameroen
[nameSlugified] => kameroen
[continentId] => 1
)
[109] => stdClass Object
(
[countryId] => 39
[isoCode] => cs
[name] => Kanaaleilanden
[nameSlugified] => kanaaleilanden
[continentId] => 4
)
[110] => stdClass Object
(
[countryId] => 98
[isoCode] => kz
[name] => Kazachstan
[nameSlugified] => kazachstan
[continentId] => 2
)
[111] => stdClass Object
(
[countryId] => 99
[isoCode] => ke
[name] => Kenia
[nameSlugified] => kenia
[continentId] => 1
)
[112] => stdClass Object
(
[countryId] => 227
[isoCode] => cx
[name] => Kerst Eiland
[nameSlugified] => kerst-eiland
[continentId] => 7
)
[113] => stdClass Object
(
[countryId] => 230
[isoCode] => ki
[name] => Kiribati
[nameSlugified] => kiribati
[continentId] => 7
)
[114] => stdClass Object
(
[countryId] => 100
[isoCode] => kw
[name] => Koeweit
[nameSlugified] => koeweit
[continentId] => 5
)
[115] => stdClass Object
(
[countryId] => 243
[isoCode] => kx
[name] => Kosovo
[nameSlugified] => kosovo
[continentId] => 4
)
[116] => stdClass Object
(
[countryId] => 47
[isoCode] => hr
[name] => Kroatië
[nameSlugified] => kroatie
[continentId] => 4
)
[117] => stdClass Object
(
[countryId] => 101
[isoCode] => kg
[name] => Kyrgizië
[nameSlugified] => kyrgizie
[continentId] => 2
)
[118] => stdClass Object
(
[countryId] => 102
[isoCode] => la
[name] => Laos
[nameSlugified] => laos
[continentId] => 2
)
[119] => stdClass Object
(
[countryId] => 105
[isoCode] => ls
[name] => Lesotho
[nameSlugified] => lesotho
[continentId] => 1
)
[120] => stdClass Object
(
[countryId] => 103
[isoCode] => lv
[name] => Letland
[nameSlugified] => letland
[continentId] => 4
)
[121] => stdClass Object
(
[countryId] => 104
[isoCode] => lb
[name] => Libanon
[nameSlugified] => libanon
[continentId] => 5
)
[122] => stdClass Object
(
[countryId] => 106
[isoCode] => lr
[name] => Liberië
[nameSlugified] => liberie
[continentId] => 1
)
[123] => stdClass Object
(
[countryId] => 107
[isoCode] => ly
[name] => Libië
[nameSlugified] => libie
[continentId] => 1
)
[124] => stdClass Object
(
[countryId] => 108
[isoCode] => li
[name] => Liechtenstein
[nameSlugified] => liechtenstein
[continentId] => 4
)
[125] => stdClass Object
(
[countryId] => 109
[isoCode] => lt
[name] => Litouwen
[nameSlugified] => litouwen
[continentId] => 4
)
[126] => stdClass Object
(
[countryId] => 110
[isoCode] => lu
[name] => Luxemburg
[nameSlugified] => luxemburg
[continentId] => 4
)
[127] => stdClass Object
(
[countryId] => 111
[isoCode] => mo
[name] => Macau
[nameSlugified] => macau
[continentId] => 2
)
[128] => stdClass Object
(
[countryId] => 112
[isoCode] => mk
[name] => Macedonië
[nameSlugified] => macedonie
[continentId] => 4
)
[129] => stdClass Object
(
[countryId] => 113
[isoCode] => mg
[name] => Madagascar
[nameSlugified] => madagascar
[continentId] => 1
)
[130] => stdClass Object
(
[countryId] => 114
[isoCode] => mw
[name] => Malawi
[nameSlugified] => malawi
[continentId] => 1
)
[131] => stdClass Object
(
[countryId] => 221
[isoCode] => mv
[name] => Malediven
[nameSlugified] => malediven
[continentId] => 2
)
[132] => stdClass Object
(
[countryId] => 115
[isoCode] => my
[name] => Maleisië
[nameSlugified] => maleisie
[continentId] => 2
)
[133] => stdClass Object
(
[countryId] => 116
[isoCode] => ml
[name] => Mali
[nameSlugified] => mali
[continentId] => 1
)
[134] => stdClass Object
(
[countryId] => 117
[isoCode] => mt
[name] => Malta
[nameSlugified] => malta
[continentId] => 4
)
[135] => stdClass Object
(
[countryId] => 128
[isoCode] => ma
[name] => Marokko
[nameSlugified] => marokko
[continentId] => 1
)
[136] => stdClass Object
(
[countryId] => 118
[isoCode] => mh
[name] => Marshall eilanden
[nameSlugified] => marshall-eilanden
[continentId] => 7
)
[137] => stdClass Object
(
[countryId] => 119
[isoCode] => mq
[name] => Martinique
[nameSlugified] => martinique
[continentId] => 3
)
[138] => stdClass Object
(
[countryId] => 120
[isoCode] => mr
[name] => Mauritanië
[nameSlugified] => mauritanie
[continentId] => 1
)
[139] => stdClass Object
(
[countryId] => 121
[isoCode] => mu
[name] => Mauritius
[nameSlugified] => mauritius
[continentId] => 3
)
[140] => stdClass Object
(
[countryId] => 241
[isoCode] => yt
[name] => Mayotte
[nameSlugified] => mayotte
[continentId] => 7
)
[141] => stdClass Object
(
[countryId] => 122
[isoCode] => mx
[name] => Mexico
[nameSlugified] => mexico
[continentId] => 6
)
[142] => stdClass Object
(
[countryId] => 123
[isoCode] => fm
[name] => Micronesië
[nameSlugified] => micronesie
[continentId] => 7
)
[143] => stdClass Object
(
[countryId] => 124
[isoCode] => md
[name] => Moldavië
[nameSlugified] => moldavie
[continentId] => 4
)
[144] => stdClass Object
(
[countryId] => 125
[isoCode] => mc
[name] => Monaco
[nameSlugified] => monaco
[continentId] => 4
)
[145] => stdClass Object
(
[countryId] => 126
[isoCode] => mn
[name] => Mongolië
[nameSlugified] => mongolie
[continentId] => 2
)
[146] => stdClass Object
(
[countryId] => 244
[isoCode] => me
[name] => Montenegro
[nameSlugified] => montenegro
[continentId] => 4
)
[147] => stdClass Object
(
[countryId] => 127
[isoCode] => ms
[name] => Montserat
[nameSlugified] => montserat
[continentId] => 9
)
[148] => stdClass Object
(
[countryId] => 129
[isoCode] => mz
[name] => Mozambique
[nameSlugified] => mozambique
[continentId] => 1
)
[149] => stdClass Object
(
[countryId] => 130
[isoCode] => mm
[name] => Myanmar
[nameSlugified] => myanmar
[continentId] => 2
)
[150] => stdClass Object
(
[countryId] => 131
[isoCode] => na
[name] => Namibië
[nameSlugified] => namibie
[continentId] => 1
)
[151] => stdClass Object
(
[countryId] => 233
[isoCode] => nr
[name] => Nauru
[nameSlugified] => nauru
[continentId] => 7
)
[152] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[isoCode] => nl
[name] => Nederland
[nameSlugified] => nederland
[continentId] => 4
)
[153] => stdClass Object
(
[countryId] => 133
[isoCode] => cw
[name] => Nederlandse Antillen
[nameSlugified] => nederlandse-antillen
[continentId] => 3
)
[154] => stdClass Object
(
[countryId] => 132
[isoCode] => np
[name] => Nepal
[nameSlugified] => nepal
[continentId] => 2
)
[155] => stdClass Object
(
[countryId] => 137
[isoCode] => ni
[name] => Nicaragua
[nameSlugified] => nicaragua
[continentId] => 3
)
[156] => stdClass Object
(
[countryId] => 135
[isoCode] => nc
[name] => Nieuw Caledonië
[nameSlugified] => nieuw-caledonie
[continentId] => 7
)
[157] => stdClass Object
(
[countryId] => 136
[isoCode] => nz
[name] => Nieuw Zeeland
[nameSlugified] => nieuw-zeeland
[continentId] => 7
)
[158] => stdClass Object
(
[countryId] => 138
[isoCode] => ne
[name] => Niger
[nameSlugified] => niger
[continentId] => 1
)
[159] => stdClass Object
(
[countryId] => 139
[isoCode] => ng
[name] => Nigeria
[nameSlugified] => nigeria
[continentId] => 1
)
[160] => stdClass Object
(
[countryId] => 234
[isoCode] => nu
[name] => Niue
[nameSlugified] => niue
[continentId] => 7
)
[161] => stdClass Object
(
[countryId] => 210
[isoCode] => kp
[name] => Noord-Korea
[nameSlugified] => noord-korea
[continentId] => 2
)
[162] => stdClass Object
(
[countryId] => 216
[isoCode] => nt
[name] => Noordpool
[nameSlugified] => noordpool
[continentId] => 4
)
[163] => stdClass Object
(
[countryId] => 140
[isoCode] => no
[name] => Noorwegen
[nameSlugified] => noorwegen
[continentId] => 4
)
[164] => stdClass Object
(
[countryId] => 232
[isoCode] => nf
[name] => Norfolk Eilanden
[nameSlugified] => norfolk-eilanden
[continentId] => 7
)
[165] => stdClass Object
(
[countryId] => 191
[isoCode] => ug
[name] => Oeganda
[nameSlugified] => oeganda
[continentId] => 1
)
[166] => stdClass Object
(
[countryId] => 192
[isoCode] => ua
[name] => Oekraïne
[nameSlugified] => oekraine
[continentId] => 4
)
[167] => stdClass Object
(
[countryId] => 197
[isoCode] => uz
[name] => Oezbekistan
[nameSlugified] => oezbekistan
[continentId] => 2
)
[168] => stdClass Object
(
[countryId] => 141
[isoCode] => om
[name] => Oman
[nameSlugified] => oman
[continentId] => 5
)
[169] => stdClass Object
(
[countryId] => 218
[isoCode] => tl
[name] => Oost Timor
[nameSlugified] => oost-timor
[continentId] => 2
)
[170] => stdClass Object
(
[countryId] => 12
[isoCode] => at
[name] => Oostenrijk
[nameSlugified] => oostenrijk
[continentId] => 4
)
[171] => stdClass Object
(
[countryId] => 246
[isoCode] => rn
[name] => Paaseiland
[nameSlugified] => paaseiland
[continentId] => 7
)
[172] => stdClass Object
(
[countryId] => 142
[isoCode] => pk
[name] => Pakistan
[nameSlugified] => pakistan
[continentId] => 2
)
[173] => stdClass Object
(
[countryId] => 143
[isoCode] => pw
[name] => Palau
[nameSlugified] => palau
[continentId] => 7
)
[174] => stdClass Object
(
[countryId] => 214
[isoCode] => ps
[name] => Palestina
[nameSlugified] => palestina
[continentId] => 5
)
[175] => stdClass Object
(
[countryId] => 144
[isoCode] => pa
[name] => Panama
[nameSlugified] => panama
[continentId] => 3
)
[176] => stdClass Object
(
[countryId] => 145
[isoCode] => pg
[name] => Papua Nieuw Guinea
[nameSlugified] => papua-nieuw-guinea
[continentId] => 7
)
[177] => stdClass Object
(
[countryId] => 146
[isoCode] => py
[name] => Paraguay
[nameSlugified] => paraguay
[continentId] => 9
)
[178] => stdClass Object
(
[countryId] => 147
[isoCode] => pe
[name] => Peru
[nameSlugified] => peru
[continentId] => 9
)
[179] => stdClass Object
(
[countryId] => 236
[isoCode] => pn
[name] => Pitcairn
[nameSlugified] => pitcairn
[continentId] => 7
)
[180] => stdClass Object
(
[countryId] => 149
[isoCode] => pl
[name] => Polen
[nameSlugified] => polen
[continentId] => 4
)
[181] => stdClass Object
(
[countryId] => 150
[isoCode] => pt
[name] => Portugal
[nameSlugified] => portugal
[continentId] => 4
)
[182] => stdClass Object
(
[countryId] => 151
[isoCode] => pr
[name] => Puerto Rico
[nameSlugified] => puerto-rico
[continentId] => 3
)
[183] => stdClass Object
(
[countryId] => 152
[isoCode] => qa
[name] => Qatar
[nameSlugified] => qatar
[continentId] => 5
)
[184] => stdClass Object
(
[countryId] => 999
[isoCode] => rr
[name] => reisinspiratie
[nameSlugified] => reisinspiratie
[continentId] => 4
)
[185] => stdClass Object
(
[countryId] => 153
[isoCode] => re
[name] => Réunion
[nameSlugified] => reunion
[continentId] => 1
)
[186] => stdClass Object
(
[countryId] => 154
[isoCode] => ro
[name] => Roemenië
[nameSlugified] => roemenie
[continentId] => 4
)
[187] => stdClass Object
(
[countryId] => 155
[isoCode] => ru
[name] => Rusland
[nameSlugified] => rusland
[continentId] => 4
)
[188] => stdClass Object
(
[countryId] => 156
[isoCode] => rw
[name] => Rwanda
[nameSlugified] => rwanda
[continentId] => 1
)
[189] => stdClass Object
(
[countryId] => 157
[isoCode] => mp
[name] => Saipan
[nameSlugified] => saipan
[continentId] => 7
)
[190] => stdClass Object
(
[countryId] => 222
[isoCode] => ws
[name] => Samoa
[nameSlugified] => samoa
[continentId] => 7
)
[191] => stdClass Object
(
[countryId] => 158
[isoCode] => sm
[name] => San Marino
[nameSlugified] => san-marino
[continentId] => 4
)
[192] => stdClass Object
(
[countryId] => 239
[isoCode] => st
[name] => Sao Tome en Principe
[nameSlugified] => sao-tome-en-principe
[continentId] => 1
)
[193] => stdClass Object
(
[countryId] => 159
[isoCode] => sa
[name] => Saudi Arabië
[nameSlugified] => saudi-arabie
[continentId] => 5
)
[194] => stdClass Object
(
[countryId] => 160
[isoCode] => sn
[name] => Senegal
[nameSlugified] => senegal
[continentId] => 1
)
[195] => stdClass Object
(
[countryId] => 247
[isoCode] => rs
[name] => Servië
[nameSlugified] => servie
[continentId] => 4
)
[196] => stdClass Object
(
[countryId] => 207
[isoCode] => yu
[name] => Servie en Montenegro
[nameSlugified] => servie-en-montenegro
[continentId] => 4
)
[197] => stdClass Object
(
[countryId] => 161
[isoCode] => sc
[name] => Seychellen
[nameSlugified] => seychellen
[continentId] => 1
)
[198] => stdClass Object
(
[countryId] => 162
[isoCode] => sl
[name] => Sierra Leone
[nameSlugified] => sierra-leone
[continentId] => 1
)
[199] => stdClass Object
(
[countryId] => 163
[isoCode] => sg
[name] => Singapore
[nameSlugified] => singapore
[continentId] => 2
)
[200] => stdClass Object
(
[countryId] => 238
[isoCode] => sh
[name] => Sint Helena
[nameSlugified] => sint-helena
[continentId] => 7
)
[201] => stdClass Object
(
[countryId] => 253
[isoCode] => cx
[name] => Sint Maarten
[nameSlugified] => sint-maarten
[continentId] => 3
)
[202] => stdClass Object
(
[countryId] => 235
[isoCode] => pm
[name] => Sint Pierre en Miquelon
[nameSlugified] => sint-pierre-en-miquelon
[continentId] => 7
)
[203] => stdClass Object
(
[countryId] => 165
[isoCode] => si
[name] => Slovenië
[nameSlugified] => slovenie
[continentId] => 4
)
[204] => stdClass Object
(
[countryId] => 164
[isoCode] => sk
[name] => Slowaakse Republiek
[nameSlugified] => slowaakse-republiek
[continentId] => 4
)
[205] => stdClass Object
(
[countryId] => 175
[isoCode] => sd
[name] => Soedan
[nameSlugified] => soedan
[continentId] => 1
)
[206] => stdClass Object
(
[countryId] => 237
[isoCode] => sb
[name] => Solomon Eilanden
[nameSlugified] => solomon-eilanden
[continentId] => 7
)
[207] => stdClass Object
(
[countryId] => 166
[isoCode] => so
[name] => Somalië
[nameSlugified] => somalie
[continentId] => 1
)
[208] => stdClass Object
(
[countryId] => 250
[isoCode] => ss
[name] => South Sudan
[nameSlugified] => south-sudan
[continentId] => 1
)
[209] => stdClass Object
(
[countryId] => 169
[isoCode] => es
[name] => Spanje
[nameSlugified] => spanje
[continentId] => 4
)
[210] => stdClass Object
(
[countryId] => 211
[isoCode] => sj
[name] => Spitsbergen
[nameSlugified] => spitsbergen
[continentId] => 4
)
[211] => stdClass Object
(
[countryId] => 170
[isoCode] => lk
[name] => Sri Lanka
[nameSlugified] => sri-lanka
[continentId] => 2
)
[212] => stdClass Object
(
[countryId] => 172
[isoCode] => kn
[name] => St. Kitts and Nevis
[nameSlugified] => st-kitts-and-nevis
[continentId] => 3
)
[213] => stdClass Object
(
[countryId] => 173
[isoCode] => lc
[name] => St. Lucia
[nameSlugified] => st-lucia
[continentId] => 3
)
[214] => stdClass Object
(
[countryId] => 174
[isoCode] => vc
[name] => St. Vincent
[nameSlugified] => st-vincent
[continentId] => 3
)
[215] => stdClass Object
(
[countryId] => 176
[isoCode] => sr
[name] => Suriname
[nameSlugified] => suriname
[continentId] => 9
)
[216] => stdClass Object
(
[countryId] => 177
[isoCode] => sz
[name] => Swaziland
[nameSlugified] => swaziland
[continentId] => 1
)
[217] => stdClass Object
(
[countryId] => 180
[isoCode] => sy
[name] => Syrië
[nameSlugified] => syrie
[continentId] => 5
)
[218] => stdClass Object
(
[countryId] => 181
[isoCode] => tw
[name] => Taiwan
[nameSlugified] => taiwan
[continentId] => 2
)
[219] => stdClass Object
(
[countryId] => 213
[isoCode] => tj
[name] => Tajikistan
[nameSlugified] => tajikistan
[continentId] => 2
)
[220] => stdClass Object
(
[countryId] => 182
[isoCode] => tz
[name] => Tanzania
[nameSlugified] => tanzania
[continentId] => 1
)
[221] => stdClass Object
(
[countryId] => 183
[isoCode] => th
[name] => Thailand
[nameSlugified] => thailand
[continentId] => 2
)
[222] => stdClass Object
(
[countryId] => 220
[isoCode] => tb
[name] => Tibet
[nameSlugified] => tibet
[continentId] => 2
)
[223] => stdClass Object
(
[countryId] => 184
[isoCode] => tg
[name] => Togo
[nameSlugified] => togo
[continentId] => 1
)
[224] => stdClass Object
(
[countryId] => 240
[isoCode] => tk
[name] => Tokelau
[nameSlugified] => tokelau
[continentId] => 7
)
[225] => stdClass Object
(
[countryId] => 223
[isoCode] => to
[name] => Tonga
[nameSlugified] => tonga
[continentId] => 7
)
[226] => stdClass Object
(
[countryId] => 185
[isoCode] => tt
[name] => Trinidad en Tobago
[nameSlugified] => trinidad-en-tobago
[continentId] => 3
)
[227] => stdClass Object
(
[countryId] => 38
[isoCode] => td
[name] => Tsjaad
[nameSlugified] => tsjaad
[continentId] => 1
)
[228] => stdClass Object
(
[countryId] => 49
[isoCode] => cz
[name] => Tsjechische Republiek
[nameSlugified] => tsjechische-republiek
[continentId] => 4
)
[229] => stdClass Object
(
[countryId] => 186
[isoCode] => tn
[name] => Tunesië
[nameSlugified] => tunesie
[continentId] => 1
)
[230] => stdClass Object
(
[countryId] => 187
[isoCode] => tr
[name] => Turkije
[nameSlugified] => turkije
[continentId] => 5
)
[231] => stdClass Object
(
[countryId] => 188
[isoCode] => tm
[name] => Turkmenistan
[nameSlugified] => turkmenistan
[continentId] => 2
)
[232] => stdClass Object
(
[countryId] => 189
[isoCode] => tc
[name] => Turkse en Caicos Eilanden
[nameSlugified] => turkse-en-caicos-eilanden
[continentId] => 3
)
[233] => stdClass Object
(
[countryId] => 245
[isoCode] => tv
[name] => Tuvalu
[nameSlugified] => tuvalu
[continentId] => 7
)
[234] => stdClass Object
(
[countryId] => 195
[isoCode] => uy
[name] => Uruguay
[nameSlugified] => uruguay
[continentId] => 9
)
[235] => stdClass Object
(
[countryId] => 198
[isoCode] => vu
[name] => Vanuatu
[nameSlugified] => vanuatu
[continentId] => 7
)
[236] => stdClass Object
(
[countryId] => 199
[isoCode] => va
[name] => Vaticaanstad
[nameSlugified] => vaticaanstad
[continentId] => 4
)
[237] => stdClass Object
(
[countryId] => 200
[isoCode] => ve
[name] => Venezuela
[nameSlugified] => venezuela
[continentId] => 9
)
[238] => stdClass Object
(
[countryId] => 194
[isoCode] => gb
[name] => Verenigd Koninkrijk
[nameSlugified] => verenigd-koninkrijk
[continentId] => 4
)
[239] => stdClass Object
(
[countryId] => 193
[isoCode] => ae
[name] => Verenigde Arabische Emiraten
[nameSlugified] => verenigde-arabische-emiraten
[continentId] => 5
)
[240] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[isoCode] => us
[name] => Verenigde Staten
[nameSlugified] => verenigde-staten
[continentId] => 6
)
[241] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[isoCode] => vn
[name] => Vietnam
[nameSlugified] => vietnam
[continentId] => 2
)
[242] => stdClass Object
(
[countryId] => 202
[isoCode] => wf
[name] => Wallis & Futuna
[nameSlugified] => wallis-futuna
[continentId] => 7
)
[243] => stdClass Object
(
[countryId] => 215
[isoCode] => eh
[name] => Westelijke Sahara
[nameSlugified] => westelijke-sahara
[continentId] => 1
)
[244] => stdClass Object
(
[countryId] => 18
[isoCode] => by
[name] => Wit-Rusland
[nameSlugified] => wit-rusland
[continentId] => 4
)
[245] => stdClass Object
(
[countryId] => 204
[isoCode] => zm
[name] => Zambia
[nameSlugified] => zambia
[continentId] => 1
)
[246] => stdClass Object
(
[countryId] => 205
[isoCode] => zw
[name] => Zimbabwe
[nameSlugified] => zimbabwe
[continentId] => 1
)
[247] => stdClass Object
(
[countryId] => 171
[isoCode] => gs
[name] => Zuid Georgia
[nameSlugified] => zuid-georgia
[continentId] => 3
)
[248] => stdClass Object
(
[countryId] => 250
[isoCode] => ss
[name] => Zuid Sudan
[nameSlugified] => zuid-sudan
[continentId] => 1
)
[249] => stdClass Object
(
[countryId] => 167
[isoCode] => za
[name] => Zuid-Afrika
[nameSlugified] => zuid-afrika
[continentId] => 1
)
[250] => stdClass Object
(
[countryId] => 168
[isoCode] => kr
[name] => Zuid-Korea
[nameSlugified] => zuid-korea
[continentId] => 2
)
[251] => stdClass Object
(
[countryId] => 178
[isoCode] => se
[name] => Zweden
[nameSlugified] => zweden
[continentId] => 4
)
[252] => stdClass Object
(
[countryId] => 179
[isoCode] => ch
[name] => Zwitserland
[nameSlugified] => zwitserland
[continentId] => 4
)
)
[portalTicker] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[userId] => 464307
[username] => avotrip
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/464/307_50x50.jpg?r=0
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/464/307_105x105.jpg?r=0
[currentContinentId] => 6
[currentContinentName] => Noord-Amerika
[currentContinentNameSlugified] => noord-amerika
[currentCountryNameSlugified] => verenigde-staten
[currentCountryName] => Verenigde Staten
[currentCountryIsoCode] => us
[currentCountryId] => 196
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
)
[name] =>
[firstName] =>
[reportsCount] => 3
[travelsCount] => 2
)
[1] => stdClass Object
(
[userId] => 464047
[username] => usniniasen
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/default/profile_50x50.jpg
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/default/profile_105x105.jpg
[currentContinentId] => 6
[currentContinentName] => Noord-Amerika
[currentContinentNameSlugified] => noord-amerika
[currentCountryNameSlugified] => verenigde-staten
[currentCountryName] => Verenigde Staten
[currentCountryIsoCode] => us
[currentCountryId] => 196
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
)
[name] =>
[firstName] =>
[reportsCount] => 7
[travelsCount] => 1
)
[2] => stdClass Object
(
[userId] => 59208
[username] => annemiekkamphuis
[photoRevision] => 271
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/059/208_50x50.jpg?r=271
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/059/208_105x105.jpg?r=271
[currentContinentId] => 6
[currentContinentName] => Noord-Amerika
[currentContinentNameSlugified] => noord-amerika
[currentCountryNameSlugified] => verenigde-staten
[currentCountryName] => Verenigde Staten
[currentCountryIsoCode] => us
[currentCountryId] => 196
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 14
[countryName] => Bahama's
[countryIsoCode] => bs
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 122
[countryName] => Mexico
[countryIsoCode] => mx
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 96
[countryName] => Japan
[countryIsoCode] => jp
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 169
[countryName] => Spanje
[countryIsoCode] => es
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 10
[countryName] => Aruba
[countryIsoCode] => aw
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 70
[countryName] => Duitsland
[countryIsoCode] => de
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 179
[countryName] => Zwitserland
[countryIsoCode] => ch
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 190
[countryName] => Amerikaanse maagdeneilanden
[countryIsoCode] => vi
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 64
[countryName] => Frankrijk
[countryIsoCode] => fr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 168
[countryName] => Zuid-Korea
[countryIsoCode] => kr
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 193
[countryName] => Verenigde Arabische Emiraten
[countryIsoCode] => ae
[continentId] => 5
[continentName] => Midden Oosten
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 12
[countryName] => Oostenrijk
[countryIsoCode] => at
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 93
[countryName] => Italië
[countryIsoCode] => it
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[15] => stdClass Object
(
[countryId] => 194
[countryName] => Verenigd Koninkrijk
[countryIsoCode] => gb
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[16] => stdClass Object
(
[countryId] => 34
[countryName] => Canada
[countryIsoCode] => ca
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
[17] => stdClass Object
(
[countryId] => 125
[countryName] => Monaco
[countryIsoCode] => mc
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[18] => stdClass Object
(
[countryId] => 41
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[19] => stdClass Object
(
[countryId] => 11
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[continentId] => 7
[continentName] => Oceanië
)
[20] => stdClass Object
(
[countryId] => 136
[countryName] => Nieuw Zeeland
[countryIsoCode] => nz
[continentId] => 7
[continentName] => Oceanië
)
[21] => stdClass Object
(
[countryId] => 150
[countryName] => Portugal
[countryIsoCode] => pt
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
)
[name] => Annemiek Kamphuis
[firstName] => Annemiek
[reportsCount] => 467
[travelsCount] => 1
)
[3] => stdClass Object
(
[userId] => 442264
[username] => inekesreizen
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/default/profile_50x50.jpg
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/default/profile_105x105.jpg
[currentContinentId] => 4
[currentContinentName] => Europa
[currentContinentNameSlugified] => europa
[currentCountryNameSlugified] => nederland
[currentCountryName] => Nederland
[currentCountryIsoCode] => nl
[currentCountryId] => 134
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 70
[countryName] => Duitsland
[countryIsoCode] => de
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 12
[countryName] => Oostenrijk
[countryIsoCode] => at
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 47
[countryName] => Kroatië
[countryIsoCode] => hr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 34
[countryName] => Canada
[countryIsoCode] => ca
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
)
[name] =>
[firstName] =>
[reportsCount] => 50
[travelsCount] => 2
)
[4] => stdClass Object
(
[userId] => 298176
[username] => flyingtothewest
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/298/176_50x50.jpg?r=0
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/298/176_105x105.jpg?r=0
[currentContinentId] => 4
[currentContinentName] => Europa
[currentContinentNameSlugified] => europa
[currentCountryNameSlugified] => nederland
[currentCountryName] => Nederland
[currentCountryIsoCode] => nl
[currentCountryId] => 134
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 86
[countryName] => IJsland
[countryIsoCode] => is
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 167
[countryName] => Zuid-Afrika
[countryIsoCode] => za
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 85
[countryName] => Hongarije
[countryIsoCode] => hu
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 169
[countryName] => Spanje
[countryIsoCode] => es
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 194
[countryName] => Verenigd Koninkrijk
[countryIsoCode] => gb
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 64
[countryName] => Frankrijk
[countryIsoCode] => fr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 150
[countryName] => Portugal
[countryIsoCode] => pt
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 17
[countryName] => Barbados
[countryIsoCode] => bb
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 172
[countryName] => St. Kitts and Nevis
[countryIsoCode] => kn
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 7
[countryName] => Antigua
[countryIsoCode] => ag
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 52
[countryName] => Dominica
[countryIsoCode] => dm
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 119
[countryName] => Martinique
[countryIsoCode] => mq
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
)
[name] => Ingrid Vogels
[firstName] => Ingrid
[reportsCount] => 225
[travelsCount] => 21
)
)
[latestNews] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[newsId] => 138
[date] => 2026-03-27
[title] => Vakantie naar Spanje plannen? Denk hier aan!
[text] =>
Spanje is een populair vakantieland onder Nederlanders. Elke zomer weer vieren veel mensen vakantie in dit Zuid-Europese land. Niet gek, want je vindt er zon, zee en strand. Je kunt er lekker ontspannen en ook nog eens genieten van heerlijk eten. Denk je erover na om komende zomer zelf op vakantie te gaan naar Spanje? Plan je reis van goed. Wij vertellen je hier wat je vooraf moet weten, zodat je niet voor verrassingen komt te staan.
Wil je met je kinderen op vakantie naar Spanje? Grote kans dat je in de zomer gaat, want je zit vast aan de schoolvakanties. Het is er vaak een drukte van belang, want mensen uit heel Europa trekken dan naar Spanje. Dit komt vooral doordat je er zekerheid hebt op mooi weer. Als je van levendigheid houdt en zongarantie wilt, is de zomer de beste tijd om naar Spanje te reizen.
Houd je niet van massatoerisme of heb je het al snel warm? En zit je ook niet vast aan schoolvakanties? Dan is het voor- of najaar een betere tijd om vakantie te vieren in Spanje. Het is er dan een stuk rustiger en ook minder warm. Bijkomend voordeel is dat je in deze periodes vaak ook minder betaalt voor een vakantie naar Spanje.
Voordat je begint met het plannen van een vakantie naar Spanje, is het slim om een budget vast te stellen. Je bespaart je zelf zo veel tijd en moeite. Als je op voorhand al weet dat een vakantie te duur is, hoef je er ook niet naar te kijken. Wil je naar Spanje op vakantie met TUI? Kies dit land dan als bestemming, geef aan wanneer je weg wilt en kies het aantal personen dat meegaat. Bij het aanbod zie je vervolgens de prijs staan. Hierdoor weet je direct of een vakantie binnen je budget valt of niet.
Veel mensen reizen met het vliegtuig naar Spanje. Dit komt vooral doordat je met de auto al snel een dag onderweg bent. Vanuit Utrecht is het 14 tot 18 uur rijden tot de grensregio. Wil je naar het zuiden? Dan ben je al snel meer dan 20 uur onderweg. Met het vliegtuig sta je binnen een paar uur in Spanje. Als je tijdens je vakantie veel wilt zien, kun je eventueel een auto huren. Je kunt dan gaan en staan waar je wilt en bent niet afhankelijk van taxi’s of het openbaar vervoer.
Wie vakantie wil vieren in Spanje, moet ook een accommodatie boeken. Doordat het zo’n populair vakantieland is, zijn er volop mogelijkheden. Toch is het niet slim om maar zo een verblijf te boeken. De accommodatie moet namelijk passen bij je vakantieplannen en het gezelschap waarmee je reist. Gaan er kinderen mee? Dan is een accommodatie met zwembad aan te raden. Kijk overigens niet alleen naar de ligging en faciliteiten, maar lees ook altijd reviews. Je weet zo wat je kunt verwachten.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => vakantie-naar-spanje-plannen-denk-hier-aan
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/138/138_1.jpg
)
[1] => stdClass Object
(
[newsId] => 137
[date] => 2026-02-10
[title] => Praktische tips voor een ontspannen autoreis
[text] =>
Met de auto op reis gaan blijft één van de fijnste manieren om vrijheid te voelen. Je bepaalt zelf je tempo, je route en je stops. Geen wachtrijen, geen bagagelimieten, geen vaste schema’s. Maar die vrijheid werkt alleen echt als je je reis goed aanpakt. Zonder voorbereiding wordt een roadtrip al snel vermoeiend in plaats van ontspannend. Met de juiste mindset en een paar slimme keuzes maak je van elke rit een onvergetelijke ervaring.
Veel stress ontstaat al vóór vertrek. Te veel kilometers per dag, te weinig rustmomenten en te hoge verwachtingen.
Probeer je reisdagen niet voller te proppen dan nodig. Vier tot zes uur rijden per dag is voor de meeste mensen meer dan genoeg. Zo hou je tijd over om onderweg te stoppen, iets te eten, een wandeling te maken of gewoon even niets te doen.
Plan je grote lijnen, maar laat ruimte voor spontaniteit. Soms is het net die onverwachte afslag die je bij het mooiste uitzicht brengt.
Op lange ritten merk je snel wat echt telt: een goede zithouding, weinig rijgeluid en een stabiel gevoel op de weg. Niet hoe snel je gaat, maar hoe ontspannen je aankomt.
Elektrisch rijden op vakantie klinkt voor sommigen nog spannend, maar in de praktijk valt het goed mee.
Bovendien ontdek je onderweg vaak leuke plekken bij laadstations: parkjes, cafés, kleine dorpen waar je anders gewoon voorbij zou rijden.
Het kost je tien minuten en kan uren stress besparen.
Wie nog op zoek is naar een betrouwbare auto, vindt vandaag veel opties online. Zo is Touring CarSelect een platform waar je rustig kunt kijken naar recente tweedehandswagens met garantie, zonder de typische showroomdruk. Dat is handig als je zonder zorgen wil vertrekken.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => praktische-tips-voor-een-ontspannen-autoreis
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/137/137_1.jpg
)
[2] => stdClass Object
(
[newsId] => 135
[date] => 2026-01-28
[title] => Van droom naar bezit: hoe je verantwoord een boot of tweede huis koopt
[text] =>
Stel: je bent al jaren fan van reizen, van vrijheid op het water of de geur van dennen in een bos en je overweegt om een boot of vakantiehuis te kopen. Het klinkt als de ultieme droom: een eigen stekkie voor weekends en vakanties, zonder telkens iets te huren of in een druk hotel te zitten. Maar voordat je die stap zet, is het slim om eerst goed na te denken.
Een eigen boot of vakantiehuis heeft veel aantrekkingskracht: het is jouw eigen plek om tot rust te komen, weg van dagelijkse beslommeringen. Je bepaalt zelf wanneer je gaat, met wie, en hoe lang je blijft. Voor veel reizigers voelt het als een rustpunt.
Tegelijkertijd is bezit geen vanzelfsprekendheid: het brengt verplichtingen en kosten mee die je niet moet onderschatten. Een vakantiehuis of boot is geen hotel of huurwoning. Je bent verantwoordelijk voor onderhoud, stalling, verzekering en alle bijkomende lasten. Denk bijvoorbeeld aan onvoorziene uitgaven voor reparaties, extra kosten bij verhuur of seizoensgebonden beperkingen die het gebruik beïnvloeden.
Of je nu kiest voor een boot of vakantiehuis: de locatie bepaalt veel. Hoe ver is het van je ‘thuis’? Hoe vaak ga je echt? Als je slechts één of twee weekenden per jaar kunt gaan, is het de vraag of de investering de moeite waard is.
De meeste experts raden aan om vóór aankoop te huren of te logeren op een vergelijkbare plek, om te ervaren of het écht bij je past.
Bij een vakantiehuis moet je ook uitzoeken wat de lokale regels zijn. In Nederland is permanente bewoning van een recreatiewoning bijvoorbeeld niet altijd toegestaan.
Ook kan de omgeving of het seizoen invloed hebben op het gebruiksgemak. Bij een boot spelen zaken als vaargebied, ligplaatsen en bereikbaarheid een rol.
De koopprijs is vaak nog maar het begin. Denk aan overdrachtsbelasting, notariskosten en soms advieskosten. Daarna komen de vaste lasten: energie, belastingen, verzekeringen, onderhoud en eventuele park- of ligplaatskosten.
Winterstalling en antifoulingPeriodiek motoronderhoud en keuringBrandstof, waterkaarten, havengeldenEen recreatiewoning vraagt om structureel onderhoud van zowel binnen- als buitenzijde, denk aan schilderwerk, dakonderhoud, cv-installaties of tuinbeheer. Vergeet ook niet de kosten voor schoonmaak bij verhuur of een lokale beheerder.
Kostenvoorbeeld
Reken voor een bescheiden vakantiewoning op €3.000–€6.000 vaste lasten per jaar. Voor een middelgrote boot al snel €2.500–€4.000, afhankelijk van gebruik en stalling.
Wat past beter bij jou: boot of vakantiehuis?
Een boot biedt ultieme flexibiliteit. Je kunt meerdere locaties aandoen, je ‘verplaatst’ je vakantieplek als het ware. Dat is perfect voor mensen die houden van avontuur op het water en zich makkelijk kunnen aanpassen. Tegelijkertijd vraagt een boot intensief onderhoud, en zijn de jaarlijkse kosten vaak hoger dan verwacht. Zeker als je er niet zelf veel aan doet.
Een vakantiehuis is stabieler qua investering. Je kiest voor een vaste plek die je naar eigen smaak kunt inrichten en verbeteren. Bovendien kun je het huis mogelijk (deels) verhuren als je er zelf niet bent. De keerzijde: minder mobiliteit, en ook hier zijn er terugkerende kosten die vaak onderschat worden.
Let op: De waardeontwikkeling van een vakantiehuis kan aantrekkelijk zijn, maar dit is sterk afhankelijk van locatie, onderhoud en regelgeving.
Een slimme investering bescherm je met een goede verzekering
Welke keuze je ook maakt, je koopt geen luxeproduct maar een bezit met waarde. En waarde vraagt om bescherming. Het risico op schade door brand, storm, inbraak of ongelukjes is niet te vermijden maar je kunt je er wel goed tegen wapenen.
Daarom is het verstandig om je vanaf het begin goed te laten adviseren over passende verzekeringen. Eerdmans is verzekeringsspecialist voor recreatie die precies weet wat belangrijk is bij het verzekeren van een boot of vakantiehuis. Denk aan dekking voor schade, aansprakelijkheid, inboedel of milieuschade.
Wat als je droom verandert?
Een boot of vakantiehuis koop je vaak met het idee om er jarenlang van te genieten. Maar levens veranderen. Misschien gebruik je het minder dan gedacht, wil je overstappen op een ander type vaartuig of woning, of komt er een moment dat je de investering liever liquide maakt. Dan is het goed om een plan B te hebben.
- Restwaarde en marktvraag: Boten schrijven doorgaans sneller af dan recreatiewoningen. Een goed onderhouden huis op een gewilde locatie kan zijn waarde behouden of zelfs stijgen, zeker bij schaarste.
- Verkoopproces: Bij een vakantiehuis moet je denken aan een verkoopmakelaar, juridische afhandeling (zeker in het buitenland), en eventueel het afkopen van erfpacht of parkcontracten. Voor een boot: registratie, keuring en mogelijk btw-status.
- Verhuren als tussenstap: Als verkoop nog geen optie is, kun je overwegen om (tijdelijk) te verhuren om kosten te dekken. Let dan wel op extra regels, vergunningen en verzekeringseisen.
Tip: Bepaal bij aankoop al wat je ideale gebruikstermijn is. Zo kun je tijdig inspelen op veranderingen en voorkom je dat het bezit een last wordt.
Maak van jouw droom een doordacht plan
Een eigen boot of vakantiehuis kopen is fantastisch. Het kan jouw reislust en behoefte aan vrijheid vervullen. Maar de droom wordt pas echt duurzaam als je realistisch bent over kosten, tijd, onderhoud en verzekeringen.
Neem de tijd om te rekenen, plannen en vergelijken. Kijk of de investering bij je levensstijl past, en maak gebruik van de juiste expertise. Zo wordt je vakantiedroom geen zorgenpost, maar een plek waar je jaar na jaar van kunt genieten.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => van-droom-naar-bezit-hoe-je-verantwoord-een-boot-of-tweede-huis-koopt
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/135/135_1.jpg
)
)
[topCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[continentId] => 6
[countryId] => 196
[reportCount] => 31
[pictureCount] => 65535
[position] => 1
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => US
[continentName] => Noord-Amerika
)
[1] => stdClass Object
(
[continentId] => 6
[countryId] => 122
[reportCount] => 2
[pictureCount] => 43090
[position] => 2
[countryName] => Mexico
[countryIsoCode] => MX
[continentName] => Noord-Amerika
)
)
[countryId] => 196
[countryName] => Verenigde Staten
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
[countryPopulation] => 0
[countrySurface] => 0
[capitalCityLongitude] => 0.000000
[capitalCitylatitude] => 0.000000
[portalReports] => ArrayIterator Object
(
[storage:ArrayIterator:private] => Array
(
[45] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109239
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-22
[photoRevision] => 0
[title] => Teton Nationaal Park ...
[message] => We hebben vannacht voor het eerst goed geslapen deze vakantie en worden om 06.35u (l.t.) voor het eerst wakker voor een sanitaire stop om daarna snel weer terug het warme bed op te zoeken. Warm ja, want voor het eerst deze reis heeft de airco geen overuren hoeven maken. Het koelt hier ’s nachts n.l. behoorlijk af. En terwijl ik nog terug in slaap val, heeft Roel het emotioneel wat moeilijk en besluit daarom om even lekker te gaan sporten en zijn hoofd leeg te maken. Om 07.50u (l.t.) komt hij terug en schrik ik terug wakker. Terwijl Roel onder de douche springt, check ik even of we al een bericht hebben van ons meisje. Helaas … maar geen nieuws is goed nieuws zullen we maar denken. Ook kijk ik even naar de filmpjes van Lio-ke die Jetje en Leon ons dagelijks trouw sturen. Zalig om ons manneke te zien en te zien dat ook hij het naar zijn zin heeft.
Nadat we zijn gewassen en aangekleed maken we ons op de kamer een ontbijtje (er is bij dit hotel geen ontbijtruimte) van het heerlijke brood dat we gisteren van ‘Great Harvest Bakery’ hebben meegekregen en de kaas en aardbeien die ik bij Schmits heb gekocht. Het heeft zo moeten zijn, het smaakt heerlijk en we nemen ons de tijd. We facetimen ook nog even met Bomma omdat dit gisteren niet echt was gelukt en hebben app contact met ons meisje. Die ook alweer bijna klaar zijn voor vertrek terug richting Sioux Falls.
Het is 10.00u (l.t.) als we willen vertrekken, met de nadruk op als. Murphy heeft n.l. vandaag weer een nieuwe uitdaging voor ons in petto. Als we bij de auto komen en deze willen openen lukt dit niet. We weten meteen wat dit betekend. Gisteren hebben we n.l. in ons dashbord zien staan ‘key not found’ en vaak wil dat zeggen dat de batterij van de sleutel leeg is. Maar omdat we de auto pas hebben opgehaald en er vanuit gaan dat alles in orde is, hebben we daar niet echt acht op geslagen. We proberen het een aantal keren en gelukkig springt hij wel open “pfff”. Nu nog hopen dat we hem ook gestart krijgen want dan kunnen we tenminste tot bij een benzinepomp rijden om te kijken of ze daar de batterijen hebben. Ook dit lukt gelukkig en uiteindelijk kunnen we om 10.15u (l.t.) op weg naar het tankstation. Dat hebben we snel gevonden want er liggen er hier genoeg. Roel gooit de tank vol en ik als co-piloot zorg dat de ramen een wasbeurt krijgen zodat we vandaag goed kunnen filmen zonder achteraf te denken dat er steeds vliegen door het beeld vlogen. Zo hebben we elk, al jaren tijdens reizen onze eigen taakjes.
Met een volle tank, maar nog geen batterij voor de sleutel want die hadden ze niet bij de pomp, gaan we op weg naar een bedrijf dat ons is geadviseerd door de pompbediende en wat gespecialiseerd is in automaterialen. We moeten hiervoor een klein stukje verder rijden. Op weg er naartoe zien we opeens een Chrysler garage . “Waarom gaan we niet gewoon naar die garage, we hebben toch een Chrysler. Dat is een goeie van jou Netje” en dus buigen we, met gevaar voor eigen leven, af naar de garage. “Ik zal wel naar binnen gaan want met zoiets werkt een vrouw zijn vaak beter dan een man. Dat klopt” en dus ga ik naar binnen. Een vriendelijke baliemedewerkster wijst mij de weg naar het magazijn waar ik welkom wordt geheten door Harry. Harry is het prototype van een grote knuffelbeer. Als hij de sleutel ziet weet hij al meteen wat er aan de hand is en ik hoef niks mee te zeggen. Maar dan begint het … het open krijgen van de sleutel. Uiteindelijk komen er 3 man aan te passen alvorens hij open is. Harry vervangt de batterij, checkt of deze vol is, checkt de sleutel nog een keer en als ik mijn beurs pak om te betalen zegt hij “no charge”. Nou dat noem ik nog eens service.
Uiteindelijk is het dan 10.50u (l.t.) en kunnen we eindelijk op weg. We gaan vandaag ‘Grand Teton National Park’ (GTNP) bezoeken. GTNP ligt in de staat Wyoming en is een van de mooiste en ruigst bewaarde natuurparken van Amerika. Het park is beroemd om de ‘Teton Range’, een grillige bergketen met pieken tot bijna 4.200 mtr. hoog. Wat de Teton Range zo bijzonder maakt is dat ze plotseling en spectaculair uit de vlakte opgerezen zijn, zonder uitlopers, wat ze extra indrukwekkend maakt. Maar als 1e stoppen we nog even bij het Visitor Centre om een parkpas op te halen. Met deze pas kunnen we dan de komende dagen in alle parken die we tegenkomen passeren.
Eindelijk kunnen we dan nu naar binnen rijden. Hierbij hadden we er even geen rekening mee gehouden dat meer mensen vandaag dat idee hadden en er een heuse file stond om binnen te komen. Dit laatste wordt ook wel veroorzaakt door het feit dat iedere auto gecontroleerd wordt op het bezit van een parkpas. We rijden als 1ste naar ‘Jenny Lake’ omdat we daar graag een boottocht willen maken en we geen idee hebben of het er druk gaat zijn. Nou daar zijn we snel achter, het is er niet druk … nee het is er stampe stampe druk. Als we aankomen rijden zien we de auto’s al langs de kant van de weg geparkeerd staan, “dit zal toch niet waar zijn”. We doen toch een poging en rijden de parkeerplaats van Jenny Lake op maar hier is werkelijk geen plekje te vinden. “Dit is toch waanzin, dat we om iets te gaan bekijken in de natuur zo moeten aanschuiven”.We rijden de parkeerplaats weer af en hebben dan net geluk. Een auto rijdt weg en wij kunnen die van ons daar parkeren. “Daar hebben we geluk. Dat hebben we zeker”. We vullen de rugzak van Roel met drinken en wat te eten en gaan dan richting het Visitor Centre. “Eerst een bakkie voordat we gaan lopen want dat hebben we wel verdiend na zo’n hectische morgen. We halen ons 2 bakkies in de souvenirwinkel en drinken die buiten, samen met de cookies die we gisteren hebben meegebracht van GHB, lekker op. Overigens de cookies zijn ook overheerlijk, het is jammer dat dit zaakje niet bij ons in Dilsen ligt.
Het is ondertussen 12.30u (l.t.) als we koers zetten richting ‘Jenny Lake”. Het gletsjermeer ligt aan de voet van de ruige Teton Range en met deze bergen op de achtergrond is het net een ansichtkaart. Het uitzicht is adembenemend en we nemen ons even de tijd om hiervan te genieten. Daarna lopen we door naar het boothuis om daar de shuttleboot te nemen. Deze shutttleboot brengt je van de oostelijke oever naar de westkant (en terug). Je kunt dit ook te voet doen, maar daar hebben we met deze hitte geen zin in. Om de 15’ vaart er een bootje van de ene naar de andere kant dus lang hoeven we niet te wachten. Als we aan de westkant zijn aangekomen en uitstappen zien we een lange rij mensen staan die terug de boot op willen en even hebben we een déjàvu naar Liberty Island. Maar goed dat is voor latere zorg, nu gaan we eerst naar de ‘Hidden Falls’ wandelen. We hebben goed 5’ gewandeld als we bij een waterval uitkomen. Ik bekijk me deze en denk bij mezelf “serieus is het dit?”. Roel die achter mij loopt ziet mijn verbazing, “dit zijn de Hidden Falls niet hè. Oh ik dacht al”. We wandelen verder en het is een stevige trail met een redelijk stijgingspercentage. Als we zo’n 25’ aan het wandelen en stijgen zijn horen we de waterval al op de achtergrond en niet lang daarna zien we ze voor ons opdoemen. Ze is echt prachtig en zoveel ‘geweld’. We schieten een paar mooie plaatjes en besluiten dan dat we halverwege willen gaan kijken en daar ook nog wat foto’s willen maken. We gaan van het pad af en gaan off-road verder naar halverwege de waterval. Daar doen we wat kruip- en uitglijwerk en uiteindelijk hebben we een mooi plekje boven op een rots gevonden in het midden van de waterval. De selfiestick (waar we ondertussen zeer bedreven mee zijn geworden) wordt bovengehaald en we schieten een paar mooi plaatjes. Vervolgens lopen we over de rotsen terug naar beneden waar we aan de voet van de waterval nog even gaan zitten geniet van dit natuurgeweld en natuurschoon
Omdat we het park nog verder willen gaan bezichtigen besluiten we om niet door te lopen naar ‘Inspiration Point’ (uitzichtpunt over het meer en de vallei), maar terug te gaan naar de aanlegsteiger van de shuttleboot. De trail naar beneden leggen we af elk in onze eigen gedachten verzonken. We denken, los van elkaar, terug aan de vele mooie reizen die we de afgelopen 18 jaar samen met ons meisje hebben gemaakt. We hebben haar zoveel van de wereld laten zien, hebben zoveel met elkaar meegemaakt, we waren een drie-eenheid en nu zijn we opeens met z’n 2 en is het maar de vraag of we (ooit) nog met z’n 3-en zullen reizen. Onze emoties worden even alle kanten uitgeslingerd. We zijn inmiddels beneden aangekomen en passeren het bordje ‘vanaf dit punt is het nog een uur wachten’. “Ohh we hebben geluk, we hoeven geen uur te wachten”, maar we zijn de bocht nog niet om of daar begint de rij en dus het wachten.
Het voordeel van wachten is dat je kunt genieten van alles wat je ziet, maar ook dat je met mensen aan de praat komt. Ze komt Roel aan de babbel met de man voor ons in de rij die hoort dat we niet van hier zijn en vraagt waar we vandaan komen. Als Roel het heeft uitgelegd, blijkt dat hij voor zijn werk geregeld naar Veldhoven moet en de mannen zijn vertrokken. Ze babbelen over vanalles en nog wat en zo komt ook het onderwerp ‘Beren’ te sprake. De man geeft aan dat zij er geen hebben gezien maar dat hij wel nog een bus ‘Berenspray’ heeft die wij mogen hebben omdat zij toch bijna klaar zijn met hun reis en thuis nog 2 bussen heeft staan. En dus hebben we nu een bus berenspray waar we ons mee schamen om mee te lopen omdat we het er een beetje over vinden en we iedereen die we er tot nu toe mee gezien hebben, stiekem hebben uitgelachen. Nu zullen er mensen zijn die ons uitlachen. “Ja, ik kon moeilijk zeggen ik hoef ze niet want wij vinden dat belachelijk. Nee dat kon je inderdaad niet zeggen. Ah ja, voor een beer zullen we ze waarschijnlijk niet nodig hebben maar wie weet voor welk ander wild dier”.
We staan uiteindelijk ruim een uur in de rij alvorens we terug op de boot kunnen stappen die ons kan terug brengen naar de oostelijke oever. “Als we te voet waren gegaan waren we sneller geweest. Als we dat geweten hadden, hadden we dat ook gedaan. Het is eigenlijk niet normaal dat we voor iets in de natuur zo lang staan aan te schuiven. Klopt maar het was wel de moeite”. We zijn toe aan een bakkie en met het bakkie in de hand lopen we terug naar de auto.
Vanuit Jenny Lake rijden we in noordelijke richting richting ‘Jackson Lake’. We bewonderen het meer van bovenaf enstoppen ook even bij de ‘Jackson Lake Dam’. Van daaruit pakken we de ‘Oxbow Band’ oostelijke richting om vervolgens bij de ‘Moran Enterence’ weer in zuidelijke richting richting Jackson te rijden. Onderweg passeren we een bord met daarop de waarschuwing ‘Dangerous Wildlife’ en het gaat dan om de Bison, de Elk en de Mooze. We lachen er een beetje om, “alsof we op deze open vlaktes deze dieren zouden tegenkomen”. We hebben het nog niet goed en wel tegen elkaar gezegd of in de verte zien we allemaal zwarte stipjes en auto’s langs de kant. Daar moet iets te zien zijn. Als we naderen zien we dat er een hele kudde bizons staat te grazen. Uiteraard zetten ook wij onze auto langs de kant om dit te gaan aanschouwen en mooie plaatjes te schieten. Wat een gigantische beesten en het verveeld nooit om hier naar te kijken; wat we dan ook een tijdje doen om dan weer verder te gaan.
We rijden door naar de ‘Snake River Overlook’ waar wevanaf een hoge rand kunnen uitkijken over de kronkelende ‘Snake River’ met daarachter uitgestrekte bossen en graslanden en op de achtergrond de ‘Grand Teton’. Het is adembenemend. Om daarna door te rijden tot ‘Black Tail’. We verlaten de Highway 191 en maken een extra lus via de ‘Antilope Flatsroad’ tot in Jackson. De reden waarom we deze lus maken is omdat de gezellige dame van het VC in Logan ons gisteren heeft verteld dat de kans groot is om hier Mooses te zien. En ze heeft gelijk want als we aan het genieten zijn (wat we gedurende de hele rit doen) van het landschap en we opeens een klein riviertje oversteken, zien we aan de linkerkant iets zwarts in de rivier zitten. We stoppen meteen om het goed te bekijken en ja hoor daar zit een Moose in het water. We zetten de auto meteen aan de kant en stappen uit om plaatjes te gaan schieten. Er volgen als snel meer mensen want dat is hoe het werkt. Iemand ziet iets en/of er staan auto’s aan de kant en andere auto’s stoppen ook. De Moose in kwestie lijkt er zich niet aan te storen dat er op afstand allemaal mensen naar zijn rug staan te kijken en hij blijft rustig liggen. We hopen natuurlijk dat hij in beweging komt en misschien wel uit het water zodat we ook een foto van de voorkant kunnen maken, maar het ziet er niet naar uit dat dit gaat gebeuren. Dan moeten we zelf, als alle anderen weg zijn, maar een poging doen om een foto van de voorkant te krijgen. En dus besluit ik om door het gras en de heide in de richting van de Moose te wandelen. Ik loop verder maar heb de pech dat hij net achter een bosje ligt en dan moet ik mijn plan aanpassen en een stuk verder doorlopen, als het ware aan hem voorbij om hem daarna van de voorkant te kunnen zien. En dat lukt, opeens sta ik oog in oog met onze vriend die mij wel ziet maar niet de behoefte heeft om in beweging en/of uit het water te komen. Gelukkig maar want als dat wel het geval was geweest dan had ik een uitdaging gehad en Roel en hartstilstand. Mister Moose kijkt recht in mijn lens en laat mij een paar mooie plaatjes van hem schieten. Daarna loop ik weer door het gras, de heide en de netels terug en heb voor mijzelf een geluksmomentje. Dit zijn de dingen die misschien niet volgens de regels zijn, maar die ik wel spannend en leuk vind.
Twee van de 3 Wildlife dieren die we zouden kunnen spotten hebben we gespot. Als we nu ook nog een Elk zouden tegenkomen dan zou dat helemaal te gek zijn maar we vrezen ervoor. Enerzijds omdat de vlaktes hier wel heel wijds zijn en ze hier nauwelijks voedsel vinden. En anderzijds qua tijdstip en temperatuur. Het is nog veel te warm en deze dieren houden zich nu liever in de bossen op. Bij het binnenrijden van Jackson blijft de teller voor vandaag dus inderdaad op 2 staan. We hebben ondertussen wel trek gekregen en dus besluiten we om niet eerst naar het hotel te gaan maar meteen in het stadje te kijken of we ergens kunnen eten. Aan eettentjes geen gebrek dus het is eerder de vraag waar. We kiezen voor ‘Liberty Burger’ en vooral omdat daar een hele hoop dames en heren in cowboykleding binnen zitten en we dat gezellig eruit vinden zien. Het geeft ons het idee alsof we in de saloon zitten.
Nadat ons de burger en de salade en een milkshake toe goed heeft gesmaakt en onze buikjes weer zijn gevuld, maken we nog een korte tour door het dorpje. Jackson is echt een cowboystadje en veel huizen zijn nog in de stijl van destijds. Het feit dat vanavond heel veel mensen dan ook nog in cowboykleding gekleed zijn (we hebben geen idee of dit toeval is of altijd) maakt het plaatje helemaal compleet. Rond 19.30u (l.t.) rijden we terug naar het hotel, het is mooi geweest voor vandaag.
In het hotel aangekomen ruimen we onze spullen op en hangen de apparaten aan de stekkers om op te laden. Daarna kleden we ons om en gaan we nog even zwemmen en naar de spa. Er is niemand en we hebben het hele bad voor ons alleen. Zalig!. Daarna douchen we ons en proberen te FaceTimen met ons meisje want daar hebben we de hele dag nog niets gehoord. Ze kan gelukkig opnemen en geeft aan dat ze al op haar kamer is en in bed ligt. Ze is moe van de mooie maar intensieve afgelopen 3 dagen. Vandaag hebben ze weer een lange busreis gehad terug naar huis. Onderweg zijn ze nog gestopt bij een cowboy stadje dat erg leuk was. Vanavond was er nog een activiteit maar omdat deze niet verplicht was, is ze niet gegaan en heeft ze ervoor gekozen om op tijd naar bed te gaan. Vanaf morgen volgen er n.l. ook weer een aantal intensieve dagen omdat dan de introductie van alle 1e jaars begint en daar zijn ze verplicht om aan alles mee te doen. Wat een verstandige meid is het toch. We laten haar gaan slapen en zullen morgen of de komende dagen wel helemaal bijkletsen.
Wij drinken ons nog een theetje en kijken terug op de dag van vandaag. Het was een hele mooie en geslaagde dag waarop we hebben kunnen genieten van veel natuurschoon, maar ook ons zelf een beetje zijn tegengekomen in de vorm van het gemis van ons meisje.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 193
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Hoback
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/321_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => teton-nationaal-park
)
[46] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109227
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-21
[photoRevision] => 0
[title] => Dag Salt Lake City ....hallo Jackson ...
[message] => Om 07.30u(l.t.) worden we vanzelf wakker na een goede nacht. Het bed, aan Roel zijn kant, lag heerlijk ik daarentegen lag bergaf.En op wat geschreeuw en geruzie na was hetop straat ook doodstil. We staan op, wassen ons en kleden ons aan. Ondertussen stuurt Ylva al haar eerste foto’s door van hun vroege ochtend Hike. Ook zij zijn er alweer vroeg bij deze morgen.
We haasten ons een beetje want het ontbijt in dit hotel is van 06.00-09.00u en dat verbaasd ons eigenlijk wel want zo vroeg staan mensen die op vakantie of doorreis zij toch niet op. En dat blijkt wel want als we beneden komen om 08.15u (l.t.) is het in de ontbijtruimte een drukte en chaos van je welste. Enerzijds omdat er echt veel mensen zijn maar anderzijds ook omdat er veel Japaniezies zijn en die vullen sowieso al met hun gekwebbel en gedrag de ruimte. Terwijl Roel al opzoek gaat naar een plekje sluit ik in de rij aan. En daar wordt mijn geduld op de proef gesteld want als de keuze nu nog reuze was (bijv. zoals bij vd Valk) dan zou ik zeggen “alleh”, maar als je kunt kiezen uit 3 soorten cornflakes, 2 soorten fruit, 2 soorten scrambled eggs (gaar of half gaar)en dan fruitsap (allé daar kon je uit 4 kiezen) en koffie of thee dan hoeft dat toch geen uren te duren. Maar er zijn dan warempel mensen die dit stukje voor stukje, sliertje voor sliertje op hun bord leggen. Ja vind je het gek dat het dan een eeuwigheid duurt. En dan heb ik het er nog niet over dat veel dingen ook al op zijn. Maar geduld is een schone zaak en als ik dan eindelijk aan de beurt ben laad ik onze bordjes goed vol zodat ik niet dadelijk nog een keer moet aansluiten.Dan ga ik opzoek naar Roel die zich afvroeg waar ik bleef, “ik denk die heeft eerst zelf al gegeten en komt dan pas naar mij”.
Ondanks alles genieten we van ons ontbijtje en lezen in de tussentijd enkele appjes bij.We nemen nog een 2 bakkie en kopje thee en gaan dan op ons gemakje terug naar de kamer. Vandaag doen we het rustig aan. En terwijl ik aan de slag ga met het inruimen en dichtslaan van de koffers, gaat Roel aan de slag met onze verslagen te posten. “Dat is hier één grote ellende met die slechte wifi”. We doen ook nog een poging om met Bomma te bellen maar dat is , door de slechte wifi, een ramp dus we geven aan morgen een nieuwe poging te doen.
Om 10.45u (l.t.) checken we uit, nemen we afscheid van ons hotel en laten we Salt Lake City achter ons. Via de ‘Interstate 15 North’ rijden we richting Logan, onze eerste stopplaats voor vandaag.
Logan ligt in het noorden van Utah, in de ‘Cache Valley’, dicht bij de grens met Idaho. Het is omringd door bergen en staat bekend om zijn prachtige natuur. Het is een gezellige universiteitsstad met een mix van studentenleven, cultuur en prachtige natuur.
Om 12.15u (l.t) komen we in Logan aan en parkeren de auto bij het Visitor Center (VC) waar we als eerste even naar binnengaan. We worden warm welkom geheten door een enthousiaste mollige dame die, als ze hoort dat we uit België komen, nog enthousiaster wordt. Ze geeft ons wat tips en vraagt of we ook nog moeten eten. “Yes we do”. Ze vraagt of we van pizza houden. “Yes we do but not for lunch. Okay you guys like sandwiches for lunch. Yes we do”. Ze adviseert ons om dan naar ‘Great Harvest Bakery’ te gaan en als we van ‘candies’ houden naar ‘the Blue Bird’.Ze vind het zo leuk dat ze vervolgens nog 101 vragen aan ons heeft en 1001 tips. We bedanken haar uiteindelijk en gaan terug naar buiten. Hier valt ons weeral op (want we hadden dit bij het binnen rijden ook al gezien) dat de vlag halfstok hangt. Ik wil hier natuurlijk het mijne van weten en loop terug naar binnen om te vragen waarom dit is. Afgelopen weekend zijn er 2 agenten, waarvan 1 uit de Logan gemeenschap, random neergeschoten door iemand die ‘de weg kwijt is in combinatie met een pistool’. Als eerbetoon voor de hen hingen de vlaggen nu halfstok.
We maken eerst een wandeling door ‘Oldtown Logan’ en hebben het gevoel alsof we door een echt cowboy stadje lopen en dat de cowboys elk ogenblik kunnen komen aan gegaloppeerd. Vervolgens zetten we koers richting ‘Great Harvest Bakery’. Op
weg er naartoe komen we ook nog voorbij een crêperie en even twijfelen we, “doen we deze of gaan we voor de tip die we hebben gekregen”. We kiezen voor het laatste en dat blijkt een perfecte keuze. Al bij de 1ste stap die we binnen zetten voel je de sfeer die er hangt en dan heb ik het nog niet over al het lekkers dat we zien. Een vriendelijke verkoopster vraagt of ze ons kan helpen en welk brood ze voor ons mag afsnijden. Welke brood ze voor ons mag afsnijden? “We still have to order. Yeh, yeh but everyone who comes in get a slice of bread”.Oftewel ze bieden iedereen die hier binnenkomt een snee brood aan en je mag zelf kiezen welk brood je wil. Ze hebben verschillend soorten die ze zelf bakken en elke dag verkopen en dan hebben ze ook nog dagelijks 2 dagspecials. “Het moet niet gekker worden”. We kiezen uit welk brood we willen en dan krijgen we toch een plak, dat is bijna een complete maaltijd en dan moeten we nog onze sandwich bestelen. We laten ons adviseren door de verkoopster en toeval of niet ze adviseert dezelfde als de gezellige dame van het Visitor Centre., n.l. de ….en …. We bestellen er nog 2 bakkies bij en de verkoopster vraagt waar we vandaan komen. “From Belgium. Ohhh Belgium, do you speak French? A little bit. Oh so nice, I too. What brings you here so far from home?” en we leggen haar uit hoezo we hier zijn. Ze vind het geweldig.We rekenen af en zoeken ons een plaatsje in afwachting van onze sandwiches. We doen dit in de buurt van de ingang omdat we ten volste willen genieten van wat hier allemaal gebeurt. Iedereen klant die binnenkomt krijgt dus een snee brood (indien gewenst met boter) naar keuze aangeboden. De meeste klanten bestellen ook iets anders want daarvoor komen ze immers binnen, maar er zijn er waarrempel klanten die enkel binnen komen voor de snee brood. “Het konden wel Hollanders zijn, als het gratis is dan willen ze het wel”.
Tijdens het bestellen en afreken ben ik meermaals geschrokken omdat iemand luid begon te schreeuwen. De verkoopster legde mij uit dat dit was als iemand zijn bestelling klaar is. We zitten rustig aan ons tafeltje te genieten van alles wat we zien als er opeens heel luid klinkt “KINGS”. We zijn meteen bij de les, ons eten is klaar. Zowel de medewerkster van het VC als die van hier hebben niks teveel gezegd, de sandwiches zijn heerlijk!. En terwijl we lekker zitten te smullen komt de medewerkster die ons geholpen heeft met een brood naar ons toe en biedt ons dit aan namens de zaak (met de mededeling dat het nog een wek goed is); omdat ze het zo leuk vinden dat we van zover zijn en bij hun zijn komen eten. Zo vriendelijk en zo lief!. We besluiten dan ook als we weggaan om nog 2 reuze cookies mee te nemen, gewoon omdat we het zo lief vinden dat ze ons een brood hebben gegeven. Roel en ik zijn eensgezind en gaan beiden voor die met raspberry. De medewerkster vind echter dat we die andere ook geproefd moeten hebben en doet er nog 2 ander cookies op kosten van de zaak bij. Als dat niet attent is dan weet ik het niet meer. We bedanken haar en haar collega’s hartelijk en verlaten de zaak.
Buiten besluiten we om ook nog even bij de andere tip die we hebben gekregen te gaan kijken, de ‘Blue Bird’. Het ligt in dezelfde straat dus ver hoeven we niet te lopen. Als je de zaak binnenstapt ruik je de zoetigheid al en door een raam kun je inderdaad zien hoe dames de bonbons aan het maken zijn. Ook hier vragen ze waar we vandaan komen en toen we zeiden “Belgie” zeiden ze “ohhh a college of us is there now for study’s”. Als we vragen waar hebben ze geen idee, ze weten allen dat ze in België is. We kijken even rond naar alle lekkers wat ze hier hebben en kopen een kleinigheidje omdat a) chocolade niet goed voor ons is en b) ons deze smelt in de auto omdat het veel te warm is. We bedanken de dames en gaan terug naar buiten. We lopen terug naar de auto maar gaan eerst nog even langs bij de mollige mevrouw van het VCom haar te bedanken voor de heel goed tips. Ze vind het fantastisch dat we dit zijn komen doen en is nog steeds even enthousiast. Zalig!.
Voordat we Logan verlaten stelt Roel voor om eerst nog even wat boodschappen te doen omdat we de rest van de dag niet meer door ‘grote’ plaatstje komen en we ook wat later in Jackson zullen aankomen. We stoppen bij ’Schmits’ een hele mooie en overzichtelijke supermarkt. Ik kan er nog steeds, al werk ik al jaren niet meer in deze branche, nog steeds van genieten als ik zie hoe de spullen en dan maakt het niet uit of het gaat om AGF, Brood [e-38] Gebak of DKW erbij liggen. Het is een genot om hier te kunnen winkelen en dus neem ik er ook even mijn tijd voor. En Roel … die is verstandig geweest en buiten gebleven, dus die kan mij niet opjagen. Al belt hij op een gegeven moment wel op en vraag of ik er rekening mee wil houden dat we nog een heel eind moeten. “Ik kom eraan, ben bijna bij de kassa. Om 15.00u (l.t.) rijden we uiteindelijk dan weg uitLogan. We zijn blij dat we hier even gestopt zijn want het is echt een heel leuk en gezellig plaatsje. Een echte aanrader.
Het is de bedoeling dat we nu via de East 89 doorrijden naar ‘Bear Lake’. Bear Lake, ook wel ‘the Caribian of de Rockies’ genoemd, ligt op de grens van de staten Utah en Idaho en wordt gekenmerkt door de turquoise kleur van het water. Deze kleur ontstaat door de aanwezigheid van kalkdeeltjes in het water die het zonlicht op een speciale manier weerkaatsen.
Als we een dik uurtje aan het rijden zijn, ik heb ondertussen een klein nappie gedaan en dus niet opgelet, zegt Roel “ik heb het gevoel dat we verkeerd aan het rijden zijn want anders hadden we allang iets moeten zien”. We zetten de auto langs de kant en gaan even precies op de kaart kijken. Daar blijkt al snel dat we inderdaad op de verkeerde weg zitten en eigenlijk van Bear Lake aan het wegrijden zijn. Daar balen we wel van en Roel nog het meeste maar dit kan gebeuren. We hebben nu 2 opties: 1) we rijden door en gaan niet naar Bear Lake of 2) we rijden een stuk terug en rijden uiteindelijk via Montpelier naar Jackson. Het wordt optie 2.
We rijden door een prachtig landschap met op het ene moment uitgestrekte vlaktes met schitterende ranches en het andere moment glooiend en bosrijk. We komen door dorpjes waar de tijd is blijven stilstaan en die echt lijken op cowboy dorp van weleer. En wat blijf opvallen is dat bija elk huis of gebouw de Amerikaanse vlag heeft hangen. Het is duidelijk dat Amerikanen trots zijn op hun vlag. Om 17.30u (l.t.) komen we dan uiteindelijk aan bij het ‘Bear Lake Lookout Point’ en eerlijk is eerlijk, het is het omrijden en de extra tijd meer dan waard. We kijken niet alleen uit over een prachtig landschap maar ook over het prachtige meer met turquoise tinten. “Ik baal ervan dat ik niet scherp was vandaag, maar dit is wel genieten”.
We kunnen hier nog uren blijven kijken maar omdat we nog zeker 2,5u moeten rijden tot in Jackson en we ook nog moeten eten, besluiten we om 17.50u (l.t.) om door te gaan. In het plaatsje Montepelier, wat een heel leuk en knus stadje is, besluiten we om een hapje te eten. We rijden voorbij een plaatselijk tentje en besluiten om daar te stoppen. Weeral een zeer goede keuze. Buiten het feit dat de 2 dames in de bediening buitengewoon vriendelijk en enthousiast zijn, is het eten er ook nog lekker (en betaalbaar). We krijgen de vraag gesteld of we nog een dessert willen maar daar bedanken we vriendelijke voor omdat we nog 2u, veelal door de kloof,moeten rijden en aangezien het om 20.00u (l.t.) donker wordt.
In het begin kunnen we nog even genieten van het uitzicht en de ondergaande zon maar daarna valt de duisternis snel in. En het is echte duisternis want van lantaarnpalen hebben ze hier nog nooit gehoord. We zijn blij dat er een auto voor ons rijd waardoor de weg al een beetje verlicht is, anders was het echt niet fijn rijden. Nu trouwens ook niet, respect voor Roel.
Terwijl we onderweg zijn belt ons meisje, ze zijn terug in het basiskamp en dus heeft ze wifi. Ze vertelt dat ze heel moe is (en dat horen we ook), maar dat ze een leuke dag heeft gehad die begon met een ochtendwandeling om 06.30u (l.t.), daarna een busreis met een teambuilding activiteit, vervolgens weer in de bus naar een meer waar ze konden zwemmen of hicken. Zij had voor zwemmen gekozen. Uiteraard want ze heeft al 3 weken geen water, behalve dat van uit de kraan, meer gezien. Daarna waren ze met de bus doorgereden naar een plek waar een Mexicaans buffet voor hen klaar stond en ze dus konden eten en daarna waren ze terug naar het basiskamp gereden. Daar aangekomen ontdekte ze dat toch wel wat verbrand was en ze snapt niet hoe het kan, “de zon scheen helemaal niet. Wel eens gehoord van achter de wolken schijn altijd de zon?”.. En toen … toen zaten we te diep in de vallei en viel de verbinding weg. “Snik”.
Precies om 21.30u (l.t) rijden we Jackson binnen. En ook al is het donker we zien dat het een heel gezellig plaatsje is. We gaan opzoek naar ons hotel, het ‘Parkway Inn of Jackson Hole’ en ook dat hebben we snel gevonden. Het is een heel leuk en pittoreske gebouw. De dame aan de receptie zit ons al op te wachten. Volgens mij was ze even bang dat we te laat zouden zijn en ze moest overwerken. Met korte zinnen, die nauwelijks te verstaan waren omdat ze een beetje lispelt, gaf ze aan wat ze van ons nodig had en ze vertelde ons dat we voor $10/nacht gecharched zouden worden en waarvoor?. Roel meende dat ze zei voor het internet en ik meende te verstaan omdat we internationals waren, maar het moest zijn “initials” oftewel de borg. “Duhhhh” … Ze legt ons vervolgens uit waar onze kamer is en dat we er met de auto heen kunnen rijden en daar ook parkeren. Dat doen we dan maar, al lijkt er in 1e instantie geen plek omdat 2 motorrijders ook 2 parkeerplaatsen in beslag nemen terwijl die makkelijk op 1 plek hadden gekund en dan hadden ze nog plaats zat gehad. Uiteindelijk vinden we er nog eentje ergens achter in een hoekje.
We hebben kamer 116 en als we het veranda trapje omhoog lopen en de deur openen treden we binnen in een heel schattige kamer. Het lijkt net een ouderwetse woonkamer zo huiselijk is het ingericht. We hebben 2 grote bedden een schatig washoekje en een knusse badkamer. Hier houden we het wel 2 nachten vol. We leggen de koffers op 1 bed en kleden ons dan snel om om nog een plons in het zwembad te nemen dat vlak bij onze kamer in de buurt ligt. Helaas zijn we net te laat want het sluit om23.00u (l.t.). Dan morgen maar een nieuwe poging. We springen op onze kamer onder de douche, Roel maakt daarna nog een theetje en drinkt een Corona biertje dat ik voor hem heb meegebracht. We overlopen nog een keer de dag en mogen concluderen dat het een hele mooie, bijzondere maar uiteindelijk ook lange dag was.
En nu … nu gaan we slapen want morgen staat er ook weer een hoop op het programma.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 169
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Hoback
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/292_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => dag-salt-lake-city-hallo-jackson
)
[47] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109214
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-20
[photoRevision] => 0
[title] => Goodbye Sioux Falls ...
[message] => We worden vanmorgen om 05.55 gewekt.Niet door de wekker maar door onze bovenbuur die er (we weten niet of het een hij of zij is)blijkbaar vroeg uit moet. En al is duidelijk te merken dat deze persoon zo stil en voorzichtig mogelijk probeert te doen, de vloer kraakt en piept als een bezetene. Het lijkt wel dat hoe voorzichtiger hoe harder het kraakt. We lachen er maar eens om want het is wat het is. En misschien is dit ook geen toeval, ons meisje moet nu namelijk ook opstaan voor haar vertrek naar de ‘Black Mountains’ voor 3 dagen. In gedachten zijn we even extra bij haar. Na een paar flinke hoestbuien, onze kelen lijken wel schuurpapier, vallen we gelukkig allebei nog in slaap.
Om 08.10u (l.t) schieten we wakker, komen even bij zinnen, checken of we nog iets van ons meisje hebben gehoord en dat is. Ze heeft laten weten dat ze redelijk heeft geslapen de 1ste nacht in haar nieuwe bed en kamertje en dat ze onderweg zijn voor een 7u durende busrit naar de ‘Black Mountains’. Wij hebben, ondanks onze gratis wekservice en verkoudheid ook redelijk geslapen. We wassen ons en kleden ons aan. Als dat is gebeurt twijfelen we of we eerst gaan ontbijten of eerst de koffers inpakken. Roel wil eerst ontbijten maar ik ben al bezig met de koffers (het kan maar gedaan zijn) en mama’s wil is wet.Terwijl ik met de koffers bezig ben doet Roel een poging om met Bomma te bellen, dat is deze keer een ‘moeilijkere bevalling’. Het lukt niet om haar aan de telefoon of in beeld te krijgen. Het is uiteindelijk Willy die ons terug belt om aan te geven dat er iets misgaat, maar gelukkig is Roel op dit gebied in tegenstelling tot mij de rust zelve en na 10’ over en weer bellen lukt het dan toch om haar even te zien. Alleen is het inmiddels 09.15u(l.t.) en moeten we gaan ontbijten want om 09.30u krijgen we niks meer. We hangen dus op met de boodschap “u weet nu hoe het werkt en we bellen later nog een keer”.
Aangekomen bij de ontbijtzaal is het er erg rustig. Er zit nog 1 koppeltje en voor de rest is iedereen al weg. Maggie verteld ons “take your time I still have to clean up so no problem that you are late. Thank you Maggie”. We pakken hetzelfde als andere dagen alleen vandaag maken we ons er een wafel bij. Deze lukt maar voor de helft omdat het ijzer niet meer in orde is. Maggie ziet dit, ze ziet en merkt alles, en verteld dat er een nieuwe plaat in moet maar dat de monteur dit de vorige keer niet wilde doen maar niet snapt dat dit apparaat hier dagelijks gebruikt wordt. Ik zeg maar dat ze gelijk heeft en denk alleen maar “ik wil gewoon even rustig eten”. Maar Maggie zit op de praatstoel, ze heeft nu de tijd, en verteld ons dat ze 72jaar is en 7 op 7 werkt. Dat ze de weekenden minder leuk vind omdat ze dan later klaar is (omdat het ontbijt later is) maar het voor de rest heel graag doet. Als we haar vragen of ze dan nooit vrij heeft, krijgen we het antwoord dat ik op dag 1 goed had ingeschat, n.l. dat dat niet is omdat ze niemand anders in haar keuken wil. Ze heeft dan meer werk met opruimen als ze terugkomt dan dat ze het zelf doet. Zo nu weten we alles :-). Inmiddels zijn wij klaar met eten (want we zijn gewoon doorgegaan terwijl zij babbelde) en bedanken haar voor de goede zorgen. Ze wenst ons een goede reis en “see you next week”.
Terug op de kamer poetsen we onze tanden en doen de laatste spullen in de koffer. We hebben genoeg plek en aan onze kilo’s komen we deze keer zeer zeker niet. Als alles is ingepakt brengt Roel de koffers naar de gang en ik trek de bedden af. “Dag kamer dankjewel voor de afgelopen dagen en tot over 10dagen”. Beneden aangekomen checken we uit en ook de receptioniste wenst ons een goede reis en tot over 10 dagen. Het mag in dit hotel misschien allemaal net iets oudbolliger zijn dan in andere hotels, het personeel is oprecht vriendelijk en behulpzaam en dat is ook veel waard.
Om precies 10.30u (l.t.) rijden we de parking van het hotel af. Veel te vroeg maar Roel wil vroeg op de luchthaven zijn omdat hij graag vooraan in het vliegtuig wil zitten omdat we in Denver niet zo heel veel tijd hebben om over te stappen. En tja, als de baas dit in dit geval wil, dan gebeurt dat ook.
Als we voorbij een tankstation rijden buigen we nog even af om de tank terug vol te laten lopen. We bereiden ons voor op het ergste maar hebben uiteindelijk maar 6 gallon verbruikt. Met de tank vol rijden we naar het vliegveld waar we onze auto parkeren op de parking voor ‘retour cars’. Laden onze spullen uit en gaan naar binnen. Moest je vroeger (tenminste dat staat mij toch nog bij) eerst nog altijd een rondje om de auto doen met een medewerker om te kijken of er geen krassen waren bij gekomen. Nu hoefden we alleen maar de sleutel in een brievenbus te gooien en “klaar is Klara”. Voor ons gaat het snel, voor al die mensen die in de rij staan om een auto op te halen duurt het iets langer.
Bij onze aankomst hier in Sioux Falls afgelopen vrijdag hebben we al gemerkt dat het niet zo’n hele grote luchthaven is. Maar buiten dat heerst er een relaxte sfeer, eigenlijk zoals er in heel Sioux Falls hangt. Vanuit de aankomsthal, waar wel wat bedrijvigheid heerst, lopen we door naar de vertrekhal. Hier is het zo rustig dat je er een kanon kunt afschieten, dan raak je nog niemand. We lopen naar de balie van United Airlines en een semi-vriendelijke mevrouw verteld ons dat we aan de plan mogen / kunnen inchecken. We geven aan dat we graag persoonlijk geholpen willen worden omdat we een vraag hebben. Prima, en ze opent een balie voor ons. We leggen de situatie uit maar ze verteld ons dat ze niets meer aan onze plaatsen kan doen en dat we naar Denver in rij 7 zitten en naar Salt Lake in rij 1. Op dat moment valt het kwartje nog niet en zijn we alleen blij dat we op rij 7 zitten omdat dit vrij vooraan is en we dus snel het vliegtuig uit kunnen.
En dan kan het wachten beginnen want we zijn echt veel te vroeg. In 1ste instantie blijven we voor de douane omdat we nog wat drinken bij ons hebben dat we graag willen opdrinken en niet weggooien. En terwijl ik een paar uitgestelde telefoontjes pleeg en bijklets met mijn BZB kijkt Roelwat rond, maakt filmshotjes en geniet even van het niks doen. Na zo’n anderhalf uur vind hij het wel goed geweest en wil door de douane want je weet immers maar nooit.
We nemen de trap naar boven richting de douane en daar is werkelijk iemand voor ons. Twee vriendelijke (want dat is echt niet altijd het geval) douaniers staan ons te woord en nadat het raadsel met mijn paspoort (het was niet leesbaar in de scanner) is opgelost, mogen we doorlopen naar de bodyscan. Ook hier zijn de douaniers wat vriendelijker dan normaal. Normaal nemen deze mensen hun job altijd zo serieus dat er nog geen gesprekje of lachje vanaf kan. De bodyscan verloopt ook vlekkeloos dus zijn we helemaal in orde voor vertrek. Onze gate is niet ver lopen en dus besluiten we, omdat we nog anderhalf uur voor boarden hebben, om een plaatsje te zoeken in het restaurant bij het raam zodat we nog iets kunnen zien. Ik gebruik deze tijd om wat noodzakelijke mails en berichten te versturen en bel nog een keer uitgebreid met Bomma. En Roel, die gaat voor een bakkie en een sandwich halen want hij heeft van al dat relaxen honger gekregen.
Om 13.40u (l.t.) lopen we richting de gate waar we meteen kunnen boarden. Aangekomen in het vliegtuig lacht Roel wel een beetje met het model. We reizen met een cityhopper waar maar goed 60 mensen in kunnen. Deze vliegtuigjes zijn zo ‘klein’ dat we onze handbagage (en we hebben echt alleen maar bij ons wat we bij ons mogen hebben) nog niet eens in de bakken krijgen omdat ze te laag zijn. Precies om 14.08u (l.t.) begint de piloot de motoren te starten en kan het taxiën beginnen. Er is veel verkeer en de piloot laat weten dat we 11’ moeten taxiën alvorens we de lucht in kunnen. Uiteindelijk is het 14.35u (l.t.) als we opstijgen.De vlucht verloopt vlot. We krijgen een natje en een droogje en voor we het weten wordt de landing alweer ingezet. Om 14.45(l.t.) zijn we geland op Denver Airport. En voor de oplettende lezer we zijn we nogmaals een uur terug in de tijd gegaan dus op dit moment is het tijdsverschil met Ned/Bel 8uur.
We zijn aangekomen bij gate B94 en we moeten naar gate B8 om naar Salt Lake City te vliegen. Dit is van het ene uiterste van het vliegveld naar het andere uiterste en we hebben precies 25’. “Lang leve de rolloopbanden” want anders hadden we het zeker niet gehaald want 2,2 km in 25’ met handbagage én de drukte is niet te doen.
Als we aankomen bij de gate is het boarden al (lang) begonnen maar we zijn nog optijd dus niks aan het handje. Onze paspoorten worden opnieuw gecontroleerd en dan mogen we doorlopen. We zitten in rij 1 stoel C D. Op dat moment is het nog steeds niet tot ons doorgedrongen en dus stappen we het vliegtuig binnen, lopen door de business class en zoeken in het economy gedeelte naar nummer rij 1 die we daar niet gaan vinden want het begint daar bij rij 7. We moeten dus terug. Gelukkig is het niet meer druk want anders had iedereen achteruit gemoeten. Terug dus naar het business class gedeelte waar we inderdaad zien dat op rij 1 nog 2 plaatsen vrij zijn. We kijken elkaar verbaasd aan, “dan zullen deze 2 wel voor ons zijn zeker”. Enigszins verwonderd en verrast nemen we plaats in de twee fauteuils met heel veel beenruimte. Wat een luxe voor een vlucht van 1 uur en 10 minuten, jammer dat we deze upgrade niet hadden op de lange vluchten hier naartoe maar … “wie het kleine niet eerd…”. Dan nemen we het er ook maar van en languit liggend met regelmatig een natje en een droogje genieten we van de vlucht en het uitzicht. We vliegen over de Rocky Mountains en dat is schitterend om te zien van bovenaf. Helaas wordt voor ons gevoel in deze luxe de daling veel te snel ingezet.
Om 17:05u (l.t.) zijn we aan de gate en mogen we onze seatbels losmaken; we zijn aangekomen in Salt Lake City. Ook deze luchthaven, de 6e alweer van deze reis, is ongelooflijk groot, het lijkt er relatief rustig en er hangt een relaxte sfeer. En ook nu weer maken we een hele lange maar aangename wandeling om bij de bagagebelt te komen. Zo lang zelfs dat onze koffers al op de band aan het ronddraaien waren terwijl wij nog kwamen aanlopen. “Gelukkig ze zijn er dus dat is goed gegaan”. Het blijft toch iedere keer weer even spannend of ze er zullen zijn als je overstappen hebt moeten doen.
Vergezeld van onze koffers verlaten we de aankomsthal op weg naar de hal waar de ‘Rental Cars’ bedrijven gevestigd zijn. Gelukkig staat dit allemaal goed aangegeven. Ook dit is weer een gigantische hal waar alle bedrijven naast elkaar liggen en waar de slangenrijen aangeven hoe druk het hier kan zijn. Gelukkig is het nu rustig en we kunnen zo doorlopen naar ‘Enterprise’ waar wij ons moeten melden en waar we meteen aan de beurt zijn. Het is voor de medewerkster een hele administratie en er moet zelfs een ‘hogere’ bij komen die in een groot boek, waarin alle rijbewijzen van de wereld staan, controleert of onze Belgische rijbewijzen wel echt zijn. Gelukkig is dit het geval “duh wat had je anders gedacht muts”. En dan wacht ons de volgende verassing, maar deze keer een iets minder leuke. De medewerkster verteld ons dat alles is inbegrepen bij de boeking behalve “the charge for returning on an other location” oftewel dat we nog $520 (incl. taxes) moeten betalen omdat we de auto op een andere plek inleveren dan dat we hem ophalen. Deze komt even binnen want hier waren we dus niet op voorbereid. Ik geef nog aan dat ik dit wel raar vind omdat ze op Sioux Falls toch ook een vestiging hebben van hun bedrijf en dat ik dus eigenlijk niet goed snap waarom dit nodig is. De medewerkster geeft vriendelijk aan dat ze het vervelend vind voor ons maar dat dit de regels zijn en dat ze er ook niks aan kan doen. Dat snappen we ook wel en trekken dus onze kaart, maar hier is met het reisbureau het laatste woord nog niet over gesproken.
Als alles administratief is afgehandeld worden we doorgestuurd naar een verdieping lager waar we in een gigantische garage uitkomen waar alle Rental Car bedrijven hun auto’s hebben staan. We zoeken onze firma, geven onze papieren af, er wordt even wat onderling overlegd en vervolgens krijgen we weer een mooie bolide toegewezen. We laden onze koffers in en rijden naar de uitgang. Hier worden nogmaals onze rijbewijzen gecontroleerd en gekoppeld aan onze auto en dan mogen we de parking verlaten en kunnen we op weg naar ons hotel in Salt Lake City.Een ritje van ongeveer 10’ brengt ons naar hotel ‘Crystel Inn’ aan de rand van het centrum.
Het is prachtig om de bergen rond Salt Lake te zien liggen. Ook het hotel ziet erprima uit en we krijgen een grote kamer op de 4e verdieping. We zetten onze spulletjes neer en stallen onze koffers uit en besluiten, omdat het inmiddels al 18:30u (l.t.) is, om richting het centrum te lopen om een hapje te eten.
Een kleine 20 jaar geleden, tijdens één van onze eerste reizen samen, zijn we ook al eens in Salt Lake City geweest en wat ons daarvan is bijgebleven is, dat het niet echt een gezellige en levendige stad is en dat voelde nu weer zo. Het is vooral een stad die als start- of eindpunt wordt gebruikt voor een bezoek aan de Rocky’s. Maar na deze reisdag was het fijn om even heerlijk te wandelen en een frisse (wat relatief is) neus te halen op zoek naar iets om te eten. Nu vind je dit in een stad als deze genoeg, maar wat we van onze eerdere reizen hebben geleerd is om de locale tentjes op te zoeken en dat hebben we ook nu weer gevonden. We zijn uitgekomen bij bar en eetcafé ’Glasiers’ … een schot in de roos. Alhoewel we wel even verbaasd waren dat we ons bij binnenkomst moesten legitimeren. Blijkbaar is iedere bar in de staat Utah dit verplicht, tja en als het verplicht is dan ontkomen wij er ook niet aan. We mogen ons zelf een plekje zoeken en omdat het binnen heel lawaaiig is, besluiten we om op het buitenterras te gaan zitten. Waar, zo schets onze verbazing, een lokale band (The Robinson Trio, dat bestaat uit 4 man) stond opgesteld om de avond op te luisteren. Hier kwam alles even samen: gezellige bar, een goede band (voor de kenners: Bears Den achtig), goed eten en een echt leuke sfeer en het belangrijkste goed gezelschap. We vergaten even onze vermoeidheid, want al doe je op een reisdag als deze alleen maar zitten en wandelen, het is vermoeiender dan je denkt, en hebben echt genoten. Rond 21.30u (l.t.) besluiten we om terug te lopen naar ons hotel omdat de kaarsjes langzaam uit gaan.
Eenmaal terug op de hotelkamer ploppen de (spraak)berichtjes van ons meisje op en krijgen we eindelijk een teken van leven van haar. Ze hebben de hele dag nergens wifi gehad en aangezien ze nog geen Amerikaans telefoonkaart heeft. Ze zijn na een lange reisdag aangekomen op de camping bij ‘Mount Rushmore’ en hebben nu wel eindelijk wifi. Ze laat weten dat ze een hele fijne dag heeft gehad, dat ze het erg leuk hebben en dat ze het naar haar zin heeft. Dit doet ons goed en meer hoeven we niet te weten.
Terwijl ik onder de douche spring, maakt Roel vast een theetje en onder het genot van een kopje nemen we de dag van vandaag door, die niet heel spectaculair was, en kijken we alvast naar de route van morgen. Morgen staan er wel veel mooi dingen op het programma. Ondertussen is het 23.30u (l.t.) en de hoogste tijd om de luikjes te gaan sluiten.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 184
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Salt Lake City
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/059_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => goodbye-sioux-falls
)
[48] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109211
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-19
[photoRevision] => 0
[title] => The realy start of a new adventure....dag 2 .....
[message] => Tuutuutuut … we worden om 06.30u (l.t.) gewekt door de wekker na onze voorlopig laatste nacht samen. Echt lang stil kunnen we hierbij niet staan want ons meisje wordt om 08.00u (l.t.) verwacht op de campus voor dag 2 van de International Introductie. We staan op, wassen ons en kleden ons aan en gaan dan snel naar beneden naar de ontbijtzaal. Hier realiseren we ons dat na vandaag onze wegen voor de komende 10 dagen scheiden en het dus voor nu ons laatste ontbijtje samen is. Sneller dan normaal wordt er door Ylva en Roel ontbeten omdat Roel haar naar de campus moet brengen. Ik heb iets langer de tijd en neem het er dus van. Als mijn buikje is gevuld ga ook ik terug naar de kamer en leg daar wat spulletjes bijelkaar die mee naar de kamer van Ylva moeten en ik FaceTime even met Bomma. Om 08.25u (l.t.) is Roel terug en we drinken samen nog even een theetje. Veel tijd hebben we hier echter niet voor want ook wij moeten (lees: mogen) weer terug naar de campus want daar is vanmorgen niet alleen voor de studenten maar ook voor de ouders een tour over de campus voorzien.
Om 09.00u (l.t.) melden we ons in het ‘Meeting Point Centre’ en worden we wederom hartelijk welkom geheten door Don, Ailine, Maggie en een professor geschiedenis. Er wordt gestart met een kopje koffie en thee in afwachting van de andere ouders. In de tussentijd voeren we leuke gesprekken en komen we steeds meer te weten over het ‘wel en wee’ op de campus. Als om 09.30u (l.t.) blijkt dat er geen andere ouders meer zullen aansluiten, nemen Don en Ailine ons mee op een heuse privé tour van anderhalf uur over de campus. We starten bij het gebouw waar zich het administratieve hart van de campus begint om vervolgens door te lopen naar de bibliotheek. Als we hier binnenkomen weten we niet wat we zien. Menige bibliotheek in een stad of dorp zou hier jaloers op zijn. Naast de hoeveelheid aan boeken die er staan zijn er ook overal zithoeken en ruimtes waar de studenten kunnen studeren. Vanuit de bibliotheek lopen we door naar het ‘Native History Museum”. Op de campus bevind zich dus gewoon een museum waar je als bezoeker van buitenaf naar binnen kunt maar dat ook voor de studenten ter beschikking staat en een aanvulling is op de geschiedenis lessen. We lopen verder naar de verschillende studiegebouwen met leslokalen. Ieder hoofd major heeft er een eigen gebouw waar de lessen en aanverwante lessen worden gegeven. Vervolgens is het tijd om naar de andere kant van de weg te lopen waar zich het gloednieuwe (a.s. januari is het pas 2 jaar oud) ijshockeystadion bevind. Zelfs nu, zonder publiek, hangt er al een bepaalde vibe laat staan dat hier een wedstrijd gespeeld wordt. We worden uitgenodigd om, als we er een keer zijn tijdens het seizoen, om te komen kijken en stiekem hopen we dat Ylva deze vibe ook gaat opsnuiven hier. Vanuit het stadion lopen we verder naar het krachthonk waar de ijshockey mannen bezig zijn met hun krachttraining. Eerlijk is eerlijk maar dit is geen vervelend plaatje om naar te kijken.
We laten het ijshockey stadion achter ons en steken over naar het volgende gebouw waarin meerdere sportdisciplines verzameld zijn, te beginnen met het zwembad. Dit kunnen we wel bekijken maar is momenteel nog leeg omdat ze het nog volop aan het schoonmaken zijn. Naast dit trainingsbad hebben de zwemmers ook nog een 50m wedstrijdbad in het centrum ter beschikking waar ze kunnen trainen en waar de grotere wedstrijden gehouden worden. In hetzelfde gebouw als het zwembad bevindt zich ook de sporthal waar de volleybal dames al aan het trainen waren, de worstelhal en de basketbalhal. En ook nu weer heeft iedere discipline zijn eigen ruimte ter beschikking. Tevens bevinden zich in dit gebouw de verschillende krachthonken.
We verlaten het gebouw en via de enige ‘slimme kruising’ in Sioux Falls steken we over terug naar de andere kant van de weg. Voor wie zich afvraagt ‘wat is een slimme kruising?”. Een slimme kruising is een kruising waarbij je de weg via de kortste route kunt oversteken en dat is dwars.
Vervolgens gaan we het medisch centrum binnen waar de medische staf en Dr. verblijven. De medewerkster die vandaag aan het werk is, benadrukt, net als iedereen, dat de studenten voor ALLES bij hen terecht kunnen, zelfs voor ‘homesickness’. Ook nu weer staat de mand met candies klaar en valt het wederom op hoe enthousiast en meedenken iedereen hier is.
Maar dan krijgen Don en Ailine een telefoontje. Ze worden bij de grote Vicking midden op het terrein verwacht voor een groepsfoto met alle 92 internationale studenten. Ja, ja programma is strak en dus wordt er in stramme pas naar de Vicking gewandeld. De studenten staan er al allemaal en helemaal klaar voor en enthousiaste Maggie klimt boven op de lader om een foto te maken. Wij schouwen het ons van een afstandje gaande, het is een schitterend beeld. Ons meisje staat daar tussen en we zijn mega trots op haar. Ze gaat dit avontuur aan in een schitterende omgeving. Dit wordt een ervaring die ze de rest van haar leven met zich mee gaat dragen. Als de foto is gemaakt bedanken we Don en Ailine voor de rondleiding en voor alles wat ze al voor ons meisje hebben gedaan en nog gaan doen. Als ze de tranen in onze ogen zien, drukken ze ons nogmaals op het hart dat ze goed voor Ylva gaan zorgen en dat ze in een warm bad terecht is gekomen; dat ze nu onderdeel uitmaakt van de Vicking familie.
De klok loopt inmiddels tegen 11.45u (l.t.) en dus is het voor de studenten tijd om richting de Dining Hall te gaan voor de lunch. Ook wij mogen mee aanschuiven en doen dat met alle plezier. Niet om te eten maar om er te genieten van de sfeer, goed om ons heen te kijken en alles wat hier gebeurd op te snuiven. Als Ylva klaar is met eten brengen we samen nog even een bezoekje aan de Augustana outlet store. Hier verkopen ze kleding en allerlei andere zaken van de universiteit. The Branch van de universiteit is mega. Ylva ziet een leuk jasje maar dat hebben ze helaas niet meer in haar maat. Maar ook een trui maar ook die hebben ze momenteel niet in haar maat. Dan nog maar een wachten.
Om 12.45u (l.t.) begint voor Ylva het middagprogramma en zit het ouderprogramma er voor nu even op. We nemen afscheid van haar en spreken af dat we haar aan het eind van de middag weer terug zien. Diep onder de indruk van wat we allemaal hebben gezien en gehoord lopen we naar onze auto. We zijn blij dat ons meisje zo goed is terecht gekomen en zien en voelen aan alles dat we haar hier met een gerust hart kunnen achterlaten.
We moeten vanmiddag, geloof het of geloof het niet, toch nog wat boodschapjes doen. Maar voordat we dat gaan doen rijden we eerst langs de Football- en Baseball velden en we bekijken het atletiek stadion. Van daaruit rijden we door naar het ‘Miro Aquatic Centre’. Dit is het zwembadcomplex gelegen niet ver van de universiteit waar de bevolking van Sioux Falls gebruik van mag en kan maken maar waarin Ylva ook zal gaan trainen. We gaan naar binnen en vragen of we even in het wedstrijdbad mogen kijken. Als je binnenkomt zie je meteen een joekel van een Amerikaanse vlag hangen en alleen dat al geeft een bepaalde sfeer. Je ziet dat Amerikanen trots zijn op hun vlag want niet alleen in alle sportcomplexen, maar ook op straat zie je heel veel vlaggen hangen. We dromen even weg en zien ons hier al zitten tijdens een wedstrijd.
Het bezichtigen van de sportcomplexen sluiten we voor nu even af en gaan opweg naar de verschillende winkels welke op ons lijstje staan. Te beginnen bij ‘SCHEELS’, een gigantische sportzaak en door ons omschreven als de Decathlon van Sioux Falls. Er staat hier zelfs een heus reuzenrad in de winkel om de kinderen stil houden. De reden waarom we hier een kijkje komen nemen is dat ze ons gezegd hadden dat ze hier ook brand van Augustana hebben maar dat viel vies tegen. Van Scheels wandelen we door (want dit ligt op hetzelfde terrein) naar ‘Budget one’ een gigantische mediazaak waar we kijken voor een bepaalde adapter voor Ylva die ze nodig heeft. We lopen er een beetje verloren rond maar na een tijdje vinden we wat we zoeken. Door naar stop 3, de Wallmart. “Ja, ja” we zijn er weer. Het bezoek gaat deze keer een pak sneller want Roel heeft mij de wacht aan gezegd en daar houdt ik mij dan maar aan. Na de Wallmart rijden we nog even naar de ‘One dollar tree voor de laatste spulletjes en dan ben ik helemaal gaar gewinkeld. Het is tijd voor een bakkie!.
Omdat we hele morgen en de afgelopen dagen flink in geweer zijn geweest, vind ik datgeen lekker bakkie verdiend hebben. En Roel wil heel graag een ijsje en dus besluiten we naar downtown te rijden waar we gisteren een heel leuk zaakje hebben gezien. Bij het zaakje aangekomen blijken ze alleen maar ijs en cookies te hebben en wat voor ene. Het meisje dat ons helpt geeft aan dat we bij de buren lekkere ‘koffie to go’ kunnen krijgen. En dus gaan we, nadat ik 2 cookies heb uitgezocht (want ze kosten een godsvermogen) en een ijsje voor Roel naar de buren. Hier bestellen we ons 2 lekkere latte met karamel en gaan dan buiten zitten. Even genieten van al het lekkers want dat hebben we na deze heftige dagen wel verdiend.
Daarna rijden we terug naar het hotel om de laatste spulletjes en de gestreken was op te halen. Ook nemen we wat spullen mee uit onze koffers en de koelkast die wij nadien mee naar huis nemen en/of opmaken in het laatste weekend of bij Ylva achterlaten, maar die we nu niet mee kunnen of willen meenemen in de koffer. Met de auto toch weer redelijk vol geladen rijden we, nadat Roel eerst bij de receptie is gaan vragen of het mogelijk is dat we volgend weekend als we terug zijn weer dezelfde kamer kunnen krijgen omdat ons meisje dan nog 2 nachtjes bij ons kan slapen. De receptioniste geeft aan dat dit geen enkel probleem is en noteert het vast bij onze namen. De scharmes van Roelie zijn onweerstaanbaar. We rijden terug naar de campus en onderweg bellen we Ylva dat we eraan komen en zij staat ons al buiten op te wachten om ons te helpen en binnen te laten. De meegebrachte spulletjes worden opgeruimd, papa wordt in een stoel neergezet en ik moet nog even met ons meisje mee naar het administratieve centrum omdat we nog een betaling moeten regelen die nog niet gelukt is. Maar welke met de hulp van de 1e iets minder vriendelijke mevrouw op deze campus uiteindelijk toch in orde komt. “Gelukkig want ik had er een beetje stress van. Maar wat was dat voor een chagrijn?. Och trek het je niet aan schat, dat zijn cijfermadammen en die zijn altijd zo serieus. Toch ben ik blij dat het geregeld is. Dat geloof ik”.
Tussen de middagpauze was ik al met Ylva bij de outlet geweest maar ik wilde er toch nog graag even terug met haar naartoe. Heb erover nagedacht en misschien past de trui die we hebben gezien toch. Ylva heeft er in 1e instantie niet zoveel oor naar maar om mij een plezier te doen gaat ze toch nog even mee. “Snel dan want hij gaat zo dicht. Ja dat weet ik, daarom ben ik ook haast aan het maken”. De mevrouw van het winkeltje herkent ons meteen en begint vriendelijk te babbelen. Ondertussen laat ik Ylva de trui passen en “ja”, hij zit wat ruim maar eigenlijk ziet dat wel heel leuk uit. “Inderdaad ja, dat had ik niet verwacht. Nou dan mag je je die van mama meenemen”.We kijken nog even verder en zien dan nog een ander leuk truitje dat we vanmorgen niet hebben gezien. “Oh ja, die is leuk”. Dus ook deze wordt gepast en uiteindelijk is de juffrouw weer 2 truien rijker en mama blij dat ze dochterlief toch nog iets van Augustana heeft kunnen geven. Als we terug lopen naar de kamer krijg ik een dikke knuffel. “Ik ben echt blij met u en papa en alles wat ik van jullie heb gekregen en wat jullie voor mij doen. Met liefde lieverd. Wij zijn supertrots op jou en jij verdiend dit”. Terug op de kamer heeft Roel een klein tukkie gedaan en gelijk heeft ie.
De klokt loopt inmiddels tegen 17.30u (l.t.) en dus wordt het tijd om terug richting de Dining Hall te lopen. Ylva gaat bij haar nieuwe vriendinnen zitten en wij gaan aan de zijkant bij het raam zitten vanwaar we alles goed kunnen overzien. Wat ons de afgelopen dagen al is opgevallen is dat ineens uit het niets een student op tafel gaat staan en dat hij/zij dan iets zegt en een lied begint te zingen waarna de hele zaal uiteindelijk meezingt dat vervolgens eindigt in een luid applaus. Ook nu weer en we begrijpen dat dit een soort van ontgroeningsritueel is van bepaalde sporten. Schitterend om te zien maar vooral ook hoe vervolgens de hele zaal erin mee gaat.
Wij sluiten vervolgens aan in de rij en hebben nog genoeg te kiezen. En terwijl we genieten van het eten zijn ook de emoties volop voelbaar. Het afscheid komt er nu echt langzaam aan. Wanneer we klaar zijn met eten gaan we een verdieping lager in een zithoek zitten en wachten we dat Ylva ook gegeten heeft en klaar is met de meisjes. Hier zit ook de mama van Maria te wachten en omdat zij morgen ook terug naar huis gaat, nemen we nu alvast afscheid.
Even later verschijnt ook Ylva en omdat ze vanavond verder niks meer op de planning hebben staan, gaan we met z’n 3-tjes nog 1 x samen een ijs eten voordat we voor 10 dagen afscheid nemen. Ik heb op internet onderzoek gedaan en volgens hen is ‘B en G Milky Way’ de place-to-be. Het is een kleine 10’ rijden vanuit de campus in de richting van ons hotel. En inderdaad “het is ‘de place-to-be’.Als we aan komen rijden zien we een super knus, nostalgische drive in ijszaakje gehuld in felle kleuren. Het is er gezellig druk met locals en dat is altijd goed. We kiezen niet voor de drive in maar parkeren de auto en als we uitstappen moeten we even zoeken waar we moeten zijn om te bestellen. De keuze is reuze en het duurt dan ook even voordat we eruit zijn. Het worden 3 medium strawberry shakes allen heeft hier de naam shake blijkbaar een andere betekenis. Want uiteindelijke krijgen we 3 veel te grote bekers met heerlijk aardbeien ijs maar het stukje ‘shake’ is ver te zoeken. Het is allesbehalve drinkbaar maar wel heel lekker. Ijskoningin Ylva zit wel de hele tijd te puffen en te steunen dat het zoveel is maar heeft wel als eerst de pot leeg. Op de voet gevolgd door Roelie. Ik moet helaas passen. Ik ben al geen ijseter (ik dacht ook dat ik een milkshake zou krijgen) en al helemaal niet als het dan zoveel is. Ik krijg mijn beker dan ook maar half op en de andere helft geef ik aan een zwerver. “Is die ook blij”. En ook al klagen we over de grootte, genieten doen we ervan zittend in de zon, op het kleine knusse terrasje voor deze zaak.
Dan is het tijd voor vertrek. Ylva moet haar tas nog inpakken, want morgen gaan ze met alle internationale studenten van woensdag t/m vrijdag naar ‘Nationaal Park Mount Rushmore’.We rijden nog even langs ons hotel om daar door ons meegebrachte kleerhangers op te halen (en die Roel was vergeten mee te nemen) en rijden dan naar de campus om Ylva af te zetten. Wanneer we onze auto voor de ingang van het gebouw waar Ylva woont parkeren horen we een geluid alsof 2 vliegtuigen tegelijk proberen op te starten. Als we uitstappen kunnen we elkaar amper verstaan van het enorme brommend geluid dat afkomstig is van een gebouwtje dat voor het gebouw van Ylva staat. We trekken zelf al snel de conclusie dat dit één of andere aggregaat is. Maar wat een lawaai. Binnen is het iets dragelijker maar wanneer we op de kamer van Ylva en Maria staan is dat brommend geluid echt heel goed hoorbaar. Daar valt echt niet mee te slapen en Ylva maakt er zich al een beetje druk om. Helemaal als Roel aankomt en zegt dat hij met een paar jongens gesproken heeft en dat die hebben gezegd dat dit ding de hele nacht aan blijft. Ylva gaat bijna op tilt, “hier kan ik echt niet in slapen”. Tijd voor Roelie om in actie te komen en kennis te maken met zijn Amerikaanse collega’s op de campus. Tijdens de rondleiding vanmorgen zijn we ook voorbij the Police office van de campus gelopen en die blijkt 24 uur per dag open te zijn. Roel wandelt er naartoe en een zeer vriendelijke politieman die deze melding zeer serieus neemt stuurt direct zijn collega’s aan naar de ‘plaats delict’.Als Roel terug is aan de voorkant van het gebouw ziet hij drie golfkarretjes met daarin politie-agenten staan. De golfkarretjes worden hier op de campus als heuse politie patrouilles wagens gebruikt. Dat is nog eens snel in actie schieten. Een vriendelijke politieagente vertelt hem dat zij de gemeente gebeld heeft en dat het inderdaad een aggregaat is die gebruikt wordt om de campus te voorzien van stroom. Echter normaal staat deze overdag aan en is het nu vreemd dat hij zo laat nog aanstaat en inderdaad behoorlijk veel lawaai ,want geluid mag je dit niet noemen, maakt. De medewerker van de gemeente heeft aan de politie aangegeven dat er oude dieselolie wordt verbrand. Het is een soort zelfreinigingsproces van deze machine en verzekeren dat om 21.00u (l.t) dat proces is afgelopen en de aggregaat uitgaat; we zijn benieuwd. En inderdaad, precies om 21.00u valt het apparaat uit en wordt het stil. Zo stil dat we de vogels weer kunnen horen fluiten. Hoewel die slapen nu ook. De agenten hebben gedaan wat ze konden doen en kunnen de melding afsluiten. Ze vertrekken even geruisloos als dat ze gekomen waren weer in hun patrouilleautotjes.Voor Roel is dat een goed teken en geeft het hem vertrouwen in hoe hier met meldingen wordt omgegaan. En de meisjes, die zijn blij dat het geluid weg is en dat ze rustig kunnen slapen.
En dan wordt het echt tijd om voor nu afscheid te nemen. Het valt ons alle 3 zwaar en deemoties gaan alle kanten op ook al weten we dat we elkaar over 11 dagen nog weer even zullen zien. We voelen aan alles dat Ylva ‘vertrokken’ is en haar plekje gaat vinden hier maar toch …
Terwijl we wegrijden en in de binnenspiegel van onze auto zo lang mogelijk naar ons meisje blijven kijken gaat er zoveel door ons heen. Supertrots zijn we op haar, we missen haar nu al, bezorgdheid etc. etc.. We laten de emoties zijn gang gaan en zitten zwijgend naast elkaar elk met onze eigen gedachten. Wanneer we onze vetrouwde hotelkamer binnenstappen voelt deze leeg zonder haar. We douchen ons en gelukkig vinden we troost bij elkaar. Roel maakt nog een theetje en terwijl we deze drinken laten we de afgelopen dagen de revue nog eens passeren. We hebben het goed gedaan.
Ondertussen is het 23.00u (l.t.) en zijn we helemaal kapot. We gaan slapen en denken alle beide aan onze kanjer die dit toch maar doet…..
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 207
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/043_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => the-realy-start-of-a-new-adventure-dag-2
)
[49] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109197
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-18
[photoRevision] => 0
[title] => The really start of a new adventure ....
[message] => The really start of a new adventure ……
Vandaag gaat het voor ons meisje echt beginnen. Om 10.00u (l.t.) wordt ze verwacht in het hoofdgebouw van de universiteit waar de introductieperiode van de internationals van start gaat. Ze beginnen met (niet geheel onbelangrijk) het regelen van haar bankzaken. Ze dient n.l. in het bezit te zijn van een Amerikaanse bankrekening met bijbehorende bankkaart. Maar voor het zover is laten wij de emoties de vrije loop.
We worden rond 07.30u (l.t.), na helaas wederom een gebroken nacht, wakker en zowel Roel als ik zijn ons ervan bewust dat het nu echt gaat beginnen. Haar “adventure” en voor ons het “loslaten”. We voelen dat dit alles bij het opstaan samenkomt en menig traantje vloeit. We kruipen nog een keer stevig tegen elkaar aan en houden ons nog eens goed vast elk met onze eigen gedachten.
Rond 08.00u (l.t.) staan we op, wassen ons en kleden ons aan. Daarna gaan we naar beneden voor het voor ons inmiddels vertrouwde ontbijt. Het begint al een beetje ‘onze’ keuken te worden en we zijn in ‘onze’ keuken deze ochtend niet alleen. We vinden nog net een vrije plek om met z’n 3-tjes te gaan zitten. Daarna is alles bezet en er zijn zelfs gezinnen (om dat ze te lui zijn om naar een andere ruimte te lopen) die staand aan een tafel ontbijten. We lachen erom maar eigenlijk is het triest. Na het ontbijt gaan we terug naar boven, poetsen onze tanden en verzamelen de spullen die nog mee moeten worden genomen naar de kamer van Ylva. Rond 09.30u 9l.t.) rijden we dan de, inmiddels ook al vertrouwde route, naar de Universiteit.
Bij het gebouw aangekomen, parkeren we onze bolideen lopen nog even met Ylva mee naar haar kamer om de spulletje op te ruimen en neer te gezetten. Maria en haar moeder zijn al aanwezig en druk bezig met het inruimen van haar spulletjes. Het is duidelijk merkbaar dat de moeder ook zeer blij is met hoe de kamer in 2 dagen tijd is omgetoverd tot een gezellig ‘thuis’ voor haar dochter….en ook voor die van ons. We bespreken nog kort even met Ylva en Maria wat ze nog nodig hebben van de Walmart en nemen dat voor onze rekening. De meisjes gaan daarna richting het hoofdgebouw om aan hun introductie te beginnen en de mama van Maria blijft op de kamer achter om de rest van de spullen van Maria nog in te ruimen.
Volgens afspraak rijden Roel en ik terug naar de Walmart waar we de afgelopen 2 dagen al menig uurtje in hebben doorgebracht. De oude man bij de ingang lijkt ons al te herkennen en vraagt zich waarschijnlijk af wat we nu weer komen doen. Het valt ons op hoe ongelooflijk rustig het is op deze maandagmorgen, het lijkt er zelfs een beetje uitgestorven. Het winkelt alleszins heel relaxt. Omdat we inmiddels al een beetje weten waar alles ligt, hoeven we niet rij voor rij af te gaan om de spullen die nog op ons lijstje staan (kastje, extra verlengsnoer, strijkijzer, staande lamp, schoenflat, white board, gereedschap en “kleine rommel”) bij elkaar te verzamelen. Ook hebben we nog wat spulletjes die we teveel of verkeerd hebben meegebracht, die leveren we in bij de servicebalie en daarvoor krijgen we ons geld terug. Uiteindelijk zijn we toch nog een goed uur en een kwartier bezig om alles bijelkaar te krijgen. Oorzaak: ik zie zoveel dat het moeilijk is mij te focussen op één, in een winkel als deze heb ik veel teveel impulsen.
Als we de auto hebben volgeladen, vinden we dat we wel een bakkie hebben verdiend. Bovendien is het ook de hoogste tijd voor een bakkie. Bij de Starbucks (hoe kan het ook anders) die we passeren, houden we stil. We bestellen er twee strawberry frappacino’s die we buiten op het terras gaan opdrinken. We zijn even helemaal klaar met de airco’s die op steenkoud staan in alle zaken waar je binnenkomt. Het verschil met buiten en binnen is voor ons veel te groot wat ervoor heeft gezorgd dat we alle 3 een fikse verkoudheid te pakken hebben. Buiten in de schaduw is het aangenaam en we geniet van ons bakkie en alles wat we voorbij zien komen.
Rond 12.15u (l.t.) rijden we weer terug naar de Universiteit waar we de spullen uitladen en naar de kamer brengen. Tijd om verder op- en in te ruimen hebben we niet want om 12.45u (l.t.) worden we verwacht in het auditorium van het hoofdgebouw. Hier is er voor zowel de ouders als de 92 internationale studenten (waarvan 18 sporters en één daarvan is ons meisje) een introductiebijeenkomst voorzien. Voordat we in de zal plaats kunnen nemen worden we persoonlijk hartelijk welkom geheten door de directrice en de onder directeur die beiden uitgebreid de tijd nemen en met ons in gesprek gaan. Eenmaal in de zaal valt het ons op dat er maar heel weinig ouders aanwezig zijn. We komen uit op 10 ouders incl. ons zelf. We vragen ons oprecht af, ondanks dat we begrijpen dat het niet voor iedereen even vanzelfsprekend is dat ze hun kind kunnen brengen, waar iedereen is en hoe het komt dat er zo weinig interesse is. “Je wil toch weten waar en hoe je kind terecht komt”.
Nadat alle nieuwe internationale studenten samen met hun ACE groepje de zaal zijn binnengekomen, begint de bijeenkomst. Nadat de directrice de studenten en ouders van harte welkom heeft geheten en aangegeven dat ze heel blij is dat er zoveel nieuwe internationale studenten dit jaar op Augustana komen studeren, houdt ze nog een kort praatje dat ze afsluit met “from now you are official Vicking Baby’s en Vicking Parents”.
Na de directrice neemt de onder directeur het woord en zo volgen alle afdeling die er binnen de universiteit zijn en ter beschikking staan van de studenten. Zelfs de commissaris van de politie komt uitleg geven, er is n.l. een permanente politiepost op de campus. En wat bij al deze sprekers opvalt, is dat ze continue benadrukken dat ze er voor de studenten zijn en dat ze zich niet moeten schromen om vragen te stellen. Alle deuren staan open en “there are a lot of candy’s in each office”. Een heel goed en duidelijk verhaal, dat volledig aansluit bij het beeld dat we de laatste maanden van deze universiteit hebben gekregen en waarvan we even ‘bang’ waren dat het te mooi was om waar te zijn. Het tegendeel wordt tot nu toe continue bewezen. Dit is één grote familie en ze willen dat iedereen zich in deze familie thuisvoelt en daar doen ze alles voor.
Na een uur beginnen de studenten aan een kennismakingsspel waarna wij besluiten om naar
de kamer van Ylva te gaan en deze verder in te richten. We merken en voelen bij ons zelf dat dit proces van inrichten ons goed doet. Het is voor ons belangrijk dat we haar ‘goed verzorgd achterlaten en dat het voor haar als thuis voelt’. Het (bijna) eindresultaat mag er wezen en we zijn echt blij hoe de kamer van de meisjes geworden is. Rond 15.30u (l.t.) zijn we klaar en terwijl we bezig zijn met het lijstje voor wat laatste (kleine) spulletjes, komt de mama van Maria binnenlopen. Ook zij is blij verrast met het resultaat en bedankt ons hartelijk voor alles.
We gaan terug richting ons hotel en merken dat we toch wel een beetje trek hebben gekregen. We passeren bij ‘Baggle Bob’ en omdat het ons daar zaterdag goed bevallen is, besluiten we er nu ook weer binnen te gaan. We bestellen ons deze keer wel allebei een baggle en een bakkie en laten ons dat goed smaken. Daarna rijden we door naar het hotel, waar ik eigenlijk moet beginnen aan de strijk van onze jonge dame. Ze heeft n.l. een hoop kleren die gekreukt uit het koffer zijn gekomen. “Mama … zou u die nog voor mij willen strijken?. Want tja ik heb geen tijd nu en weet eigenlijk ook niet hoe het moet”. En wat doe je dan als moeder, dan zeg je natuurlijk “ja schat dat doet mama wel voor jou”. Maar ik ben moe en heb een kleine ‘inzinking’ en dus begin ik i.p.v. aan de strijk, aan een powernapie. En manlief, die kruipt gezellig naast mij en doet hetzelfde. We slapen allebei ongeveer 3 kwartier dus het was een flinke nap. We zullen het nodig gehad hebben zeker.
Gelukkig schieten we nog optijd wakker want we worden n.l. om 17.15-17.30u (l.t.) terug op de universiteit verwacht. De ouders mogen vanavond n.l. mee aansluiten bij het diner. En ook al waren we er gisteren, ook vandaag zijn we van de partij. We willen zoveel mogelijk ‘opsnuiven’ van al hetgeen Ylva hier gaat doen en meemaken. En ook nu was het weer, buiten dat het eten perfect is en de keuze reuze, een hele beleving om erbij te mogen zijn.
Don Grinager, Ylva’s contactpersoon van de afgelopen maanden, komt ook eten en als hij ons ziet vraagt hij of hij bij ons mag aansluiten. Natuurlijk mag hij dat, we zijn deze man zo dankbaar voor alles wat hij voor Ylva gedaan heeft en vinden het fijn dat we nu dan in de gelegenheid zijn om hem dat persoonlijk te zeggen. Er ontstaat daarnaast een gezellig gesprek waarin Don op al onze vragen enthousiast antwoord geeft. Deze man heeft zoveel energie, al zegt hij zelf ook wel dat hij na deze introductie altijd helemaal kapot is. Helaas moeten we na een tijdje het gesprek afbreken omdat Don nog andere verplichtingen heeft. We bedanken hem en hij geeft aan “see you tomorrow for the tour”. Roel en ik genieten nog even na van de gezellig sfeer en alles wat er gebeurt en te zien is, in deze gigantische kantine.
De studenten hebben vanavond nog een laatste activiteit, ze gaan naar ‘Falls Park’. Falls Park ligt ligt direct ten noorden van Downtown Sioux Falls en is dé plek waar de stad zijn naam aan te danken heeft. Het park is ongeveer 50hectare groot en het middelpunt wordt gevormd door de indrukwekkende watervallen van de Big Sioux River. Naast de watervallen is er ook een uitkijktoren van 5 verdiepingen die je mooi zicht geeft op de watervallen en op de skyline van Sioux Falls. Omdat het park vlak in de buurt van ons hotel ligt en we het uiteraard ook nog graag willen zien, besluiten we om ook die kant uit te rijden. Buiten de natuurlijke schoonheid die we zien, zien we ook de studenten overal lopen. We houden gepaste afstand maar zien wel dat ons meisje al druk aan de babbel is. Dat is mooi en fijn om te zien. Roel en ik maken een wandeling door het park, genieten van de watervallen en het uitzicht en besluiten daarna om terug te gaan naar ons hotel. Er wacht daar immers nog een strijk op mij. Met ons meisje spreken we af dat ze vooral moet genieten en als ze klaar zijn en de anderen rijden terug naar de campus, dat ze ons dan mag bellen en dan halen we haar op.
Terug in het hotel, dat op nog geen 10’ rijden van de Falls ligt, begin ik aan de (voorlopig) laatste strijk voor ons meisje terwijl Roel naar beneden gaat om een theetje te halen bij de receptie. Dat wordt niet alleen een theetje halen maar een hele ‘the talk’ want 30’ later komt hij pas terug. Ondertussen ben ik al klaar met de strijk en heeft ons meisje net gebeld dat ze klaar zijn en dat ze graag wil worden opgehaald. Dan doen we dat natuurlijk.
Onderweg terug en in de hotelkamer verteld ze honderduit over de dag van vandaag. Hoe leuk het was, dat ze al veel nieuwe mensen heeft leren kennen, dat ze leuke gesprekken heeft gevoerd en dat ze zelfs al met een paar meisjes een hele leuke klick heeft. Eén van die meisjes komt uit Potsdam (D) en is voor 4 maanden, via een uitwisselingsproject, hier op Augustana. De 4 maanden moeten nog beginnen maar Ylva vind het nu al jammer dat ze dan al weggaat. “Ze lijkt een beetje op Elodie (vriendin van inLuik) en ik ben er zeker van dat als zij 4 jaar zou blijven we hele goede vriendinnen zouden worden. Maar dat kan nu toch ook?. Ja, dat klopt maar dat is toch net wat anders. Maar we gaan het zien. De komende 4 maanden gaan we in elk geval plezier hebben. Dat is goed”.
Vannacht is de laatste nacht (voor de komende 10 dagen) dat ons meisje bij ons kan maar ook wil slapen.Vanaf morgen slaapt ze op haar eigen kamer omdat ze woensdagmorgen al heel vroeg vertrekken op introkamp. Terwijl Roel en ik genieten van een theetje raakt Ylva niet uitgepraat over alles wat ze vandaag heeft meegemaakt en gezien. “Ik heb nu al zin in morgen en de dagen die daarna gaan komen. Maar ben ook heel blij dat ik vannacht nog bij jullie mag slapen. Wij zijn ook blij dat je vannacht nog bij ons bent schat”. Omdat Ylva morgenvoeg alweer optijd op de campus moet zijn, overleggen we even hoe laat we moeten opstaan en wat we gaan doen. We besluiten om hier in het hotel te ontbijten en niet op de campus. “Ik wil graag nog samen met jullie ontbijten. Dat kan lieverd en wij vinden dat ook fijn”. We spreken af dat we om 06.30u (l.t.) opstaan en dan vanaf 07.00u (l.t.) gaan ontbijten. Daarna brengt Roel Ylva al naar de campus en kan ik nog wat “potkerren”
Het is inmiddels 22.30u (l.t.), de luikjes vallen langszaam dicht en het belooft morgen ook een intensieve dag te worden. Tijd dus om te gaan slapen.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 221
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/851_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => the-really-start-of-a-new-adventure
)
[50] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109171
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-17
[photoRevision] => 0
[title] => Het ‘nieuwe’ thuis krijgt langzaam vorm …
[message] => Het was een broeierige nacht waarin we alle 3 meermaals zijn wakker geworden. Niet alleen vanwege de verkoudheid waar we alle 3 mee kampen, maar ook omdat we een (en dat is zacht uitgedrukt) een ietwat gedateerde airco hebben die, als hij aanstaat, als een tractor uit het jaar stilllekes klinkt. We hadden daarom voor het slapen gaan besloten om deze niet aan te zetten; dat hebben we geweten. Halverwege de nacht leek het echter alsof we in een sauna in slaap gevallen waren, waardoor we gedwongen werden om onze tractor op te starten. Hierdoor konden we de warmte wat verdrijven en een poging doen om toch nog een paar uurtjes te slapen. Gelukkig zijn we alle 3 nog in slaap gevallen en uiteindelijk rond 07.45u (l.t.) wakker geworden.
Nadat we ons hebben gewassen en aangekleed gaan we richting de ontbijtzaal. Ook hier is het vandaag weer een drukte van belang en lijkt het erop dat er gisterenavond een bus vol met bejaarden is aangekomen. En bejaarden die hebben geen tijd en dus moeten wij jonkies achteraan sluiten om ons eten te pakken. Gelukkig is de keuze niet reuze waardoor het snel gaat.
Na het ontbijt gaan we terug naar onze kamer waar Ylva om 10.00u (l.t.) met Nonkel heeft afgesproken om te facetimen om nog enkele zaken op de computer in orde te maken i.v.m de school van Ylva. Terwijl Ylva met Nonkel aan de slag gaat, gaat Roel even bij de dame van de receptie langs om te vragen of we in onze kamer mogen blijven. Want eigenlijk zouden we vandaag moeten switchen omdat ons meisje naar de campus zou gaan en we dan een andere kamer zouden krijgen. Maar we voelen alle 3 dat het daar nog net te vroeg voor is en dat niet alleen wij, maar ook Ylva, graag de komende 2 nachten nog bij ons blijft slapen. De uiterste vriendelijke dame begrijpt de situatie en zegt dat het geen enkel probleem is :-). En ik, ik facetime nog even met Bomma. We hebben n.l. op onze ringdeurbel gezien dat ze vandaag nog bij ons is geweest en zijn natuurlijk, buiten dat we haar toch zouden bellen, benieuwd naar het waarom. Gelukkig is alles, “boeten dat het jel wärm is”, alles in orde.
Rond 11.00u (l.t.) zijn we klaar met ons facetime rondje en verzamelen we de spullen om naar de campus te gaan. Ik informeer, bij de vriendelijke dame van de receptie, of het mogelijk is om wat poetsspullen te lenen zodat we voordat we de kamer gaan inrichten deze eerst eens even grondig kunnen schoonmaken. En ook nu weer krijgen we de volledige medewerking. Ze verdwijnt even en komt vervolgens terug met een emmer met daarin doeken en poetsgerief.
Als we bij de kamer aankomen, is Maria nog niet gearriveerd en dus beginnen we al maar vast met schoonmaken. Wat gebeurt is, is gebeurt en het kan maar gedaan zijn. Bovendien is de kamer nu ook weer niet zo groot dat we er met 5 man kunnen poetsen. Als Maria met haar moeder en haar 3 koffers met spullen komt aanzetten, is de kamer al stofvrij en gedweild. We bespreken met elkaar de planning. Wij willen graag eerst de gezamenlijke spullen halen zodat we weten wat we hebben en hoeveel opbergruimte er dan is. Marie heeft duidelijk een ander plan, zij heeft eerst nog afgesproken met andere Brazilianen. We overleggen even en het is voor haar geen probleem als wij voor de spullen gaan kijken, foto’s doorsturen en als het voor haar akkoord is, we de spullen dan meebrengen. Lekker handig, maar het geeft ons wel de ruimte om op ons eigen tempo te kijken en ons meisje kan kiezen wat zij graag wil en dan kan Maria ja/nee zeggen. Wat voor haar belangrijk is, is dat ze dezelfde stoelen, kastjes, opbergboxen etc. nemen zodat de kamer geen ratjetoe wordt. Nou laat dat maar aan ons over, dat komt wel goed. Ylva weet precies wat ze wil en gelukkig vind Maria dat ook mooi.
Als we de gezamenlijke spullen hebben gekocht en afgerekend brengen we deze naar de auto. “Ik ben benieuwd of we alles erin krijgen. Natuurlijk krijgen we alles erin, we hebben zelfs nog ruimte over”.Gelukkig maar want we moeten nog terug voor ronde 2: de persoonlijke ronde. Maar eerst gaan we even een broodje eten bij de Subway (die in de Wallmart is gelegen) want onze innerlijke mens begint te protesteren. Terwijl we genieten van ons broodje, dat met veel zorg en toewijding is gemaakt door de medewerkster die haar job heel serieus neemt maar ook ligt autistisch is (ik stond op de verkeerde plek om te bestellen en werd daarover terecht gewezen terwijl er niemand anders stond), bekijken we ook hoe het hier in deze gigantische winkel allemaal gaat. We verbazen ons over 1) hoeveel mensen er werken, maar 2) ook dat hier mensen van alle gadingen en leeftijden werken. Zo staan er bij de uitgangen 2 hoogbejaarden mannen die als je naar buiten gaat, je bon controleren en kijken of je ook alles hebt betaald. Dit is een baantje voor het baantje want door alle ’honderdeen’ tasjes die iedereen in zijn kar heeft (alles wordt n.l. in een apart tasje gestopt), zie je echt door de bomen het bos niet en dus al helemaal niet of iedereen alles heeft betaald.
Rond 14.00u (l.t.) beginnen de dames aan ronde 2. Roel is er na ronde 1 n.l. helemaal klaar mee en besluit om buiten te wachten. Omdat hij weet dat dit toch wel even gaat duren, maakt hij een wandeling door het Mall District. En hij observeert en valt hem op dat veel Amerikanen hele grote auto’s rijden en dat die auto’s hier helemaal vol worden gestopt met boodschappen. Waarschijnlijk omdat deze mensen van verder moeten komen en daardoor voor meerdere dagen / weken inkopen doen. Althans dat hoopt hij toch want als dit eten is voor een paar dagen …
Inmiddels is het 15.20u (l.t.) en zijn de dames nog niet buiten. Roel komt naar binnen en doet een poging om ons te zoeken, maar in een winkel als deze is dat zoeken naar een speld in een hooiberg. Hij besluit ons te bellen, “zijn jullie de winkel aan het leegkopen?. Bijna, we hebben nog een beetje overgelaten voor anderen. Maar we staan nu bij de kassa en komen eraan. Het zou tijd worden”. Met een kar volgeladen komen we naar buiten, “goeiedag moest dit echt zo lang duren?. Ja we zijn rij voor rij afgegaan. Daar was ik al bang voor, gelukkig dat ik niet ben mee geweest. Wij zijn ook blij om jou weer te zien lieverd”.
Als we terug op weg zijn naar de campus krijgt Ylva van Maria een berichtje dat zij met haar mamma terug is naar het hotel. “Nou lekker dan, dan laden wij zelf wel alles uit. We moeten de spullen al voor haar meebrengen en nu mogen we ze ook nog zelf naar binnen en boven dragen. Ah lieverd we snappen dat je misschien even wat gefrustreerd bent, maar voor haar is het ook niet makkelijk en jij hebt wel je mama en papa bij je. Dat is waar”. Als we beginnen met uitladen, bieden meteen een aantal jongens die toevallig in het gebouw zijn aan om te helpen en binnen no-time staat alles boven op de gang.
Terwijl Roel begint met het in elkaar zetten van de kastjes rijden ik en ons meisje terug naar het hotel om daar haar koffer met kleren en andere spullen op te halen. Ik merk dat ik het zwaar heb, het wordt nu heel definitief. En niet alleen ik heb het zwaar als we de spullen aan het verzamelen zijn, ook bij ons meisje komen er tranen. We houden elkaar even stevig vast en ik spreek uit dat ik hoop dat ze komende nacht en de nacht nadien nog bij ons komt slapen en ik merk dat ze dit zelf ook heel graag wil. Gelukkig!.
Als we alles bijelkaar hebben gepakt en in de auto geladen, rijden we terug richting de campus en richting Roel. Die is, als we aankomen, al goed opgeschoten. De kastjes van zowel Ylva als Maria zijn, door onze handige Harrie,in elkaar (“het is geen Ikea kwaliteit”)en op de plek gezet, de stoeltjes zijn geplaatst, het kleedje is gelegd, de ijskast met magnetron op de plek gezet en de kabeltjes netjes weggewerkt. “Goed bezig geweest Roelie”.
De klok loopt inmiddels tegen 17.30u en onze innerlijke mens begint zich weer te melden. Om niet teveel tijd te verliezen besluiten we om naar de ‘Dining Hall’ van de campus te gaan. Maar eerst gaan we beneden even een kijkje nemen bij de wasserette. Ieder gebouw heeft n.l. naast een eigen keuken en grote zithoeken, ook een eigen wasserette waar de studenten hun kleren en andere spullen kunnen wassen. We hebben wat kleren van de afgelopen week verzameld en ook het nieuwe beddengoed moet even gewassen worden alvorens het kan worden opgelegd. Op deze manier slaan we 2 vliegen in 1 klap. Wij hebben onze spullen weer schoon en ik kan ons meisje laten zien hoe het werkt en wat ze moet doen. Ze heeft immers tot de dag van vandaag nog nooit zelf hoeven te wassen. Het is even kijken en zoeken, maar het lukt en terwijl wij gaan eten draait ons wasje. Perfect!.
Tijdens de wandeling naar de Dining Hall, wat zo’n 5’ in beslag neemt, verbazen we ons weeral over hoe mooi en goed verzorgd dit complex eruit ziet. En ook de Dining Hall laat niets aan de verbeelding over. Op de bagage grond ligt een heuse Starbucks en ander koffietentje en er zijn allemaal gezellige zithoeken. Er is een heuse fanshop van het Augustana College, die helaas (of misschien gelukkig) gesloten is. We nemen de trap naar boven en weten niet wat we zien. Hier is een heus restaurant met allemaal verschillende afdelingen waar de studenten kunnen kiezen wat ze willen eten en drinken. Er is voor elk wat wils en aan alles is gedacht. Zelfs het aantal kcal staan achter de maaltijden. De sfeer is gemoedelijk en het verbaast ons hoeveel studenten toch al hier aanwezig zijn. Het personeel achter de buffetten is super vriendelijk, niet alleen naar ons maar ook naar de studenten. We zoeken ons een rustig plekje bij het raam en genieten niet alleen van het eten, maar ook van alles wat er om ons heen gebeurt. We zien ons meisje stralen en wij beseffen dat dit de sfeer is waar ze de komende weken, maanden, jaren in gaat vertoeven. Je ziet het soms wel eens op t.v. maar in werkelijkheid is het dus ook echt zo.
Als onze buikjes weer zijn gevuld en we de sfeer hebben opgesnoven, lopen we weer terug naar de kamer van Ylva. Ondertussen is de was klaar en dus stoppen we deze eerst even in de droger (ja, ja die staan er ook) alvorens naar boven en terug aan de slag te gaan. Roel helpt nog met het ophangen van de spiegel op de deur want een dames kamer zonder spiegel, dat kan niet en gaat daarna een rondje wandelen. “Het uitpakken van de koffer en het opruimen hiervan dat is iets voor jullie, daar bemoei ik mij niet mee. Verstandig papa”. Ons meisje en ik gaan aan de slag met haar spulletjes. Ik vouw en leg ze voor haar klaar en zij moet ze zelf een plekje geven. Ze moet immers zelf weten waar ze alles legt. Zeker ook omdat de ruimte die ze heeft maar beperkt is. Ze krijgt veel opgeborgen maar al snel komen we erachter dat ze toch nog een extra ladekastje nodig heeft en dus wordt er opnieuw een lijstje gemaakt met wat er morgen nog gehaald moet worden. Hier komen dan naast het kastje en wat gereedschap, ook een magneetbord, plant en schemerlamp op te staan om de kamer net iets meer aan te kleden en gezelliger te maken. Ook besluiten we om het schoenenrekje dat we gekocht hebben niet op te zetten (omdat dat teveel plek in beslag neemt) en terug te brengen en te vervangen door een schoenenflat.
Als Roel terug komt van zijn wandeling over de campus is niet het eerste wat hij zegt “Goh dames wat hebben jullie dat goed en mooi gedaan”. Nee, dan horen we eerst “was ik nog maar eens 18 en kreeg ik deze kans, dan wist ik het wel”. Om vervolgens toch te zien dat we goed zijn bezig geweest en dit ook zegt “het ziet er al mooi en gezellig uit het kamertje”.
Inmiddels is de was en daarmee ook het beddengoed droog. We maken het bed nog mooi op en dan is het goed geweest voor vandaag. Het is ondertussen 20.00u (l.t.) en de kamer van ons meisje er echt al leuk en gezellig uit. Het harde werken van vandaag is zichtbaar geworden en het geeft ons direct een ander gevoel dan gisteren en vanmorgen. Zag ons meisje het toen nog even niet zitten, nu is ze tevreden. “Ik ben echt heel blij met mijn kamer en hoe we het hebben ingericht. Ik vind het heel gezellig en ben blij dat jullie me zo goed geholpen hebben. Vanmorgen zag ik het even niet zitten maar ben nu heel tevreden, dankjewel. Heel graag gedaan lieverd, voor mama en papa is het ook belangrijk dat jij je hier goed voelt”.
Moe maar voldaan rijden we terug naar ons hotel. Ylva springt meteen onder de douche en Roel en ik maken nog een wandeling naar Falls Park. Even afschakelen, even proberen het hoofd leeg te maken en onze emoties met elkaar te delen. Het is allemaal heel mooi wat ons meisje mag en kan gaan doen, we voelen wel dat ze hier in een goede, mooie en warme omgeving zit, maar het is en blijft aan de andere kant van de wereld.
Terug op de kamer nemen we zelf nog een doucheke en terwijl ons meisje al in dromenland ligt, drinken wij nog een kopje thee, overlopen nog een keer de dag en ploffen daarna in bed in de hoop dat we vannacht beter slapen dan gisteren.
Welterusten en slaap wel …
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 194
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/757_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => het-nieuwe-thuis-krijgt-langzaam-vorm
)
[51] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109147
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-16
[photoRevision] => 0
[title] => De eerste kennismaking met Augustana University ..
[message] => We hebben vannacht, nadat we gisterenavond laat of beter gezegd vanmorgen vroeg in bed zijn gekomen, alle 3 goed en aan 1 stuk door geslapen. Roel wordt als 1e wakker en al snel volgen Ylva en ikzelf. Kijkend op de klok lijkt het alsof we een gat in de dag hebben geslapen, het is immers al 08.30u (l.t.), maar uiteindelijk was het toch maar een nachtje van 7 uurtjes. Als we de gordijnen openen zien we dat we deze keer echt ‘a beautiful vieuw’ hebben en zien we ook meteen een beetje van de omgeving waarbij ons meteen opvalt dat het hier een stuk rustiger is als waar we vandaan komen.
Nadat we ons gewassen en aangekleed hebben, gaan we naar beneden voor het ontbijt. De ontbijtzaal is klein en knus dat hadden we gisteravond al snel gezien, maar als we binnenkomen hebben we even het idee dat we verkeerd zijn. Er zit n.l een hele groep bejaarden gezellig te keuvelen en dat in combinatie met de entourage doet ons even denken dat we in een bejaardenhuis terecht zijn gekomen. We zoeken ons een plekje en als we nog niet goed en wel zitten, komt de ‘cheffin ontbijt’ (ook hoog bejaard) naar ons toe om uit te leggen hoe alles werkt. Alsof dat zo ingewikkeld is als het assortiment heel beperkt is waaruit gekozen kan worden. Daarna neemt ze weer plaats op haar krukje en houdt ze alles als een havik in de gaten. En als er iemand nieuw binnenkomt of je staat even te kijken omdat je toch twijfelt over wat te kiezen, staat ze meteen naast je en voorziet je van (ongevraagd) advies of uitleg. Verder valt het ons op dat hier een heel ander slag mensen is dan in NY en we vinden het soms moeilijk om te beoordelen of het nu toeristen zijn of mensen die hier voor hun werk verblijven. Ook zien we koppeltjes waarvan we denken “hoe hebben die elkaar gevonden” en komt ons meisje voor zichzelf tot de conclusie dat er nog hoop voor haar is.
Na het ontbijt gaan we terug naar onze kamer en merken we dat we eigenlijk alweer moe zijn. We besluiten dan ook om terug op bed te gaan liggen en kijken wat er gebeurt. Vallen we terug in slaap dan is dat prima en vallen we niet terug in slaap dan staan we op en gaan we op pad. Het 1ste is het geval, we vallen alle 3 weer als een blok in slaap en het is na 12.00u (l.t.) als we terug wakker schieten. “Ow … we waren precies heel moe als we nog zolang hebben geslapen”. Gelukkig hebben we vandaag geen strak programma en dus hoeven we ons niet schuldig te voelen. Nog steeds niet helemaal fit / uitgeslapen besluiten we toch dat het tijd is om op te staan want anders liggen we, als we niet uitkijken de hele dag in bed. En dat kan ook weer niet want om 15.00U (l.t.) wordt Ylva voor de 1e keer op de universiteit verwacht en voor de tijd willen we toch al een beetje van de omgeving hebben verkend.
Het is uiteindelijk 13.20u (l.t.) als we in de auto stappen en op verkenning gaan in en rond Sioux Falls. Al snel trekken we de conclusie dat het hier veel weg heeft van ons geliefde Dilsen. Het is rustig en de omgeving komt “liefelijk” op ons over. We kiezen ervoor om de ring te nemen. Eerst rijden we oostelijk via 10th street, om vervolgens zuidelijk te rijden via Cliff Avenues, dan via 33th West, dan even south via de 115 om vervolgens via 37th street naar het ‘Mall District’ te rijden. Deze rit geeft ons een duidelijk beeld van Sioux Falls en de eerste indrukken zijn goed. Er hangt, zoals in de reisgidsen omschreven wordt, een relaxte sfeer en het gaat hier allemaal gewoonweg iets langzamer.Je voelt je echt op de boerenbuiten.
Vanuit het Mall district rijden we richting de Augustana University. Onderweg stoppen we nog even voor een bakkie en iets lekkers bij ‘Baggle Boy”. Een lokaal tentje vlak bij de Universiteit waar ze heerlijk versgebakken baggles met beleg verkopen. Maar we hebben geen honger, alleen maar lekkere honger en dus gaan we voor 2 heerlijke muffins met carotcake smaak en een andere plaatselijke delicatesse die lijkt op een kersenflap.
Als hetons heeft gesmaakt, stappen we terug in de auto en rijden we het laatste stukje richting de Universiteit. En op dat moment komen bij ons alle 3 emoties naar boven. Hier zal ons meisje als alles goed gaat de Komende 4 jaar vertoeven en zich verder ontwikkelen. Het Universiteitscomplex ziet er op het eerste oog prachtig uit. De gebouwen, de sportcomplexen en het terrein waar dit alles is gehuisvestigd ligt er perfect bij. Het maakt echt indruk op ons en we merken dat het Ylva een goede vibe geeft. We parkeren onze auto en gaan opzoek naar het administratie-gebouw. Dit is even zoeken op dit grote complex en dus besluiten we een ouder koppel dat ons tegenkomt aan te spreken en te vragen of zij misschien weten waar we moeten zijn. De dame in kwestie weet dat zeker, zij heeft zelf hier op school gestudeerd en nu is ze de kamer van haar kleinzoon in orde komen maken die hier studeert. Gezellig pratend wandelt ze met ons mee en wijst ons waar we moeten zijn. Bij het administratiecentrum aangekomen nemen we afscheid en gaan naar binnen.
Eenmaal binnen wordt Ylva vriendelijke ontvangen. Er wordt direct tijd voor haar gemaakt, ze krijgt een uitgebreide gepersonaliseerde welkoms-map en aan haar wordt de eerste belangrijke informatie medegedeeld. Daarna loopt een 2e jaars samen met ons naar het gebouw waar Ylva haar kamer ligt en waar ze het komende jaar zal verblijven. Terwijl we daar naartoe lopen raken we nog meer onder de indruk van alles wat we hier zien. Onze eerste indruk is echt goed en overtreft alle verwachtingen. Het gebouw waar Ylva zal wonen is de ”A.J. Bergsaker Hall”; één van de drie complexen waar de studenten kunnen verblijven maar deze ligt het dichts bij het zwembad, vandaar dat Ylva hiervoor gekozen heeft.. Bij binnenkomst worden we opgewacht door de roommate van Ylva; de Braziliaanse Maria en haar moeder. Een hartelijke begroeting volgt. Na weken van over en weer appen zien ze elkaar nu dan eindelijk in reallive. Met Maria zal Ylva dit jaar “samen wonen”. Voor ons is het belangrijk om te zien dat de 1se klick goed is en duidelijk anders als 3 jaar geleden met ‘Inni-Minnie”. Ze laten ons even met rust zodat we samen met de begeleidster naar de kamer kunnen. Dit blijkt kamer 204 (hetzelfde kamernummer als we in ons hotel hebben) te zijn en is ook gelegen op de tweede verdieping. Ook nu weer is de eerste indruk goed. Er zijn gemeenschappelijke ruimtes, een keuken, aparte studieruimten, gezamenlijk sanitair. De kamer van Ylva en Maria is vergeleken met de kamer van het 1e jaar in Luik ook ruim en ziet er prima uit. De kamer is voorzien van twee bedden (twee stapel bedden zonder een onderste bed zodat de ruimte goed gebruikt kan worden onder het bed), een magnetron, een koelkast met vriezer, een bureau, een kastje en een muurkast.. Kortom: niks mis mee … “ik denk dat ik het hier wel kan volhouden”. Vlak daarna verschijnt ook Maria en haar moeder en al snel ontstaat er een spontaan gesprek met handen en voeten want de mama van Maria spreekt geen Engels (enkel Portugees) dat met name gaat over het inrichting van deze gemeenschappelijke kamer.
We besluiten met zijn vijven terug te rijden naar het Mall District om daar de eerste inkopen te gaan doen in de “Wallmart”. Enkele gezamenlijke stukken dienen er gekocht te worden en ook persoonlijke. Maar het is echt zoeken in deze gigantisch grote winkel. Het is bijna een dorp zo groot. En dan zijn hier enkele spullen toch net iets anders als bij ons wat de nodige stress oplevert.. Zo kennen ze bijvoorbeeld wel dekbedden, maar geen dekbedovertrekken. Ze doen hier eerst een laken en daar leggen ze het dekbed gewoon bovenop. Het is echt zoeken, puzzelen en ook nu komen de emoties weer naar boven; je wil immers dat je kind zo goed mogelijk achterblijft. En niet alleen bij ons, maar ook zichtbaar bij de moeder van Maria.
Na ruim 2 uur door de winkel te hebben gecrosst want je ziet soms door de bomen het bos niet meer en dan ben je aan de ene kant en moet je toch net weer iets hebben van de andere kant en dan ben je weer 10’ verder. Eén voordeel je komt hier aan je stappen. Met 2 redelijk volle winkelkarren lopen we richting de kassa om af te rekenen. Ook dit is een heel spektakel want ze stoppen elk product in een apart zakje. Hoezo milieubewust?. We laden alles in de auto, wat gelukkig net gaat en rijden terug naar de Universitieit. Daar brengen we deze eerste spullen naar de kamer en wordt alles nogmaals bekeken, geschoven met bureau’s en kastjes, besproken en nogmaals heroverwogen. Het inrichten is begonnen en niet alleen wij, in dit gebouw zijn meerder studenten met ouders inmiddels begonnen met het inrichten van hun kamers.
Inmiddels is het 18.30u (l.t) en is iedereen moe en zit vol met indrukken. We besluiten om te stoppen voor vandaag, morgen is een nieuwe dag. We brengen Maria en haar moeder terug naar hun hotel (zij hebben n.l. geen huurauto en waren met de Uber naar de Universiteit gekomen). Daarna gaan we opzoek naar een eettentje want we hebben nog niet gegeten en toch wel langzaam honger. We komen uiteindelijk uit in Downtown, het oude stadscentrum van Sioux Falls dat ook een gezellige en fijne indruk op ons maakt. Hier blijkt een openlucht concert bezig te zijn in het parkje bij de Falls. Super gezellig en leuk om te zien. Vooral omdat iedereen zijn/haar eigen stoel meebrengt om te zitten. Het ziet er uit als één groot gezellig terras met live muziek. We strijken neer op het terras van ‘Parkers Bistro’, vermoeid ,met emoties en vol met de eerste indrukken. We bestellen ons alle 3 een verschillende burger met chips (dat is hier heel normaal dat je overal chips bij krijgt) en terwijl we luisteren naar de muziek laten we ons deze goed smaken.
Om 20.15u (l.t.) als de buikjes zijn gevuld gaan we terug naar het hotel. Ylva en ik zijn nog te moe om “pap” te zeggen maar Roel wil nog even gaan hardlopen (op de loopband want buiten is het veel te warm). Terwijl hij zich in het zweet werkt gaan Ylva en ik onder de douche., even ‘me-time’.Als Roel terug is, gaat hij ook eerst douchen en daarna drinken we nog een theetjes en overlopen we de planning van morgen. Daarna gaan onze kaarsjes langzaam uit . Roel en Ylva liggen al op één oor. Om 22.45u (l.t.) vind ik het welletjes geweest en gaan ook bij mij de luiken toe. Hopelijk slaap ik vannacht wel door en heb eens een goede nacht.
Welterusten en tot morgen …
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 185
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/701_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => de-eerste-kennismaking-met-augustana-university
)
[52] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109130
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-15
[photoRevision] => 0
[title] => Bye Bye New York ....
[message] => Bye bye New York … op naar Sioux Falls
Helaas was ik vannacht alweer om 04.40u (l.t.) wakker; ik begin er langzaam moedeloos van te worden. Al zoveel maanden, weken en dagen zo weinig slapen, maar gelukkig slapen ons meisje en Roel wel gewoon door ondanks hun verkoudheid. Blijkbaar ben ik nadien toch nog in slaap gevallen want om 07.55u (l.t.) schrik ik wakker uit een gekke droom. Rechts naast mij slaapt Roel nog steeds maar als ik naar links kijk ligt Ylva al naar buiten te staren en op haar gsm te tokkelen. Als wij beginnen te kletsen is Roel ook snel wakker. We oeieren nog wat na en rond 08.15u (l.t.) komen we in actie.
Nadat we ons gewassen en aangekleed hebben, besluiten we om eerst te gaan ontbijten alvorens met de koffers aan de gang te gaan. Het ontbijt bestaat vandaag uit kliekjes van hetgeen nog over is van de afgelopen dagen. Maar het is nog voldoende om de 1ste honger te stillen. Als we klaar zijn ruimen we alles op, gooien weg wat weggegooid kan worden en facetimen nog even met Bomma. Die verteld ons dat het nog steeds heel warm is bij ons thuis, dat Lio-ke het goed doet maar dat hij alleen heel ondeugend is in de auto en dat ze met Leon [e-38] Jetje heeft gebeld om de overdracht te bespreken. “Maar wieer höb ich gein nieuts. Nou me dunkt”. We spreken met haar af dat we haar straks een berichtje sturen als we er zijn omdat het dan bij haar midden in de nacht is en hangen op.
Maar dan, dan begint het hoofdstuk koffers inpakken. Roel laat dit proces los.En terwijl Roel rustig op de bank plaatsneemt, beginnen Ylva en ik aan het inpakken van de koffers. We beginnen met die van Ylva omdat de op de heenreis precies op het gewicht was en we daar dus niks extra’s meer kunnen induwen. Als alles erin zit betekent het dat alles wat er dan nog op het bed ligt in de koffer van mij en Roelmoet. “Wat een zooi, dit gaat er echt niet in passen. Jij ging je er toch niet mee bemoeien”. Ik begin met stapelen en pakken, de tasje die we voor deze reis hebben gekocht zijn nog steeds ideaal en zorgen voor een ‘vacuüm effect’, maar de doos van de nieuw gekochte laptop van Ylva lijkt roet in het eten gaan te gooien. Want al zaten we op de heenweg onder het gewicht, het koffer lag wel helemaal vol. En nu met deze doos erbij, die toch wel 1/3 van één kant inneemt, wordt het dus een ander verhaal. “Ik zou die doos hier laten. Nee, we laten die doos niet hier. We hebben van alle onze computers nog de doos dus deze nemen we ook mee. Dan ben ik benieuwd hoe je dit gaat lukken. Maar ik ben een meester in stapelen en na tig keer heen en weer met spullen omdat ik natuurlijk ook het gewicht in de gaten moet houden, zit alles erin wat erin moet zitten. Nu kijken of ze ook nog dichtgaan. Ook dat lukt maar Roel moet wel bij beide koffers zijn gewicht in de strijd gooien, maar dicht is dicht. Als Roel de koffers van het bed tilt denkt hij dat het erom zal hangen. Omdat ik nu geen zin heb ik discussie spreken we af dat we ze op de luchthaven vooraf zullen wegen en als er dan toch iets uit moet, ik dat wel zal regelen.
Rond 10.45u zijn we klaar en omdat we nog ruim anderhalf uur hebben voordat we moeten vertrekken, besluiten we nog een keer terug te gaan naar Brayant Park om daar een laatste bakkie met een lekkere wafel te doen en een laatste keer te genieten van de Stadse rust. In een papieren zak hebben we de afgelopen week de flesje en blikjes bewaard die we hebben gedronken. In het begin als afvalscheiding totdat we erachter kwamen (doordat we zwevers in prullenbakken zagen zoeken en vaak met grote zakken vol flesjes zagen lopen) dat er statiegeld op zit. Met deze tas gaan we iemand blij maken.
Net zoals gisteren met de pizza komen we nu natuurlijk niemand tegen die ik de zak kan geven. Maar ik geef niet op. Als we vlak bij Bryant Park zijn zie ik een zwerver die de prullenbak aan het inspecteren is. Ik loop naar hem toe en geef hem de zak. Hij kijkt erin en is helemaal happy, en ik ook want ik heb een goede daad gedaan.
In Bryan Park zoekt Ylva een mooie plekje uit terwijl Roel een bakkie besteld en ik ‘a real Belgium Waffle’. We genieten nog een laatste keer van al het lekkers, deze mooie plek waar we even konden onthaasten en van NY.
Om 11.45u (l.t.) nemen we afscheid van ‘ons’ parkje en lopen terug naar het hotel. Daar checken we nog een laatste keer onze kamer en alle kastjes en laadjes. Trekken de bedden af, gooien alle lakens en handdoeken op een hoop en dan zijn we klaar voor vertrek. “Dag kamertje, bedankt voor the beautiful vieuw en leuke week.. Tot ooit weer”.We bedanken housekeeping, die al bezig zijn op onze gang, en nemen voor de laatste keer de lift van de 25ste naar beneden.
Het volgende wat we nu moeten doen, is een Uber bestellen die ons van het hotel naar ‘Airport La Guardia’ brengt. Appeltje - eitje want we hebben inmiddels ervaring met Uber. We zoeken ons een taxi uit en gaan over tot het boekingsproces. Als ik op betalen druk krijg ik de melding dat dit niet kan omdat de creditcard geen toestemming geeft. “Shit … dat komt natuurlijk omdat deze voor online betalingen geblokt is. Maar dan kunnen we die van mij ook niet gebruiken ….want die is ook geblokt. Inderdaad die kunnen we ook niet gebruiken en Pay Pal ook niet. We hebben dus een uitdaging”. Ik loop naar de receptie en leg de situatie uit, zij kunnen ook niet helpen maar verwijzen me door naar de bellboy die misschien een taxi kan regelen. Ik loop naar deze toe en leg hem de situatie uit. Hij staat mij heel vriendelijk te woord en zegt “no problem ….we gonna fix this”. En hij laat mij vervolgens hun taxilijst zien ….en wat schets mijn verbazing, de taxi nemen is nog net ietsjes goedkoper (voor zover je van goedkoop mag spreken) dan de Uber én we kunnen contant betalen. “Perfect!.” En dus regelt de bellboy dat de taxi over enkele minuutjes komt voorrijden.
We hoeven nog geen 5’ te wachten of een grote zwarte bolide komt voorrijden en er stapt een hele kleine dame uit; zij blijkt onze taxi-driver te zijn. Onze spullen worden in de taxi geladen en dan is het echt tijd om te gaan. In het centrum is het nog druk en nog even kunnen we genieten van het getoeter en gefoeter maar hoe verder we van NYC vandaan rijden, hoe rustiger het wordt. Onze drive-ster is ook rustig, ze zegt geen woord en is alleen maar druk aan het whatsappen met iemand. Het is een aangename rit n niet zo kamikaze als op de heenweg. Nee deze dame houdt zich keurig aan de regels, zet ons netjes bij terminal B af en helpt zelfs om de koffers mee uit te laden. Ze wenst ons “a save flight” en weg is ze.
Als we Airport La Guardia binnen stappen, worden we overvallen door een oase van rust. Geen gejaagde mensen die hun vlucht moeten halen, geen drukte van belang, nee het is er gewoon rustig en het valt ons op dat het ook niet zo groot is, althans terminal B toch niet.
Als 1ste gaan we op zoek naar een weegschaal want voordat we gaan inchecken willen we zeker zijn dat we geen overgewicht hebben. Als we deze gevonden hebben wordt het spannend. “Nou ik ben benieuwd. Ik ook”. Maar mijn gevoel voor gewicht heeft me niet in de steek gelaten en alle 3 zijn ze onder de 50lb oftewel 23kg. “Nou Netje goed gedaan, dat had ik niet gedacht”. Horde 1 is genomen.
Door naar horde 2: het inchecken. Normaal gezien kan hier weinig misgaan maar we zien dat we onze koffers zelf moeten inchecken. Dit lukt ons niet met mijn paspoort en krijgen steeds de melding dat er voor ons geen vlucht gevonden is. Een vriendelijke, we weten niet of het nu een jongen of meisje was, assistent helpt ons met zoeken en het uitprinten van de labels. Horde 2 is ook genomen.
Door naar horde nr.3: het bevestigen van de labels en afgeven van de koffers. Hier kan niks meer misgaan, zou je denken. Nog een laatste gewicht check en ook dat is in orde. Onze koffers staan bijna op de band als de dame bij de check-in balie nog 1x alles (lees: onze paspoorten en boarding passes) controleert en vraagt “who is Dautzemberg Johanna?. I am. Than you have a wrong ticket. A wrong ticket?”. Wat blijkt mijn voor- en n achternaam zijn omgedraaid op de ticket en dat mag niet. Ze doet in het begin een beetje gewichtig moeilijk en geeft aan dat ik zo niet mee mag doen n dat zijn geen aanpassingen aan de tickets mogen doen. Ondertussen is Roel alvast in de papieren een noodnummer van het reisbureau aan het zoeken. Voor het geval dat ….Vooruitdenken…..De dame blijft echter op haar computer “hengsten” en zeggen dat ze niks mag aanpassen. Ze vraagt wie dit geboekt heeft en we geven aan “an agency” en op dat moment lijkt ze wat te ontdooien. Denk dat ze dacht: “die mensen kunnen er zelf niks aan doen”. Ondertussen blijft ze op haar computer bezig en na verloop van tijd draaien er 2, aangepaste tickets uit. “Dankjewel bescherm engelen” want ik zag het al gebeuren, ons meisje en Roel die konden gaan en ik die eerst nieuwe tickets moest gaan regelen. Maar eind goed, al goed en horde 3 is ook genomen.
Blijft enkel nog horde 4 over: de douane. Dit valt gelukkig mee, het is niet druk en gaat allemaal heel vlot. Toch wordt onze tas eruit gepikt en gecontroleerd. De douané haalt het potje jam dat we hadden meegenomen eruit en kijkt ernaar alsof hij water ziet branden. Als we zeggen dat het “marmelade” is, zegt hij dat dat niet mag en onder “liquids” valt. Dat wisten we niet anders hadden. We het niet meegenomen en aan een zwerver gegeven. Maar ook horde 4 is een feit.
Eindelijk kunnen we op weg naar onze gate. En pas nu ontdekken we hoe groot dit vliegveld is. We wandelen zeker 20’ alvorens we bij onze gate aankomen. Hier kunnen we nog niet boarden en dus nemen we plaats op de stoeltjes. Het is inmiddels 15.15u (l.t) en dus tijd voor een bakkie. “Ylva en ik zullen wel wat gaan halen, dan kunnen we ook nog even bij de winkeltjes kijken. Bij één van de winkeltjes zien we een hele mooie drinkfles die me aan Marc (de pas overledenbroer van een vriendin/ collega coach laat denken). We contacten even en ik neem ze voor haar mee. Snel nog even naar Starbucks want anders heeft Roel nog zijn bakkie niet. Precies op tijd zijn we terug want om 15.45u (l.t.) begint het boarden.
Het boarden wordt geregeld door een steward die zijn taak heel serieus neemt. Groep voor groep mag iedereen naar binnen en omdat Ylva in groep 3 zit en wij in 4 proberen we met haar naar binnen te piepen, maar we worden teruggestuurd.
Om 16.25u zit iedereen in het vliegtuig en zijn we “ready for take off”, als de piloot omroept dat het heel druk s en dat we achteraan moeten aanschuiven om te kunnen vertrekken. Uiteindelijk gaan we pas om 17.25u(l.t.) de lucht in. Gelukkig is het een rustige vlucht zonder al teveel turbulentie.
Om 18.07u (l.t.) landen we uiteindelijk op ‘O-haro. Airport’. En voor wie nu denkt “dan hebben jullie maar 42’ gevlogen” die heeft het mis want er is onder nog een uur bijgekomen. Vanaf nu is het tijdverschil met thuis 7u.
Eenmaal geland hopen we er bijna te zijn, maar ook nu is het weer heel erg druk en staat er een file om te mogen taxiën naar de gate. Sterker nog onze gate is nog bezet en dus moeten we weer ‘even’ wachten. Dit even wordt uiteindelijk ruim een uur alvorens we naar de gate worden gebracht. Voor ons maakt dit, buiten dat we dood gaan van de hitte in het vliegtuig, niet veel uit. Wij hebben genoeg tijd voordat onze volgende vlucht vertrekt, al wordt dit ook steeds minder. Maar er zijn mensen in het vliegtuig die door dit wachten zich moeten gaan haasten om hun volgende vlucht te halen of zelfs gaan missen. De piloot verzoekt dan ook aan iedereen omdeze mensen als 1ste te laten uitstappen. Drie keer raden of dit ook gebeurt als we uiteindelijk om 19.10u(l.t.) aan de slurf worden gehangen.
Op papier hebben we nu nog ‘maar’ anderhalf uur voordat we weer moeten boarden en dus wil Roel eerst naar de gate lopen waar we moeten zijn, alvorens we ook maar iets anders mogen doen. Dat is verstandig van mijn ventje want de luchthaven hier in Chicago is gigantisch. Een groot gedeelte is ondergronds en beter geregeld en aangegeven dan de ondergrondse in NY. We zijn bijna 25’ onderweg voordat we bij onze gate zijn. We zoeken ons een plekje en Roel en Ylva gaan op zoek naar iets te eten want we moeten wel nog eten.
Om 20.25u (l.t.) begint dan het boarden voor de vlucht naar Sioux Falls. Dit verloopt vlot en als we uiteindelijk in het vliegtuig zitten begint ons meisje toch wel wat onrustig te worden. Ze beseft zich dat we nu op weg gaan naar haar nieuwe ‘thuis’ voor de komende 4 jaar als alles goed gaat.
Het vertrek staat gepland om 21.05u (l.t) maar de gezagvoerder laat weten dat we nog even wachten op passagiers die deze vlucht nog moeten halen aangezien dit de laatste vlucht die kant uit is. Vervolgens laat ze ons weten dat het stormachtig is onderweg, we turbulentie zullen krijgen en dat ze via een andere route gaat aanvliegen. En dan begint weeral het wachten, wachten, wachten en aanschuiven in een veel te heet vliegtuig. We worden er zelfs onpasselijk van. Uiteindelijk gaan we om 21.50u (l.t.) de lucht in ….“Thank God” ….want we zijn zowat geroosterd.
Om 23.01 (l.t.) landen we dan eindelijk, na een zeer turbulente vlucht op Sioux Falls Regional Airport. Alleen landen wil nog niet zeggen dat we er dan al zijn, dat hebben we vandaag wel geleerd. Maar gelukkig valt het hier mee en gaat het allemaal wat sneller dan in Chicago. We krijgen al vrij snel van onze vrouwelijke piloot te horen dat ze ons bedankt voor de vlucht , een aangenaam verblijf werst en dat we mogen uitstappen. En wat er dan gebeurt, dat hebben we nog nooit eerder meegemaakt maar het wel al heel vaak met elkaar over gehad. Zonder dat er ook maar iemand iets over zegt of opdracht toe geeft, begint iedereen rij voor rij uit te stappen. Er is wel een militair die van achter uit het vliegtuig naar voren snelt, maar die wordt door iedereen een beetje raar aangekeken met een blik van ‘wat doe jij nou’. Nee, rij voor rij mag iedereen z’n spullen pakken en weglopen zonder dat er ook maar iemand iets van zegt of er gedrang komt. Dit was zo’n gekke gewaarwording maar zo fijn want dan gaat het allemaal veel sneller en voel je je ook niet opgejaagd. Zalig!.
Gezien het tijdstip is het al donker en zien doen we dus niet veel meer. Maar als we het vliegtuig uitstappen is het eerste wat ons opvalt de klamheid en hoge luchtvochtigheid. De aankomsthal is niet groot of toch niet wat we gewend zijn, maar je hebt meteen het gevoel alsof je op de ‘boerenbuiten’ bent. Alles is heel knus en koozie. Het duurt even voordat onze koffers komen en het blijft ook altijd spannend óf ze komen als je meerdere vluchten hebt op een dag, maar gelukkig zien we ze op een gegeven moment van de band af naar beneden rollen. “Pffff” want Ylva maakte zich al zorgen en eerlijk gezegd zijn we ook zo moe. Het missen van een koffer konden we er niet bij hebben. Als we onze koffers verzameld hebben, lopen we naar de balie voor onze huurauto. De balie waar wij ons moeten melden blijkt al gesloten, lekker dan. Gelukkig staat er wel een bordje dat we ons bij een andere balie en andere firma mogen melden. Alleen dat geld voor iedereen die nog een huurauto moet ophalen, want er is nog maar slechts 1 balie open. En dus gaan we doen wat we vandaag al heel vaak hebben gedaan: wachten totdat we aan de beurt zijn.
Eenmaal aan de beurt worden we door een enthousiaste dame, die blijkbaar minder moe is dan wij, geholpen. Zij stelt ons wat vragen, informeert naar onze rijbewijzen en accordeert onze credit card. En dan, dan mogen we kiezen welke auto we willen. Ze heeft er 3 in de aanbieding voor ons: een kleine, een middelmatige en een grote. “Doe de grote dan maar want we moeten ook nog gaan verhuizen”. Op dat moment hebben we geen idee wat zij met groot bedoeld maar dat zien we dan wel als we buiten zijn. Zelf maken we ons al een voorstelling van zo’n grote pick-up. Dit ballonnetje wordt snel doorgeprikt als we buitenkomen en op zoek gaan naar onze auto, die we uiteindelijk vinden door gewoon op de sleutels te drukken. Onze bolide voor de komende dagen blijkt een witte, nog vrij nieuwe (want dat ruik je aan de bekleding) Hyundai Tucs te zijn. Maar heel eerlijk maakt het ons voor dit moment niet uit welke auto het is, we zijn doodop en willen naar het hotel en slapen.
We laden onze koffers en andere tassen in, wat overigens makkelijk gaat dus de auto is echt wel groot genoeg. Ik kruip achter het stuur, wat Roel wat minder vind maar hij is nu eenmaal een betere navigator. Roel zoekt even uit waar we naartoe moeten en we zijn vertrokken. Het is, en al helemaal in vergelijking met NY, heel rustig onderweg en bij alles wat we kunnen zien, zitten we hier inderdaad op de boerenbuiten. Na zo’n 10’ rijden bereiken we ons hotel, het ‘Country Inn Suites by Radisson Sioux Falls’. We moeten even zoeken voor een parkeerplekje want het staat er goed vol. Als we het hotel binnentreden worden we warm welkom geheten (echt niet dus) door de receptionist van dienst. Hij vraagt ons naar onze voucher en voor de rest komt er geen stom woord uit. Nu snap ik dat hij baalt dat we zo laat aankomen en hij daardoor wellicht langer is moeten opblijven, maar wij zijn ook moe en proberen ook nog vriendelijk te zijn.
Onze kamer is op de 2e verdieping en als we in de lift staan, zijn we er al voordat we er erg in hebben. Logisch natuurlijk maar we zitten nog in de flow van NY waar we naar de 25ste moesten. Aangekomen bij onze kamer werken de pasjes niet. Hoe ik het ook probeer, “het zal toch niet dat we nu weer helemaal naar beneden moeten naar die vriendelijke man”. Gelukkig is dit niet het geval, we hebben ze er gewoon verkeerd om ingestoken… duhhh. Als we de deur open doen weten we niet wat we zien. In vergelijking met wat we gewend zijn de afgelopen week is dit een balzaal. We hebben een ruime kamer met 2 hele grote bedden die ons toelachen. “Deze kamer is 2x die van NY”. Het plan was om de koffers neer te zetten en dan meteen het bed in te duiken en morgen dan wel weer verder te zien. Maar dat gaan we toch maar niet doen. We ruimen ze eerst even uit en op, drinken nog een theetje, bellen nog even met Bomma (want inmiddels is het bij haar 07.45u) om te zeggen dat we veilig zijn aangekomen en duiken dan stik, maar dan ook stikkalot ons bed in.
Wat een dag, we zijn de klokrond onderweg geweest. Nu slapen en dan vanaf morgen op verkenning en ontdekking waar het nieuwe avontuur van ons meisje gaat beginnen.
Welterusten en slaap wel!.
Liefs de Maïskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 2
[visitorCount] => 237
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/664_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => bye-bye-new-york
)
[53] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109109
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-14
[photoRevision] => 0
[title] => De laatste dag in New York is aangebroken ...
[message] => Vannacht was een onrustige nacht op Time Square. Ik ben een aantal keren wakker geworden door de hoeveelheid aan sirenes en het feit dat wij die kunnen horen bij ons op de kamer wil wat zeggen. Gelukkig hebben ons meisje en Roel redelijk goed er doorheen geslapen. Zij hadden allebei meer last van hun verstopte neus en pijn in de keel. De airco’s en het geregeld switchen van warm naar erg gekoeld, begint zijn tol te eisen.
Tegen 07.40u (l.t.) zijn we alle 3 waker en komt de Konings trein langzaam in beweging. We starten zoals altijd met een ontbijtje en daarna maken we ons klaar voor de dag van vandaag. Vandaag is onze laatste volledige dag hier in NY want morgen vliegen we door naar Sioux Falls, maar we hebben nog valles op de planning.
Als we ons hebben gewassen, aangekleed, ontbeten, opgeruimd en wat telefoontjes hebben gepleegd met België maken we ons klaar voor vertrek. We wandelen als eerste naar de FAQ Schwarz. Zoals ik al eerder vertelde, kun je hier een beer naar geheel eigen invullen laten maken. Roel en ik gaan dit doen voor ons meisje. Roel is zondag niet mee naar binnen geweest en ziet het nu allemaal pas voor de 1ste keer, “oh my God, wat is dit allemaal?. Het is dat het voor ons meisje is anders rende ik weer heel hard naar buiten”. We gaan voor de hond als basis omdat dit aan ons Lio-ke doet denken. Dan zoeken we er kleertjes bij uit die iets zeggen over ons, sportief en stoer. We laten er ook een hartje in stoppen dat klopt en we stoppen er een hartje in met daarin een ingesproken boodschap van Roel en mij. Als ze het dan moeilijk of zwaar heeft dan kan ze daar naar luisteren. Het eindresultaat is echt geweldig. Zelfs Roel moet toegeven dat hij het eerst niet zag zitten en een beetje kinderachtig vond maar nu hij het ziet en hoort toch wel heel leuk vind. “Goed idee Netje”. En Ylva … die is meteen verliefd op haar nieuwe knuffel en is er superblij mee. “Nu heb ik jullie altijd bij mij en als ik het dan zwaar heb, dan kan ik jullie horen. En als ik jullie mis, dan doe ik het zwarte t-shirtje aan en stuur ik jullie een foto, dan weten jullie dat ik het moeilijk heb”. Ik ben blij dat we het gedaan hebben en zo zie je maar dat een knuffel, hoe oud iemand ook is, altijd iemand blij maakt.
Vanuit FQA Schwarz lopen we terug richting Times Square en wel naar het opstappunt van de Big Bus. We willen vandaag n.l. nog een keer de rode route doen omdat we gisteren ergens voorbij gekomen zijn, waar we vandaag graag willen uitstappen. Maar voordat we opstappen halen we eerst nog even bij Starbucks een lekker bakkie en voor Ylva een Strawberry frappachino (die trouwens ook heel lekker is).
De bus staat al klaar en we kunnen meteen instappen. Deze keer zijn we niet de eerste maar we kunnen wel weer op dezelfde plek gaan zitten als gisteren. Als we vertrekken begint het een beetje te regenen, maar gelukkig niet zo erg als gisterenavond en het is ook weer snel voorbij. Het leuke (want we doen dat wel vaker) van een route 2x doen, is dat je de 2e keer weer andere dingen ziet dan de eerste keer. Zo zien we vandaag o.a. dat er veel meer bedrijvigheid en straatverkoop is in Chinatown t.o.v. gisteren. Was het er gisteren enigszins uitgestorven , is er vandaag leven in de brouwerij.
Als we bij halte ‘Hudson River Park’ komen, stappen we uit. Toen we gisteren er voorbij kwamen trokdit onze aandacht en we willen hier vandaag eens wat uitgebreider gaan kijken. Maar voordat we naar binnen gaan bij ‘Pier 57’ , gaan we eerst een kijkje nemen bij het kleine eilandje dat naast Pier 57 ligt; ook wel ‘Little Island’ genoemd. Little Island is een kunstmatig aangelegd stukje groen, gedragen door witte betonnen tulpen die uit het water lijken te groeien. Via de sierlijke loopbrug stappen we het eiland op. Het lijkt wel een tuin die boven het water zweeft. De paden kronkelen omhoog langs kleurige bloemen, siergrassen en bomen. Op elk hoger punt wacht een nieuw uitzicht: in het oosten de skyline van Manhattan, in het westen het glinsterende water van de Hudson, en in de verte zie je het Jersey City Waterfront. Er bevindt zich zelfs een amfitheater waar met grote regelmaat optredens worden gegeven. Op weg naar beneden (lees: terug richting de uitgang) help ik nog een groepje collega’s die proberen een groepsfoto te maken. Ze wilden dit doen met de zelfontspanner maar natuurlijk ging dit veel makkelijker en ze waren heel blij met het resultaat.
Na onze wandeling over ‘Little Island’ lopen we door naar ‘Pier 57’. Pier 57 is gebouwd in 1950 als een, voor die tijd, innovatieve ‘drijvende pier’ waarvan de constructie rust op enorme holle betonnen caissons in plaats van op palen. De oorspronkelijk functie was die van terminal voor cruiseboten van de Grace Line. Nadat het een tijdje leeg heeft gelegen, heeft men het volledig gerenoveerd en maakt het nu deel uit van het ‘Hudson River Park. Eenmaal binnen doet het ons denken aan ‘Fort Isabelle’ in Vught of aan de ‘Public Market’ in Vancouver. Overal zijn er eetkraampjes van lokale chef-koks en eromheen zijn er zitgelegenheden waar je al het lekkers rustig kunt opeten met mooi zicht over de Hudson rivier. Omdat we vanmiddag nog niet gegeten hebben, zoeken we ons zelf ook iets lekkers uit waarvan we vervolgens in alle rust genieten. Als het ons heeft gesmaakt doen we nog een rondje, gewoon omdat het er zo gezellig is en lopen dan terug naar de opstapplaats van de Big Bus.
Het duurt een hele tijd voordat de bus komt en in de tussentijd raken we aan de babbel met een 2-tal oudere dames die ons precies weten te vertellen hoe lang het nog duurt voordat de bus er is. Als we vragen hoe ze dat weten, zeggen ze heel trots “there is a app”. “Ahhh een app” dat wisten we niet en blijkbaar kun je daarop precies zien hoelang het nog duurt voordat de bus er is. Zo zie je maar weer dat zolang je vingers niet even lang zijn, je kunt leren. In de verte zien we de bus komen en het is er niet 1 maar 2. De eerste bus blijkt helemaal vol te zitten en omdat er niemand wil uitstappen, rijdt deze door. In de 2e bus is het niet minder druk maar er zijn nog enkele plekken. Helaas in 1e instantie wel beneden en binnen maar bij de volgende halte lost ook dit zich op. Er stapt daar een groepje mensen uit en dan kunnen wij ons naar boven begeven.
Het is rond 15.00u (l.t.) als we terug Times Square opdraaien en bij de eindhalte aankomen. We bedanken de chauffeur van dienst, die vandaag een stuk minder goed reed als die van gisteren, en verlaten de bus. We willen nog een paar postkaarten kopen om te versturen en dus gaan Ylva en ik een souvenirwinkel binnen; Roel wacht buiten want die vind dat maar “kraom”. We kijken er wat op ons gemakje rond en als dekaarten zijn gekocht, kan de jacht op postzegels beginnen. Eigenlijk is het ongelooflijk, al die zaken verkopen kaarten maar postzegels “ho maar” Ik wordt van hot naar her gestuurd maar uiteindelijk kom ik bij een kraampje uit die er zou moeten hebben. Ik vraag “do you have stamps?” En de man die in het volledig zit ingebouwd in zijn kraam zegt “yes, for Europ?”. “Yes for Europ”. “Okay that’s $3,00 each”. $3,00 ??? . Ik weet niet wat ik hoor. De postzegels zijn 2x zo duur als de kaart zelf. Met deze prijzen is het niet raar dat er bijna geen kaarten meer worden gestuurd. Maar ja, het is voor een goed doel zullen we maar zeggen en dan hebben we dat er graag voor over.
Kaarten en postzegels, check. Maar Ylva en ik willen ook nog een t-shirt voor Roel gaan kopen en dus lopen we in de richten van de Ralph L winkel. “Waar gaan jullie nu nog weer heen?.” “We willen graag een t-shirt voor u gaan kopen”. “Papa hoeft geen t-shirt, papa heeft t-shirts genoeg”. “Nee dat heeft u niet, of toch geen leuke dus kom nu maar mee”. En dan gaat het zoals het altijd gaat, hij hoeft er in 1ste instantie geen en als dan puntje bij paaltje komt vind hij er verschillende leuk en lopen we dus uiteindelijk met 3 t-shirts de winkel uit. “Zo kunnen we nu een ijsje gaan eten?. “Ja, jullie kunnen een ijsje gaan eten maar ik wil graag iets voor jullie gaan kopen”. “Iets voor ons gaan kopen?”. “Ja, ik vind de beer die jullie voor mij hebben zo leuk dat ik er ook eentje voor jullie wil kopen”. “Maar dat hoeft toch niet lieverd, dat kost veel teveel en bovendien moeten we daar dan ook nog mee slepen (de laatste woorden zijn van Roel)”. “Ja maar ik wil dat graag en jullie hebben al zoveel voor mij gedaan. En dan is het een kado voor jullie samen en dan ben ik altijd bij jullie en als jullie mij dan missen dan kunnen jullie naar mij luisteren”. “Okay, als jij dat wil dan mag je dat doen”. En dus lopen we samen met ons meisje weer richting de Rockefeller Tower waar FAQ Schwarz gelegen is. We mogen niet mee naar binnen omdat het een verassing moet blijven welke ze kiest (maar ik heb wel een vermoeden) en dus gaan wij op jacht naar een ijsje voor Roel. Als we eindelijk dan een winkel gevonden hebben, ook nog wel Ben en Jerry’s ijs, bestelt hij zich een frappachino!.
We zoeken ons een leuk plekje uit om te zitten op het pleintje voor de Rockefeller Tower en wachten totdat ons meisje terug de winkel uitkomt. Op een gegeven moment zien we haar komen met een glimlach van oor tot oor. Als ze de beer uit de tas pakt is ze helemaal trots en dat mag ook want hij is echt geweldig. Helemaal hoe zij is met een jeans jackje, hakken schoentjes en een kroontje. En natuurlijk met een heel lief ingesproken berichtje. We zijn meteen verkocht. “Hij heeft mij een rib uit mijn lijf gekost, maar jullie zijn het waard en ik vind hem zelf ook echt heel leuk geworden”. Leuk is hij zeker!.
Het is inmiddels 17.15u (l.t.) en omdat we nogal bepakt en bezakt zijn, besluiten we om richting ons hotel te lopen en de spulletjes even naar de kamer te brengen. Als we op de kamer aankomen merken we dat we alle 3 een inzinking krijgen en het liefst een tukkie zouden willen gaan doen. Maar als we dat doen, dan staan we niet meer op en we moeten nog eten. We ruimen de spullen dan ook op, genieten van onze nieuwe aanwinsten en gaan dan toch terug op pad.
Ylva wil graag nog een keer naar het Braynt Park. Zo vond het daar deze week zo gezellig en wij ook. En dus gaan we die kant uit. Omdat het een echte verzamelplek is en de meeste mensen klaar zijn met werken, is het er gezellig druk. We zoeken ons een leuk plekje uit en gaan op ons gemakje wat om ons heen kijken, onthaasten, genieten van wat we allemaal zien en evalueren wat we de 3 minder leuke en de 3 leukste dingen van deze reis vonden.
Al de hele week zijn we kijken we ons de ogen uit als we mensen met een gigantisch grote pizza doos voorbij zien komen. “Dat is toch wel eigenlijk supergaaf”, en dus besluiten we om vandaag eens typisch Amerikaans te doen en ook te gaan voor pizza. Omdat we niet precies weten waar we deze kunnen krijgen, gaat Roel met Ylva op jacht en blijf ik lekker in het park achter om onze tafel, stoelen en spullen te bewaken en ondertussen te genieten van alles wat er om mij heen gebeurt. Er worden in dit parkje ook readings gegeven en blijkbaar zie ik er zo zen uit dat er opeens een man naar mij toe komen en vraagt “are you the one from the readings?”. Nee, ik ben maar een gewone toerist en niet iemand die readings geeft. Het moet niet gekker worden.
En dan opeens komt daar een joekel van een doos aanlopen met daarachter Ylva en Roel. Het is ze gelukt, ze hebben een reuze pizza gevonden. Schitterend!. Echt zoals ze dat hier doen, gaan wij dat nu ook doen … lekker zittend in het park genietend van de pizza en even alles en iedereen om ons heen vergeten. We merken ondertussen wel dat ook wij weer een inspiratie zijn vaor anderen. We zien meerdere gezinnen die voorbij komen naar onze pizza kijken en wijzen. De pizza is zo groot (50x500 dat we er met z’ n 3tjes van eten en het nog teveel is; we krijgen hem niet op. Roel wil de doosmet wat over isweggooien, maar dat gaan we niet doen met zoveel zwervers in de stad. “Jij bent knettergek”. Laat mij dan maar knettergek zijn, maar dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen en vind ik zonde en dus neem ik de doos als we weggaan mee. Daar loop ik dan met een joekel van een doos, iedereen die naar mij kijkt en zich afvraagt wat ik met zo’n grote pizza ga doen en Ylva die 10m voor mij loopt en Roel 20m achter mij omdat ze niet met mij gezien willen worden. En komen we normaal op iedere hoek van de straat een zwerver tegen, nu natuurlijk niet. “Man gooi die doos toch weg, je blijft daar toch niet mee lopen. Jawel dat blijf ik wel totdat ik een zwever ben tegengekomen”. Eenmaal terug op Time Square heb ik geluk. Nou ja geluk … de 1ste zwever die ik tegen kom die wil hem niet hebben, niet zijn smaak. Nou ja zeg. De 2e kijkt er eens naar maar wil liever geld. Loop ik nu serieus met 2 stukken pizza te leuren in een giga doos?. Dan zie we zwerver nr.3, zou 3x dan scheepsrecht zijn?. Ja dat is het want deze neemt het aan en begint er vol overgave aan te eten. Doel bereikt en geen eten verspild.
Omdat het de laatste avond is, willen we nog 1x genietenvan alles wat er op Time Square te beleven en te zien is. We zijn de afgelopen dagen nog niet op de rode trap gaan zitten en doen dit nu bij wijze van afscheid. We nemen bovenaan de trap plaats en hebben een prachtig uitzicht over TS, de gebeurtenissen en neon reclames. We vermaken ons met wat we allemaal zien en welke poses er allemaal worden aangenomen om maar die ene juiste foto te maken. Ook verzinken we alle 3 even in gedachten en laten de afgelopen week aan ons voorbij komen. Als we dreigen in slaap te vallen, is het tijd om op te staan. We maken nog een laatste rondje, wandelen langs bij Ellen Stardust om te kijken of er vandaag ook een rij staat, en die staat er en zelfs een stuk langer als gisteren, en lopen daarna rustig richting het hotel. Roel heeft nog zin in een Corona Biertjes en dus gaan we dat nog even halen voor hem.
Terug op de kamer, geniet Roel van zijn biertje, vult Ylva voor de zoveelste keer deze week lijsten in voor school en kijkt een filmpje en spring ik onder de douche. De andere twee volgen weldra. Daarna drinken we nog een theetje en dan vallen langzaam de ogen dicht. Onze laatste nacht hier in NY is aangebroken.
Welterusten en slaap wel!.
De Maïskolfjes [e-1f33d] xxx …
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 228
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/618_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => de-laatste-dag-in-new-york-is-aangebroken
)
[54] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109093
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-13
[photoRevision] => 0
[title] => Hop on Hop off met een muzikaal einde ...
[message] => We hebben vannacht alle 3 redelijk tot goed geslapen en worden gewekt door de vele geluiden op de gang. Hebben we dan zolang geslapen?. “Nee hoor” iedereen is hier gewoon heel vroeg wakker en op pad om zoveel mogelijk uit de dag te halen. Wij doen het een klein beetje rustiger aan. Met de nadruk op een klein beetje want vandaag is het dan eindelijk zover … vandaag gaan ‘Hop on Hop off’en’. Een inmiddels traditie die we altijd doen als we op reis en in een stad zijn waar dit mogelijk is. Vandaag gaan we dus NY bekijken boven de grond, vanuit de bus en waar we, als we willen, geregeld kunnen uitstappen. Maar voor het zover is gaan we eerst lekker ontbijten en ons wassen en aankleden. Omdat onze badkamer niet groot genoeg is voor ons alle 3, besluiten we Roel even te laten en gaan Ylva en ik aan de slag met iets dat we nog moeten bestellen voor school . Ook iets waarvan we denken “dat doen we even” maar wat dus niet het geval blijkt te zijn. Sterker nog als we eenmaal bij het betaalproces zijn aangekomen krijgen we de melding dat de creditcard van Roel geblokkeerd is. “Lekker dan, zeker omdat we die van mij ook al hebben moeten laten blokkeren vanwege ‘duistere transacties’. Ter jullie geruststelling ik ben geen (grote) bedragen kwijt.
Als we bellen voor de reden van de blokkering van Roel zijn kaart, blijkt dit te zijn omdat onze gegevens via een bedrijf gehackt zijn. Dat wordt dus niet bestellen.
Dan maar even met Bomma skypen, wat in 1ste instantie niet meteen lukt omdat ze, zo blijkt als we haar aan de lijn krijgen, ze een tukkie lag te doen samen met
Lio-ke. Gelukkig is alles in orde en kunnen we met een gerust hart aan de dag beginnen.
We gaan dus Hop On Hop Offen. Deze keer niet met de rode bus maar met de Bigbus. Er zijn in NY diverse bedrijven die met bussen rondrijden maar wij hebben, omdat we dagelijks voor ons hotel door deze vriendelijke medewerkers worden aangesproken, kaartjes voor de Big Bus. We moeten een klein stukje lopen vanuit het hotel naar het opstappunt en als we daar aankomen, zien we dat meer mensen dit idee hadden vandaag. Er staat weer een rij van hier tot ginder. We zijn inmiddels gewend om aan te sluiten dus dat doen we nu ook maar.Roel gaat nog even snel een bakkie voor ons halen maar dan blijkt de rij snellere gaan dan gedacht. Ylva wordt er ongeduldig van “papa altijd met z’n bakkie”. Uiteindelijk moeten we één gezin voor laten gaan wat weer tot voordeel heeft dat we vooraan in de rij staan en bij de volgende bus als 1ste naar binnen mogen en alle plaats hebben om te kiezen waar we willen zitten. We gaan voor voor boven op het dak helemaal achteraan want daar hebben we goed zicht.
Het is 10.15u (l.t) als onze chauffeur de bus in beweging zet. Er zijn 2 routes, de rode die Downtown rijdt en de blauwe die Uptown rijdt. Wij beginnen met de rode route.
De rode route doorkruist het zuidelijke deel van Manhattan en voert ons door de beroemde en rijke buurten. We zien prachtige gebouwen in oude stijl, gecombineerd en/of met daarnaast de nieuwe en moderne wolkenkrabbers. Enkele highlights van deze route zijn: Times Square East, Empire State Building, Koreatown, Flatiron District, Chinatouw, Litte Italy, Brooklyn Bridge, Wall Street, the Charging Bull, het World Trade Centre en Hudson Yard.
Om 12.30u (l.t) zijn we terug bij het beginpunt. We bedanken onze driver want hij heeft dit echt goed gedaan om met zo’n volle bus in het drukke verkeer van NYte crossen. We hebben zin in iets lekkers gekregen en natuurlijk ook in een bakkie. We willen deze keer iets typisch Amerikaans en dus gaan we naar Krispy Kreme waar ze de enige echte Amerikaanse donuts verkopen. In de winkel kun je zien hoe ze de donuts aan het maken zijn. De keuze is reuze maar omdat we ook weten dat het caloriebommen zijn, nemen we er ‘maar’ 2 voor elk van ons mee. Natuurlijk wel 6 verschillende want dan kunnen we vanalles proeven. Met de donuts en koffie onder de arm lopen we terug naar ons hotel. Aan de voorkant hebben ze daar een leuk terrasje en daar willen we even gaan zitten. Het is echter veel en veel te warm en dus besluiten we om even te gaan voor wat verkoeling en zoeken onze kamer op.
Rond 13.15u (l.t.) gaan we opnieuw op pad en lopen richting het opstappunt van de Big Bus voor de blauwe route. Dit is 3 straten verder gelegen dan het opstappunt van deze morgen. Als we er om 13.30u (l.t.) aankomen lopen, zien we de bus net voor onze neus vertrekken. Dat wordt dus wachten op de volgende. Omdat het buiten echt heel benauwd is, zoeken we even de verkoeling op door het bankgebouw dat achter ons ligt, binnen tegen. Na zo’n 20’ wachten kwam de bus er dan eindelijk aan. Er zaten niet veel mensen op en dus konden we weer mooi hetzelfde plekje innemen als vanmorgen maar dan in een andere bus.
De blauwe route rijdt door het noordelijke deel van Manhattan oftewel Uptown. Ook hier zien we weer mooie oude gebouwen gecombineerd met moderne. Wat verder opvalt is dat het op dit deel van de route groener is en dat er meer culturele bezienswaardigheden zijn. Enkele hoogtepunten van deze route zijn: Hope Sculpturen, Times Square East, Rockefeller Center, het Metropolitan Museum of Art (The Met), Central Park en de Central Park Zoo, Colombus Circle en de Carnegie Hall. De blauwe route is korter en eerlijk gezegd ook minder interessant dan de rode route maar het is wel mooi om het allemaal een keer gezien te hebben al waren er ook op deze route al verschillende zaken die we al gezien hadden. Rond 15.10u (l.t.) komen we bij het eindpunt aan en verlaten we de bus. Onze driver kunnen we deze keer niet bedanken want die heeft pauze en is meteen uit de bus vertrokken.
Nog een leuk weetje: in New York heb je 4 soorten (lees: kleuren) straatnaamborden. De bruine borden zijn historische straten of historisch district, de groene borden zijn ‘normale’ / nieuwe straten, blauwe borden verwijzen naar toeristische attracties of culturele zones en de gele borden zijn voor waarschuwing of speciale aanwijzingen.
We willen vanmiddag ook nog een bezoek aan Madam Tussauds brengen en besluiten hier te voet naar toe te wandelen omdat het maar 14 blokken is van waar we zijn uitgestapt. We zijn in dit eerste gedeelte nog niet eerder geweest de afgelopen dagen en ons meisje ontdekt er een paar nieuwe en leuke winkeltjes. Uiteraard worden deze even bezocht en wat gekocht.
We lopen verder via Times Square, waar we ook vandaag weer onze ogen uitkijken naar de bijzondere types die er rondlopen. Want “ja, ja” vandaag doemde zomaar opeens ‘the Nacked Cowboy’ voor mij op. Eén ding is hier zeker, het is er nooit saai.
Rond 15.45u (l.t.) komen we bij Madam Tussauds (MT)aan. We hebben geluk want het is er niet druk of toch er staat geen rij. We moeten ook hier even een tassen en controle check ondergaan en mogen dan doorlopen. Met de lift worden we naar de 9e verdieping gebracht en krijgen uitgelegd dat we van de 9e terug naar beneden moeten afzakken. Als de deuren van de lift open gaan, stappen we letterlijk een andere wereld in. Leonardo DiCaprio wacht ons op en het lijkt alsof hij ons persoonlijk wil begroeten. Verder staan er in deze zaal nog tal van andere beroemdheden die stuk voor stuk levensecht lijken. Als we doorlopen doorkruisen we een zal met allemaal beroemdheden uit de musical- en filmwereld gevolgd door bekenden uit de TV-wereld. Er is een zaal met alle staatshoofden van de afgelopen decennia, sporthelden en ga zo maar door. Allemaal op gesteld in de entourage waarvan we ze kennen en zo levensecht. Nu weet ik wel dat dit is waar MT om bekend staat maar toch. Ze hebben het hier in NY zo mooi gedaan en zo mooi opgesteld dat je gedurende de tijd dat je er bent (wij zijn zo’n anderhalf uur binnen geweest) het idee hebt dat je zelf onderdeel uitmaakt van deze wereld van glitter, glamour en een tikkeltje fantasie. Als we om 17.20u (l.t.) naar buiten lopen zijn we onder de indruk van wat voor moois we gezien hebben. Het stond op mijn lijstje om ooit een keer naar MT te gaan maar dit is zeker en vast een aanrader.
Inmiddels loopt de klok tegen 17.30u (l.t.) en hebben we toch wel wat trek gekregen. Van Rianne hebben we de tip gekregen om eens te gaan eten bij ‘Ellen Stardust’. Ylva leek dit heel leuk en omdat deze trip toch een beetje haar feestje is, besluiten we om er vandaag een kijkje gaan te nemen. Het restaurant ligt n.l. helemaal aan de andere kant van Times Square dan waar we op dat moment zijn en dus besluiten we om (weer) terug te lopen. Rianne had ons ook al gewaarschuwd dat de kans groot is dat er een rij staat met wachtende mensen maar dat het over het algemeen wel snel gaat. En als we er aankomen staat er inderdaad een rij en wat voor eentje. Braaf sluiten we achteraan maar we zien aan Roel dat hij dit echtniet ziet zitten. “We gaan hier toch niet ik weet niet hoelang in de rij staan om te mogen eten. Zullen we het niet morgen opnieuw proberen?. Misschien is het dan minder druk”. Maar ons meisje heeft vandaag haar zinnen hierop gezet en wat ze voor heeft, dat heeft ze nog niet achter en dus blijven we in de rij staan. Roel loopt er een paar keer ongeduldig langs af en komt op een gegeven moment terug met de mededeling dat het ongeveer 45’ wachten is. En dus probeert hij weer om ons over te halen het niet te doen en het morgen te proberen. Maar Ylva houdt voet bij stuk “het valt best mee en kijk de rij komt alweer in beweging”. En dus zwicht papa voor dochterlief en sluit hij mee aan in de rij. Beetje bij beetje schuiven we naar voren en als we bijna vooraan staan, komt één van de waitters naar buiten en begint langs de rij op te lopen en vraagt aan iedereen met hoeveel ze zijn. Als wij zeggen met 3 geeft hij ons een teken en mogen we uit de rij en doorlopen. Dat is nog eens mazzel hebben, maar ondertussen hebben we toch al wel een half uurtje in de rij gestaan.
We stapten binnen en worden meteen overspoeld door kleur, licht en een energie die je bijna kunt aanraken. Het voelt alsof we midden in een Broadway-musical terecht zijn gekomen, maar dan met hamburgers en milkshakes op het menu. De muren hangen vol met oude theaterposters en neonlichten. Een waiter in roze t-shirt brengt ons naar onze plek. We hebben een zitje boven bij het raam. Hier hebben we een mooi overzicht over de zaak en over alles wat er staat te gebeuren. We nemen plaats en nog voordat we onze bestelling hebben kunnen doorgeven, begint een waiter loepzuiver een uitvoering van een musicalnummer te zingen om daarna weer gewoon door te gaan met bestellingen opnemen en eten uit te serveren.
Helemaal afgeleid door wat er allemaal gebeurt duurt het even voordat we weten wat we willen eten. Maar eenmaal onze bestelling gedaan genieten we, ondanks dat het geluid wel een beetje hard staat, met volle teugen.
Ylva en Roel gaan voor Penne Alfredo met kip en ik kies voor de Stardust Nacho’s. En hoewel de zaak helemaal vol zit (er staat buiten nog steeds een rij), wordt het eten snel geserveerd. Het ziet er niet alleen overheerlijk uit, het smaakt ook nog heel lekker. Maar eerlijk gezegd is dit bijna bijzaak. De ene na de andere Starduster (want zo worden de serveerder/serveerster hier genoemd) grijpt de microfoon en zingt alsof hun leven er vanaf hangt; van klassieke Broadway-hits tot verrassend goede popcovers. Ik kijk om me heen en zie toeristen, New Yorkers, gezinnen en stelletjes, allemaal met dezelfde blik: een mengeling van verbazing en pure lol. Het voelt alsof we deel uitmaakten van iets bijzonders, iets dat je alleen hier, in het hart van Manhattan, kunt meemaken. En voor wie nu denkt (want dat dacht ik n.l. ook) “waarom werken die dan hier en gaan die geen zangcarrière ergens beginnen”. Dat gebeurt ook want er zijn al heel wat Stardusters die hier hun carrière zijn begonnen en nu in Broadway producties staan.
En terwijl wij binnen genieten van lekker eten en goed entertainment barst er buiten een noodweer los. Het was gemeld maar het is dan altijd nog de vraag of het ook daadwerkelijk komt. De regen valt met bakken uit de lucht en mensen rennen over en weer om zo min mogelijk nat te worden en te schuilen. De toeristen winkels maken hier dan weer even goed gebruik van want opeens heeft iedereen een paraplu of poncho nodig. Zelf houden we de weerapp even in de gaten en gaan proberen om tussen de bui door terug naar het hotel te gaan. Helaas lukt dit niet helemaal en tikken ook wij een parapluutje op de kop om niet helemaal als een verzopen kat in het hotel aan te komen.
Eenmaal terug op onze kamer wil Roel even gaan sporten en we laten hem. We hebben het allemaal (emotioneel) zwaar. Ylva en ik springen ondertussen onder de douche, kijken een serie en werken het dagboek bij. Als Roel terug is en gedoucht drinken we nog een theetje en overlopen de dag. We hebben weer heel veel mooie en bijzondere dingen gedaan en gezien.
Welterusten, slaap lekker en liefs.
De Maïskolfjes [e-1f33d] xxx …
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 155
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/569_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => hop-on-hop-off-met-een-muzikaal-einde
)
[55] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109073
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-12
[photoRevision] => 0
[title] => Terug naar het verleden ...
[message] => De dag van gisteren heeft er mentaal en fysiek ingeslagen. Hierdoor hebben we alle 3 wat minder geslapen en zijn we al vroeg wakker. Om 07.00u (l.t.) begint op onze inmiddels vertrouwde hotelkamer dan ook het ochtendritueel. Douchen, aankleden, het inklappen van de slaapbank van ons meisje zodat we ruimte hebben om te ontbijten. Ylva schuift elke ochtend de gordijnen aan de kant zodat we kunnen genieten van “the beautiful vieuw” vanaf verdieping 25.
Het ontbijt wordt geserveerd en terwijl we daarvan genieten evalueren we nog een keer de dag van gisteren en wat het met ons gedaan heeft.. Daarna proberen we contact te zoeken met Bomma. Ze begint de telefoon steeds beter onder de knie te krijgen (al moeten we haar soms wel 3x bellen en horen we een hoop gekraak en gegrommel) waardoor we deze ochtend zelfs kunnen facetimen. Hierdoor kunnen we ook even ons Lio-ke zien, die precies wat veel last van de warmte heeft want veel beweging zit er niet in. Nadat we zijn bijgesprongen, ruimen we het ontbijt op, poetsen onze tanden, ruimen onze rugzak ik en om 09.30u (l.t.) zijn we klaar voor vertrek en alweer dag 3 van ons verblijf in New York.
We lopen vanuit het hotel via de Sixth Avenue in de richting van Central Park. Het is vanmorgen een drukte van belang en overhal horen we het inmiddels vertrouwde getoeter van de auto’s en ruiken we de (aangebrande) lucht van de verkoopstandjes. Vanuit de Sixth Avenue slaan we rechtsaf de W 56th street in waar we stoppen en ons melden bij ‘Rental Bike Office Central Park’. Vanmorgen gaan we dit wereldberoemde park van op de fiets verkennen. En we zijn niet de enige die op dit idee gekomen zijn. Voor de ingang van de zaak staat een grote groep mensen en wanneer we ons door deze groep heen geworsteld hebben komen we in de zaak waar het net zo druk, hetzij nog drukker is. We zien verschillende rijen die tot vooraan in de winkel staan en even twijfelen we of we in deze drukte wel willen aansluiten. Maar ons meisje wil dit heel graag doen en dus sluiten we achteraan in de rij aan. We hebben nog even gekeken of er geen ’short cut’ was en/of we konden doen alsof we gek zijn, maar deze keer is dat niet mogelijk.
Terwijl we staan te wachten, worden we aangesproken door een vriendelijke medewerkster die ons kort uitlegt wat we moeten doen met onze ‘Go City’ oftewel New York pas. Je kunt in New York n.l. een pas kopen waarmee je korting krijgt op meer dan 108 activiteiten. Je bepaalt zelf hoeveel dagen je de pas wilt gebruiken (daar betaal je ook voor) maar het scheelt een enorme slok op een borrel. Als we de instructies hebben opgevolgd gaat het allemaal heel vlotjes en voor we het weten staan we aan de kassa en hebben we voor 10.30u (l.t.) onder begeleiding van een Duits sprekende gids (we waren door de drukte net te laat aanwezig voor een Nederlands sprekende gids)een tour geboekt. We mogen (lees: moeten) een helm uitzoeken en kunnen daarna buiten in de rij aansluiten om onze fietsen te krijgen. Als we deze hebben gekregen, ik heb weer geluk want ik krijg er eentje waar de ketting vanaf gelopen is, mogen we ons begeven naar de hoek van de straat. Daar staat Catharina, onze gids al op ons te wachten. Catharina is van Oostenrijkse afkomst en zeer enthousiast (en druk). Alvorens te vertrekken legt ze ons, en het Berlijns koppel dat ook meefietst, uit wat de spelregels in het park. Zo is de linkerbaan voor voetgangers, de middelste baan voor de ‘trage’ fietsers en fietsers onder begeleiding en de rechterbaan voor diegene die willen trainen voor de Tour de France. Dit gezegd hebbende vertrekken we te voet (ik dacht dat we een fietstocht geboekt hadden) richting het Central Park.
Central Park is een groot, rechthoekig, kunstmatig aangelegd stadspark in het hart van Manhattan. Het is zo’n 4 kilometer lang en 800 meter breed, waardoor het bijna 3,5 km² beslaat en daarmee groter is dan veel kleine steden. Het bijzondere is dat we midden in een van de drukste steden ter wereld ineens in een groene oase fietsen, waar het geluid van taxi’s en sirenes plaatsmaakt voor vogelgezang, muziek van straatartiesten en het geruis van bladeren.
Catharina neemt ons op de fiets mee het wereld beroemde park in. En dat ze enthousiast is, dat is 1 en alleen maar fijn. Maar dat ze ook nog eens in het heuvelachtige park, want er zitten hier en daar best wel wat flinke klimmetjes in, een nieuw persoonlijke record wil fietsen dat is 2. En ondanks dat we in de middelste baan fietsen, is ze amper bij te houden. Samen met het Duitse koppel moeten we hier enorm om lachen. Het is bloedheet, het zweet gutst over ons lijf maar Catharina houdt er de vaart in en wij volgen haar. We vragen ons dan ook af of zij dit ziet als een trainingsrit. Maar vertellen kan we als geen ander en gelukkig stopt ze ook regelmatig zodatwe kunnen genieten van de mooie uitzichten en de boeiende verhalen.
Na 2 uur fietsen en er alles aan gedaan hebbende Catharina haar tempo te volgen, zijn we weer terug bij de start. En zo snel als ze sprak en fietste, zo snel is ze ook weer weg. We kunnen haar niets eens bedanken of een fooi geven of ze was alweer gevlogen. We leveren de fietsen en onze helmen in en verlaten de zaak.
“Zo nu eerst tijd voor een bakkie” alvorens we verder gaan naar onze activiteit van vanmiddag. We besluiten om dit te doen bij ‘Magnolia Bakkery’. We hebben deze zaak als tip van Joost (de vriend van tante Yvonne) gekregen. Bij Magnolia Bakkery hebben ze naar het schijnt de lekkerste cheescake van NY en omstreken en natuurlijk willen wij dat testen. Helaas is er geen zitgelegenheid in de zaak en dus wordt het 3 verschillende cheescakes (want we kunnen weer eens niet kiezen) en 2 lattes ‘to go’. We vaten vervolgens het plan op om deze gezellig op te etenop het publieke pleintje dat in de buurt gelegen is, maar de banken zijn daar door de zon zo verwarmd dat je er je billen aan brand. Ook geen goed plan dus. We besluiten dan maar om door te lopen naar ons hotel en daar, in de koelte en even weg uit de drukte, te genieten van ons bakkie en zo blijkt overheerlijke cheescake. Dankjewel voor de tip Joost. We frissen ons daarna wat op en rond 14.00u (l.t.) wandelen weer het hotel uit, nu richting Times Square.
We zijn net vertrokken als we een berichtje uit Nederland krijgen van Joost (mijn vriend en BB). Zijn vader was toen we vertrokken ziek dat wisten we, maar blijkbaar is zijn gezondheid zo snel achteruitgegaan dat hij gisteren is opgenomen in het ziekenhuis en zojuist vredig is ingeslapen. Dit komt wel even binnen en moeten we even laten bezinken en een plekje geven. Natuurlijk zijn we in gedachten bij hem en zijn moeder, maar baal er ook wel van dat ik vanaf hier niet meer kan doen. Even op en neer is helaas geen optie.
Aangekomen op Times Square pakken we, nadat we weer nieuwe kaartjes hebben gekocht, op de Fifth Avenue de metro naar het eindstation van deze lijn: South Ferry. Na een ritje van ongeveer 20 minuten stappen we vanuit de airco gekoelde metro weer terug de hitte in. Het is vandaag abnormaal warm en boven de 30gr.. Bij de uitgang van het metro station worden we door alweer een vriendelijke meneer (iedereen is hier zo, soms overdreven, vriendelijk dat je er soms moe van wordt) verder verwezen naar de ingang van de ferry’s. Om 15.00u (l.t.) hebben we namelijk de ‘Ferry tour naar Liberty Island en Ellis Island’ geboekt.
Maar voordat we de boot op mogen moeten we eerst weer door een heuse security check, die niet onder doet voor die op de luchthaven. Weer alles in de bakken leggen en wijzelf door een body-scanpoortje. Gelukkig is alles in orde en mogen we mee, boffen wij even.
Als we de pier oplopen schrikken we ons echter een appelflauwte. Wat een massa mensen staat hier te wachten. Hebben die serieus allemaal de boot van 15.00u geboekt?. Even twijfelen we of we dit wel willen want eigenlijk is dit niet normaal, maar in de verte zijn we ‘the Statue’ en die willen we toch wel graag van dichtbij zien.
Gelukkig komt de boot die ons moet brengen aangevaren, nu kan het toch niet lang meer duren. Het is n.l. bloedheet en eigenlijk niet te doen om te wachten in die hitte. Ik wordt er zelfs niet goed van. Eigenlijk is het raar de Amerikanen die met alles rekening houden omdat ze anders een claim aan hun broek kunnen krijgen, hier geen tentjes hebben neergezet waaronder de mensen kunnen wachten. Maar de boot zit prop en propvol en eer die mensen allemaal op hun dooie gemakje van de boot af zijn, zijn we ruim een kwartier tot 20’ verder. Dan begint eindelijk de massa te bewegen en kan het geduw en getrek beginnen. Iedereen wil n.l. mee op de boot en uiteraard wil ook iedereen het beste plekje hebben. Vanwege de hitte kiezen we er in 1ste instantie voor om te kijken voor een plekje binnen. We hebben hierbij even geen rekening gehouden met de Pakistaanse en Japanse families die hele rijen bezet houden zodat niemand anders kan zitten. Dan maar naar boven naar het buitendek want daar is wel nog plek. En achteraf blijkt dit een hele goede keuze want er staat een lekker windje en we hebben een goed zicht.
Onze kapitein heeft de vaart er goed in en in nog geen 10 minuten varen we voorbij aan het ‘Statue of Liberty’ en meren we aan aan de stijgers van ‘Liberty Island’. Als we de boot verlaten krijgen we opnieuw een beslag van de mensenmassa die we dan zien staan. “Moeten al deze mensen serieus met de boot mee?”. Waar en zover we kunnen kijken staan er mensen die mee moeten. De moed zakt ons al in de schoenen en we vragen ons oprecht af waar we mee bezig zijn. Als er een andere manier zou zijn om weg te kunnen, zou ik dat meteen doen maar helaas is die er niet. We besluiten er het beste van te maken, op ons gemakje te gaan kijken en dan zien we straks wel hoe druk het dan nog is en hoelang we moeten wachten.
Maar eerst een klein beetje geschiedenis over het eiland: Liberty Island is een klein eiland in de haven van New York, vlakbij de monding van de Hudson River. Het eiland dankt zijn bekendheid aan het feit dat het ‘het thuis’ is van één van de bekendste symbolen ter wereld: het Vrijheidsbeeld (Statue of Liberty). Het beeld is 93 meter hoog en in de kroon is een restaurant gevestigd. Vanwege veiligheidsredenen is dit gesloten. Liberty Island is daarmee niet alleen een toeristische trekpleister (dat hebben we ervaren), maar ook een plek met diepe historische betekenis: The Statue of Liberty was vaak het eerste wat miljoenen immigranten zagen toen ze per schip in New York aankwamen.
Dit gezegd hebbende gaan we zelf ook beginnen aan onze tour over het eiland. Het is druk, maar het is te doen. Immers de grootste massa mensen staat te wachten om terug op de boot te kunnen. We wandelen langs het water en aan de voet van het Vrijheidsbeeld voorbijHet is echt magisch en heel indrukwekkend om te zien. Wat ook prachtig is, is de skyline van NY aan de andere kant. Omdat het bloedheet is, trakteren we ons zelf op een overheerlijke aardbeien-bananen smoothie met een zak chips welke we aan de voet van het beeld met zicht op de skyline nuttigen. “Dit is genieten en beter dan dit wordt het niet …”.
Na 1,5 uur genoten te hebben van de prachtige uitzichten en de overheerlijke smoothie wandelen we terug naar de pier waar de rij mensen inmiddels gelukkig flink is ingekort. Bovendien hebben we geluk want we hoeven niet lang te wachten totdat de boot komt aangevaren. Even is het weer duwen en trekken maar iedereen kan mee. We zoeken ons weer een plekje boven op het dek, genieten nog een keer van het Vrijheidsbeeld en laten het daarna achter ons liggen als we op weg gaan naar ‘Ellis Island’.
Ellis Island is een klein eiland dat dus vlak naast Liberty Island ligt. Het werd wereldberoemd als de toegangspoort tot Amerika voor miljoenen immigranten tussen 1892 en 1954.
Schepen vol mensen uit Europa, Azië en andere delen van de wereld legden hier aan na een lange en vaak zware reis. Op het eiland ondergingen ze medische en juridische keuringen om te bepalen of ze het land binnen mochten. Voor velen was het een plek van hoop en een nieuw begin, voor sommigen van spanning en onzekerheid.
Het is een kleine 5’ varen (want ook deze kapitein heeft er goed de vaart in)van Liberty Island naar Ellis Isand. Als we aankomen zien we dat één gedeelte van het eiland is afgesloten voor publiek. Op het gedeelte dat wel toegankelijk is, staat het ‘Immigration Station’ maar helaas staat dit ook in de steigers, maar op foto’s kunnen we zien dat het een mooi gebouw met grote bogen en rode bakstenen is. We wandelen naar het ‘Immigration station’ dat tegenwoordig is ingericht als museum en nu ‘Ellis Island National Museum of Immigration heet. We komen als eerst in een prachtige grote zaal die vroeger dienst heeft gedaan als wachtruimte voor alle immigranten. “Deze zaal is dus te vergelijken met de zaal waarin ik heb gezeten toen ik mijn visum ging aanvragen. “Inderdaad daar kun je het mee vergelijken. Nou die van mij was wel niet zo mooi en veel kleiner. Ja, maar destijds kwamen er ook veel meer mensen het land binnen dan tegenwoordig. Dat is waar”. We wandelen verder en krijgen persoonlijke verhalen, foto’s, documenten, postkaarten en voorwerpen van de immigranten van destijds te zien. Indrukwekkend maar eerlijk gezegd valt dit bezoek ons een beetje tegen. We hadden verwacht een inkijk in de gebouwen en ‘het leven’ van destijds te krijgen. Na er een 45 minuutjes te hebben rond gewandeld, besluiten we terug te gaan naar de pier om de boot terug naar Manhattan te nemen. Ook nu hebben we weer geluk want de boot ligt al klaar en we kunnen er nog net op. De boot zit stok en stok vol en even hebben we het gevoel dat we terug in de tijd gaan. Terug naar het gevoel dat de immigranten destijds hadden. Zij zaten ook met zovelen op de boot in de hoop en op weg naar een nieuwe toekomst. Net als wij, of toch net als ons meisje. Ook zij gaat hier een nieuwe toekomst tegemoet, of toch een nieuw hoofdstuk van haar toekomst want we hopen natuurlijk niet dat ze hier voorgoed blijft.
Als we terug aanmeren in South Ferry lopen we rechtstreeks naar het metro station. We zijn moe, moe van de indrukken maar ook van de warmte. We informeren even welke de juiste metro is, kopen nieuwe kaartjes (weeral geholpen door een overvriendelijke mevrouw omdat onze bankkaart opeens niet meer blijkt te werken) en reizen terug naar Times Square. Als we daar aankomen en weer terug boven de grond zijn, worden we overvallen door de drukte. Het is overduidelijk dat we terecht zijn gekomen in de avondspits.
We hebben nog niet gegeten en besluiten ook vanavond om iets gaan te halen in onze inmiddels favourite Whoole Market en dit in het hotel op te eten. Eén omdat we dan even weg zijn uit de drukte en twee (en niet geheel onbelangrijk) dat dit ook een slok op een borrel scheelt. Bovendien is het warme eten er heerlijk en je kunt nemen wat je er wil; aardappelen, pasta, groenten, vlees, vis je kunt het zo gek niet verzinnen. Gelukkig is het er vandaag niet zo druk als gisteren en lijkt de ‘hamsterrage’ voorbij. We kopen onze maaltijd, doen nog wat kleine boodschappen voor het ontbijt morgenvroeg en wandelen dan terug naar ons hotel waar we rond 19.30u (l.t.) aankomen en de rust en koelte van ons kamertje opzoeken.
Eenmaal op de kamer ploffen we neer op onze bank en in de stoel en doen we ons te goed aan het heerlijke meegebrachte eten. Daarna ruimen we op en springen één voor één onder de douche. De planning was om nog even Times Square op te wandelen maar we zijn alle 3 zo moe van alle indrukken maar toch ook wel het vele wandelen wat we hier doen (na vandaag staat de teller alweer op 45 km), dat we besluiten om nog een theetje te drinken, Roel gaat wat lezen, Ylva kijkt naar een film op haar I-pad en ik werk het dagboek bij. Het is tegen 23.00u (l.t.) als de luikjes dichtvallen.
Ook vandaag was weer een mooie en interessante dag, op naar morgen!.
Welterusten en slaap wel …
Liefs de Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 181
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/473_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => terug-naar-het-verleden
)
[56] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109067
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-11
[photoRevision] => 0
[title] => Een dag van uiterste ...
[message] => De wallen onder onze ogen verraden dat we nog niet helemaal geacclimatiseerd, uitgerust en aan het tijdsverschil gewend zijn. Het tijdstip van wakker worden wel. De laatste maanden en weken wordt ik bijna dagelijks wakker tussen 04.00-05.00u en zo ook vannacht. En daar waar ik gisteren door de vermoeidheid nog terug in slaap viel, lag ik nu wakker. Gelukkig slapen mijn lieftallige echtgenoot en dochter wel gewoon verder. Mijn gedachten gaan alle kanten op … naar het zwemmen waar ik nog vanalles voor wil en moet regelen, het dagboek en naar het naderende afscheid … ik wordt er emotioneel van. Momenteel lijkt het nog alsof we op reis zijn zoals we dat al zo vaak zijn geweest, maar niets is minder waar. Ik besluit bij ons meisje in bed te kruipen, gewoon omdat het nu nog kan … ik haar nu nog even kan vasthouden.
Rond 07.30u (l.t.) worden Ylva en Roel ook langzaam wakker en starten we de dag zoals we deze de afgelopen 2 dagen gestart zijn, n.l. door de gordijnen aan de kant te schuiven en te genieten van “the beautiful vieuw”. Rond 7.30u beginnen we langzaam in actie te komen en op te staan. Het bed van Ylva wordt ingeklapt en terwijl ik nog even snel onder de douche spring, maken Roel en Ylva het ontbijtje klaar.
Na het ontbijt gaan Roel en Ylva eerst even aan slag met de nieuwe computer van ons meisje. Ylva wil dat graag voor het geval het niet lukt of er is iets aan de computer we dan nu nog kunnen terug gaan. Gelukkig heeft Nonkel samen met Roel alles goed voorbereid zodat de installatie in een vloek en een zucht geregeld is. Dat is mooi, dan hoeven we ons daar al geen zorgen meer om te maken.
Ondertussen loopt het tegen 09.45u (l.t.) en en wordt het langzaam tijd om op pad te gaan. Gelukkig is het bij - en in de lift vandaagminder druk dan gisteren. Eenmaal buiten slaan we vandaag wederom af naar links richting de Sixthe Avenue. Daar aangekomen weten we niet wat we meemaken, zo’n rust in vergelijking met de afgelopen 2 dagen. De huurfietsen zijn weer terug op de plek gezet (die waren de afgelopen 2 dagen in geen velden of wegen te bekennen)en er is sprake van gewoon woon- werk verkeer. Natuurlijk drukker dan bij ons in Dilsen maar voor hier op dit moment zeer zeker goed te doen.
Zaterdagochtend toen we boodschappen gingen doen, zagen we aan de overkant van de winkel een gezellig pleintje met een wafelkraampje. We zeiden toen al tegen elkaar “hier komen we nog terug en vandaag is het dan (al) zover want we komen er op weg naar het Empire Statebuilding toch langs. Het pleintje waar het om gaat is het Bryant Park, een gezellig stadspark met mooie bloemperken, een groot gazon en terrasstoelen welk gelegen is net achterde beroemde ‘New York Public Libary’. Het pleintje wordt ook wel de woonkamer van NY genoemd omdat als je er zit, je even het gevoel hebt dat je weg bent uit de drukte van de stad. Een bijzonder weetje is, dat onder het gazon de opslag van de boeken en documenten van de bibliotheek ligt.
Nadat we bij de wafelkraam een bakkie hebben besteld met een lekkere wafel, zoeken we ons een plekje waar we even rustig kunnen zitten en genieten. Genieten, niet alleen van de overheerlijke wafel die van Belgische makelaardij blijkt te zijn; sterker nog er zit een hele uitleg in het Vlaams bij. Maar ook genieten van de rust en de sfeer. Even ontsnappen aan de drukte, we voelen ons even net echte Amerikanen.
Maar aan alle mooie liedjes komt helaas een einde. We worden om 11.00u (l.t.) bij het Empire Statebuilding (EmSb)verwacht en dus is het rond 10.45u (l.t.) tijd om op te stappen en koers richting dit gigantische gebouw te zetten. We zijn mooi op tijd en al snel worden we door verschillende vriendelijke medewerkers begroet en op weg gewezen. Te beginnen bij een prachtige replica van het Empire Statebuilding waarmee je op de foto kunt maar de rij is te lang en we besluiten naderhand terug te komen. Daarna begint de tour en worden we, met beelden alsof we er live bij zijn, meegenomen in de bouw van dit gigantische bouwwerk. Het E.Sb was tot 40 jaar geleden het hoogste gebouw van de wereld. Vervolgens worden we meegenomen in de films waarin het gebouw een rol heeft gespeeld en krijgen we te zien welke beroemdheden er allemaal al een bezoek hebben gebracht. Onze ‘eigen’ Martin Garrix hangt er ook tussen. We wandelen door en komen uit in een prachtige gang met acht liften:4 links en 4 rechts. Wij mogen instappen in de laatste lift rechts instappen. In een nagenoeg geruisloze “ride” (want je oren ploppen volledig dicht) worden we binnen 45 seconden naar een hoogte van 285 meter “geschoten”. Als de deuren open gaan is het eventjes bijkomen en oriënteren.
We zijn aangekomen op de 80ste verdieping en bevinden ons op het binnen observatiedek. Doorde grote ramen heb je een prachtig uitzicht hebt over Manhattan en de omliggende wijken. Vanaf deze hoogte zie je de stad zich als een uitgestrekt mozaïek van straten, gebouwen en parken voor je uitspreiden. Omdat er wordt gewerkt met tijdssloten zijn er steeds maar een bepaald aantal bezoekers binnen, waardoor er een bepaalde rust hangt en je niet door massa’s toeristen onder de voeten wordt gelopen. Op deze manier kun je rustig genieten en alvast wennen aan de indrukwekkende hoogte. Voor Roel, die ietwat last heeft van hoogtevrees, is het een ietwat minder rustige en prettige ervaring. Maar …voor zijn 2 dames heeft hij alles over.
Als we op ons gemakje het rondje hebben gemaakt en alles wat er nog tentoongesteld wordt, hebben bekeken lopen we door naar de volgende lift. Met deze lift gaan we nog eens 6 verdiepingen hoger. Aangekomen op de 86ste verdieping, bevinden we ons op 320m boven het straatniveau. Hier is er opnieuw een observatiedek maar dan buiten!.
Zodra je de deur uitstapt, voel je de frisse wind op je gezicht en word je omringd door een 360 graden panorama. Het uitzicht hier is nog adembenemender en vrijer, tenminste voor wie geen hoogtevrees heeft. Je ziet de iconische skyline van NY, in de verte het bruisende Central Park, de Hutson rivier die de stad omringt en nog zoveel meer. Het open dek geeft een intens gevoel van vrijheid én hoogte. We nemen ons dan ook uitgebreid de tijd om hiervan te genieten.
Als het genoeg is geweest, wandelen we terug naar de lift die ons van de 86ste verdieping terug brengt naar de 80ste waar we worden opgeslokt door de foto verkopers. Op een gigantisch scherm zien we ons zelf meermaals terug en natuurlijk is de ene foto nog leuker dan de andere. En “ja” we trappen er in en kopen ze natuurlijk. Maar wel digitaal zodat we er nadien in het album ook nog iets mee kunnen. Van de 80ste verdieping nemen we vervolgens de lift terug naar de uitgang waar je natuurlijk eerst nog even een tour moet doen door de souvenirshop alvorens je echt naar buiten kunt. En “nee”, hier blijft ons niks aan de vingers plakken.
Eenmaal buiten moeten we nog even terug naar binnen. We hebben immers aan het begin van ons bezoek de replica gelaten voor wat het is, maar we willen er toch nog graag even mee op de foto. En dus doen we alsof we opnieuw voor de tour komen en gaan we opnieuw naar binnen waar we opnieuw vriendelijk worden welkom geheten en op weg geholpen. Maar we weten de weg, we willen enkel alleen even naar de replica van het gebouw. Deze keer staat er gelukkig geen lange rij. Sterker nog er staat niemand en dus kunnen we even op ons gemakje, zonder dat er anderen in je nek staan te hijgen, een paar foto’s maken. Als we dit gedaan hebben, bedanken we de medewerkers en gaan terug naar buiten. Het is ondertussen 13.15u en dus tijd voor een bakkie!.
Nadat we eerst nog even een bezoekje brengen aan een souvenierswinkel, besluiten we om terug te lopen naar the Sixth Avenue waar we op de heenweg een heel leuk tentje hebben gezien, ‘Paris Baguette’. Ze hebben er zoveel lekkernijen dat het moeilijk is om een keuze te maken, maar het lukt uiteindelijk toch. Samen met een overheerlijke Latte genieten we van onze lunch, kijken we terug op het bezoek aan het Empire en bereiden we ons voor op onze volgende activiteit. Vanmiddag gaan we n.l. ‘Ground Zero’ en het 9/11 museum bezoeken.
Rond 14.45 uur verlaten we Paris Baguette en begeven we ons voor het eerst deze reis, richting de ondergrondse. Bij de automaat kopen we, zo heeft Roel uitgezocht, voor $9,00 p.p eenticket waarmee we 7 dagen onbeperkt kunnen reizen met het openbaar vervoer. Maar hoe zeggen ze dat? Als iets te mooi is om waar te zijn, dan klopt er iets niet?. Er klopt inderdaad iets niet maar daar komen we pas later op de middag achter.
Op 34 Street Herald gaan we het metrostation binnen en is het even zoeken. In vergelijking met Londen of Parijs is het metro netwerk hier echt een drama en onoverzichtelijk. Er hangen bijna geen plattegronden en dus vragen we een vriendelijke medewerker welke richting we op moeten. Het blijkt richting R en de gele lus te zijn. In 15 minuten zijn we bij halte Cortland en daar verlaten we de metro. Als we via de trappen naar boven lopen, kijken we onze ogen uit. Dit station is niet alleen een metrostation maar tevens een prachtig hyper modern overdekt winkelcentrum. De architectuur van dit gebouw is adembenemend.
Als we het gebouw uitlopen, bevinden we ons meteen in het gebied van het World Trade Centre (WTC) en Ground Zero. Opvallend is dat hier geen verkeer is en de weg tussen het WTC en Memorial 9/11 afgesloten lijkt.
Ground Zero is de plek in Lower Manhattan waar de Twin Towers van het World Trade Center instortten na de terroristische aanslagen van 11 september 2001. Het is een plek van diepe herinnering en stille reflectie, waar het leven abrupt veranderde en duizenden mensen hun dierbaren verloren. Tegenwoordig is Ground Zero een symbool van veerkracht en hoop, met het indrukwekkende 9/11 Memorial dat bestaat uit twee grote reflectiebassins op de exacte plekken waar de torens stonden. De bassins, met in het midden een gat dat de slachtoffers symboliseert, worden omringd door de namen van de slachtoffers in bronzen letters. Deze plek maakt diepe indruk op ons en we nemen Ylva mee in wat er op 11 september 2001 gebeurde. We merken aan haar dat ze er veel minder gevoel bij heeft dan wij; wat logisch is want ze was toen nog niet geboren en heeft de beelden destijds niet gezien. Zelf weten we nog precies waar we waren op het moment dat we het nieuws hoorden en de beelden die daarna op het nieuws volgenden komen weer voorbij. Nu we hier staan is dat nog intenser voelbaar.
Het is 15.30u (l.t.) als we ons richting de ingang van het Memorial 9/11 begeven. Een strenge mevrouw bij de eerste controle informeert naar onze tickets en ziet dat we pas voor 16.00u gereserveerd hebben. Ze sommeert ons “you are to early and have to wait”. “Yes ma’am” en als 3 kleine kindjes die straf krijgen druipen we af. Dan nog maar even een plekje in de schaduw opzoeken en wachten. En terwijl we dat doen, hengst ons meisje wat op haar gsm en dwalen onze gedachten af naar wat zich hier op 9 september 2001 allemaal heeft afgespeeld.
Om 15.50u (l.t.) doen we een nieuwe poging om naar binnen te gaan en deze keer mogen we wel doorlopen. Onze tickets worden gescand, onze tassen gecontroleerd en nu kan ons bezoek aan het museum beginnen.
Met een stijle trap dalen we af naar beneden en ontdekken dat het museum volledig onder de grond, onder de 2 reflectiebassins is gelegen. Alleen dit al is enorm indrukwekkend.
Al wandelend voelt het 9/11 Memorial voor ons als een indrukwekkende en ontroerende plek die het verhaal vertelt van de gebeurtenissen op 11 september 2001 en hun impact op de wereld. We zien dat het museum is gebouwd op en rond de originele fundamenten van het World Trade Center. Al wandelend zien we dat het een combinatie is van geschiedenis, herinneringen en educatie op een respectvolle manier. We worden meegenomen in persoonlijke verhalen, authentieke artefacten, foto’s en video’s die het leed, de moed en het doorzettingsvermogen van slachtoffers, hulpverleners en nabestaanden laten zien. Dit alles laat een hele diepe indruk achter en het is te hopen dat zoiets als dit nooit, maar dan ook nooit meer gebeurt.
Als we om 18.00u (l.t.) de trap terug naar boven nemen om het museum te verlaten, zit ons hoofd vol staan en willen we hier gewoon nog even zijn. We willen deze indrukwekkende en serene plek nog niet meteen verlaten. We besluiten daarom een korte wandeling te maken door de wijk vlak achter het World Trade Center. Rond 18.45u (l.t.) voelt het alsof we deze bijzondere middag kunnen loslaten en lopen we terug richting de metro om naar ons hotel te gaan.
Althans dat is de bedoeling. We dalen af naar het metro station en nemen de metro waarvan we denken dat dit de juiste is. We komen er echter al snel achter dat dit niet het geval is en dat we de verkeerde kant uitgaan en dus stappen we bij de volgende halte uit en lopen terug naar boven alwaar de zoektocht begint naar de ingang van het metrostation dat we wel moeten hebben. Als we dit dan eindelijk na wat gevloek en getier gevonden hebben, dalen we terug af naar beneden en scannen onze kaartjes. Bij Ylva en mij is er geen probleem, maar Roel geraakt niet door het poortje. Hoe vaak hij zijn kaartje ook door de scanner haalt, er gebeurt niks.. Gelukkig zit er in het locket bij de ingang een mevrouw die zich alles van afstand heeft gadegeslagen en die zich er eens mee komt bemoeien. Zij maakt ons duidelijk dat de tickets die we hebben geen unlimitted tickets zijn, maar gewoon een dagkaart voor 3 ritten. En omdat we 1x verkeerd zijn ingestapt en dit dus onze 3e rit van dag is, is er voor Ylva en mij niks aan de hand. Gelukkig is de mevrouw de kwaaiste niet en laat ze Roel toch door en zo kunnen we nu wel de juiste metro nemen en staan we binnen 20’ op Times Square.
We hebben echter nog niet gegeten en hebben tijden de metrorit overlegd dat we ons iets gaan halen bij Whoole Foods, de supermarkt waar we zaterdag ook geweest zijn. Je kunt daar n.l. ook warme maaltijden krijgen en die eten we ons dan op op onze kamer. Ons meisje loods ons prima door de straten tot bij de winkel. Bij de winkel aangekomen weten we echter niet wat we zien. Daar waar we zaterdag in alle rust konden winkelen en konden genieten van de perfect ingerichte winkel, leek het nu dat het “hamster” uur was uitgebroken. We kunnen stellen dat er een lichte chaos was uitgebroken in deze winkel en het leek alsof iedereen nog snel, voordat deze winkel een jaar lang dicht ging, de laatste inkopen wilde kopen. Ik heb het nog nooit in heel mijn leven zo druk gezien in een winkel. De dag voor Kerstmis was er niks bij. Wij hebben ons eten zo snel mogelijk bijelkaar gezocht, de wachtrij bij de kassa getrotseerd en daarna de winkel zo snel mogelijk weer verlaten. Niet normaal wat een drukte.
Als we terug zijn in het hotel, dekken we ons tafeltje op en genieten we in alle rust van ons eten. Daarna gaan we ons douchen, drinken we nog een theetje, evalueren de dag en maken ons klaar om naar bed te gaan. Het was vandaag een heel bijzondere dag. Een dag met (lett.) hoogtepunten maar ook een dag die ons emotioneel heeft geraakt.
Nu gaan we slapen en kijken we uit naar de dag van morgen.
Slaap lekker en liefs!.
De Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 183
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/449_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => een-dag-van-uiterste
)
[57] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109065
[userId] => 441796
[countryId] => 196
[username] => vennekampjesontour
[datePublication] => 2025-08-13
[photoRevision] => 0
[title] => Toerist in ‘’eigen’’ land
[message] => Geachte lezers,
Deze blog begin ik formeel om alvast een beetje de toon te zetten. Je moet op deze plek (en eigenlijk op veel plekken hier haha) namelijk geen grapjes uithalen. We zijn weer op avontuur geweest naar een plek waar de machtigste man op aarde zijn huis heeft staan. En de kleur van het huis is wit... Raden jullie het al? Juist! Washington D.C. De hoofdstad van de Verenigde Staten en de plek waar heel veel politieke kwesties worden besproken, ondertekend en doorgevoerd. Dus eigenlijk ook het Den Haag van de Verenigde Staten. Alleen valt Den Haag een beetje in het niets als je het hebt over de term ''stad''. Ik ga hier niet over politieke kwesties schrijven; dat moet iedereen lekker zelf weten. Ik ben hier om jullie te vertellen hoe het is om als echte toerist Washington D.C. te ontdekken. Want dat kunnen we wel zeggen: we waren echte toeristen haha
Ik zou zeggen ga er lekker voor zitten, pak een lekker vers kopje thee of bakkie ko... uuhhh kopje koffie en dan neem ik jullie weer mee!
Oke, allereerst wat extra informatie over Washington D.C. De letters D.C. staan voor ''District of Columbia''. De naam Washington komt van de eerste president van Amerika, George Washington. District of Columbia is het federale district waar Washington D.C. in ligt. Columbia is hierbij afgeleid van Columbus; de ontdekker van Amerika. Washington D.C. ligt niet in een staat, het is een plek/district op zich. Wellicht dat mensen denken dat het in de staat Washington ligt, maar dat is niet het geval. Washington D.C. ligt in het Oosten tussen de staten Virginia en Maryland in. Wanneer je spreekt van de staat Washington zeg je ''Washington State''. Bij Washington D.C. spreek je van ''D.C.'' of gewoon ''Washington D.C.''.
Op zaterdag 26 juli vliegen we om 11:00 uur Phoenix tijd naar Washington D.C. Het is zo'n 4 uur vliegen en we gaan 3 uur vooruit in de tijd. Rond etenstijd komen we aan in ons hotel wat echt prachtig is! Nadat we gesetteld zijn gaan we een hapje eten. Het weer is behoorlijk warm. En ik hoor jullie denken: Maar in Phoenix is het toch ook warm, dus dat zijn jullie toch wel gewend? Ik zal het jullie uitleggen. In Phoenix zijn de zomers droog met weinig regen. Door de droge lucht is de vochtigheid hier heel erg laag, zo'n 10 tot 15%. Als het hier regent schiet de vochtigheid natuurlijk omhoog, maar die verdwijnt al snel weer. De hitte in Phoenix is het best te vergelijken met een hete oven. Wanneer je oven is voorverwarmd op 200 graden en je doet de deur van de oven open dan is dat de hitte die je hier voelt in de zomermaanden. De temperaturen zijn op dit moment erg hoog (40 graden of meer) en begrijp me niet verkeerd, dat is heel warm.
Echter, in Washington D.C. was het 35 graden met een vochtigheid van 80%. Dat was voor ons toch wel heel erg wennen. Het leek wel veel op de lekkere (plak)zomers in Nederland. Dat als je op een (plastic) stoel gaat zitten je er zo weer vanaf glijdt[e-1f61c]In beide gevallen geldt: Goed drinken!! En dan niet alleen wijn en bier, nee water[e-1f92a]Blijven hydrateren.
Nadat we in ons hotel gesetteld waren zijn we wat gaan eten. Echt grote honger hadden we niet vanwege het tijdsverschil maar we gaan mee met het ritme van de stad. Na het eten gaan we terug naar het hotel en spelen we nog een paar potjes Skip-Bo. En ik blijf versteld staan hoe het kan dat Niels zo ontzettend vaak wint. Het is ongelooflijk. Gelukkig ben ik niet geheel kansloos want ook ik win wel eens, maar Niels heeft een gave of iets. Ik weet het niet. Soms is dat best irritant[e-1f605]Ach ja, dat hoort ook bij het leven. Wat een wijze woorden.[e-1f913]
De volgende ochtend breekt aan. Ik wil heel even een momentje nemen voor het ontbijt in dit hotel. Het was fan-tas-tisch! Het brood[e-1f631]Vers en heerlijk! Het is heeeeel lang geleden dat wij zo’n ontbijt in een hotel hebben gehad. Eindelijk weer waar we zo naar snakken, goed brood! Ik heb het er de hele ochtend nog over gehad[e-1f60b]
Na het ontbijt pakken we de metro naar Washington Union Station. De metro werkt hier perfect, heel goed te vergelijken met de metro in New York City als je daar ooit bent geweest.
Naar mijn mening is dit het meest toeristische wat je als toerist kunt doen. De Hop On Hop Off Trolley Tour[e-1f683]En ja, wij gaan dit doen! Het is gewoon makkelijk om overal naartoe gereden te worden met wat leuke achtergrond informatie. Rond 09:00 uur zijn we op het station. Dit is ook het beginpunt van de Trolley Tour. Als eerst stappen we uit bij het Capitool. Tijdens onze roadtrip door Utah zijn we in Salt Lake City in het Utah State Capitol geweest. Dat vonden we al heel indrukwekkend. Maar zodra we het Capitool van Washington D.C. zien zijn we allebei stil. Wat een indrukwekkend gebouw. Het Utah State Capitol valt echt in het niet. We kijken elkaar ook echt met grote ogen aan[e-1f633]We hoppen uit de trolley om lekker in de hop on hop off termen te blijven en lopen rond bij het Capitool. Het is zondag en helaas kun je er dan niet naar binnen. Maar wat ze op dat moment wél aan het doen zijn is een (militaire) oefening. Dat was ook zeker interessant om te zien.
Vanaf het Capitool kun je Washington Monument zien. Veel bezienswaardigheden liggen bij elkaar wat fijn is. Je hoeft niet van de ene kant van de stad naar de andere kant van de stad om populaire (toeristische) attracties te zien. We hoppen weer in de trolley en rijden een stukje verder tot aan de stop van Washington Monument. Dit monument is 169 meter hoog en gemaakt voor de eerste Amerikaanse President van Amerika: George Washington. Het is gemaakt van marmer, graniet en zandsteen en is de hoogste obelisk die ooit gebouwd is. Je kunt in Washington Monument en gaat dan met een lift omhoog. Wij hebben dit niet gedaan, maar het zal ongetwijfeld een mooi uitzicht zijn geweest. Het gedeelte van het Capitool tot aan Washington Monument wordt de National Mall genoemd. Dit gebied bestaat uit tuinen, bloemenperken en monumenten. Verder vind je er ook museums waar je bij de meesten gratis naar binnen mag. Gezien onze tijd haalden we dit niet maar dit was voor ons ook geen echte must.
Washington Monument is zeker een monument wat Washington D.C. tekent. Het staat op heel veel foto’s, je ziet ‘m bij vrijwel elk uitzicht er bovenuit steken. D.C. heeft verder weinig hoogbouw dus dan valt het natuurlijk ook meer op. Het is een heel mooi plaatje.
Na deze stop hoppen we verder en bezoeken we meerdere plekken bij 1 stop. Allereerst het Lincoln Memorial. Dit is een nationaal monument ter ere van de zestiende president van de VS; Abraham Lincoln. Dit monument is groot! En het is van marmer, holymoly. Hier heeft onder andere ook de ‘’I have a dream’’ toespraak plaatsgevonden van Martin Luther King Jr.
Vanuit hier lopen we verder naar World War II Memorial. Dit monument is in 2004 door George W. Bush geopend en herdenkt de Amerikaanse burgers die zowel binnen als buiten Amerika hebben gediend tijdens de Tweede Wereldoorlog. Normaal zie je ook water met fonteinen, maar tijdens ons bezoek stond het droog. Ik vermoed wellicht voor onderhoud of iets dergelijks.
We lopen door richting het Martin Luther King Jr. memorial. Ook dit is net als Abraham Lincoln een groot monument. Beiden beelden zijn ook super gedetailleerd, bij Martin Luther King Jr. zag je bijvoorbeeld de structuur van zijn wenkbrauwharen heel goed.
Vanuit Martin Luther King Jr. lopen we naar het Korean War Veterans Memorial. Het monument bestaat uit 19 standbeelden die symbool staan voor de Amerikaanse militairen die hebben gediend tijdens de Koreaanse Oorlog van 1950 tot 1953. Alle monumenten en gedenktekens zijn imposant en mooi. Deze vond ik persoonlijk het meest bijzonder. De gezichtsuitdrukkingen van de 19 standbeelden vond ik heel indrukwekkend.
We lopen terug naar onze hop on plek en stoppen bij dé plek waar het allemaal gebeurd: Het Witte Huis. Voordat we naar D.C. gingen heeft Niels gecheckt of we Het Witte Huis mochten bezoeken. Hij kreeg al heel gauw een reactie dat dit voor Nederlanders niet mogelijk was. Alleen als je een Amerikaans paspoort of verblijfsvergunning hebt kun je in aanmerking komen om Het Witte Huis te bezoeken. Persoonlijk vond ik dat niet zo heel erg, ik voelde me er niet zo fijn bij om Het Witte Huis te bezoeken; een beetje pottenkijker idee kreeg ik ervan. Er is een Visitor Center wat je kunt bezoeken waar je veel informatie kunt vinden over Het Witte Huis. Uiteraard hebben we daar wel een kijkje genomen. Bij binnenkomst werden we heel streng toegesproken en moesten we door een Security controle. Een beetje overdreven was het zeker wel te noemen, maar ja, je bent in Amerika. De Security dame had beter een andere baan kunnen zoeken want het was nogal te merken dat ze haar baan niet heel leuk vond [e-1f62c] Het lag op het puntje van mijn tong om te vragen of ze niet beter ander werk kon gaan zoeken, maar heb maar gewoon gedaan wat ze vroeg, dat leek me verstandiger[e-1f913][e-1f910]In het Visitor Center vond je informatie over de vorige Presidenten, de geschiedenis, de bouw, de binnenkant en het personeel van Het Witte Huis. Ook vind je er oude meubels die tentoongesteld staan en kwamen we te weten wat het lievelingseten van sommige Presidenten was. Altijd leuk haha
Toen we buitenkwamen werd de lucht heel donker en kwam het al gauw met bakken uit de lucht. Dat was een mooi moment om te gaan lunchen. Even binnen zitten, wat eten en wachten tot de regen ophield. Dat hebben we perfect kunnen overbruggen. Eenmaal droog zijn we weer terug richting Het Witte Huis gelopen. Deze keer om het van de voorkant te bewonderen. Er stonden wat demonstranten en overal staat de politie en secret service opgesteld. Toch wel gek om er dan in het echt te staan. Je ziet het zo vaak op TV, nu stonden we gewoon op de plek.
We lopen verder en stoppen nog even bij een souvenir winkel. Dat hoort er natuurlijk bij als toerist in ‘’eigen’’ land[e-1f92a]En we moeten een magneet scoren! Met de Trolley gaan we terug naar het startpunt, Washington Union Station en pakken we de metro terug naar het hotel. We frissen ons op en voordat we gaan uit eten drinken we in de lobby nog een drankje. We hadden een reservering bij een tapas restaurant! Eindelijk weer eens iets anders dan een burger en pizza. Weer eens een keer lekker lang tafelen. Het was héérlijk en we voelden ons weer een beetje in Europa.
Na het eten lopen we nog even terug naar Het Witte Huis. ‘s Avonds is alles heel mooi verlicht en kun je Het Witte Huis en Washington Monument mooi vastleggen. Deze keer konden we dichterbij Het Witte Huis komen, tot het hek! Dit kon ‘s middags niet dus dat was een hele leuke bijkomstigheid!
En dan komt er aan deze dag een eind en lopen we terug naar ons hotel.
Onze laatste dag. We starten wederom met het fantastische ontbijt en een lekkere iced latte[e-2615]️Zo’n genietmomentje vind ik dat altijd. We gaan vandaag naar Arlington National Cemetery, een militaire begraafplaats. Klinkt wel een beetje luguber eigenlijk nu ik dit zo typ haha[e-1f606]Naast militairen liggen hier ook bekende Amerikanen zoals presidenten, astronauten en politici begraven. Dit doen we met wederom een Hop On Hop Off Trolley, dus ze nodigen toeristen ook wel uit om de begraafplaats te bezoeken[e-1f609]Het is nog steeds een actieve begraafplaats en op de dag dat wij er waren, waren er 20 begrafenissen gepland. Uiteraard is hier respect voor en wordt hier rekening mee gehouden. Arlington National Cemetery heeft zo’n 420.000 graven.
Door de geplande begrafenissen stopten we niet bij alle stops wat heel begrijpelijk is. We stappen uit bij een gedenkteken wat zeker op onze lijst staat: The Tomb of the Unknown Soldier. Vertaald: Het graf van de onbekende soldaat. In 1921 werd een onbekende gesneuvelde soldaat tijdens de Eerste Wereldoorlog begraven op Arlington National Cemetery. De tombe van wit marmer werd in 1932 boven zijn graf geplaatst. Later werden hier ook de lichamen van onbekende gesneuvelde soldaten uit de Tweede Wereldoorlog en de Koreaanse Oorlog begraven.
Het graf staat symbool voor alle onbekende Amerikaanse soldaten die zijn omgekomen in dienst in verschillende oorlogen.
Sinds 1937 wordt dit monument 24 uur per dag, alle dagen van het jaar bewaakt door ‘’The Old Guard’’. Dit is de officiële ceremoniële eenheid van het leger en zijn de oudste actieve grondtroepen in het leger. Iedere 30 minuten vind er een wisseling plaats en deze wisseling is heel indrukwekkend om te zien. En ook diep respect voor deze mensen.
Na de wisseling gaan we door en stoppen we nog bij het Arlington House waar we een mooi uitzicht over D.C. hebben.
Na Arlington National Cemetery is het een klein stukje door naar het Pentagon. We wilden graag het 9/11 Memorial zien. Het Pentagon was natuurlijk ook een target tijdens de terroristische aanvallen van 11 september 2001. Helaas konden we niet lang blijven want we moesten om 12:00 uur bij het Capitool zijn voor een rondleiding. We wilden uiteindelijk toch wel graag het Capitool van binnen zien.
Eenmaal bij het Capitool kregen we een film te zien over hoe Amerika is geworden zoals het nu is en hoe het politieke systeem tot stand is gekomen. Na de film gingen we met een gids een aantal gedeeltes van het Capitool in waaronder de ruimte met de welbekende koepel. In het Capitool staan borstbeelden van personen die veel hebben betekent voor de Verenigde Staten.
De koepel van het Capitool heeft een diameter van ongeveer 30 meter. Van buiten ziet het er al heel indrukwekkend uit, maar van binnen is het mega indrukwekkend. In de koepel bevindt zich een schildering die met de hand geschilderd is in 11 maanden![e-1f631]Onze gids wist heel veel te vertellen en vertelde ook heel gepassioneerd wat het heel leuk maakte om naar te luisteren. Echter, heb ik niet alle informatie opgeslagen door alle indrukken [e-1f605] En ik wil jullie natuurlijk wel de juiste informatie geven!
Al met al was het zeker de moeite waard en met de warmte was het ook lekker in de airco[e-1f609]
Na al die informatie hadden we wel zin in iets lekkers en trakteerden we onszelf op een heerlijk Capitool gebakje[e-1f370]Super commercieel, maar geniaal bedacht! En lekker! Niet geheel onbelangrijk haha
Na het Capitool besluiten we terug te gaan naar het hotel om onze bagage op te halen. We pakken de metro naar het vliegveld en vliegen volgens schema weer terug naar Phoenix. We landen vroeg in de avond en dat is de tijd dat de zon ondergaat. De lucht is dan zo mooi met warme kleuren, daar moest ik gewoon een foto van maken. Vanuit de lucht is het namelijk nog mooier.
Het is ons weer gelukt; een succesvolle leuke, mooie en bijzondere citytrip! Ooh, en had ik het woord ‘’indrukwekkend’’ al gezegd?[e-1f92a]Dat is gewoon hét juiste woord voor deze stad naar mijn mening. We hebben weer genoten. Op naar het volgende avontuur!
Groetjes[e-1f44b]
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2023-01-08 02:06:09
[totalVisitorCount] => 18643
[pictureCount] => 27
[visitorCount] => 262
[author] => Vera
[cityName] => Washington, D. C.
[travelId] => 528305
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2023-01-08
[dateReturn] => 2023-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/440_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/441/796_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => toerist-in-eigen-land
)
[58] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109035
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-10
[photoRevision] => 0
[title] => Big Apple, here we come ....
[message] => We hebben alle 3 een wisselende 1e nacht achter de rug. Roel en Ylva zijn om 21.00u (l.t.) gaan slapen en ik een uurtje later. Voor ons gevoel was het middenin de nacht en waren we stikkapot. Maar om in het ritme te komen hebben we vol gehouden. Alle 3 zijn we meermaals wakker geweest op onze ‘normale’ - middenin de nacht tijdstippen maar we hebben ons zelf verplicht te blijven liggen. Sterker nog … we hebben uitgeslapen tot 08.30u (l.t.).
Als 1ste genieten we van het “beautifull vieuw” dat bestaat uit torenhoge gebouwen. Daarna verbazen we ons dat we vannacht weinig tot geen lawaai hebben gehoord, maar eigenlijk kan dat ook niet anders als je op de 25ste verdieping en dus bijna in de hemel slaapt. Bekomen van dit alles staan we op en gaan we ons wassen en aankleden. Daarna doen we een poging om te fase-timen met Bomma en wonder boven wonder lukt dit. Ze heeft haar nieuwe gsm beter onder de knie dan we hadden durven hopen. “Thank God” [e-1f64f].
Inmiddels is het 09.30u (l.t.) en hebben we gekeken waar in de buurt een supermarkt kunnen vinden. Deze blijkt maar 2 blokken verderop te liggen en dus is de planning dat we daar even naartoe gaan om spullen voor het ontbijt te scoren. Ontbijten kost hier n.l. een godsvermogen en we zijn en blijven toch Nederlanders.
De trap nemen in het hotel is geen optie en dus drukken we op de knop van de lift. We horen vanalles maar het duurt zeker 5 minuten eer ze er is. Er staat op dat moment maar 1 gezin in de lift en dus kunnen we er gemakkelijk bij. Vervolgens zitten we, zonder het zelf te willen, in de lift attractie. Werkelijk waar op elke verdieping naar beneden stopt deze en stappen er mensen in. Uiteindelijk zitten we als ‘haringen in een ton’ en kan er echt niemand meer bij. Het wordt zelfs nog even spannend want een mijnheer komt met zijn rugzak tegen the boebbies van een sjieke dame aan en daar is haar partner niet van gediend en dat laat hij duidelijk merken. De heer in kwestie biedt 100x zijn verontschuldigingen aan, wat maar goed is want een escalade in een veel te kleine en volle lift, daar wordt niemand blij van. De laatste 8 verdiepingen worden overgeslagen en gelukkig komen we met z’n allen veilig en wel beneden.
Buiten op straat wacht ons de volgende verassing, een aroma van wiet komt ons tegenmoet. Je ruikt dit hier trouwens overal en te pas en te onpas. Als je niet uitkijkt wordt je er zelf spontaan high van. We wandelen richting de Sixth Avenue waar we eerst getuigen zijn van een gezelschap hoogwaardigheid bekleders (geen idee wie maar het zag er spannend uit) die onder zware beveiliging de auto’s worden ingeleid om vervolgens onder politie escorte te kunnen wegrijden. Op de Sixth Avenue zelf is men volop bezig met het plaatsen van dranghekken en het opbouwen van podia. Er is hier vandaag dus weer iets te doen. Navraag leert ons dat het gaat om de ‘National Dominican Day Parade’ (NDDP). Het zegt ons nu nog niks maar we gaan dat wel nog uitzoeken vandaag.
Door waarvoor we gekomen zijn, de supermarkt. Als we bij‘Whole Foods’ (winkel gespecialiseerd in natuurlijke producten) aankomen weten we niet wat we zien. De winkel oogt klein maar bestaat uit 2 verdiepingen. Zowel beneden als boven ligt er een bakery afdeling waarbij je het water in de mond loopt. De keuze is reuze en aangezien Ylva vandaag mag kiezen, duurt het een eeuwigheid. Naast brood, knackers, muffins en zelfs croissants (ja, ja ze hoeft ze nog niet te missen) kopen we ook kaas, jam, kiwi’s en thee. Alles wordt aan de kassa netjes voor ons ingepakt in een mooie papieren zak. Maar wat ons het meeste van deze winkel bij blijft, is hoe strak alles gepresenteerd ligt. De groenten en het fruit, maar ook alle andere levensmiddelen worden hier met de meetlat ernaast in het schap gelegd en gepresenteerd. Een lust voor het oog om te zien, zeker in zo’n grote stad als deze.
Het ontbijt is in the pocket, nu nog een bakkie scoren voor Roel want hij heeft deze morgen al zeker 10x gezegd “ik ruik koffie” of met andere woorden “ik heb zin in een bakkie”. Hiervoor gaan we naar, voor ons tijdens onze reizen inmiddels vertrouwde, Starbucks. Er is geen kat in de zaak maar toch weet de verkoper er zo’n show van te maken dat het zeker 10’ duurt voordat Roel zijn Late Macchiato heeft. “Enjoy” , nou dat gaat hij zeker doen want deze is met liefde gemaakt.
We lopen terug naar het hotel waar we dan eindelijk, want ik begin een beetje ‘flauw’ te worden, kunnen ontbijten. Maar niet voordat we jacht hebben gemaakt op een mes en lepel want anders wordt het moeilijk snijden en smeren. Maar uiteindelijk krijgen we die ook op de kop getikt en kunnen we genieten van onze eigen roomservice. Als het ontbijtje heeft gesmaakt en is opgeruimd, maken we ons klaar voor de dag. Vandaag gaan we wederom met de benenwagen op pad en is het de bedoeling dat we The Fifth Avenue bezoeken en op jacht gaan voor een Mac book voor ons meisje. Ook gaan we proberen een graantje mee te pikken van de NDDP en kijken wat deze precies inhoudt. Lets go …
Als we het hotel uitlopen en naar links gaan, horen en zien we in de verte al de geluiden van de parade. Aangekomen op de Sixth Avenue (waar deze parade zich jaarlijks afspeelt) is het een waar volksfeest (een beetje te vergelijken met carnaval) wat er aan de gang is. Veel mensen zijn uitgedost in kleren en de kleuren van de Dominicaanse gemeenschap van NY. En voor wie nog niks heeft, die kan terecht bij de tientallen mini-kraampjes langs de weg. Vol verbazing kijken we naar de parade en ondertussen probeer ik erachter te komen wat het nou precies inhoudt. Ik vraag het aan een groepje enthousiastelingen naast mij. De ‘National Dominican Day Parade’ is een lokale culturele viering met muziek, dans, optochten en tributes aan prominente gemeenschapsleiders en vind dit jaar voor de 43e keer plaats. Het valt ons wel op dat er enorm veel politie bij op de been is en de reden hiervan is dat de parade vorig jaar is moeten worden stilgelegd vanwege rellen. Na een tijdje hebben we het wel gezien, we weten toch niet wie al die prominenten zijn, en besluiten om verder te lopen. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan want buiten dat het abnormaal druk is (er worden hier 100duizend toeschouwers verwacht), is ook alles met dranghekken afgezet en kun je de straat niet oversteken.
Het lukt ons uiteindelijk om aan de andere kant van de weg te komen via het metrostation en we lopen verder richting Fifth Avenue . Op weg hier naartoe passeren we eerst voorbij de gigantische speelgoedwinkel FAO Schwarz. Wat hier onze aandacht trekt is ‘Build-A-Bear Wordkshop’ en natuurlijk moeten ons meisje en ik hier het fijne van weten. Binnen zien we allemaal verschillende soorten beren en nog meer soorten kleding voor deze beren. Maar wat is nu het concept: je kunt hier dus je eigen beer vorm uitkiezen, zelf bepalen of hij hard of zacht moet zijn en deze dan vervolgens voorzien van een hartje (waardoor hij tot leven komt), zelf uitgekozen kleding en evt. personaliseren met je eigen stem. Het moet niet gekker worden maar het brengt me wel op een idee … wordt misschien nog vervolgd.
We lopen verder en komen uit bij een ontzettend leuk en gezellig pleintje. Het pleintje komt ons bekend voor maar we kunnen nog niet meteen zeggen waarvan. Als we aan de andere kant gaan staan, zien we daar de ‘Rockefeller Tower’ liggen. Deze hebben we vaker gezien in films, vandaar. Een knus en gezellig straatje brengt ons uiteindelijk op de Fifth Avenue.
The Fifth Avenue is de beroemdste winkel- en paradeboulevard van de VS en wordt gekenmerkt door iconische gebouwen, bezienswaardigheden en luxe winkels. Tevens is het op veel plekken de scheidslijn tussen East en West Manhattan.
Omdat het vandaag zondag is en we voor vertrek niet meer in de gelegenheid zijn geweest om naar Heppeneert te gaan om een kaarsje aan te steken, besluiten we om als 1ste een bezoek te brengen aan de St. Patrick’s Cathedral gelegen op de 5Avenue recht tegenover de Rockefeller Tower. En toeval of niet maar als we er binnen komen begint net de mis. We lopen eerst een rondje door de kerk en aanschouwen de diverse altaren die er gelegen zijn.Nemen dan even plaats in de banken, doen een gebedje, steken een kaarsje aan, en besluiten om dan toch maar weer verder te gaan. En voor wie nu denkt “staan ze dan gewoon op uit de mis”?. “Ja en Nee” want we zaten niet in het midden van de kerk maar aan de zijkant.
We wandelen langs de diverse luxe winkels: Louis Vuitton, Prada, Gucci, Burberry, etc. (en bij sommigen gaan we ook even naar binnen om ‘the rich and famous ‘ op te snuiven) op zoek naar de Apple Store. Onderweg komen we ook nog lans de ‘Trump Tower’ , een gebouw net zo hoog en glad als zijn ego. De Apple Store blijkt bijna op het einde van de straat te liggen aan het begin van Central Park. Maar voordat we naar binnen gaan, doen we ons eerst even tegoed aan een pretsel en cola want het is al ver na de middag en we hebben niks meer gegeten of gedronken.
Het is een gigantische winkel onder de grond, het krioelt er van de mensen maar de meesten zitten gewoon op hun gsm te surfen op de wifi. We zoeken ons een verkoper want zelf zien we hier door de bomen het bos niet. De verkoopster die we aanspreken verwijst ons vervolgens weer door naar iemand anders en deze lijkt er niet zoveel zin in te hebben. Of misschien heeft hj er wel zin in gehad maar zijn we al de zoveelste klant vandaag en is hij het helemaal zat. We vertellen wat we willen en zonder ook maar enige vorm van emotie of inleving staat hij ons te woord. Het Mac Book dat we willen hebben, Nonkel heeft op voorhand met Ylva vooronderzoek gedaan dus we weten precies wat we willen en nodig hebben) is er maar alle accessoires zijn uitverkocht. Hiervoor moeten we naar de andere App Store aan de ander kant van Manhattan. We besluiten om de computer dan ook maar niet te kopen en erop te gokken dat ze in de andere winkel alles hebben.
En dus gaan we weer op pad maar nu aan de andere kant van de straat. We bezoeken nog een paar winkels waaronder de Nike store, Lego winkel en Victoria Secret. Bij deze laatste duurt het wel even want ons meisje komt hier ogen tekort. En tja … alle geurtjes moeten ook (één voor één ) uitgeprobeerd worden want je zou maar net de verkeerde kopen. Een uur later en een tas gevuld, lopen we daarna door naar het Grand Central waar de andere App Store in gelegen zou moeten zijn. Het is even zoeken maar we komen uiteindelijk aan bij het Grand Central, het grootste en beroemdste treinstation van NYC. Het is hier een komen en gaan van reizigers, maar inderdaad de App Store ligt er ook in. We lopen de trappen op om deze te bereiken en worden meteen ontvangen door een vriendelijke juffrouw die er wel zin in heeft om iets te verkopen. Ze luistert naar wat we willen, voorziet ons nog van wat advies en binnen de 15’ is de deal geklonken.
Maar nu, nu moeten we met een Apple tas vol dure spullen terug richting het hotel. Normaal niet echt een drama ware het niet dat we de Sixth Avenue moeten passeren waar nog steeds een massa volk is vanwege de parade. En waar we ook merken dat de sfeer grimmiger is dan vanmorgen. Hier en daar zijn we zelfs getuige van wat opstootjes tussen de politie en inmiddels veel te dronken en high publiek. Het is niet bepaalt het volk waar je nu op je gemakje tussen loopt met onze tas, zelfs agent Roel niet. Maar Netje zou Netje niet zijn als ze daar geen oplossing voor zoekt én vind. Ik zie n.l. langs de kant van de weg een bigshopper liggen en besluit om die te pakken. Roel verklaart mij voor gek maar dat kan mij niks schelen. Het is een tas die waarschijnlijk is uitgedeeld tijdens de parade en die iemand heeft achter gelaten. Er zitten wat reclame folders in maar dat mag de pret niet drukken. We stoppen onze spullen erbij en vanaf nu kan niemand meer zien dat er een waardevol transport plaatsvind.
Als we in ons hotel aankomen, het is inmiddels 16.30u, kunnen we niet meteen op onze kamer omdat housekeeping er nog bezig is. We wachten even beneden in de lobby en gaan als ze klaar zijn naar boven. Tijd en gelegenheid voor een bakkie is er vandaag nog niet geweest maar gelukkig hebben we zelf wat zakjes oploskoffie mee genomen die we met ons eigen waterkokertje nu kunnen maken. Het smaakt en de muffins die we vanmorgen hebben gekocht zijn ook heerlijk.
Als we weer een beetje zijn bijgetankt, Ylva haar favoriete serie heeft afgekeken en Roel een nappie heeft gedaan, gaan we weer terug op pad. Buiten aangekomen slaan we nu niet linksaf zoals we vanmorgen 2x hebben gedaan, maar rechtsaf richting ‘Times Square’. Daar lijkt wel een bom ontploft … het is er (lett.) zwart van de mensen. De 100.000 bezoekers van de parade lijken zich van de Sixth Avenue naar hier verplaatst te hebben. Er is bijna geen doorkomen aan en de sfeer voelt niet goed … een schril contrast met gisteren. We geven onze ogen goed de kost. Enerzijds om te kijken waar we lopen en om niet te botsen en anderzijds naar de vele verschillende types die er rondlopen en hoe ze zijn gekleed.
De planning was om rustig over TS te slenteren maar dat gaat hem dus niet worden, daar is het veel en veel te druk voor. We besluiten dan maar, omdat het ook al 18.45u is om ergens een hapje gaan te eten … maar waar?. De keuze valt uiteindelijk op het Hard Rock Café. Traditie getrouw brengen we elke vakantie in het (verre) buitenland én er is een Hard Rock Café er een bezoekje je aan. Tja en het Café van NY kunnen we dan zeer zeker niet overslaan.
We gaan naar binnen en hopen dat er nog plek is gezien de drukte buiten. Maar blijkbaar zijn dit niet de mensen die in het Hard Rock Café gaan eten want er is voldoende plek. We moeten heel even wachten en vervolgens worden we door de waiter naar onze plek gebracht.
Eenmaal op onze plek aangekomen zaten we nog niet goed en wel of daar was Bann (onze waiter van dienst) met de kaart en de vraag wat we wilden drinken. “Uhhh zo ver zijn we nog niet, mogen we even gaan zitten” of “can you come back later?”. “Okay” en evensnel als hij was gekomen, verdween hij ook weer om ons vervolgens lekker lang te laten wachten met terug te komen. Nadat we al een paar keer naar hem hadden gekeken, kwam hij dan toch terug om de bestelling op te nemen en weer op de ‘Speedy Gonzales’ versnelling over te schakelen. Want het eten was er in know-time, we hadden onze bordjes goed en wel leeg en toen kwam hij ze al weghalen en vragen of we een toetje wilden. “Ja dat willen we” en hup daar was de kaart al met vrij snel erachteraan of we al wisten wat we wilden. “Uhh no, may we have a look?”. Onze keuze viel op appelcrumble en zonder dat we iets te hoefden zeggen werd dit geserveerd met 3 lepels. Kon hij zo goed zien dat we Nederlanders zijn?. Of weten ze zelf dat dit eigenlijk wel een heel groot toetje is voor 1 iemand, dat ze er meteen altijd meer lepels bij doen. Maar terwijl we nog aan het genieten zijn is Speedy weer daar. Niet om te vragen of het smaakt, wat hij trouwens tijdens het eten niet 1x heeft gedaan, maar met de rekening. “Uhhhm hallo we zijn nog aan het eten”. We doen gewoon waar we goed in zijn, n.l. of we gek zijn en laten het boekje met daarin de rekening nog even voor wat het is. Maar dit is duidelijk niet de bedoeling, want hup daar is Speedy weer … “is het ready?”. “Nee vriend, we zijn nog aan het eten en als we klaar zijn dan zullen we betalen”. Als we dan uiteindelijk klaar zijn, bekijken we de rekening en daar heeft hij echt veel moeite op gedaan. Hij heeft er een persoonlijke tekst opgeschreven en de verschillende % tip en de daarbij behorende bedragen geel gemarkeerd. We weten dat fooi hier in Amerika gewenst is, maar dit gaat er toch wel over. Uit protest en vanwege het feit dat hij ons niet op het gemak heeft laten eten, besluiten we om hem niet het gewenste fooi bedrag te geven maar een gedeelte ervan. We leggen het boekje klaar en “hup” daar is hij al om het op te halen. En wat dan gebeurt … nog voordat we kunnen opstaan, is hij terug aan tafel en gooit er onze fooi op. We weten eigenlijk niet zo goed wat er gebeurt en Ylva is helemaal verpoepzakt. “Is hij nou niet tevreden met wat hij heeft gekregen en geeft hij het daarom terug?”. “Nou oké dan, dan krijg je niks” en ons meisje neemt het bedrag van tafel. “Heb ik lekker wat extra’s om van te kopen” en gelijk heeft ze.
Als we buiten komen is het gelukkig al wat minder druk, niet dus .En gelukkig is de wietlucht ook een stuk minder (lees: veel meer). Inmiddels is de schemering al ingevallen en waar je kijkt lopennog steeds mensen. De toeristen haal je er zo uit, al is het maar aan hun ‘bange’ en verbaasde gezichten. We steken de straat over omdat ons meisje nog graag naar een winkel wil die aan de andere kant ligt. En terwijl we erheen lopen, houden we stil bij een man die op 2 emmers geweldige muziek zit te maken en een groepje dat helemaal los gaat op de DJ die er staat te draaien. Verder kijken we nog steeds onze ogen uit want het lijkt erop dat hoe later het op de avond wordt, hoe minder de dames gaan dragen.
Roel is er inmiddels wel even klaar met de drukte mee en al wandelt al rustig naar het hotel, maar Ylva en ik willen nog even langs de M[e-38]M store. Je ziet bijna iedereen met een zakje van deze winkel lopen dus dan moeten wij daar ook een kijkje gaan nemen. En het blijft bij een kijkje want het is echt niet normaal wat ze daar voor een prijzen hanteren. Je kunt beter een zak M[e-38]M’s in de winkel kopen. Dan heb je meer en betaal je minder. Wat niet wil zeggen dat het wel leuk is om er even rond te kijken want je kunt het zo gek niet verzinnen of ze hebben het van M[e-38]M.
De klok loopt inmiddels tegen 21.45u en we zijn moe. Buiten dat we vandaag veel hebben gezien en veel indrukken hebben opgedaan, hebben we ook veel gewandeld. Stoned als een garnaal, want de wietlucht is inmiddels niet meer te harden, lopen we terug naar het hotel. Daar is de rust in de lobby wedergekeerd want toen we vertrokken was het daar een heksenketel.
Terug op de kamer drinken we nog een theetje, nemen we alle 3 even een lekkere douche en gaan daarna slapen. “Ik vond het vandaag een hele mooie dag”. “Dat klopt lieverd dat vonden wij ook”.
Slaap wel en tot morgen!.
Liefs de Maïskolfjes xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 185
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/225_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => big-apple-here-we-come
)
[59] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109015
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-09
[photoRevision] => 0
[title] => Het is zover ...
[message] => De afspraak was 05.30u maar omdat Roel ons inmiddels goed kent, had hij de wekker toch om 05.20u gezet.
Het is zover … vandaag gaat het dan echt gebeuren. Maanden weken en dagen van voorbereidingen komen vandaag samen, we vertrekken naar Amerika … to start a new Adventure. Een ‘new adventure’ niet alleen voor ons als gezin maar over een dikke week ook voor ons meisje.
Nadat we ons gewassen en aangekleed hebben, worden de lunchpakketten gesmeerd. “Ja, ja” lunchpakketten, niet alleen voor ons zelf (want het is nog veel te vroeg om nu al wat te eten) maar ook voor Bomma en Willy die ons gaan brengen. Ons Lio-ke komt ook voorzichtig zijn hokje uitgekropen en vraagt zich af waarom hij zo vroeg moet opstaan.
De laatste spullenworden in de koffers gestopt en dan komt het 1ste moment van de waarheid van deze dag: hebben we overgewicht of niet?. We hebben gisteren tijdens het inpakken continue zitten wegen maar in de loop van de avond is er toch nog vanalles bijgekomen. Op onze weegschaal ziet het er heel belovend uit, hopelijk is dat op de airport ook nog steeds zo.
Met Bomma hebben we om 06.30u afgesproken maar om 06.15u horen we het vertrouwde geluid van haar autootje in ons grind, ze zijn er al.
Wij en Lioke helemaal zijn blij om haar te zien. Ze ziet er ‘fris’ uit wat erop lijkt dat ze vannacht toch wel redelijk geslapen heeft. Terwijl wij beginnen met de koffers in te laden, het laatse afwasje wordt gedaan en de bedden worden afgetrokken, wandelt ons meisje samen met Bomma, een voor haar voorlopig laatste rondje, met Lio-ke. Om 6.45u zijn we klaar voor vertrek en maakt Ylva een laatste rondje door het huis … “ dag kamertje, dag bed, dag huisje tot over een paar maanden”.
We vertrekkenrichting Brussel en hopen dat we onderweg geen files krijgen want volgens Roel zijn we eigenlijk iets te laat vertrokken. Volgens mij is hij vergeten dat het zaterdagochtend vroeg is en dus geen werkverkeer én heel veel mensen nog vakantie hebben. Ons meisje kroelt met Lio-ke en ik merk dat ze het ‘zwaar’ krijgt. Het besef dat ze hem een tijdje niet gaat zien, komt binnen. Ook Bommatje kijkt stilletjes voor zich uit, ook zij weet dat het (voorlopige) afscheid snel nadert.
De heenreis verloopt voorspoedig, het is niet druk onderweg en om 7.55u rijden we parking P1 van Zaventem binnen. Hier komen we er al snel achter dat we niet alleen zijn en moeten zeker 10 minuten zoeken voor een parkeerplek. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij zeggen dat het even duurde voordat we in de gaten hadden dat alle plekken een oplaadpaal hebben, maar dat je hier ook met een gewone auto mag staan.
Als we een plekje hebben gevonden en de koffers en handbagage uit de auto hebben gehaald (het lijkt alsof we een hele boel vergeten zijn want voor ons doen hebben we echt weinig bij ons), begeven we ons naar de vertrekhal. We vliegen voor de 1ste keer vanuit Brussel en dus is het even zoeken. In de vertrekhal aankomen heerst er een relaxte sfeer. We kijken even op het bord waar we ons moeten melden om in te checken en ook dat hebben we snel gevonden. De rij bij de zelf-check-in is lang maar wij begeven ons naar de balie waar we nog door een echt persoon worden geholpen. We zijn, na de afgelopen weken, het geregel via de computer even helemaal zat.
Voordat we daadwerkelijk bij vriendelijke dame kunnen aanschuiven, worden we al voor de 1ste keer gecontroleerd vandaag en iets in mij zegt me dat het niet de laatste keer gaat zijn. Onze papieren en paspoorten worden gecontroleerd door een, eveneens, vriendelijke mijnheer en we krijgen een groene stikker op ons paspoort. De sticker die, maar dat weten we dan nog niet, nadien heel belangrijk is om te kunnen vertrekken. Vervolgens mogen we door naar de dame, die wederom al onze papieren controleert, en worden onze koffers ingecheckt. Dit is, gezien ons verleden, altijd weer even spannend. Maar geloof het of geloof het niet, we zitten buitengewoon goed deze keer. De koffer van Ylva weegt met 23,6kg het meeste en die van Roel en mij zitten beiden onder de 20kg. Dit is echt voor het eerst in onze reisgeschiedenis, we beginnen het langzaam te leren. Hoe zeggen ze dat: “verstand en wijsheid komt met de jaren”. En ook ons meisje kan opgelucht ademhalen want ze had zich toch wel wat zorgen hierover gemaakt. Of toch om haar koffer.
De dame heeft echter ook een iets mindere boodschap voor ons, en wel dat we nog geen stoelen krijgen toegewezen. Het vliegtuig is n.l. overboekt en ze moeten nog gaan kijken waar we kunnen zitten. Ze belooft ons wel dat we mee mogen. Gelukkig maar want onze koffers zijn al verdwenen.
Als alles is ingecheckt, is het de hoogste tijd voor een, voorlopig, laatste bakkie op Belgische bodem. We zijn al wat gewend qua prijzen, maar hier kunnen ze er ook wat van. Gelukkig hebben we ons eigen lunchpakket bij ons en dus hoeven we enkel een bakkie te kopen. Na een klein halfuurtje wordt het dan echt tijd om afscheid te nemen. Een laatste dikke knuffel voor Bomma en Lio-ke … de traantjes vloeien maar dat mag. En Bomma spreekt de wijze woorden “morgen is het alweer 1 dag minder dat je weer voor even terugkomt”, voor haar is het aftellen duidelijk al begonnen. Lio-ke lijkt het deze keer allemaal niet zo te beseffen en huppelt vrolijk met Bomma mee.
We zwaaien totdat we Bomma, Lio-ke en Willy niet meer zien en lopen dan door naar de douane. Daar vind de 3e controle voor vandaag plaats. Alles maar dan ook alles moet apart in de bakken worden gelegd. De rugzak van Ylva zit zo vol dat ze besluit om deze er gewoon helemaal op te leggen, gevolg haar bak neemt een andere afslag en moet gecontroleerd worden. Gelukkig is de douané die de controle moet doen niet de allervervelenste en heeft hij het flesje (van 100ml) waar het om gaat snel gevonden. Het blijkt dus loos alarm. “Dat flesje valt hun op maar de vijl die ik erin heb zitten niet”. En het schaartje dat ik in mijn handtas heb zitten, hebben ze ook niet gezien.
Als we al onze spullen weer bijelkaar verzameld hebben, lopen we door naar controlepost nr.4. Er staat een hele, hele lange rij maar Roel ziet een bord met daarop de vlag van Canada, Amerika en Groot-Britanië. “Daar moeten wij zijn” en nietsvermoeden lopen we die kant uit en laten de lange rij links van ons liggen. Een wederom vriendelijke jonge man vraagt nog “Americans ?” en braaf zeggen we “ja”.Nog steeds niets in de gaten hebbend. Ik zie wel een bordje hangen met ‘European citezen’ en denk nog “amai gaan er zoveel naar Europa”, maar mijne frank valt nog steeds niet. Als we bij het poortje komen waar we ons paspoort moeten laten lezen en de irisscan, duurt het even maar de poortjes gaan open.
Maar dan … we worden opgewacht door een hele grote, maar weeral, vriendelijke douané die ons erop wijst dat we in de verkeerde rij staan. Dit was de rij voor Amerikanen, Canadezen en Engelsen en niet voor de mensen met deze landen als bestemming.
Owww … foutje … dit hadden we natuurlijk moeten weten met al
onze reiservaring. “En nu?”, “nu niks, dit kan gebeuren en geen probleem. Fijne reis!”. “Dankjewel mijnheer” . En terwijl we naar links keken realiseerden we ons dat we heel veel geluk hadden gehad. Want niet alleen stond er ‘buiten’ een rij, er was ‘binnen’ ook nog een heel stuk waar de mensen stonden te slingeren … de rij van de Phyton is er niks bij. “Mama het is te merken dat u een Belg bent geworden”, als Nederlander was u dat nooit gebeurd”. “Bedankt lieverd, wrijf het nog maar een keer in.
Deze controle heeft een behoorlijk wat tijd opgeleverd en dus is er even tijd om te neuzen bij de winkeltjes waar we voorbij lopen. Maar Roel wil naar de gate omdat we onze stoelen nog moeten vastleggen. Bij de gate aangekomen staat ook hier een lange rij, maar wij moeten ons melden aan een speciale desk. Hier krijgen we te horen dat ze nog steeds geen stoelen voor ons hebben maar dat het goed komt.We nemen plaats en wachten rustig af totdat we opeens worden afgeroepen en de tickets met ons stoelnummer krijgen. We zitten (in 1ste instantie) niet samen maar we kunnen mee en dat is het belangrijkste.
Als om 09.45u het boarden begint, schrikken we van de rij die er staat. Moeten al deze mensen mee in ons vliegtuig ?. We besluiten om even te doen alsof we gek zijn (nu zijn we dat ook wel) en sluiten nadat ze hebben omgeroepen dat iedereen mag gaan boarden, mee aan bij de mensen van groep 3, die mochten n.l als 1ste. door. Het vriendelijke mijnheertje van onze 1ste controle staat ook nu weer hier en controle nr.5 is een feit. Deze wordt snel opgevolgd door controle nr.6 van onze boarding passen en paspoorten en dan kunnen we eindelijk richting het vliegtuig en onze plaatsen innemen. En op het laatste moment toch nog een wissel…. We zitten uiteindelijk wel naast elkaar.
Om 10.45u, 10’ later dan gepland, klinkt het signaal “ready for take-off”. Het vliegtuig komt in beweging en binnen now time zitten we hoog en droog boven in de lucht. Onze gordels dienen we om te laten want we hebben te maken met voortdurende lichte turbulentie.
De uren in de vlieger brengen we door met slapen, eten, muziek luisteren, film kijken, weer slapen en eten, het verslag al een beetje up-to-date houden en overleven. We hebben onderweg n.l zeer turbulent weer en moeten bijna de hele reis onze riemen aanhouden. Ik merk aan mijzelf dat hoe langer het duur, ik steeds beroerder wordt.
En als we dan rond 12.30u (l.t.) de landing beginnen in te zetten, gaat het bijna mis. We maken zo’n enorme luchtval dat het mij begint te draaien voor de ogen. Ik kan nog net optijd een zakje grijpen, wat ik uiteindelijk gelukkig niet heb nodig gehad om te k….. maar wel om te hyperventileren. Ik ben dan ook blij als ik voel dat de wielen de grond raken, dat hebben we weer ‘overleeft’. De piloot (dhr. Verstreepen) verzoekt iedereen om te blijven zitten omdat we eerst nog een stuk moeten taxiën en daarna naar binnen gesleept worden. Hier op John F.Kennedy Airport mogen de vliegtuigen n.l. niet op eigen gelegenheid naar de gate taxiën.
Precies om 13.00u (l.t.) worden we aangelegd aan de gate en dan gaat het feest beginnen. De grote massa meent altijd dat ze allemaal tegelijk het vliegtuig uit kunnen en hebben nog steeds niet in de gaten dat dat niet gaat. Iedereen staat te dringen en te wachten als 1 grote kudde i.p.v. te wachten dat je rij aan de beurt is, dan je spullen pakken en dan kun je zo naar buiten wandelen.
We moeten een klein (voor Amerikaanse begrippen toch) stukje wandelen naar de hal waar we ons moeten opmaken voor nr. 7 en hopelijk laatste controle van vandaag. Eenmaal in de hal aangekomen lijkt het wel voor niks, zo druk is het er. En deze keer is er geen mogelijkheid om de rij een beetje te omzeilen. Dus sluiten we achteraan en kan het slingeren als in de Efteling beginnen. Zelf voel ik mij nog steeds niet oké maar ik moet nog even vol houden. Na ruim een half uur slingeren en het einde nog lang niet in zicht lijkt, hebben we geluk. De rij voor de US citizens is weggewerkt en dus worden we die kant uit gestuurd. Dat gaat opeens een stuk sneller en voordat we het weten staan we oog in oog met een douané die zijn job heel serieus neemt, streng kijkt en praat en waar geen lachje vanaf kan. We worden alle 3 wederom aan een irisscan onderworpen, Roel en ik moeten onze vingerafdrukken achter laten en nadat onze ESTA-formulieren gecontroleerd zijn, mogen we doorlopen. En Ylva, die mag omdat ze een visum heeft gewoon doorlopen.
Het hele gebeuren bij de douane heeft zolang geduurd dat onze koffers allang op de band zijn verschenen en er zelfs al vanaf zijn gehaald. In een grote wirwar van allemaal koffers en andere spullen mogen we die van ons gaan zoeken. Gelukkig heb ik om de handvaten Hawaïslingers slingers gedraaid. Roel vond dit belachelijk en overbodig, maar nu komt het goed van pas want hierdoor zien we onze koffers op afstand al staan. We zien ze staan, maar erbij geraken dat is een ander paar mouwen want ze staan helemaal ingebouwd. Als het uiteindelijk is gelukt, kunnen we eindelijk op weg naar buiten.
In de aankomsthal kijken we onze ogen uit naar de bordjes van iedereen die wordt opgehaald. Het krioelt er en gelukkig hoeven wij onze naam niet te zoeken want je ziet door de bomen het bos niet. Nee, wij kunnen en mogen gewoon naar buiten lopen om op zoek te gaan naar een Uber. Tenminste dat denken we, maar we zijn nog niet goed en wel buiten of we worden al aangesproken met de vraag “taxi of Uber?”. Als we zeggen “Uber” worden we in 1ste instantie doorverwezen maar als de chauffeur ziet hoe weinig bagage we maar bij ons hebben, vraagt hij waar we heen moeten en worden we in no time door hem meegenomen naar zijn auto. Het moet allemaal heel snel gaan want hij staat illegaal geparkeerd en voordat we het weten zitten we al in de auto en zijn we onderweg. We krijgen nog niet te kans om te vragen wat het ons gaat kosten.
De chauffeur verteld ons dat het ongeveer een 3 kwartier rijden is, afhankelijk van de drukte, naar ons hotel. Echt de kans om goed rond te kijken krijgen we niet want hij scheurt als een heuse formule 1 coureur over de snelweg en door de straten. Van maximum snelheid heeft hij nog nooit gehoord, zijn claxons gebruikt hij regelmatig en op een bepaald moment waant hij zich zelfs een vrachtwagen door op een rijstrook te gaan rijden die alleen voor vrachtwagens bedoeld is. Hij wint er veel tijd mee, maar mijn misselijk- en duizeligheid komt het niet ten goede.
Eenmaal in het hartje van NY aangekomen ontdekt hij dat verschillende straten, als gevolg van een dodelijke steekpartij gisterenavond, zijn afgesloten. Dit betekend dat hij ons niet voor het hotel kan afzetten en even snel als we in de auto zaten, worden we er ook weer uitgezet en moeten we nog 2 blokken zelf lopen. Kosten $200 en graag contant betalen. We hebben nog niet gepind en dus wordt het schrapen om het geld bijenkaar te krijgen. En of we ons genaaid voelen?. Dat voelen we ons zeker maar dat besef komt pas later. Op het moment zelf ging het allemaal zo snel.
Met onze koffers wandelen we 2 blokken verder, wat opzicht goed te doen is, en binnen een paar minuten bereiken we ons hotel, ‘Hotel Riu Manhattan Times Sqoare’. Een vriendelijke receptioniste heet ons van harte welkom en vraagt of we een goed reis hebben gehad. Voor het gemak zeggen we maar “yes”. Ze checkt ons in en deelt ons mede dat we nog $200 aan servicekosten en taxen dienen te betalen. Goedemorgen!. We zijn nog geen uur hier en al $400 lichter … “welkom in New York”.
Volgens de juffrouw hebben we een hele mooie familie kamer met “beautiful vieuw” op de 25ste verdieping. De verwachtingen zijn hoog gespannen, benieuwd in welke suite we terecht gaan komen. Nou laat suite maar weg, want als we op de kamer aankomen, schrikken we wel een beetje. Niet omdat het geen mooie kamer is, maar voor een familie kamer is ze toch wel wat klein uitgevallen en the vieuw is minder beautiful dan verwacht. Zijn wij het nu te goed gewend of zijn de begrippen hier anders en maken ze hier alles nicer en bigger dan het in werkelijkheid is?.
Affin … we zullen het ermee moeten doen. In NY kost elke vierkante meter veel geld dus het is eigenlijk ook wel logisch dat ze hier geen giga kamers hebben. Omdat we op doorreis zijn, leven we normaal gezien uit de koffer maar dat gaat nu niet. Er is geen plaats om de koffers neer te leggen en dus ben ik heel blij met de mooie tasjes waarin ik al onze kleren heb ingepakt. Deze leg ik in de beperkte kastruimte en de koffers die schuiven we dicht (want open zijn ze te breed en passen ze niet) onder het bed. Keurig en niks meer aan doen.
Eigenlijk zijn we heel moe (bij ons thuis is het immers al 21.00u en we zijn al van 5.30u op) en het liefste gingen we slapen.Maar als we nu gaan slapen dan verslapen we ons en komen we niet in het ritme van hier. We besluiten dan ook om al eens een 1ste kennismakings- en orientatierondje te gaan maken. Als eens even snuiven aan wat we de komende dagen gaan zien en beleven. En zoals we als snel ontdekken, op Times Square is altijd wat te beleven. We kijken onze ogen uit naar de verschillende typen mensen die er zijn, maar vergapen ons ook al aan de hoge gebouwen, de vele lichtreclames en genieten van de vele straatartiesten.
We wandelen of beter gezegd slenteren zo’n 2-2,5 uur rond en dan is Roel er wel even klaar mee. Hij begint langzaam trek te krijgen en stelt voor om ergens een hapje te gaan eten. Ylva heeft tijdens de wandeling een leuk tentje zien liggen en wil daar graag naartoe. Het is een klein stukje terug wandelen en zo zitten we niet veel later bij ‘Brooklyn diner’. Een leuk knus en gezellig zaakje in typisch Amerikaanse stijl ingericht. We bestellen ons alle 3 wat kleins en laten het ons smaken. Bij mijn menu zit ook een milkshake en die is overheerlijk.
Wordt je normaal gezien van eten fit, bij ons begint de man met de hamer toch toe te slaan. We besluiten dan ook om na het eten terug naar het hotel te gaan … het is mooi geweest voor vandaag. Op de kamer drinken we nog een lekker theetje wat we ons gelukkig kunnen maken me onze eigen meegebrachte waterkoker. Springen we nog snel even onder de douche en gaan daarna gestrekt. Het is een hele lange maar ook mooie 1ste dag geweest. Benieuwd naar wat morgen ons gaat brengen.
Welterusten en slaap lekker!.
De Maïskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 191
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/164_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => het-is-zover
)
)
)
[reportsPaginator] => Zend_Paginator Object
(
[_cacheEnabled:protected] => 1
[_adapter:protected] => TravelLog\PaginatorAdapter Object
(
[_count:protected] => 60
[_array:protected] => Array
(
[45] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109239
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-22
[photoRevision] => 0
[title] => Teton Nationaal Park ...
[message] => We hebben vannacht voor het eerst goed geslapen deze vakantie en worden om 06.35u (l.t.) voor het eerst wakker voor een sanitaire stop om daarna snel weer terug het warme bed op te zoeken. Warm ja, want voor het eerst deze reis heeft de airco geen overuren hoeven maken. Het koelt hier ’s nachts n.l. behoorlijk af. En terwijl ik nog terug in slaap val, heeft Roel het emotioneel wat moeilijk en besluit daarom om even lekker te gaan sporten en zijn hoofd leeg te maken. Om 07.50u (l.t.) komt hij terug en schrik ik terug wakker. Terwijl Roel onder de douche springt, check ik even of we al een bericht hebben van ons meisje. Helaas … maar geen nieuws is goed nieuws zullen we maar denken. Ook kijk ik even naar de filmpjes van Lio-ke die Jetje en Leon ons dagelijks trouw sturen. Zalig om ons manneke te zien en te zien dat ook hij het naar zijn zin heeft.
Nadat we zijn gewassen en aangekleed maken we ons op de kamer een ontbijtje (er is bij dit hotel geen ontbijtruimte) van het heerlijke brood dat we gisteren van ‘Great Harvest Bakery’ hebben meegekregen en de kaas en aardbeien die ik bij Schmits heb gekocht. Het heeft zo moeten zijn, het smaakt heerlijk en we nemen ons de tijd. We facetimen ook nog even met Bomma omdat dit gisteren niet echt was gelukt en hebben app contact met ons meisje. Die ook alweer bijna klaar zijn voor vertrek terug richting Sioux Falls.
Het is 10.00u (l.t.) als we willen vertrekken, met de nadruk op als. Murphy heeft n.l. vandaag weer een nieuwe uitdaging voor ons in petto. Als we bij de auto komen en deze willen openen lukt dit niet. We weten meteen wat dit betekend. Gisteren hebben we n.l. in ons dashbord zien staan ‘key not found’ en vaak wil dat zeggen dat de batterij van de sleutel leeg is. Maar omdat we de auto pas hebben opgehaald en er vanuit gaan dat alles in orde is, hebben we daar niet echt acht op geslagen. We proberen het een aantal keren en gelukkig springt hij wel open “pfff”. Nu nog hopen dat we hem ook gestart krijgen want dan kunnen we tenminste tot bij een benzinepomp rijden om te kijken of ze daar de batterijen hebben. Ook dit lukt gelukkig en uiteindelijk kunnen we om 10.15u (l.t.) op weg naar het tankstation. Dat hebben we snel gevonden want er liggen er hier genoeg. Roel gooit de tank vol en ik als co-piloot zorg dat de ramen een wasbeurt krijgen zodat we vandaag goed kunnen filmen zonder achteraf te denken dat er steeds vliegen door het beeld vlogen. Zo hebben we elk, al jaren tijdens reizen onze eigen taakjes.
Met een volle tank, maar nog geen batterij voor de sleutel want die hadden ze niet bij de pomp, gaan we op weg naar een bedrijf dat ons is geadviseerd door de pompbediende en wat gespecialiseerd is in automaterialen. We moeten hiervoor een klein stukje verder rijden. Op weg er naartoe zien we opeens een Chrysler garage . “Waarom gaan we niet gewoon naar die garage, we hebben toch een Chrysler. Dat is een goeie van jou Netje” en dus buigen we, met gevaar voor eigen leven, af naar de garage. “Ik zal wel naar binnen gaan want met zoiets werkt een vrouw zijn vaak beter dan een man. Dat klopt” en dus ga ik naar binnen. Een vriendelijke baliemedewerkster wijst mij de weg naar het magazijn waar ik welkom wordt geheten door Harry. Harry is het prototype van een grote knuffelbeer. Als hij de sleutel ziet weet hij al meteen wat er aan de hand is en ik hoef niks mee te zeggen. Maar dan begint het … het open krijgen van de sleutel. Uiteindelijk komen er 3 man aan te passen alvorens hij open is. Harry vervangt de batterij, checkt of deze vol is, checkt de sleutel nog een keer en als ik mijn beurs pak om te betalen zegt hij “no charge”. Nou dat noem ik nog eens service.
Uiteindelijk is het dan 10.50u (l.t.) en kunnen we eindelijk op weg. We gaan vandaag ‘Grand Teton National Park’ (GTNP) bezoeken. GTNP ligt in de staat Wyoming en is een van de mooiste en ruigst bewaarde natuurparken van Amerika. Het park is beroemd om de ‘Teton Range’, een grillige bergketen met pieken tot bijna 4.200 mtr. hoog. Wat de Teton Range zo bijzonder maakt is dat ze plotseling en spectaculair uit de vlakte opgerezen zijn, zonder uitlopers, wat ze extra indrukwekkend maakt. Maar als 1e stoppen we nog even bij het Visitor Centre om een parkpas op te halen. Met deze pas kunnen we dan de komende dagen in alle parken die we tegenkomen passeren.
Eindelijk kunnen we dan nu naar binnen rijden. Hierbij hadden we er even geen rekening mee gehouden dat meer mensen vandaag dat idee hadden en er een heuse file stond om binnen te komen. Dit laatste wordt ook wel veroorzaakt door het feit dat iedere auto gecontroleerd wordt op het bezit van een parkpas. We rijden als 1ste naar ‘Jenny Lake’ omdat we daar graag een boottocht willen maken en we geen idee hebben of het er druk gaat zijn. Nou daar zijn we snel achter, het is er niet druk … nee het is er stampe stampe druk. Als we aankomen rijden zien we de auto’s al langs de kant van de weg geparkeerd staan, “dit zal toch niet waar zijn”. We doen toch een poging en rijden de parkeerplaats van Jenny Lake op maar hier is werkelijk geen plekje te vinden. “Dit is toch waanzin, dat we om iets te gaan bekijken in de natuur zo moeten aanschuiven”.We rijden de parkeerplaats weer af en hebben dan net geluk. Een auto rijdt weg en wij kunnen die van ons daar parkeren. “Daar hebben we geluk. Dat hebben we zeker”. We vullen de rugzak van Roel met drinken en wat te eten en gaan dan richting het Visitor Centre. “Eerst een bakkie voordat we gaan lopen want dat hebben we wel verdiend na zo’n hectische morgen. We halen ons 2 bakkies in de souvenirwinkel en drinken die buiten, samen met de cookies die we gisteren hebben meegebracht van GHB, lekker op. Overigens de cookies zijn ook overheerlijk, het is jammer dat dit zaakje niet bij ons in Dilsen ligt.
Het is ondertussen 12.30u (l.t.) als we koers zetten richting ‘Jenny Lake”. Het gletsjermeer ligt aan de voet van de ruige Teton Range en met deze bergen op de achtergrond is het net een ansichtkaart. Het uitzicht is adembenemend en we nemen ons even de tijd om hiervan te genieten. Daarna lopen we door naar het boothuis om daar de shuttleboot te nemen. Deze shutttleboot brengt je van de oostelijke oever naar de westkant (en terug). Je kunt dit ook te voet doen, maar daar hebben we met deze hitte geen zin in. Om de 15’ vaart er een bootje van de ene naar de andere kant dus lang hoeven we niet te wachten. Als we aan de westkant zijn aangekomen en uitstappen zien we een lange rij mensen staan die terug de boot op willen en even hebben we een déjàvu naar Liberty Island. Maar goed dat is voor latere zorg, nu gaan we eerst naar de ‘Hidden Falls’ wandelen. We hebben goed 5’ gewandeld als we bij een waterval uitkomen. Ik bekijk me deze en denk bij mezelf “serieus is het dit?”. Roel die achter mij loopt ziet mijn verbazing, “dit zijn de Hidden Falls niet hè. Oh ik dacht al”. We wandelen verder en het is een stevige trail met een redelijk stijgingspercentage. Als we zo’n 25’ aan het wandelen en stijgen zijn horen we de waterval al op de achtergrond en niet lang daarna zien we ze voor ons opdoemen. Ze is echt prachtig en zoveel ‘geweld’. We schieten een paar mooie plaatjes en besluiten dan dat we halverwege willen gaan kijken en daar ook nog wat foto’s willen maken. We gaan van het pad af en gaan off-road verder naar halverwege de waterval. Daar doen we wat kruip- en uitglijwerk en uiteindelijk hebben we een mooi plekje boven op een rots gevonden in het midden van de waterval. De selfiestick (waar we ondertussen zeer bedreven mee zijn geworden) wordt bovengehaald en we schieten een paar mooi plaatjes. Vervolgens lopen we over de rotsen terug naar beneden waar we aan de voet van de waterval nog even gaan zitten geniet van dit natuurgeweld en natuurschoon
Omdat we het park nog verder willen gaan bezichtigen besluiten we om niet door te lopen naar ‘Inspiration Point’ (uitzichtpunt over het meer en de vallei), maar terug te gaan naar de aanlegsteiger van de shuttleboot. De trail naar beneden leggen we af elk in onze eigen gedachten verzonken. We denken, los van elkaar, terug aan de vele mooie reizen die we de afgelopen 18 jaar samen met ons meisje hebben gemaakt. We hebben haar zoveel van de wereld laten zien, hebben zoveel met elkaar meegemaakt, we waren een drie-eenheid en nu zijn we opeens met z’n 2 en is het maar de vraag of we (ooit) nog met z’n 3-en zullen reizen. Onze emoties worden even alle kanten uitgeslingerd. We zijn inmiddels beneden aangekomen en passeren het bordje ‘vanaf dit punt is het nog een uur wachten’. “Ohh we hebben geluk, we hoeven geen uur te wachten”, maar we zijn de bocht nog niet om of daar begint de rij en dus het wachten.
Het voordeel van wachten is dat je kunt genieten van alles wat je ziet, maar ook dat je met mensen aan de praat komt. Ze komt Roel aan de babbel met de man voor ons in de rij die hoort dat we niet van hier zijn en vraagt waar we vandaan komen. Als Roel het heeft uitgelegd, blijkt dat hij voor zijn werk geregeld naar Veldhoven moet en de mannen zijn vertrokken. Ze babbelen over vanalles en nog wat en zo komt ook het onderwerp ‘Beren’ te sprake. De man geeft aan dat zij er geen hebben gezien maar dat hij wel nog een bus ‘Berenspray’ heeft die wij mogen hebben omdat zij toch bijna klaar zijn met hun reis en thuis nog 2 bussen heeft staan. En dus hebben we nu een bus berenspray waar we ons mee schamen om mee te lopen omdat we het er een beetje over vinden en we iedereen die we er tot nu toe mee gezien hebben, stiekem hebben uitgelachen. Nu zullen er mensen zijn die ons uitlachen. “Ja, ik kon moeilijk zeggen ik hoef ze niet want wij vinden dat belachelijk. Nee dat kon je inderdaad niet zeggen. Ah ja, voor een beer zullen we ze waarschijnlijk niet nodig hebben maar wie weet voor welk ander wild dier”.
We staan uiteindelijk ruim een uur in de rij alvorens we terug op de boot kunnen stappen die ons kan terug brengen naar de oostelijke oever. “Als we te voet waren gegaan waren we sneller geweest. Als we dat geweten hadden, hadden we dat ook gedaan. Het is eigenlijk niet normaal dat we voor iets in de natuur zo lang staan aan te schuiven. Klopt maar het was wel de moeite”. We zijn toe aan een bakkie en met het bakkie in de hand lopen we terug naar de auto.
Vanuit Jenny Lake rijden we in noordelijke richting richting ‘Jackson Lake’. We bewonderen het meer van bovenaf enstoppen ook even bij de ‘Jackson Lake Dam’. Van daaruit pakken we de ‘Oxbow Band’ oostelijke richting om vervolgens bij de ‘Moran Enterence’ weer in zuidelijke richting richting Jackson te rijden. Onderweg passeren we een bord met daarop de waarschuwing ‘Dangerous Wildlife’ en het gaat dan om de Bison, de Elk en de Mooze. We lachen er een beetje om, “alsof we op deze open vlaktes deze dieren zouden tegenkomen”. We hebben het nog niet goed en wel tegen elkaar gezegd of in de verte zien we allemaal zwarte stipjes en auto’s langs de kant. Daar moet iets te zien zijn. Als we naderen zien we dat er een hele kudde bizons staat te grazen. Uiteraard zetten ook wij onze auto langs de kant om dit te gaan aanschouwen en mooie plaatjes te schieten. Wat een gigantische beesten en het verveeld nooit om hier naar te kijken; wat we dan ook een tijdje doen om dan weer verder te gaan.
We rijden door naar de ‘Snake River Overlook’ waar wevanaf een hoge rand kunnen uitkijken over de kronkelende ‘Snake River’ met daarachter uitgestrekte bossen en graslanden en op de achtergrond de ‘Grand Teton’. Het is adembenemend. Om daarna door te rijden tot ‘Black Tail’. We verlaten de Highway 191 en maken een extra lus via de ‘Antilope Flatsroad’ tot in Jackson. De reden waarom we deze lus maken is omdat de gezellige dame van het VC in Logan ons gisteren heeft verteld dat de kans groot is om hier Mooses te zien. En ze heeft gelijk want als we aan het genieten zijn (wat we gedurende de hele rit doen) van het landschap en we opeens een klein riviertje oversteken, zien we aan de linkerkant iets zwarts in de rivier zitten. We stoppen meteen om het goed te bekijken en ja hoor daar zit een Moose in het water. We zetten de auto meteen aan de kant en stappen uit om plaatjes te gaan schieten. Er volgen als snel meer mensen want dat is hoe het werkt. Iemand ziet iets en/of er staan auto’s aan de kant en andere auto’s stoppen ook. De Moose in kwestie lijkt er zich niet aan te storen dat er op afstand allemaal mensen naar zijn rug staan te kijken en hij blijft rustig liggen. We hopen natuurlijk dat hij in beweging komt en misschien wel uit het water zodat we ook een foto van de voorkant kunnen maken, maar het ziet er niet naar uit dat dit gaat gebeuren. Dan moeten we zelf, als alle anderen weg zijn, maar een poging doen om een foto van de voorkant te krijgen. En dus besluit ik om door het gras en de heide in de richting van de Moose te wandelen. Ik loop verder maar heb de pech dat hij net achter een bosje ligt en dan moet ik mijn plan aanpassen en een stuk verder doorlopen, als het ware aan hem voorbij om hem daarna van de voorkant te kunnen zien. En dat lukt, opeens sta ik oog in oog met onze vriend die mij wel ziet maar niet de behoefte heeft om in beweging en/of uit het water te komen. Gelukkig maar want als dat wel het geval was geweest dan had ik een uitdaging gehad en Roel en hartstilstand. Mister Moose kijkt recht in mijn lens en laat mij een paar mooie plaatjes van hem schieten. Daarna loop ik weer door het gras, de heide en de netels terug en heb voor mijzelf een geluksmomentje. Dit zijn de dingen die misschien niet volgens de regels zijn, maar die ik wel spannend en leuk vind.
Twee van de 3 Wildlife dieren die we zouden kunnen spotten hebben we gespot. Als we nu ook nog een Elk zouden tegenkomen dan zou dat helemaal te gek zijn maar we vrezen ervoor. Enerzijds omdat de vlaktes hier wel heel wijds zijn en ze hier nauwelijks voedsel vinden. En anderzijds qua tijdstip en temperatuur. Het is nog veel te warm en deze dieren houden zich nu liever in de bossen op. Bij het binnenrijden van Jackson blijft de teller voor vandaag dus inderdaad op 2 staan. We hebben ondertussen wel trek gekregen en dus besluiten we om niet eerst naar het hotel te gaan maar meteen in het stadje te kijken of we ergens kunnen eten. Aan eettentjes geen gebrek dus het is eerder de vraag waar. We kiezen voor ‘Liberty Burger’ en vooral omdat daar een hele hoop dames en heren in cowboykleding binnen zitten en we dat gezellig eruit vinden zien. Het geeft ons het idee alsof we in de saloon zitten.
Nadat ons de burger en de salade en een milkshake toe goed heeft gesmaakt en onze buikjes weer zijn gevuld, maken we nog een korte tour door het dorpje. Jackson is echt een cowboystadje en veel huizen zijn nog in de stijl van destijds. Het feit dat vanavond heel veel mensen dan ook nog in cowboykleding gekleed zijn (we hebben geen idee of dit toeval is of altijd) maakt het plaatje helemaal compleet. Rond 19.30u (l.t.) rijden we terug naar het hotel, het is mooi geweest voor vandaag.
In het hotel aangekomen ruimen we onze spullen op en hangen de apparaten aan de stekkers om op te laden. Daarna kleden we ons om en gaan we nog even zwemmen en naar de spa. Er is niemand en we hebben het hele bad voor ons alleen. Zalig!. Daarna douchen we ons en proberen te FaceTimen met ons meisje want daar hebben we de hele dag nog niets gehoord. Ze kan gelukkig opnemen en geeft aan dat ze al op haar kamer is en in bed ligt. Ze is moe van de mooie maar intensieve afgelopen 3 dagen. Vandaag hebben ze weer een lange busreis gehad terug naar huis. Onderweg zijn ze nog gestopt bij een cowboy stadje dat erg leuk was. Vanavond was er nog een activiteit maar omdat deze niet verplicht was, is ze niet gegaan en heeft ze ervoor gekozen om op tijd naar bed te gaan. Vanaf morgen volgen er n.l. ook weer een aantal intensieve dagen omdat dan de introductie van alle 1e jaars begint en daar zijn ze verplicht om aan alles mee te doen. Wat een verstandige meid is het toch. We laten haar gaan slapen en zullen morgen of de komende dagen wel helemaal bijkletsen.
Wij drinken ons nog een theetje en kijken terug op de dag van vandaag. Het was een hele mooie en geslaagde dag waarop we hebben kunnen genieten van veel natuurschoon, maar ook ons zelf een beetje zijn tegengekomen in de vorm van het gemis van ons meisje.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 193
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Hoback
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/321_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => teton-nationaal-park
)
[46] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109227
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-21
[photoRevision] => 0
[title] => Dag Salt Lake City ....hallo Jackson ...
[message] => Om 07.30u(l.t.) worden we vanzelf wakker na een goede nacht. Het bed, aan Roel zijn kant, lag heerlijk ik daarentegen lag bergaf.En op wat geschreeuw en geruzie na was hetop straat ook doodstil. We staan op, wassen ons en kleden ons aan. Ondertussen stuurt Ylva al haar eerste foto’s door van hun vroege ochtend Hike. Ook zij zijn er alweer vroeg bij deze morgen.
We haasten ons een beetje want het ontbijt in dit hotel is van 06.00-09.00u en dat verbaasd ons eigenlijk wel want zo vroeg staan mensen die op vakantie of doorreis zij toch niet op. En dat blijkt wel want als we beneden komen om 08.15u (l.t.) is het in de ontbijtruimte een drukte en chaos van je welste. Enerzijds omdat er echt veel mensen zijn maar anderzijds ook omdat er veel Japaniezies zijn en die vullen sowieso al met hun gekwebbel en gedrag de ruimte. Terwijl Roel al opzoek gaat naar een plekje sluit ik in de rij aan. En daar wordt mijn geduld op de proef gesteld want als de keuze nu nog reuze was (bijv. zoals bij vd Valk) dan zou ik zeggen “alleh”, maar als je kunt kiezen uit 3 soorten cornflakes, 2 soorten fruit, 2 soorten scrambled eggs (gaar of half gaar)en dan fruitsap (allé daar kon je uit 4 kiezen) en koffie of thee dan hoeft dat toch geen uren te duren. Maar er zijn dan warempel mensen die dit stukje voor stukje, sliertje voor sliertje op hun bord leggen. Ja vind je het gek dat het dan een eeuwigheid duurt. En dan heb ik het er nog niet over dat veel dingen ook al op zijn. Maar geduld is een schone zaak en als ik dan eindelijk aan de beurt ben laad ik onze bordjes goed vol zodat ik niet dadelijk nog een keer moet aansluiten.Dan ga ik opzoek naar Roel die zich afvroeg waar ik bleef, “ik denk die heeft eerst zelf al gegeten en komt dan pas naar mij”.
Ondanks alles genieten we van ons ontbijtje en lezen in de tussentijd enkele appjes bij.We nemen nog een 2 bakkie en kopje thee en gaan dan op ons gemakje terug naar de kamer. Vandaag doen we het rustig aan. En terwijl ik aan de slag ga met het inruimen en dichtslaan van de koffers, gaat Roel aan de slag met onze verslagen te posten. “Dat is hier één grote ellende met die slechte wifi”. We doen ook nog een poging om met Bomma te bellen maar dat is , door de slechte wifi, een ramp dus we geven aan morgen een nieuwe poging te doen.
Om 10.45u (l.t.) checken we uit, nemen we afscheid van ons hotel en laten we Salt Lake City achter ons. Via de ‘Interstate 15 North’ rijden we richting Logan, onze eerste stopplaats voor vandaag.
Logan ligt in het noorden van Utah, in de ‘Cache Valley’, dicht bij de grens met Idaho. Het is omringd door bergen en staat bekend om zijn prachtige natuur. Het is een gezellige universiteitsstad met een mix van studentenleven, cultuur en prachtige natuur.
Om 12.15u (l.t) komen we in Logan aan en parkeren de auto bij het Visitor Center (VC) waar we als eerste even naar binnengaan. We worden warm welkom geheten door een enthousiaste mollige dame die, als ze hoort dat we uit België komen, nog enthousiaster wordt. Ze geeft ons wat tips en vraagt of we ook nog moeten eten. “Yes we do”. Ze vraagt of we van pizza houden. “Yes we do but not for lunch. Okay you guys like sandwiches for lunch. Yes we do”. Ze adviseert ons om dan naar ‘Great Harvest Bakery’ te gaan en als we van ‘candies’ houden naar ‘the Blue Bird’.Ze vind het zo leuk dat ze vervolgens nog 101 vragen aan ons heeft en 1001 tips. We bedanken haar uiteindelijk en gaan terug naar buiten. Hier valt ons weeral op (want we hadden dit bij het binnen rijden ook al gezien) dat de vlag halfstok hangt. Ik wil hier natuurlijk het mijne van weten en loop terug naar binnen om te vragen waarom dit is. Afgelopen weekend zijn er 2 agenten, waarvan 1 uit de Logan gemeenschap, random neergeschoten door iemand die ‘de weg kwijt is in combinatie met een pistool’. Als eerbetoon voor de hen hingen de vlaggen nu halfstok.
We maken eerst een wandeling door ‘Oldtown Logan’ en hebben het gevoel alsof we door een echt cowboy stadje lopen en dat de cowboys elk ogenblik kunnen komen aan gegaloppeerd. Vervolgens zetten we koers richting ‘Great Harvest Bakery’. Op
weg er naartoe komen we ook nog voorbij een crêperie en even twijfelen we, “doen we deze of gaan we voor de tip die we hebben gekregen”. We kiezen voor het laatste en dat blijkt een perfecte keuze. Al bij de 1ste stap die we binnen zetten voel je de sfeer die er hangt en dan heb ik het nog niet over al het lekkers dat we zien. Een vriendelijke verkoopster vraagt of ze ons kan helpen en welk brood ze voor ons mag afsnijden. Welke brood ze voor ons mag afsnijden? “We still have to order. Yeh, yeh but everyone who comes in get a slice of bread”.Oftewel ze bieden iedereen die hier binnenkomt een snee brood aan en je mag zelf kiezen welk brood je wil. Ze hebben verschillend soorten die ze zelf bakken en elke dag verkopen en dan hebben ze ook nog dagelijks 2 dagspecials. “Het moet niet gekker worden”. We kiezen uit welk brood we willen en dan krijgen we toch een plak, dat is bijna een complete maaltijd en dan moeten we nog onze sandwich bestelen. We laten ons adviseren door de verkoopster en toeval of niet ze adviseert dezelfde als de gezellige dame van het Visitor Centre., n.l. de ….en …. We bestellen er nog 2 bakkies bij en de verkoopster vraagt waar we vandaan komen. “From Belgium. Ohhh Belgium, do you speak French? A little bit. Oh so nice, I too. What brings you here so far from home?” en we leggen haar uit hoezo we hier zijn. Ze vind het geweldig.We rekenen af en zoeken ons een plaatsje in afwachting van onze sandwiches. We doen dit in de buurt van de ingang omdat we ten volste willen genieten van wat hier allemaal gebeurt. Iedereen klant die binnenkomt krijgt dus een snee brood (indien gewenst met boter) naar keuze aangeboden. De meeste klanten bestellen ook iets anders want daarvoor komen ze immers binnen, maar er zijn er waarrempel klanten die enkel binnen komen voor de snee brood. “Het konden wel Hollanders zijn, als het gratis is dan willen ze het wel”.
Tijdens het bestellen en afreken ben ik meermaals geschrokken omdat iemand luid begon te schreeuwen. De verkoopster legde mij uit dat dit was als iemand zijn bestelling klaar is. We zitten rustig aan ons tafeltje te genieten van alles wat we zien als er opeens heel luid klinkt “KINGS”. We zijn meteen bij de les, ons eten is klaar. Zowel de medewerkster van het VC als die van hier hebben niks teveel gezegd, de sandwiches zijn heerlijk!. En terwijl we lekker zitten te smullen komt de medewerkster die ons geholpen heeft met een brood naar ons toe en biedt ons dit aan namens de zaak (met de mededeling dat het nog een wek goed is); omdat ze het zo leuk vinden dat we van zover zijn en bij hun zijn komen eten. Zo vriendelijk en zo lief!. We besluiten dan ook als we weggaan om nog 2 reuze cookies mee te nemen, gewoon omdat we het zo lief vinden dat ze ons een brood hebben gegeven. Roel en ik zijn eensgezind en gaan beiden voor die met raspberry. De medewerkster vind echter dat we die andere ook geproefd moeten hebben en doet er nog 2 ander cookies op kosten van de zaak bij. Als dat niet attent is dan weet ik het niet meer. We bedanken haar en haar collega’s hartelijk en verlaten de zaak.
Buiten besluiten we om ook nog even bij de andere tip die we hebben gekregen te gaan kijken, de ‘Blue Bird’. Het ligt in dezelfde straat dus ver hoeven we niet te lopen. Als je de zaak binnenstapt ruik je de zoetigheid al en door een raam kun je inderdaad zien hoe dames de bonbons aan het maken zijn. Ook hier vragen ze waar we vandaan komen en toen we zeiden “Belgie” zeiden ze “ohhh a college of us is there now for study’s”. Als we vragen waar hebben ze geen idee, ze weten allen dat ze in België is. We kijken even rond naar alle lekkers wat ze hier hebben en kopen een kleinigheidje omdat a) chocolade niet goed voor ons is en b) ons deze smelt in de auto omdat het veel te warm is. We bedanken de dames en gaan terug naar buiten. We lopen terug naar de auto maar gaan eerst nog even langs bij de mollige mevrouw van het VCom haar te bedanken voor de heel goed tips. Ze vind het fantastisch dat we dit zijn komen doen en is nog steeds even enthousiast. Zalig!.
Voordat we Logan verlaten stelt Roel voor om eerst nog even wat boodschappen te doen omdat we de rest van de dag niet meer door ‘grote’ plaatstje komen en we ook wat later in Jackson zullen aankomen. We stoppen bij ’Schmits’ een hele mooie en overzichtelijke supermarkt. Ik kan er nog steeds, al werk ik al jaren niet meer in deze branche, nog steeds van genieten als ik zie hoe de spullen en dan maakt het niet uit of het gaat om AGF, Brood [e-38] Gebak of DKW erbij liggen. Het is een genot om hier te kunnen winkelen en dus neem ik er ook even mijn tijd voor. En Roel … die is verstandig geweest en buiten gebleven, dus die kan mij niet opjagen. Al belt hij op een gegeven moment wel op en vraag of ik er rekening mee wil houden dat we nog een heel eind moeten. “Ik kom eraan, ben bijna bij de kassa. Om 15.00u (l.t.) rijden we uiteindelijk dan weg uitLogan. We zijn blij dat we hier even gestopt zijn want het is echt een heel leuk en gezellig plaatsje. Een echte aanrader.
Het is de bedoeling dat we nu via de East 89 doorrijden naar ‘Bear Lake’. Bear Lake, ook wel ‘the Caribian of de Rockies’ genoemd, ligt op de grens van de staten Utah en Idaho en wordt gekenmerkt door de turquoise kleur van het water. Deze kleur ontstaat door de aanwezigheid van kalkdeeltjes in het water die het zonlicht op een speciale manier weerkaatsen.
Als we een dik uurtje aan het rijden zijn, ik heb ondertussen een klein nappie gedaan en dus niet opgelet, zegt Roel “ik heb het gevoel dat we verkeerd aan het rijden zijn want anders hadden we allang iets moeten zien”. We zetten de auto langs de kant en gaan even precies op de kaart kijken. Daar blijkt al snel dat we inderdaad op de verkeerde weg zitten en eigenlijk van Bear Lake aan het wegrijden zijn. Daar balen we wel van en Roel nog het meeste maar dit kan gebeuren. We hebben nu 2 opties: 1) we rijden door en gaan niet naar Bear Lake of 2) we rijden een stuk terug en rijden uiteindelijk via Montpelier naar Jackson. Het wordt optie 2.
We rijden door een prachtig landschap met op het ene moment uitgestrekte vlaktes met schitterende ranches en het andere moment glooiend en bosrijk. We komen door dorpjes waar de tijd is blijven stilstaan en die echt lijken op cowboy dorp van weleer. En wat blijf opvallen is dat bija elk huis of gebouw de Amerikaanse vlag heeft hangen. Het is duidelijk dat Amerikanen trots zijn op hun vlag. Om 17.30u (l.t.) komen we dan uiteindelijk aan bij het ‘Bear Lake Lookout Point’ en eerlijk is eerlijk, het is het omrijden en de extra tijd meer dan waard. We kijken niet alleen uit over een prachtig landschap maar ook over het prachtige meer met turquoise tinten. “Ik baal ervan dat ik niet scherp was vandaag, maar dit is wel genieten”.
We kunnen hier nog uren blijven kijken maar omdat we nog zeker 2,5u moeten rijden tot in Jackson en we ook nog moeten eten, besluiten we om 17.50u (l.t.) om door te gaan. In het plaatsje Montepelier, wat een heel leuk en knus stadje is, besluiten we om een hapje te eten. We rijden voorbij een plaatselijk tentje en besluiten om daar te stoppen. Weeral een zeer goede keuze. Buiten het feit dat de 2 dames in de bediening buitengewoon vriendelijk en enthousiast zijn, is het eten er ook nog lekker (en betaalbaar). We krijgen de vraag gesteld of we nog een dessert willen maar daar bedanken we vriendelijke voor omdat we nog 2u, veelal door de kloof,moeten rijden en aangezien het om 20.00u (l.t.) donker wordt.
In het begin kunnen we nog even genieten van het uitzicht en de ondergaande zon maar daarna valt de duisternis snel in. En het is echte duisternis want van lantaarnpalen hebben ze hier nog nooit gehoord. We zijn blij dat er een auto voor ons rijd waardoor de weg al een beetje verlicht is, anders was het echt niet fijn rijden. Nu trouwens ook niet, respect voor Roel.
Terwijl we onderweg zijn belt ons meisje, ze zijn terug in het basiskamp en dus heeft ze wifi. Ze vertelt dat ze heel moe is (en dat horen we ook), maar dat ze een leuke dag heeft gehad die begon met een ochtendwandeling om 06.30u (l.t.), daarna een busreis met een teambuilding activiteit, vervolgens weer in de bus naar een meer waar ze konden zwemmen of hicken. Zij had voor zwemmen gekozen. Uiteraard want ze heeft al 3 weken geen water, behalve dat van uit de kraan, meer gezien. Daarna waren ze met de bus doorgereden naar een plek waar een Mexicaans buffet voor hen klaar stond en ze dus konden eten en daarna waren ze terug naar het basiskamp gereden. Daar aangekomen ontdekte ze dat toch wel wat verbrand was en ze snapt niet hoe het kan, “de zon scheen helemaal niet. Wel eens gehoord van achter de wolken schijn altijd de zon?”.. En toen … toen zaten we te diep in de vallei en viel de verbinding weg. “Snik”.
Precies om 21.30u (l.t) rijden we Jackson binnen. En ook al is het donker we zien dat het een heel gezellig plaatsje is. We gaan opzoek naar ons hotel, het ‘Parkway Inn of Jackson Hole’ en ook dat hebben we snel gevonden. Het is een heel leuk en pittoreske gebouw. De dame aan de receptie zit ons al op te wachten. Volgens mij was ze even bang dat we te laat zouden zijn en ze moest overwerken. Met korte zinnen, die nauwelijks te verstaan waren omdat ze een beetje lispelt, gaf ze aan wat ze van ons nodig had en ze vertelde ons dat we voor $10/nacht gecharched zouden worden en waarvoor?. Roel meende dat ze zei voor het internet en ik meende te verstaan omdat we internationals waren, maar het moest zijn “initials” oftewel de borg. “Duhhhh” … Ze legt ons vervolgens uit waar onze kamer is en dat we er met de auto heen kunnen rijden en daar ook parkeren. Dat doen we dan maar, al lijkt er in 1e instantie geen plek omdat 2 motorrijders ook 2 parkeerplaatsen in beslag nemen terwijl die makkelijk op 1 plek hadden gekund en dan hadden ze nog plaats zat gehad. Uiteindelijk vinden we er nog eentje ergens achter in een hoekje.
We hebben kamer 116 en als we het veranda trapje omhoog lopen en de deur openen treden we binnen in een heel schattige kamer. Het lijkt net een ouderwetse woonkamer zo huiselijk is het ingericht. We hebben 2 grote bedden een schatig washoekje en een knusse badkamer. Hier houden we het wel 2 nachten vol. We leggen de koffers op 1 bed en kleden ons dan snel om om nog een plons in het zwembad te nemen dat vlak bij onze kamer in de buurt ligt. Helaas zijn we net te laat want het sluit om23.00u (l.t.). Dan morgen maar een nieuwe poging. We springen op onze kamer onder de douche, Roel maakt daarna nog een theetje en drinkt een Corona biertje dat ik voor hem heb meegebracht. We overlopen nog een keer de dag en mogen concluderen dat het een hele mooie, bijzondere maar uiteindelijk ook lange dag was.
En nu … nu gaan we slapen want morgen staat er ook weer een hoop op het programma.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 169
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Hoback
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/292_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => dag-salt-lake-city-hallo-jackson
)
[47] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109214
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-20
[photoRevision] => 0
[title] => Goodbye Sioux Falls ...
[message] => We worden vanmorgen om 05.55 gewekt.Niet door de wekker maar door onze bovenbuur die er (we weten niet of het een hij of zij is)blijkbaar vroeg uit moet. En al is duidelijk te merken dat deze persoon zo stil en voorzichtig mogelijk probeert te doen, de vloer kraakt en piept als een bezetene. Het lijkt wel dat hoe voorzichtiger hoe harder het kraakt. We lachen er maar eens om want het is wat het is. En misschien is dit ook geen toeval, ons meisje moet nu namelijk ook opstaan voor haar vertrek naar de ‘Black Mountains’ voor 3 dagen. In gedachten zijn we even extra bij haar. Na een paar flinke hoestbuien, onze kelen lijken wel schuurpapier, vallen we gelukkig allebei nog in slaap.
Om 08.10u (l.t) schieten we wakker, komen even bij zinnen, checken of we nog iets van ons meisje hebben gehoord en dat is. Ze heeft laten weten dat ze redelijk heeft geslapen de 1ste nacht in haar nieuwe bed en kamertje en dat ze onderweg zijn voor een 7u durende busrit naar de ‘Black Mountains’. Wij hebben, ondanks onze gratis wekservice en verkoudheid ook redelijk geslapen. We wassen ons en kleden ons aan. Als dat is gebeurt twijfelen we of we eerst gaan ontbijten of eerst de koffers inpakken. Roel wil eerst ontbijten maar ik ben al bezig met de koffers (het kan maar gedaan zijn) en mama’s wil is wet.Terwijl ik met de koffers bezig ben doet Roel een poging om met Bomma te bellen, dat is deze keer een ‘moeilijkere bevalling’. Het lukt niet om haar aan de telefoon of in beeld te krijgen. Het is uiteindelijk Willy die ons terug belt om aan te geven dat er iets misgaat, maar gelukkig is Roel op dit gebied in tegenstelling tot mij de rust zelve en na 10’ over en weer bellen lukt het dan toch om haar even te zien. Alleen is het inmiddels 09.15u(l.t.) en moeten we gaan ontbijten want om 09.30u krijgen we niks meer. We hangen dus op met de boodschap “u weet nu hoe het werkt en we bellen later nog een keer”.
Aangekomen bij de ontbijtzaal is het er erg rustig. Er zit nog 1 koppeltje en voor de rest is iedereen al weg. Maggie verteld ons “take your time I still have to clean up so no problem that you are late. Thank you Maggie”. We pakken hetzelfde als andere dagen alleen vandaag maken we ons er een wafel bij. Deze lukt maar voor de helft omdat het ijzer niet meer in orde is. Maggie ziet dit, ze ziet en merkt alles, en verteld dat er een nieuwe plaat in moet maar dat de monteur dit de vorige keer niet wilde doen maar niet snapt dat dit apparaat hier dagelijks gebruikt wordt. Ik zeg maar dat ze gelijk heeft en denk alleen maar “ik wil gewoon even rustig eten”. Maar Maggie zit op de praatstoel, ze heeft nu de tijd, en verteld ons dat ze 72jaar is en 7 op 7 werkt. Dat ze de weekenden minder leuk vind omdat ze dan later klaar is (omdat het ontbijt later is) maar het voor de rest heel graag doet. Als we haar vragen of ze dan nooit vrij heeft, krijgen we het antwoord dat ik op dag 1 goed had ingeschat, n.l. dat dat niet is omdat ze niemand anders in haar keuken wil. Ze heeft dan meer werk met opruimen als ze terugkomt dan dat ze het zelf doet. Zo nu weten we alles :-). Inmiddels zijn wij klaar met eten (want we zijn gewoon doorgegaan terwijl zij babbelde) en bedanken haar voor de goede zorgen. Ze wenst ons een goede reis en “see you next week”.
Terug op de kamer poetsen we onze tanden en doen de laatste spullen in de koffer. We hebben genoeg plek en aan onze kilo’s komen we deze keer zeer zeker niet. Als alles is ingepakt brengt Roel de koffers naar de gang en ik trek de bedden af. “Dag kamer dankjewel voor de afgelopen dagen en tot over 10dagen”. Beneden aangekomen checken we uit en ook de receptioniste wenst ons een goede reis en tot over 10 dagen. Het mag in dit hotel misschien allemaal net iets oudbolliger zijn dan in andere hotels, het personeel is oprecht vriendelijk en behulpzaam en dat is ook veel waard.
Om precies 10.30u (l.t.) rijden we de parking van het hotel af. Veel te vroeg maar Roel wil vroeg op de luchthaven zijn omdat hij graag vooraan in het vliegtuig wil zitten omdat we in Denver niet zo heel veel tijd hebben om over te stappen. En tja, als de baas dit in dit geval wil, dan gebeurt dat ook.
Als we voorbij een tankstation rijden buigen we nog even af om de tank terug vol te laten lopen. We bereiden ons voor op het ergste maar hebben uiteindelijk maar 6 gallon verbruikt. Met de tank vol rijden we naar het vliegveld waar we onze auto parkeren op de parking voor ‘retour cars’. Laden onze spullen uit en gaan naar binnen. Moest je vroeger (tenminste dat staat mij toch nog bij) eerst nog altijd een rondje om de auto doen met een medewerker om te kijken of er geen krassen waren bij gekomen. Nu hoefden we alleen maar de sleutel in een brievenbus te gooien en “klaar is Klara”. Voor ons gaat het snel, voor al die mensen die in de rij staan om een auto op te halen duurt het iets langer.
Bij onze aankomst hier in Sioux Falls afgelopen vrijdag hebben we al gemerkt dat het niet zo’n hele grote luchthaven is. Maar buiten dat heerst er een relaxte sfeer, eigenlijk zoals er in heel Sioux Falls hangt. Vanuit de aankomsthal, waar wel wat bedrijvigheid heerst, lopen we door naar de vertrekhal. Hier is het zo rustig dat je er een kanon kunt afschieten, dan raak je nog niemand. We lopen naar de balie van United Airlines en een semi-vriendelijke mevrouw verteld ons dat we aan de plan mogen / kunnen inchecken. We geven aan dat we graag persoonlijk geholpen willen worden omdat we een vraag hebben. Prima, en ze opent een balie voor ons. We leggen de situatie uit maar ze verteld ons dat ze niets meer aan onze plaatsen kan doen en dat we naar Denver in rij 7 zitten en naar Salt Lake in rij 1. Op dat moment valt het kwartje nog niet en zijn we alleen blij dat we op rij 7 zitten omdat dit vrij vooraan is en we dus snel het vliegtuig uit kunnen.
En dan kan het wachten beginnen want we zijn echt veel te vroeg. In 1ste instantie blijven we voor de douane omdat we nog wat drinken bij ons hebben dat we graag willen opdrinken en niet weggooien. En terwijl ik een paar uitgestelde telefoontjes pleeg en bijklets met mijn BZB kijkt Roelwat rond, maakt filmshotjes en geniet even van het niks doen. Na zo’n anderhalf uur vind hij het wel goed geweest en wil door de douane want je weet immers maar nooit.
We nemen de trap naar boven richting de douane en daar is werkelijk iemand voor ons. Twee vriendelijke (want dat is echt niet altijd het geval) douaniers staan ons te woord en nadat het raadsel met mijn paspoort (het was niet leesbaar in de scanner) is opgelost, mogen we doorlopen naar de bodyscan. Ook hier zijn de douaniers wat vriendelijker dan normaal. Normaal nemen deze mensen hun job altijd zo serieus dat er nog geen gesprekje of lachje vanaf kan. De bodyscan verloopt ook vlekkeloos dus zijn we helemaal in orde voor vertrek. Onze gate is niet ver lopen en dus besluiten we, omdat we nog anderhalf uur voor boarden hebben, om een plaatsje te zoeken in het restaurant bij het raam zodat we nog iets kunnen zien. Ik gebruik deze tijd om wat noodzakelijke mails en berichten te versturen en bel nog een keer uitgebreid met Bomma. En Roel, die gaat voor een bakkie en een sandwich halen want hij heeft van al dat relaxen honger gekregen.
Om 13.40u (l.t.) lopen we richting de gate waar we meteen kunnen boarden. Aangekomen in het vliegtuig lacht Roel wel een beetje met het model. We reizen met een cityhopper waar maar goed 60 mensen in kunnen. Deze vliegtuigjes zijn zo ‘klein’ dat we onze handbagage (en we hebben echt alleen maar bij ons wat we bij ons mogen hebben) nog niet eens in de bakken krijgen omdat ze te laag zijn. Precies om 14.08u (l.t.) begint de piloot de motoren te starten en kan het taxiën beginnen. Er is veel verkeer en de piloot laat weten dat we 11’ moeten taxiën alvorens we de lucht in kunnen. Uiteindelijk is het 14.35u (l.t.) als we opstijgen.De vlucht verloopt vlot. We krijgen een natje en een droogje en voor we het weten wordt de landing alweer ingezet. Om 14.45(l.t.) zijn we geland op Denver Airport. En voor de oplettende lezer we zijn we nogmaals een uur terug in de tijd gegaan dus op dit moment is het tijdsverschil met Ned/Bel 8uur.
We zijn aangekomen bij gate B94 en we moeten naar gate B8 om naar Salt Lake City te vliegen. Dit is van het ene uiterste van het vliegveld naar het andere uiterste en we hebben precies 25’. “Lang leve de rolloopbanden” want anders hadden we het zeker niet gehaald want 2,2 km in 25’ met handbagage én de drukte is niet te doen.
Als we aankomen bij de gate is het boarden al (lang) begonnen maar we zijn nog optijd dus niks aan het handje. Onze paspoorten worden opnieuw gecontroleerd en dan mogen we doorlopen. We zitten in rij 1 stoel C D. Op dat moment is het nog steeds niet tot ons doorgedrongen en dus stappen we het vliegtuig binnen, lopen door de business class en zoeken in het economy gedeelte naar nummer rij 1 die we daar niet gaan vinden want het begint daar bij rij 7. We moeten dus terug. Gelukkig is het niet meer druk want anders had iedereen achteruit gemoeten. Terug dus naar het business class gedeelte waar we inderdaad zien dat op rij 1 nog 2 plaatsen vrij zijn. We kijken elkaar verbaasd aan, “dan zullen deze 2 wel voor ons zijn zeker”. Enigszins verwonderd en verrast nemen we plaats in de twee fauteuils met heel veel beenruimte. Wat een luxe voor een vlucht van 1 uur en 10 minuten, jammer dat we deze upgrade niet hadden op de lange vluchten hier naartoe maar … “wie het kleine niet eerd…”. Dan nemen we het er ook maar van en languit liggend met regelmatig een natje en een droogje genieten we van de vlucht en het uitzicht. We vliegen over de Rocky Mountains en dat is schitterend om te zien van bovenaf. Helaas wordt voor ons gevoel in deze luxe de daling veel te snel ingezet.
Om 17:05u (l.t.) zijn we aan de gate en mogen we onze seatbels losmaken; we zijn aangekomen in Salt Lake City. Ook deze luchthaven, de 6e alweer van deze reis, is ongelooflijk groot, het lijkt er relatief rustig en er hangt een relaxte sfeer. En ook nu weer maken we een hele lange maar aangename wandeling om bij de bagagebelt te komen. Zo lang zelfs dat onze koffers al op de band aan het ronddraaien waren terwijl wij nog kwamen aanlopen. “Gelukkig ze zijn er dus dat is goed gegaan”. Het blijft toch iedere keer weer even spannend of ze er zullen zijn als je overstappen hebt moeten doen.
Vergezeld van onze koffers verlaten we de aankomsthal op weg naar de hal waar de ‘Rental Cars’ bedrijven gevestigd zijn. Gelukkig staat dit allemaal goed aangegeven. Ook dit is weer een gigantische hal waar alle bedrijven naast elkaar liggen en waar de slangenrijen aangeven hoe druk het hier kan zijn. Gelukkig is het nu rustig en we kunnen zo doorlopen naar ‘Enterprise’ waar wij ons moeten melden en waar we meteen aan de beurt zijn. Het is voor de medewerkster een hele administratie en er moet zelfs een ‘hogere’ bij komen die in een groot boek, waarin alle rijbewijzen van de wereld staan, controleert of onze Belgische rijbewijzen wel echt zijn. Gelukkig is dit het geval “duh wat had je anders gedacht muts”. En dan wacht ons de volgende verassing, maar deze keer een iets minder leuke. De medewerkster verteld ons dat alles is inbegrepen bij de boeking behalve “the charge for returning on an other location” oftewel dat we nog $520 (incl. taxes) moeten betalen omdat we de auto op een andere plek inleveren dan dat we hem ophalen. Deze komt even binnen want hier waren we dus niet op voorbereid. Ik geef nog aan dat ik dit wel raar vind omdat ze op Sioux Falls toch ook een vestiging hebben van hun bedrijf en dat ik dus eigenlijk niet goed snap waarom dit nodig is. De medewerkster geeft vriendelijk aan dat ze het vervelend vind voor ons maar dat dit de regels zijn en dat ze er ook niks aan kan doen. Dat snappen we ook wel en trekken dus onze kaart, maar hier is met het reisbureau het laatste woord nog niet over gesproken.
Als alles administratief is afgehandeld worden we doorgestuurd naar een verdieping lager waar we in een gigantische garage uitkomen waar alle Rental Car bedrijven hun auto’s hebben staan. We zoeken onze firma, geven onze papieren af, er wordt even wat onderling overlegd en vervolgens krijgen we weer een mooie bolide toegewezen. We laden onze koffers in en rijden naar de uitgang. Hier worden nogmaals onze rijbewijzen gecontroleerd en gekoppeld aan onze auto en dan mogen we de parking verlaten en kunnen we op weg naar ons hotel in Salt Lake City.Een ritje van ongeveer 10’ brengt ons naar hotel ‘Crystel Inn’ aan de rand van het centrum.
Het is prachtig om de bergen rond Salt Lake te zien liggen. Ook het hotel ziet erprima uit en we krijgen een grote kamer op de 4e verdieping. We zetten onze spulletjes neer en stallen onze koffers uit en besluiten, omdat het inmiddels al 18:30u (l.t.) is, om richting het centrum te lopen om een hapje te eten.
Een kleine 20 jaar geleden, tijdens één van onze eerste reizen samen, zijn we ook al eens in Salt Lake City geweest en wat ons daarvan is bijgebleven is, dat het niet echt een gezellige en levendige stad is en dat voelde nu weer zo. Het is vooral een stad die als start- of eindpunt wordt gebruikt voor een bezoek aan de Rocky’s. Maar na deze reisdag was het fijn om even heerlijk te wandelen en een frisse (wat relatief is) neus te halen op zoek naar iets om te eten. Nu vind je dit in een stad als deze genoeg, maar wat we van onze eerdere reizen hebben geleerd is om de locale tentjes op te zoeken en dat hebben we ook nu weer gevonden. We zijn uitgekomen bij bar en eetcafé ’Glasiers’ … een schot in de roos. Alhoewel we wel even verbaasd waren dat we ons bij binnenkomst moesten legitimeren. Blijkbaar is iedere bar in de staat Utah dit verplicht, tja en als het verplicht is dan ontkomen wij er ook niet aan. We mogen ons zelf een plekje zoeken en omdat het binnen heel lawaaiig is, besluiten we om op het buitenterras te gaan zitten. Waar, zo schets onze verbazing, een lokale band (The Robinson Trio, dat bestaat uit 4 man) stond opgesteld om de avond op te luisteren. Hier kwam alles even samen: gezellige bar, een goede band (voor de kenners: Bears Den achtig), goed eten en een echt leuke sfeer en het belangrijkste goed gezelschap. We vergaten even onze vermoeidheid, want al doe je op een reisdag als deze alleen maar zitten en wandelen, het is vermoeiender dan je denkt, en hebben echt genoten. Rond 21.30u (l.t.) besluiten we om terug te lopen naar ons hotel omdat de kaarsjes langzaam uit gaan.
Eenmaal terug op de hotelkamer ploppen de (spraak)berichtjes van ons meisje op en krijgen we eindelijk een teken van leven van haar. Ze hebben de hele dag nergens wifi gehad en aangezien ze nog geen Amerikaans telefoonkaart heeft. Ze zijn na een lange reisdag aangekomen op de camping bij ‘Mount Rushmore’ en hebben nu wel eindelijk wifi. Ze laat weten dat ze een hele fijne dag heeft gehad, dat ze het erg leuk hebben en dat ze het naar haar zin heeft. Dit doet ons goed en meer hoeven we niet te weten.
Terwijl ik onder de douche spring, maakt Roel vast een theetje en onder het genot van een kopje nemen we de dag van vandaag door, die niet heel spectaculair was, en kijken we alvast naar de route van morgen. Morgen staan er wel veel mooi dingen op het programma. Ondertussen is het 23.30u (l.t.) en de hoogste tijd om de luikjes te gaan sluiten.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 184
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Salt Lake City
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/059_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => goodbye-sioux-falls
)
[48] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109211
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-19
[photoRevision] => 0
[title] => The realy start of a new adventure....dag 2 .....
[message] => Tuutuutuut … we worden om 06.30u (l.t.) gewekt door de wekker na onze voorlopig laatste nacht samen. Echt lang stil kunnen we hierbij niet staan want ons meisje wordt om 08.00u (l.t.) verwacht op de campus voor dag 2 van de International Introductie. We staan op, wassen ons en kleden ons aan en gaan dan snel naar beneden naar de ontbijtzaal. Hier realiseren we ons dat na vandaag onze wegen voor de komende 10 dagen scheiden en het dus voor nu ons laatste ontbijtje samen is. Sneller dan normaal wordt er door Ylva en Roel ontbeten omdat Roel haar naar de campus moet brengen. Ik heb iets langer de tijd en neem het er dus van. Als mijn buikje is gevuld ga ook ik terug naar de kamer en leg daar wat spulletjes bijelkaar die mee naar de kamer van Ylva moeten en ik FaceTime even met Bomma. Om 08.25u (l.t.) is Roel terug en we drinken samen nog even een theetje. Veel tijd hebben we hier echter niet voor want ook wij moeten (lees: mogen) weer terug naar de campus want daar is vanmorgen niet alleen voor de studenten maar ook voor de ouders een tour over de campus voorzien.
Om 09.00u (l.t.) melden we ons in het ‘Meeting Point Centre’ en worden we wederom hartelijk welkom geheten door Don, Ailine, Maggie en een professor geschiedenis. Er wordt gestart met een kopje koffie en thee in afwachting van de andere ouders. In de tussentijd voeren we leuke gesprekken en komen we steeds meer te weten over het ‘wel en wee’ op de campus. Als om 09.30u (l.t.) blijkt dat er geen andere ouders meer zullen aansluiten, nemen Don en Ailine ons mee op een heuse privé tour van anderhalf uur over de campus. We starten bij het gebouw waar zich het administratieve hart van de campus begint om vervolgens door te lopen naar de bibliotheek. Als we hier binnenkomen weten we niet wat we zien. Menige bibliotheek in een stad of dorp zou hier jaloers op zijn. Naast de hoeveelheid aan boeken die er staan zijn er ook overal zithoeken en ruimtes waar de studenten kunnen studeren. Vanuit de bibliotheek lopen we door naar het ‘Native History Museum”. Op de campus bevind zich dus gewoon een museum waar je als bezoeker van buitenaf naar binnen kunt maar dat ook voor de studenten ter beschikking staat en een aanvulling is op de geschiedenis lessen. We lopen verder naar de verschillende studiegebouwen met leslokalen. Ieder hoofd major heeft er een eigen gebouw waar de lessen en aanverwante lessen worden gegeven. Vervolgens is het tijd om naar de andere kant van de weg te lopen waar zich het gloednieuwe (a.s. januari is het pas 2 jaar oud) ijshockeystadion bevind. Zelfs nu, zonder publiek, hangt er al een bepaalde vibe laat staan dat hier een wedstrijd gespeeld wordt. We worden uitgenodigd om, als we er een keer zijn tijdens het seizoen, om te komen kijken en stiekem hopen we dat Ylva deze vibe ook gaat opsnuiven hier. Vanuit het stadion lopen we verder naar het krachthonk waar de ijshockey mannen bezig zijn met hun krachttraining. Eerlijk is eerlijk maar dit is geen vervelend plaatje om naar te kijken.
We laten het ijshockey stadion achter ons en steken over naar het volgende gebouw waarin meerdere sportdisciplines verzameld zijn, te beginnen met het zwembad. Dit kunnen we wel bekijken maar is momenteel nog leeg omdat ze het nog volop aan het schoonmaken zijn. Naast dit trainingsbad hebben de zwemmers ook nog een 50m wedstrijdbad in het centrum ter beschikking waar ze kunnen trainen en waar de grotere wedstrijden gehouden worden. In hetzelfde gebouw als het zwembad bevindt zich ook de sporthal waar de volleybal dames al aan het trainen waren, de worstelhal en de basketbalhal. En ook nu weer heeft iedere discipline zijn eigen ruimte ter beschikking. Tevens bevinden zich in dit gebouw de verschillende krachthonken.
We verlaten het gebouw en via de enige ‘slimme kruising’ in Sioux Falls steken we over terug naar de andere kant van de weg. Voor wie zich afvraagt ‘wat is een slimme kruising?”. Een slimme kruising is een kruising waarbij je de weg via de kortste route kunt oversteken en dat is dwars.
Vervolgens gaan we het medisch centrum binnen waar de medische staf en Dr. verblijven. De medewerkster die vandaag aan het werk is, benadrukt, net als iedereen, dat de studenten voor ALLES bij hen terecht kunnen, zelfs voor ‘homesickness’. Ook nu weer staat de mand met candies klaar en valt het wederom op hoe enthousiast en meedenken iedereen hier is.
Maar dan krijgen Don en Ailine een telefoontje. Ze worden bij de grote Vicking midden op het terrein verwacht voor een groepsfoto met alle 92 internationale studenten. Ja, ja programma is strak en dus wordt er in stramme pas naar de Vicking gewandeld. De studenten staan er al allemaal en helemaal klaar voor en enthousiaste Maggie klimt boven op de lader om een foto te maken. Wij schouwen het ons van een afstandje gaande, het is een schitterend beeld. Ons meisje staat daar tussen en we zijn mega trots op haar. Ze gaat dit avontuur aan in een schitterende omgeving. Dit wordt een ervaring die ze de rest van haar leven met zich mee gaat dragen. Als de foto is gemaakt bedanken we Don en Ailine voor de rondleiding en voor alles wat ze al voor ons meisje hebben gedaan en nog gaan doen. Als ze de tranen in onze ogen zien, drukken ze ons nogmaals op het hart dat ze goed voor Ylva gaan zorgen en dat ze in een warm bad terecht is gekomen; dat ze nu onderdeel uitmaakt van de Vicking familie.
De klok loopt inmiddels tegen 11.45u (l.t.) en dus is het voor de studenten tijd om richting de Dining Hall te gaan voor de lunch. Ook wij mogen mee aanschuiven en doen dat met alle plezier. Niet om te eten maar om er te genieten van de sfeer, goed om ons heen te kijken en alles wat hier gebeurd op te snuiven. Als Ylva klaar is met eten brengen we samen nog even een bezoekje aan de Augustana outlet store. Hier verkopen ze kleding en allerlei andere zaken van de universiteit. The Branch van de universiteit is mega. Ylva ziet een leuk jasje maar dat hebben ze helaas niet meer in haar maat. Maar ook een trui maar ook die hebben ze momenteel niet in haar maat. Dan nog maar een wachten.
Om 12.45u (l.t.) begint voor Ylva het middagprogramma en zit het ouderprogramma er voor nu even op. We nemen afscheid van haar en spreken af dat we haar aan het eind van de middag weer terug zien. Diep onder de indruk van wat we allemaal hebben gezien en gehoord lopen we naar onze auto. We zijn blij dat ons meisje zo goed is terecht gekomen en zien en voelen aan alles dat we haar hier met een gerust hart kunnen achterlaten.
We moeten vanmiddag, geloof het of geloof het niet, toch nog wat boodschapjes doen. Maar voordat we dat gaan doen rijden we eerst langs de Football- en Baseball velden en we bekijken het atletiek stadion. Van daaruit rijden we door naar het ‘Miro Aquatic Centre’. Dit is het zwembadcomplex gelegen niet ver van de universiteit waar de bevolking van Sioux Falls gebruik van mag en kan maken maar waarin Ylva ook zal gaan trainen. We gaan naar binnen en vragen of we even in het wedstrijdbad mogen kijken. Als je binnenkomt zie je meteen een joekel van een Amerikaanse vlag hangen en alleen dat al geeft een bepaalde sfeer. Je ziet dat Amerikanen trots zijn op hun vlag want niet alleen in alle sportcomplexen, maar ook op straat zie je heel veel vlaggen hangen. We dromen even weg en zien ons hier al zitten tijdens een wedstrijd.
Het bezichtigen van de sportcomplexen sluiten we voor nu even af en gaan opweg naar de verschillende winkels welke op ons lijstje staan. Te beginnen bij ‘SCHEELS’, een gigantische sportzaak en door ons omschreven als de Decathlon van Sioux Falls. Er staat hier zelfs een heus reuzenrad in de winkel om de kinderen stil houden. De reden waarom we hier een kijkje komen nemen is dat ze ons gezegd hadden dat ze hier ook brand van Augustana hebben maar dat viel vies tegen. Van Scheels wandelen we door (want dit ligt op hetzelfde terrein) naar ‘Budget one’ een gigantische mediazaak waar we kijken voor een bepaalde adapter voor Ylva die ze nodig heeft. We lopen er een beetje verloren rond maar na een tijdje vinden we wat we zoeken. Door naar stop 3, de Wallmart. “Ja, ja” we zijn er weer. Het bezoek gaat deze keer een pak sneller want Roel heeft mij de wacht aan gezegd en daar houdt ik mij dan maar aan. Na de Wallmart rijden we nog even naar de ‘One dollar tree voor de laatste spulletjes en dan ben ik helemaal gaar gewinkeld. Het is tijd voor een bakkie!.
Omdat we hele morgen en de afgelopen dagen flink in geweer zijn geweest, vind ik datgeen lekker bakkie verdiend hebben. En Roel wil heel graag een ijsje en dus besluiten we naar downtown te rijden waar we gisteren een heel leuk zaakje hebben gezien. Bij het zaakje aangekomen blijken ze alleen maar ijs en cookies te hebben en wat voor ene. Het meisje dat ons helpt geeft aan dat we bij de buren lekkere ‘koffie to go’ kunnen krijgen. En dus gaan we, nadat ik 2 cookies heb uitgezocht (want ze kosten een godsvermogen) en een ijsje voor Roel naar de buren. Hier bestellen we ons 2 lekkere latte met karamel en gaan dan buiten zitten. Even genieten van al het lekkers want dat hebben we na deze heftige dagen wel verdiend.
Daarna rijden we terug naar het hotel om de laatste spulletjes en de gestreken was op te halen. Ook nemen we wat spullen mee uit onze koffers en de koelkast die wij nadien mee naar huis nemen en/of opmaken in het laatste weekend of bij Ylva achterlaten, maar die we nu niet mee kunnen of willen meenemen in de koffer. Met de auto toch weer redelijk vol geladen rijden we, nadat Roel eerst bij de receptie is gaan vragen of het mogelijk is dat we volgend weekend als we terug zijn weer dezelfde kamer kunnen krijgen omdat ons meisje dan nog 2 nachtjes bij ons kan slapen. De receptioniste geeft aan dat dit geen enkel probleem is en noteert het vast bij onze namen. De scharmes van Roelie zijn onweerstaanbaar. We rijden terug naar de campus en onderweg bellen we Ylva dat we eraan komen en zij staat ons al buiten op te wachten om ons te helpen en binnen te laten. De meegebrachte spulletjes worden opgeruimd, papa wordt in een stoel neergezet en ik moet nog even met ons meisje mee naar het administratieve centrum omdat we nog een betaling moeten regelen die nog niet gelukt is. Maar welke met de hulp van de 1e iets minder vriendelijke mevrouw op deze campus uiteindelijk toch in orde komt. “Gelukkig want ik had er een beetje stress van. Maar wat was dat voor een chagrijn?. Och trek het je niet aan schat, dat zijn cijfermadammen en die zijn altijd zo serieus. Toch ben ik blij dat het geregeld is. Dat geloof ik”.
Tussen de middagpauze was ik al met Ylva bij de outlet geweest maar ik wilde er toch nog graag even terug met haar naartoe. Heb erover nagedacht en misschien past de trui die we hebben gezien toch. Ylva heeft er in 1e instantie niet zoveel oor naar maar om mij een plezier te doen gaat ze toch nog even mee. “Snel dan want hij gaat zo dicht. Ja dat weet ik, daarom ben ik ook haast aan het maken”. De mevrouw van het winkeltje herkent ons meteen en begint vriendelijk te babbelen. Ondertussen laat ik Ylva de trui passen en “ja”, hij zit wat ruim maar eigenlijk ziet dat wel heel leuk uit. “Inderdaad ja, dat had ik niet verwacht. Nou dan mag je je die van mama meenemen”.We kijken nog even verder en zien dan nog een ander leuk truitje dat we vanmorgen niet hebben gezien. “Oh ja, die is leuk”. Dus ook deze wordt gepast en uiteindelijk is de juffrouw weer 2 truien rijker en mama blij dat ze dochterlief toch nog iets van Augustana heeft kunnen geven. Als we terug lopen naar de kamer krijg ik een dikke knuffel. “Ik ben echt blij met u en papa en alles wat ik van jullie heb gekregen en wat jullie voor mij doen. Met liefde lieverd. Wij zijn supertrots op jou en jij verdiend dit”. Terug op de kamer heeft Roel een klein tukkie gedaan en gelijk heeft ie.
De klokt loopt inmiddels tegen 17.30u (l.t.) en dus wordt het tijd om terug richting de Dining Hall te lopen. Ylva gaat bij haar nieuwe vriendinnen zitten en wij gaan aan de zijkant bij het raam zitten vanwaar we alles goed kunnen overzien. Wat ons de afgelopen dagen al is opgevallen is dat ineens uit het niets een student op tafel gaat staan en dat hij/zij dan iets zegt en een lied begint te zingen waarna de hele zaal uiteindelijk meezingt dat vervolgens eindigt in een luid applaus. Ook nu weer en we begrijpen dat dit een soort van ontgroeningsritueel is van bepaalde sporten. Schitterend om te zien maar vooral ook hoe vervolgens de hele zaal erin mee gaat.
Wij sluiten vervolgens aan in de rij en hebben nog genoeg te kiezen. En terwijl we genieten van het eten zijn ook de emoties volop voelbaar. Het afscheid komt er nu echt langzaam aan. Wanneer we klaar zijn met eten gaan we een verdieping lager in een zithoek zitten en wachten we dat Ylva ook gegeten heeft en klaar is met de meisjes. Hier zit ook de mama van Maria te wachten en omdat zij morgen ook terug naar huis gaat, nemen we nu alvast afscheid.
Even later verschijnt ook Ylva en omdat ze vanavond verder niks meer op de planning hebben staan, gaan we met z’n 3-tjes nog 1 x samen een ijs eten voordat we voor 10 dagen afscheid nemen. Ik heb op internet onderzoek gedaan en volgens hen is ‘B en G Milky Way’ de place-to-be. Het is een kleine 10’ rijden vanuit de campus in de richting van ons hotel. En inderdaad “het is ‘de place-to-be’.Als we aan komen rijden zien we een super knus, nostalgische drive in ijszaakje gehuld in felle kleuren. Het is er gezellig druk met locals en dat is altijd goed. We kiezen niet voor de drive in maar parkeren de auto en als we uitstappen moeten we even zoeken waar we moeten zijn om te bestellen. De keuze is reuze en het duurt dan ook even voordat we eruit zijn. Het worden 3 medium strawberry shakes allen heeft hier de naam shake blijkbaar een andere betekenis. Want uiteindelijke krijgen we 3 veel te grote bekers met heerlijk aardbeien ijs maar het stukje ‘shake’ is ver te zoeken. Het is allesbehalve drinkbaar maar wel heel lekker. Ijskoningin Ylva zit wel de hele tijd te puffen en te steunen dat het zoveel is maar heeft wel als eerst de pot leeg. Op de voet gevolgd door Roelie. Ik moet helaas passen. Ik ben al geen ijseter (ik dacht ook dat ik een milkshake zou krijgen) en al helemaal niet als het dan zoveel is. Ik krijg mijn beker dan ook maar half op en de andere helft geef ik aan een zwerver. “Is die ook blij”. En ook al klagen we over de grootte, genieten doen we ervan zittend in de zon, op het kleine knusse terrasje voor deze zaak.
Dan is het tijd voor vertrek. Ylva moet haar tas nog inpakken, want morgen gaan ze met alle internationale studenten van woensdag t/m vrijdag naar ‘Nationaal Park Mount Rushmore’.We rijden nog even langs ons hotel om daar door ons meegebrachte kleerhangers op te halen (en die Roel was vergeten mee te nemen) en rijden dan naar de campus om Ylva af te zetten. Wanneer we onze auto voor de ingang van het gebouw waar Ylva woont parkeren horen we een geluid alsof 2 vliegtuigen tegelijk proberen op te starten. Als we uitstappen kunnen we elkaar amper verstaan van het enorme brommend geluid dat afkomstig is van een gebouwtje dat voor het gebouw van Ylva staat. We trekken zelf al snel de conclusie dat dit één of andere aggregaat is. Maar wat een lawaai. Binnen is het iets dragelijker maar wanneer we op de kamer van Ylva en Maria staan is dat brommend geluid echt heel goed hoorbaar. Daar valt echt niet mee te slapen en Ylva maakt er zich al een beetje druk om. Helemaal als Roel aankomt en zegt dat hij met een paar jongens gesproken heeft en dat die hebben gezegd dat dit ding de hele nacht aan blijft. Ylva gaat bijna op tilt, “hier kan ik echt niet in slapen”. Tijd voor Roelie om in actie te komen en kennis te maken met zijn Amerikaanse collega’s op de campus. Tijdens de rondleiding vanmorgen zijn we ook voorbij the Police office van de campus gelopen en die blijkt 24 uur per dag open te zijn. Roel wandelt er naartoe en een zeer vriendelijke politieman die deze melding zeer serieus neemt stuurt direct zijn collega’s aan naar de ‘plaats delict’.Als Roel terug is aan de voorkant van het gebouw ziet hij drie golfkarretjes met daarin politie-agenten staan. De golfkarretjes worden hier op de campus als heuse politie patrouilles wagens gebruikt. Dat is nog eens snel in actie schieten. Een vriendelijke politieagente vertelt hem dat zij de gemeente gebeld heeft en dat het inderdaad een aggregaat is die gebruikt wordt om de campus te voorzien van stroom. Echter normaal staat deze overdag aan en is het nu vreemd dat hij zo laat nog aanstaat en inderdaad behoorlijk veel lawaai ,want geluid mag je dit niet noemen, maakt. De medewerker van de gemeente heeft aan de politie aangegeven dat er oude dieselolie wordt verbrand. Het is een soort zelfreinigingsproces van deze machine en verzekeren dat om 21.00u (l.t) dat proces is afgelopen en de aggregaat uitgaat; we zijn benieuwd. En inderdaad, precies om 21.00u valt het apparaat uit en wordt het stil. Zo stil dat we de vogels weer kunnen horen fluiten. Hoewel die slapen nu ook. De agenten hebben gedaan wat ze konden doen en kunnen de melding afsluiten. Ze vertrekken even geruisloos als dat ze gekomen waren weer in hun patrouilleautotjes.Voor Roel is dat een goed teken en geeft het hem vertrouwen in hoe hier met meldingen wordt omgegaan. En de meisjes, die zijn blij dat het geluid weg is en dat ze rustig kunnen slapen.
En dan wordt het echt tijd om voor nu afscheid te nemen. Het valt ons alle 3 zwaar en deemoties gaan alle kanten op ook al weten we dat we elkaar over 11 dagen nog weer even zullen zien. We voelen aan alles dat Ylva ‘vertrokken’ is en haar plekje gaat vinden hier maar toch …
Terwijl we wegrijden en in de binnenspiegel van onze auto zo lang mogelijk naar ons meisje blijven kijken gaat er zoveel door ons heen. Supertrots zijn we op haar, we missen haar nu al, bezorgdheid etc. etc.. We laten de emoties zijn gang gaan en zitten zwijgend naast elkaar elk met onze eigen gedachten. Wanneer we onze vetrouwde hotelkamer binnenstappen voelt deze leeg zonder haar. We douchen ons en gelukkig vinden we troost bij elkaar. Roel maakt nog een theetje en terwijl we deze drinken laten we de afgelopen dagen de revue nog eens passeren. We hebben het goed gedaan.
Ondertussen is het 23.00u (l.t.) en zijn we helemaal kapot. We gaan slapen en denken alle beide aan onze kanjer die dit toch maar doet…..
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 207
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/043_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => the-realy-start-of-a-new-adventure-dag-2
)
[49] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109197
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-18
[photoRevision] => 0
[title] => The really start of a new adventure ....
[message] => The really start of a new adventure ……
Vandaag gaat het voor ons meisje echt beginnen. Om 10.00u (l.t.) wordt ze verwacht in het hoofdgebouw van de universiteit waar de introductieperiode van de internationals van start gaat. Ze beginnen met (niet geheel onbelangrijk) het regelen van haar bankzaken. Ze dient n.l. in het bezit te zijn van een Amerikaanse bankrekening met bijbehorende bankkaart. Maar voor het zover is laten wij de emoties de vrije loop.
We worden rond 07.30u (l.t.), na helaas wederom een gebroken nacht, wakker en zowel Roel als ik zijn ons ervan bewust dat het nu echt gaat beginnen. Haar “adventure” en voor ons het “loslaten”. We voelen dat dit alles bij het opstaan samenkomt en menig traantje vloeit. We kruipen nog een keer stevig tegen elkaar aan en houden ons nog eens goed vast elk met onze eigen gedachten.
Rond 08.00u (l.t.) staan we op, wassen ons en kleden ons aan. Daarna gaan we naar beneden voor het voor ons inmiddels vertrouwde ontbijt. Het begint al een beetje ‘onze’ keuken te worden en we zijn in ‘onze’ keuken deze ochtend niet alleen. We vinden nog net een vrije plek om met z’n 3-tjes te gaan zitten. Daarna is alles bezet en er zijn zelfs gezinnen (om dat ze te lui zijn om naar een andere ruimte te lopen) die staand aan een tafel ontbijten. We lachen erom maar eigenlijk is het triest. Na het ontbijt gaan we terug naar boven, poetsen onze tanden en verzamelen de spullen die nog mee moeten worden genomen naar de kamer van Ylva. Rond 09.30u 9l.t.) rijden we dan de, inmiddels ook al vertrouwde route, naar de Universiteit.
Bij het gebouw aangekomen, parkeren we onze bolideen lopen nog even met Ylva mee naar haar kamer om de spulletje op te ruimen en neer te gezetten. Maria en haar moeder zijn al aanwezig en druk bezig met het inruimen van haar spulletjes. Het is duidelijk merkbaar dat de moeder ook zeer blij is met hoe de kamer in 2 dagen tijd is omgetoverd tot een gezellig ‘thuis’ voor haar dochter….en ook voor die van ons. We bespreken nog kort even met Ylva en Maria wat ze nog nodig hebben van de Walmart en nemen dat voor onze rekening. De meisjes gaan daarna richting het hoofdgebouw om aan hun introductie te beginnen en de mama van Maria blijft op de kamer achter om de rest van de spullen van Maria nog in te ruimen.
Volgens afspraak rijden Roel en ik terug naar de Walmart waar we de afgelopen 2 dagen al menig uurtje in hebben doorgebracht. De oude man bij de ingang lijkt ons al te herkennen en vraagt zich waarschijnlijk af wat we nu weer komen doen. Het valt ons op hoe ongelooflijk rustig het is op deze maandagmorgen, het lijkt er zelfs een beetje uitgestorven. Het winkelt alleszins heel relaxt. Omdat we inmiddels al een beetje weten waar alles ligt, hoeven we niet rij voor rij af te gaan om de spullen die nog op ons lijstje staan (kastje, extra verlengsnoer, strijkijzer, staande lamp, schoenflat, white board, gereedschap en “kleine rommel”) bij elkaar te verzamelen. Ook hebben we nog wat spulletjes die we teveel of verkeerd hebben meegebracht, die leveren we in bij de servicebalie en daarvoor krijgen we ons geld terug. Uiteindelijk zijn we toch nog een goed uur en een kwartier bezig om alles bijelkaar te krijgen. Oorzaak: ik zie zoveel dat het moeilijk is mij te focussen op één, in een winkel als deze heb ik veel teveel impulsen.
Als we de auto hebben volgeladen, vinden we dat we wel een bakkie hebben verdiend. Bovendien is het ook de hoogste tijd voor een bakkie. Bij de Starbucks (hoe kan het ook anders) die we passeren, houden we stil. We bestellen er twee strawberry frappacino’s die we buiten op het terras gaan opdrinken. We zijn even helemaal klaar met de airco’s die op steenkoud staan in alle zaken waar je binnenkomt. Het verschil met buiten en binnen is voor ons veel te groot wat ervoor heeft gezorgd dat we alle 3 een fikse verkoudheid te pakken hebben. Buiten in de schaduw is het aangenaam en we geniet van ons bakkie en alles wat we voorbij zien komen.
Rond 12.15u (l.t.) rijden we weer terug naar de Universiteit waar we de spullen uitladen en naar de kamer brengen. Tijd om verder op- en in te ruimen hebben we niet want om 12.45u (l.t.) worden we verwacht in het auditorium van het hoofdgebouw. Hier is er voor zowel de ouders als de 92 internationale studenten (waarvan 18 sporters en één daarvan is ons meisje) een introductiebijeenkomst voorzien. Voordat we in de zal plaats kunnen nemen worden we persoonlijk hartelijk welkom geheten door de directrice en de onder directeur die beiden uitgebreid de tijd nemen en met ons in gesprek gaan. Eenmaal in de zaal valt het ons op dat er maar heel weinig ouders aanwezig zijn. We komen uit op 10 ouders incl. ons zelf. We vragen ons oprecht af, ondanks dat we begrijpen dat het niet voor iedereen even vanzelfsprekend is dat ze hun kind kunnen brengen, waar iedereen is en hoe het komt dat er zo weinig interesse is. “Je wil toch weten waar en hoe je kind terecht komt”.
Nadat alle nieuwe internationale studenten samen met hun ACE groepje de zaal zijn binnengekomen, begint de bijeenkomst. Nadat de directrice de studenten en ouders van harte welkom heeft geheten en aangegeven dat ze heel blij is dat er zoveel nieuwe internationale studenten dit jaar op Augustana komen studeren, houdt ze nog een kort praatje dat ze afsluit met “from now you are official Vicking Baby’s en Vicking Parents”.
Na de directrice neemt de onder directeur het woord en zo volgen alle afdeling die er binnen de universiteit zijn en ter beschikking staan van de studenten. Zelfs de commissaris van de politie komt uitleg geven, er is n.l. een permanente politiepost op de campus. En wat bij al deze sprekers opvalt, is dat ze continue benadrukken dat ze er voor de studenten zijn en dat ze zich niet moeten schromen om vragen te stellen. Alle deuren staan open en “there are a lot of candy’s in each office”. Een heel goed en duidelijk verhaal, dat volledig aansluit bij het beeld dat we de laatste maanden van deze universiteit hebben gekregen en waarvan we even ‘bang’ waren dat het te mooi was om waar te zijn. Het tegendeel wordt tot nu toe continue bewezen. Dit is één grote familie en ze willen dat iedereen zich in deze familie thuisvoelt en daar doen ze alles voor.
Na een uur beginnen de studenten aan een kennismakingsspel waarna wij besluiten om naar
de kamer van Ylva te gaan en deze verder in te richten. We merken en voelen bij ons zelf dat dit proces van inrichten ons goed doet. Het is voor ons belangrijk dat we haar ‘goed verzorgd achterlaten en dat het voor haar als thuis voelt’. Het (bijna) eindresultaat mag er wezen en we zijn echt blij hoe de kamer van de meisjes geworden is. Rond 15.30u (l.t.) zijn we klaar en terwijl we bezig zijn met het lijstje voor wat laatste (kleine) spulletjes, komt de mama van Maria binnenlopen. Ook zij is blij verrast met het resultaat en bedankt ons hartelijk voor alles.
We gaan terug richting ons hotel en merken dat we toch wel een beetje trek hebben gekregen. We passeren bij ‘Baggle Bob’ en omdat het ons daar zaterdag goed bevallen is, besluiten we er nu ook weer binnen te gaan. We bestellen ons deze keer wel allebei een baggle en een bakkie en laten ons dat goed smaken. Daarna rijden we door naar het hotel, waar ik eigenlijk moet beginnen aan de strijk van onze jonge dame. Ze heeft n.l. een hoop kleren die gekreukt uit het koffer zijn gekomen. “Mama … zou u die nog voor mij willen strijken?. Want tja ik heb geen tijd nu en weet eigenlijk ook niet hoe het moet”. En wat doe je dan als moeder, dan zeg je natuurlijk “ja schat dat doet mama wel voor jou”. Maar ik ben moe en heb een kleine ‘inzinking’ en dus begin ik i.p.v. aan de strijk, aan een powernapie. En manlief, die kruipt gezellig naast mij en doet hetzelfde. We slapen allebei ongeveer 3 kwartier dus het was een flinke nap. We zullen het nodig gehad hebben zeker.
Gelukkig schieten we nog optijd wakker want we worden n.l. om 17.15-17.30u (l.t.) terug op de universiteit verwacht. De ouders mogen vanavond n.l. mee aansluiten bij het diner. En ook al waren we er gisteren, ook vandaag zijn we van de partij. We willen zoveel mogelijk ‘opsnuiven’ van al hetgeen Ylva hier gaat doen en meemaken. En ook nu was het weer, buiten dat het eten perfect is en de keuze reuze, een hele beleving om erbij te mogen zijn.
Don Grinager, Ylva’s contactpersoon van de afgelopen maanden, komt ook eten en als hij ons ziet vraagt hij of hij bij ons mag aansluiten. Natuurlijk mag hij dat, we zijn deze man zo dankbaar voor alles wat hij voor Ylva gedaan heeft en vinden het fijn dat we nu dan in de gelegenheid zijn om hem dat persoonlijk te zeggen. Er ontstaat daarnaast een gezellig gesprek waarin Don op al onze vragen enthousiast antwoord geeft. Deze man heeft zoveel energie, al zegt hij zelf ook wel dat hij na deze introductie altijd helemaal kapot is. Helaas moeten we na een tijdje het gesprek afbreken omdat Don nog andere verplichtingen heeft. We bedanken hem en hij geeft aan “see you tomorrow for the tour”. Roel en ik genieten nog even na van de gezellig sfeer en alles wat er gebeurt en te zien is, in deze gigantische kantine.
De studenten hebben vanavond nog een laatste activiteit, ze gaan naar ‘Falls Park’. Falls Park ligt ligt direct ten noorden van Downtown Sioux Falls en is dé plek waar de stad zijn naam aan te danken heeft. Het park is ongeveer 50hectare groot en het middelpunt wordt gevormd door de indrukwekkende watervallen van de Big Sioux River. Naast de watervallen is er ook een uitkijktoren van 5 verdiepingen die je mooi zicht geeft op de watervallen en op de skyline van Sioux Falls. Omdat het park vlak in de buurt van ons hotel ligt en we het uiteraard ook nog graag willen zien, besluiten we om ook die kant uit te rijden. Buiten de natuurlijke schoonheid die we zien, zien we ook de studenten overal lopen. We houden gepaste afstand maar zien wel dat ons meisje al druk aan de babbel is. Dat is mooi en fijn om te zien. Roel en ik maken een wandeling door het park, genieten van de watervallen en het uitzicht en besluiten daarna om terug te gaan naar ons hotel. Er wacht daar immers nog een strijk op mij. Met ons meisje spreken we af dat ze vooral moet genieten en als ze klaar zijn en de anderen rijden terug naar de campus, dat ze ons dan mag bellen en dan halen we haar op.
Terug in het hotel, dat op nog geen 10’ rijden van de Falls ligt, begin ik aan de (voorlopig) laatste strijk voor ons meisje terwijl Roel naar beneden gaat om een theetje te halen bij de receptie. Dat wordt niet alleen een theetje halen maar een hele ‘the talk’ want 30’ later komt hij pas terug. Ondertussen ben ik al klaar met de strijk en heeft ons meisje net gebeld dat ze klaar zijn en dat ze graag wil worden opgehaald. Dan doen we dat natuurlijk.
Onderweg terug en in de hotelkamer verteld ze honderduit over de dag van vandaag. Hoe leuk het was, dat ze al veel nieuwe mensen heeft leren kennen, dat ze leuke gesprekken heeft gevoerd en dat ze zelfs al met een paar meisjes een hele leuke klick heeft. Eén van die meisjes komt uit Potsdam (D) en is voor 4 maanden, via een uitwisselingsproject, hier op Augustana. De 4 maanden moeten nog beginnen maar Ylva vind het nu al jammer dat ze dan al weggaat. “Ze lijkt een beetje op Elodie (vriendin van inLuik) en ik ben er zeker van dat als zij 4 jaar zou blijven we hele goede vriendinnen zouden worden. Maar dat kan nu toch ook?. Ja, dat klopt maar dat is toch net wat anders. Maar we gaan het zien. De komende 4 maanden gaan we in elk geval plezier hebben. Dat is goed”.
Vannacht is de laatste nacht (voor de komende 10 dagen) dat ons meisje bij ons kan maar ook wil slapen.Vanaf morgen slaapt ze op haar eigen kamer omdat ze woensdagmorgen al heel vroeg vertrekken op introkamp. Terwijl Roel en ik genieten van een theetje raakt Ylva niet uitgepraat over alles wat ze vandaag heeft meegemaakt en gezien. “Ik heb nu al zin in morgen en de dagen die daarna gaan komen. Maar ben ook heel blij dat ik vannacht nog bij jullie mag slapen. Wij zijn ook blij dat je vannacht nog bij ons bent schat”. Omdat Ylva morgenvoeg alweer optijd op de campus moet zijn, overleggen we even hoe laat we moeten opstaan en wat we gaan doen. We besluiten om hier in het hotel te ontbijten en niet op de campus. “Ik wil graag nog samen met jullie ontbijten. Dat kan lieverd en wij vinden dat ook fijn”. We spreken af dat we om 06.30u (l.t.) opstaan en dan vanaf 07.00u (l.t.) gaan ontbijten. Daarna brengt Roel Ylva al naar de campus en kan ik nog wat “potkerren”
Het is inmiddels 22.30u (l.t.), de luikjes vallen langszaam dicht en het belooft morgen ook een intensieve dag te worden. Tijd dus om te gaan slapen.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 221
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/851_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => the-really-start-of-a-new-adventure
)
[50] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109171
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-17
[photoRevision] => 0
[title] => Het ‘nieuwe’ thuis krijgt langzaam vorm …
[message] => Het was een broeierige nacht waarin we alle 3 meermaals zijn wakker geworden. Niet alleen vanwege de verkoudheid waar we alle 3 mee kampen, maar ook omdat we een (en dat is zacht uitgedrukt) een ietwat gedateerde airco hebben die, als hij aanstaat, als een tractor uit het jaar stilllekes klinkt. We hadden daarom voor het slapen gaan besloten om deze niet aan te zetten; dat hebben we geweten. Halverwege de nacht leek het echter alsof we in een sauna in slaap gevallen waren, waardoor we gedwongen werden om onze tractor op te starten. Hierdoor konden we de warmte wat verdrijven en een poging doen om toch nog een paar uurtjes te slapen. Gelukkig zijn we alle 3 nog in slaap gevallen en uiteindelijk rond 07.45u (l.t.) wakker geworden.
Nadat we ons hebben gewassen en aangekleed gaan we richting de ontbijtzaal. Ook hier is het vandaag weer een drukte van belang en lijkt het erop dat er gisterenavond een bus vol met bejaarden is aangekomen. En bejaarden die hebben geen tijd en dus moeten wij jonkies achteraan sluiten om ons eten te pakken. Gelukkig is de keuze niet reuze waardoor het snel gaat.
Na het ontbijt gaan we terug naar onze kamer waar Ylva om 10.00u (l.t.) met Nonkel heeft afgesproken om te facetimen om nog enkele zaken op de computer in orde te maken i.v.m de school van Ylva. Terwijl Ylva met Nonkel aan de slag gaat, gaat Roel even bij de dame van de receptie langs om te vragen of we in onze kamer mogen blijven. Want eigenlijk zouden we vandaag moeten switchen omdat ons meisje naar de campus zou gaan en we dan een andere kamer zouden krijgen. Maar we voelen alle 3 dat het daar nog net te vroeg voor is en dat niet alleen wij, maar ook Ylva, graag de komende 2 nachten nog bij ons blijft slapen. De uiterste vriendelijke dame begrijpt de situatie en zegt dat het geen enkel probleem is :-). En ik, ik facetime nog even met Bomma. We hebben n.l. op onze ringdeurbel gezien dat ze vandaag nog bij ons is geweest en zijn natuurlijk, buiten dat we haar toch zouden bellen, benieuwd naar het waarom. Gelukkig is alles, “boeten dat het jel wärm is”, alles in orde.
Rond 11.00u (l.t.) zijn we klaar met ons facetime rondje en verzamelen we de spullen om naar de campus te gaan. Ik informeer, bij de vriendelijke dame van de receptie, of het mogelijk is om wat poetsspullen te lenen zodat we voordat we de kamer gaan inrichten deze eerst eens even grondig kunnen schoonmaken. En ook nu weer krijgen we de volledige medewerking. Ze verdwijnt even en komt vervolgens terug met een emmer met daarin doeken en poetsgerief.
Als we bij de kamer aankomen, is Maria nog niet gearriveerd en dus beginnen we al maar vast met schoonmaken. Wat gebeurt is, is gebeurt en het kan maar gedaan zijn. Bovendien is de kamer nu ook weer niet zo groot dat we er met 5 man kunnen poetsen. Als Maria met haar moeder en haar 3 koffers met spullen komt aanzetten, is de kamer al stofvrij en gedweild. We bespreken met elkaar de planning. Wij willen graag eerst de gezamenlijke spullen halen zodat we weten wat we hebben en hoeveel opbergruimte er dan is. Marie heeft duidelijk een ander plan, zij heeft eerst nog afgesproken met andere Brazilianen. We overleggen even en het is voor haar geen probleem als wij voor de spullen gaan kijken, foto’s doorsturen en als het voor haar akkoord is, we de spullen dan meebrengen. Lekker handig, maar het geeft ons wel de ruimte om op ons eigen tempo te kijken en ons meisje kan kiezen wat zij graag wil en dan kan Maria ja/nee zeggen. Wat voor haar belangrijk is, is dat ze dezelfde stoelen, kastjes, opbergboxen etc. nemen zodat de kamer geen ratjetoe wordt. Nou laat dat maar aan ons over, dat komt wel goed. Ylva weet precies wat ze wil en gelukkig vind Maria dat ook mooi.
Als we de gezamenlijke spullen hebben gekocht en afgerekend brengen we deze naar de auto. “Ik ben benieuwd of we alles erin krijgen. Natuurlijk krijgen we alles erin, we hebben zelfs nog ruimte over”.Gelukkig maar want we moeten nog terug voor ronde 2: de persoonlijke ronde. Maar eerst gaan we even een broodje eten bij de Subway (die in de Wallmart is gelegen) want onze innerlijke mens begint te protesteren. Terwijl we genieten van ons broodje, dat met veel zorg en toewijding is gemaakt door de medewerkster die haar job heel serieus neemt maar ook ligt autistisch is (ik stond op de verkeerde plek om te bestellen en werd daarover terecht gewezen terwijl er niemand anders stond), bekijken we ook hoe het hier in deze gigantische winkel allemaal gaat. We verbazen ons over 1) hoeveel mensen er werken, maar 2) ook dat hier mensen van alle gadingen en leeftijden werken. Zo staan er bij de uitgangen 2 hoogbejaarden mannen die als je naar buiten gaat, je bon controleren en kijken of je ook alles hebt betaald. Dit is een baantje voor het baantje want door alle ’honderdeen’ tasjes die iedereen in zijn kar heeft (alles wordt n.l. in een apart tasje gestopt), zie je echt door de bomen het bos niet en dus al helemaal niet of iedereen alles heeft betaald.
Rond 14.00u (l.t.) beginnen de dames aan ronde 2. Roel is er na ronde 1 n.l. helemaal klaar mee en besluit om buiten te wachten. Omdat hij weet dat dit toch wel even gaat duren, maakt hij een wandeling door het Mall District. En hij observeert en valt hem op dat veel Amerikanen hele grote auto’s rijden en dat die auto’s hier helemaal vol worden gestopt met boodschappen. Waarschijnlijk omdat deze mensen van verder moeten komen en daardoor voor meerdere dagen / weken inkopen doen. Althans dat hoopt hij toch want als dit eten is voor een paar dagen …
Inmiddels is het 15.20u (l.t.) en zijn de dames nog niet buiten. Roel komt naar binnen en doet een poging om ons te zoeken, maar in een winkel als deze is dat zoeken naar een speld in een hooiberg. Hij besluit ons te bellen, “zijn jullie de winkel aan het leegkopen?. Bijna, we hebben nog een beetje overgelaten voor anderen. Maar we staan nu bij de kassa en komen eraan. Het zou tijd worden”. Met een kar volgeladen komen we naar buiten, “goeiedag moest dit echt zo lang duren?. Ja we zijn rij voor rij afgegaan. Daar was ik al bang voor, gelukkig dat ik niet ben mee geweest. Wij zijn ook blij om jou weer te zien lieverd”.
Als we terug op weg zijn naar de campus krijgt Ylva van Maria een berichtje dat zij met haar mamma terug is naar het hotel. “Nou lekker dan, dan laden wij zelf wel alles uit. We moeten de spullen al voor haar meebrengen en nu mogen we ze ook nog zelf naar binnen en boven dragen. Ah lieverd we snappen dat je misschien even wat gefrustreerd bent, maar voor haar is het ook niet makkelijk en jij hebt wel je mama en papa bij je. Dat is waar”. Als we beginnen met uitladen, bieden meteen een aantal jongens die toevallig in het gebouw zijn aan om te helpen en binnen no-time staat alles boven op de gang.
Terwijl Roel begint met het in elkaar zetten van de kastjes rijden ik en ons meisje terug naar het hotel om daar haar koffer met kleren en andere spullen op te halen. Ik merk dat ik het zwaar heb, het wordt nu heel definitief. En niet alleen ik heb het zwaar als we de spullen aan het verzamelen zijn, ook bij ons meisje komen er tranen. We houden elkaar even stevig vast en ik spreek uit dat ik hoop dat ze komende nacht en de nacht nadien nog bij ons komt slapen en ik merk dat ze dit zelf ook heel graag wil. Gelukkig!.
Als we alles bijelkaar hebben gepakt en in de auto geladen, rijden we terug richting de campus en richting Roel. Die is, als we aankomen, al goed opgeschoten. De kastjes van zowel Ylva als Maria zijn, door onze handige Harrie,in elkaar (“het is geen Ikea kwaliteit”)en op de plek gezet, de stoeltjes zijn geplaatst, het kleedje is gelegd, de ijskast met magnetron op de plek gezet en de kabeltjes netjes weggewerkt. “Goed bezig geweest Roelie”.
De klok loopt inmiddels tegen 17.30u en onze innerlijke mens begint zich weer te melden. Om niet teveel tijd te verliezen besluiten we om naar de ‘Dining Hall’ van de campus te gaan. Maar eerst gaan we beneden even een kijkje nemen bij de wasserette. Ieder gebouw heeft n.l. naast een eigen keuken en grote zithoeken, ook een eigen wasserette waar de studenten hun kleren en andere spullen kunnen wassen. We hebben wat kleren van de afgelopen week verzameld en ook het nieuwe beddengoed moet even gewassen worden alvorens het kan worden opgelegd. Op deze manier slaan we 2 vliegen in 1 klap. Wij hebben onze spullen weer schoon en ik kan ons meisje laten zien hoe het werkt en wat ze moet doen. Ze heeft immers tot de dag van vandaag nog nooit zelf hoeven te wassen. Het is even kijken en zoeken, maar het lukt en terwijl wij gaan eten draait ons wasje. Perfect!.
Tijdens de wandeling naar de Dining Hall, wat zo’n 5’ in beslag neemt, verbazen we ons weeral over hoe mooi en goed verzorgd dit complex eruit ziet. En ook de Dining Hall laat niets aan de verbeelding over. Op de bagage grond ligt een heuse Starbucks en ander koffietentje en er zijn allemaal gezellige zithoeken. Er is een heuse fanshop van het Augustana College, die helaas (of misschien gelukkig) gesloten is. We nemen de trap naar boven en weten niet wat we zien. Hier is een heus restaurant met allemaal verschillende afdelingen waar de studenten kunnen kiezen wat ze willen eten en drinken. Er is voor elk wat wils en aan alles is gedacht. Zelfs het aantal kcal staan achter de maaltijden. De sfeer is gemoedelijk en het verbaast ons hoeveel studenten toch al hier aanwezig zijn. Het personeel achter de buffetten is super vriendelijk, niet alleen naar ons maar ook naar de studenten. We zoeken ons een rustig plekje bij het raam en genieten niet alleen van het eten, maar ook van alles wat er om ons heen gebeurt. We zien ons meisje stralen en wij beseffen dat dit de sfeer is waar ze de komende weken, maanden, jaren in gaat vertoeven. Je ziet het soms wel eens op t.v. maar in werkelijkheid is het dus ook echt zo.
Als onze buikjes weer zijn gevuld en we de sfeer hebben opgesnoven, lopen we weer terug naar de kamer van Ylva. Ondertussen is de was klaar en dus stoppen we deze eerst even in de droger (ja, ja die staan er ook) alvorens naar boven en terug aan de slag te gaan. Roel helpt nog met het ophangen van de spiegel op de deur want een dames kamer zonder spiegel, dat kan niet en gaat daarna een rondje wandelen. “Het uitpakken van de koffer en het opruimen hiervan dat is iets voor jullie, daar bemoei ik mij niet mee. Verstandig papa”. Ons meisje en ik gaan aan de slag met haar spulletjes. Ik vouw en leg ze voor haar klaar en zij moet ze zelf een plekje geven. Ze moet immers zelf weten waar ze alles legt. Zeker ook omdat de ruimte die ze heeft maar beperkt is. Ze krijgt veel opgeborgen maar al snel komen we erachter dat ze toch nog een extra ladekastje nodig heeft en dus wordt er opnieuw een lijstje gemaakt met wat er morgen nog gehaald moet worden. Hier komen dan naast het kastje en wat gereedschap, ook een magneetbord, plant en schemerlamp op te staan om de kamer net iets meer aan te kleden en gezelliger te maken. Ook besluiten we om het schoenenrekje dat we gekocht hebben niet op te zetten (omdat dat teveel plek in beslag neemt) en terug te brengen en te vervangen door een schoenenflat.
Als Roel terug komt van zijn wandeling over de campus is niet het eerste wat hij zegt “Goh dames wat hebben jullie dat goed en mooi gedaan”. Nee, dan horen we eerst “was ik nog maar eens 18 en kreeg ik deze kans, dan wist ik het wel”. Om vervolgens toch te zien dat we goed zijn bezig geweest en dit ook zegt “het ziet er al mooi en gezellig uit het kamertje”.
Inmiddels is de was en daarmee ook het beddengoed droog. We maken het bed nog mooi op en dan is het goed geweest voor vandaag. Het is ondertussen 20.00u (l.t.) en de kamer van ons meisje er echt al leuk en gezellig uit. Het harde werken van vandaag is zichtbaar geworden en het geeft ons direct een ander gevoel dan gisteren en vanmorgen. Zag ons meisje het toen nog even niet zitten, nu is ze tevreden. “Ik ben echt heel blij met mijn kamer en hoe we het hebben ingericht. Ik vind het heel gezellig en ben blij dat jullie me zo goed geholpen hebben. Vanmorgen zag ik het even niet zitten maar ben nu heel tevreden, dankjewel. Heel graag gedaan lieverd, voor mama en papa is het ook belangrijk dat jij je hier goed voelt”.
Moe maar voldaan rijden we terug naar ons hotel. Ylva springt meteen onder de douche en Roel en ik maken nog een wandeling naar Falls Park. Even afschakelen, even proberen het hoofd leeg te maken en onze emoties met elkaar te delen. Het is allemaal heel mooi wat ons meisje mag en kan gaan doen, we voelen wel dat ze hier in een goede, mooie en warme omgeving zit, maar het is en blijft aan de andere kant van de wereld.
Terug op de kamer nemen we zelf nog een doucheke en terwijl ons meisje al in dromenland ligt, drinken wij nog een kopje thee, overlopen nog een keer de dag en ploffen daarna in bed in de hoop dat we vannacht beter slapen dan gisteren.
Welterusten en slaap wel …
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 194
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/757_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => het-nieuwe-thuis-krijgt-langzaam-vorm
)
[51] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109147
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-16
[photoRevision] => 0
[title] => De eerste kennismaking met Augustana University ..
[message] => We hebben vannacht, nadat we gisterenavond laat of beter gezegd vanmorgen vroeg in bed zijn gekomen, alle 3 goed en aan 1 stuk door geslapen. Roel wordt als 1e wakker en al snel volgen Ylva en ikzelf. Kijkend op de klok lijkt het alsof we een gat in de dag hebben geslapen, het is immers al 08.30u (l.t.), maar uiteindelijk was het toch maar een nachtje van 7 uurtjes. Als we de gordijnen openen zien we dat we deze keer echt ‘a beautiful vieuw’ hebben en zien we ook meteen een beetje van de omgeving waarbij ons meteen opvalt dat het hier een stuk rustiger is als waar we vandaan komen.
Nadat we ons gewassen en aangekleed hebben, gaan we naar beneden voor het ontbijt. De ontbijtzaal is klein en knus dat hadden we gisteravond al snel gezien, maar als we binnenkomen hebben we even het idee dat we verkeerd zijn. Er zit n.l een hele groep bejaarden gezellig te keuvelen en dat in combinatie met de entourage doet ons even denken dat we in een bejaardenhuis terecht zijn gekomen. We zoeken ons een plekje en als we nog niet goed en wel zitten, komt de ‘cheffin ontbijt’ (ook hoog bejaard) naar ons toe om uit te leggen hoe alles werkt. Alsof dat zo ingewikkeld is als het assortiment heel beperkt is waaruit gekozen kan worden. Daarna neemt ze weer plaats op haar krukje en houdt ze alles als een havik in de gaten. En als er iemand nieuw binnenkomt of je staat even te kijken omdat je toch twijfelt over wat te kiezen, staat ze meteen naast je en voorziet je van (ongevraagd) advies of uitleg. Verder valt het ons op dat hier een heel ander slag mensen is dan in NY en we vinden het soms moeilijk om te beoordelen of het nu toeristen zijn of mensen die hier voor hun werk verblijven. Ook zien we koppeltjes waarvan we denken “hoe hebben die elkaar gevonden” en komt ons meisje voor zichzelf tot de conclusie dat er nog hoop voor haar is.
Na het ontbijt gaan we terug naar onze kamer en merken we dat we eigenlijk alweer moe zijn. We besluiten dan ook om terug op bed te gaan liggen en kijken wat er gebeurt. Vallen we terug in slaap dan is dat prima en vallen we niet terug in slaap dan staan we op en gaan we op pad. Het 1ste is het geval, we vallen alle 3 weer als een blok in slaap en het is na 12.00u (l.t.) als we terug wakker schieten. “Ow … we waren precies heel moe als we nog zolang hebben geslapen”. Gelukkig hebben we vandaag geen strak programma en dus hoeven we ons niet schuldig te voelen. Nog steeds niet helemaal fit / uitgeslapen besluiten we toch dat het tijd is om op te staan want anders liggen we, als we niet uitkijken de hele dag in bed. En dat kan ook weer niet want om 15.00U (l.t.) wordt Ylva voor de 1e keer op de universiteit verwacht en voor de tijd willen we toch al een beetje van de omgeving hebben verkend.
Het is uiteindelijk 13.20u (l.t.) als we in de auto stappen en op verkenning gaan in en rond Sioux Falls. Al snel trekken we de conclusie dat het hier veel weg heeft van ons geliefde Dilsen. Het is rustig en de omgeving komt “liefelijk” op ons over. We kiezen ervoor om de ring te nemen. Eerst rijden we oostelijk via 10th street, om vervolgens zuidelijk te rijden via Cliff Avenues, dan via 33th West, dan even south via de 115 om vervolgens via 37th street naar het ‘Mall District’ te rijden. Deze rit geeft ons een duidelijk beeld van Sioux Falls en de eerste indrukken zijn goed. Er hangt, zoals in de reisgidsen omschreven wordt, een relaxte sfeer en het gaat hier allemaal gewoonweg iets langzamer.Je voelt je echt op de boerenbuiten.
Vanuit het Mall district rijden we richting de Augustana University. Onderweg stoppen we nog even voor een bakkie en iets lekkers bij ‘Baggle Boy”. Een lokaal tentje vlak bij de Universiteit waar ze heerlijk versgebakken baggles met beleg verkopen. Maar we hebben geen honger, alleen maar lekkere honger en dus gaan we voor 2 heerlijke muffins met carotcake smaak en een andere plaatselijke delicatesse die lijkt op een kersenflap.
Als hetons heeft gesmaakt, stappen we terug in de auto en rijden we het laatste stukje richting de Universiteit. En op dat moment komen bij ons alle 3 emoties naar boven. Hier zal ons meisje als alles goed gaat de Komende 4 jaar vertoeven en zich verder ontwikkelen. Het Universiteitscomplex ziet er op het eerste oog prachtig uit. De gebouwen, de sportcomplexen en het terrein waar dit alles is gehuisvestigd ligt er perfect bij. Het maakt echt indruk op ons en we merken dat het Ylva een goede vibe geeft. We parkeren onze auto en gaan opzoek naar het administratie-gebouw. Dit is even zoeken op dit grote complex en dus besluiten we een ouder koppel dat ons tegenkomt aan te spreken en te vragen of zij misschien weten waar we moeten zijn. De dame in kwestie weet dat zeker, zij heeft zelf hier op school gestudeerd en nu is ze de kamer van haar kleinzoon in orde komen maken die hier studeert. Gezellig pratend wandelt ze met ons mee en wijst ons waar we moeten zijn. Bij het administratiecentrum aangekomen nemen we afscheid en gaan naar binnen.
Eenmaal binnen wordt Ylva vriendelijke ontvangen. Er wordt direct tijd voor haar gemaakt, ze krijgt een uitgebreide gepersonaliseerde welkoms-map en aan haar wordt de eerste belangrijke informatie medegedeeld. Daarna loopt een 2e jaars samen met ons naar het gebouw waar Ylva haar kamer ligt en waar ze het komende jaar zal verblijven. Terwijl we daar naartoe lopen raken we nog meer onder de indruk van alles wat we hier zien. Onze eerste indruk is echt goed en overtreft alle verwachtingen. Het gebouw waar Ylva zal wonen is de ”A.J. Bergsaker Hall”; één van de drie complexen waar de studenten kunnen verblijven maar deze ligt het dichts bij het zwembad, vandaar dat Ylva hiervoor gekozen heeft.. Bij binnenkomst worden we opgewacht door de roommate van Ylva; de Braziliaanse Maria en haar moeder. Een hartelijke begroeting volgt. Na weken van over en weer appen zien ze elkaar nu dan eindelijk in reallive. Met Maria zal Ylva dit jaar “samen wonen”. Voor ons is het belangrijk om te zien dat de 1se klick goed is en duidelijk anders als 3 jaar geleden met ‘Inni-Minnie”. Ze laten ons even met rust zodat we samen met de begeleidster naar de kamer kunnen. Dit blijkt kamer 204 (hetzelfde kamernummer als we in ons hotel hebben) te zijn en is ook gelegen op de tweede verdieping. Ook nu weer is de eerste indruk goed. Er zijn gemeenschappelijke ruimtes, een keuken, aparte studieruimten, gezamenlijk sanitair. De kamer van Ylva en Maria is vergeleken met de kamer van het 1e jaar in Luik ook ruim en ziet er prima uit. De kamer is voorzien van twee bedden (twee stapel bedden zonder een onderste bed zodat de ruimte goed gebruikt kan worden onder het bed), een magnetron, een koelkast met vriezer, een bureau, een kastje en een muurkast.. Kortom: niks mis mee … “ik denk dat ik het hier wel kan volhouden”. Vlak daarna verschijnt ook Maria en haar moeder en al snel ontstaat er een spontaan gesprek met handen en voeten want de mama van Maria spreekt geen Engels (enkel Portugees) dat met name gaat over het inrichting van deze gemeenschappelijke kamer.
We besluiten met zijn vijven terug te rijden naar het Mall District om daar de eerste inkopen te gaan doen in de “Wallmart”. Enkele gezamenlijke stukken dienen er gekocht te worden en ook persoonlijke. Maar het is echt zoeken in deze gigantisch grote winkel. Het is bijna een dorp zo groot. En dan zijn hier enkele spullen toch net iets anders als bij ons wat de nodige stress oplevert.. Zo kennen ze bijvoorbeeld wel dekbedden, maar geen dekbedovertrekken. Ze doen hier eerst een laken en daar leggen ze het dekbed gewoon bovenop. Het is echt zoeken, puzzelen en ook nu komen de emoties weer naar boven; je wil immers dat je kind zo goed mogelijk achterblijft. En niet alleen bij ons, maar ook zichtbaar bij de moeder van Maria.
Na ruim 2 uur door de winkel te hebben gecrosst want je ziet soms door de bomen het bos niet meer en dan ben je aan de ene kant en moet je toch net weer iets hebben van de andere kant en dan ben je weer 10’ verder. Eén voordeel je komt hier aan je stappen. Met 2 redelijk volle winkelkarren lopen we richting de kassa om af te rekenen. Ook dit is een heel spektakel want ze stoppen elk product in een apart zakje. Hoezo milieubewust?. We laden alles in de auto, wat gelukkig net gaat en rijden terug naar de Universitieit. Daar brengen we deze eerste spullen naar de kamer en wordt alles nogmaals bekeken, geschoven met bureau’s en kastjes, besproken en nogmaals heroverwogen. Het inrichten is begonnen en niet alleen wij, in dit gebouw zijn meerder studenten met ouders inmiddels begonnen met het inrichten van hun kamers.
Inmiddels is het 18.30u (l.t) en is iedereen moe en zit vol met indrukken. We besluiten om te stoppen voor vandaag, morgen is een nieuwe dag. We brengen Maria en haar moeder terug naar hun hotel (zij hebben n.l. geen huurauto en waren met de Uber naar de Universiteit gekomen). Daarna gaan we opzoek naar een eettentje want we hebben nog niet gegeten en toch wel langzaam honger. We komen uiteindelijk uit in Downtown, het oude stadscentrum van Sioux Falls dat ook een gezellige en fijne indruk op ons maakt. Hier blijkt een openlucht concert bezig te zijn in het parkje bij de Falls. Super gezellig en leuk om te zien. Vooral omdat iedereen zijn/haar eigen stoel meebrengt om te zitten. Het ziet er uit als één groot gezellig terras met live muziek. We strijken neer op het terras van ‘Parkers Bistro’, vermoeid ,met emoties en vol met de eerste indrukken. We bestellen ons alle 3 een verschillende burger met chips (dat is hier heel normaal dat je overal chips bij krijgt) en terwijl we luisteren naar de muziek laten we ons deze goed smaken.
Om 20.15u (l.t.) als de buikjes zijn gevuld gaan we terug naar het hotel. Ylva en ik zijn nog te moe om “pap” te zeggen maar Roel wil nog even gaan hardlopen (op de loopband want buiten is het veel te warm). Terwijl hij zich in het zweet werkt gaan Ylva en ik onder de douche., even ‘me-time’.Als Roel terug is, gaat hij ook eerst douchen en daarna drinken we nog een theetjes en overlopen we de planning van morgen. Daarna gaan onze kaarsjes langzaam uit . Roel en Ylva liggen al op één oor. Om 22.45u (l.t.) vind ik het welletjes geweest en gaan ook bij mij de luiken toe. Hopelijk slaap ik vannacht wel door en heb eens een goede nacht.
Welterusten en tot morgen …
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 185
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/701_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => de-eerste-kennismaking-met-augustana-university
)
[52] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109130
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-15
[photoRevision] => 0
[title] => Bye Bye New York ....
[message] => Bye bye New York … op naar Sioux Falls
Helaas was ik vannacht alweer om 04.40u (l.t.) wakker; ik begin er langzaam moedeloos van te worden. Al zoveel maanden, weken en dagen zo weinig slapen, maar gelukkig slapen ons meisje en Roel wel gewoon door ondanks hun verkoudheid. Blijkbaar ben ik nadien toch nog in slaap gevallen want om 07.55u (l.t.) schrik ik wakker uit een gekke droom. Rechts naast mij slaapt Roel nog steeds maar als ik naar links kijk ligt Ylva al naar buiten te staren en op haar gsm te tokkelen. Als wij beginnen te kletsen is Roel ook snel wakker. We oeieren nog wat na en rond 08.15u (l.t.) komen we in actie.
Nadat we ons gewassen en aangekleed hebben, besluiten we om eerst te gaan ontbijten alvorens met de koffers aan de gang te gaan. Het ontbijt bestaat vandaag uit kliekjes van hetgeen nog over is van de afgelopen dagen. Maar het is nog voldoende om de 1ste honger te stillen. Als we klaar zijn ruimen we alles op, gooien weg wat weggegooid kan worden en facetimen nog even met Bomma. Die verteld ons dat het nog steeds heel warm is bij ons thuis, dat Lio-ke het goed doet maar dat hij alleen heel ondeugend is in de auto en dat ze met Leon [e-38] Jetje heeft gebeld om de overdracht te bespreken. “Maar wieer höb ich gein nieuts. Nou me dunkt”. We spreken met haar af dat we haar straks een berichtje sturen als we er zijn omdat het dan bij haar midden in de nacht is en hangen op.
Maar dan, dan begint het hoofdstuk koffers inpakken. Roel laat dit proces los.En terwijl Roel rustig op de bank plaatsneemt, beginnen Ylva en ik aan het inpakken van de koffers. We beginnen met die van Ylva omdat de op de heenreis precies op het gewicht was en we daar dus niks extra’s meer kunnen induwen. Als alles erin zit betekent het dat alles wat er dan nog op het bed ligt in de koffer van mij en Roelmoet. “Wat een zooi, dit gaat er echt niet in passen. Jij ging je er toch niet mee bemoeien”. Ik begin met stapelen en pakken, de tasje die we voor deze reis hebben gekocht zijn nog steeds ideaal en zorgen voor een ‘vacuüm effect’, maar de doos van de nieuw gekochte laptop van Ylva lijkt roet in het eten gaan te gooien. Want al zaten we op de heenweg onder het gewicht, het koffer lag wel helemaal vol. En nu met deze doos erbij, die toch wel 1/3 van één kant inneemt, wordt het dus een ander verhaal. “Ik zou die doos hier laten. Nee, we laten die doos niet hier. We hebben van alle onze computers nog de doos dus deze nemen we ook mee. Dan ben ik benieuwd hoe je dit gaat lukken. Maar ik ben een meester in stapelen en na tig keer heen en weer met spullen omdat ik natuurlijk ook het gewicht in de gaten moet houden, zit alles erin wat erin moet zitten. Nu kijken of ze ook nog dichtgaan. Ook dat lukt maar Roel moet wel bij beide koffers zijn gewicht in de strijd gooien, maar dicht is dicht. Als Roel de koffers van het bed tilt denkt hij dat het erom zal hangen. Omdat ik nu geen zin heb ik discussie spreken we af dat we ze op de luchthaven vooraf zullen wegen en als er dan toch iets uit moet, ik dat wel zal regelen.
Rond 10.45u zijn we klaar en omdat we nog ruim anderhalf uur hebben voordat we moeten vertrekken, besluiten we nog een keer terug te gaan naar Brayant Park om daar een laatste bakkie met een lekkere wafel te doen en een laatste keer te genieten van de Stadse rust. In een papieren zak hebben we de afgelopen week de flesje en blikjes bewaard die we hebben gedronken. In het begin als afvalscheiding totdat we erachter kwamen (doordat we zwevers in prullenbakken zagen zoeken en vaak met grote zakken vol flesjes zagen lopen) dat er statiegeld op zit. Met deze tas gaan we iemand blij maken.
Net zoals gisteren met de pizza komen we nu natuurlijk niemand tegen die ik de zak kan geven. Maar ik geef niet op. Als we vlak bij Bryant Park zijn zie ik een zwerver die de prullenbak aan het inspecteren is. Ik loop naar hem toe en geef hem de zak. Hij kijkt erin en is helemaal happy, en ik ook want ik heb een goede daad gedaan.
In Bryan Park zoekt Ylva een mooie plekje uit terwijl Roel een bakkie besteld en ik ‘a real Belgium Waffle’. We genieten nog een laatste keer van al het lekkers, deze mooie plek waar we even konden onthaasten en van NY.
Om 11.45u (l.t.) nemen we afscheid van ‘ons’ parkje en lopen terug naar het hotel. Daar checken we nog een laatste keer onze kamer en alle kastjes en laadjes. Trekken de bedden af, gooien alle lakens en handdoeken op een hoop en dan zijn we klaar voor vertrek. “Dag kamertje, bedankt voor the beautiful vieuw en leuke week.. Tot ooit weer”.We bedanken housekeeping, die al bezig zijn op onze gang, en nemen voor de laatste keer de lift van de 25ste naar beneden.
Het volgende wat we nu moeten doen, is een Uber bestellen die ons van het hotel naar ‘Airport La Guardia’ brengt. Appeltje - eitje want we hebben inmiddels ervaring met Uber. We zoeken ons een taxi uit en gaan over tot het boekingsproces. Als ik op betalen druk krijg ik de melding dat dit niet kan omdat de creditcard geen toestemming geeft. “Shit … dat komt natuurlijk omdat deze voor online betalingen geblokt is. Maar dan kunnen we die van mij ook niet gebruiken ….want die is ook geblokt. Inderdaad die kunnen we ook niet gebruiken en Pay Pal ook niet. We hebben dus een uitdaging”. Ik loop naar de receptie en leg de situatie uit, zij kunnen ook niet helpen maar verwijzen me door naar de bellboy die misschien een taxi kan regelen. Ik loop naar deze toe en leg hem de situatie uit. Hij staat mij heel vriendelijk te woord en zegt “no problem ….we gonna fix this”. En hij laat mij vervolgens hun taxilijst zien ….en wat schets mijn verbazing, de taxi nemen is nog net ietsjes goedkoper (voor zover je van goedkoop mag spreken) dan de Uber én we kunnen contant betalen. “Perfect!.” En dus regelt de bellboy dat de taxi over enkele minuutjes komt voorrijden.
We hoeven nog geen 5’ te wachten of een grote zwarte bolide komt voorrijden en er stapt een hele kleine dame uit; zij blijkt onze taxi-driver te zijn. Onze spullen worden in de taxi geladen en dan is het echt tijd om te gaan. In het centrum is het nog druk en nog even kunnen we genieten van het getoeter en gefoeter maar hoe verder we van NYC vandaan rijden, hoe rustiger het wordt. Onze drive-ster is ook rustig, ze zegt geen woord en is alleen maar druk aan het whatsappen met iemand. Het is een aangename rit n niet zo kamikaze als op de heenweg. Nee deze dame houdt zich keurig aan de regels, zet ons netjes bij terminal B af en helpt zelfs om de koffers mee uit te laden. Ze wenst ons “a save flight” en weg is ze.
Als we Airport La Guardia binnen stappen, worden we overvallen door een oase van rust. Geen gejaagde mensen die hun vlucht moeten halen, geen drukte van belang, nee het is er gewoon rustig en het valt ons op dat het ook niet zo groot is, althans terminal B toch niet.
Als 1ste gaan we op zoek naar een weegschaal want voordat we gaan inchecken willen we zeker zijn dat we geen overgewicht hebben. Als we deze gevonden hebben wordt het spannend. “Nou ik ben benieuwd. Ik ook”. Maar mijn gevoel voor gewicht heeft me niet in de steek gelaten en alle 3 zijn ze onder de 50lb oftewel 23kg. “Nou Netje goed gedaan, dat had ik niet gedacht”. Horde 1 is genomen.
Door naar horde 2: het inchecken. Normaal gezien kan hier weinig misgaan maar we zien dat we onze koffers zelf moeten inchecken. Dit lukt ons niet met mijn paspoort en krijgen steeds de melding dat er voor ons geen vlucht gevonden is. Een vriendelijke, we weten niet of het nu een jongen of meisje was, assistent helpt ons met zoeken en het uitprinten van de labels. Horde 2 is ook genomen.
Door naar horde nr.3: het bevestigen van de labels en afgeven van de koffers. Hier kan niks meer misgaan, zou je denken. Nog een laatste gewicht check en ook dat is in orde. Onze koffers staan bijna op de band als de dame bij de check-in balie nog 1x alles (lees: onze paspoorten en boarding passes) controleert en vraagt “who is Dautzemberg Johanna?. I am. Than you have a wrong ticket. A wrong ticket?”. Wat blijkt mijn voor- en n achternaam zijn omgedraaid op de ticket en dat mag niet. Ze doet in het begin een beetje gewichtig moeilijk en geeft aan dat ik zo niet mee mag doen n dat zijn geen aanpassingen aan de tickets mogen doen. Ondertussen is Roel alvast in de papieren een noodnummer van het reisbureau aan het zoeken. Voor het geval dat ….Vooruitdenken…..De dame blijft echter op haar computer “hengsten” en zeggen dat ze niks mag aanpassen. Ze vraagt wie dit geboekt heeft en we geven aan “an agency” en op dat moment lijkt ze wat te ontdooien. Denk dat ze dacht: “die mensen kunnen er zelf niks aan doen”. Ondertussen blijft ze op haar computer bezig en na verloop van tijd draaien er 2, aangepaste tickets uit. “Dankjewel bescherm engelen” want ik zag het al gebeuren, ons meisje en Roel die konden gaan en ik die eerst nieuwe tickets moest gaan regelen. Maar eind goed, al goed en horde 3 is ook genomen.
Blijft enkel nog horde 4 over: de douane. Dit valt gelukkig mee, het is niet druk en gaat allemaal heel vlot. Toch wordt onze tas eruit gepikt en gecontroleerd. De douané haalt het potje jam dat we hadden meegenomen eruit en kijkt ernaar alsof hij water ziet branden. Als we zeggen dat het “marmelade” is, zegt hij dat dat niet mag en onder “liquids” valt. Dat wisten we niet anders hadden. We het niet meegenomen en aan een zwerver gegeven. Maar ook horde 4 is een feit.
Eindelijk kunnen we op weg naar onze gate. En pas nu ontdekken we hoe groot dit vliegveld is. We wandelen zeker 20’ alvorens we bij onze gate aankomen. Hier kunnen we nog niet boarden en dus nemen we plaats op de stoeltjes. Het is inmiddels 15.15u (l.t) en dus tijd voor een bakkie. “Ylva en ik zullen wel wat gaan halen, dan kunnen we ook nog even bij de winkeltjes kijken. Bij één van de winkeltjes zien we een hele mooie drinkfles die me aan Marc (de pas overledenbroer van een vriendin/ collega coach laat denken). We contacten even en ik neem ze voor haar mee. Snel nog even naar Starbucks want anders heeft Roel nog zijn bakkie niet. Precies op tijd zijn we terug want om 15.45u (l.t.) begint het boarden.
Het boarden wordt geregeld door een steward die zijn taak heel serieus neemt. Groep voor groep mag iedereen naar binnen en omdat Ylva in groep 3 zit en wij in 4 proberen we met haar naar binnen te piepen, maar we worden teruggestuurd.
Om 16.25u zit iedereen in het vliegtuig en zijn we “ready for take off”, als de piloot omroept dat het heel druk s en dat we achteraan moeten aanschuiven om te kunnen vertrekken. Uiteindelijk gaan we pas om 17.25u(l.t.) de lucht in. Gelukkig is het een rustige vlucht zonder al teveel turbulentie.
Om 18.07u (l.t.) landen we uiteindelijk op ‘O-haro. Airport’. En voor wie nu denkt “dan hebben jullie maar 42’ gevlogen” die heeft het mis want er is onder nog een uur bijgekomen. Vanaf nu is het tijdverschil met thuis 7u.
Eenmaal geland hopen we er bijna te zijn, maar ook nu is het weer heel erg druk en staat er een file om te mogen taxiën naar de gate. Sterker nog onze gate is nog bezet en dus moeten we weer ‘even’ wachten. Dit even wordt uiteindelijk ruim een uur alvorens we naar de gate worden gebracht. Voor ons maakt dit, buiten dat we dood gaan van de hitte in het vliegtuig, niet veel uit. Wij hebben genoeg tijd voordat onze volgende vlucht vertrekt, al wordt dit ook steeds minder. Maar er zijn mensen in het vliegtuig die door dit wachten zich moeten gaan haasten om hun volgende vlucht te halen of zelfs gaan missen. De piloot verzoekt dan ook aan iedereen omdeze mensen als 1ste te laten uitstappen. Drie keer raden of dit ook gebeurt als we uiteindelijk om 19.10u(l.t.) aan de slurf worden gehangen.
Op papier hebben we nu nog ‘maar’ anderhalf uur voordat we weer moeten boarden en dus wil Roel eerst naar de gate lopen waar we moeten zijn, alvorens we ook maar iets anders mogen doen. Dat is verstandig van mijn ventje want de luchthaven hier in Chicago is gigantisch. Een groot gedeelte is ondergronds en beter geregeld en aangegeven dan de ondergrondse in NY. We zijn bijna 25’ onderweg voordat we bij onze gate zijn. We zoeken ons een plekje en Roel en Ylva gaan op zoek naar iets te eten want we moeten wel nog eten.
Om 20.25u (l.t.) begint dan het boarden voor de vlucht naar Sioux Falls. Dit verloopt vlot en als we uiteindelijk in het vliegtuig zitten begint ons meisje toch wel wat onrustig te worden. Ze beseft zich dat we nu op weg gaan naar haar nieuwe ‘thuis’ voor de komende 4 jaar als alles goed gaat.
Het vertrek staat gepland om 21.05u (l.t) maar de gezagvoerder laat weten dat we nog even wachten op passagiers die deze vlucht nog moeten halen aangezien dit de laatste vlucht die kant uit is. Vervolgens laat ze ons weten dat het stormachtig is onderweg, we turbulentie zullen krijgen en dat ze via een andere route gaat aanvliegen. En dan begint weeral het wachten, wachten, wachten en aanschuiven in een veel te heet vliegtuig. We worden er zelfs onpasselijk van. Uiteindelijk gaan we om 21.50u (l.t.) de lucht in ….“Thank God” ….want we zijn zowat geroosterd.
Om 23.01 (l.t.) landen we dan eindelijk, na een zeer turbulente vlucht op Sioux Falls Regional Airport. Alleen landen wil nog niet zeggen dat we er dan al zijn, dat hebben we vandaag wel geleerd. Maar gelukkig valt het hier mee en gaat het allemaal wat sneller dan in Chicago. We krijgen al vrij snel van onze vrouwelijke piloot te horen dat ze ons bedankt voor de vlucht , een aangenaam verblijf werst en dat we mogen uitstappen. En wat er dan gebeurt, dat hebben we nog nooit eerder meegemaakt maar het wel al heel vaak met elkaar over gehad. Zonder dat er ook maar iemand iets over zegt of opdracht toe geeft, begint iedereen rij voor rij uit te stappen. Er is wel een militair die van achter uit het vliegtuig naar voren snelt, maar die wordt door iedereen een beetje raar aangekeken met een blik van ‘wat doe jij nou’. Nee, rij voor rij mag iedereen z’n spullen pakken en weglopen zonder dat er ook maar iemand iets van zegt of er gedrang komt. Dit was zo’n gekke gewaarwording maar zo fijn want dan gaat het allemaal veel sneller en voel je je ook niet opgejaagd. Zalig!.
Gezien het tijdstip is het al donker en zien doen we dus niet veel meer. Maar als we het vliegtuig uitstappen is het eerste wat ons opvalt de klamheid en hoge luchtvochtigheid. De aankomsthal is niet groot of toch niet wat we gewend zijn, maar je hebt meteen het gevoel alsof je op de ‘boerenbuiten’ bent. Alles is heel knus en koozie. Het duurt even voordat onze koffers komen en het blijft ook altijd spannend óf ze komen als je meerdere vluchten hebt op een dag, maar gelukkig zien we ze op een gegeven moment van de band af naar beneden rollen. “Pffff” want Ylva maakte zich al zorgen en eerlijk gezegd zijn we ook zo moe. Het missen van een koffer konden we er niet bij hebben. Als we onze koffers verzameld hebben, lopen we naar de balie voor onze huurauto. De balie waar wij ons moeten melden blijkt al gesloten, lekker dan. Gelukkig staat er wel een bordje dat we ons bij een andere balie en andere firma mogen melden. Alleen dat geld voor iedereen die nog een huurauto moet ophalen, want er is nog maar slechts 1 balie open. En dus gaan we doen wat we vandaag al heel vaak hebben gedaan: wachten totdat we aan de beurt zijn.
Eenmaal aan de beurt worden we door een enthousiaste dame, die blijkbaar minder moe is dan wij, geholpen. Zij stelt ons wat vragen, informeert naar onze rijbewijzen en accordeert onze credit card. En dan, dan mogen we kiezen welke auto we willen. Ze heeft er 3 in de aanbieding voor ons: een kleine, een middelmatige en een grote. “Doe de grote dan maar want we moeten ook nog gaan verhuizen”. Op dat moment hebben we geen idee wat zij met groot bedoeld maar dat zien we dan wel als we buiten zijn. Zelf maken we ons al een voorstelling van zo’n grote pick-up. Dit ballonnetje wordt snel doorgeprikt als we buitenkomen en op zoek gaan naar onze auto, die we uiteindelijk vinden door gewoon op de sleutels te drukken. Onze bolide voor de komende dagen blijkt een witte, nog vrij nieuwe (want dat ruik je aan de bekleding) Hyundai Tucs te zijn. Maar heel eerlijk maakt het ons voor dit moment niet uit welke auto het is, we zijn doodop en willen naar het hotel en slapen.
We laden onze koffers en andere tassen in, wat overigens makkelijk gaat dus de auto is echt wel groot genoeg. Ik kruip achter het stuur, wat Roel wat minder vind maar hij is nu eenmaal een betere navigator. Roel zoekt even uit waar we naartoe moeten en we zijn vertrokken. Het is, en al helemaal in vergelijking met NY, heel rustig onderweg en bij alles wat we kunnen zien, zitten we hier inderdaad op de boerenbuiten. Na zo’n 10’ rijden bereiken we ons hotel, het ‘Country Inn Suites by Radisson Sioux Falls’. We moeten even zoeken voor een parkeerplekje want het staat er goed vol. Als we het hotel binnentreden worden we warm welkom geheten (echt niet dus) door de receptionist van dienst. Hij vraagt ons naar onze voucher en voor de rest komt er geen stom woord uit. Nu snap ik dat hij baalt dat we zo laat aankomen en hij daardoor wellicht langer is moeten opblijven, maar wij zijn ook moe en proberen ook nog vriendelijk te zijn.
Onze kamer is op de 2e verdieping en als we in de lift staan, zijn we er al voordat we er erg in hebben. Logisch natuurlijk maar we zitten nog in de flow van NY waar we naar de 25ste moesten. Aangekomen bij onze kamer werken de pasjes niet. Hoe ik het ook probeer, “het zal toch niet dat we nu weer helemaal naar beneden moeten naar die vriendelijke man”. Gelukkig is dit niet het geval, we hebben ze er gewoon verkeerd om ingestoken… duhhh. Als we de deur open doen weten we niet wat we zien. In vergelijking met wat we gewend zijn de afgelopen week is dit een balzaal. We hebben een ruime kamer met 2 hele grote bedden die ons toelachen. “Deze kamer is 2x die van NY”. Het plan was om de koffers neer te zetten en dan meteen het bed in te duiken en morgen dan wel weer verder te zien. Maar dat gaan we toch maar niet doen. We ruimen ze eerst even uit en op, drinken nog een theetje, bellen nog even met Bomma (want inmiddels is het bij haar 07.45u) om te zeggen dat we veilig zijn aangekomen en duiken dan stik, maar dan ook stikkalot ons bed in.
Wat een dag, we zijn de klokrond onderweg geweest. Nu slapen en dan vanaf morgen op verkenning en ontdekking waar het nieuwe avontuur van ons meisje gaat beginnen.
Welterusten en slaap wel!.
Liefs de Maïskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 2
[visitorCount] => 237
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/664_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => bye-bye-new-york
)
[53] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109109
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-14
[photoRevision] => 0
[title] => De laatste dag in New York is aangebroken ...
[message] => Vannacht was een onrustige nacht op Time Square. Ik ben een aantal keren wakker geworden door de hoeveelheid aan sirenes en het feit dat wij die kunnen horen bij ons op de kamer wil wat zeggen. Gelukkig hebben ons meisje en Roel redelijk goed er doorheen geslapen. Zij hadden allebei meer last van hun verstopte neus en pijn in de keel. De airco’s en het geregeld switchen van warm naar erg gekoeld, begint zijn tol te eisen.
Tegen 07.40u (l.t.) zijn we alle 3 waker en komt de Konings trein langzaam in beweging. We starten zoals altijd met een ontbijtje en daarna maken we ons klaar voor de dag van vandaag. Vandaag is onze laatste volledige dag hier in NY want morgen vliegen we door naar Sioux Falls, maar we hebben nog valles op de planning.
Als we ons hebben gewassen, aangekleed, ontbeten, opgeruimd en wat telefoontjes hebben gepleegd met België maken we ons klaar voor vertrek. We wandelen als eerste naar de FAQ Schwarz. Zoals ik al eerder vertelde, kun je hier een beer naar geheel eigen invullen laten maken. Roel en ik gaan dit doen voor ons meisje. Roel is zondag niet mee naar binnen geweest en ziet het nu allemaal pas voor de 1ste keer, “oh my God, wat is dit allemaal?. Het is dat het voor ons meisje is anders rende ik weer heel hard naar buiten”. We gaan voor de hond als basis omdat dit aan ons Lio-ke doet denken. Dan zoeken we er kleertjes bij uit die iets zeggen over ons, sportief en stoer. We laten er ook een hartje in stoppen dat klopt en we stoppen er een hartje in met daarin een ingesproken boodschap van Roel en mij. Als ze het dan moeilijk of zwaar heeft dan kan ze daar naar luisteren. Het eindresultaat is echt geweldig. Zelfs Roel moet toegeven dat hij het eerst niet zag zitten en een beetje kinderachtig vond maar nu hij het ziet en hoort toch wel heel leuk vind. “Goed idee Netje”. En Ylva … die is meteen verliefd op haar nieuwe knuffel en is er superblij mee. “Nu heb ik jullie altijd bij mij en als ik het dan zwaar heb, dan kan ik jullie horen. En als ik jullie mis, dan doe ik het zwarte t-shirtje aan en stuur ik jullie een foto, dan weten jullie dat ik het moeilijk heb”. Ik ben blij dat we het gedaan hebben en zo zie je maar dat een knuffel, hoe oud iemand ook is, altijd iemand blij maakt.
Vanuit FQA Schwarz lopen we terug richting Times Square en wel naar het opstappunt van de Big Bus. We willen vandaag n.l. nog een keer de rode route doen omdat we gisteren ergens voorbij gekomen zijn, waar we vandaag graag willen uitstappen. Maar voordat we opstappen halen we eerst nog even bij Starbucks een lekker bakkie en voor Ylva een Strawberry frappachino (die trouwens ook heel lekker is).
De bus staat al klaar en we kunnen meteen instappen. Deze keer zijn we niet de eerste maar we kunnen wel weer op dezelfde plek gaan zitten als gisteren. Als we vertrekken begint het een beetje te regenen, maar gelukkig niet zo erg als gisterenavond en het is ook weer snel voorbij. Het leuke (want we doen dat wel vaker) van een route 2x doen, is dat je de 2e keer weer andere dingen ziet dan de eerste keer. Zo zien we vandaag o.a. dat er veel meer bedrijvigheid en straatverkoop is in Chinatown t.o.v. gisteren. Was het er gisteren enigszins uitgestorven , is er vandaag leven in de brouwerij.
Als we bij halte ‘Hudson River Park’ komen, stappen we uit. Toen we gisteren er voorbij kwamen trokdit onze aandacht en we willen hier vandaag eens wat uitgebreider gaan kijken. Maar voordat we naar binnen gaan bij ‘Pier 57’ , gaan we eerst een kijkje nemen bij het kleine eilandje dat naast Pier 57 ligt; ook wel ‘Little Island’ genoemd. Little Island is een kunstmatig aangelegd stukje groen, gedragen door witte betonnen tulpen die uit het water lijken te groeien. Via de sierlijke loopbrug stappen we het eiland op. Het lijkt wel een tuin die boven het water zweeft. De paden kronkelen omhoog langs kleurige bloemen, siergrassen en bomen. Op elk hoger punt wacht een nieuw uitzicht: in het oosten de skyline van Manhattan, in het westen het glinsterende water van de Hudson, en in de verte zie je het Jersey City Waterfront. Er bevindt zich zelfs een amfitheater waar met grote regelmaat optredens worden gegeven. Op weg naar beneden (lees: terug richting de uitgang) help ik nog een groepje collega’s die proberen een groepsfoto te maken. Ze wilden dit doen met de zelfontspanner maar natuurlijk ging dit veel makkelijker en ze waren heel blij met het resultaat.
Na onze wandeling over ‘Little Island’ lopen we door naar ‘Pier 57’. Pier 57 is gebouwd in 1950 als een, voor die tijd, innovatieve ‘drijvende pier’ waarvan de constructie rust op enorme holle betonnen caissons in plaats van op palen. De oorspronkelijk functie was die van terminal voor cruiseboten van de Grace Line. Nadat het een tijdje leeg heeft gelegen, heeft men het volledig gerenoveerd en maakt het nu deel uit van het ‘Hudson River Park. Eenmaal binnen doet het ons denken aan ‘Fort Isabelle’ in Vught of aan de ‘Public Market’ in Vancouver. Overal zijn er eetkraampjes van lokale chef-koks en eromheen zijn er zitgelegenheden waar je al het lekkers rustig kunt opeten met mooi zicht over de Hudson rivier. Omdat we vanmiddag nog niet gegeten hebben, zoeken we ons zelf ook iets lekkers uit waarvan we vervolgens in alle rust genieten. Als het ons heeft gesmaakt doen we nog een rondje, gewoon omdat het er zo gezellig is en lopen dan terug naar de opstapplaats van de Big Bus.
Het duurt een hele tijd voordat de bus komt en in de tussentijd raken we aan de babbel met een 2-tal oudere dames die ons precies weten te vertellen hoe lang het nog duurt voordat de bus er is. Als we vragen hoe ze dat weten, zeggen ze heel trots “there is a app”. “Ahhh een app” dat wisten we niet en blijkbaar kun je daarop precies zien hoelang het nog duurt voordat de bus er is. Zo zie je maar weer dat zolang je vingers niet even lang zijn, je kunt leren. In de verte zien we de bus komen en het is er niet 1 maar 2. De eerste bus blijkt helemaal vol te zitten en omdat er niemand wil uitstappen, rijdt deze door. In de 2e bus is het niet minder druk maar er zijn nog enkele plekken. Helaas in 1e instantie wel beneden en binnen maar bij de volgende halte lost ook dit zich op. Er stapt daar een groepje mensen uit en dan kunnen wij ons naar boven begeven.
Het is rond 15.00u (l.t.) als we terug Times Square opdraaien en bij de eindhalte aankomen. We bedanken de chauffeur van dienst, die vandaag een stuk minder goed reed als die van gisteren, en verlaten de bus. We willen nog een paar postkaarten kopen om te versturen en dus gaan Ylva en ik een souvenirwinkel binnen; Roel wacht buiten want die vind dat maar “kraom”. We kijken er wat op ons gemakje rond en als dekaarten zijn gekocht, kan de jacht op postzegels beginnen. Eigenlijk is het ongelooflijk, al die zaken verkopen kaarten maar postzegels “ho maar” Ik wordt van hot naar her gestuurd maar uiteindelijk kom ik bij een kraampje uit die er zou moeten hebben. Ik vraag “do you have stamps?” En de man die in het volledig zit ingebouwd in zijn kraam zegt “yes, for Europ?”. “Yes for Europ”. “Okay that’s $3,00 each”. $3,00 ??? . Ik weet niet wat ik hoor. De postzegels zijn 2x zo duur als de kaart zelf. Met deze prijzen is het niet raar dat er bijna geen kaarten meer worden gestuurd. Maar ja, het is voor een goed doel zullen we maar zeggen en dan hebben we dat er graag voor over.
Kaarten en postzegels, check. Maar Ylva en ik willen ook nog een t-shirt voor Roel gaan kopen en dus lopen we in de richten van de Ralph L winkel. “Waar gaan jullie nu nog weer heen?.” “We willen graag een t-shirt voor u gaan kopen”. “Papa hoeft geen t-shirt, papa heeft t-shirts genoeg”. “Nee dat heeft u niet, of toch geen leuke dus kom nu maar mee”. En dan gaat het zoals het altijd gaat, hij hoeft er in 1ste instantie geen en als dan puntje bij paaltje komt vind hij er verschillende leuk en lopen we dus uiteindelijk met 3 t-shirts de winkel uit. “Zo kunnen we nu een ijsje gaan eten?. “Ja, jullie kunnen een ijsje gaan eten maar ik wil graag iets voor jullie gaan kopen”. “Iets voor ons gaan kopen?”. “Ja, ik vind de beer die jullie voor mij hebben zo leuk dat ik er ook eentje voor jullie wil kopen”. “Maar dat hoeft toch niet lieverd, dat kost veel teveel en bovendien moeten we daar dan ook nog mee slepen (de laatste woorden zijn van Roel)”. “Ja maar ik wil dat graag en jullie hebben al zoveel voor mij gedaan. En dan is het een kado voor jullie samen en dan ben ik altijd bij jullie en als jullie mij dan missen dan kunnen jullie naar mij luisteren”. “Okay, als jij dat wil dan mag je dat doen”. En dus lopen we samen met ons meisje weer richting de Rockefeller Tower waar FAQ Schwarz gelegen is. We mogen niet mee naar binnen omdat het een verassing moet blijven welke ze kiest (maar ik heb wel een vermoeden) en dus gaan wij op jacht naar een ijsje voor Roel. Als we eindelijk dan een winkel gevonden hebben, ook nog wel Ben en Jerry’s ijs, bestelt hij zich een frappachino!.
We zoeken ons een leuk plekje uit om te zitten op het pleintje voor de Rockefeller Tower en wachten totdat ons meisje terug de winkel uitkomt. Op een gegeven moment zien we haar komen met een glimlach van oor tot oor. Als ze de beer uit de tas pakt is ze helemaal trots en dat mag ook want hij is echt geweldig. Helemaal hoe zij is met een jeans jackje, hakken schoentjes en een kroontje. En natuurlijk met een heel lief ingesproken berichtje. We zijn meteen verkocht. “Hij heeft mij een rib uit mijn lijf gekost, maar jullie zijn het waard en ik vind hem zelf ook echt heel leuk geworden”. Leuk is hij zeker!.
Het is inmiddels 17.15u (l.t.) en omdat we nogal bepakt en bezakt zijn, besluiten we om richting ons hotel te lopen en de spulletjes even naar de kamer te brengen. Als we op de kamer aankomen merken we dat we alle 3 een inzinking krijgen en het liefst een tukkie zouden willen gaan doen. Maar als we dat doen, dan staan we niet meer op en we moeten nog eten. We ruimen de spullen dan ook op, genieten van onze nieuwe aanwinsten en gaan dan toch terug op pad.
Ylva wil graag nog een keer naar het Braynt Park. Zo vond het daar deze week zo gezellig en wij ook. En dus gaan we die kant uit. Omdat het een echte verzamelplek is en de meeste mensen klaar zijn met werken, is het er gezellig druk. We zoeken ons een leuk plekje uit en gaan op ons gemakje wat om ons heen kijken, onthaasten, genieten van wat we allemaal zien en evalueren wat we de 3 minder leuke en de 3 leukste dingen van deze reis vonden.
Al de hele week zijn we kijken we ons de ogen uit als we mensen met een gigantisch grote pizza doos voorbij zien komen. “Dat is toch wel eigenlijk supergaaf”, en dus besluiten we om vandaag eens typisch Amerikaans te doen en ook te gaan voor pizza. Omdat we niet precies weten waar we deze kunnen krijgen, gaat Roel met Ylva op jacht en blijf ik lekker in het park achter om onze tafel, stoelen en spullen te bewaken en ondertussen te genieten van alles wat er om mij heen gebeurt. Er worden in dit parkje ook readings gegeven en blijkbaar zie ik er zo zen uit dat er opeens een man naar mij toe komen en vraagt “are you the one from the readings?”. Nee, ik ben maar een gewone toerist en niet iemand die readings geeft. Het moet niet gekker worden.
En dan opeens komt daar een joekel van een doos aanlopen met daarachter Ylva en Roel. Het is ze gelukt, ze hebben een reuze pizza gevonden. Schitterend!. Echt zoals ze dat hier doen, gaan wij dat nu ook doen … lekker zittend in het park genietend van de pizza en even alles en iedereen om ons heen vergeten. We merken ondertussen wel dat ook wij weer een inspiratie zijn vaor anderen. We zien meerdere gezinnen die voorbij komen naar onze pizza kijken en wijzen. De pizza is zo groot (50x500 dat we er met z’ n 3tjes van eten en het nog teveel is; we krijgen hem niet op. Roel wil de doosmet wat over isweggooien, maar dat gaan we niet doen met zoveel zwervers in de stad. “Jij bent knettergek”. Laat mij dan maar knettergek zijn, maar dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen en vind ik zonde en dus neem ik de doos als we weggaan mee. Daar loop ik dan met een joekel van een doos, iedereen die naar mij kijkt en zich afvraagt wat ik met zo’n grote pizza ga doen en Ylva die 10m voor mij loopt en Roel 20m achter mij omdat ze niet met mij gezien willen worden. En komen we normaal op iedere hoek van de straat een zwerver tegen, nu natuurlijk niet. “Man gooi die doos toch weg, je blijft daar toch niet mee lopen. Jawel dat blijf ik wel totdat ik een zwever ben tegengekomen”. Eenmaal terug op Time Square heb ik geluk. Nou ja geluk … de 1ste zwever die ik tegen kom die wil hem niet hebben, niet zijn smaak. Nou ja zeg. De 2e kijkt er eens naar maar wil liever geld. Loop ik nu serieus met 2 stukken pizza te leuren in een giga doos?. Dan zie we zwerver nr.3, zou 3x dan scheepsrecht zijn?. Ja dat is het want deze neemt het aan en begint er vol overgave aan te eten. Doel bereikt en geen eten verspild.
Omdat het de laatste avond is, willen we nog 1x genietenvan alles wat er op Time Square te beleven en te zien is. We zijn de afgelopen dagen nog niet op de rode trap gaan zitten en doen dit nu bij wijze van afscheid. We nemen bovenaan de trap plaats en hebben een prachtig uitzicht over TS, de gebeurtenissen en neon reclames. We vermaken ons met wat we allemaal zien en welke poses er allemaal worden aangenomen om maar die ene juiste foto te maken. Ook verzinken we alle 3 even in gedachten en laten de afgelopen week aan ons voorbij komen. Als we dreigen in slaap te vallen, is het tijd om op te staan. We maken nog een laatste rondje, wandelen langs bij Ellen Stardust om te kijken of er vandaag ook een rij staat, en die staat er en zelfs een stuk langer als gisteren, en lopen daarna rustig richting het hotel. Roel heeft nog zin in een Corona Biertjes en dus gaan we dat nog even halen voor hem.
Terug op de kamer, geniet Roel van zijn biertje, vult Ylva voor de zoveelste keer deze week lijsten in voor school en kijkt een filmpje en spring ik onder de douche. De andere twee volgen weldra. Daarna drinken we nog een theetje en dan vallen langzaam de ogen dicht. Onze laatste nacht hier in NY is aangebroken.
Welterusten en slaap wel!.
De Maïskolfjes [e-1f33d] xxx …
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 228
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/618_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => de-laatste-dag-in-new-york-is-aangebroken
)
[54] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109093
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-13
[photoRevision] => 0
[title] => Hop on Hop off met een muzikaal einde ...
[message] => We hebben vannacht alle 3 redelijk tot goed geslapen en worden gewekt door de vele geluiden op de gang. Hebben we dan zolang geslapen?. “Nee hoor” iedereen is hier gewoon heel vroeg wakker en op pad om zoveel mogelijk uit de dag te halen. Wij doen het een klein beetje rustiger aan. Met de nadruk op een klein beetje want vandaag is het dan eindelijk zover … vandaag gaan ‘Hop on Hop off’en’. Een inmiddels traditie die we altijd doen als we op reis en in een stad zijn waar dit mogelijk is. Vandaag gaan we dus NY bekijken boven de grond, vanuit de bus en waar we, als we willen, geregeld kunnen uitstappen. Maar voor het zover is gaan we eerst lekker ontbijten en ons wassen en aankleden. Omdat onze badkamer niet groot genoeg is voor ons alle 3, besluiten we Roel even te laten en gaan Ylva en ik aan de slag met iets dat we nog moeten bestellen voor school . Ook iets waarvan we denken “dat doen we even” maar wat dus niet het geval blijkt te zijn. Sterker nog als we eenmaal bij het betaalproces zijn aangekomen krijgen we de melding dat de creditcard van Roel geblokkeerd is. “Lekker dan, zeker omdat we die van mij ook al hebben moeten laten blokkeren vanwege ‘duistere transacties’. Ter jullie geruststelling ik ben geen (grote) bedragen kwijt.
Als we bellen voor de reden van de blokkering van Roel zijn kaart, blijkt dit te zijn omdat onze gegevens via een bedrijf gehackt zijn. Dat wordt dus niet bestellen.
Dan maar even met Bomma skypen, wat in 1ste instantie niet meteen lukt omdat ze, zo blijkt als we haar aan de lijn krijgen, ze een tukkie lag te doen samen met
Lio-ke. Gelukkig is alles in orde en kunnen we met een gerust hart aan de dag beginnen.
We gaan dus Hop On Hop Offen. Deze keer niet met de rode bus maar met de Bigbus. Er zijn in NY diverse bedrijven die met bussen rondrijden maar wij hebben, omdat we dagelijks voor ons hotel door deze vriendelijke medewerkers worden aangesproken, kaartjes voor de Big Bus. We moeten een klein stukje lopen vanuit het hotel naar het opstappunt en als we daar aankomen, zien we dat meer mensen dit idee hadden vandaag. Er staat weer een rij van hier tot ginder. We zijn inmiddels gewend om aan te sluiten dus dat doen we nu ook maar.Roel gaat nog even snel een bakkie voor ons halen maar dan blijkt de rij snellere gaan dan gedacht. Ylva wordt er ongeduldig van “papa altijd met z’n bakkie”. Uiteindelijk moeten we één gezin voor laten gaan wat weer tot voordeel heeft dat we vooraan in de rij staan en bij de volgende bus als 1ste naar binnen mogen en alle plaats hebben om te kiezen waar we willen zitten. We gaan voor voor boven op het dak helemaal achteraan want daar hebben we goed zicht.
Het is 10.15u (l.t) als onze chauffeur de bus in beweging zet. Er zijn 2 routes, de rode die Downtown rijdt en de blauwe die Uptown rijdt. Wij beginnen met de rode route.
De rode route doorkruist het zuidelijke deel van Manhattan en voert ons door de beroemde en rijke buurten. We zien prachtige gebouwen in oude stijl, gecombineerd en/of met daarnaast de nieuwe en moderne wolkenkrabbers. Enkele highlights van deze route zijn: Times Square East, Empire State Building, Koreatown, Flatiron District, Chinatouw, Litte Italy, Brooklyn Bridge, Wall Street, the Charging Bull, het World Trade Centre en Hudson Yard.
Om 12.30u (l.t) zijn we terug bij het beginpunt. We bedanken onze driver want hij heeft dit echt goed gedaan om met zo’n volle bus in het drukke verkeer van NYte crossen. We hebben zin in iets lekkers gekregen en natuurlijk ook in een bakkie. We willen deze keer iets typisch Amerikaans en dus gaan we naar Krispy Kreme waar ze de enige echte Amerikaanse donuts verkopen. In de winkel kun je zien hoe ze de donuts aan het maken zijn. De keuze is reuze maar omdat we ook weten dat het caloriebommen zijn, nemen we er ‘maar’ 2 voor elk van ons mee. Natuurlijk wel 6 verschillende want dan kunnen we vanalles proeven. Met de donuts en koffie onder de arm lopen we terug naar ons hotel. Aan de voorkant hebben ze daar een leuk terrasje en daar willen we even gaan zitten. Het is echter veel en veel te warm en dus besluiten we om even te gaan voor wat verkoeling en zoeken onze kamer op.
Rond 13.15u (l.t.) gaan we opnieuw op pad en lopen richting het opstappunt van de Big Bus voor de blauwe route. Dit is 3 straten verder gelegen dan het opstappunt van deze morgen. Als we er om 13.30u (l.t.) aankomen lopen, zien we de bus net voor onze neus vertrekken. Dat wordt dus wachten op de volgende. Omdat het buiten echt heel benauwd is, zoeken we even de verkoeling op door het bankgebouw dat achter ons ligt, binnen tegen. Na zo’n 20’ wachten kwam de bus er dan eindelijk aan. Er zaten niet veel mensen op en dus konden we weer mooi hetzelfde plekje innemen als vanmorgen maar dan in een andere bus.
De blauwe route rijdt door het noordelijke deel van Manhattan oftewel Uptown. Ook hier zien we weer mooie oude gebouwen gecombineerd met moderne. Wat verder opvalt is dat het op dit deel van de route groener is en dat er meer culturele bezienswaardigheden zijn. Enkele hoogtepunten van deze route zijn: Hope Sculpturen, Times Square East, Rockefeller Center, het Metropolitan Museum of Art (The Met), Central Park en de Central Park Zoo, Colombus Circle en de Carnegie Hall. De blauwe route is korter en eerlijk gezegd ook minder interessant dan de rode route maar het is wel mooi om het allemaal een keer gezien te hebben al waren er ook op deze route al verschillende zaken die we al gezien hadden. Rond 15.10u (l.t.) komen we bij het eindpunt aan en verlaten we de bus. Onze driver kunnen we deze keer niet bedanken want die heeft pauze en is meteen uit de bus vertrokken.
Nog een leuk weetje: in New York heb je 4 soorten (lees: kleuren) straatnaamborden. De bruine borden zijn historische straten of historisch district, de groene borden zijn ‘normale’ / nieuwe straten, blauwe borden verwijzen naar toeristische attracties of culturele zones en de gele borden zijn voor waarschuwing of speciale aanwijzingen.
We willen vanmiddag ook nog een bezoek aan Madam Tussauds brengen en besluiten hier te voet naar toe te wandelen omdat het maar 14 blokken is van waar we zijn uitgestapt. We zijn in dit eerste gedeelte nog niet eerder geweest de afgelopen dagen en ons meisje ontdekt er een paar nieuwe en leuke winkeltjes. Uiteraard worden deze even bezocht en wat gekocht.
We lopen verder via Times Square, waar we ook vandaag weer onze ogen uitkijken naar de bijzondere types die er rondlopen. Want “ja, ja” vandaag doemde zomaar opeens ‘the Nacked Cowboy’ voor mij op. Eén ding is hier zeker, het is er nooit saai.
Rond 15.45u (l.t.) komen we bij Madam Tussauds (MT)aan. We hebben geluk want het is er niet druk of toch er staat geen rij. We moeten ook hier even een tassen en controle check ondergaan en mogen dan doorlopen. Met de lift worden we naar de 9e verdieping gebracht en krijgen uitgelegd dat we van de 9e terug naar beneden moeten afzakken. Als de deuren van de lift open gaan, stappen we letterlijk een andere wereld in. Leonardo DiCaprio wacht ons op en het lijkt alsof hij ons persoonlijk wil begroeten. Verder staan er in deze zaal nog tal van andere beroemdheden die stuk voor stuk levensecht lijken. Als we doorlopen doorkruisen we een zal met allemaal beroemdheden uit de musical- en filmwereld gevolgd door bekenden uit de TV-wereld. Er is een zaal met alle staatshoofden van de afgelopen decennia, sporthelden en ga zo maar door. Allemaal op gesteld in de entourage waarvan we ze kennen en zo levensecht. Nu weet ik wel dat dit is waar MT om bekend staat maar toch. Ze hebben het hier in NY zo mooi gedaan en zo mooi opgesteld dat je gedurende de tijd dat je er bent (wij zijn zo’n anderhalf uur binnen geweest) het idee hebt dat je zelf onderdeel uitmaakt van deze wereld van glitter, glamour en een tikkeltje fantasie. Als we om 17.20u (l.t.) naar buiten lopen zijn we onder de indruk van wat voor moois we gezien hebben. Het stond op mijn lijstje om ooit een keer naar MT te gaan maar dit is zeker en vast een aanrader.
Inmiddels loopt de klok tegen 17.30u (l.t.) en hebben we toch wel wat trek gekregen. Van Rianne hebben we de tip gekregen om eens te gaan eten bij ‘Ellen Stardust’. Ylva leek dit heel leuk en omdat deze trip toch een beetje haar feestje is, besluiten we om er vandaag een kijkje gaan te nemen. Het restaurant ligt n.l. helemaal aan de andere kant van Times Square dan waar we op dat moment zijn en dus besluiten we om (weer) terug te lopen. Rianne had ons ook al gewaarschuwd dat de kans groot is dat er een rij staat met wachtende mensen maar dat het over het algemeen wel snel gaat. En als we er aankomen staat er inderdaad een rij en wat voor eentje. Braaf sluiten we achteraan maar we zien aan Roel dat hij dit echtniet ziet zitten. “We gaan hier toch niet ik weet niet hoelang in de rij staan om te mogen eten. Zullen we het niet morgen opnieuw proberen?. Misschien is het dan minder druk”. Maar ons meisje heeft vandaag haar zinnen hierop gezet en wat ze voor heeft, dat heeft ze nog niet achter en dus blijven we in de rij staan. Roel loopt er een paar keer ongeduldig langs af en komt op een gegeven moment terug met de mededeling dat het ongeveer 45’ wachten is. En dus probeert hij weer om ons over te halen het niet te doen en het morgen te proberen. Maar Ylva houdt voet bij stuk “het valt best mee en kijk de rij komt alweer in beweging”. En dus zwicht papa voor dochterlief en sluit hij mee aan in de rij. Beetje bij beetje schuiven we naar voren en als we bijna vooraan staan, komt één van de waitters naar buiten en begint langs de rij op te lopen en vraagt aan iedereen met hoeveel ze zijn. Als wij zeggen met 3 geeft hij ons een teken en mogen we uit de rij en doorlopen. Dat is nog eens mazzel hebben, maar ondertussen hebben we toch al wel een half uurtje in de rij gestaan.
We stapten binnen en worden meteen overspoeld door kleur, licht en een energie die je bijna kunt aanraken. Het voelt alsof we midden in een Broadway-musical terecht zijn gekomen, maar dan met hamburgers en milkshakes op het menu. De muren hangen vol met oude theaterposters en neonlichten. Een waiter in roze t-shirt brengt ons naar onze plek. We hebben een zitje boven bij het raam. Hier hebben we een mooi overzicht over de zaak en over alles wat er staat te gebeuren. We nemen plaats en nog voordat we onze bestelling hebben kunnen doorgeven, begint een waiter loepzuiver een uitvoering van een musicalnummer te zingen om daarna weer gewoon door te gaan met bestellingen opnemen en eten uit te serveren.
Helemaal afgeleid door wat er allemaal gebeurt duurt het even voordat we weten wat we willen eten. Maar eenmaal onze bestelling gedaan genieten we, ondanks dat het geluid wel een beetje hard staat, met volle teugen.
Ylva en Roel gaan voor Penne Alfredo met kip en ik kies voor de Stardust Nacho’s. En hoewel de zaak helemaal vol zit (er staat buiten nog steeds een rij), wordt het eten snel geserveerd. Het ziet er niet alleen overheerlijk uit, het smaakt ook nog heel lekker. Maar eerlijk gezegd is dit bijna bijzaak. De ene na de andere Starduster (want zo worden de serveerder/serveerster hier genoemd) grijpt de microfoon en zingt alsof hun leven er vanaf hangt; van klassieke Broadway-hits tot verrassend goede popcovers. Ik kijk om me heen en zie toeristen, New Yorkers, gezinnen en stelletjes, allemaal met dezelfde blik: een mengeling van verbazing en pure lol. Het voelt alsof we deel uitmaakten van iets bijzonders, iets dat je alleen hier, in het hart van Manhattan, kunt meemaken. En voor wie nu denkt (want dat dacht ik n.l. ook) “waarom werken die dan hier en gaan die geen zangcarrière ergens beginnen”. Dat gebeurt ook want er zijn al heel wat Stardusters die hier hun carrière zijn begonnen en nu in Broadway producties staan.
En terwijl wij binnen genieten van lekker eten en goed entertainment barst er buiten een noodweer los. Het was gemeld maar het is dan altijd nog de vraag of het ook daadwerkelijk komt. De regen valt met bakken uit de lucht en mensen rennen over en weer om zo min mogelijk nat te worden en te schuilen. De toeristen winkels maken hier dan weer even goed gebruik van want opeens heeft iedereen een paraplu of poncho nodig. Zelf houden we de weerapp even in de gaten en gaan proberen om tussen de bui door terug naar het hotel te gaan. Helaas lukt dit niet helemaal en tikken ook wij een parapluutje op de kop om niet helemaal als een verzopen kat in het hotel aan te komen.
Eenmaal terug op onze kamer wil Roel even gaan sporten en we laten hem. We hebben het allemaal (emotioneel) zwaar. Ylva en ik springen ondertussen onder de douche, kijken een serie en werken het dagboek bij. Als Roel terug is en gedoucht drinken we nog een theetje en overlopen de dag. We hebben weer heel veel mooie en bijzondere dingen gedaan en gezien.
Welterusten, slaap lekker en liefs.
De Maïskolfjes [e-1f33d] xxx …
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 155
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/569_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => hop-on-hop-off-met-een-muzikaal-einde
)
[55] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109073
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-12
[photoRevision] => 0
[title] => Terug naar het verleden ...
[message] => De dag van gisteren heeft er mentaal en fysiek ingeslagen. Hierdoor hebben we alle 3 wat minder geslapen en zijn we al vroeg wakker. Om 07.00u (l.t.) begint op onze inmiddels vertrouwde hotelkamer dan ook het ochtendritueel. Douchen, aankleden, het inklappen van de slaapbank van ons meisje zodat we ruimte hebben om te ontbijten. Ylva schuift elke ochtend de gordijnen aan de kant zodat we kunnen genieten van “the beautiful vieuw” vanaf verdieping 25.
Het ontbijt wordt geserveerd en terwijl we daarvan genieten evalueren we nog een keer de dag van gisteren en wat het met ons gedaan heeft.. Daarna proberen we contact te zoeken met Bomma. Ze begint de telefoon steeds beter onder de knie te krijgen (al moeten we haar soms wel 3x bellen en horen we een hoop gekraak en gegrommel) waardoor we deze ochtend zelfs kunnen facetimen. Hierdoor kunnen we ook even ons Lio-ke zien, die precies wat veel last van de warmte heeft want veel beweging zit er niet in. Nadat we zijn bijgesprongen, ruimen we het ontbijt op, poetsen onze tanden, ruimen onze rugzak ik en om 09.30u (l.t.) zijn we klaar voor vertrek en alweer dag 3 van ons verblijf in New York.
We lopen vanuit het hotel via de Sixth Avenue in de richting van Central Park. Het is vanmorgen een drukte van belang en overhal horen we het inmiddels vertrouwde getoeter van de auto’s en ruiken we de (aangebrande) lucht van de verkoopstandjes. Vanuit de Sixth Avenue slaan we rechtsaf de W 56th street in waar we stoppen en ons melden bij ‘Rental Bike Office Central Park’. Vanmorgen gaan we dit wereldberoemde park van op de fiets verkennen. En we zijn niet de enige die op dit idee gekomen zijn. Voor de ingang van de zaak staat een grote groep mensen en wanneer we ons door deze groep heen geworsteld hebben komen we in de zaak waar het net zo druk, hetzij nog drukker is. We zien verschillende rijen die tot vooraan in de winkel staan en even twijfelen we of we in deze drukte wel willen aansluiten. Maar ons meisje wil dit heel graag doen en dus sluiten we achteraan in de rij aan. We hebben nog even gekeken of er geen ’short cut’ was en/of we konden doen alsof we gek zijn, maar deze keer is dat niet mogelijk.
Terwijl we staan te wachten, worden we aangesproken door een vriendelijke medewerkster die ons kort uitlegt wat we moeten doen met onze ‘Go City’ oftewel New York pas. Je kunt in New York n.l. een pas kopen waarmee je korting krijgt op meer dan 108 activiteiten. Je bepaalt zelf hoeveel dagen je de pas wilt gebruiken (daar betaal je ook voor) maar het scheelt een enorme slok op een borrel. Als we de instructies hebben opgevolgd gaat het allemaal heel vlotjes en voor we het weten staan we aan de kassa en hebben we voor 10.30u (l.t.) onder begeleiding van een Duits sprekende gids (we waren door de drukte net te laat aanwezig voor een Nederlands sprekende gids)een tour geboekt. We mogen (lees: moeten) een helm uitzoeken en kunnen daarna buiten in de rij aansluiten om onze fietsen te krijgen. Als we deze hebben gekregen, ik heb weer geluk want ik krijg er eentje waar de ketting vanaf gelopen is, mogen we ons begeven naar de hoek van de straat. Daar staat Catharina, onze gids al op ons te wachten. Catharina is van Oostenrijkse afkomst en zeer enthousiast (en druk). Alvorens te vertrekken legt ze ons, en het Berlijns koppel dat ook meefietst, uit wat de spelregels in het park. Zo is de linkerbaan voor voetgangers, de middelste baan voor de ‘trage’ fietsers en fietsers onder begeleiding en de rechterbaan voor diegene die willen trainen voor de Tour de France. Dit gezegd hebbende vertrekken we te voet (ik dacht dat we een fietstocht geboekt hadden) richting het Central Park.
Central Park is een groot, rechthoekig, kunstmatig aangelegd stadspark in het hart van Manhattan. Het is zo’n 4 kilometer lang en 800 meter breed, waardoor het bijna 3,5 km² beslaat en daarmee groter is dan veel kleine steden. Het bijzondere is dat we midden in een van de drukste steden ter wereld ineens in een groene oase fietsen, waar het geluid van taxi’s en sirenes plaatsmaakt voor vogelgezang, muziek van straatartiesten en het geruis van bladeren.
Catharina neemt ons op de fiets mee het wereld beroemde park in. En dat ze enthousiast is, dat is 1 en alleen maar fijn. Maar dat ze ook nog eens in het heuvelachtige park, want er zitten hier en daar best wel wat flinke klimmetjes in, een nieuw persoonlijke record wil fietsen dat is 2. En ondanks dat we in de middelste baan fietsen, is ze amper bij te houden. Samen met het Duitse koppel moeten we hier enorm om lachen. Het is bloedheet, het zweet gutst over ons lijf maar Catharina houdt er de vaart in en wij volgen haar. We vragen ons dan ook af of zij dit ziet als een trainingsrit. Maar vertellen kan we als geen ander en gelukkig stopt ze ook regelmatig zodatwe kunnen genieten van de mooie uitzichten en de boeiende verhalen.
Na 2 uur fietsen en er alles aan gedaan hebbende Catharina haar tempo te volgen, zijn we weer terug bij de start. En zo snel als ze sprak en fietste, zo snel is ze ook weer weg. We kunnen haar niets eens bedanken of een fooi geven of ze was alweer gevlogen. We leveren de fietsen en onze helmen in en verlaten de zaak.
“Zo nu eerst tijd voor een bakkie” alvorens we verder gaan naar onze activiteit van vanmiddag. We besluiten om dit te doen bij ‘Magnolia Bakkery’. We hebben deze zaak als tip van Joost (de vriend van tante Yvonne) gekregen. Bij Magnolia Bakkery hebben ze naar het schijnt de lekkerste cheescake van NY en omstreken en natuurlijk willen wij dat testen. Helaas is er geen zitgelegenheid in de zaak en dus wordt het 3 verschillende cheescakes (want we kunnen weer eens niet kiezen) en 2 lattes ‘to go’. We vaten vervolgens het plan op om deze gezellig op te etenop het publieke pleintje dat in de buurt gelegen is, maar de banken zijn daar door de zon zo verwarmd dat je er je billen aan brand. Ook geen goed plan dus. We besluiten dan maar om door te lopen naar ons hotel en daar, in de koelte en even weg uit de drukte, te genieten van ons bakkie en zo blijkt overheerlijke cheescake. Dankjewel voor de tip Joost. We frissen ons daarna wat op en rond 14.00u (l.t.) wandelen weer het hotel uit, nu richting Times Square.
We zijn net vertrokken als we een berichtje uit Nederland krijgen van Joost (mijn vriend en BB). Zijn vader was toen we vertrokken ziek dat wisten we, maar blijkbaar is zijn gezondheid zo snel achteruitgegaan dat hij gisteren is opgenomen in het ziekenhuis en zojuist vredig is ingeslapen. Dit komt wel even binnen en moeten we even laten bezinken en een plekje geven. Natuurlijk zijn we in gedachten bij hem en zijn moeder, maar baal er ook wel van dat ik vanaf hier niet meer kan doen. Even op en neer is helaas geen optie.
Aangekomen op Times Square pakken we, nadat we weer nieuwe kaartjes hebben gekocht, op de Fifth Avenue de metro naar het eindstation van deze lijn: South Ferry. Na een ritje van ongeveer 20 minuten stappen we vanuit de airco gekoelde metro weer terug de hitte in. Het is vandaag abnormaal warm en boven de 30gr.. Bij de uitgang van het metro station worden we door alweer een vriendelijke meneer (iedereen is hier zo, soms overdreven, vriendelijk dat je er soms moe van wordt) verder verwezen naar de ingang van de ferry’s. Om 15.00u (l.t.) hebben we namelijk de ‘Ferry tour naar Liberty Island en Ellis Island’ geboekt.
Maar voordat we de boot op mogen moeten we eerst weer door een heuse security check, die niet onder doet voor die op de luchthaven. Weer alles in de bakken leggen en wijzelf door een body-scanpoortje. Gelukkig is alles in orde en mogen we mee, boffen wij even.
Als we de pier oplopen schrikken we ons echter een appelflauwte. Wat een massa mensen staat hier te wachten. Hebben die serieus allemaal de boot van 15.00u geboekt?. Even twijfelen we of we dit wel willen want eigenlijk is dit niet normaal, maar in de verte zijn we ‘the Statue’ en die willen we toch wel graag van dichtbij zien.
Gelukkig komt de boot die ons moet brengen aangevaren, nu kan het toch niet lang meer duren. Het is n.l. bloedheet en eigenlijk niet te doen om te wachten in die hitte. Ik wordt er zelfs niet goed van. Eigenlijk is het raar de Amerikanen die met alles rekening houden omdat ze anders een claim aan hun broek kunnen krijgen, hier geen tentjes hebben neergezet waaronder de mensen kunnen wachten. Maar de boot zit prop en propvol en eer die mensen allemaal op hun dooie gemakje van de boot af zijn, zijn we ruim een kwartier tot 20’ verder. Dan begint eindelijk de massa te bewegen en kan het geduw en getrek beginnen. Iedereen wil n.l. mee op de boot en uiteraard wil ook iedereen het beste plekje hebben. Vanwege de hitte kiezen we er in 1ste instantie voor om te kijken voor een plekje binnen. We hebben hierbij even geen rekening gehouden met de Pakistaanse en Japanse families die hele rijen bezet houden zodat niemand anders kan zitten. Dan maar naar boven naar het buitendek want daar is wel nog plek. En achteraf blijkt dit een hele goede keuze want er staat een lekker windje en we hebben een goed zicht.
Onze kapitein heeft de vaart er goed in en in nog geen 10 minuten varen we voorbij aan het ‘Statue of Liberty’ en meren we aan aan de stijgers van ‘Liberty Island’. Als we de boot verlaten krijgen we opnieuw een beslag van de mensenmassa die we dan zien staan. “Moeten al deze mensen serieus met de boot mee?”. Waar en zover we kunnen kijken staan er mensen die mee moeten. De moed zakt ons al in de schoenen en we vragen ons oprecht af waar we mee bezig zijn. Als er een andere manier zou zijn om weg te kunnen, zou ik dat meteen doen maar helaas is die er niet. We besluiten er het beste van te maken, op ons gemakje te gaan kijken en dan zien we straks wel hoe druk het dan nog is en hoelang we moeten wachten.
Maar eerst een klein beetje geschiedenis over het eiland: Liberty Island is een klein eiland in de haven van New York, vlakbij de monding van de Hudson River. Het eiland dankt zijn bekendheid aan het feit dat het ‘het thuis’ is van één van de bekendste symbolen ter wereld: het Vrijheidsbeeld (Statue of Liberty). Het beeld is 93 meter hoog en in de kroon is een restaurant gevestigd. Vanwege veiligheidsredenen is dit gesloten. Liberty Island is daarmee niet alleen een toeristische trekpleister (dat hebben we ervaren), maar ook een plek met diepe historische betekenis: The Statue of Liberty was vaak het eerste wat miljoenen immigranten zagen toen ze per schip in New York aankwamen.
Dit gezegd hebbende gaan we zelf ook beginnen aan onze tour over het eiland. Het is druk, maar het is te doen. Immers de grootste massa mensen staat te wachten om terug op de boot te kunnen. We wandelen langs het water en aan de voet van het Vrijheidsbeeld voorbijHet is echt magisch en heel indrukwekkend om te zien. Wat ook prachtig is, is de skyline van NY aan de andere kant. Omdat het bloedheet is, trakteren we ons zelf op een overheerlijke aardbeien-bananen smoothie met een zak chips welke we aan de voet van het beeld met zicht op de skyline nuttigen. “Dit is genieten en beter dan dit wordt het niet …”.
Na 1,5 uur genoten te hebben van de prachtige uitzichten en de overheerlijke smoothie wandelen we terug naar de pier waar de rij mensen inmiddels gelukkig flink is ingekort. Bovendien hebben we geluk want we hoeven niet lang te wachten totdat de boot komt aangevaren. Even is het weer duwen en trekken maar iedereen kan mee. We zoeken ons weer een plekje boven op het dek, genieten nog een keer van het Vrijheidsbeeld en laten het daarna achter ons liggen als we op weg gaan naar ‘Ellis Island’.
Ellis Island is een klein eiland dat dus vlak naast Liberty Island ligt. Het werd wereldberoemd als de toegangspoort tot Amerika voor miljoenen immigranten tussen 1892 en 1954.
Schepen vol mensen uit Europa, Azië en andere delen van de wereld legden hier aan na een lange en vaak zware reis. Op het eiland ondergingen ze medische en juridische keuringen om te bepalen of ze het land binnen mochten. Voor velen was het een plek van hoop en een nieuw begin, voor sommigen van spanning en onzekerheid.
Het is een kleine 5’ varen (want ook deze kapitein heeft er goed de vaart in)van Liberty Island naar Ellis Isand. Als we aankomen zien we dat één gedeelte van het eiland is afgesloten voor publiek. Op het gedeelte dat wel toegankelijk is, staat het ‘Immigration Station’ maar helaas staat dit ook in de steigers, maar op foto’s kunnen we zien dat het een mooi gebouw met grote bogen en rode bakstenen is. We wandelen naar het ‘Immigration station’ dat tegenwoordig is ingericht als museum en nu ‘Ellis Island National Museum of Immigration heet. We komen als eerst in een prachtige grote zaal die vroeger dienst heeft gedaan als wachtruimte voor alle immigranten. “Deze zaal is dus te vergelijken met de zaal waarin ik heb gezeten toen ik mijn visum ging aanvragen. “Inderdaad daar kun je het mee vergelijken. Nou die van mij was wel niet zo mooi en veel kleiner. Ja, maar destijds kwamen er ook veel meer mensen het land binnen dan tegenwoordig. Dat is waar”. We wandelen verder en krijgen persoonlijke verhalen, foto’s, documenten, postkaarten en voorwerpen van de immigranten van destijds te zien. Indrukwekkend maar eerlijk gezegd valt dit bezoek ons een beetje tegen. We hadden verwacht een inkijk in de gebouwen en ‘het leven’ van destijds te krijgen. Na er een 45 minuutjes te hebben rond gewandeld, besluiten we terug te gaan naar de pier om de boot terug naar Manhattan te nemen. Ook nu hebben we weer geluk want de boot ligt al klaar en we kunnen er nog net op. De boot zit stok en stok vol en even hebben we het gevoel dat we terug in de tijd gaan. Terug naar het gevoel dat de immigranten destijds hadden. Zij zaten ook met zovelen op de boot in de hoop en op weg naar een nieuwe toekomst. Net als wij, of toch net als ons meisje. Ook zij gaat hier een nieuwe toekomst tegemoet, of toch een nieuw hoofdstuk van haar toekomst want we hopen natuurlijk niet dat ze hier voorgoed blijft.
Als we terug aanmeren in South Ferry lopen we rechtstreeks naar het metro station. We zijn moe, moe van de indrukken maar ook van de warmte. We informeren even welke de juiste metro is, kopen nieuwe kaartjes (weeral geholpen door een overvriendelijke mevrouw omdat onze bankkaart opeens niet meer blijkt te werken) en reizen terug naar Times Square. Als we daar aankomen en weer terug boven de grond zijn, worden we overvallen door de drukte. Het is overduidelijk dat we terecht zijn gekomen in de avondspits.
We hebben nog niet gegeten en besluiten ook vanavond om iets gaan te halen in onze inmiddels favourite Whoole Market en dit in het hotel op te eten. Eén omdat we dan even weg zijn uit de drukte en twee (en niet geheel onbelangrijk) dat dit ook een slok op een borrel scheelt. Bovendien is het warme eten er heerlijk en je kunt nemen wat je er wil; aardappelen, pasta, groenten, vlees, vis je kunt het zo gek niet verzinnen. Gelukkig is het er vandaag niet zo druk als gisteren en lijkt de ‘hamsterrage’ voorbij. We kopen onze maaltijd, doen nog wat kleine boodschappen voor het ontbijt morgenvroeg en wandelen dan terug naar ons hotel waar we rond 19.30u (l.t.) aankomen en de rust en koelte van ons kamertje opzoeken.
Eenmaal op de kamer ploffen we neer op onze bank en in de stoel en doen we ons te goed aan het heerlijke meegebrachte eten. Daarna ruimen we op en springen één voor één onder de douche. De planning was om nog even Times Square op te wandelen maar we zijn alle 3 zo moe van alle indrukken maar toch ook wel het vele wandelen wat we hier doen (na vandaag staat de teller alweer op 45 km), dat we besluiten om nog een theetje te drinken, Roel gaat wat lezen, Ylva kijkt naar een film op haar I-pad en ik werk het dagboek bij. Het is tegen 23.00u (l.t.) als de luikjes dichtvallen.
Ook vandaag was weer een mooie en interessante dag, op naar morgen!.
Welterusten en slaap wel …
Liefs de Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 181
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/473_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => terug-naar-het-verleden
)
[56] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109067
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-11
[photoRevision] => 0
[title] => Een dag van uiterste ...
[message] => De wallen onder onze ogen verraden dat we nog niet helemaal geacclimatiseerd, uitgerust en aan het tijdsverschil gewend zijn. Het tijdstip van wakker worden wel. De laatste maanden en weken wordt ik bijna dagelijks wakker tussen 04.00-05.00u en zo ook vannacht. En daar waar ik gisteren door de vermoeidheid nog terug in slaap viel, lag ik nu wakker. Gelukkig slapen mijn lieftallige echtgenoot en dochter wel gewoon verder. Mijn gedachten gaan alle kanten op … naar het zwemmen waar ik nog vanalles voor wil en moet regelen, het dagboek en naar het naderende afscheid … ik wordt er emotioneel van. Momenteel lijkt het nog alsof we op reis zijn zoals we dat al zo vaak zijn geweest, maar niets is minder waar. Ik besluit bij ons meisje in bed te kruipen, gewoon omdat het nu nog kan … ik haar nu nog even kan vasthouden.
Rond 07.30u (l.t.) worden Ylva en Roel ook langzaam wakker en starten we de dag zoals we deze de afgelopen 2 dagen gestart zijn, n.l. door de gordijnen aan de kant te schuiven en te genieten van “the beautiful vieuw”. Rond 7.30u beginnen we langzaam in actie te komen en op te staan. Het bed van Ylva wordt ingeklapt en terwijl ik nog even snel onder de douche spring, maken Roel en Ylva het ontbijtje klaar.
Na het ontbijt gaan Roel en Ylva eerst even aan slag met de nieuwe computer van ons meisje. Ylva wil dat graag voor het geval het niet lukt of er is iets aan de computer we dan nu nog kunnen terug gaan. Gelukkig heeft Nonkel samen met Roel alles goed voorbereid zodat de installatie in een vloek en een zucht geregeld is. Dat is mooi, dan hoeven we ons daar al geen zorgen meer om te maken.
Ondertussen loopt het tegen 09.45u (l.t.) en en wordt het langzaam tijd om op pad te gaan. Gelukkig is het bij - en in de lift vandaagminder druk dan gisteren. Eenmaal buiten slaan we vandaag wederom af naar links richting de Sixthe Avenue. Daar aangekomen weten we niet wat we meemaken, zo’n rust in vergelijking met de afgelopen 2 dagen. De huurfietsen zijn weer terug op de plek gezet (die waren de afgelopen 2 dagen in geen velden of wegen te bekennen)en er is sprake van gewoon woon- werk verkeer. Natuurlijk drukker dan bij ons in Dilsen maar voor hier op dit moment zeer zeker goed te doen.
Zaterdagochtend toen we boodschappen gingen doen, zagen we aan de overkant van de winkel een gezellig pleintje met een wafelkraampje. We zeiden toen al tegen elkaar “hier komen we nog terug en vandaag is het dan (al) zover want we komen er op weg naar het Empire Statebuilding toch langs. Het pleintje waar het om gaat is het Bryant Park, een gezellig stadspark met mooie bloemperken, een groot gazon en terrasstoelen welk gelegen is net achterde beroemde ‘New York Public Libary’. Het pleintje wordt ook wel de woonkamer van NY genoemd omdat als je er zit, je even het gevoel hebt dat je weg bent uit de drukte van de stad. Een bijzonder weetje is, dat onder het gazon de opslag van de boeken en documenten van de bibliotheek ligt.
Nadat we bij de wafelkraam een bakkie hebben besteld met een lekkere wafel, zoeken we ons een plekje waar we even rustig kunnen zitten en genieten. Genieten, niet alleen van de overheerlijke wafel die van Belgische makelaardij blijkt te zijn; sterker nog er zit een hele uitleg in het Vlaams bij. Maar ook genieten van de rust en de sfeer. Even ontsnappen aan de drukte, we voelen ons even net echte Amerikanen.
Maar aan alle mooie liedjes komt helaas een einde. We worden om 11.00u (l.t.) bij het Empire Statebuilding (EmSb)verwacht en dus is het rond 10.45u (l.t.) tijd om op te stappen en koers richting dit gigantische gebouw te zetten. We zijn mooi op tijd en al snel worden we door verschillende vriendelijke medewerkers begroet en op weg gewezen. Te beginnen bij een prachtige replica van het Empire Statebuilding waarmee je op de foto kunt maar de rij is te lang en we besluiten naderhand terug te komen. Daarna begint de tour en worden we, met beelden alsof we er live bij zijn, meegenomen in de bouw van dit gigantische bouwwerk. Het E.Sb was tot 40 jaar geleden het hoogste gebouw van de wereld. Vervolgens worden we meegenomen in de films waarin het gebouw een rol heeft gespeeld en krijgen we te zien welke beroemdheden er allemaal al een bezoek hebben gebracht. Onze ‘eigen’ Martin Garrix hangt er ook tussen. We wandelen door en komen uit in een prachtige gang met acht liften:4 links en 4 rechts. Wij mogen instappen in de laatste lift rechts instappen. In een nagenoeg geruisloze “ride” (want je oren ploppen volledig dicht) worden we binnen 45 seconden naar een hoogte van 285 meter “geschoten”. Als de deuren open gaan is het eventjes bijkomen en oriënteren.
We zijn aangekomen op de 80ste verdieping en bevinden ons op het binnen observatiedek. Doorde grote ramen heb je een prachtig uitzicht hebt over Manhattan en de omliggende wijken. Vanaf deze hoogte zie je de stad zich als een uitgestrekt mozaïek van straten, gebouwen en parken voor je uitspreiden. Omdat er wordt gewerkt met tijdssloten zijn er steeds maar een bepaald aantal bezoekers binnen, waardoor er een bepaalde rust hangt en je niet door massa’s toeristen onder de voeten wordt gelopen. Op deze manier kun je rustig genieten en alvast wennen aan de indrukwekkende hoogte. Voor Roel, die ietwat last heeft van hoogtevrees, is het een ietwat minder rustige en prettige ervaring. Maar …voor zijn 2 dames heeft hij alles over.
Als we op ons gemakje het rondje hebben gemaakt en alles wat er nog tentoongesteld wordt, hebben bekeken lopen we door naar de volgende lift. Met deze lift gaan we nog eens 6 verdiepingen hoger. Aangekomen op de 86ste verdieping, bevinden we ons op 320m boven het straatniveau. Hier is er opnieuw een observatiedek maar dan buiten!.
Zodra je de deur uitstapt, voel je de frisse wind op je gezicht en word je omringd door een 360 graden panorama. Het uitzicht hier is nog adembenemender en vrijer, tenminste voor wie geen hoogtevrees heeft. Je ziet de iconische skyline van NY, in de verte het bruisende Central Park, de Hutson rivier die de stad omringt en nog zoveel meer. Het open dek geeft een intens gevoel van vrijheid én hoogte. We nemen ons dan ook uitgebreid de tijd om hiervan te genieten.
Als het genoeg is geweest, wandelen we terug naar de lift die ons van de 86ste verdieping terug brengt naar de 80ste waar we worden opgeslokt door de foto verkopers. Op een gigantisch scherm zien we ons zelf meermaals terug en natuurlijk is de ene foto nog leuker dan de andere. En “ja” we trappen er in en kopen ze natuurlijk. Maar wel digitaal zodat we er nadien in het album ook nog iets mee kunnen. Van de 80ste verdieping nemen we vervolgens de lift terug naar de uitgang waar je natuurlijk eerst nog even een tour moet doen door de souvenirshop alvorens je echt naar buiten kunt. En “nee”, hier blijft ons niks aan de vingers plakken.
Eenmaal buiten moeten we nog even terug naar binnen. We hebben immers aan het begin van ons bezoek de replica gelaten voor wat het is, maar we willen er toch nog graag even mee op de foto. En dus doen we alsof we opnieuw voor de tour komen en gaan we opnieuw naar binnen waar we opnieuw vriendelijk worden welkom geheten en op weg geholpen. Maar we weten de weg, we willen enkel alleen even naar de replica van het gebouw. Deze keer staat er gelukkig geen lange rij. Sterker nog er staat niemand en dus kunnen we even op ons gemakje, zonder dat er anderen in je nek staan te hijgen, een paar foto’s maken. Als we dit gedaan hebben, bedanken we de medewerkers en gaan terug naar buiten. Het is ondertussen 13.15u en dus tijd voor een bakkie!.
Nadat we eerst nog even een bezoekje brengen aan een souvenierswinkel, besluiten we om terug te lopen naar the Sixth Avenue waar we op de heenweg een heel leuk tentje hebben gezien, ‘Paris Baguette’. Ze hebben er zoveel lekkernijen dat het moeilijk is om een keuze te maken, maar het lukt uiteindelijk toch. Samen met een overheerlijke Latte genieten we van onze lunch, kijken we terug op het bezoek aan het Empire en bereiden we ons voor op onze volgende activiteit. Vanmiddag gaan we n.l. ‘Ground Zero’ en het 9/11 museum bezoeken.
Rond 14.45 uur verlaten we Paris Baguette en begeven we ons voor het eerst deze reis, richting de ondergrondse. Bij de automaat kopen we, zo heeft Roel uitgezocht, voor $9,00 p.p eenticket waarmee we 7 dagen onbeperkt kunnen reizen met het openbaar vervoer. Maar hoe zeggen ze dat? Als iets te mooi is om waar te zijn, dan klopt er iets niet?. Er klopt inderdaad iets niet maar daar komen we pas later op de middag achter.
Op 34 Street Herald gaan we het metrostation binnen en is het even zoeken. In vergelijking met Londen of Parijs is het metro netwerk hier echt een drama en onoverzichtelijk. Er hangen bijna geen plattegronden en dus vragen we een vriendelijke medewerker welke richting we op moeten. Het blijkt richting R en de gele lus te zijn. In 15 minuten zijn we bij halte Cortland en daar verlaten we de metro. Als we via de trappen naar boven lopen, kijken we onze ogen uit. Dit station is niet alleen een metrostation maar tevens een prachtig hyper modern overdekt winkelcentrum. De architectuur van dit gebouw is adembenemend.
Als we het gebouw uitlopen, bevinden we ons meteen in het gebied van het World Trade Centre (WTC) en Ground Zero. Opvallend is dat hier geen verkeer is en de weg tussen het WTC en Memorial 9/11 afgesloten lijkt.
Ground Zero is de plek in Lower Manhattan waar de Twin Towers van het World Trade Center instortten na de terroristische aanslagen van 11 september 2001. Het is een plek van diepe herinnering en stille reflectie, waar het leven abrupt veranderde en duizenden mensen hun dierbaren verloren. Tegenwoordig is Ground Zero een symbool van veerkracht en hoop, met het indrukwekkende 9/11 Memorial dat bestaat uit twee grote reflectiebassins op de exacte plekken waar de torens stonden. De bassins, met in het midden een gat dat de slachtoffers symboliseert, worden omringd door de namen van de slachtoffers in bronzen letters. Deze plek maakt diepe indruk op ons en we nemen Ylva mee in wat er op 11 september 2001 gebeurde. We merken aan haar dat ze er veel minder gevoel bij heeft dan wij; wat logisch is want ze was toen nog niet geboren en heeft de beelden destijds niet gezien. Zelf weten we nog precies waar we waren op het moment dat we het nieuws hoorden en de beelden die daarna op het nieuws volgenden komen weer voorbij. Nu we hier staan is dat nog intenser voelbaar.
Het is 15.30u (l.t.) als we ons richting de ingang van het Memorial 9/11 begeven. Een strenge mevrouw bij de eerste controle informeert naar onze tickets en ziet dat we pas voor 16.00u gereserveerd hebben. Ze sommeert ons “you are to early and have to wait”. “Yes ma’am” en als 3 kleine kindjes die straf krijgen druipen we af. Dan nog maar even een plekje in de schaduw opzoeken en wachten. En terwijl we dat doen, hengst ons meisje wat op haar gsm en dwalen onze gedachten af naar wat zich hier op 9 september 2001 allemaal heeft afgespeeld.
Om 15.50u (l.t.) doen we een nieuwe poging om naar binnen te gaan en deze keer mogen we wel doorlopen. Onze tickets worden gescand, onze tassen gecontroleerd en nu kan ons bezoek aan het museum beginnen.
Met een stijle trap dalen we af naar beneden en ontdekken dat het museum volledig onder de grond, onder de 2 reflectiebassins is gelegen. Alleen dit al is enorm indrukwekkend.
Al wandelend voelt het 9/11 Memorial voor ons als een indrukwekkende en ontroerende plek die het verhaal vertelt van de gebeurtenissen op 11 september 2001 en hun impact op de wereld. We zien dat het museum is gebouwd op en rond de originele fundamenten van het World Trade Center. Al wandelend zien we dat het een combinatie is van geschiedenis, herinneringen en educatie op een respectvolle manier. We worden meegenomen in persoonlijke verhalen, authentieke artefacten, foto’s en video’s die het leed, de moed en het doorzettingsvermogen van slachtoffers, hulpverleners en nabestaanden laten zien. Dit alles laat een hele diepe indruk achter en het is te hopen dat zoiets als dit nooit, maar dan ook nooit meer gebeurt.
Als we om 18.00u (l.t.) de trap terug naar boven nemen om het museum te verlaten, zit ons hoofd vol staan en willen we hier gewoon nog even zijn. We willen deze indrukwekkende en serene plek nog niet meteen verlaten. We besluiten daarom een korte wandeling te maken door de wijk vlak achter het World Trade Center. Rond 18.45u (l.t.) voelt het alsof we deze bijzondere middag kunnen loslaten en lopen we terug richting de metro om naar ons hotel te gaan.
Althans dat is de bedoeling. We dalen af naar het metro station en nemen de metro waarvan we denken dat dit de juiste is. We komen er echter al snel achter dat dit niet het geval is en dat we de verkeerde kant uitgaan en dus stappen we bij de volgende halte uit en lopen terug naar boven alwaar de zoektocht begint naar de ingang van het metrostation dat we wel moeten hebben. Als we dit dan eindelijk na wat gevloek en getier gevonden hebben, dalen we terug af naar beneden en scannen onze kaartjes. Bij Ylva en mij is er geen probleem, maar Roel geraakt niet door het poortje. Hoe vaak hij zijn kaartje ook door de scanner haalt, er gebeurt niks.. Gelukkig zit er in het locket bij de ingang een mevrouw die zich alles van afstand heeft gadegeslagen en die zich er eens mee komt bemoeien. Zij maakt ons duidelijk dat de tickets die we hebben geen unlimitted tickets zijn, maar gewoon een dagkaart voor 3 ritten. En omdat we 1x verkeerd zijn ingestapt en dit dus onze 3e rit van dag is, is er voor Ylva en mij niks aan de hand. Gelukkig is de mevrouw de kwaaiste niet en laat ze Roel toch door en zo kunnen we nu wel de juiste metro nemen en staan we binnen 20’ op Times Square.
We hebben echter nog niet gegeten en hebben tijden de metrorit overlegd dat we ons iets gaan halen bij Whoole Foods, de supermarkt waar we zaterdag ook geweest zijn. Je kunt daar n.l. ook warme maaltijden krijgen en die eten we ons dan op op onze kamer. Ons meisje loods ons prima door de straten tot bij de winkel. Bij de winkel aangekomen weten we echter niet wat we zien. Daar waar we zaterdag in alle rust konden winkelen en konden genieten van de perfect ingerichte winkel, leek het nu dat het “hamster” uur was uitgebroken. We kunnen stellen dat er een lichte chaos was uitgebroken in deze winkel en het leek alsof iedereen nog snel, voordat deze winkel een jaar lang dicht ging, de laatste inkopen wilde kopen. Ik heb het nog nooit in heel mijn leven zo druk gezien in een winkel. De dag voor Kerstmis was er niks bij. Wij hebben ons eten zo snel mogelijk bijelkaar gezocht, de wachtrij bij de kassa getrotseerd en daarna de winkel zo snel mogelijk weer verlaten. Niet normaal wat een drukte.
Als we terug zijn in het hotel, dekken we ons tafeltje op en genieten we in alle rust van ons eten. Daarna gaan we ons douchen, drinken we nog een theetje, evalueren de dag en maken ons klaar om naar bed te gaan. Het was vandaag een heel bijzondere dag. Een dag met (lett.) hoogtepunten maar ook een dag die ons emotioneel heeft geraakt.
Nu gaan we slapen en kijken we uit naar de dag van morgen.
Slaap lekker en liefs!.
De Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 183
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/449_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => een-dag-van-uiterste
)
[57] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109065
[userId] => 441796
[countryId] => 196
[username] => vennekampjesontour
[datePublication] => 2025-08-13
[photoRevision] => 0
[title] => Toerist in ‘’eigen’’ land
[message] => Geachte lezers,
Deze blog begin ik formeel om alvast een beetje de toon te zetten. Je moet op deze plek (en eigenlijk op veel plekken hier haha) namelijk geen grapjes uithalen. We zijn weer op avontuur geweest naar een plek waar de machtigste man op aarde zijn huis heeft staan. En de kleur van het huis is wit... Raden jullie het al? Juist! Washington D.C. De hoofdstad van de Verenigde Staten en de plek waar heel veel politieke kwesties worden besproken, ondertekend en doorgevoerd. Dus eigenlijk ook het Den Haag van de Verenigde Staten. Alleen valt Den Haag een beetje in het niets als je het hebt over de term ''stad''. Ik ga hier niet over politieke kwesties schrijven; dat moet iedereen lekker zelf weten. Ik ben hier om jullie te vertellen hoe het is om als echte toerist Washington D.C. te ontdekken. Want dat kunnen we wel zeggen: we waren echte toeristen haha
Ik zou zeggen ga er lekker voor zitten, pak een lekker vers kopje thee of bakkie ko... uuhhh kopje koffie en dan neem ik jullie weer mee!
Oke, allereerst wat extra informatie over Washington D.C. De letters D.C. staan voor ''District of Columbia''. De naam Washington komt van de eerste president van Amerika, George Washington. District of Columbia is het federale district waar Washington D.C. in ligt. Columbia is hierbij afgeleid van Columbus; de ontdekker van Amerika. Washington D.C. ligt niet in een staat, het is een plek/district op zich. Wellicht dat mensen denken dat het in de staat Washington ligt, maar dat is niet het geval. Washington D.C. ligt in het Oosten tussen de staten Virginia en Maryland in. Wanneer je spreekt van de staat Washington zeg je ''Washington State''. Bij Washington D.C. spreek je van ''D.C.'' of gewoon ''Washington D.C.''.
Op zaterdag 26 juli vliegen we om 11:00 uur Phoenix tijd naar Washington D.C. Het is zo'n 4 uur vliegen en we gaan 3 uur vooruit in de tijd. Rond etenstijd komen we aan in ons hotel wat echt prachtig is! Nadat we gesetteld zijn gaan we een hapje eten. Het weer is behoorlijk warm. En ik hoor jullie denken: Maar in Phoenix is het toch ook warm, dus dat zijn jullie toch wel gewend? Ik zal het jullie uitleggen. In Phoenix zijn de zomers droog met weinig regen. Door de droge lucht is de vochtigheid hier heel erg laag, zo'n 10 tot 15%. Als het hier regent schiet de vochtigheid natuurlijk omhoog, maar die verdwijnt al snel weer. De hitte in Phoenix is het best te vergelijken met een hete oven. Wanneer je oven is voorverwarmd op 200 graden en je doet de deur van de oven open dan is dat de hitte die je hier voelt in de zomermaanden. De temperaturen zijn op dit moment erg hoog (40 graden of meer) en begrijp me niet verkeerd, dat is heel warm.
Echter, in Washington D.C. was het 35 graden met een vochtigheid van 80%. Dat was voor ons toch wel heel erg wennen. Het leek wel veel op de lekkere (plak)zomers in Nederland. Dat als je op een (plastic) stoel gaat zitten je er zo weer vanaf glijdt[e-1f61c]In beide gevallen geldt: Goed drinken!! En dan niet alleen wijn en bier, nee water[e-1f92a]Blijven hydrateren.
Nadat we in ons hotel gesetteld waren zijn we wat gaan eten. Echt grote honger hadden we niet vanwege het tijdsverschil maar we gaan mee met het ritme van de stad. Na het eten gaan we terug naar het hotel en spelen we nog een paar potjes Skip-Bo. En ik blijf versteld staan hoe het kan dat Niels zo ontzettend vaak wint. Het is ongelooflijk. Gelukkig ben ik niet geheel kansloos want ook ik win wel eens, maar Niels heeft een gave of iets. Ik weet het niet. Soms is dat best irritant[e-1f605]Ach ja, dat hoort ook bij het leven. Wat een wijze woorden.[e-1f913]
De volgende ochtend breekt aan. Ik wil heel even een momentje nemen voor het ontbijt in dit hotel. Het was fan-tas-tisch! Het brood[e-1f631]Vers en heerlijk! Het is heeeeel lang geleden dat wij zo’n ontbijt in een hotel hebben gehad. Eindelijk weer waar we zo naar snakken, goed brood! Ik heb het er de hele ochtend nog over gehad[e-1f60b]
Na het ontbijt pakken we de metro naar Washington Union Station. De metro werkt hier perfect, heel goed te vergelijken met de metro in New York City als je daar ooit bent geweest.
Naar mijn mening is dit het meest toeristische wat je als toerist kunt doen. De Hop On Hop Off Trolley Tour[e-1f683]En ja, wij gaan dit doen! Het is gewoon makkelijk om overal naartoe gereden te worden met wat leuke achtergrond informatie. Rond 09:00 uur zijn we op het station. Dit is ook het beginpunt van de Trolley Tour. Als eerst stappen we uit bij het Capitool. Tijdens onze roadtrip door Utah zijn we in Salt Lake City in het Utah State Capitol geweest. Dat vonden we al heel indrukwekkend. Maar zodra we het Capitool van Washington D.C. zien zijn we allebei stil. Wat een indrukwekkend gebouw. Het Utah State Capitol valt echt in het niet. We kijken elkaar ook echt met grote ogen aan[e-1f633]We hoppen uit de trolley om lekker in de hop on hop off termen te blijven en lopen rond bij het Capitool. Het is zondag en helaas kun je er dan niet naar binnen. Maar wat ze op dat moment wél aan het doen zijn is een (militaire) oefening. Dat was ook zeker interessant om te zien.
Vanaf het Capitool kun je Washington Monument zien. Veel bezienswaardigheden liggen bij elkaar wat fijn is. Je hoeft niet van de ene kant van de stad naar de andere kant van de stad om populaire (toeristische) attracties te zien. We hoppen weer in de trolley en rijden een stukje verder tot aan de stop van Washington Monument. Dit monument is 169 meter hoog en gemaakt voor de eerste Amerikaanse President van Amerika: George Washington. Het is gemaakt van marmer, graniet en zandsteen en is de hoogste obelisk die ooit gebouwd is. Je kunt in Washington Monument en gaat dan met een lift omhoog. Wij hebben dit niet gedaan, maar het zal ongetwijfeld een mooi uitzicht zijn geweest. Het gedeelte van het Capitool tot aan Washington Monument wordt de National Mall genoemd. Dit gebied bestaat uit tuinen, bloemenperken en monumenten. Verder vind je er ook museums waar je bij de meesten gratis naar binnen mag. Gezien onze tijd haalden we dit niet maar dit was voor ons ook geen echte must.
Washington Monument is zeker een monument wat Washington D.C. tekent. Het staat op heel veel foto’s, je ziet ‘m bij vrijwel elk uitzicht er bovenuit steken. D.C. heeft verder weinig hoogbouw dus dan valt het natuurlijk ook meer op. Het is een heel mooi plaatje.
Na deze stop hoppen we verder en bezoeken we meerdere plekken bij 1 stop. Allereerst het Lincoln Memorial. Dit is een nationaal monument ter ere van de zestiende president van de VS; Abraham Lincoln. Dit monument is groot! En het is van marmer, holymoly. Hier heeft onder andere ook de ‘’I have a dream’’ toespraak plaatsgevonden van Martin Luther King Jr.
Vanuit hier lopen we verder naar World War II Memorial. Dit monument is in 2004 door George W. Bush geopend en herdenkt de Amerikaanse burgers die zowel binnen als buiten Amerika hebben gediend tijdens de Tweede Wereldoorlog. Normaal zie je ook water met fonteinen, maar tijdens ons bezoek stond het droog. Ik vermoed wellicht voor onderhoud of iets dergelijks.
We lopen door richting het Martin Luther King Jr. memorial. Ook dit is net als Abraham Lincoln een groot monument. Beiden beelden zijn ook super gedetailleerd, bij Martin Luther King Jr. zag je bijvoorbeeld de structuur van zijn wenkbrauwharen heel goed.
Vanuit Martin Luther King Jr. lopen we naar het Korean War Veterans Memorial. Het monument bestaat uit 19 standbeelden die symbool staan voor de Amerikaanse militairen die hebben gediend tijdens de Koreaanse Oorlog van 1950 tot 1953. Alle monumenten en gedenktekens zijn imposant en mooi. Deze vond ik persoonlijk het meest bijzonder. De gezichtsuitdrukkingen van de 19 standbeelden vond ik heel indrukwekkend.
We lopen terug naar onze hop on plek en stoppen bij dé plek waar het allemaal gebeurd: Het Witte Huis. Voordat we naar D.C. gingen heeft Niels gecheckt of we Het Witte Huis mochten bezoeken. Hij kreeg al heel gauw een reactie dat dit voor Nederlanders niet mogelijk was. Alleen als je een Amerikaans paspoort of verblijfsvergunning hebt kun je in aanmerking komen om Het Witte Huis te bezoeken. Persoonlijk vond ik dat niet zo heel erg, ik voelde me er niet zo fijn bij om Het Witte Huis te bezoeken; een beetje pottenkijker idee kreeg ik ervan. Er is een Visitor Center wat je kunt bezoeken waar je veel informatie kunt vinden over Het Witte Huis. Uiteraard hebben we daar wel een kijkje genomen. Bij binnenkomst werden we heel streng toegesproken en moesten we door een Security controle. Een beetje overdreven was het zeker wel te noemen, maar ja, je bent in Amerika. De Security dame had beter een andere baan kunnen zoeken want het was nogal te merken dat ze haar baan niet heel leuk vond [e-1f62c] Het lag op het puntje van mijn tong om te vragen of ze niet beter ander werk kon gaan zoeken, maar heb maar gewoon gedaan wat ze vroeg, dat leek me verstandiger[e-1f913][e-1f910]In het Visitor Center vond je informatie over de vorige Presidenten, de geschiedenis, de bouw, de binnenkant en het personeel van Het Witte Huis. Ook vind je er oude meubels die tentoongesteld staan en kwamen we te weten wat het lievelingseten van sommige Presidenten was. Altijd leuk haha
Toen we buitenkwamen werd de lucht heel donker en kwam het al gauw met bakken uit de lucht. Dat was een mooi moment om te gaan lunchen. Even binnen zitten, wat eten en wachten tot de regen ophield. Dat hebben we perfect kunnen overbruggen. Eenmaal droog zijn we weer terug richting Het Witte Huis gelopen. Deze keer om het van de voorkant te bewonderen. Er stonden wat demonstranten en overal staat de politie en secret service opgesteld. Toch wel gek om er dan in het echt te staan. Je ziet het zo vaak op TV, nu stonden we gewoon op de plek.
We lopen verder en stoppen nog even bij een souvenir winkel. Dat hoort er natuurlijk bij als toerist in ‘’eigen’’ land[e-1f92a]En we moeten een magneet scoren! Met de Trolley gaan we terug naar het startpunt, Washington Union Station en pakken we de metro terug naar het hotel. We frissen ons op en voordat we gaan uit eten drinken we in de lobby nog een drankje. We hadden een reservering bij een tapas restaurant! Eindelijk weer eens iets anders dan een burger en pizza. Weer eens een keer lekker lang tafelen. Het was héérlijk en we voelden ons weer een beetje in Europa.
Na het eten lopen we nog even terug naar Het Witte Huis. ‘s Avonds is alles heel mooi verlicht en kun je Het Witte Huis en Washington Monument mooi vastleggen. Deze keer konden we dichterbij Het Witte Huis komen, tot het hek! Dit kon ‘s middags niet dus dat was een hele leuke bijkomstigheid!
En dan komt er aan deze dag een eind en lopen we terug naar ons hotel.
Onze laatste dag. We starten wederom met het fantastische ontbijt en een lekkere iced latte[e-2615]️Zo’n genietmomentje vind ik dat altijd. We gaan vandaag naar Arlington National Cemetery, een militaire begraafplaats. Klinkt wel een beetje luguber eigenlijk nu ik dit zo typ haha[e-1f606]Naast militairen liggen hier ook bekende Amerikanen zoals presidenten, astronauten en politici begraven. Dit doen we met wederom een Hop On Hop Off Trolley, dus ze nodigen toeristen ook wel uit om de begraafplaats te bezoeken[e-1f609]Het is nog steeds een actieve begraafplaats en op de dag dat wij er waren, waren er 20 begrafenissen gepland. Uiteraard is hier respect voor en wordt hier rekening mee gehouden. Arlington National Cemetery heeft zo’n 420.000 graven.
Door de geplande begrafenissen stopten we niet bij alle stops wat heel begrijpelijk is. We stappen uit bij een gedenkteken wat zeker op onze lijst staat: The Tomb of the Unknown Soldier. Vertaald: Het graf van de onbekende soldaat. In 1921 werd een onbekende gesneuvelde soldaat tijdens de Eerste Wereldoorlog begraven op Arlington National Cemetery. De tombe van wit marmer werd in 1932 boven zijn graf geplaatst. Later werden hier ook de lichamen van onbekende gesneuvelde soldaten uit de Tweede Wereldoorlog en de Koreaanse Oorlog begraven.
Het graf staat symbool voor alle onbekende Amerikaanse soldaten die zijn omgekomen in dienst in verschillende oorlogen.
Sinds 1937 wordt dit monument 24 uur per dag, alle dagen van het jaar bewaakt door ‘’The Old Guard’’. Dit is de officiële ceremoniële eenheid van het leger en zijn de oudste actieve grondtroepen in het leger. Iedere 30 minuten vind er een wisseling plaats en deze wisseling is heel indrukwekkend om te zien. En ook diep respect voor deze mensen.
Na de wisseling gaan we door en stoppen we nog bij het Arlington House waar we een mooi uitzicht over D.C. hebben.
Na Arlington National Cemetery is het een klein stukje door naar het Pentagon. We wilden graag het 9/11 Memorial zien. Het Pentagon was natuurlijk ook een target tijdens de terroristische aanvallen van 11 september 2001. Helaas konden we niet lang blijven want we moesten om 12:00 uur bij het Capitool zijn voor een rondleiding. We wilden uiteindelijk toch wel graag het Capitool van binnen zien.
Eenmaal bij het Capitool kregen we een film te zien over hoe Amerika is geworden zoals het nu is en hoe het politieke systeem tot stand is gekomen. Na de film gingen we met een gids een aantal gedeeltes van het Capitool in waaronder de ruimte met de welbekende koepel. In het Capitool staan borstbeelden van personen die veel hebben betekent voor de Verenigde Staten.
De koepel van het Capitool heeft een diameter van ongeveer 30 meter. Van buiten ziet het er al heel indrukwekkend uit, maar van binnen is het mega indrukwekkend. In de koepel bevindt zich een schildering die met de hand geschilderd is in 11 maanden![e-1f631]Onze gids wist heel veel te vertellen en vertelde ook heel gepassioneerd wat het heel leuk maakte om naar te luisteren. Echter, heb ik niet alle informatie opgeslagen door alle indrukken [e-1f605] En ik wil jullie natuurlijk wel de juiste informatie geven!
Al met al was het zeker de moeite waard en met de warmte was het ook lekker in de airco[e-1f609]
Na al die informatie hadden we wel zin in iets lekkers en trakteerden we onszelf op een heerlijk Capitool gebakje[e-1f370]Super commercieel, maar geniaal bedacht! En lekker! Niet geheel onbelangrijk haha
Na het Capitool besluiten we terug te gaan naar het hotel om onze bagage op te halen. We pakken de metro naar het vliegveld en vliegen volgens schema weer terug naar Phoenix. We landen vroeg in de avond en dat is de tijd dat de zon ondergaat. De lucht is dan zo mooi met warme kleuren, daar moest ik gewoon een foto van maken. Vanuit de lucht is het namelijk nog mooier.
Het is ons weer gelukt; een succesvolle leuke, mooie en bijzondere citytrip! Ooh, en had ik het woord ‘’indrukwekkend’’ al gezegd?[e-1f92a]Dat is gewoon hét juiste woord voor deze stad naar mijn mening. We hebben weer genoten. Op naar het volgende avontuur!
Groetjes[e-1f44b]
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2023-01-08 02:06:09
[totalVisitorCount] => 18643
[pictureCount] => 27
[visitorCount] => 262
[author] => Vera
[cityName] => Washington, D. C.
[travelId] => 528305
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2023-01-08
[dateReturn] => 2023-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/440_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/441/796_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => toerist-in-eigen-land
)
[58] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109035
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-10
[photoRevision] => 0
[title] => Big Apple, here we come ....
[message] => We hebben alle 3 een wisselende 1e nacht achter de rug. Roel en Ylva zijn om 21.00u (l.t.) gaan slapen en ik een uurtje later. Voor ons gevoel was het middenin de nacht en waren we stikkapot. Maar om in het ritme te komen hebben we vol gehouden. Alle 3 zijn we meermaals wakker geweest op onze ‘normale’ - middenin de nacht tijdstippen maar we hebben ons zelf verplicht te blijven liggen. Sterker nog … we hebben uitgeslapen tot 08.30u (l.t.).
Als 1ste genieten we van het “beautifull vieuw” dat bestaat uit torenhoge gebouwen. Daarna verbazen we ons dat we vannacht weinig tot geen lawaai hebben gehoord, maar eigenlijk kan dat ook niet anders als je op de 25ste verdieping en dus bijna in de hemel slaapt. Bekomen van dit alles staan we op en gaan we ons wassen en aankleden. Daarna doen we een poging om te fase-timen met Bomma en wonder boven wonder lukt dit. Ze heeft haar nieuwe gsm beter onder de knie dan we hadden durven hopen. “Thank God” [e-1f64f].
Inmiddels is het 09.30u (l.t.) en hebben we gekeken waar in de buurt een supermarkt kunnen vinden. Deze blijkt maar 2 blokken verderop te liggen en dus is de planning dat we daar even naartoe gaan om spullen voor het ontbijt te scoren. Ontbijten kost hier n.l. een godsvermogen en we zijn en blijven toch Nederlanders.
De trap nemen in het hotel is geen optie en dus drukken we op de knop van de lift. We horen vanalles maar het duurt zeker 5 minuten eer ze er is. Er staat op dat moment maar 1 gezin in de lift en dus kunnen we er gemakkelijk bij. Vervolgens zitten we, zonder het zelf te willen, in de lift attractie. Werkelijk waar op elke verdieping naar beneden stopt deze en stappen er mensen in. Uiteindelijk zitten we als ‘haringen in een ton’ en kan er echt niemand meer bij. Het wordt zelfs nog even spannend want een mijnheer komt met zijn rugzak tegen the boebbies van een sjieke dame aan en daar is haar partner niet van gediend en dat laat hij duidelijk merken. De heer in kwestie biedt 100x zijn verontschuldigingen aan, wat maar goed is want een escalade in een veel te kleine en volle lift, daar wordt niemand blij van. De laatste 8 verdiepingen worden overgeslagen en gelukkig komen we met z’n allen veilig en wel beneden.
Buiten op straat wacht ons de volgende verassing, een aroma van wiet komt ons tegenmoet. Je ruikt dit hier trouwens overal en te pas en te onpas. Als je niet uitkijkt wordt je er zelf spontaan high van. We wandelen richting de Sixth Avenue waar we eerst getuigen zijn van een gezelschap hoogwaardigheid bekleders (geen idee wie maar het zag er spannend uit) die onder zware beveiliging de auto’s worden ingeleid om vervolgens onder politie escorte te kunnen wegrijden. Op de Sixth Avenue zelf is men volop bezig met het plaatsen van dranghekken en het opbouwen van podia. Er is hier vandaag dus weer iets te doen. Navraag leert ons dat het gaat om de ‘National Dominican Day Parade’ (NDDP). Het zegt ons nu nog niks maar we gaan dat wel nog uitzoeken vandaag.
Door waarvoor we gekomen zijn, de supermarkt. Als we bij‘Whole Foods’ (winkel gespecialiseerd in natuurlijke producten) aankomen weten we niet wat we zien. De winkel oogt klein maar bestaat uit 2 verdiepingen. Zowel beneden als boven ligt er een bakery afdeling waarbij je het water in de mond loopt. De keuze is reuze en aangezien Ylva vandaag mag kiezen, duurt het een eeuwigheid. Naast brood, knackers, muffins en zelfs croissants (ja, ja ze hoeft ze nog niet te missen) kopen we ook kaas, jam, kiwi’s en thee. Alles wordt aan de kassa netjes voor ons ingepakt in een mooie papieren zak. Maar wat ons het meeste van deze winkel bij blijft, is hoe strak alles gepresenteerd ligt. De groenten en het fruit, maar ook alle andere levensmiddelen worden hier met de meetlat ernaast in het schap gelegd en gepresenteerd. Een lust voor het oog om te zien, zeker in zo’n grote stad als deze.
Het ontbijt is in the pocket, nu nog een bakkie scoren voor Roel want hij heeft deze morgen al zeker 10x gezegd “ik ruik koffie” of met andere woorden “ik heb zin in een bakkie”. Hiervoor gaan we naar, voor ons tijdens onze reizen inmiddels vertrouwde, Starbucks. Er is geen kat in de zaak maar toch weet de verkoper er zo’n show van te maken dat het zeker 10’ duurt voordat Roel zijn Late Macchiato heeft. “Enjoy” , nou dat gaat hij zeker doen want deze is met liefde gemaakt.
We lopen terug naar het hotel waar we dan eindelijk, want ik begin een beetje ‘flauw’ te worden, kunnen ontbijten. Maar niet voordat we jacht hebben gemaakt op een mes en lepel want anders wordt het moeilijk snijden en smeren. Maar uiteindelijk krijgen we die ook op de kop getikt en kunnen we genieten van onze eigen roomservice. Als het ontbijtje heeft gesmaakt en is opgeruimd, maken we ons klaar voor de dag. Vandaag gaan we wederom met de benenwagen op pad en is het de bedoeling dat we The Fifth Avenue bezoeken en op jacht gaan voor een Mac book voor ons meisje. Ook gaan we proberen een graantje mee te pikken van de NDDP en kijken wat deze precies inhoudt. Lets go …
Als we het hotel uitlopen en naar links gaan, horen en zien we in de verte al de geluiden van de parade. Aangekomen op de Sixth Avenue (waar deze parade zich jaarlijks afspeelt) is het een waar volksfeest (een beetje te vergelijken met carnaval) wat er aan de gang is. Veel mensen zijn uitgedost in kleren en de kleuren van de Dominicaanse gemeenschap van NY. En voor wie nog niks heeft, die kan terecht bij de tientallen mini-kraampjes langs de weg. Vol verbazing kijken we naar de parade en ondertussen probeer ik erachter te komen wat het nou precies inhoudt. Ik vraag het aan een groepje enthousiastelingen naast mij. De ‘National Dominican Day Parade’ is een lokale culturele viering met muziek, dans, optochten en tributes aan prominente gemeenschapsleiders en vind dit jaar voor de 43e keer plaats. Het valt ons wel op dat er enorm veel politie bij op de been is en de reden hiervan is dat de parade vorig jaar is moeten worden stilgelegd vanwege rellen. Na een tijdje hebben we het wel gezien, we weten toch niet wie al die prominenten zijn, en besluiten om verder te lopen. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan want buiten dat het abnormaal druk is (er worden hier 100duizend toeschouwers verwacht), is ook alles met dranghekken afgezet en kun je de straat niet oversteken.
Het lukt ons uiteindelijk om aan de andere kant van de weg te komen via het metrostation en we lopen verder richting Fifth Avenue . Op weg hier naartoe passeren we eerst voorbij de gigantische speelgoedwinkel FAO Schwarz. Wat hier onze aandacht trekt is ‘Build-A-Bear Wordkshop’ en natuurlijk moeten ons meisje en ik hier het fijne van weten. Binnen zien we allemaal verschillende soorten beren en nog meer soorten kleding voor deze beren. Maar wat is nu het concept: je kunt hier dus je eigen beer vorm uitkiezen, zelf bepalen of hij hard of zacht moet zijn en deze dan vervolgens voorzien van een hartje (waardoor hij tot leven komt), zelf uitgekozen kleding en evt. personaliseren met je eigen stem. Het moet niet gekker worden maar het brengt me wel op een idee … wordt misschien nog vervolgd.
We lopen verder en komen uit bij een ontzettend leuk en gezellig pleintje. Het pleintje komt ons bekend voor maar we kunnen nog niet meteen zeggen waarvan. Als we aan de andere kant gaan staan, zien we daar de ‘Rockefeller Tower’ liggen. Deze hebben we vaker gezien in films, vandaar. Een knus en gezellig straatje brengt ons uiteindelijk op de Fifth Avenue.
The Fifth Avenue is de beroemdste winkel- en paradeboulevard van de VS en wordt gekenmerkt door iconische gebouwen, bezienswaardigheden en luxe winkels. Tevens is het op veel plekken de scheidslijn tussen East en West Manhattan.
Omdat het vandaag zondag is en we voor vertrek niet meer in de gelegenheid zijn geweest om naar Heppeneert te gaan om een kaarsje aan te steken, besluiten we om als 1ste een bezoek te brengen aan de St. Patrick’s Cathedral gelegen op de 5Avenue recht tegenover de Rockefeller Tower. En toeval of niet maar als we er binnen komen begint net de mis. We lopen eerst een rondje door de kerk en aanschouwen de diverse altaren die er gelegen zijn.Nemen dan even plaats in de banken, doen een gebedje, steken een kaarsje aan, en besluiten om dan toch maar weer verder te gaan. En voor wie nu denkt “staan ze dan gewoon op uit de mis”?. “Ja en Nee” want we zaten niet in het midden van de kerk maar aan de zijkant.
We wandelen langs de diverse luxe winkels: Louis Vuitton, Prada, Gucci, Burberry, etc. (en bij sommigen gaan we ook even naar binnen om ‘the rich and famous ‘ op te snuiven) op zoek naar de Apple Store. Onderweg komen we ook nog lans de ‘Trump Tower’ , een gebouw net zo hoog en glad als zijn ego. De Apple Store blijkt bijna op het einde van de straat te liggen aan het begin van Central Park. Maar voordat we naar binnen gaan, doen we ons eerst even tegoed aan een pretsel en cola want het is al ver na de middag en we hebben niks meer gegeten of gedronken.
Het is een gigantische winkel onder de grond, het krioelt er van de mensen maar de meesten zitten gewoon op hun gsm te surfen op de wifi. We zoeken ons een verkoper want zelf zien we hier door de bomen het bos niet. De verkoopster die we aanspreken verwijst ons vervolgens weer door naar iemand anders en deze lijkt er niet zoveel zin in te hebben. Of misschien heeft hj er wel zin in gehad maar zijn we al de zoveelste klant vandaag en is hij het helemaal zat. We vertellen wat we willen en zonder ook maar enige vorm van emotie of inleving staat hij ons te woord. Het Mac Book dat we willen hebben, Nonkel heeft op voorhand met Ylva vooronderzoek gedaan dus we weten precies wat we willen en nodig hebben) is er maar alle accessoires zijn uitverkocht. Hiervoor moeten we naar de andere App Store aan de ander kant van Manhattan. We besluiten om de computer dan ook maar niet te kopen en erop te gokken dat ze in de andere winkel alles hebben.
En dus gaan we weer op pad maar nu aan de andere kant van de straat. We bezoeken nog een paar winkels waaronder de Nike store, Lego winkel en Victoria Secret. Bij deze laatste duurt het wel even want ons meisje komt hier ogen tekort. En tja … alle geurtjes moeten ook (één voor één ) uitgeprobeerd worden want je zou maar net de verkeerde kopen. Een uur later en een tas gevuld, lopen we daarna door naar het Grand Central waar de andere App Store in gelegen zou moeten zijn. Het is even zoeken maar we komen uiteindelijk aan bij het Grand Central, het grootste en beroemdste treinstation van NYC. Het is hier een komen en gaan van reizigers, maar inderdaad de App Store ligt er ook in. We lopen de trappen op om deze te bereiken en worden meteen ontvangen door een vriendelijke juffrouw die er wel zin in heeft om iets te verkopen. Ze luistert naar wat we willen, voorziet ons nog van wat advies en binnen de 15’ is de deal geklonken.
Maar nu, nu moeten we met een Apple tas vol dure spullen terug richting het hotel. Normaal niet echt een drama ware het niet dat we de Sixth Avenue moeten passeren waar nog steeds een massa volk is vanwege de parade. En waar we ook merken dat de sfeer grimmiger is dan vanmorgen. Hier en daar zijn we zelfs getuige van wat opstootjes tussen de politie en inmiddels veel te dronken en high publiek. Het is niet bepaalt het volk waar je nu op je gemakje tussen loopt met onze tas, zelfs agent Roel niet. Maar Netje zou Netje niet zijn als ze daar geen oplossing voor zoekt én vind. Ik zie n.l. langs de kant van de weg een bigshopper liggen en besluit om die te pakken. Roel verklaart mij voor gek maar dat kan mij niks schelen. Het is een tas die waarschijnlijk is uitgedeeld tijdens de parade en die iemand heeft achter gelaten. Er zitten wat reclame folders in maar dat mag de pret niet drukken. We stoppen onze spullen erbij en vanaf nu kan niemand meer zien dat er een waardevol transport plaatsvind.
Als we in ons hotel aankomen, het is inmiddels 16.30u, kunnen we niet meteen op onze kamer omdat housekeeping er nog bezig is. We wachten even beneden in de lobby en gaan als ze klaar zijn naar boven. Tijd en gelegenheid voor een bakkie is er vandaag nog niet geweest maar gelukkig hebben we zelf wat zakjes oploskoffie mee genomen die we met ons eigen waterkokertje nu kunnen maken. Het smaakt en de muffins die we vanmorgen hebben gekocht zijn ook heerlijk.
Als we weer een beetje zijn bijgetankt, Ylva haar favoriete serie heeft afgekeken en Roel een nappie heeft gedaan, gaan we weer terug op pad. Buiten aangekomen slaan we nu niet linksaf zoals we vanmorgen 2x hebben gedaan, maar rechtsaf richting ‘Times Square’. Daar lijkt wel een bom ontploft … het is er (lett.) zwart van de mensen. De 100.000 bezoekers van de parade lijken zich van de Sixth Avenue naar hier verplaatst te hebben. Er is bijna geen doorkomen aan en de sfeer voelt niet goed … een schril contrast met gisteren. We geven onze ogen goed de kost. Enerzijds om te kijken waar we lopen en om niet te botsen en anderzijds naar de vele verschillende types die er rondlopen en hoe ze zijn gekleed.
De planning was om rustig over TS te slenteren maar dat gaat hem dus niet worden, daar is het veel en veel te druk voor. We besluiten dan maar, omdat het ook al 18.45u is om ergens een hapje gaan te eten … maar waar?. De keuze valt uiteindelijk op het Hard Rock Café. Traditie getrouw brengen we elke vakantie in het (verre) buitenland én er is een Hard Rock Café er een bezoekje je aan. Tja en het Café van NY kunnen we dan zeer zeker niet overslaan.
We gaan naar binnen en hopen dat er nog plek is gezien de drukte buiten. Maar blijkbaar zijn dit niet de mensen die in het Hard Rock Café gaan eten want er is voldoende plek. We moeten heel even wachten en vervolgens worden we door de waiter naar onze plek gebracht.
Eenmaal op onze plek aangekomen zaten we nog niet goed en wel of daar was Bann (onze waiter van dienst) met de kaart en de vraag wat we wilden drinken. “Uhhh zo ver zijn we nog niet, mogen we even gaan zitten” of “can you come back later?”. “Okay” en evensnel als hij was gekomen, verdween hij ook weer om ons vervolgens lekker lang te laten wachten met terug te komen. Nadat we al een paar keer naar hem hadden gekeken, kwam hij dan toch terug om de bestelling op te nemen en weer op de ‘Speedy Gonzales’ versnelling over te schakelen. Want het eten was er in know-time, we hadden onze bordjes goed en wel leeg en toen kwam hij ze al weghalen en vragen of we een toetje wilden. “Ja dat willen we” en hup daar was de kaart al met vrij snel erachteraan of we al wisten wat we wilden. “Uhh no, may we have a look?”. Onze keuze viel op appelcrumble en zonder dat we iets te hoefden zeggen werd dit geserveerd met 3 lepels. Kon hij zo goed zien dat we Nederlanders zijn?. Of weten ze zelf dat dit eigenlijk wel een heel groot toetje is voor 1 iemand, dat ze er meteen altijd meer lepels bij doen. Maar terwijl we nog aan het genieten zijn is Speedy weer daar. Niet om te vragen of het smaakt, wat hij trouwens tijdens het eten niet 1x heeft gedaan, maar met de rekening. “Uhhhm hallo we zijn nog aan het eten”. We doen gewoon waar we goed in zijn, n.l. of we gek zijn en laten het boekje met daarin de rekening nog even voor wat het is. Maar dit is duidelijk niet de bedoeling, want hup daar is Speedy weer … “is het ready?”. “Nee vriend, we zijn nog aan het eten en als we klaar zijn dan zullen we betalen”. Als we dan uiteindelijk klaar zijn, bekijken we de rekening en daar heeft hij echt veel moeite op gedaan. Hij heeft er een persoonlijke tekst opgeschreven en de verschillende % tip en de daarbij behorende bedragen geel gemarkeerd. We weten dat fooi hier in Amerika gewenst is, maar dit gaat er toch wel over. Uit protest en vanwege het feit dat hij ons niet op het gemak heeft laten eten, besluiten we om hem niet het gewenste fooi bedrag te geven maar een gedeelte ervan. We leggen het boekje klaar en “hup” daar is hij al om het op te halen. En wat dan gebeurt … nog voordat we kunnen opstaan, is hij terug aan tafel en gooit er onze fooi op. We weten eigenlijk niet zo goed wat er gebeurt en Ylva is helemaal verpoepzakt. “Is hij nou niet tevreden met wat hij heeft gekregen en geeft hij het daarom terug?”. “Nou oké dan, dan krijg je niks” en ons meisje neemt het bedrag van tafel. “Heb ik lekker wat extra’s om van te kopen” en gelijk heeft ze.
Als we buiten komen is het gelukkig al wat minder druk, niet dus .En gelukkig is de wietlucht ook een stuk minder (lees: veel meer). Inmiddels is de schemering al ingevallen en waar je kijkt lopennog steeds mensen. De toeristen haal je er zo uit, al is het maar aan hun ‘bange’ en verbaasde gezichten. We steken de straat over omdat ons meisje nog graag naar een winkel wil die aan de andere kant ligt. En terwijl we erheen lopen, houden we stil bij een man die op 2 emmers geweldige muziek zit te maken en een groepje dat helemaal los gaat op de DJ die er staat te draaien. Verder kijken we nog steeds onze ogen uit want het lijkt erop dat hoe later het op de avond wordt, hoe minder de dames gaan dragen.
Roel is er inmiddels wel even klaar met de drukte mee en al wandelt al rustig naar het hotel, maar Ylva en ik willen nog even langs de M[e-38]M store. Je ziet bijna iedereen met een zakje van deze winkel lopen dus dan moeten wij daar ook een kijkje gaan nemen. En het blijft bij een kijkje want het is echt niet normaal wat ze daar voor een prijzen hanteren. Je kunt beter een zak M[e-38]M’s in de winkel kopen. Dan heb je meer en betaal je minder. Wat niet wil zeggen dat het wel leuk is om er even rond te kijken want je kunt het zo gek niet verzinnen of ze hebben het van M[e-38]M.
De klok loopt inmiddels tegen 21.45u en we zijn moe. Buiten dat we vandaag veel hebben gezien en veel indrukken hebben opgedaan, hebben we ook veel gewandeld. Stoned als een garnaal, want de wietlucht is inmiddels niet meer te harden, lopen we terug naar het hotel. Daar is de rust in de lobby wedergekeerd want toen we vertrokken was het daar een heksenketel.
Terug op de kamer drinken we nog een theetje, nemen we alle 3 even een lekkere douche en gaan daarna slapen. “Ik vond het vandaag een hele mooie dag”. “Dat klopt lieverd dat vonden wij ook”.
Slaap wel en tot morgen!.
Liefs de Maïskolfjes xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 185
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/225_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => big-apple-here-we-come
)
[59] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109015
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-09
[photoRevision] => 0
[title] => Het is zover ...
[message] => De afspraak was 05.30u maar omdat Roel ons inmiddels goed kent, had hij de wekker toch om 05.20u gezet.
Het is zover … vandaag gaat het dan echt gebeuren. Maanden weken en dagen van voorbereidingen komen vandaag samen, we vertrekken naar Amerika … to start a new Adventure. Een ‘new adventure’ niet alleen voor ons als gezin maar over een dikke week ook voor ons meisje.
Nadat we ons gewassen en aangekleed hebben, worden de lunchpakketten gesmeerd. “Ja, ja” lunchpakketten, niet alleen voor ons zelf (want het is nog veel te vroeg om nu al wat te eten) maar ook voor Bomma en Willy die ons gaan brengen. Ons Lio-ke komt ook voorzichtig zijn hokje uitgekropen en vraagt zich af waarom hij zo vroeg moet opstaan.
De laatste spullenworden in de koffers gestopt en dan komt het 1ste moment van de waarheid van deze dag: hebben we overgewicht of niet?. We hebben gisteren tijdens het inpakken continue zitten wegen maar in de loop van de avond is er toch nog vanalles bijgekomen. Op onze weegschaal ziet het er heel belovend uit, hopelijk is dat op de airport ook nog steeds zo.
Met Bomma hebben we om 06.30u afgesproken maar om 06.15u horen we het vertrouwde geluid van haar autootje in ons grind, ze zijn er al.
Wij en Lioke helemaal zijn blij om haar te zien. Ze ziet er ‘fris’ uit wat erop lijkt dat ze vannacht toch wel redelijk geslapen heeft. Terwijl wij beginnen met de koffers in te laden, het laatse afwasje wordt gedaan en de bedden worden afgetrokken, wandelt ons meisje samen met Bomma, een voor haar voorlopig laatste rondje, met Lio-ke. Om 6.45u zijn we klaar voor vertrek en maakt Ylva een laatste rondje door het huis … “ dag kamertje, dag bed, dag huisje tot over een paar maanden”.
We vertrekkenrichting Brussel en hopen dat we onderweg geen files krijgen want volgens Roel zijn we eigenlijk iets te laat vertrokken. Volgens mij is hij vergeten dat het zaterdagochtend vroeg is en dus geen werkverkeer én heel veel mensen nog vakantie hebben. Ons meisje kroelt met Lio-ke en ik merk dat ze het ‘zwaar’ krijgt. Het besef dat ze hem een tijdje niet gaat zien, komt binnen. Ook Bommatje kijkt stilletjes voor zich uit, ook zij weet dat het (voorlopige) afscheid snel nadert.
De heenreis verloopt voorspoedig, het is niet druk onderweg en om 7.55u rijden we parking P1 van Zaventem binnen. Hier komen we er al snel achter dat we niet alleen zijn en moeten zeker 10 minuten zoeken voor een parkeerplek. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij zeggen dat het even duurde voordat we in de gaten hadden dat alle plekken een oplaadpaal hebben, maar dat je hier ook met een gewone auto mag staan.
Als we een plekje hebben gevonden en de koffers en handbagage uit de auto hebben gehaald (het lijkt alsof we een hele boel vergeten zijn want voor ons doen hebben we echt weinig bij ons), begeven we ons naar de vertrekhal. We vliegen voor de 1ste keer vanuit Brussel en dus is het even zoeken. In de vertrekhal aankomen heerst er een relaxte sfeer. We kijken even op het bord waar we ons moeten melden om in te checken en ook dat hebben we snel gevonden. De rij bij de zelf-check-in is lang maar wij begeven ons naar de balie waar we nog door een echt persoon worden geholpen. We zijn, na de afgelopen weken, het geregel via de computer even helemaal zat.
Voordat we daadwerkelijk bij vriendelijke dame kunnen aanschuiven, worden we al voor de 1ste keer gecontroleerd vandaag en iets in mij zegt me dat het niet de laatste keer gaat zijn. Onze papieren en paspoorten worden gecontroleerd door een, eveneens, vriendelijke mijnheer en we krijgen een groene stikker op ons paspoort. De sticker die, maar dat weten we dan nog niet, nadien heel belangrijk is om te kunnen vertrekken. Vervolgens mogen we door naar de dame, die wederom al onze papieren controleert, en worden onze koffers ingecheckt. Dit is, gezien ons verleden, altijd weer even spannend. Maar geloof het of geloof het niet, we zitten buitengewoon goed deze keer. De koffer van Ylva weegt met 23,6kg het meeste en die van Roel en mij zitten beiden onder de 20kg. Dit is echt voor het eerst in onze reisgeschiedenis, we beginnen het langzaam te leren. Hoe zeggen ze dat: “verstand en wijsheid komt met de jaren”. En ook ons meisje kan opgelucht ademhalen want ze had zich toch wel wat zorgen hierover gemaakt. Of toch om haar koffer.
De dame heeft echter ook een iets mindere boodschap voor ons, en wel dat we nog geen stoelen krijgen toegewezen. Het vliegtuig is n.l. overboekt en ze moeten nog gaan kijken waar we kunnen zitten. Ze belooft ons wel dat we mee mogen. Gelukkig maar want onze koffers zijn al verdwenen.
Als alles is ingecheckt, is het de hoogste tijd voor een, voorlopig, laatste bakkie op Belgische bodem. We zijn al wat gewend qua prijzen, maar hier kunnen ze er ook wat van. Gelukkig hebben we ons eigen lunchpakket bij ons en dus hoeven we enkel een bakkie te kopen. Na een klein halfuurtje wordt het dan echt tijd om afscheid te nemen. Een laatste dikke knuffel voor Bomma en Lio-ke … de traantjes vloeien maar dat mag. En Bomma spreekt de wijze woorden “morgen is het alweer 1 dag minder dat je weer voor even terugkomt”, voor haar is het aftellen duidelijk al begonnen. Lio-ke lijkt het deze keer allemaal niet zo te beseffen en huppelt vrolijk met Bomma mee.
We zwaaien totdat we Bomma, Lio-ke en Willy niet meer zien en lopen dan door naar de douane. Daar vind de 3e controle voor vandaag plaats. Alles maar dan ook alles moet apart in de bakken worden gelegd. De rugzak van Ylva zit zo vol dat ze besluit om deze er gewoon helemaal op te leggen, gevolg haar bak neemt een andere afslag en moet gecontroleerd worden. Gelukkig is de douané die de controle moet doen niet de allervervelenste en heeft hij het flesje (van 100ml) waar het om gaat snel gevonden. Het blijkt dus loos alarm. “Dat flesje valt hun op maar de vijl die ik erin heb zitten niet”. En het schaartje dat ik in mijn handtas heb zitten, hebben ze ook niet gezien.
Als we al onze spullen weer bijelkaar verzameld hebben, lopen we door naar controlepost nr.4. Er staat een hele, hele lange rij maar Roel ziet een bord met daarop de vlag van Canada, Amerika en Groot-Britanië. “Daar moeten wij zijn” en nietsvermoeden lopen we die kant uit en laten de lange rij links van ons liggen. Een wederom vriendelijke jonge man vraagt nog “Americans ?” en braaf zeggen we “ja”.Nog steeds niets in de gaten hebbend. Ik zie wel een bordje hangen met ‘European citezen’ en denk nog “amai gaan er zoveel naar Europa”, maar mijne frank valt nog steeds niet. Als we bij het poortje komen waar we ons paspoort moeten laten lezen en de irisscan, duurt het even maar de poortjes gaan open.
Maar dan … we worden opgewacht door een hele grote, maar weeral, vriendelijke douané die ons erop wijst dat we in de verkeerde rij staan. Dit was de rij voor Amerikanen, Canadezen en Engelsen en niet voor de mensen met deze landen als bestemming.
Owww … foutje … dit hadden we natuurlijk moeten weten met al
onze reiservaring. “En nu?”, “nu niks, dit kan gebeuren en geen probleem. Fijne reis!”. “Dankjewel mijnheer” . En terwijl we naar links keken realiseerden we ons dat we heel veel geluk hadden gehad. Want niet alleen stond er ‘buiten’ een rij, er was ‘binnen’ ook nog een heel stuk waar de mensen stonden te slingeren … de rij van de Phyton is er niks bij. “Mama het is te merken dat u een Belg bent geworden”, als Nederlander was u dat nooit gebeurd”. “Bedankt lieverd, wrijf het nog maar een keer in.
Deze controle heeft een behoorlijk wat tijd opgeleverd en dus is er even tijd om te neuzen bij de winkeltjes waar we voorbij lopen. Maar Roel wil naar de gate omdat we onze stoelen nog moeten vastleggen. Bij de gate aangekomen staat ook hier een lange rij, maar wij moeten ons melden aan een speciale desk. Hier krijgen we te horen dat ze nog steeds geen stoelen voor ons hebben maar dat het goed komt.We nemen plaats en wachten rustig af totdat we opeens worden afgeroepen en de tickets met ons stoelnummer krijgen. We zitten (in 1ste instantie) niet samen maar we kunnen mee en dat is het belangrijkste.
Als om 09.45u het boarden begint, schrikken we van de rij die er staat. Moeten al deze mensen mee in ons vliegtuig ?. We besluiten om even te doen alsof we gek zijn (nu zijn we dat ook wel) en sluiten nadat ze hebben omgeroepen dat iedereen mag gaan boarden, mee aan bij de mensen van groep 3, die mochten n.l als 1ste. door. Het vriendelijke mijnheertje van onze 1ste controle staat ook nu weer hier en controle nr.5 is een feit. Deze wordt snel opgevolgd door controle nr.6 van onze boarding passen en paspoorten en dan kunnen we eindelijk richting het vliegtuig en onze plaatsen innemen. En op het laatste moment toch nog een wissel…. We zitten uiteindelijk wel naast elkaar.
Om 10.45u, 10’ later dan gepland, klinkt het signaal “ready for take-off”. Het vliegtuig komt in beweging en binnen now time zitten we hoog en droog boven in de lucht. Onze gordels dienen we om te laten want we hebben te maken met voortdurende lichte turbulentie.
De uren in de vlieger brengen we door met slapen, eten, muziek luisteren, film kijken, weer slapen en eten, het verslag al een beetje up-to-date houden en overleven. We hebben onderweg n.l zeer turbulent weer en moeten bijna de hele reis onze riemen aanhouden. Ik merk aan mijzelf dat hoe langer het duur, ik steeds beroerder wordt.
En als we dan rond 12.30u (l.t.) de landing beginnen in te zetten, gaat het bijna mis. We maken zo’n enorme luchtval dat het mij begint te draaien voor de ogen. Ik kan nog net optijd een zakje grijpen, wat ik uiteindelijk gelukkig niet heb nodig gehad om te k….. maar wel om te hyperventileren. Ik ben dan ook blij als ik voel dat de wielen de grond raken, dat hebben we weer ‘overleeft’. De piloot (dhr. Verstreepen) verzoekt iedereen om te blijven zitten omdat we eerst nog een stuk moeten taxiën en daarna naar binnen gesleept worden. Hier op John F.Kennedy Airport mogen de vliegtuigen n.l. niet op eigen gelegenheid naar de gate taxiën.
Precies om 13.00u (l.t.) worden we aangelegd aan de gate en dan gaat het feest beginnen. De grote massa meent altijd dat ze allemaal tegelijk het vliegtuig uit kunnen en hebben nog steeds niet in de gaten dat dat niet gaat. Iedereen staat te dringen en te wachten als 1 grote kudde i.p.v. te wachten dat je rij aan de beurt is, dan je spullen pakken en dan kun je zo naar buiten wandelen.
We moeten een klein (voor Amerikaanse begrippen toch) stukje wandelen naar de hal waar we ons moeten opmaken voor nr. 7 en hopelijk laatste controle van vandaag. Eenmaal in de hal aangekomen lijkt het wel voor niks, zo druk is het er. En deze keer is er geen mogelijkheid om de rij een beetje te omzeilen. Dus sluiten we achteraan en kan het slingeren als in de Efteling beginnen. Zelf voel ik mij nog steeds niet oké maar ik moet nog even vol houden. Na ruim een half uur slingeren en het einde nog lang niet in zicht lijkt, hebben we geluk. De rij voor de US citizens is weggewerkt en dus worden we die kant uit gestuurd. Dat gaat opeens een stuk sneller en voordat we het weten staan we oog in oog met een douané die zijn job heel serieus neemt, streng kijkt en praat en waar geen lachje vanaf kan. We worden alle 3 wederom aan een irisscan onderworpen, Roel en ik moeten onze vingerafdrukken achter laten en nadat onze ESTA-formulieren gecontroleerd zijn, mogen we doorlopen. En Ylva, die mag omdat ze een visum heeft gewoon doorlopen.
Het hele gebeuren bij de douane heeft zolang geduurd dat onze koffers allang op de band zijn verschenen en er zelfs al vanaf zijn gehaald. In een grote wirwar van allemaal koffers en andere spullen mogen we die van ons gaan zoeken. Gelukkig heb ik om de handvaten Hawaïslingers slingers gedraaid. Roel vond dit belachelijk en overbodig, maar nu komt het goed van pas want hierdoor zien we onze koffers op afstand al staan. We zien ze staan, maar erbij geraken dat is een ander paar mouwen want ze staan helemaal ingebouwd. Als het uiteindelijk is gelukt, kunnen we eindelijk op weg naar buiten.
In de aankomsthal kijken we onze ogen uit naar de bordjes van iedereen die wordt opgehaald. Het krioelt er en gelukkig hoeven wij onze naam niet te zoeken want je ziet door de bomen het bos niet. Nee, wij kunnen en mogen gewoon naar buiten lopen om op zoek te gaan naar een Uber. Tenminste dat denken we, maar we zijn nog niet goed en wel buiten of we worden al aangesproken met de vraag “taxi of Uber?”. Als we zeggen “Uber” worden we in 1ste instantie doorverwezen maar als de chauffeur ziet hoe weinig bagage we maar bij ons hebben, vraagt hij waar we heen moeten en worden we in no time door hem meegenomen naar zijn auto. Het moet allemaal heel snel gaan want hij staat illegaal geparkeerd en voordat we het weten zitten we al in de auto en zijn we onderweg. We krijgen nog niet te kans om te vragen wat het ons gaat kosten.
De chauffeur verteld ons dat het ongeveer een 3 kwartier rijden is, afhankelijk van de drukte, naar ons hotel. Echt de kans om goed rond te kijken krijgen we niet want hij scheurt als een heuse formule 1 coureur over de snelweg en door de straten. Van maximum snelheid heeft hij nog nooit gehoord, zijn claxons gebruikt hij regelmatig en op een bepaald moment waant hij zich zelfs een vrachtwagen door op een rijstrook te gaan rijden die alleen voor vrachtwagens bedoeld is. Hij wint er veel tijd mee, maar mijn misselijk- en duizeligheid komt het niet ten goede.
Eenmaal in het hartje van NY aangekomen ontdekt hij dat verschillende straten, als gevolg van een dodelijke steekpartij gisterenavond, zijn afgesloten. Dit betekend dat hij ons niet voor het hotel kan afzetten en even snel als we in de auto zaten, worden we er ook weer uitgezet en moeten we nog 2 blokken zelf lopen. Kosten $200 en graag contant betalen. We hebben nog niet gepind en dus wordt het schrapen om het geld bijenkaar te krijgen. En of we ons genaaid voelen?. Dat voelen we ons zeker maar dat besef komt pas later. Op het moment zelf ging het allemaal zo snel.
Met onze koffers wandelen we 2 blokken verder, wat opzicht goed te doen is, en binnen een paar minuten bereiken we ons hotel, ‘Hotel Riu Manhattan Times Sqoare’. Een vriendelijke receptioniste heet ons van harte welkom en vraagt of we een goed reis hebben gehad. Voor het gemak zeggen we maar “yes”. Ze checkt ons in en deelt ons mede dat we nog $200 aan servicekosten en taxen dienen te betalen. Goedemorgen!. We zijn nog geen uur hier en al $400 lichter … “welkom in New York”.
Volgens de juffrouw hebben we een hele mooie familie kamer met “beautiful vieuw” op de 25ste verdieping. De verwachtingen zijn hoog gespannen, benieuwd in welke suite we terecht gaan komen. Nou laat suite maar weg, want als we op de kamer aankomen, schrikken we wel een beetje. Niet omdat het geen mooie kamer is, maar voor een familie kamer is ze toch wel wat klein uitgevallen en the vieuw is minder beautiful dan verwacht. Zijn wij het nu te goed gewend of zijn de begrippen hier anders en maken ze hier alles nicer en bigger dan het in werkelijkheid is?.
Affin … we zullen het ermee moeten doen. In NY kost elke vierkante meter veel geld dus het is eigenlijk ook wel logisch dat ze hier geen giga kamers hebben. Omdat we op doorreis zijn, leven we normaal gezien uit de koffer maar dat gaat nu niet. Er is geen plaats om de koffers neer te leggen en dus ben ik heel blij met de mooie tasjes waarin ik al onze kleren heb ingepakt. Deze leg ik in de beperkte kastruimte en de koffers die schuiven we dicht (want open zijn ze te breed en passen ze niet) onder het bed. Keurig en niks meer aan doen.
Eigenlijk zijn we heel moe (bij ons thuis is het immers al 21.00u en we zijn al van 5.30u op) en het liefste gingen we slapen.Maar als we nu gaan slapen dan verslapen we ons en komen we niet in het ritme van hier. We besluiten dan ook om al eens een 1ste kennismakings- en orientatierondje te gaan maken. Als eens even snuiven aan wat we de komende dagen gaan zien en beleven. En zoals we als snel ontdekken, op Times Square is altijd wat te beleven. We kijken onze ogen uit naar de verschillende typen mensen die er zijn, maar vergapen ons ook al aan de hoge gebouwen, de vele lichtreclames en genieten van de vele straatartiesten.
We wandelen of beter gezegd slenteren zo’n 2-2,5 uur rond en dan is Roel er wel even klaar mee. Hij begint langzaam trek te krijgen en stelt voor om ergens een hapje te gaan eten. Ylva heeft tijdens de wandeling een leuk tentje zien liggen en wil daar graag naartoe. Het is een klein stukje terug wandelen en zo zitten we niet veel later bij ‘Brooklyn diner’. Een leuk knus en gezellig zaakje in typisch Amerikaanse stijl ingericht. We bestellen ons alle 3 wat kleins en laten het ons smaken. Bij mijn menu zit ook een milkshake en die is overheerlijk.
Wordt je normaal gezien van eten fit, bij ons begint de man met de hamer toch toe te slaan. We besluiten dan ook om na het eten terug naar het hotel te gaan … het is mooi geweest voor vandaag. Op de kamer drinken we nog een lekker theetje wat we ons gelukkig kunnen maken me onze eigen meegebrachte waterkoker. Springen we nog snel even onder de douche en gaan daarna gestrekt. Het is een hele lange maar ook mooie 1ste dag geweest. Benieuwd naar wat morgen ons gaat brengen.
Welterusten en slaap lekker!.
De Maïskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 191
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/164_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => het-is-zover
)
)
)
[_currentItemCount:protected] => 15
[_currentItems:protected] => ArrayIterator Object
(
[storage:ArrayIterator:private] => Array
(
[45] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109239
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-22
[photoRevision] => 0
[title] => Teton Nationaal Park ...
[message] => We hebben vannacht voor het eerst goed geslapen deze vakantie en worden om 06.35u (l.t.) voor het eerst wakker voor een sanitaire stop om daarna snel weer terug het warme bed op te zoeken. Warm ja, want voor het eerst deze reis heeft de airco geen overuren hoeven maken. Het koelt hier ’s nachts n.l. behoorlijk af. En terwijl ik nog terug in slaap val, heeft Roel het emotioneel wat moeilijk en besluit daarom om even lekker te gaan sporten en zijn hoofd leeg te maken. Om 07.50u (l.t.) komt hij terug en schrik ik terug wakker. Terwijl Roel onder de douche springt, check ik even of we al een bericht hebben van ons meisje. Helaas … maar geen nieuws is goed nieuws zullen we maar denken. Ook kijk ik even naar de filmpjes van Lio-ke die Jetje en Leon ons dagelijks trouw sturen. Zalig om ons manneke te zien en te zien dat ook hij het naar zijn zin heeft.
Nadat we zijn gewassen en aangekleed maken we ons op de kamer een ontbijtje (er is bij dit hotel geen ontbijtruimte) van het heerlijke brood dat we gisteren van ‘Great Harvest Bakery’ hebben meegekregen en de kaas en aardbeien die ik bij Schmits heb gekocht. Het heeft zo moeten zijn, het smaakt heerlijk en we nemen ons de tijd. We facetimen ook nog even met Bomma omdat dit gisteren niet echt was gelukt en hebben app contact met ons meisje. Die ook alweer bijna klaar zijn voor vertrek terug richting Sioux Falls.
Het is 10.00u (l.t.) als we willen vertrekken, met de nadruk op als. Murphy heeft n.l. vandaag weer een nieuwe uitdaging voor ons in petto. Als we bij de auto komen en deze willen openen lukt dit niet. We weten meteen wat dit betekend. Gisteren hebben we n.l. in ons dashbord zien staan ‘key not found’ en vaak wil dat zeggen dat de batterij van de sleutel leeg is. Maar omdat we de auto pas hebben opgehaald en er vanuit gaan dat alles in orde is, hebben we daar niet echt acht op geslagen. We proberen het een aantal keren en gelukkig springt hij wel open “pfff”. Nu nog hopen dat we hem ook gestart krijgen want dan kunnen we tenminste tot bij een benzinepomp rijden om te kijken of ze daar de batterijen hebben. Ook dit lukt gelukkig en uiteindelijk kunnen we om 10.15u (l.t.) op weg naar het tankstation. Dat hebben we snel gevonden want er liggen er hier genoeg. Roel gooit de tank vol en ik als co-piloot zorg dat de ramen een wasbeurt krijgen zodat we vandaag goed kunnen filmen zonder achteraf te denken dat er steeds vliegen door het beeld vlogen. Zo hebben we elk, al jaren tijdens reizen onze eigen taakjes.
Met een volle tank, maar nog geen batterij voor de sleutel want die hadden ze niet bij de pomp, gaan we op weg naar een bedrijf dat ons is geadviseerd door de pompbediende en wat gespecialiseerd is in automaterialen. We moeten hiervoor een klein stukje verder rijden. Op weg er naartoe zien we opeens een Chrysler garage . “Waarom gaan we niet gewoon naar die garage, we hebben toch een Chrysler. Dat is een goeie van jou Netje” en dus buigen we, met gevaar voor eigen leven, af naar de garage. “Ik zal wel naar binnen gaan want met zoiets werkt een vrouw zijn vaak beter dan een man. Dat klopt” en dus ga ik naar binnen. Een vriendelijke baliemedewerkster wijst mij de weg naar het magazijn waar ik welkom wordt geheten door Harry. Harry is het prototype van een grote knuffelbeer. Als hij de sleutel ziet weet hij al meteen wat er aan de hand is en ik hoef niks mee te zeggen. Maar dan begint het … het open krijgen van de sleutel. Uiteindelijk komen er 3 man aan te passen alvorens hij open is. Harry vervangt de batterij, checkt of deze vol is, checkt de sleutel nog een keer en als ik mijn beurs pak om te betalen zegt hij “no charge”. Nou dat noem ik nog eens service.
Uiteindelijk is het dan 10.50u (l.t.) en kunnen we eindelijk op weg. We gaan vandaag ‘Grand Teton National Park’ (GTNP) bezoeken. GTNP ligt in de staat Wyoming en is een van de mooiste en ruigst bewaarde natuurparken van Amerika. Het park is beroemd om de ‘Teton Range’, een grillige bergketen met pieken tot bijna 4.200 mtr. hoog. Wat de Teton Range zo bijzonder maakt is dat ze plotseling en spectaculair uit de vlakte opgerezen zijn, zonder uitlopers, wat ze extra indrukwekkend maakt. Maar als 1e stoppen we nog even bij het Visitor Centre om een parkpas op te halen. Met deze pas kunnen we dan de komende dagen in alle parken die we tegenkomen passeren.
Eindelijk kunnen we dan nu naar binnen rijden. Hierbij hadden we er even geen rekening mee gehouden dat meer mensen vandaag dat idee hadden en er een heuse file stond om binnen te komen. Dit laatste wordt ook wel veroorzaakt door het feit dat iedere auto gecontroleerd wordt op het bezit van een parkpas. We rijden als 1ste naar ‘Jenny Lake’ omdat we daar graag een boottocht willen maken en we geen idee hebben of het er druk gaat zijn. Nou daar zijn we snel achter, het is er niet druk … nee het is er stampe stampe druk. Als we aankomen rijden zien we de auto’s al langs de kant van de weg geparkeerd staan, “dit zal toch niet waar zijn”. We doen toch een poging en rijden de parkeerplaats van Jenny Lake op maar hier is werkelijk geen plekje te vinden. “Dit is toch waanzin, dat we om iets te gaan bekijken in de natuur zo moeten aanschuiven”.We rijden de parkeerplaats weer af en hebben dan net geluk. Een auto rijdt weg en wij kunnen die van ons daar parkeren. “Daar hebben we geluk. Dat hebben we zeker”. We vullen de rugzak van Roel met drinken en wat te eten en gaan dan richting het Visitor Centre. “Eerst een bakkie voordat we gaan lopen want dat hebben we wel verdiend na zo’n hectische morgen. We halen ons 2 bakkies in de souvenirwinkel en drinken die buiten, samen met de cookies die we gisteren hebben meegebracht van GHB, lekker op. Overigens de cookies zijn ook overheerlijk, het is jammer dat dit zaakje niet bij ons in Dilsen ligt.
Het is ondertussen 12.30u (l.t.) als we koers zetten richting ‘Jenny Lake”. Het gletsjermeer ligt aan de voet van de ruige Teton Range en met deze bergen op de achtergrond is het net een ansichtkaart. Het uitzicht is adembenemend en we nemen ons even de tijd om hiervan te genieten. Daarna lopen we door naar het boothuis om daar de shuttleboot te nemen. Deze shutttleboot brengt je van de oostelijke oever naar de westkant (en terug). Je kunt dit ook te voet doen, maar daar hebben we met deze hitte geen zin in. Om de 15’ vaart er een bootje van de ene naar de andere kant dus lang hoeven we niet te wachten. Als we aan de westkant zijn aangekomen en uitstappen zien we een lange rij mensen staan die terug de boot op willen en even hebben we een déjàvu naar Liberty Island. Maar goed dat is voor latere zorg, nu gaan we eerst naar de ‘Hidden Falls’ wandelen. We hebben goed 5’ gewandeld als we bij een waterval uitkomen. Ik bekijk me deze en denk bij mezelf “serieus is het dit?”. Roel die achter mij loopt ziet mijn verbazing, “dit zijn de Hidden Falls niet hè. Oh ik dacht al”. We wandelen verder en het is een stevige trail met een redelijk stijgingspercentage. Als we zo’n 25’ aan het wandelen en stijgen zijn horen we de waterval al op de achtergrond en niet lang daarna zien we ze voor ons opdoemen. Ze is echt prachtig en zoveel ‘geweld’. We schieten een paar mooie plaatjes en besluiten dan dat we halverwege willen gaan kijken en daar ook nog wat foto’s willen maken. We gaan van het pad af en gaan off-road verder naar halverwege de waterval. Daar doen we wat kruip- en uitglijwerk en uiteindelijk hebben we een mooi plekje boven op een rots gevonden in het midden van de waterval. De selfiestick (waar we ondertussen zeer bedreven mee zijn geworden) wordt bovengehaald en we schieten een paar mooi plaatjes. Vervolgens lopen we over de rotsen terug naar beneden waar we aan de voet van de waterval nog even gaan zitten geniet van dit natuurgeweld en natuurschoon
Omdat we het park nog verder willen gaan bezichtigen besluiten we om niet door te lopen naar ‘Inspiration Point’ (uitzichtpunt over het meer en de vallei), maar terug te gaan naar de aanlegsteiger van de shuttleboot. De trail naar beneden leggen we af elk in onze eigen gedachten verzonken. We denken, los van elkaar, terug aan de vele mooie reizen die we de afgelopen 18 jaar samen met ons meisje hebben gemaakt. We hebben haar zoveel van de wereld laten zien, hebben zoveel met elkaar meegemaakt, we waren een drie-eenheid en nu zijn we opeens met z’n 2 en is het maar de vraag of we (ooit) nog met z’n 3-en zullen reizen. Onze emoties worden even alle kanten uitgeslingerd. We zijn inmiddels beneden aangekomen en passeren het bordje ‘vanaf dit punt is het nog een uur wachten’. “Ohh we hebben geluk, we hoeven geen uur te wachten”, maar we zijn de bocht nog niet om of daar begint de rij en dus het wachten.
Het voordeel van wachten is dat je kunt genieten van alles wat je ziet, maar ook dat je met mensen aan de praat komt. Ze komt Roel aan de babbel met de man voor ons in de rij die hoort dat we niet van hier zijn en vraagt waar we vandaan komen. Als Roel het heeft uitgelegd, blijkt dat hij voor zijn werk geregeld naar Veldhoven moet en de mannen zijn vertrokken. Ze babbelen over vanalles en nog wat en zo komt ook het onderwerp ‘Beren’ te sprake. De man geeft aan dat zij er geen hebben gezien maar dat hij wel nog een bus ‘Berenspray’ heeft die wij mogen hebben omdat zij toch bijna klaar zijn met hun reis en thuis nog 2 bussen heeft staan. En dus hebben we nu een bus berenspray waar we ons mee schamen om mee te lopen omdat we het er een beetje over vinden en we iedereen die we er tot nu toe mee gezien hebben, stiekem hebben uitgelachen. Nu zullen er mensen zijn die ons uitlachen. “Ja, ik kon moeilijk zeggen ik hoef ze niet want wij vinden dat belachelijk. Nee dat kon je inderdaad niet zeggen. Ah ja, voor een beer zullen we ze waarschijnlijk niet nodig hebben maar wie weet voor welk ander wild dier”.
We staan uiteindelijk ruim een uur in de rij alvorens we terug op de boot kunnen stappen die ons kan terug brengen naar de oostelijke oever. “Als we te voet waren gegaan waren we sneller geweest. Als we dat geweten hadden, hadden we dat ook gedaan. Het is eigenlijk niet normaal dat we voor iets in de natuur zo lang staan aan te schuiven. Klopt maar het was wel de moeite”. We zijn toe aan een bakkie en met het bakkie in de hand lopen we terug naar de auto.
Vanuit Jenny Lake rijden we in noordelijke richting richting ‘Jackson Lake’. We bewonderen het meer van bovenaf enstoppen ook even bij de ‘Jackson Lake Dam’. Van daaruit pakken we de ‘Oxbow Band’ oostelijke richting om vervolgens bij de ‘Moran Enterence’ weer in zuidelijke richting richting Jackson te rijden. Onderweg passeren we een bord met daarop de waarschuwing ‘Dangerous Wildlife’ en het gaat dan om de Bison, de Elk en de Mooze. We lachen er een beetje om, “alsof we op deze open vlaktes deze dieren zouden tegenkomen”. We hebben het nog niet goed en wel tegen elkaar gezegd of in de verte zien we allemaal zwarte stipjes en auto’s langs de kant. Daar moet iets te zien zijn. Als we naderen zien we dat er een hele kudde bizons staat te grazen. Uiteraard zetten ook wij onze auto langs de kant om dit te gaan aanschouwen en mooie plaatjes te schieten. Wat een gigantische beesten en het verveeld nooit om hier naar te kijken; wat we dan ook een tijdje doen om dan weer verder te gaan.
We rijden door naar de ‘Snake River Overlook’ waar wevanaf een hoge rand kunnen uitkijken over de kronkelende ‘Snake River’ met daarachter uitgestrekte bossen en graslanden en op de achtergrond de ‘Grand Teton’. Het is adembenemend. Om daarna door te rijden tot ‘Black Tail’. We verlaten de Highway 191 en maken een extra lus via de ‘Antilope Flatsroad’ tot in Jackson. De reden waarom we deze lus maken is omdat de gezellige dame van het VC in Logan ons gisteren heeft verteld dat de kans groot is om hier Mooses te zien. En ze heeft gelijk want als we aan het genieten zijn (wat we gedurende de hele rit doen) van het landschap en we opeens een klein riviertje oversteken, zien we aan de linkerkant iets zwarts in de rivier zitten. We stoppen meteen om het goed te bekijken en ja hoor daar zit een Moose in het water. We zetten de auto meteen aan de kant en stappen uit om plaatjes te gaan schieten. Er volgen als snel meer mensen want dat is hoe het werkt. Iemand ziet iets en/of er staan auto’s aan de kant en andere auto’s stoppen ook. De Moose in kwestie lijkt er zich niet aan te storen dat er op afstand allemaal mensen naar zijn rug staan te kijken en hij blijft rustig liggen. We hopen natuurlijk dat hij in beweging komt en misschien wel uit het water zodat we ook een foto van de voorkant kunnen maken, maar het ziet er niet naar uit dat dit gaat gebeuren. Dan moeten we zelf, als alle anderen weg zijn, maar een poging doen om een foto van de voorkant te krijgen. En dus besluit ik om door het gras en de heide in de richting van de Moose te wandelen. Ik loop verder maar heb de pech dat hij net achter een bosje ligt en dan moet ik mijn plan aanpassen en een stuk verder doorlopen, als het ware aan hem voorbij om hem daarna van de voorkant te kunnen zien. En dat lukt, opeens sta ik oog in oog met onze vriend die mij wel ziet maar niet de behoefte heeft om in beweging en/of uit het water te komen. Gelukkig maar want als dat wel het geval was geweest dan had ik een uitdaging gehad en Roel en hartstilstand. Mister Moose kijkt recht in mijn lens en laat mij een paar mooie plaatjes van hem schieten. Daarna loop ik weer door het gras, de heide en de netels terug en heb voor mijzelf een geluksmomentje. Dit zijn de dingen die misschien niet volgens de regels zijn, maar die ik wel spannend en leuk vind.
Twee van de 3 Wildlife dieren die we zouden kunnen spotten hebben we gespot. Als we nu ook nog een Elk zouden tegenkomen dan zou dat helemaal te gek zijn maar we vrezen ervoor. Enerzijds omdat de vlaktes hier wel heel wijds zijn en ze hier nauwelijks voedsel vinden. En anderzijds qua tijdstip en temperatuur. Het is nog veel te warm en deze dieren houden zich nu liever in de bossen op. Bij het binnenrijden van Jackson blijft de teller voor vandaag dus inderdaad op 2 staan. We hebben ondertussen wel trek gekregen en dus besluiten we om niet eerst naar het hotel te gaan maar meteen in het stadje te kijken of we ergens kunnen eten. Aan eettentjes geen gebrek dus het is eerder de vraag waar. We kiezen voor ‘Liberty Burger’ en vooral omdat daar een hele hoop dames en heren in cowboykleding binnen zitten en we dat gezellig eruit vinden zien. Het geeft ons het idee alsof we in de saloon zitten.
Nadat ons de burger en de salade en een milkshake toe goed heeft gesmaakt en onze buikjes weer zijn gevuld, maken we nog een korte tour door het dorpje. Jackson is echt een cowboystadje en veel huizen zijn nog in de stijl van destijds. Het feit dat vanavond heel veel mensen dan ook nog in cowboykleding gekleed zijn (we hebben geen idee of dit toeval is of altijd) maakt het plaatje helemaal compleet. Rond 19.30u (l.t.) rijden we terug naar het hotel, het is mooi geweest voor vandaag.
In het hotel aangekomen ruimen we onze spullen op en hangen de apparaten aan de stekkers om op te laden. Daarna kleden we ons om en gaan we nog even zwemmen en naar de spa. Er is niemand en we hebben het hele bad voor ons alleen. Zalig!. Daarna douchen we ons en proberen te FaceTimen met ons meisje want daar hebben we de hele dag nog niets gehoord. Ze kan gelukkig opnemen en geeft aan dat ze al op haar kamer is en in bed ligt. Ze is moe van de mooie maar intensieve afgelopen 3 dagen. Vandaag hebben ze weer een lange busreis gehad terug naar huis. Onderweg zijn ze nog gestopt bij een cowboy stadje dat erg leuk was. Vanavond was er nog een activiteit maar omdat deze niet verplicht was, is ze niet gegaan en heeft ze ervoor gekozen om op tijd naar bed te gaan. Vanaf morgen volgen er n.l. ook weer een aantal intensieve dagen omdat dan de introductie van alle 1e jaars begint en daar zijn ze verplicht om aan alles mee te doen. Wat een verstandige meid is het toch. We laten haar gaan slapen en zullen morgen of de komende dagen wel helemaal bijkletsen.
Wij drinken ons nog een theetje en kijken terug op de dag van vandaag. Het was een hele mooie en geslaagde dag waarop we hebben kunnen genieten van veel natuurschoon, maar ook ons zelf een beetje zijn tegengekomen in de vorm van het gemis van ons meisje.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 193
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Hoback
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/321_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => teton-nationaal-park
)
[46] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109227
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-21
[photoRevision] => 0
[title] => Dag Salt Lake City ....hallo Jackson ...
[message] => Om 07.30u(l.t.) worden we vanzelf wakker na een goede nacht. Het bed, aan Roel zijn kant, lag heerlijk ik daarentegen lag bergaf.En op wat geschreeuw en geruzie na was hetop straat ook doodstil. We staan op, wassen ons en kleden ons aan. Ondertussen stuurt Ylva al haar eerste foto’s door van hun vroege ochtend Hike. Ook zij zijn er alweer vroeg bij deze morgen.
We haasten ons een beetje want het ontbijt in dit hotel is van 06.00-09.00u en dat verbaasd ons eigenlijk wel want zo vroeg staan mensen die op vakantie of doorreis zij toch niet op. En dat blijkt wel want als we beneden komen om 08.15u (l.t.) is het in de ontbijtruimte een drukte en chaos van je welste. Enerzijds omdat er echt veel mensen zijn maar anderzijds ook omdat er veel Japaniezies zijn en die vullen sowieso al met hun gekwebbel en gedrag de ruimte. Terwijl Roel al opzoek gaat naar een plekje sluit ik in de rij aan. En daar wordt mijn geduld op de proef gesteld want als de keuze nu nog reuze was (bijv. zoals bij vd Valk) dan zou ik zeggen “alleh”, maar als je kunt kiezen uit 3 soorten cornflakes, 2 soorten fruit, 2 soorten scrambled eggs (gaar of half gaar)en dan fruitsap (allé daar kon je uit 4 kiezen) en koffie of thee dan hoeft dat toch geen uren te duren. Maar er zijn dan warempel mensen die dit stukje voor stukje, sliertje voor sliertje op hun bord leggen. Ja vind je het gek dat het dan een eeuwigheid duurt. En dan heb ik het er nog niet over dat veel dingen ook al op zijn. Maar geduld is een schone zaak en als ik dan eindelijk aan de beurt ben laad ik onze bordjes goed vol zodat ik niet dadelijk nog een keer moet aansluiten.Dan ga ik opzoek naar Roel die zich afvroeg waar ik bleef, “ik denk die heeft eerst zelf al gegeten en komt dan pas naar mij”.
Ondanks alles genieten we van ons ontbijtje en lezen in de tussentijd enkele appjes bij.We nemen nog een 2 bakkie en kopje thee en gaan dan op ons gemakje terug naar de kamer. Vandaag doen we het rustig aan. En terwijl ik aan de slag ga met het inruimen en dichtslaan van de koffers, gaat Roel aan de slag met onze verslagen te posten. “Dat is hier één grote ellende met die slechte wifi”. We doen ook nog een poging om met Bomma te bellen maar dat is , door de slechte wifi, een ramp dus we geven aan morgen een nieuwe poging te doen.
Om 10.45u (l.t.) checken we uit, nemen we afscheid van ons hotel en laten we Salt Lake City achter ons. Via de ‘Interstate 15 North’ rijden we richting Logan, onze eerste stopplaats voor vandaag.
Logan ligt in het noorden van Utah, in de ‘Cache Valley’, dicht bij de grens met Idaho. Het is omringd door bergen en staat bekend om zijn prachtige natuur. Het is een gezellige universiteitsstad met een mix van studentenleven, cultuur en prachtige natuur.
Om 12.15u (l.t) komen we in Logan aan en parkeren de auto bij het Visitor Center (VC) waar we als eerste even naar binnengaan. We worden warm welkom geheten door een enthousiaste mollige dame die, als ze hoort dat we uit België komen, nog enthousiaster wordt. Ze geeft ons wat tips en vraagt of we ook nog moeten eten. “Yes we do”. Ze vraagt of we van pizza houden. “Yes we do but not for lunch. Okay you guys like sandwiches for lunch. Yes we do”. Ze adviseert ons om dan naar ‘Great Harvest Bakery’ te gaan en als we van ‘candies’ houden naar ‘the Blue Bird’.Ze vind het zo leuk dat ze vervolgens nog 101 vragen aan ons heeft en 1001 tips. We bedanken haar uiteindelijk en gaan terug naar buiten. Hier valt ons weeral op (want we hadden dit bij het binnen rijden ook al gezien) dat de vlag halfstok hangt. Ik wil hier natuurlijk het mijne van weten en loop terug naar binnen om te vragen waarom dit is. Afgelopen weekend zijn er 2 agenten, waarvan 1 uit de Logan gemeenschap, random neergeschoten door iemand die ‘de weg kwijt is in combinatie met een pistool’. Als eerbetoon voor de hen hingen de vlaggen nu halfstok.
We maken eerst een wandeling door ‘Oldtown Logan’ en hebben het gevoel alsof we door een echt cowboy stadje lopen en dat de cowboys elk ogenblik kunnen komen aan gegaloppeerd. Vervolgens zetten we koers richting ‘Great Harvest Bakery’. Op
weg er naartoe komen we ook nog voorbij een crêperie en even twijfelen we, “doen we deze of gaan we voor de tip die we hebben gekregen”. We kiezen voor het laatste en dat blijkt een perfecte keuze. Al bij de 1ste stap die we binnen zetten voel je de sfeer die er hangt en dan heb ik het nog niet over al het lekkers dat we zien. Een vriendelijke verkoopster vraagt of ze ons kan helpen en welk brood ze voor ons mag afsnijden. Welke brood ze voor ons mag afsnijden? “We still have to order. Yeh, yeh but everyone who comes in get a slice of bread”.Oftewel ze bieden iedereen die hier binnenkomt een snee brood aan en je mag zelf kiezen welk brood je wil. Ze hebben verschillend soorten die ze zelf bakken en elke dag verkopen en dan hebben ze ook nog dagelijks 2 dagspecials. “Het moet niet gekker worden”. We kiezen uit welk brood we willen en dan krijgen we toch een plak, dat is bijna een complete maaltijd en dan moeten we nog onze sandwich bestelen. We laten ons adviseren door de verkoopster en toeval of niet ze adviseert dezelfde als de gezellige dame van het Visitor Centre., n.l. de ….en …. We bestellen er nog 2 bakkies bij en de verkoopster vraagt waar we vandaan komen. “From Belgium. Ohhh Belgium, do you speak French? A little bit. Oh so nice, I too. What brings you here so far from home?” en we leggen haar uit hoezo we hier zijn. Ze vind het geweldig.We rekenen af en zoeken ons een plaatsje in afwachting van onze sandwiches. We doen dit in de buurt van de ingang omdat we ten volste willen genieten van wat hier allemaal gebeurt. Iedereen klant die binnenkomt krijgt dus een snee brood (indien gewenst met boter) naar keuze aangeboden. De meeste klanten bestellen ook iets anders want daarvoor komen ze immers binnen, maar er zijn er waarrempel klanten die enkel binnen komen voor de snee brood. “Het konden wel Hollanders zijn, als het gratis is dan willen ze het wel”.
Tijdens het bestellen en afreken ben ik meermaals geschrokken omdat iemand luid begon te schreeuwen. De verkoopster legde mij uit dat dit was als iemand zijn bestelling klaar is. We zitten rustig aan ons tafeltje te genieten van alles wat we zien als er opeens heel luid klinkt “KINGS”. We zijn meteen bij de les, ons eten is klaar. Zowel de medewerkster van het VC als die van hier hebben niks teveel gezegd, de sandwiches zijn heerlijk!. En terwijl we lekker zitten te smullen komt de medewerkster die ons geholpen heeft met een brood naar ons toe en biedt ons dit aan namens de zaak (met de mededeling dat het nog een wek goed is); omdat ze het zo leuk vinden dat we van zover zijn en bij hun zijn komen eten. Zo vriendelijk en zo lief!. We besluiten dan ook als we weggaan om nog 2 reuze cookies mee te nemen, gewoon omdat we het zo lief vinden dat ze ons een brood hebben gegeven. Roel en ik zijn eensgezind en gaan beiden voor die met raspberry. De medewerkster vind echter dat we die andere ook geproefd moeten hebben en doet er nog 2 ander cookies op kosten van de zaak bij. Als dat niet attent is dan weet ik het niet meer. We bedanken haar en haar collega’s hartelijk en verlaten de zaak.
Buiten besluiten we om ook nog even bij de andere tip die we hebben gekregen te gaan kijken, de ‘Blue Bird’. Het ligt in dezelfde straat dus ver hoeven we niet te lopen. Als je de zaak binnenstapt ruik je de zoetigheid al en door een raam kun je inderdaad zien hoe dames de bonbons aan het maken zijn. Ook hier vragen ze waar we vandaan komen en toen we zeiden “Belgie” zeiden ze “ohhh a college of us is there now for study’s”. Als we vragen waar hebben ze geen idee, ze weten allen dat ze in België is. We kijken even rond naar alle lekkers wat ze hier hebben en kopen een kleinigheidje omdat a) chocolade niet goed voor ons is en b) ons deze smelt in de auto omdat het veel te warm is. We bedanken de dames en gaan terug naar buiten. We lopen terug naar de auto maar gaan eerst nog even langs bij de mollige mevrouw van het VCom haar te bedanken voor de heel goed tips. Ze vind het fantastisch dat we dit zijn komen doen en is nog steeds even enthousiast. Zalig!.
Voordat we Logan verlaten stelt Roel voor om eerst nog even wat boodschappen te doen omdat we de rest van de dag niet meer door ‘grote’ plaatstje komen en we ook wat later in Jackson zullen aankomen. We stoppen bij ’Schmits’ een hele mooie en overzichtelijke supermarkt. Ik kan er nog steeds, al werk ik al jaren niet meer in deze branche, nog steeds van genieten als ik zie hoe de spullen en dan maakt het niet uit of het gaat om AGF, Brood [e-38] Gebak of DKW erbij liggen. Het is een genot om hier te kunnen winkelen en dus neem ik er ook even mijn tijd voor. En Roel … die is verstandig geweest en buiten gebleven, dus die kan mij niet opjagen. Al belt hij op een gegeven moment wel op en vraag of ik er rekening mee wil houden dat we nog een heel eind moeten. “Ik kom eraan, ben bijna bij de kassa. Om 15.00u (l.t.) rijden we uiteindelijk dan weg uitLogan. We zijn blij dat we hier even gestopt zijn want het is echt een heel leuk en gezellig plaatsje. Een echte aanrader.
Het is de bedoeling dat we nu via de East 89 doorrijden naar ‘Bear Lake’. Bear Lake, ook wel ‘the Caribian of de Rockies’ genoemd, ligt op de grens van de staten Utah en Idaho en wordt gekenmerkt door de turquoise kleur van het water. Deze kleur ontstaat door de aanwezigheid van kalkdeeltjes in het water die het zonlicht op een speciale manier weerkaatsen.
Als we een dik uurtje aan het rijden zijn, ik heb ondertussen een klein nappie gedaan en dus niet opgelet, zegt Roel “ik heb het gevoel dat we verkeerd aan het rijden zijn want anders hadden we allang iets moeten zien”. We zetten de auto langs de kant en gaan even precies op de kaart kijken. Daar blijkt al snel dat we inderdaad op de verkeerde weg zitten en eigenlijk van Bear Lake aan het wegrijden zijn. Daar balen we wel van en Roel nog het meeste maar dit kan gebeuren. We hebben nu 2 opties: 1) we rijden door en gaan niet naar Bear Lake of 2) we rijden een stuk terug en rijden uiteindelijk via Montpelier naar Jackson. Het wordt optie 2.
We rijden door een prachtig landschap met op het ene moment uitgestrekte vlaktes met schitterende ranches en het andere moment glooiend en bosrijk. We komen door dorpjes waar de tijd is blijven stilstaan en die echt lijken op cowboy dorp van weleer. En wat blijf opvallen is dat bija elk huis of gebouw de Amerikaanse vlag heeft hangen. Het is duidelijk dat Amerikanen trots zijn op hun vlag. Om 17.30u (l.t.) komen we dan uiteindelijk aan bij het ‘Bear Lake Lookout Point’ en eerlijk is eerlijk, het is het omrijden en de extra tijd meer dan waard. We kijken niet alleen uit over een prachtig landschap maar ook over het prachtige meer met turquoise tinten. “Ik baal ervan dat ik niet scherp was vandaag, maar dit is wel genieten”.
We kunnen hier nog uren blijven kijken maar omdat we nog zeker 2,5u moeten rijden tot in Jackson en we ook nog moeten eten, besluiten we om 17.50u (l.t.) om door te gaan. In het plaatsje Montepelier, wat een heel leuk en knus stadje is, besluiten we om een hapje te eten. We rijden voorbij een plaatselijk tentje en besluiten om daar te stoppen. Weeral een zeer goede keuze. Buiten het feit dat de 2 dames in de bediening buitengewoon vriendelijk en enthousiast zijn, is het eten er ook nog lekker (en betaalbaar). We krijgen de vraag gesteld of we nog een dessert willen maar daar bedanken we vriendelijke voor omdat we nog 2u, veelal door de kloof,moeten rijden en aangezien het om 20.00u (l.t.) donker wordt.
In het begin kunnen we nog even genieten van het uitzicht en de ondergaande zon maar daarna valt de duisternis snel in. En het is echte duisternis want van lantaarnpalen hebben ze hier nog nooit gehoord. We zijn blij dat er een auto voor ons rijd waardoor de weg al een beetje verlicht is, anders was het echt niet fijn rijden. Nu trouwens ook niet, respect voor Roel.
Terwijl we onderweg zijn belt ons meisje, ze zijn terug in het basiskamp en dus heeft ze wifi. Ze vertelt dat ze heel moe is (en dat horen we ook), maar dat ze een leuke dag heeft gehad die begon met een ochtendwandeling om 06.30u (l.t.), daarna een busreis met een teambuilding activiteit, vervolgens weer in de bus naar een meer waar ze konden zwemmen of hicken. Zij had voor zwemmen gekozen. Uiteraard want ze heeft al 3 weken geen water, behalve dat van uit de kraan, meer gezien. Daarna waren ze met de bus doorgereden naar een plek waar een Mexicaans buffet voor hen klaar stond en ze dus konden eten en daarna waren ze terug naar het basiskamp gereden. Daar aangekomen ontdekte ze dat toch wel wat verbrand was en ze snapt niet hoe het kan, “de zon scheen helemaal niet. Wel eens gehoord van achter de wolken schijn altijd de zon?”.. En toen … toen zaten we te diep in de vallei en viel de verbinding weg. “Snik”.
Precies om 21.30u (l.t) rijden we Jackson binnen. En ook al is het donker we zien dat het een heel gezellig plaatsje is. We gaan opzoek naar ons hotel, het ‘Parkway Inn of Jackson Hole’ en ook dat hebben we snel gevonden. Het is een heel leuk en pittoreske gebouw. De dame aan de receptie zit ons al op te wachten. Volgens mij was ze even bang dat we te laat zouden zijn en ze moest overwerken. Met korte zinnen, die nauwelijks te verstaan waren omdat ze een beetje lispelt, gaf ze aan wat ze van ons nodig had en ze vertelde ons dat we voor $10/nacht gecharched zouden worden en waarvoor?. Roel meende dat ze zei voor het internet en ik meende te verstaan omdat we internationals waren, maar het moest zijn “initials” oftewel de borg. “Duhhhh” … Ze legt ons vervolgens uit waar onze kamer is en dat we er met de auto heen kunnen rijden en daar ook parkeren. Dat doen we dan maar, al lijkt er in 1e instantie geen plek omdat 2 motorrijders ook 2 parkeerplaatsen in beslag nemen terwijl die makkelijk op 1 plek hadden gekund en dan hadden ze nog plaats zat gehad. Uiteindelijk vinden we er nog eentje ergens achter in een hoekje.
We hebben kamer 116 en als we het veranda trapje omhoog lopen en de deur openen treden we binnen in een heel schattige kamer. Het lijkt net een ouderwetse woonkamer zo huiselijk is het ingericht. We hebben 2 grote bedden een schatig washoekje en een knusse badkamer. Hier houden we het wel 2 nachten vol. We leggen de koffers op 1 bed en kleden ons dan snel om om nog een plons in het zwembad te nemen dat vlak bij onze kamer in de buurt ligt. Helaas zijn we net te laat want het sluit om23.00u (l.t.). Dan morgen maar een nieuwe poging. We springen op onze kamer onder de douche, Roel maakt daarna nog een theetje en drinkt een Corona biertje dat ik voor hem heb meegebracht. We overlopen nog een keer de dag en mogen concluderen dat het een hele mooie, bijzondere maar uiteindelijk ook lange dag was.
En nu … nu gaan we slapen want morgen staat er ook weer een hoop op het programma.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 169
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Hoback
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/292_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => dag-salt-lake-city-hallo-jackson
)
[47] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109214
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-20
[photoRevision] => 0
[title] => Goodbye Sioux Falls ...
[message] => We worden vanmorgen om 05.55 gewekt.Niet door de wekker maar door onze bovenbuur die er (we weten niet of het een hij of zij is)blijkbaar vroeg uit moet. En al is duidelijk te merken dat deze persoon zo stil en voorzichtig mogelijk probeert te doen, de vloer kraakt en piept als een bezetene. Het lijkt wel dat hoe voorzichtiger hoe harder het kraakt. We lachen er maar eens om want het is wat het is. En misschien is dit ook geen toeval, ons meisje moet nu namelijk ook opstaan voor haar vertrek naar de ‘Black Mountains’ voor 3 dagen. In gedachten zijn we even extra bij haar. Na een paar flinke hoestbuien, onze kelen lijken wel schuurpapier, vallen we gelukkig allebei nog in slaap.
Om 08.10u (l.t) schieten we wakker, komen even bij zinnen, checken of we nog iets van ons meisje hebben gehoord en dat is. Ze heeft laten weten dat ze redelijk heeft geslapen de 1ste nacht in haar nieuwe bed en kamertje en dat ze onderweg zijn voor een 7u durende busrit naar de ‘Black Mountains’. Wij hebben, ondanks onze gratis wekservice en verkoudheid ook redelijk geslapen. We wassen ons en kleden ons aan. Als dat is gebeurt twijfelen we of we eerst gaan ontbijten of eerst de koffers inpakken. Roel wil eerst ontbijten maar ik ben al bezig met de koffers (het kan maar gedaan zijn) en mama’s wil is wet.Terwijl ik met de koffers bezig ben doet Roel een poging om met Bomma te bellen, dat is deze keer een ‘moeilijkere bevalling’. Het lukt niet om haar aan de telefoon of in beeld te krijgen. Het is uiteindelijk Willy die ons terug belt om aan te geven dat er iets misgaat, maar gelukkig is Roel op dit gebied in tegenstelling tot mij de rust zelve en na 10’ over en weer bellen lukt het dan toch om haar even te zien. Alleen is het inmiddels 09.15u(l.t.) en moeten we gaan ontbijten want om 09.30u krijgen we niks meer. We hangen dus op met de boodschap “u weet nu hoe het werkt en we bellen later nog een keer”.
Aangekomen bij de ontbijtzaal is het er erg rustig. Er zit nog 1 koppeltje en voor de rest is iedereen al weg. Maggie verteld ons “take your time I still have to clean up so no problem that you are late. Thank you Maggie”. We pakken hetzelfde als andere dagen alleen vandaag maken we ons er een wafel bij. Deze lukt maar voor de helft omdat het ijzer niet meer in orde is. Maggie ziet dit, ze ziet en merkt alles, en verteld dat er een nieuwe plaat in moet maar dat de monteur dit de vorige keer niet wilde doen maar niet snapt dat dit apparaat hier dagelijks gebruikt wordt. Ik zeg maar dat ze gelijk heeft en denk alleen maar “ik wil gewoon even rustig eten”. Maar Maggie zit op de praatstoel, ze heeft nu de tijd, en verteld ons dat ze 72jaar is en 7 op 7 werkt. Dat ze de weekenden minder leuk vind omdat ze dan later klaar is (omdat het ontbijt later is) maar het voor de rest heel graag doet. Als we haar vragen of ze dan nooit vrij heeft, krijgen we het antwoord dat ik op dag 1 goed had ingeschat, n.l. dat dat niet is omdat ze niemand anders in haar keuken wil. Ze heeft dan meer werk met opruimen als ze terugkomt dan dat ze het zelf doet. Zo nu weten we alles :-). Inmiddels zijn wij klaar met eten (want we zijn gewoon doorgegaan terwijl zij babbelde) en bedanken haar voor de goede zorgen. Ze wenst ons een goede reis en “see you next week”.
Terug op de kamer poetsen we onze tanden en doen de laatste spullen in de koffer. We hebben genoeg plek en aan onze kilo’s komen we deze keer zeer zeker niet. Als alles is ingepakt brengt Roel de koffers naar de gang en ik trek de bedden af. “Dag kamer dankjewel voor de afgelopen dagen en tot over 10dagen”. Beneden aangekomen checken we uit en ook de receptioniste wenst ons een goede reis en tot over 10 dagen. Het mag in dit hotel misschien allemaal net iets oudbolliger zijn dan in andere hotels, het personeel is oprecht vriendelijk en behulpzaam en dat is ook veel waard.
Om precies 10.30u (l.t.) rijden we de parking van het hotel af. Veel te vroeg maar Roel wil vroeg op de luchthaven zijn omdat hij graag vooraan in het vliegtuig wil zitten omdat we in Denver niet zo heel veel tijd hebben om over te stappen. En tja, als de baas dit in dit geval wil, dan gebeurt dat ook.
Als we voorbij een tankstation rijden buigen we nog even af om de tank terug vol te laten lopen. We bereiden ons voor op het ergste maar hebben uiteindelijk maar 6 gallon verbruikt. Met de tank vol rijden we naar het vliegveld waar we onze auto parkeren op de parking voor ‘retour cars’. Laden onze spullen uit en gaan naar binnen. Moest je vroeger (tenminste dat staat mij toch nog bij) eerst nog altijd een rondje om de auto doen met een medewerker om te kijken of er geen krassen waren bij gekomen. Nu hoefden we alleen maar de sleutel in een brievenbus te gooien en “klaar is Klara”. Voor ons gaat het snel, voor al die mensen die in de rij staan om een auto op te halen duurt het iets langer.
Bij onze aankomst hier in Sioux Falls afgelopen vrijdag hebben we al gemerkt dat het niet zo’n hele grote luchthaven is. Maar buiten dat heerst er een relaxte sfeer, eigenlijk zoals er in heel Sioux Falls hangt. Vanuit de aankomsthal, waar wel wat bedrijvigheid heerst, lopen we door naar de vertrekhal. Hier is het zo rustig dat je er een kanon kunt afschieten, dan raak je nog niemand. We lopen naar de balie van United Airlines en een semi-vriendelijke mevrouw verteld ons dat we aan de plan mogen / kunnen inchecken. We geven aan dat we graag persoonlijk geholpen willen worden omdat we een vraag hebben. Prima, en ze opent een balie voor ons. We leggen de situatie uit maar ze verteld ons dat ze niets meer aan onze plaatsen kan doen en dat we naar Denver in rij 7 zitten en naar Salt Lake in rij 1. Op dat moment valt het kwartje nog niet en zijn we alleen blij dat we op rij 7 zitten omdat dit vrij vooraan is en we dus snel het vliegtuig uit kunnen.
En dan kan het wachten beginnen want we zijn echt veel te vroeg. In 1ste instantie blijven we voor de douane omdat we nog wat drinken bij ons hebben dat we graag willen opdrinken en niet weggooien. En terwijl ik een paar uitgestelde telefoontjes pleeg en bijklets met mijn BZB kijkt Roelwat rond, maakt filmshotjes en geniet even van het niks doen. Na zo’n anderhalf uur vind hij het wel goed geweest en wil door de douane want je weet immers maar nooit.
We nemen de trap naar boven richting de douane en daar is werkelijk iemand voor ons. Twee vriendelijke (want dat is echt niet altijd het geval) douaniers staan ons te woord en nadat het raadsel met mijn paspoort (het was niet leesbaar in de scanner) is opgelost, mogen we doorlopen naar de bodyscan. Ook hier zijn de douaniers wat vriendelijker dan normaal. Normaal nemen deze mensen hun job altijd zo serieus dat er nog geen gesprekje of lachje vanaf kan. De bodyscan verloopt ook vlekkeloos dus zijn we helemaal in orde voor vertrek. Onze gate is niet ver lopen en dus besluiten we, omdat we nog anderhalf uur voor boarden hebben, om een plaatsje te zoeken in het restaurant bij het raam zodat we nog iets kunnen zien. Ik gebruik deze tijd om wat noodzakelijke mails en berichten te versturen en bel nog een keer uitgebreid met Bomma. En Roel, die gaat voor een bakkie en een sandwich halen want hij heeft van al dat relaxen honger gekregen.
Om 13.40u (l.t.) lopen we richting de gate waar we meteen kunnen boarden. Aangekomen in het vliegtuig lacht Roel wel een beetje met het model. We reizen met een cityhopper waar maar goed 60 mensen in kunnen. Deze vliegtuigjes zijn zo ‘klein’ dat we onze handbagage (en we hebben echt alleen maar bij ons wat we bij ons mogen hebben) nog niet eens in de bakken krijgen omdat ze te laag zijn. Precies om 14.08u (l.t.) begint de piloot de motoren te starten en kan het taxiën beginnen. Er is veel verkeer en de piloot laat weten dat we 11’ moeten taxiën alvorens we de lucht in kunnen. Uiteindelijk is het 14.35u (l.t.) als we opstijgen.De vlucht verloopt vlot. We krijgen een natje en een droogje en voor we het weten wordt de landing alweer ingezet. Om 14.45(l.t.) zijn we geland op Denver Airport. En voor de oplettende lezer we zijn we nogmaals een uur terug in de tijd gegaan dus op dit moment is het tijdsverschil met Ned/Bel 8uur.
We zijn aangekomen bij gate B94 en we moeten naar gate B8 om naar Salt Lake City te vliegen. Dit is van het ene uiterste van het vliegveld naar het andere uiterste en we hebben precies 25’. “Lang leve de rolloopbanden” want anders hadden we het zeker niet gehaald want 2,2 km in 25’ met handbagage én de drukte is niet te doen.
Als we aankomen bij de gate is het boarden al (lang) begonnen maar we zijn nog optijd dus niks aan het handje. Onze paspoorten worden opnieuw gecontroleerd en dan mogen we doorlopen. We zitten in rij 1 stoel C D. Op dat moment is het nog steeds niet tot ons doorgedrongen en dus stappen we het vliegtuig binnen, lopen door de business class en zoeken in het economy gedeelte naar nummer rij 1 die we daar niet gaan vinden want het begint daar bij rij 7. We moeten dus terug. Gelukkig is het niet meer druk want anders had iedereen achteruit gemoeten. Terug dus naar het business class gedeelte waar we inderdaad zien dat op rij 1 nog 2 plaatsen vrij zijn. We kijken elkaar verbaasd aan, “dan zullen deze 2 wel voor ons zijn zeker”. Enigszins verwonderd en verrast nemen we plaats in de twee fauteuils met heel veel beenruimte. Wat een luxe voor een vlucht van 1 uur en 10 minuten, jammer dat we deze upgrade niet hadden op de lange vluchten hier naartoe maar … “wie het kleine niet eerd…”. Dan nemen we het er ook maar van en languit liggend met regelmatig een natje en een droogje genieten we van de vlucht en het uitzicht. We vliegen over de Rocky Mountains en dat is schitterend om te zien van bovenaf. Helaas wordt voor ons gevoel in deze luxe de daling veel te snel ingezet.
Om 17:05u (l.t.) zijn we aan de gate en mogen we onze seatbels losmaken; we zijn aangekomen in Salt Lake City. Ook deze luchthaven, de 6e alweer van deze reis, is ongelooflijk groot, het lijkt er relatief rustig en er hangt een relaxte sfeer. En ook nu weer maken we een hele lange maar aangename wandeling om bij de bagagebelt te komen. Zo lang zelfs dat onze koffers al op de band aan het ronddraaien waren terwijl wij nog kwamen aanlopen. “Gelukkig ze zijn er dus dat is goed gegaan”. Het blijft toch iedere keer weer even spannend of ze er zullen zijn als je overstappen hebt moeten doen.
Vergezeld van onze koffers verlaten we de aankomsthal op weg naar de hal waar de ‘Rental Cars’ bedrijven gevestigd zijn. Gelukkig staat dit allemaal goed aangegeven. Ook dit is weer een gigantische hal waar alle bedrijven naast elkaar liggen en waar de slangenrijen aangeven hoe druk het hier kan zijn. Gelukkig is het nu rustig en we kunnen zo doorlopen naar ‘Enterprise’ waar wij ons moeten melden en waar we meteen aan de beurt zijn. Het is voor de medewerkster een hele administratie en er moet zelfs een ‘hogere’ bij komen die in een groot boek, waarin alle rijbewijzen van de wereld staan, controleert of onze Belgische rijbewijzen wel echt zijn. Gelukkig is dit het geval “duh wat had je anders gedacht muts”. En dan wacht ons de volgende verassing, maar deze keer een iets minder leuke. De medewerkster verteld ons dat alles is inbegrepen bij de boeking behalve “the charge for returning on an other location” oftewel dat we nog $520 (incl. taxes) moeten betalen omdat we de auto op een andere plek inleveren dan dat we hem ophalen. Deze komt even binnen want hier waren we dus niet op voorbereid. Ik geef nog aan dat ik dit wel raar vind omdat ze op Sioux Falls toch ook een vestiging hebben van hun bedrijf en dat ik dus eigenlijk niet goed snap waarom dit nodig is. De medewerkster geeft vriendelijk aan dat ze het vervelend vind voor ons maar dat dit de regels zijn en dat ze er ook niks aan kan doen. Dat snappen we ook wel en trekken dus onze kaart, maar hier is met het reisbureau het laatste woord nog niet over gesproken.
Als alles administratief is afgehandeld worden we doorgestuurd naar een verdieping lager waar we in een gigantische garage uitkomen waar alle Rental Car bedrijven hun auto’s hebben staan. We zoeken onze firma, geven onze papieren af, er wordt even wat onderling overlegd en vervolgens krijgen we weer een mooie bolide toegewezen. We laden onze koffers in en rijden naar de uitgang. Hier worden nogmaals onze rijbewijzen gecontroleerd en gekoppeld aan onze auto en dan mogen we de parking verlaten en kunnen we op weg naar ons hotel in Salt Lake City.Een ritje van ongeveer 10’ brengt ons naar hotel ‘Crystel Inn’ aan de rand van het centrum.
Het is prachtig om de bergen rond Salt Lake te zien liggen. Ook het hotel ziet erprima uit en we krijgen een grote kamer op de 4e verdieping. We zetten onze spulletjes neer en stallen onze koffers uit en besluiten, omdat het inmiddels al 18:30u (l.t.) is, om richting het centrum te lopen om een hapje te eten.
Een kleine 20 jaar geleden, tijdens één van onze eerste reizen samen, zijn we ook al eens in Salt Lake City geweest en wat ons daarvan is bijgebleven is, dat het niet echt een gezellige en levendige stad is en dat voelde nu weer zo. Het is vooral een stad die als start- of eindpunt wordt gebruikt voor een bezoek aan de Rocky’s. Maar na deze reisdag was het fijn om even heerlijk te wandelen en een frisse (wat relatief is) neus te halen op zoek naar iets om te eten. Nu vind je dit in een stad als deze genoeg, maar wat we van onze eerdere reizen hebben geleerd is om de locale tentjes op te zoeken en dat hebben we ook nu weer gevonden. We zijn uitgekomen bij bar en eetcafé ’Glasiers’ … een schot in de roos. Alhoewel we wel even verbaasd waren dat we ons bij binnenkomst moesten legitimeren. Blijkbaar is iedere bar in de staat Utah dit verplicht, tja en als het verplicht is dan ontkomen wij er ook niet aan. We mogen ons zelf een plekje zoeken en omdat het binnen heel lawaaiig is, besluiten we om op het buitenterras te gaan zitten. Waar, zo schets onze verbazing, een lokale band (The Robinson Trio, dat bestaat uit 4 man) stond opgesteld om de avond op te luisteren. Hier kwam alles even samen: gezellige bar, een goede band (voor de kenners: Bears Den achtig), goed eten en een echt leuke sfeer en het belangrijkste goed gezelschap. We vergaten even onze vermoeidheid, want al doe je op een reisdag als deze alleen maar zitten en wandelen, het is vermoeiender dan je denkt, en hebben echt genoten. Rond 21.30u (l.t.) besluiten we om terug te lopen naar ons hotel omdat de kaarsjes langzaam uit gaan.
Eenmaal terug op de hotelkamer ploppen de (spraak)berichtjes van ons meisje op en krijgen we eindelijk een teken van leven van haar. Ze hebben de hele dag nergens wifi gehad en aangezien ze nog geen Amerikaans telefoonkaart heeft. Ze zijn na een lange reisdag aangekomen op de camping bij ‘Mount Rushmore’ en hebben nu wel eindelijk wifi. Ze laat weten dat ze een hele fijne dag heeft gehad, dat ze het erg leuk hebben en dat ze het naar haar zin heeft. Dit doet ons goed en meer hoeven we niet te weten.
Terwijl ik onder de douche spring, maakt Roel vast een theetje en onder het genot van een kopje nemen we de dag van vandaag door, die niet heel spectaculair was, en kijken we alvast naar de route van morgen. Morgen staan er wel veel mooi dingen op het programma. Ondertussen is het 23.30u (l.t.) en de hoogste tijd om de luikjes te gaan sluiten.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 184
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Salt Lake City
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/059_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => goodbye-sioux-falls
)
[48] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109211
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-19
[photoRevision] => 0
[title] => The realy start of a new adventure....dag 2 .....
[message] => Tuutuutuut … we worden om 06.30u (l.t.) gewekt door de wekker na onze voorlopig laatste nacht samen. Echt lang stil kunnen we hierbij niet staan want ons meisje wordt om 08.00u (l.t.) verwacht op de campus voor dag 2 van de International Introductie. We staan op, wassen ons en kleden ons aan en gaan dan snel naar beneden naar de ontbijtzaal. Hier realiseren we ons dat na vandaag onze wegen voor de komende 10 dagen scheiden en het dus voor nu ons laatste ontbijtje samen is. Sneller dan normaal wordt er door Ylva en Roel ontbeten omdat Roel haar naar de campus moet brengen. Ik heb iets langer de tijd en neem het er dus van. Als mijn buikje is gevuld ga ook ik terug naar de kamer en leg daar wat spulletjes bijelkaar die mee naar de kamer van Ylva moeten en ik FaceTime even met Bomma. Om 08.25u (l.t.) is Roel terug en we drinken samen nog even een theetje. Veel tijd hebben we hier echter niet voor want ook wij moeten (lees: mogen) weer terug naar de campus want daar is vanmorgen niet alleen voor de studenten maar ook voor de ouders een tour over de campus voorzien.
Om 09.00u (l.t.) melden we ons in het ‘Meeting Point Centre’ en worden we wederom hartelijk welkom geheten door Don, Ailine, Maggie en een professor geschiedenis. Er wordt gestart met een kopje koffie en thee in afwachting van de andere ouders. In de tussentijd voeren we leuke gesprekken en komen we steeds meer te weten over het ‘wel en wee’ op de campus. Als om 09.30u (l.t.) blijkt dat er geen andere ouders meer zullen aansluiten, nemen Don en Ailine ons mee op een heuse privé tour van anderhalf uur over de campus. We starten bij het gebouw waar zich het administratieve hart van de campus begint om vervolgens door te lopen naar de bibliotheek. Als we hier binnenkomen weten we niet wat we zien. Menige bibliotheek in een stad of dorp zou hier jaloers op zijn. Naast de hoeveelheid aan boeken die er staan zijn er ook overal zithoeken en ruimtes waar de studenten kunnen studeren. Vanuit de bibliotheek lopen we door naar het ‘Native History Museum”. Op de campus bevind zich dus gewoon een museum waar je als bezoeker van buitenaf naar binnen kunt maar dat ook voor de studenten ter beschikking staat en een aanvulling is op de geschiedenis lessen. We lopen verder naar de verschillende studiegebouwen met leslokalen. Ieder hoofd major heeft er een eigen gebouw waar de lessen en aanverwante lessen worden gegeven. Vervolgens is het tijd om naar de andere kant van de weg te lopen waar zich het gloednieuwe (a.s. januari is het pas 2 jaar oud) ijshockeystadion bevind. Zelfs nu, zonder publiek, hangt er al een bepaalde vibe laat staan dat hier een wedstrijd gespeeld wordt. We worden uitgenodigd om, als we er een keer zijn tijdens het seizoen, om te komen kijken en stiekem hopen we dat Ylva deze vibe ook gaat opsnuiven hier. Vanuit het stadion lopen we verder naar het krachthonk waar de ijshockey mannen bezig zijn met hun krachttraining. Eerlijk is eerlijk maar dit is geen vervelend plaatje om naar te kijken.
We laten het ijshockey stadion achter ons en steken over naar het volgende gebouw waarin meerdere sportdisciplines verzameld zijn, te beginnen met het zwembad. Dit kunnen we wel bekijken maar is momenteel nog leeg omdat ze het nog volop aan het schoonmaken zijn. Naast dit trainingsbad hebben de zwemmers ook nog een 50m wedstrijdbad in het centrum ter beschikking waar ze kunnen trainen en waar de grotere wedstrijden gehouden worden. In hetzelfde gebouw als het zwembad bevindt zich ook de sporthal waar de volleybal dames al aan het trainen waren, de worstelhal en de basketbalhal. En ook nu weer heeft iedere discipline zijn eigen ruimte ter beschikking. Tevens bevinden zich in dit gebouw de verschillende krachthonken.
We verlaten het gebouw en via de enige ‘slimme kruising’ in Sioux Falls steken we over terug naar de andere kant van de weg. Voor wie zich afvraagt ‘wat is een slimme kruising?”. Een slimme kruising is een kruising waarbij je de weg via de kortste route kunt oversteken en dat is dwars.
Vervolgens gaan we het medisch centrum binnen waar de medische staf en Dr. verblijven. De medewerkster die vandaag aan het werk is, benadrukt, net als iedereen, dat de studenten voor ALLES bij hen terecht kunnen, zelfs voor ‘homesickness’. Ook nu weer staat de mand met candies klaar en valt het wederom op hoe enthousiast en meedenken iedereen hier is.
Maar dan krijgen Don en Ailine een telefoontje. Ze worden bij de grote Vicking midden op het terrein verwacht voor een groepsfoto met alle 92 internationale studenten. Ja, ja programma is strak en dus wordt er in stramme pas naar de Vicking gewandeld. De studenten staan er al allemaal en helemaal klaar voor en enthousiaste Maggie klimt boven op de lader om een foto te maken. Wij schouwen het ons van een afstandje gaande, het is een schitterend beeld. Ons meisje staat daar tussen en we zijn mega trots op haar. Ze gaat dit avontuur aan in een schitterende omgeving. Dit wordt een ervaring die ze de rest van haar leven met zich mee gaat dragen. Als de foto is gemaakt bedanken we Don en Ailine voor de rondleiding en voor alles wat ze al voor ons meisje hebben gedaan en nog gaan doen. Als ze de tranen in onze ogen zien, drukken ze ons nogmaals op het hart dat ze goed voor Ylva gaan zorgen en dat ze in een warm bad terecht is gekomen; dat ze nu onderdeel uitmaakt van de Vicking familie.
De klok loopt inmiddels tegen 11.45u (l.t.) en dus is het voor de studenten tijd om richting de Dining Hall te gaan voor de lunch. Ook wij mogen mee aanschuiven en doen dat met alle plezier. Niet om te eten maar om er te genieten van de sfeer, goed om ons heen te kijken en alles wat hier gebeurd op te snuiven. Als Ylva klaar is met eten brengen we samen nog even een bezoekje aan de Augustana outlet store. Hier verkopen ze kleding en allerlei andere zaken van de universiteit. The Branch van de universiteit is mega. Ylva ziet een leuk jasje maar dat hebben ze helaas niet meer in haar maat. Maar ook een trui maar ook die hebben ze momenteel niet in haar maat. Dan nog maar een wachten.
Om 12.45u (l.t.) begint voor Ylva het middagprogramma en zit het ouderprogramma er voor nu even op. We nemen afscheid van haar en spreken af dat we haar aan het eind van de middag weer terug zien. Diep onder de indruk van wat we allemaal hebben gezien en gehoord lopen we naar onze auto. We zijn blij dat ons meisje zo goed is terecht gekomen en zien en voelen aan alles dat we haar hier met een gerust hart kunnen achterlaten.
We moeten vanmiddag, geloof het of geloof het niet, toch nog wat boodschapjes doen. Maar voordat we dat gaan doen rijden we eerst langs de Football- en Baseball velden en we bekijken het atletiek stadion. Van daaruit rijden we door naar het ‘Miro Aquatic Centre’. Dit is het zwembadcomplex gelegen niet ver van de universiteit waar de bevolking van Sioux Falls gebruik van mag en kan maken maar waarin Ylva ook zal gaan trainen. We gaan naar binnen en vragen of we even in het wedstrijdbad mogen kijken. Als je binnenkomt zie je meteen een joekel van een Amerikaanse vlag hangen en alleen dat al geeft een bepaalde sfeer. Je ziet dat Amerikanen trots zijn op hun vlag want niet alleen in alle sportcomplexen, maar ook op straat zie je heel veel vlaggen hangen. We dromen even weg en zien ons hier al zitten tijdens een wedstrijd.
Het bezichtigen van de sportcomplexen sluiten we voor nu even af en gaan opweg naar de verschillende winkels welke op ons lijstje staan. Te beginnen bij ‘SCHEELS’, een gigantische sportzaak en door ons omschreven als de Decathlon van Sioux Falls. Er staat hier zelfs een heus reuzenrad in de winkel om de kinderen stil houden. De reden waarom we hier een kijkje komen nemen is dat ze ons gezegd hadden dat ze hier ook brand van Augustana hebben maar dat viel vies tegen. Van Scheels wandelen we door (want dit ligt op hetzelfde terrein) naar ‘Budget one’ een gigantische mediazaak waar we kijken voor een bepaalde adapter voor Ylva die ze nodig heeft. We lopen er een beetje verloren rond maar na een tijdje vinden we wat we zoeken. Door naar stop 3, de Wallmart. “Ja, ja” we zijn er weer. Het bezoek gaat deze keer een pak sneller want Roel heeft mij de wacht aan gezegd en daar houdt ik mij dan maar aan. Na de Wallmart rijden we nog even naar de ‘One dollar tree voor de laatste spulletjes en dan ben ik helemaal gaar gewinkeld. Het is tijd voor een bakkie!.
Omdat we hele morgen en de afgelopen dagen flink in geweer zijn geweest, vind ik datgeen lekker bakkie verdiend hebben. En Roel wil heel graag een ijsje en dus besluiten we naar downtown te rijden waar we gisteren een heel leuk zaakje hebben gezien. Bij het zaakje aangekomen blijken ze alleen maar ijs en cookies te hebben en wat voor ene. Het meisje dat ons helpt geeft aan dat we bij de buren lekkere ‘koffie to go’ kunnen krijgen. En dus gaan we, nadat ik 2 cookies heb uitgezocht (want ze kosten een godsvermogen) en een ijsje voor Roel naar de buren. Hier bestellen we ons 2 lekkere latte met karamel en gaan dan buiten zitten. Even genieten van al het lekkers want dat hebben we na deze heftige dagen wel verdiend.
Daarna rijden we terug naar het hotel om de laatste spulletjes en de gestreken was op te halen. Ook nemen we wat spullen mee uit onze koffers en de koelkast die wij nadien mee naar huis nemen en/of opmaken in het laatste weekend of bij Ylva achterlaten, maar die we nu niet mee kunnen of willen meenemen in de koffer. Met de auto toch weer redelijk vol geladen rijden we, nadat Roel eerst bij de receptie is gaan vragen of het mogelijk is dat we volgend weekend als we terug zijn weer dezelfde kamer kunnen krijgen omdat ons meisje dan nog 2 nachtjes bij ons kan slapen. De receptioniste geeft aan dat dit geen enkel probleem is en noteert het vast bij onze namen. De scharmes van Roelie zijn onweerstaanbaar. We rijden terug naar de campus en onderweg bellen we Ylva dat we eraan komen en zij staat ons al buiten op te wachten om ons te helpen en binnen te laten. De meegebrachte spulletjes worden opgeruimd, papa wordt in een stoel neergezet en ik moet nog even met ons meisje mee naar het administratieve centrum omdat we nog een betaling moeten regelen die nog niet gelukt is. Maar welke met de hulp van de 1e iets minder vriendelijke mevrouw op deze campus uiteindelijk toch in orde komt. “Gelukkig want ik had er een beetje stress van. Maar wat was dat voor een chagrijn?. Och trek het je niet aan schat, dat zijn cijfermadammen en die zijn altijd zo serieus. Toch ben ik blij dat het geregeld is. Dat geloof ik”.
Tussen de middagpauze was ik al met Ylva bij de outlet geweest maar ik wilde er toch nog graag even terug met haar naartoe. Heb erover nagedacht en misschien past de trui die we hebben gezien toch. Ylva heeft er in 1e instantie niet zoveel oor naar maar om mij een plezier te doen gaat ze toch nog even mee. “Snel dan want hij gaat zo dicht. Ja dat weet ik, daarom ben ik ook haast aan het maken”. De mevrouw van het winkeltje herkent ons meteen en begint vriendelijk te babbelen. Ondertussen laat ik Ylva de trui passen en “ja”, hij zit wat ruim maar eigenlijk ziet dat wel heel leuk uit. “Inderdaad ja, dat had ik niet verwacht. Nou dan mag je je die van mama meenemen”.We kijken nog even verder en zien dan nog een ander leuk truitje dat we vanmorgen niet hebben gezien. “Oh ja, die is leuk”. Dus ook deze wordt gepast en uiteindelijk is de juffrouw weer 2 truien rijker en mama blij dat ze dochterlief toch nog iets van Augustana heeft kunnen geven. Als we terug lopen naar de kamer krijg ik een dikke knuffel. “Ik ben echt blij met u en papa en alles wat ik van jullie heb gekregen en wat jullie voor mij doen. Met liefde lieverd. Wij zijn supertrots op jou en jij verdiend dit”. Terug op de kamer heeft Roel een klein tukkie gedaan en gelijk heeft ie.
De klokt loopt inmiddels tegen 17.30u (l.t.) en dus wordt het tijd om terug richting de Dining Hall te lopen. Ylva gaat bij haar nieuwe vriendinnen zitten en wij gaan aan de zijkant bij het raam zitten vanwaar we alles goed kunnen overzien. Wat ons de afgelopen dagen al is opgevallen is dat ineens uit het niets een student op tafel gaat staan en dat hij/zij dan iets zegt en een lied begint te zingen waarna de hele zaal uiteindelijk meezingt dat vervolgens eindigt in een luid applaus. Ook nu weer en we begrijpen dat dit een soort van ontgroeningsritueel is van bepaalde sporten. Schitterend om te zien maar vooral ook hoe vervolgens de hele zaal erin mee gaat.
Wij sluiten vervolgens aan in de rij en hebben nog genoeg te kiezen. En terwijl we genieten van het eten zijn ook de emoties volop voelbaar. Het afscheid komt er nu echt langzaam aan. Wanneer we klaar zijn met eten gaan we een verdieping lager in een zithoek zitten en wachten we dat Ylva ook gegeten heeft en klaar is met de meisjes. Hier zit ook de mama van Maria te wachten en omdat zij morgen ook terug naar huis gaat, nemen we nu alvast afscheid.
Even later verschijnt ook Ylva en omdat ze vanavond verder niks meer op de planning hebben staan, gaan we met z’n 3-tjes nog 1 x samen een ijs eten voordat we voor 10 dagen afscheid nemen. Ik heb op internet onderzoek gedaan en volgens hen is ‘B en G Milky Way’ de place-to-be. Het is een kleine 10’ rijden vanuit de campus in de richting van ons hotel. En inderdaad “het is ‘de place-to-be’.Als we aan komen rijden zien we een super knus, nostalgische drive in ijszaakje gehuld in felle kleuren. Het is er gezellig druk met locals en dat is altijd goed. We kiezen niet voor de drive in maar parkeren de auto en als we uitstappen moeten we even zoeken waar we moeten zijn om te bestellen. De keuze is reuze en het duurt dan ook even voordat we eruit zijn. Het worden 3 medium strawberry shakes allen heeft hier de naam shake blijkbaar een andere betekenis. Want uiteindelijke krijgen we 3 veel te grote bekers met heerlijk aardbeien ijs maar het stukje ‘shake’ is ver te zoeken. Het is allesbehalve drinkbaar maar wel heel lekker. Ijskoningin Ylva zit wel de hele tijd te puffen en te steunen dat het zoveel is maar heeft wel als eerst de pot leeg. Op de voet gevolgd door Roelie. Ik moet helaas passen. Ik ben al geen ijseter (ik dacht ook dat ik een milkshake zou krijgen) en al helemaal niet als het dan zoveel is. Ik krijg mijn beker dan ook maar half op en de andere helft geef ik aan een zwerver. “Is die ook blij”. En ook al klagen we over de grootte, genieten doen we ervan zittend in de zon, op het kleine knusse terrasje voor deze zaak.
Dan is het tijd voor vertrek. Ylva moet haar tas nog inpakken, want morgen gaan ze met alle internationale studenten van woensdag t/m vrijdag naar ‘Nationaal Park Mount Rushmore’.We rijden nog even langs ons hotel om daar door ons meegebrachte kleerhangers op te halen (en die Roel was vergeten mee te nemen) en rijden dan naar de campus om Ylva af te zetten. Wanneer we onze auto voor de ingang van het gebouw waar Ylva woont parkeren horen we een geluid alsof 2 vliegtuigen tegelijk proberen op te starten. Als we uitstappen kunnen we elkaar amper verstaan van het enorme brommend geluid dat afkomstig is van een gebouwtje dat voor het gebouw van Ylva staat. We trekken zelf al snel de conclusie dat dit één of andere aggregaat is. Maar wat een lawaai. Binnen is het iets dragelijker maar wanneer we op de kamer van Ylva en Maria staan is dat brommend geluid echt heel goed hoorbaar. Daar valt echt niet mee te slapen en Ylva maakt er zich al een beetje druk om. Helemaal als Roel aankomt en zegt dat hij met een paar jongens gesproken heeft en dat die hebben gezegd dat dit ding de hele nacht aan blijft. Ylva gaat bijna op tilt, “hier kan ik echt niet in slapen”. Tijd voor Roelie om in actie te komen en kennis te maken met zijn Amerikaanse collega’s op de campus. Tijdens de rondleiding vanmorgen zijn we ook voorbij the Police office van de campus gelopen en die blijkt 24 uur per dag open te zijn. Roel wandelt er naartoe en een zeer vriendelijke politieman die deze melding zeer serieus neemt stuurt direct zijn collega’s aan naar de ‘plaats delict’.Als Roel terug is aan de voorkant van het gebouw ziet hij drie golfkarretjes met daarin politie-agenten staan. De golfkarretjes worden hier op de campus als heuse politie patrouilles wagens gebruikt. Dat is nog eens snel in actie schieten. Een vriendelijke politieagente vertelt hem dat zij de gemeente gebeld heeft en dat het inderdaad een aggregaat is die gebruikt wordt om de campus te voorzien van stroom. Echter normaal staat deze overdag aan en is het nu vreemd dat hij zo laat nog aanstaat en inderdaad behoorlijk veel lawaai ,want geluid mag je dit niet noemen, maakt. De medewerker van de gemeente heeft aan de politie aangegeven dat er oude dieselolie wordt verbrand. Het is een soort zelfreinigingsproces van deze machine en verzekeren dat om 21.00u (l.t) dat proces is afgelopen en de aggregaat uitgaat; we zijn benieuwd. En inderdaad, precies om 21.00u valt het apparaat uit en wordt het stil. Zo stil dat we de vogels weer kunnen horen fluiten. Hoewel die slapen nu ook. De agenten hebben gedaan wat ze konden doen en kunnen de melding afsluiten. Ze vertrekken even geruisloos als dat ze gekomen waren weer in hun patrouilleautotjes.Voor Roel is dat een goed teken en geeft het hem vertrouwen in hoe hier met meldingen wordt omgegaan. En de meisjes, die zijn blij dat het geluid weg is en dat ze rustig kunnen slapen.
En dan wordt het echt tijd om voor nu afscheid te nemen. Het valt ons alle 3 zwaar en deemoties gaan alle kanten op ook al weten we dat we elkaar over 11 dagen nog weer even zullen zien. We voelen aan alles dat Ylva ‘vertrokken’ is en haar plekje gaat vinden hier maar toch …
Terwijl we wegrijden en in de binnenspiegel van onze auto zo lang mogelijk naar ons meisje blijven kijken gaat er zoveel door ons heen. Supertrots zijn we op haar, we missen haar nu al, bezorgdheid etc. etc.. We laten de emoties zijn gang gaan en zitten zwijgend naast elkaar elk met onze eigen gedachten. Wanneer we onze vetrouwde hotelkamer binnenstappen voelt deze leeg zonder haar. We douchen ons en gelukkig vinden we troost bij elkaar. Roel maakt nog een theetje en terwijl we deze drinken laten we de afgelopen dagen de revue nog eens passeren. We hebben het goed gedaan.
Ondertussen is het 23.00u (l.t.) en zijn we helemaal kapot. We gaan slapen en denken alle beide aan onze kanjer die dit toch maar doet…..
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 207
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/043_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => the-realy-start-of-a-new-adventure-dag-2
)
[49] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109197
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-18
[photoRevision] => 0
[title] => The really start of a new adventure ....
[message] => The really start of a new adventure ……
Vandaag gaat het voor ons meisje echt beginnen. Om 10.00u (l.t.) wordt ze verwacht in het hoofdgebouw van de universiteit waar de introductieperiode van de internationals van start gaat. Ze beginnen met (niet geheel onbelangrijk) het regelen van haar bankzaken. Ze dient n.l. in het bezit te zijn van een Amerikaanse bankrekening met bijbehorende bankkaart. Maar voor het zover is laten wij de emoties de vrije loop.
We worden rond 07.30u (l.t.), na helaas wederom een gebroken nacht, wakker en zowel Roel als ik zijn ons ervan bewust dat het nu echt gaat beginnen. Haar “adventure” en voor ons het “loslaten”. We voelen dat dit alles bij het opstaan samenkomt en menig traantje vloeit. We kruipen nog een keer stevig tegen elkaar aan en houden ons nog eens goed vast elk met onze eigen gedachten.
Rond 08.00u (l.t.) staan we op, wassen ons en kleden ons aan. Daarna gaan we naar beneden voor het voor ons inmiddels vertrouwde ontbijt. Het begint al een beetje ‘onze’ keuken te worden en we zijn in ‘onze’ keuken deze ochtend niet alleen. We vinden nog net een vrije plek om met z’n 3-tjes te gaan zitten. Daarna is alles bezet en er zijn zelfs gezinnen (om dat ze te lui zijn om naar een andere ruimte te lopen) die staand aan een tafel ontbijten. We lachen erom maar eigenlijk is het triest. Na het ontbijt gaan we terug naar boven, poetsen onze tanden en verzamelen de spullen die nog mee moeten worden genomen naar de kamer van Ylva. Rond 09.30u 9l.t.) rijden we dan de, inmiddels ook al vertrouwde route, naar de Universiteit.
Bij het gebouw aangekomen, parkeren we onze bolideen lopen nog even met Ylva mee naar haar kamer om de spulletje op te ruimen en neer te gezetten. Maria en haar moeder zijn al aanwezig en druk bezig met het inruimen van haar spulletjes. Het is duidelijk merkbaar dat de moeder ook zeer blij is met hoe de kamer in 2 dagen tijd is omgetoverd tot een gezellig ‘thuis’ voor haar dochter….en ook voor die van ons. We bespreken nog kort even met Ylva en Maria wat ze nog nodig hebben van de Walmart en nemen dat voor onze rekening. De meisjes gaan daarna richting het hoofdgebouw om aan hun introductie te beginnen en de mama van Maria blijft op de kamer achter om de rest van de spullen van Maria nog in te ruimen.
Volgens afspraak rijden Roel en ik terug naar de Walmart waar we de afgelopen 2 dagen al menig uurtje in hebben doorgebracht. De oude man bij de ingang lijkt ons al te herkennen en vraagt zich waarschijnlijk af wat we nu weer komen doen. Het valt ons op hoe ongelooflijk rustig het is op deze maandagmorgen, het lijkt er zelfs een beetje uitgestorven. Het winkelt alleszins heel relaxt. Omdat we inmiddels al een beetje weten waar alles ligt, hoeven we niet rij voor rij af te gaan om de spullen die nog op ons lijstje staan (kastje, extra verlengsnoer, strijkijzer, staande lamp, schoenflat, white board, gereedschap en “kleine rommel”) bij elkaar te verzamelen. Ook hebben we nog wat spulletjes die we teveel of verkeerd hebben meegebracht, die leveren we in bij de servicebalie en daarvoor krijgen we ons geld terug. Uiteindelijk zijn we toch nog een goed uur en een kwartier bezig om alles bijelkaar te krijgen. Oorzaak: ik zie zoveel dat het moeilijk is mij te focussen op één, in een winkel als deze heb ik veel teveel impulsen.
Als we de auto hebben volgeladen, vinden we dat we wel een bakkie hebben verdiend. Bovendien is het ook de hoogste tijd voor een bakkie. Bij de Starbucks (hoe kan het ook anders) die we passeren, houden we stil. We bestellen er twee strawberry frappacino’s die we buiten op het terras gaan opdrinken. We zijn even helemaal klaar met de airco’s die op steenkoud staan in alle zaken waar je binnenkomt. Het verschil met buiten en binnen is voor ons veel te groot wat ervoor heeft gezorgd dat we alle 3 een fikse verkoudheid te pakken hebben. Buiten in de schaduw is het aangenaam en we geniet van ons bakkie en alles wat we voorbij zien komen.
Rond 12.15u (l.t.) rijden we weer terug naar de Universiteit waar we de spullen uitladen en naar de kamer brengen. Tijd om verder op- en in te ruimen hebben we niet want om 12.45u (l.t.) worden we verwacht in het auditorium van het hoofdgebouw. Hier is er voor zowel de ouders als de 92 internationale studenten (waarvan 18 sporters en één daarvan is ons meisje) een introductiebijeenkomst voorzien. Voordat we in de zal plaats kunnen nemen worden we persoonlijk hartelijk welkom geheten door de directrice en de onder directeur die beiden uitgebreid de tijd nemen en met ons in gesprek gaan. Eenmaal in de zaal valt het ons op dat er maar heel weinig ouders aanwezig zijn. We komen uit op 10 ouders incl. ons zelf. We vragen ons oprecht af, ondanks dat we begrijpen dat het niet voor iedereen even vanzelfsprekend is dat ze hun kind kunnen brengen, waar iedereen is en hoe het komt dat er zo weinig interesse is. “Je wil toch weten waar en hoe je kind terecht komt”.
Nadat alle nieuwe internationale studenten samen met hun ACE groepje de zaal zijn binnengekomen, begint de bijeenkomst. Nadat de directrice de studenten en ouders van harte welkom heeft geheten en aangegeven dat ze heel blij is dat er zoveel nieuwe internationale studenten dit jaar op Augustana komen studeren, houdt ze nog een kort praatje dat ze afsluit met “from now you are official Vicking Baby’s en Vicking Parents”.
Na de directrice neemt de onder directeur het woord en zo volgen alle afdeling die er binnen de universiteit zijn en ter beschikking staan van de studenten. Zelfs de commissaris van de politie komt uitleg geven, er is n.l. een permanente politiepost op de campus. En wat bij al deze sprekers opvalt, is dat ze continue benadrukken dat ze er voor de studenten zijn en dat ze zich niet moeten schromen om vragen te stellen. Alle deuren staan open en “there are a lot of candy’s in each office”. Een heel goed en duidelijk verhaal, dat volledig aansluit bij het beeld dat we de laatste maanden van deze universiteit hebben gekregen en waarvan we even ‘bang’ waren dat het te mooi was om waar te zijn. Het tegendeel wordt tot nu toe continue bewezen. Dit is één grote familie en ze willen dat iedereen zich in deze familie thuisvoelt en daar doen ze alles voor.
Na een uur beginnen de studenten aan een kennismakingsspel waarna wij besluiten om naar
de kamer van Ylva te gaan en deze verder in te richten. We merken en voelen bij ons zelf dat dit proces van inrichten ons goed doet. Het is voor ons belangrijk dat we haar ‘goed verzorgd achterlaten en dat het voor haar als thuis voelt’. Het (bijna) eindresultaat mag er wezen en we zijn echt blij hoe de kamer van de meisjes geworden is. Rond 15.30u (l.t.) zijn we klaar en terwijl we bezig zijn met het lijstje voor wat laatste (kleine) spulletjes, komt de mama van Maria binnenlopen. Ook zij is blij verrast met het resultaat en bedankt ons hartelijk voor alles.
We gaan terug richting ons hotel en merken dat we toch wel een beetje trek hebben gekregen. We passeren bij ‘Baggle Bob’ en omdat het ons daar zaterdag goed bevallen is, besluiten we er nu ook weer binnen te gaan. We bestellen ons deze keer wel allebei een baggle en een bakkie en laten ons dat goed smaken. Daarna rijden we door naar het hotel, waar ik eigenlijk moet beginnen aan de strijk van onze jonge dame. Ze heeft n.l. een hoop kleren die gekreukt uit het koffer zijn gekomen. “Mama … zou u die nog voor mij willen strijken?. Want tja ik heb geen tijd nu en weet eigenlijk ook niet hoe het moet”. En wat doe je dan als moeder, dan zeg je natuurlijk “ja schat dat doet mama wel voor jou”. Maar ik ben moe en heb een kleine ‘inzinking’ en dus begin ik i.p.v. aan de strijk, aan een powernapie. En manlief, die kruipt gezellig naast mij en doet hetzelfde. We slapen allebei ongeveer 3 kwartier dus het was een flinke nap. We zullen het nodig gehad hebben zeker.
Gelukkig schieten we nog optijd wakker want we worden n.l. om 17.15-17.30u (l.t.) terug op de universiteit verwacht. De ouders mogen vanavond n.l. mee aansluiten bij het diner. En ook al waren we er gisteren, ook vandaag zijn we van de partij. We willen zoveel mogelijk ‘opsnuiven’ van al hetgeen Ylva hier gaat doen en meemaken. En ook nu was het weer, buiten dat het eten perfect is en de keuze reuze, een hele beleving om erbij te mogen zijn.
Don Grinager, Ylva’s contactpersoon van de afgelopen maanden, komt ook eten en als hij ons ziet vraagt hij of hij bij ons mag aansluiten. Natuurlijk mag hij dat, we zijn deze man zo dankbaar voor alles wat hij voor Ylva gedaan heeft en vinden het fijn dat we nu dan in de gelegenheid zijn om hem dat persoonlijk te zeggen. Er ontstaat daarnaast een gezellig gesprek waarin Don op al onze vragen enthousiast antwoord geeft. Deze man heeft zoveel energie, al zegt hij zelf ook wel dat hij na deze introductie altijd helemaal kapot is. Helaas moeten we na een tijdje het gesprek afbreken omdat Don nog andere verplichtingen heeft. We bedanken hem en hij geeft aan “see you tomorrow for the tour”. Roel en ik genieten nog even na van de gezellig sfeer en alles wat er gebeurt en te zien is, in deze gigantische kantine.
De studenten hebben vanavond nog een laatste activiteit, ze gaan naar ‘Falls Park’. Falls Park ligt ligt direct ten noorden van Downtown Sioux Falls en is dé plek waar de stad zijn naam aan te danken heeft. Het park is ongeveer 50hectare groot en het middelpunt wordt gevormd door de indrukwekkende watervallen van de Big Sioux River. Naast de watervallen is er ook een uitkijktoren van 5 verdiepingen die je mooi zicht geeft op de watervallen en op de skyline van Sioux Falls. Omdat het park vlak in de buurt van ons hotel ligt en we het uiteraard ook nog graag willen zien, besluiten we om ook die kant uit te rijden. Buiten de natuurlijke schoonheid die we zien, zien we ook de studenten overal lopen. We houden gepaste afstand maar zien wel dat ons meisje al druk aan de babbel is. Dat is mooi en fijn om te zien. Roel en ik maken een wandeling door het park, genieten van de watervallen en het uitzicht en besluiten daarna om terug te gaan naar ons hotel. Er wacht daar immers nog een strijk op mij. Met ons meisje spreken we af dat ze vooral moet genieten en als ze klaar zijn en de anderen rijden terug naar de campus, dat ze ons dan mag bellen en dan halen we haar op.
Terug in het hotel, dat op nog geen 10’ rijden van de Falls ligt, begin ik aan de (voorlopig) laatste strijk voor ons meisje terwijl Roel naar beneden gaat om een theetje te halen bij de receptie. Dat wordt niet alleen een theetje halen maar een hele ‘the talk’ want 30’ later komt hij pas terug. Ondertussen ben ik al klaar met de strijk en heeft ons meisje net gebeld dat ze klaar zijn en dat ze graag wil worden opgehaald. Dan doen we dat natuurlijk.
Onderweg terug en in de hotelkamer verteld ze honderduit over de dag van vandaag. Hoe leuk het was, dat ze al veel nieuwe mensen heeft leren kennen, dat ze leuke gesprekken heeft gevoerd en dat ze zelfs al met een paar meisjes een hele leuke klick heeft. Eén van die meisjes komt uit Potsdam (D) en is voor 4 maanden, via een uitwisselingsproject, hier op Augustana. De 4 maanden moeten nog beginnen maar Ylva vind het nu al jammer dat ze dan al weggaat. “Ze lijkt een beetje op Elodie (vriendin van inLuik) en ik ben er zeker van dat als zij 4 jaar zou blijven we hele goede vriendinnen zouden worden. Maar dat kan nu toch ook?. Ja, dat klopt maar dat is toch net wat anders. Maar we gaan het zien. De komende 4 maanden gaan we in elk geval plezier hebben. Dat is goed”.
Vannacht is de laatste nacht (voor de komende 10 dagen) dat ons meisje bij ons kan maar ook wil slapen.Vanaf morgen slaapt ze op haar eigen kamer omdat ze woensdagmorgen al heel vroeg vertrekken op introkamp. Terwijl Roel en ik genieten van een theetje raakt Ylva niet uitgepraat over alles wat ze vandaag heeft meegemaakt en gezien. “Ik heb nu al zin in morgen en de dagen die daarna gaan komen. Maar ben ook heel blij dat ik vannacht nog bij jullie mag slapen. Wij zijn ook blij dat je vannacht nog bij ons bent schat”. Omdat Ylva morgenvoeg alweer optijd op de campus moet zijn, overleggen we even hoe laat we moeten opstaan en wat we gaan doen. We besluiten om hier in het hotel te ontbijten en niet op de campus. “Ik wil graag nog samen met jullie ontbijten. Dat kan lieverd en wij vinden dat ook fijn”. We spreken af dat we om 06.30u (l.t.) opstaan en dan vanaf 07.00u (l.t.) gaan ontbijten. Daarna brengt Roel Ylva al naar de campus en kan ik nog wat “potkerren”
Het is inmiddels 22.30u (l.t.), de luikjes vallen langszaam dicht en het belooft morgen ook een intensieve dag te worden. Tijd dus om te gaan slapen.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 221
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/851_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => the-really-start-of-a-new-adventure
)
[50] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109171
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-17
[photoRevision] => 0
[title] => Het ‘nieuwe’ thuis krijgt langzaam vorm …
[message] => Het was een broeierige nacht waarin we alle 3 meermaals zijn wakker geworden. Niet alleen vanwege de verkoudheid waar we alle 3 mee kampen, maar ook omdat we een (en dat is zacht uitgedrukt) een ietwat gedateerde airco hebben die, als hij aanstaat, als een tractor uit het jaar stilllekes klinkt. We hadden daarom voor het slapen gaan besloten om deze niet aan te zetten; dat hebben we geweten. Halverwege de nacht leek het echter alsof we in een sauna in slaap gevallen waren, waardoor we gedwongen werden om onze tractor op te starten. Hierdoor konden we de warmte wat verdrijven en een poging doen om toch nog een paar uurtjes te slapen. Gelukkig zijn we alle 3 nog in slaap gevallen en uiteindelijk rond 07.45u (l.t.) wakker geworden.
Nadat we ons hebben gewassen en aangekleed gaan we richting de ontbijtzaal. Ook hier is het vandaag weer een drukte van belang en lijkt het erop dat er gisterenavond een bus vol met bejaarden is aangekomen. En bejaarden die hebben geen tijd en dus moeten wij jonkies achteraan sluiten om ons eten te pakken. Gelukkig is de keuze niet reuze waardoor het snel gaat.
Na het ontbijt gaan we terug naar onze kamer waar Ylva om 10.00u (l.t.) met Nonkel heeft afgesproken om te facetimen om nog enkele zaken op de computer in orde te maken i.v.m de school van Ylva. Terwijl Ylva met Nonkel aan de slag gaat, gaat Roel even bij de dame van de receptie langs om te vragen of we in onze kamer mogen blijven. Want eigenlijk zouden we vandaag moeten switchen omdat ons meisje naar de campus zou gaan en we dan een andere kamer zouden krijgen. Maar we voelen alle 3 dat het daar nog net te vroeg voor is en dat niet alleen wij, maar ook Ylva, graag de komende 2 nachten nog bij ons blijft slapen. De uiterste vriendelijke dame begrijpt de situatie en zegt dat het geen enkel probleem is :-). En ik, ik facetime nog even met Bomma. We hebben n.l. op onze ringdeurbel gezien dat ze vandaag nog bij ons is geweest en zijn natuurlijk, buiten dat we haar toch zouden bellen, benieuwd naar het waarom. Gelukkig is alles, “boeten dat het jel wärm is”, alles in orde.
Rond 11.00u (l.t.) zijn we klaar met ons facetime rondje en verzamelen we de spullen om naar de campus te gaan. Ik informeer, bij de vriendelijke dame van de receptie, of het mogelijk is om wat poetsspullen te lenen zodat we voordat we de kamer gaan inrichten deze eerst eens even grondig kunnen schoonmaken. En ook nu weer krijgen we de volledige medewerking. Ze verdwijnt even en komt vervolgens terug met een emmer met daarin doeken en poetsgerief.
Als we bij de kamer aankomen, is Maria nog niet gearriveerd en dus beginnen we al maar vast met schoonmaken. Wat gebeurt is, is gebeurt en het kan maar gedaan zijn. Bovendien is de kamer nu ook weer niet zo groot dat we er met 5 man kunnen poetsen. Als Maria met haar moeder en haar 3 koffers met spullen komt aanzetten, is de kamer al stofvrij en gedweild. We bespreken met elkaar de planning. Wij willen graag eerst de gezamenlijke spullen halen zodat we weten wat we hebben en hoeveel opbergruimte er dan is. Marie heeft duidelijk een ander plan, zij heeft eerst nog afgesproken met andere Brazilianen. We overleggen even en het is voor haar geen probleem als wij voor de spullen gaan kijken, foto’s doorsturen en als het voor haar akkoord is, we de spullen dan meebrengen. Lekker handig, maar het geeft ons wel de ruimte om op ons eigen tempo te kijken en ons meisje kan kiezen wat zij graag wil en dan kan Maria ja/nee zeggen. Wat voor haar belangrijk is, is dat ze dezelfde stoelen, kastjes, opbergboxen etc. nemen zodat de kamer geen ratjetoe wordt. Nou laat dat maar aan ons over, dat komt wel goed. Ylva weet precies wat ze wil en gelukkig vind Maria dat ook mooi.
Als we de gezamenlijke spullen hebben gekocht en afgerekend brengen we deze naar de auto. “Ik ben benieuwd of we alles erin krijgen. Natuurlijk krijgen we alles erin, we hebben zelfs nog ruimte over”.Gelukkig maar want we moeten nog terug voor ronde 2: de persoonlijke ronde. Maar eerst gaan we even een broodje eten bij de Subway (die in de Wallmart is gelegen) want onze innerlijke mens begint te protesteren. Terwijl we genieten van ons broodje, dat met veel zorg en toewijding is gemaakt door de medewerkster die haar job heel serieus neemt maar ook ligt autistisch is (ik stond op de verkeerde plek om te bestellen en werd daarover terecht gewezen terwijl er niemand anders stond), bekijken we ook hoe het hier in deze gigantische winkel allemaal gaat. We verbazen ons over 1) hoeveel mensen er werken, maar 2) ook dat hier mensen van alle gadingen en leeftijden werken. Zo staan er bij de uitgangen 2 hoogbejaarden mannen die als je naar buiten gaat, je bon controleren en kijken of je ook alles hebt betaald. Dit is een baantje voor het baantje want door alle ’honderdeen’ tasjes die iedereen in zijn kar heeft (alles wordt n.l. in een apart tasje gestopt), zie je echt door de bomen het bos niet en dus al helemaal niet of iedereen alles heeft betaald.
Rond 14.00u (l.t.) beginnen de dames aan ronde 2. Roel is er na ronde 1 n.l. helemaal klaar mee en besluit om buiten te wachten. Omdat hij weet dat dit toch wel even gaat duren, maakt hij een wandeling door het Mall District. En hij observeert en valt hem op dat veel Amerikanen hele grote auto’s rijden en dat die auto’s hier helemaal vol worden gestopt met boodschappen. Waarschijnlijk omdat deze mensen van verder moeten komen en daardoor voor meerdere dagen / weken inkopen doen. Althans dat hoopt hij toch want als dit eten is voor een paar dagen …
Inmiddels is het 15.20u (l.t.) en zijn de dames nog niet buiten. Roel komt naar binnen en doet een poging om ons te zoeken, maar in een winkel als deze is dat zoeken naar een speld in een hooiberg. Hij besluit ons te bellen, “zijn jullie de winkel aan het leegkopen?. Bijna, we hebben nog een beetje overgelaten voor anderen. Maar we staan nu bij de kassa en komen eraan. Het zou tijd worden”. Met een kar volgeladen komen we naar buiten, “goeiedag moest dit echt zo lang duren?. Ja we zijn rij voor rij afgegaan. Daar was ik al bang voor, gelukkig dat ik niet ben mee geweest. Wij zijn ook blij om jou weer te zien lieverd”.
Als we terug op weg zijn naar de campus krijgt Ylva van Maria een berichtje dat zij met haar mamma terug is naar het hotel. “Nou lekker dan, dan laden wij zelf wel alles uit. We moeten de spullen al voor haar meebrengen en nu mogen we ze ook nog zelf naar binnen en boven dragen. Ah lieverd we snappen dat je misschien even wat gefrustreerd bent, maar voor haar is het ook niet makkelijk en jij hebt wel je mama en papa bij je. Dat is waar”. Als we beginnen met uitladen, bieden meteen een aantal jongens die toevallig in het gebouw zijn aan om te helpen en binnen no-time staat alles boven op de gang.
Terwijl Roel begint met het in elkaar zetten van de kastjes rijden ik en ons meisje terug naar het hotel om daar haar koffer met kleren en andere spullen op te halen. Ik merk dat ik het zwaar heb, het wordt nu heel definitief. En niet alleen ik heb het zwaar als we de spullen aan het verzamelen zijn, ook bij ons meisje komen er tranen. We houden elkaar even stevig vast en ik spreek uit dat ik hoop dat ze komende nacht en de nacht nadien nog bij ons komt slapen en ik merk dat ze dit zelf ook heel graag wil. Gelukkig!.
Als we alles bijelkaar hebben gepakt en in de auto geladen, rijden we terug richting de campus en richting Roel. Die is, als we aankomen, al goed opgeschoten. De kastjes van zowel Ylva als Maria zijn, door onze handige Harrie,in elkaar (“het is geen Ikea kwaliteit”)en op de plek gezet, de stoeltjes zijn geplaatst, het kleedje is gelegd, de ijskast met magnetron op de plek gezet en de kabeltjes netjes weggewerkt. “Goed bezig geweest Roelie”.
De klok loopt inmiddels tegen 17.30u en onze innerlijke mens begint zich weer te melden. Om niet teveel tijd te verliezen besluiten we om naar de ‘Dining Hall’ van de campus te gaan. Maar eerst gaan we beneden even een kijkje nemen bij de wasserette. Ieder gebouw heeft n.l. naast een eigen keuken en grote zithoeken, ook een eigen wasserette waar de studenten hun kleren en andere spullen kunnen wassen. We hebben wat kleren van de afgelopen week verzameld en ook het nieuwe beddengoed moet even gewassen worden alvorens het kan worden opgelegd. Op deze manier slaan we 2 vliegen in 1 klap. Wij hebben onze spullen weer schoon en ik kan ons meisje laten zien hoe het werkt en wat ze moet doen. Ze heeft immers tot de dag van vandaag nog nooit zelf hoeven te wassen. Het is even kijken en zoeken, maar het lukt en terwijl wij gaan eten draait ons wasje. Perfect!.
Tijdens de wandeling naar de Dining Hall, wat zo’n 5’ in beslag neemt, verbazen we ons weeral over hoe mooi en goed verzorgd dit complex eruit ziet. En ook de Dining Hall laat niets aan de verbeelding over. Op de bagage grond ligt een heuse Starbucks en ander koffietentje en er zijn allemaal gezellige zithoeken. Er is een heuse fanshop van het Augustana College, die helaas (of misschien gelukkig) gesloten is. We nemen de trap naar boven en weten niet wat we zien. Hier is een heus restaurant met allemaal verschillende afdelingen waar de studenten kunnen kiezen wat ze willen eten en drinken. Er is voor elk wat wils en aan alles is gedacht. Zelfs het aantal kcal staan achter de maaltijden. De sfeer is gemoedelijk en het verbaast ons hoeveel studenten toch al hier aanwezig zijn. Het personeel achter de buffetten is super vriendelijk, niet alleen naar ons maar ook naar de studenten. We zoeken ons een rustig plekje bij het raam en genieten niet alleen van het eten, maar ook van alles wat er om ons heen gebeurt. We zien ons meisje stralen en wij beseffen dat dit de sfeer is waar ze de komende weken, maanden, jaren in gaat vertoeven. Je ziet het soms wel eens op t.v. maar in werkelijkheid is het dus ook echt zo.
Als onze buikjes weer zijn gevuld en we de sfeer hebben opgesnoven, lopen we weer terug naar de kamer van Ylva. Ondertussen is de was klaar en dus stoppen we deze eerst even in de droger (ja, ja die staan er ook) alvorens naar boven en terug aan de slag te gaan. Roel helpt nog met het ophangen van de spiegel op de deur want een dames kamer zonder spiegel, dat kan niet en gaat daarna een rondje wandelen. “Het uitpakken van de koffer en het opruimen hiervan dat is iets voor jullie, daar bemoei ik mij niet mee. Verstandig papa”. Ons meisje en ik gaan aan de slag met haar spulletjes. Ik vouw en leg ze voor haar klaar en zij moet ze zelf een plekje geven. Ze moet immers zelf weten waar ze alles legt. Zeker ook omdat de ruimte die ze heeft maar beperkt is. Ze krijgt veel opgeborgen maar al snel komen we erachter dat ze toch nog een extra ladekastje nodig heeft en dus wordt er opnieuw een lijstje gemaakt met wat er morgen nog gehaald moet worden. Hier komen dan naast het kastje en wat gereedschap, ook een magneetbord, plant en schemerlamp op te staan om de kamer net iets meer aan te kleden en gezelliger te maken. Ook besluiten we om het schoenenrekje dat we gekocht hebben niet op te zetten (omdat dat teveel plek in beslag neemt) en terug te brengen en te vervangen door een schoenenflat.
Als Roel terug komt van zijn wandeling over de campus is niet het eerste wat hij zegt “Goh dames wat hebben jullie dat goed en mooi gedaan”. Nee, dan horen we eerst “was ik nog maar eens 18 en kreeg ik deze kans, dan wist ik het wel”. Om vervolgens toch te zien dat we goed zijn bezig geweest en dit ook zegt “het ziet er al mooi en gezellig uit het kamertje”.
Inmiddels is de was en daarmee ook het beddengoed droog. We maken het bed nog mooi op en dan is het goed geweest voor vandaag. Het is ondertussen 20.00u (l.t.) en de kamer van ons meisje er echt al leuk en gezellig uit. Het harde werken van vandaag is zichtbaar geworden en het geeft ons direct een ander gevoel dan gisteren en vanmorgen. Zag ons meisje het toen nog even niet zitten, nu is ze tevreden. “Ik ben echt heel blij met mijn kamer en hoe we het hebben ingericht. Ik vind het heel gezellig en ben blij dat jullie me zo goed geholpen hebben. Vanmorgen zag ik het even niet zitten maar ben nu heel tevreden, dankjewel. Heel graag gedaan lieverd, voor mama en papa is het ook belangrijk dat jij je hier goed voelt”.
Moe maar voldaan rijden we terug naar ons hotel. Ylva springt meteen onder de douche en Roel en ik maken nog een wandeling naar Falls Park. Even afschakelen, even proberen het hoofd leeg te maken en onze emoties met elkaar te delen. Het is allemaal heel mooi wat ons meisje mag en kan gaan doen, we voelen wel dat ze hier in een goede, mooie en warme omgeving zit, maar het is en blijft aan de andere kant van de wereld.
Terug op de kamer nemen we zelf nog een doucheke en terwijl ons meisje al in dromenland ligt, drinken wij nog een kopje thee, overlopen nog een keer de dag en ploffen daarna in bed in de hoop dat we vannacht beter slapen dan gisteren.
Welterusten en slaap wel …
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 194
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/757_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => het-nieuwe-thuis-krijgt-langzaam-vorm
)
[51] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109147
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-16
[photoRevision] => 0
[title] => De eerste kennismaking met Augustana University ..
[message] => We hebben vannacht, nadat we gisterenavond laat of beter gezegd vanmorgen vroeg in bed zijn gekomen, alle 3 goed en aan 1 stuk door geslapen. Roel wordt als 1e wakker en al snel volgen Ylva en ikzelf. Kijkend op de klok lijkt het alsof we een gat in de dag hebben geslapen, het is immers al 08.30u (l.t.), maar uiteindelijk was het toch maar een nachtje van 7 uurtjes. Als we de gordijnen openen zien we dat we deze keer echt ‘a beautiful vieuw’ hebben en zien we ook meteen een beetje van de omgeving waarbij ons meteen opvalt dat het hier een stuk rustiger is als waar we vandaan komen.
Nadat we ons gewassen en aangekleed hebben, gaan we naar beneden voor het ontbijt. De ontbijtzaal is klein en knus dat hadden we gisteravond al snel gezien, maar als we binnenkomen hebben we even het idee dat we verkeerd zijn. Er zit n.l een hele groep bejaarden gezellig te keuvelen en dat in combinatie met de entourage doet ons even denken dat we in een bejaardenhuis terecht zijn gekomen. We zoeken ons een plekje en als we nog niet goed en wel zitten, komt de ‘cheffin ontbijt’ (ook hoog bejaard) naar ons toe om uit te leggen hoe alles werkt. Alsof dat zo ingewikkeld is als het assortiment heel beperkt is waaruit gekozen kan worden. Daarna neemt ze weer plaats op haar krukje en houdt ze alles als een havik in de gaten. En als er iemand nieuw binnenkomt of je staat even te kijken omdat je toch twijfelt over wat te kiezen, staat ze meteen naast je en voorziet je van (ongevraagd) advies of uitleg. Verder valt het ons op dat hier een heel ander slag mensen is dan in NY en we vinden het soms moeilijk om te beoordelen of het nu toeristen zijn of mensen die hier voor hun werk verblijven. Ook zien we koppeltjes waarvan we denken “hoe hebben die elkaar gevonden” en komt ons meisje voor zichzelf tot de conclusie dat er nog hoop voor haar is.
Na het ontbijt gaan we terug naar onze kamer en merken we dat we eigenlijk alweer moe zijn. We besluiten dan ook om terug op bed te gaan liggen en kijken wat er gebeurt. Vallen we terug in slaap dan is dat prima en vallen we niet terug in slaap dan staan we op en gaan we op pad. Het 1ste is het geval, we vallen alle 3 weer als een blok in slaap en het is na 12.00u (l.t.) als we terug wakker schieten. “Ow … we waren precies heel moe als we nog zolang hebben geslapen”. Gelukkig hebben we vandaag geen strak programma en dus hoeven we ons niet schuldig te voelen. Nog steeds niet helemaal fit / uitgeslapen besluiten we toch dat het tijd is om op te staan want anders liggen we, als we niet uitkijken de hele dag in bed. En dat kan ook weer niet want om 15.00U (l.t.) wordt Ylva voor de 1e keer op de universiteit verwacht en voor de tijd willen we toch al een beetje van de omgeving hebben verkend.
Het is uiteindelijk 13.20u (l.t.) als we in de auto stappen en op verkenning gaan in en rond Sioux Falls. Al snel trekken we de conclusie dat het hier veel weg heeft van ons geliefde Dilsen. Het is rustig en de omgeving komt “liefelijk” op ons over. We kiezen ervoor om de ring te nemen. Eerst rijden we oostelijk via 10th street, om vervolgens zuidelijk te rijden via Cliff Avenues, dan via 33th West, dan even south via de 115 om vervolgens via 37th street naar het ‘Mall District’ te rijden. Deze rit geeft ons een duidelijk beeld van Sioux Falls en de eerste indrukken zijn goed. Er hangt, zoals in de reisgidsen omschreven wordt, een relaxte sfeer en het gaat hier allemaal gewoonweg iets langzamer.Je voelt je echt op de boerenbuiten.
Vanuit het Mall district rijden we richting de Augustana University. Onderweg stoppen we nog even voor een bakkie en iets lekkers bij ‘Baggle Boy”. Een lokaal tentje vlak bij de Universiteit waar ze heerlijk versgebakken baggles met beleg verkopen. Maar we hebben geen honger, alleen maar lekkere honger en dus gaan we voor 2 heerlijke muffins met carotcake smaak en een andere plaatselijke delicatesse die lijkt op een kersenflap.
Als hetons heeft gesmaakt, stappen we terug in de auto en rijden we het laatste stukje richting de Universiteit. En op dat moment komen bij ons alle 3 emoties naar boven. Hier zal ons meisje als alles goed gaat de Komende 4 jaar vertoeven en zich verder ontwikkelen. Het Universiteitscomplex ziet er op het eerste oog prachtig uit. De gebouwen, de sportcomplexen en het terrein waar dit alles is gehuisvestigd ligt er perfect bij. Het maakt echt indruk op ons en we merken dat het Ylva een goede vibe geeft. We parkeren onze auto en gaan opzoek naar het administratie-gebouw. Dit is even zoeken op dit grote complex en dus besluiten we een ouder koppel dat ons tegenkomt aan te spreken en te vragen of zij misschien weten waar we moeten zijn. De dame in kwestie weet dat zeker, zij heeft zelf hier op school gestudeerd en nu is ze de kamer van haar kleinzoon in orde komen maken die hier studeert. Gezellig pratend wandelt ze met ons mee en wijst ons waar we moeten zijn. Bij het administratiecentrum aangekomen nemen we afscheid en gaan naar binnen.
Eenmaal binnen wordt Ylva vriendelijke ontvangen. Er wordt direct tijd voor haar gemaakt, ze krijgt een uitgebreide gepersonaliseerde welkoms-map en aan haar wordt de eerste belangrijke informatie medegedeeld. Daarna loopt een 2e jaars samen met ons naar het gebouw waar Ylva haar kamer ligt en waar ze het komende jaar zal verblijven. Terwijl we daar naartoe lopen raken we nog meer onder de indruk van alles wat we hier zien. Onze eerste indruk is echt goed en overtreft alle verwachtingen. Het gebouw waar Ylva zal wonen is de ”A.J. Bergsaker Hall”; één van de drie complexen waar de studenten kunnen verblijven maar deze ligt het dichts bij het zwembad, vandaar dat Ylva hiervoor gekozen heeft.. Bij binnenkomst worden we opgewacht door de roommate van Ylva; de Braziliaanse Maria en haar moeder. Een hartelijke begroeting volgt. Na weken van over en weer appen zien ze elkaar nu dan eindelijk in reallive. Met Maria zal Ylva dit jaar “samen wonen”. Voor ons is het belangrijk om te zien dat de 1se klick goed is en duidelijk anders als 3 jaar geleden met ‘Inni-Minnie”. Ze laten ons even met rust zodat we samen met de begeleidster naar de kamer kunnen. Dit blijkt kamer 204 (hetzelfde kamernummer als we in ons hotel hebben) te zijn en is ook gelegen op de tweede verdieping. Ook nu weer is de eerste indruk goed. Er zijn gemeenschappelijke ruimtes, een keuken, aparte studieruimten, gezamenlijk sanitair. De kamer van Ylva en Maria is vergeleken met de kamer van het 1e jaar in Luik ook ruim en ziet er prima uit. De kamer is voorzien van twee bedden (twee stapel bedden zonder een onderste bed zodat de ruimte goed gebruikt kan worden onder het bed), een magnetron, een koelkast met vriezer, een bureau, een kastje en een muurkast.. Kortom: niks mis mee … “ik denk dat ik het hier wel kan volhouden”. Vlak daarna verschijnt ook Maria en haar moeder en al snel ontstaat er een spontaan gesprek met handen en voeten want de mama van Maria spreekt geen Engels (enkel Portugees) dat met name gaat over het inrichting van deze gemeenschappelijke kamer.
We besluiten met zijn vijven terug te rijden naar het Mall District om daar de eerste inkopen te gaan doen in de “Wallmart”. Enkele gezamenlijke stukken dienen er gekocht te worden en ook persoonlijke. Maar het is echt zoeken in deze gigantisch grote winkel. Het is bijna een dorp zo groot. En dan zijn hier enkele spullen toch net iets anders als bij ons wat de nodige stress oplevert.. Zo kennen ze bijvoorbeeld wel dekbedden, maar geen dekbedovertrekken. Ze doen hier eerst een laken en daar leggen ze het dekbed gewoon bovenop. Het is echt zoeken, puzzelen en ook nu komen de emoties weer naar boven; je wil immers dat je kind zo goed mogelijk achterblijft. En niet alleen bij ons, maar ook zichtbaar bij de moeder van Maria.
Na ruim 2 uur door de winkel te hebben gecrosst want je ziet soms door de bomen het bos niet meer en dan ben je aan de ene kant en moet je toch net weer iets hebben van de andere kant en dan ben je weer 10’ verder. Eén voordeel je komt hier aan je stappen. Met 2 redelijk volle winkelkarren lopen we richting de kassa om af te rekenen. Ook dit is een heel spektakel want ze stoppen elk product in een apart zakje. Hoezo milieubewust?. We laden alles in de auto, wat gelukkig net gaat en rijden terug naar de Universitieit. Daar brengen we deze eerste spullen naar de kamer en wordt alles nogmaals bekeken, geschoven met bureau’s en kastjes, besproken en nogmaals heroverwogen. Het inrichten is begonnen en niet alleen wij, in dit gebouw zijn meerder studenten met ouders inmiddels begonnen met het inrichten van hun kamers.
Inmiddels is het 18.30u (l.t) en is iedereen moe en zit vol met indrukken. We besluiten om te stoppen voor vandaag, morgen is een nieuwe dag. We brengen Maria en haar moeder terug naar hun hotel (zij hebben n.l. geen huurauto en waren met de Uber naar de Universiteit gekomen). Daarna gaan we opzoek naar een eettentje want we hebben nog niet gegeten en toch wel langzaam honger. We komen uiteindelijk uit in Downtown, het oude stadscentrum van Sioux Falls dat ook een gezellige en fijne indruk op ons maakt. Hier blijkt een openlucht concert bezig te zijn in het parkje bij de Falls. Super gezellig en leuk om te zien. Vooral omdat iedereen zijn/haar eigen stoel meebrengt om te zitten. Het ziet er uit als één groot gezellig terras met live muziek. We strijken neer op het terras van ‘Parkers Bistro’, vermoeid ,met emoties en vol met de eerste indrukken. We bestellen ons alle 3 een verschillende burger met chips (dat is hier heel normaal dat je overal chips bij krijgt) en terwijl we luisteren naar de muziek laten we ons deze goed smaken.
Om 20.15u (l.t.) als de buikjes zijn gevuld gaan we terug naar het hotel. Ylva en ik zijn nog te moe om “pap” te zeggen maar Roel wil nog even gaan hardlopen (op de loopband want buiten is het veel te warm). Terwijl hij zich in het zweet werkt gaan Ylva en ik onder de douche., even ‘me-time’.Als Roel terug is, gaat hij ook eerst douchen en daarna drinken we nog een theetjes en overlopen we de planning van morgen. Daarna gaan onze kaarsjes langzaam uit . Roel en Ylva liggen al op één oor. Om 22.45u (l.t.) vind ik het welletjes geweest en gaan ook bij mij de luiken toe. Hopelijk slaap ik vannacht wel door en heb eens een goede nacht.
Welterusten en tot morgen …
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 185
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/701_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => de-eerste-kennismaking-met-augustana-university
)
[52] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109130
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-15
[photoRevision] => 0
[title] => Bye Bye New York ....
[message] => Bye bye New York … op naar Sioux Falls
Helaas was ik vannacht alweer om 04.40u (l.t.) wakker; ik begin er langzaam moedeloos van te worden. Al zoveel maanden, weken en dagen zo weinig slapen, maar gelukkig slapen ons meisje en Roel wel gewoon door ondanks hun verkoudheid. Blijkbaar ben ik nadien toch nog in slaap gevallen want om 07.55u (l.t.) schrik ik wakker uit een gekke droom. Rechts naast mij slaapt Roel nog steeds maar als ik naar links kijk ligt Ylva al naar buiten te staren en op haar gsm te tokkelen. Als wij beginnen te kletsen is Roel ook snel wakker. We oeieren nog wat na en rond 08.15u (l.t.) komen we in actie.
Nadat we ons gewassen en aangekleed hebben, besluiten we om eerst te gaan ontbijten alvorens met de koffers aan de gang te gaan. Het ontbijt bestaat vandaag uit kliekjes van hetgeen nog over is van de afgelopen dagen. Maar het is nog voldoende om de 1ste honger te stillen. Als we klaar zijn ruimen we alles op, gooien weg wat weggegooid kan worden en facetimen nog even met Bomma. Die verteld ons dat het nog steeds heel warm is bij ons thuis, dat Lio-ke het goed doet maar dat hij alleen heel ondeugend is in de auto en dat ze met Leon [e-38] Jetje heeft gebeld om de overdracht te bespreken. “Maar wieer höb ich gein nieuts. Nou me dunkt”. We spreken met haar af dat we haar straks een berichtje sturen als we er zijn omdat het dan bij haar midden in de nacht is en hangen op.
Maar dan, dan begint het hoofdstuk koffers inpakken. Roel laat dit proces los.En terwijl Roel rustig op de bank plaatsneemt, beginnen Ylva en ik aan het inpakken van de koffers. We beginnen met die van Ylva omdat de op de heenreis precies op het gewicht was en we daar dus niks extra’s meer kunnen induwen. Als alles erin zit betekent het dat alles wat er dan nog op het bed ligt in de koffer van mij en Roelmoet. “Wat een zooi, dit gaat er echt niet in passen. Jij ging je er toch niet mee bemoeien”. Ik begin met stapelen en pakken, de tasje die we voor deze reis hebben gekocht zijn nog steeds ideaal en zorgen voor een ‘vacuüm effect’, maar de doos van de nieuw gekochte laptop van Ylva lijkt roet in het eten gaan te gooien. Want al zaten we op de heenweg onder het gewicht, het koffer lag wel helemaal vol. En nu met deze doos erbij, die toch wel 1/3 van één kant inneemt, wordt het dus een ander verhaal. “Ik zou die doos hier laten. Nee, we laten die doos niet hier. We hebben van alle onze computers nog de doos dus deze nemen we ook mee. Dan ben ik benieuwd hoe je dit gaat lukken. Maar ik ben een meester in stapelen en na tig keer heen en weer met spullen omdat ik natuurlijk ook het gewicht in de gaten moet houden, zit alles erin wat erin moet zitten. Nu kijken of ze ook nog dichtgaan. Ook dat lukt maar Roel moet wel bij beide koffers zijn gewicht in de strijd gooien, maar dicht is dicht. Als Roel de koffers van het bed tilt denkt hij dat het erom zal hangen. Omdat ik nu geen zin heb ik discussie spreken we af dat we ze op de luchthaven vooraf zullen wegen en als er dan toch iets uit moet, ik dat wel zal regelen.
Rond 10.45u zijn we klaar en omdat we nog ruim anderhalf uur hebben voordat we moeten vertrekken, besluiten we nog een keer terug te gaan naar Brayant Park om daar een laatste bakkie met een lekkere wafel te doen en een laatste keer te genieten van de Stadse rust. In een papieren zak hebben we de afgelopen week de flesje en blikjes bewaard die we hebben gedronken. In het begin als afvalscheiding totdat we erachter kwamen (doordat we zwevers in prullenbakken zagen zoeken en vaak met grote zakken vol flesjes zagen lopen) dat er statiegeld op zit. Met deze tas gaan we iemand blij maken.
Net zoals gisteren met de pizza komen we nu natuurlijk niemand tegen die ik de zak kan geven. Maar ik geef niet op. Als we vlak bij Bryant Park zijn zie ik een zwerver die de prullenbak aan het inspecteren is. Ik loop naar hem toe en geef hem de zak. Hij kijkt erin en is helemaal happy, en ik ook want ik heb een goede daad gedaan.
In Bryan Park zoekt Ylva een mooie plekje uit terwijl Roel een bakkie besteld en ik ‘a real Belgium Waffle’. We genieten nog een laatste keer van al het lekkers, deze mooie plek waar we even konden onthaasten en van NY.
Om 11.45u (l.t.) nemen we afscheid van ‘ons’ parkje en lopen terug naar het hotel. Daar checken we nog een laatste keer onze kamer en alle kastjes en laadjes. Trekken de bedden af, gooien alle lakens en handdoeken op een hoop en dan zijn we klaar voor vertrek. “Dag kamertje, bedankt voor the beautiful vieuw en leuke week.. Tot ooit weer”.We bedanken housekeeping, die al bezig zijn op onze gang, en nemen voor de laatste keer de lift van de 25ste naar beneden.
Het volgende wat we nu moeten doen, is een Uber bestellen die ons van het hotel naar ‘Airport La Guardia’ brengt. Appeltje - eitje want we hebben inmiddels ervaring met Uber. We zoeken ons een taxi uit en gaan over tot het boekingsproces. Als ik op betalen druk krijg ik de melding dat dit niet kan omdat de creditcard geen toestemming geeft. “Shit … dat komt natuurlijk omdat deze voor online betalingen geblokt is. Maar dan kunnen we die van mij ook niet gebruiken ….want die is ook geblokt. Inderdaad die kunnen we ook niet gebruiken en Pay Pal ook niet. We hebben dus een uitdaging”. Ik loop naar de receptie en leg de situatie uit, zij kunnen ook niet helpen maar verwijzen me door naar de bellboy die misschien een taxi kan regelen. Ik loop naar deze toe en leg hem de situatie uit. Hij staat mij heel vriendelijk te woord en zegt “no problem ….we gonna fix this”. En hij laat mij vervolgens hun taxilijst zien ….en wat schets mijn verbazing, de taxi nemen is nog net ietsjes goedkoper (voor zover je van goedkoop mag spreken) dan de Uber én we kunnen contant betalen. “Perfect!.” En dus regelt de bellboy dat de taxi over enkele minuutjes komt voorrijden.
We hoeven nog geen 5’ te wachten of een grote zwarte bolide komt voorrijden en er stapt een hele kleine dame uit; zij blijkt onze taxi-driver te zijn. Onze spullen worden in de taxi geladen en dan is het echt tijd om te gaan. In het centrum is het nog druk en nog even kunnen we genieten van het getoeter en gefoeter maar hoe verder we van NYC vandaan rijden, hoe rustiger het wordt. Onze drive-ster is ook rustig, ze zegt geen woord en is alleen maar druk aan het whatsappen met iemand. Het is een aangename rit n niet zo kamikaze als op de heenweg. Nee deze dame houdt zich keurig aan de regels, zet ons netjes bij terminal B af en helpt zelfs om de koffers mee uit te laden. Ze wenst ons “a save flight” en weg is ze.
Als we Airport La Guardia binnen stappen, worden we overvallen door een oase van rust. Geen gejaagde mensen die hun vlucht moeten halen, geen drukte van belang, nee het is er gewoon rustig en het valt ons op dat het ook niet zo groot is, althans terminal B toch niet.
Als 1ste gaan we op zoek naar een weegschaal want voordat we gaan inchecken willen we zeker zijn dat we geen overgewicht hebben. Als we deze gevonden hebben wordt het spannend. “Nou ik ben benieuwd. Ik ook”. Maar mijn gevoel voor gewicht heeft me niet in de steek gelaten en alle 3 zijn ze onder de 50lb oftewel 23kg. “Nou Netje goed gedaan, dat had ik niet gedacht”. Horde 1 is genomen.
Door naar horde 2: het inchecken. Normaal gezien kan hier weinig misgaan maar we zien dat we onze koffers zelf moeten inchecken. Dit lukt ons niet met mijn paspoort en krijgen steeds de melding dat er voor ons geen vlucht gevonden is. Een vriendelijke, we weten niet of het nu een jongen of meisje was, assistent helpt ons met zoeken en het uitprinten van de labels. Horde 2 is ook genomen.
Door naar horde nr.3: het bevestigen van de labels en afgeven van de koffers. Hier kan niks meer misgaan, zou je denken. Nog een laatste gewicht check en ook dat is in orde. Onze koffers staan bijna op de band als de dame bij de check-in balie nog 1x alles (lees: onze paspoorten en boarding passes) controleert en vraagt “who is Dautzemberg Johanna?. I am. Than you have a wrong ticket. A wrong ticket?”. Wat blijkt mijn voor- en n achternaam zijn omgedraaid op de ticket en dat mag niet. Ze doet in het begin een beetje gewichtig moeilijk en geeft aan dat ik zo niet mee mag doen n dat zijn geen aanpassingen aan de tickets mogen doen. Ondertussen is Roel alvast in de papieren een noodnummer van het reisbureau aan het zoeken. Voor het geval dat ….Vooruitdenken…..De dame blijft echter op haar computer “hengsten” en zeggen dat ze niks mag aanpassen. Ze vraagt wie dit geboekt heeft en we geven aan “an agency” en op dat moment lijkt ze wat te ontdooien. Denk dat ze dacht: “die mensen kunnen er zelf niks aan doen”. Ondertussen blijft ze op haar computer bezig en na verloop van tijd draaien er 2, aangepaste tickets uit. “Dankjewel bescherm engelen” want ik zag het al gebeuren, ons meisje en Roel die konden gaan en ik die eerst nieuwe tickets moest gaan regelen. Maar eind goed, al goed en horde 3 is ook genomen.
Blijft enkel nog horde 4 over: de douane. Dit valt gelukkig mee, het is niet druk en gaat allemaal heel vlot. Toch wordt onze tas eruit gepikt en gecontroleerd. De douané haalt het potje jam dat we hadden meegenomen eruit en kijkt ernaar alsof hij water ziet branden. Als we zeggen dat het “marmelade” is, zegt hij dat dat niet mag en onder “liquids” valt. Dat wisten we niet anders hadden. We het niet meegenomen en aan een zwerver gegeven. Maar ook horde 4 is een feit.
Eindelijk kunnen we op weg naar onze gate. En pas nu ontdekken we hoe groot dit vliegveld is. We wandelen zeker 20’ alvorens we bij onze gate aankomen. Hier kunnen we nog niet boarden en dus nemen we plaats op de stoeltjes. Het is inmiddels 15.15u (l.t) en dus tijd voor een bakkie. “Ylva en ik zullen wel wat gaan halen, dan kunnen we ook nog even bij de winkeltjes kijken. Bij één van de winkeltjes zien we een hele mooie drinkfles die me aan Marc (de pas overledenbroer van een vriendin/ collega coach laat denken). We contacten even en ik neem ze voor haar mee. Snel nog even naar Starbucks want anders heeft Roel nog zijn bakkie niet. Precies op tijd zijn we terug want om 15.45u (l.t.) begint het boarden.
Het boarden wordt geregeld door een steward die zijn taak heel serieus neemt. Groep voor groep mag iedereen naar binnen en omdat Ylva in groep 3 zit en wij in 4 proberen we met haar naar binnen te piepen, maar we worden teruggestuurd.
Om 16.25u zit iedereen in het vliegtuig en zijn we “ready for take off”, als de piloot omroept dat het heel druk s en dat we achteraan moeten aanschuiven om te kunnen vertrekken. Uiteindelijk gaan we pas om 17.25u(l.t.) de lucht in. Gelukkig is het een rustige vlucht zonder al teveel turbulentie.
Om 18.07u (l.t.) landen we uiteindelijk op ‘O-haro. Airport’. En voor wie nu denkt “dan hebben jullie maar 42’ gevlogen” die heeft het mis want er is onder nog een uur bijgekomen. Vanaf nu is het tijdverschil met thuis 7u.
Eenmaal geland hopen we er bijna te zijn, maar ook nu is het weer heel erg druk en staat er een file om te mogen taxiën naar de gate. Sterker nog onze gate is nog bezet en dus moeten we weer ‘even’ wachten. Dit even wordt uiteindelijk ruim een uur alvorens we naar de gate worden gebracht. Voor ons maakt dit, buiten dat we dood gaan van de hitte in het vliegtuig, niet veel uit. Wij hebben genoeg tijd voordat onze volgende vlucht vertrekt, al wordt dit ook steeds minder. Maar er zijn mensen in het vliegtuig die door dit wachten zich moeten gaan haasten om hun volgende vlucht te halen of zelfs gaan missen. De piloot verzoekt dan ook aan iedereen omdeze mensen als 1ste te laten uitstappen. Drie keer raden of dit ook gebeurt als we uiteindelijk om 19.10u(l.t.) aan de slurf worden gehangen.
Op papier hebben we nu nog ‘maar’ anderhalf uur voordat we weer moeten boarden en dus wil Roel eerst naar de gate lopen waar we moeten zijn, alvorens we ook maar iets anders mogen doen. Dat is verstandig van mijn ventje want de luchthaven hier in Chicago is gigantisch. Een groot gedeelte is ondergronds en beter geregeld en aangegeven dan de ondergrondse in NY. We zijn bijna 25’ onderweg voordat we bij onze gate zijn. We zoeken ons een plekje en Roel en Ylva gaan op zoek naar iets te eten want we moeten wel nog eten.
Om 20.25u (l.t.) begint dan het boarden voor de vlucht naar Sioux Falls. Dit verloopt vlot en als we uiteindelijk in het vliegtuig zitten begint ons meisje toch wel wat onrustig te worden. Ze beseft zich dat we nu op weg gaan naar haar nieuwe ‘thuis’ voor de komende 4 jaar als alles goed gaat.
Het vertrek staat gepland om 21.05u (l.t) maar de gezagvoerder laat weten dat we nog even wachten op passagiers die deze vlucht nog moeten halen aangezien dit de laatste vlucht die kant uit is. Vervolgens laat ze ons weten dat het stormachtig is onderweg, we turbulentie zullen krijgen en dat ze via een andere route gaat aanvliegen. En dan begint weeral het wachten, wachten, wachten en aanschuiven in een veel te heet vliegtuig. We worden er zelfs onpasselijk van. Uiteindelijk gaan we om 21.50u (l.t.) de lucht in ….“Thank God” ….want we zijn zowat geroosterd.
Om 23.01 (l.t.) landen we dan eindelijk, na een zeer turbulente vlucht op Sioux Falls Regional Airport. Alleen landen wil nog niet zeggen dat we er dan al zijn, dat hebben we vandaag wel geleerd. Maar gelukkig valt het hier mee en gaat het allemaal wat sneller dan in Chicago. We krijgen al vrij snel van onze vrouwelijke piloot te horen dat ze ons bedankt voor de vlucht , een aangenaam verblijf werst en dat we mogen uitstappen. En wat er dan gebeurt, dat hebben we nog nooit eerder meegemaakt maar het wel al heel vaak met elkaar over gehad. Zonder dat er ook maar iemand iets over zegt of opdracht toe geeft, begint iedereen rij voor rij uit te stappen. Er is wel een militair die van achter uit het vliegtuig naar voren snelt, maar die wordt door iedereen een beetje raar aangekeken met een blik van ‘wat doe jij nou’. Nee, rij voor rij mag iedereen z’n spullen pakken en weglopen zonder dat er ook maar iemand iets van zegt of er gedrang komt. Dit was zo’n gekke gewaarwording maar zo fijn want dan gaat het allemaal veel sneller en voel je je ook niet opgejaagd. Zalig!.
Gezien het tijdstip is het al donker en zien doen we dus niet veel meer. Maar als we het vliegtuig uitstappen is het eerste wat ons opvalt de klamheid en hoge luchtvochtigheid. De aankomsthal is niet groot of toch niet wat we gewend zijn, maar je hebt meteen het gevoel alsof je op de ‘boerenbuiten’ bent. Alles is heel knus en koozie. Het duurt even voordat onze koffers komen en het blijft ook altijd spannend óf ze komen als je meerdere vluchten hebt op een dag, maar gelukkig zien we ze op een gegeven moment van de band af naar beneden rollen. “Pffff” want Ylva maakte zich al zorgen en eerlijk gezegd zijn we ook zo moe. Het missen van een koffer konden we er niet bij hebben. Als we onze koffers verzameld hebben, lopen we naar de balie voor onze huurauto. De balie waar wij ons moeten melden blijkt al gesloten, lekker dan. Gelukkig staat er wel een bordje dat we ons bij een andere balie en andere firma mogen melden. Alleen dat geld voor iedereen die nog een huurauto moet ophalen, want er is nog maar slechts 1 balie open. En dus gaan we doen wat we vandaag al heel vaak hebben gedaan: wachten totdat we aan de beurt zijn.
Eenmaal aan de beurt worden we door een enthousiaste dame, die blijkbaar minder moe is dan wij, geholpen. Zij stelt ons wat vragen, informeert naar onze rijbewijzen en accordeert onze credit card. En dan, dan mogen we kiezen welke auto we willen. Ze heeft er 3 in de aanbieding voor ons: een kleine, een middelmatige en een grote. “Doe de grote dan maar want we moeten ook nog gaan verhuizen”. Op dat moment hebben we geen idee wat zij met groot bedoeld maar dat zien we dan wel als we buiten zijn. Zelf maken we ons al een voorstelling van zo’n grote pick-up. Dit ballonnetje wordt snel doorgeprikt als we buitenkomen en op zoek gaan naar onze auto, die we uiteindelijk vinden door gewoon op de sleutels te drukken. Onze bolide voor de komende dagen blijkt een witte, nog vrij nieuwe (want dat ruik je aan de bekleding) Hyundai Tucs te zijn. Maar heel eerlijk maakt het ons voor dit moment niet uit welke auto het is, we zijn doodop en willen naar het hotel en slapen.
We laden onze koffers en andere tassen in, wat overigens makkelijk gaat dus de auto is echt wel groot genoeg. Ik kruip achter het stuur, wat Roel wat minder vind maar hij is nu eenmaal een betere navigator. Roel zoekt even uit waar we naartoe moeten en we zijn vertrokken. Het is, en al helemaal in vergelijking met NY, heel rustig onderweg en bij alles wat we kunnen zien, zitten we hier inderdaad op de boerenbuiten. Na zo’n 10’ rijden bereiken we ons hotel, het ‘Country Inn Suites by Radisson Sioux Falls’. We moeten even zoeken voor een parkeerplekje want het staat er goed vol. Als we het hotel binnentreden worden we warm welkom geheten (echt niet dus) door de receptionist van dienst. Hij vraagt ons naar onze voucher en voor de rest komt er geen stom woord uit. Nu snap ik dat hij baalt dat we zo laat aankomen en hij daardoor wellicht langer is moeten opblijven, maar wij zijn ook moe en proberen ook nog vriendelijk te zijn.
Onze kamer is op de 2e verdieping en als we in de lift staan, zijn we er al voordat we er erg in hebben. Logisch natuurlijk maar we zitten nog in de flow van NY waar we naar de 25ste moesten. Aangekomen bij onze kamer werken de pasjes niet. Hoe ik het ook probeer, “het zal toch niet dat we nu weer helemaal naar beneden moeten naar die vriendelijke man”. Gelukkig is dit niet het geval, we hebben ze er gewoon verkeerd om ingestoken… duhhh. Als we de deur open doen weten we niet wat we zien. In vergelijking met wat we gewend zijn de afgelopen week is dit een balzaal. We hebben een ruime kamer met 2 hele grote bedden die ons toelachen. “Deze kamer is 2x die van NY”. Het plan was om de koffers neer te zetten en dan meteen het bed in te duiken en morgen dan wel weer verder te zien. Maar dat gaan we toch maar niet doen. We ruimen ze eerst even uit en op, drinken nog een theetje, bellen nog even met Bomma (want inmiddels is het bij haar 07.45u) om te zeggen dat we veilig zijn aangekomen en duiken dan stik, maar dan ook stikkalot ons bed in.
Wat een dag, we zijn de klokrond onderweg geweest. Nu slapen en dan vanaf morgen op verkenning en ontdekking waar het nieuwe avontuur van ons meisje gaat beginnen.
Welterusten en slaap wel!.
Liefs de Maïskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 2
[visitorCount] => 237
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/664_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => bye-bye-new-york
)
[53] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109109
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-14
[photoRevision] => 0
[title] => De laatste dag in New York is aangebroken ...
[message] => Vannacht was een onrustige nacht op Time Square. Ik ben een aantal keren wakker geworden door de hoeveelheid aan sirenes en het feit dat wij die kunnen horen bij ons op de kamer wil wat zeggen. Gelukkig hebben ons meisje en Roel redelijk goed er doorheen geslapen. Zij hadden allebei meer last van hun verstopte neus en pijn in de keel. De airco’s en het geregeld switchen van warm naar erg gekoeld, begint zijn tol te eisen.
Tegen 07.40u (l.t.) zijn we alle 3 waker en komt de Konings trein langzaam in beweging. We starten zoals altijd met een ontbijtje en daarna maken we ons klaar voor de dag van vandaag. Vandaag is onze laatste volledige dag hier in NY want morgen vliegen we door naar Sioux Falls, maar we hebben nog valles op de planning.
Als we ons hebben gewassen, aangekleed, ontbeten, opgeruimd en wat telefoontjes hebben gepleegd met België maken we ons klaar voor vertrek. We wandelen als eerste naar de FAQ Schwarz. Zoals ik al eerder vertelde, kun je hier een beer naar geheel eigen invullen laten maken. Roel en ik gaan dit doen voor ons meisje. Roel is zondag niet mee naar binnen geweest en ziet het nu allemaal pas voor de 1ste keer, “oh my God, wat is dit allemaal?. Het is dat het voor ons meisje is anders rende ik weer heel hard naar buiten”. We gaan voor de hond als basis omdat dit aan ons Lio-ke doet denken. Dan zoeken we er kleertjes bij uit die iets zeggen over ons, sportief en stoer. We laten er ook een hartje in stoppen dat klopt en we stoppen er een hartje in met daarin een ingesproken boodschap van Roel en mij. Als ze het dan moeilijk of zwaar heeft dan kan ze daar naar luisteren. Het eindresultaat is echt geweldig. Zelfs Roel moet toegeven dat hij het eerst niet zag zitten en een beetje kinderachtig vond maar nu hij het ziet en hoort toch wel heel leuk vind. “Goed idee Netje”. En Ylva … die is meteen verliefd op haar nieuwe knuffel en is er superblij mee. “Nu heb ik jullie altijd bij mij en als ik het dan zwaar heb, dan kan ik jullie horen. En als ik jullie mis, dan doe ik het zwarte t-shirtje aan en stuur ik jullie een foto, dan weten jullie dat ik het moeilijk heb”. Ik ben blij dat we het gedaan hebben en zo zie je maar dat een knuffel, hoe oud iemand ook is, altijd iemand blij maakt.
Vanuit FQA Schwarz lopen we terug richting Times Square en wel naar het opstappunt van de Big Bus. We willen vandaag n.l. nog een keer de rode route doen omdat we gisteren ergens voorbij gekomen zijn, waar we vandaag graag willen uitstappen. Maar voordat we opstappen halen we eerst nog even bij Starbucks een lekker bakkie en voor Ylva een Strawberry frappachino (die trouwens ook heel lekker is).
De bus staat al klaar en we kunnen meteen instappen. Deze keer zijn we niet de eerste maar we kunnen wel weer op dezelfde plek gaan zitten als gisteren. Als we vertrekken begint het een beetje te regenen, maar gelukkig niet zo erg als gisterenavond en het is ook weer snel voorbij. Het leuke (want we doen dat wel vaker) van een route 2x doen, is dat je de 2e keer weer andere dingen ziet dan de eerste keer. Zo zien we vandaag o.a. dat er veel meer bedrijvigheid en straatverkoop is in Chinatown t.o.v. gisteren. Was het er gisteren enigszins uitgestorven , is er vandaag leven in de brouwerij.
Als we bij halte ‘Hudson River Park’ komen, stappen we uit. Toen we gisteren er voorbij kwamen trokdit onze aandacht en we willen hier vandaag eens wat uitgebreider gaan kijken. Maar voordat we naar binnen gaan bij ‘Pier 57’ , gaan we eerst een kijkje nemen bij het kleine eilandje dat naast Pier 57 ligt; ook wel ‘Little Island’ genoemd. Little Island is een kunstmatig aangelegd stukje groen, gedragen door witte betonnen tulpen die uit het water lijken te groeien. Via de sierlijke loopbrug stappen we het eiland op. Het lijkt wel een tuin die boven het water zweeft. De paden kronkelen omhoog langs kleurige bloemen, siergrassen en bomen. Op elk hoger punt wacht een nieuw uitzicht: in het oosten de skyline van Manhattan, in het westen het glinsterende water van de Hudson, en in de verte zie je het Jersey City Waterfront. Er bevindt zich zelfs een amfitheater waar met grote regelmaat optredens worden gegeven. Op weg naar beneden (lees: terug richting de uitgang) help ik nog een groepje collega’s die proberen een groepsfoto te maken. Ze wilden dit doen met de zelfontspanner maar natuurlijk ging dit veel makkelijker en ze waren heel blij met het resultaat.
Na onze wandeling over ‘Little Island’ lopen we door naar ‘Pier 57’. Pier 57 is gebouwd in 1950 als een, voor die tijd, innovatieve ‘drijvende pier’ waarvan de constructie rust op enorme holle betonnen caissons in plaats van op palen. De oorspronkelijk functie was die van terminal voor cruiseboten van de Grace Line. Nadat het een tijdje leeg heeft gelegen, heeft men het volledig gerenoveerd en maakt het nu deel uit van het ‘Hudson River Park. Eenmaal binnen doet het ons denken aan ‘Fort Isabelle’ in Vught of aan de ‘Public Market’ in Vancouver. Overal zijn er eetkraampjes van lokale chef-koks en eromheen zijn er zitgelegenheden waar je al het lekkers rustig kunt opeten met mooi zicht over de Hudson rivier. Omdat we vanmiddag nog niet gegeten hebben, zoeken we ons zelf ook iets lekkers uit waarvan we vervolgens in alle rust genieten. Als het ons heeft gesmaakt doen we nog een rondje, gewoon omdat het er zo gezellig is en lopen dan terug naar de opstapplaats van de Big Bus.
Het duurt een hele tijd voordat de bus komt en in de tussentijd raken we aan de babbel met een 2-tal oudere dames die ons precies weten te vertellen hoe lang het nog duurt voordat de bus er is. Als we vragen hoe ze dat weten, zeggen ze heel trots “there is a app”. “Ahhh een app” dat wisten we niet en blijkbaar kun je daarop precies zien hoelang het nog duurt voordat de bus er is. Zo zie je maar weer dat zolang je vingers niet even lang zijn, je kunt leren. In de verte zien we de bus komen en het is er niet 1 maar 2. De eerste bus blijkt helemaal vol te zitten en omdat er niemand wil uitstappen, rijdt deze door. In de 2e bus is het niet minder druk maar er zijn nog enkele plekken. Helaas in 1e instantie wel beneden en binnen maar bij de volgende halte lost ook dit zich op. Er stapt daar een groepje mensen uit en dan kunnen wij ons naar boven begeven.
Het is rond 15.00u (l.t.) als we terug Times Square opdraaien en bij de eindhalte aankomen. We bedanken de chauffeur van dienst, die vandaag een stuk minder goed reed als die van gisteren, en verlaten de bus. We willen nog een paar postkaarten kopen om te versturen en dus gaan Ylva en ik een souvenirwinkel binnen; Roel wacht buiten want die vind dat maar “kraom”. We kijken er wat op ons gemakje rond en als dekaarten zijn gekocht, kan de jacht op postzegels beginnen. Eigenlijk is het ongelooflijk, al die zaken verkopen kaarten maar postzegels “ho maar” Ik wordt van hot naar her gestuurd maar uiteindelijk kom ik bij een kraampje uit die er zou moeten hebben. Ik vraag “do you have stamps?” En de man die in het volledig zit ingebouwd in zijn kraam zegt “yes, for Europ?”. “Yes for Europ”. “Okay that’s $3,00 each”. $3,00 ??? . Ik weet niet wat ik hoor. De postzegels zijn 2x zo duur als de kaart zelf. Met deze prijzen is het niet raar dat er bijna geen kaarten meer worden gestuurd. Maar ja, het is voor een goed doel zullen we maar zeggen en dan hebben we dat er graag voor over.
Kaarten en postzegels, check. Maar Ylva en ik willen ook nog een t-shirt voor Roel gaan kopen en dus lopen we in de richten van de Ralph L winkel. “Waar gaan jullie nu nog weer heen?.” “We willen graag een t-shirt voor u gaan kopen”. “Papa hoeft geen t-shirt, papa heeft t-shirts genoeg”. “Nee dat heeft u niet, of toch geen leuke dus kom nu maar mee”. En dan gaat het zoals het altijd gaat, hij hoeft er in 1ste instantie geen en als dan puntje bij paaltje komt vind hij er verschillende leuk en lopen we dus uiteindelijk met 3 t-shirts de winkel uit. “Zo kunnen we nu een ijsje gaan eten?. “Ja, jullie kunnen een ijsje gaan eten maar ik wil graag iets voor jullie gaan kopen”. “Iets voor ons gaan kopen?”. “Ja, ik vind de beer die jullie voor mij hebben zo leuk dat ik er ook eentje voor jullie wil kopen”. “Maar dat hoeft toch niet lieverd, dat kost veel teveel en bovendien moeten we daar dan ook nog mee slepen (de laatste woorden zijn van Roel)”. “Ja maar ik wil dat graag en jullie hebben al zoveel voor mij gedaan. En dan is het een kado voor jullie samen en dan ben ik altijd bij jullie en als jullie mij dan missen dan kunnen jullie naar mij luisteren”. “Okay, als jij dat wil dan mag je dat doen”. En dus lopen we samen met ons meisje weer richting de Rockefeller Tower waar FAQ Schwarz gelegen is. We mogen niet mee naar binnen omdat het een verassing moet blijven welke ze kiest (maar ik heb wel een vermoeden) en dus gaan wij op jacht naar een ijsje voor Roel. Als we eindelijk dan een winkel gevonden hebben, ook nog wel Ben en Jerry’s ijs, bestelt hij zich een frappachino!.
We zoeken ons een leuk plekje uit om te zitten op het pleintje voor de Rockefeller Tower en wachten totdat ons meisje terug de winkel uitkomt. Op een gegeven moment zien we haar komen met een glimlach van oor tot oor. Als ze de beer uit de tas pakt is ze helemaal trots en dat mag ook want hij is echt geweldig. Helemaal hoe zij is met een jeans jackje, hakken schoentjes en een kroontje. En natuurlijk met een heel lief ingesproken berichtje. We zijn meteen verkocht. “Hij heeft mij een rib uit mijn lijf gekost, maar jullie zijn het waard en ik vind hem zelf ook echt heel leuk geworden”. Leuk is hij zeker!.
Het is inmiddels 17.15u (l.t.) en omdat we nogal bepakt en bezakt zijn, besluiten we om richting ons hotel te lopen en de spulletjes even naar de kamer te brengen. Als we op de kamer aankomen merken we dat we alle 3 een inzinking krijgen en het liefst een tukkie zouden willen gaan doen. Maar als we dat doen, dan staan we niet meer op en we moeten nog eten. We ruimen de spullen dan ook op, genieten van onze nieuwe aanwinsten en gaan dan toch terug op pad.
Ylva wil graag nog een keer naar het Braynt Park. Zo vond het daar deze week zo gezellig en wij ook. En dus gaan we die kant uit. Omdat het een echte verzamelplek is en de meeste mensen klaar zijn met werken, is het er gezellig druk. We zoeken ons een leuk plekje uit en gaan op ons gemakje wat om ons heen kijken, onthaasten, genieten van wat we allemaal zien en evalueren wat we de 3 minder leuke en de 3 leukste dingen van deze reis vonden.
Al de hele week zijn we kijken we ons de ogen uit als we mensen met een gigantisch grote pizza doos voorbij zien komen. “Dat is toch wel eigenlijk supergaaf”, en dus besluiten we om vandaag eens typisch Amerikaans te doen en ook te gaan voor pizza. Omdat we niet precies weten waar we deze kunnen krijgen, gaat Roel met Ylva op jacht en blijf ik lekker in het park achter om onze tafel, stoelen en spullen te bewaken en ondertussen te genieten van alles wat er om mij heen gebeurt. Er worden in dit parkje ook readings gegeven en blijkbaar zie ik er zo zen uit dat er opeens een man naar mij toe komen en vraagt “are you the one from the readings?”. Nee, ik ben maar een gewone toerist en niet iemand die readings geeft. Het moet niet gekker worden.
En dan opeens komt daar een joekel van een doos aanlopen met daarachter Ylva en Roel. Het is ze gelukt, ze hebben een reuze pizza gevonden. Schitterend!. Echt zoals ze dat hier doen, gaan wij dat nu ook doen … lekker zittend in het park genietend van de pizza en even alles en iedereen om ons heen vergeten. We merken ondertussen wel dat ook wij weer een inspiratie zijn vaor anderen. We zien meerdere gezinnen die voorbij komen naar onze pizza kijken en wijzen. De pizza is zo groot (50x500 dat we er met z’ n 3tjes van eten en het nog teveel is; we krijgen hem niet op. Roel wil de doosmet wat over isweggooien, maar dat gaan we niet doen met zoveel zwervers in de stad. “Jij bent knettergek”. Laat mij dan maar knettergek zijn, maar dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen en vind ik zonde en dus neem ik de doos als we weggaan mee. Daar loop ik dan met een joekel van een doos, iedereen die naar mij kijkt en zich afvraagt wat ik met zo’n grote pizza ga doen en Ylva die 10m voor mij loopt en Roel 20m achter mij omdat ze niet met mij gezien willen worden. En komen we normaal op iedere hoek van de straat een zwerver tegen, nu natuurlijk niet. “Man gooi die doos toch weg, je blijft daar toch niet mee lopen. Jawel dat blijf ik wel totdat ik een zwever ben tegengekomen”. Eenmaal terug op Time Square heb ik geluk. Nou ja geluk … de 1ste zwever die ik tegen kom die wil hem niet hebben, niet zijn smaak. Nou ja zeg. De 2e kijkt er eens naar maar wil liever geld. Loop ik nu serieus met 2 stukken pizza te leuren in een giga doos?. Dan zie we zwerver nr.3, zou 3x dan scheepsrecht zijn?. Ja dat is het want deze neemt het aan en begint er vol overgave aan te eten. Doel bereikt en geen eten verspild.
Omdat het de laatste avond is, willen we nog 1x genietenvan alles wat er op Time Square te beleven en te zien is. We zijn de afgelopen dagen nog niet op de rode trap gaan zitten en doen dit nu bij wijze van afscheid. We nemen bovenaan de trap plaats en hebben een prachtig uitzicht over TS, de gebeurtenissen en neon reclames. We vermaken ons met wat we allemaal zien en welke poses er allemaal worden aangenomen om maar die ene juiste foto te maken. Ook verzinken we alle 3 even in gedachten en laten de afgelopen week aan ons voorbij komen. Als we dreigen in slaap te vallen, is het tijd om op te staan. We maken nog een laatste rondje, wandelen langs bij Ellen Stardust om te kijken of er vandaag ook een rij staat, en die staat er en zelfs een stuk langer als gisteren, en lopen daarna rustig richting het hotel. Roel heeft nog zin in een Corona Biertjes en dus gaan we dat nog even halen voor hem.
Terug op de kamer, geniet Roel van zijn biertje, vult Ylva voor de zoveelste keer deze week lijsten in voor school en kijkt een filmpje en spring ik onder de douche. De andere twee volgen weldra. Daarna drinken we nog een theetje en dan vallen langzaam de ogen dicht. Onze laatste nacht hier in NY is aangebroken.
Welterusten en slaap wel!.
De Maïskolfjes [e-1f33d] xxx …
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 228
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/618_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => de-laatste-dag-in-new-york-is-aangebroken
)
[54] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109093
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-13
[photoRevision] => 0
[title] => Hop on Hop off met een muzikaal einde ...
[message] => We hebben vannacht alle 3 redelijk tot goed geslapen en worden gewekt door de vele geluiden op de gang. Hebben we dan zolang geslapen?. “Nee hoor” iedereen is hier gewoon heel vroeg wakker en op pad om zoveel mogelijk uit de dag te halen. Wij doen het een klein beetje rustiger aan. Met de nadruk op een klein beetje want vandaag is het dan eindelijk zover … vandaag gaan ‘Hop on Hop off’en’. Een inmiddels traditie die we altijd doen als we op reis en in een stad zijn waar dit mogelijk is. Vandaag gaan we dus NY bekijken boven de grond, vanuit de bus en waar we, als we willen, geregeld kunnen uitstappen. Maar voor het zover is gaan we eerst lekker ontbijten en ons wassen en aankleden. Omdat onze badkamer niet groot genoeg is voor ons alle 3, besluiten we Roel even te laten en gaan Ylva en ik aan de slag met iets dat we nog moeten bestellen voor school . Ook iets waarvan we denken “dat doen we even” maar wat dus niet het geval blijkt te zijn. Sterker nog als we eenmaal bij het betaalproces zijn aangekomen krijgen we de melding dat de creditcard van Roel geblokkeerd is. “Lekker dan, zeker omdat we die van mij ook al hebben moeten laten blokkeren vanwege ‘duistere transacties’. Ter jullie geruststelling ik ben geen (grote) bedragen kwijt.
Als we bellen voor de reden van de blokkering van Roel zijn kaart, blijkt dit te zijn omdat onze gegevens via een bedrijf gehackt zijn. Dat wordt dus niet bestellen.
Dan maar even met Bomma skypen, wat in 1ste instantie niet meteen lukt omdat ze, zo blijkt als we haar aan de lijn krijgen, ze een tukkie lag te doen samen met
Lio-ke. Gelukkig is alles in orde en kunnen we met een gerust hart aan de dag beginnen.
We gaan dus Hop On Hop Offen. Deze keer niet met de rode bus maar met de Bigbus. Er zijn in NY diverse bedrijven die met bussen rondrijden maar wij hebben, omdat we dagelijks voor ons hotel door deze vriendelijke medewerkers worden aangesproken, kaartjes voor de Big Bus. We moeten een klein stukje lopen vanuit het hotel naar het opstappunt en als we daar aankomen, zien we dat meer mensen dit idee hadden vandaag. Er staat weer een rij van hier tot ginder. We zijn inmiddels gewend om aan te sluiten dus dat doen we nu ook maar.Roel gaat nog even snel een bakkie voor ons halen maar dan blijkt de rij snellere gaan dan gedacht. Ylva wordt er ongeduldig van “papa altijd met z’n bakkie”. Uiteindelijk moeten we één gezin voor laten gaan wat weer tot voordeel heeft dat we vooraan in de rij staan en bij de volgende bus als 1ste naar binnen mogen en alle plaats hebben om te kiezen waar we willen zitten. We gaan voor voor boven op het dak helemaal achteraan want daar hebben we goed zicht.
Het is 10.15u (l.t) als onze chauffeur de bus in beweging zet. Er zijn 2 routes, de rode die Downtown rijdt en de blauwe die Uptown rijdt. Wij beginnen met de rode route.
De rode route doorkruist het zuidelijke deel van Manhattan en voert ons door de beroemde en rijke buurten. We zien prachtige gebouwen in oude stijl, gecombineerd en/of met daarnaast de nieuwe en moderne wolkenkrabbers. Enkele highlights van deze route zijn: Times Square East, Empire State Building, Koreatown, Flatiron District, Chinatouw, Litte Italy, Brooklyn Bridge, Wall Street, the Charging Bull, het World Trade Centre en Hudson Yard.
Om 12.30u (l.t) zijn we terug bij het beginpunt. We bedanken onze driver want hij heeft dit echt goed gedaan om met zo’n volle bus in het drukke verkeer van NYte crossen. We hebben zin in iets lekkers gekregen en natuurlijk ook in een bakkie. We willen deze keer iets typisch Amerikaans en dus gaan we naar Krispy Kreme waar ze de enige echte Amerikaanse donuts verkopen. In de winkel kun je zien hoe ze de donuts aan het maken zijn. De keuze is reuze maar omdat we ook weten dat het caloriebommen zijn, nemen we er ‘maar’ 2 voor elk van ons mee. Natuurlijk wel 6 verschillende want dan kunnen we vanalles proeven. Met de donuts en koffie onder de arm lopen we terug naar ons hotel. Aan de voorkant hebben ze daar een leuk terrasje en daar willen we even gaan zitten. Het is echter veel en veel te warm en dus besluiten we om even te gaan voor wat verkoeling en zoeken onze kamer op.
Rond 13.15u (l.t.) gaan we opnieuw op pad en lopen richting het opstappunt van de Big Bus voor de blauwe route. Dit is 3 straten verder gelegen dan het opstappunt van deze morgen. Als we er om 13.30u (l.t.) aankomen lopen, zien we de bus net voor onze neus vertrekken. Dat wordt dus wachten op de volgende. Omdat het buiten echt heel benauwd is, zoeken we even de verkoeling op door het bankgebouw dat achter ons ligt, binnen tegen. Na zo’n 20’ wachten kwam de bus er dan eindelijk aan. Er zaten niet veel mensen op en dus konden we weer mooi hetzelfde plekje innemen als vanmorgen maar dan in een andere bus.
De blauwe route rijdt door het noordelijke deel van Manhattan oftewel Uptown. Ook hier zien we weer mooie oude gebouwen gecombineerd met moderne. Wat verder opvalt is dat het op dit deel van de route groener is en dat er meer culturele bezienswaardigheden zijn. Enkele hoogtepunten van deze route zijn: Hope Sculpturen, Times Square East, Rockefeller Center, het Metropolitan Museum of Art (The Met), Central Park en de Central Park Zoo, Colombus Circle en de Carnegie Hall. De blauwe route is korter en eerlijk gezegd ook minder interessant dan de rode route maar het is wel mooi om het allemaal een keer gezien te hebben al waren er ook op deze route al verschillende zaken die we al gezien hadden. Rond 15.10u (l.t.) komen we bij het eindpunt aan en verlaten we de bus. Onze driver kunnen we deze keer niet bedanken want die heeft pauze en is meteen uit de bus vertrokken.
Nog een leuk weetje: in New York heb je 4 soorten (lees: kleuren) straatnaamborden. De bruine borden zijn historische straten of historisch district, de groene borden zijn ‘normale’ / nieuwe straten, blauwe borden verwijzen naar toeristische attracties of culturele zones en de gele borden zijn voor waarschuwing of speciale aanwijzingen.
We willen vanmiddag ook nog een bezoek aan Madam Tussauds brengen en besluiten hier te voet naar toe te wandelen omdat het maar 14 blokken is van waar we zijn uitgestapt. We zijn in dit eerste gedeelte nog niet eerder geweest de afgelopen dagen en ons meisje ontdekt er een paar nieuwe en leuke winkeltjes. Uiteraard worden deze even bezocht en wat gekocht.
We lopen verder via Times Square, waar we ook vandaag weer onze ogen uitkijken naar de bijzondere types die er rondlopen. Want “ja, ja” vandaag doemde zomaar opeens ‘the Nacked Cowboy’ voor mij op. Eén ding is hier zeker, het is er nooit saai.
Rond 15.45u (l.t.) komen we bij Madam Tussauds (MT)aan. We hebben geluk want het is er niet druk of toch er staat geen rij. We moeten ook hier even een tassen en controle check ondergaan en mogen dan doorlopen. Met de lift worden we naar de 9e verdieping gebracht en krijgen uitgelegd dat we van de 9e terug naar beneden moeten afzakken. Als de deuren van de lift open gaan, stappen we letterlijk een andere wereld in. Leonardo DiCaprio wacht ons op en het lijkt alsof hij ons persoonlijk wil begroeten. Verder staan er in deze zaal nog tal van andere beroemdheden die stuk voor stuk levensecht lijken. Als we doorlopen doorkruisen we een zal met allemaal beroemdheden uit de musical- en filmwereld gevolgd door bekenden uit de TV-wereld. Er is een zaal met alle staatshoofden van de afgelopen decennia, sporthelden en ga zo maar door. Allemaal op gesteld in de entourage waarvan we ze kennen en zo levensecht. Nu weet ik wel dat dit is waar MT om bekend staat maar toch. Ze hebben het hier in NY zo mooi gedaan en zo mooi opgesteld dat je gedurende de tijd dat je er bent (wij zijn zo’n anderhalf uur binnen geweest) het idee hebt dat je zelf onderdeel uitmaakt van deze wereld van glitter, glamour en een tikkeltje fantasie. Als we om 17.20u (l.t.) naar buiten lopen zijn we onder de indruk van wat voor moois we gezien hebben. Het stond op mijn lijstje om ooit een keer naar MT te gaan maar dit is zeker en vast een aanrader.
Inmiddels loopt de klok tegen 17.30u (l.t.) en hebben we toch wel wat trek gekregen. Van Rianne hebben we de tip gekregen om eens te gaan eten bij ‘Ellen Stardust’. Ylva leek dit heel leuk en omdat deze trip toch een beetje haar feestje is, besluiten we om er vandaag een kijkje gaan te nemen. Het restaurant ligt n.l. helemaal aan de andere kant van Times Square dan waar we op dat moment zijn en dus besluiten we om (weer) terug te lopen. Rianne had ons ook al gewaarschuwd dat de kans groot is dat er een rij staat met wachtende mensen maar dat het over het algemeen wel snel gaat. En als we er aankomen staat er inderdaad een rij en wat voor eentje. Braaf sluiten we achteraan maar we zien aan Roel dat hij dit echtniet ziet zitten. “We gaan hier toch niet ik weet niet hoelang in de rij staan om te mogen eten. Zullen we het niet morgen opnieuw proberen?. Misschien is het dan minder druk”. Maar ons meisje heeft vandaag haar zinnen hierop gezet en wat ze voor heeft, dat heeft ze nog niet achter en dus blijven we in de rij staan. Roel loopt er een paar keer ongeduldig langs af en komt op een gegeven moment terug met de mededeling dat het ongeveer 45’ wachten is. En dus probeert hij weer om ons over te halen het niet te doen en het morgen te proberen. Maar Ylva houdt voet bij stuk “het valt best mee en kijk de rij komt alweer in beweging”. En dus zwicht papa voor dochterlief en sluit hij mee aan in de rij. Beetje bij beetje schuiven we naar voren en als we bijna vooraan staan, komt één van de waitters naar buiten en begint langs de rij op te lopen en vraagt aan iedereen met hoeveel ze zijn. Als wij zeggen met 3 geeft hij ons een teken en mogen we uit de rij en doorlopen. Dat is nog eens mazzel hebben, maar ondertussen hebben we toch al wel een half uurtje in de rij gestaan.
We stapten binnen en worden meteen overspoeld door kleur, licht en een energie die je bijna kunt aanraken. Het voelt alsof we midden in een Broadway-musical terecht zijn gekomen, maar dan met hamburgers en milkshakes op het menu. De muren hangen vol met oude theaterposters en neonlichten. Een waiter in roze t-shirt brengt ons naar onze plek. We hebben een zitje boven bij het raam. Hier hebben we een mooi overzicht over de zaak en over alles wat er staat te gebeuren. We nemen plaats en nog voordat we onze bestelling hebben kunnen doorgeven, begint een waiter loepzuiver een uitvoering van een musicalnummer te zingen om daarna weer gewoon door te gaan met bestellingen opnemen en eten uit te serveren.
Helemaal afgeleid door wat er allemaal gebeurt duurt het even voordat we weten wat we willen eten. Maar eenmaal onze bestelling gedaan genieten we, ondanks dat het geluid wel een beetje hard staat, met volle teugen.
Ylva en Roel gaan voor Penne Alfredo met kip en ik kies voor de Stardust Nacho’s. En hoewel de zaak helemaal vol zit (er staat buiten nog steeds een rij), wordt het eten snel geserveerd. Het ziet er niet alleen overheerlijk uit, het smaakt ook nog heel lekker. Maar eerlijk gezegd is dit bijna bijzaak. De ene na de andere Starduster (want zo worden de serveerder/serveerster hier genoemd) grijpt de microfoon en zingt alsof hun leven er vanaf hangt; van klassieke Broadway-hits tot verrassend goede popcovers. Ik kijk om me heen en zie toeristen, New Yorkers, gezinnen en stelletjes, allemaal met dezelfde blik: een mengeling van verbazing en pure lol. Het voelt alsof we deel uitmaakten van iets bijzonders, iets dat je alleen hier, in het hart van Manhattan, kunt meemaken. En voor wie nu denkt (want dat dacht ik n.l. ook) “waarom werken die dan hier en gaan die geen zangcarrière ergens beginnen”. Dat gebeurt ook want er zijn al heel wat Stardusters die hier hun carrière zijn begonnen en nu in Broadway producties staan.
En terwijl wij binnen genieten van lekker eten en goed entertainment barst er buiten een noodweer los. Het was gemeld maar het is dan altijd nog de vraag of het ook daadwerkelijk komt. De regen valt met bakken uit de lucht en mensen rennen over en weer om zo min mogelijk nat te worden en te schuilen. De toeristen winkels maken hier dan weer even goed gebruik van want opeens heeft iedereen een paraplu of poncho nodig. Zelf houden we de weerapp even in de gaten en gaan proberen om tussen de bui door terug naar het hotel te gaan. Helaas lukt dit niet helemaal en tikken ook wij een parapluutje op de kop om niet helemaal als een verzopen kat in het hotel aan te komen.
Eenmaal terug op onze kamer wil Roel even gaan sporten en we laten hem. We hebben het allemaal (emotioneel) zwaar. Ylva en ik springen ondertussen onder de douche, kijken een serie en werken het dagboek bij. Als Roel terug is en gedoucht drinken we nog een theetje en overlopen de dag. We hebben weer heel veel mooie en bijzondere dingen gedaan en gezien.
Welterusten, slaap lekker en liefs.
De Maïskolfjes [e-1f33d] xxx …
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 155
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/569_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => hop-on-hop-off-met-een-muzikaal-einde
)
[55] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109073
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-12
[photoRevision] => 0
[title] => Terug naar het verleden ...
[message] => De dag van gisteren heeft er mentaal en fysiek ingeslagen. Hierdoor hebben we alle 3 wat minder geslapen en zijn we al vroeg wakker. Om 07.00u (l.t.) begint op onze inmiddels vertrouwde hotelkamer dan ook het ochtendritueel. Douchen, aankleden, het inklappen van de slaapbank van ons meisje zodat we ruimte hebben om te ontbijten. Ylva schuift elke ochtend de gordijnen aan de kant zodat we kunnen genieten van “the beautiful vieuw” vanaf verdieping 25.
Het ontbijt wordt geserveerd en terwijl we daarvan genieten evalueren we nog een keer de dag van gisteren en wat het met ons gedaan heeft.. Daarna proberen we contact te zoeken met Bomma. Ze begint de telefoon steeds beter onder de knie te krijgen (al moeten we haar soms wel 3x bellen en horen we een hoop gekraak en gegrommel) waardoor we deze ochtend zelfs kunnen facetimen. Hierdoor kunnen we ook even ons Lio-ke zien, die precies wat veel last van de warmte heeft want veel beweging zit er niet in. Nadat we zijn bijgesprongen, ruimen we het ontbijt op, poetsen onze tanden, ruimen onze rugzak ik en om 09.30u (l.t.) zijn we klaar voor vertrek en alweer dag 3 van ons verblijf in New York.
We lopen vanuit het hotel via de Sixth Avenue in de richting van Central Park. Het is vanmorgen een drukte van belang en overhal horen we het inmiddels vertrouwde getoeter van de auto’s en ruiken we de (aangebrande) lucht van de verkoopstandjes. Vanuit de Sixth Avenue slaan we rechtsaf de W 56th street in waar we stoppen en ons melden bij ‘Rental Bike Office Central Park’. Vanmorgen gaan we dit wereldberoemde park van op de fiets verkennen. En we zijn niet de enige die op dit idee gekomen zijn. Voor de ingang van de zaak staat een grote groep mensen en wanneer we ons door deze groep heen geworsteld hebben komen we in de zaak waar het net zo druk, hetzij nog drukker is. We zien verschillende rijen die tot vooraan in de winkel staan en even twijfelen we of we in deze drukte wel willen aansluiten. Maar ons meisje wil dit heel graag doen en dus sluiten we achteraan in de rij aan. We hebben nog even gekeken of er geen ’short cut’ was en/of we konden doen alsof we gek zijn, maar deze keer is dat niet mogelijk.
Terwijl we staan te wachten, worden we aangesproken door een vriendelijke medewerkster die ons kort uitlegt wat we moeten doen met onze ‘Go City’ oftewel New York pas. Je kunt in New York n.l. een pas kopen waarmee je korting krijgt op meer dan 108 activiteiten. Je bepaalt zelf hoeveel dagen je de pas wilt gebruiken (daar betaal je ook voor) maar het scheelt een enorme slok op een borrel. Als we de instructies hebben opgevolgd gaat het allemaal heel vlotjes en voor we het weten staan we aan de kassa en hebben we voor 10.30u (l.t.) onder begeleiding van een Duits sprekende gids (we waren door de drukte net te laat aanwezig voor een Nederlands sprekende gids)een tour geboekt. We mogen (lees: moeten) een helm uitzoeken en kunnen daarna buiten in de rij aansluiten om onze fietsen te krijgen. Als we deze hebben gekregen, ik heb weer geluk want ik krijg er eentje waar de ketting vanaf gelopen is, mogen we ons begeven naar de hoek van de straat. Daar staat Catharina, onze gids al op ons te wachten. Catharina is van Oostenrijkse afkomst en zeer enthousiast (en druk). Alvorens te vertrekken legt ze ons, en het Berlijns koppel dat ook meefietst, uit wat de spelregels in het park. Zo is de linkerbaan voor voetgangers, de middelste baan voor de ‘trage’ fietsers en fietsers onder begeleiding en de rechterbaan voor diegene die willen trainen voor de Tour de France. Dit gezegd hebbende vertrekken we te voet (ik dacht dat we een fietstocht geboekt hadden) richting het Central Park.
Central Park is een groot, rechthoekig, kunstmatig aangelegd stadspark in het hart van Manhattan. Het is zo’n 4 kilometer lang en 800 meter breed, waardoor het bijna 3,5 km² beslaat en daarmee groter is dan veel kleine steden. Het bijzondere is dat we midden in een van de drukste steden ter wereld ineens in een groene oase fietsen, waar het geluid van taxi’s en sirenes plaatsmaakt voor vogelgezang, muziek van straatartiesten en het geruis van bladeren.
Catharina neemt ons op de fiets mee het wereld beroemde park in. En dat ze enthousiast is, dat is 1 en alleen maar fijn. Maar dat ze ook nog eens in het heuvelachtige park, want er zitten hier en daar best wel wat flinke klimmetjes in, een nieuw persoonlijke record wil fietsen dat is 2. En ondanks dat we in de middelste baan fietsen, is ze amper bij te houden. Samen met het Duitse koppel moeten we hier enorm om lachen. Het is bloedheet, het zweet gutst over ons lijf maar Catharina houdt er de vaart in en wij volgen haar. We vragen ons dan ook af of zij dit ziet als een trainingsrit. Maar vertellen kan we als geen ander en gelukkig stopt ze ook regelmatig zodatwe kunnen genieten van de mooie uitzichten en de boeiende verhalen.
Na 2 uur fietsen en er alles aan gedaan hebbende Catharina haar tempo te volgen, zijn we weer terug bij de start. En zo snel als ze sprak en fietste, zo snel is ze ook weer weg. We kunnen haar niets eens bedanken of een fooi geven of ze was alweer gevlogen. We leveren de fietsen en onze helmen in en verlaten de zaak.
“Zo nu eerst tijd voor een bakkie” alvorens we verder gaan naar onze activiteit van vanmiddag. We besluiten om dit te doen bij ‘Magnolia Bakkery’. We hebben deze zaak als tip van Joost (de vriend van tante Yvonne) gekregen. Bij Magnolia Bakkery hebben ze naar het schijnt de lekkerste cheescake van NY en omstreken en natuurlijk willen wij dat testen. Helaas is er geen zitgelegenheid in de zaak en dus wordt het 3 verschillende cheescakes (want we kunnen weer eens niet kiezen) en 2 lattes ‘to go’. We vaten vervolgens het plan op om deze gezellig op te etenop het publieke pleintje dat in de buurt gelegen is, maar de banken zijn daar door de zon zo verwarmd dat je er je billen aan brand. Ook geen goed plan dus. We besluiten dan maar om door te lopen naar ons hotel en daar, in de koelte en even weg uit de drukte, te genieten van ons bakkie en zo blijkt overheerlijke cheescake. Dankjewel voor de tip Joost. We frissen ons daarna wat op en rond 14.00u (l.t.) wandelen weer het hotel uit, nu richting Times Square.
We zijn net vertrokken als we een berichtje uit Nederland krijgen van Joost (mijn vriend en BB). Zijn vader was toen we vertrokken ziek dat wisten we, maar blijkbaar is zijn gezondheid zo snel achteruitgegaan dat hij gisteren is opgenomen in het ziekenhuis en zojuist vredig is ingeslapen. Dit komt wel even binnen en moeten we even laten bezinken en een plekje geven. Natuurlijk zijn we in gedachten bij hem en zijn moeder, maar baal er ook wel van dat ik vanaf hier niet meer kan doen. Even op en neer is helaas geen optie.
Aangekomen op Times Square pakken we, nadat we weer nieuwe kaartjes hebben gekocht, op de Fifth Avenue de metro naar het eindstation van deze lijn: South Ferry. Na een ritje van ongeveer 20 minuten stappen we vanuit de airco gekoelde metro weer terug de hitte in. Het is vandaag abnormaal warm en boven de 30gr.. Bij de uitgang van het metro station worden we door alweer een vriendelijke meneer (iedereen is hier zo, soms overdreven, vriendelijk dat je er soms moe van wordt) verder verwezen naar de ingang van de ferry’s. Om 15.00u (l.t.) hebben we namelijk de ‘Ferry tour naar Liberty Island en Ellis Island’ geboekt.
Maar voordat we de boot op mogen moeten we eerst weer door een heuse security check, die niet onder doet voor die op de luchthaven. Weer alles in de bakken leggen en wijzelf door een body-scanpoortje. Gelukkig is alles in orde en mogen we mee, boffen wij even.
Als we de pier oplopen schrikken we ons echter een appelflauwte. Wat een massa mensen staat hier te wachten. Hebben die serieus allemaal de boot van 15.00u geboekt?. Even twijfelen we of we dit wel willen want eigenlijk is dit niet normaal, maar in de verte zijn we ‘the Statue’ en die willen we toch wel graag van dichtbij zien.
Gelukkig komt de boot die ons moet brengen aangevaren, nu kan het toch niet lang meer duren. Het is n.l. bloedheet en eigenlijk niet te doen om te wachten in die hitte. Ik wordt er zelfs niet goed van. Eigenlijk is het raar de Amerikanen die met alles rekening houden omdat ze anders een claim aan hun broek kunnen krijgen, hier geen tentjes hebben neergezet waaronder de mensen kunnen wachten. Maar de boot zit prop en propvol en eer die mensen allemaal op hun dooie gemakje van de boot af zijn, zijn we ruim een kwartier tot 20’ verder. Dan begint eindelijk de massa te bewegen en kan het geduw en getrek beginnen. Iedereen wil n.l. mee op de boot en uiteraard wil ook iedereen het beste plekje hebben. Vanwege de hitte kiezen we er in 1ste instantie voor om te kijken voor een plekje binnen. We hebben hierbij even geen rekening gehouden met de Pakistaanse en Japanse families die hele rijen bezet houden zodat niemand anders kan zitten. Dan maar naar boven naar het buitendek want daar is wel nog plek. En achteraf blijkt dit een hele goede keuze want er staat een lekker windje en we hebben een goed zicht.
Onze kapitein heeft de vaart er goed in en in nog geen 10 minuten varen we voorbij aan het ‘Statue of Liberty’ en meren we aan aan de stijgers van ‘Liberty Island’. Als we de boot verlaten krijgen we opnieuw een beslag van de mensenmassa die we dan zien staan. “Moeten al deze mensen serieus met de boot mee?”. Waar en zover we kunnen kijken staan er mensen die mee moeten. De moed zakt ons al in de schoenen en we vragen ons oprecht af waar we mee bezig zijn. Als er een andere manier zou zijn om weg te kunnen, zou ik dat meteen doen maar helaas is die er niet. We besluiten er het beste van te maken, op ons gemakje te gaan kijken en dan zien we straks wel hoe druk het dan nog is en hoelang we moeten wachten.
Maar eerst een klein beetje geschiedenis over het eiland: Liberty Island is een klein eiland in de haven van New York, vlakbij de monding van de Hudson River. Het eiland dankt zijn bekendheid aan het feit dat het ‘het thuis’ is van één van de bekendste symbolen ter wereld: het Vrijheidsbeeld (Statue of Liberty). Het beeld is 93 meter hoog en in de kroon is een restaurant gevestigd. Vanwege veiligheidsredenen is dit gesloten. Liberty Island is daarmee niet alleen een toeristische trekpleister (dat hebben we ervaren), maar ook een plek met diepe historische betekenis: The Statue of Liberty was vaak het eerste wat miljoenen immigranten zagen toen ze per schip in New York aankwamen.
Dit gezegd hebbende gaan we zelf ook beginnen aan onze tour over het eiland. Het is druk, maar het is te doen. Immers de grootste massa mensen staat te wachten om terug op de boot te kunnen. We wandelen langs het water en aan de voet van het Vrijheidsbeeld voorbijHet is echt magisch en heel indrukwekkend om te zien. Wat ook prachtig is, is de skyline van NY aan de andere kant. Omdat het bloedheet is, trakteren we ons zelf op een overheerlijke aardbeien-bananen smoothie met een zak chips welke we aan de voet van het beeld met zicht op de skyline nuttigen. “Dit is genieten en beter dan dit wordt het niet …”.
Na 1,5 uur genoten te hebben van de prachtige uitzichten en de overheerlijke smoothie wandelen we terug naar de pier waar de rij mensen inmiddels gelukkig flink is ingekort. Bovendien hebben we geluk want we hoeven niet lang te wachten totdat de boot komt aangevaren. Even is het weer duwen en trekken maar iedereen kan mee. We zoeken ons weer een plekje boven op het dek, genieten nog een keer van het Vrijheidsbeeld en laten het daarna achter ons liggen als we op weg gaan naar ‘Ellis Island’.
Ellis Island is een klein eiland dat dus vlak naast Liberty Island ligt. Het werd wereldberoemd als de toegangspoort tot Amerika voor miljoenen immigranten tussen 1892 en 1954.
Schepen vol mensen uit Europa, Azië en andere delen van de wereld legden hier aan na een lange en vaak zware reis. Op het eiland ondergingen ze medische en juridische keuringen om te bepalen of ze het land binnen mochten. Voor velen was het een plek van hoop en een nieuw begin, voor sommigen van spanning en onzekerheid.
Het is een kleine 5’ varen (want ook deze kapitein heeft er goed de vaart in)van Liberty Island naar Ellis Isand. Als we aankomen zien we dat één gedeelte van het eiland is afgesloten voor publiek. Op het gedeelte dat wel toegankelijk is, staat het ‘Immigration Station’ maar helaas staat dit ook in de steigers, maar op foto’s kunnen we zien dat het een mooi gebouw met grote bogen en rode bakstenen is. We wandelen naar het ‘Immigration station’ dat tegenwoordig is ingericht als museum en nu ‘Ellis Island National Museum of Immigration heet. We komen als eerst in een prachtige grote zaal die vroeger dienst heeft gedaan als wachtruimte voor alle immigranten. “Deze zaal is dus te vergelijken met de zaal waarin ik heb gezeten toen ik mijn visum ging aanvragen. “Inderdaad daar kun je het mee vergelijken. Nou die van mij was wel niet zo mooi en veel kleiner. Ja, maar destijds kwamen er ook veel meer mensen het land binnen dan tegenwoordig. Dat is waar”. We wandelen verder en krijgen persoonlijke verhalen, foto’s, documenten, postkaarten en voorwerpen van de immigranten van destijds te zien. Indrukwekkend maar eerlijk gezegd valt dit bezoek ons een beetje tegen. We hadden verwacht een inkijk in de gebouwen en ‘het leven’ van destijds te krijgen. Na er een 45 minuutjes te hebben rond gewandeld, besluiten we terug te gaan naar de pier om de boot terug naar Manhattan te nemen. Ook nu hebben we weer geluk want de boot ligt al klaar en we kunnen er nog net op. De boot zit stok en stok vol en even hebben we het gevoel dat we terug in de tijd gaan. Terug naar het gevoel dat de immigranten destijds hadden. Zij zaten ook met zovelen op de boot in de hoop en op weg naar een nieuwe toekomst. Net als wij, of toch net als ons meisje. Ook zij gaat hier een nieuwe toekomst tegemoet, of toch een nieuw hoofdstuk van haar toekomst want we hopen natuurlijk niet dat ze hier voorgoed blijft.
Als we terug aanmeren in South Ferry lopen we rechtstreeks naar het metro station. We zijn moe, moe van de indrukken maar ook van de warmte. We informeren even welke de juiste metro is, kopen nieuwe kaartjes (weeral geholpen door een overvriendelijke mevrouw omdat onze bankkaart opeens niet meer blijkt te werken) en reizen terug naar Times Square. Als we daar aankomen en weer terug boven de grond zijn, worden we overvallen door de drukte. Het is overduidelijk dat we terecht zijn gekomen in de avondspits.
We hebben nog niet gegeten en besluiten ook vanavond om iets gaan te halen in onze inmiddels favourite Whoole Market en dit in het hotel op te eten. Eén omdat we dan even weg zijn uit de drukte en twee (en niet geheel onbelangrijk) dat dit ook een slok op een borrel scheelt. Bovendien is het warme eten er heerlijk en je kunt nemen wat je er wil; aardappelen, pasta, groenten, vlees, vis je kunt het zo gek niet verzinnen. Gelukkig is het er vandaag niet zo druk als gisteren en lijkt de ‘hamsterrage’ voorbij. We kopen onze maaltijd, doen nog wat kleine boodschappen voor het ontbijt morgenvroeg en wandelen dan terug naar ons hotel waar we rond 19.30u (l.t.) aankomen en de rust en koelte van ons kamertje opzoeken.
Eenmaal op de kamer ploffen we neer op onze bank en in de stoel en doen we ons te goed aan het heerlijke meegebrachte eten. Daarna ruimen we op en springen één voor één onder de douche. De planning was om nog even Times Square op te wandelen maar we zijn alle 3 zo moe van alle indrukken maar toch ook wel het vele wandelen wat we hier doen (na vandaag staat de teller alweer op 45 km), dat we besluiten om nog een theetje te drinken, Roel gaat wat lezen, Ylva kijkt naar een film op haar I-pad en ik werk het dagboek bij. Het is tegen 23.00u (l.t.) als de luikjes dichtvallen.
Ook vandaag was weer een mooie en interessante dag, op naar morgen!.
Welterusten en slaap wel …
Liefs de Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 181
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/473_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => terug-naar-het-verleden
)
[56] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109067
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-11
[photoRevision] => 0
[title] => Een dag van uiterste ...
[message] => De wallen onder onze ogen verraden dat we nog niet helemaal geacclimatiseerd, uitgerust en aan het tijdsverschil gewend zijn. Het tijdstip van wakker worden wel. De laatste maanden en weken wordt ik bijna dagelijks wakker tussen 04.00-05.00u en zo ook vannacht. En daar waar ik gisteren door de vermoeidheid nog terug in slaap viel, lag ik nu wakker. Gelukkig slapen mijn lieftallige echtgenoot en dochter wel gewoon verder. Mijn gedachten gaan alle kanten op … naar het zwemmen waar ik nog vanalles voor wil en moet regelen, het dagboek en naar het naderende afscheid … ik wordt er emotioneel van. Momenteel lijkt het nog alsof we op reis zijn zoals we dat al zo vaak zijn geweest, maar niets is minder waar. Ik besluit bij ons meisje in bed te kruipen, gewoon omdat het nu nog kan … ik haar nu nog even kan vasthouden.
Rond 07.30u (l.t.) worden Ylva en Roel ook langzaam wakker en starten we de dag zoals we deze de afgelopen 2 dagen gestart zijn, n.l. door de gordijnen aan de kant te schuiven en te genieten van “the beautiful vieuw”. Rond 7.30u beginnen we langzaam in actie te komen en op te staan. Het bed van Ylva wordt ingeklapt en terwijl ik nog even snel onder de douche spring, maken Roel en Ylva het ontbijtje klaar.
Na het ontbijt gaan Roel en Ylva eerst even aan slag met de nieuwe computer van ons meisje. Ylva wil dat graag voor het geval het niet lukt of er is iets aan de computer we dan nu nog kunnen terug gaan. Gelukkig heeft Nonkel samen met Roel alles goed voorbereid zodat de installatie in een vloek en een zucht geregeld is. Dat is mooi, dan hoeven we ons daar al geen zorgen meer om te maken.
Ondertussen loopt het tegen 09.45u (l.t.) en en wordt het langzaam tijd om op pad te gaan. Gelukkig is het bij - en in de lift vandaagminder druk dan gisteren. Eenmaal buiten slaan we vandaag wederom af naar links richting de Sixthe Avenue. Daar aangekomen weten we niet wat we meemaken, zo’n rust in vergelijking met de afgelopen 2 dagen. De huurfietsen zijn weer terug op de plek gezet (die waren de afgelopen 2 dagen in geen velden of wegen te bekennen)en er is sprake van gewoon woon- werk verkeer. Natuurlijk drukker dan bij ons in Dilsen maar voor hier op dit moment zeer zeker goed te doen.
Zaterdagochtend toen we boodschappen gingen doen, zagen we aan de overkant van de winkel een gezellig pleintje met een wafelkraampje. We zeiden toen al tegen elkaar “hier komen we nog terug en vandaag is het dan (al) zover want we komen er op weg naar het Empire Statebuilding toch langs. Het pleintje waar het om gaat is het Bryant Park, een gezellig stadspark met mooie bloemperken, een groot gazon en terrasstoelen welk gelegen is net achterde beroemde ‘New York Public Libary’. Het pleintje wordt ook wel de woonkamer van NY genoemd omdat als je er zit, je even het gevoel hebt dat je weg bent uit de drukte van de stad. Een bijzonder weetje is, dat onder het gazon de opslag van de boeken en documenten van de bibliotheek ligt.
Nadat we bij de wafelkraam een bakkie hebben besteld met een lekkere wafel, zoeken we ons een plekje waar we even rustig kunnen zitten en genieten. Genieten, niet alleen van de overheerlijke wafel die van Belgische makelaardij blijkt te zijn; sterker nog er zit een hele uitleg in het Vlaams bij. Maar ook genieten van de rust en de sfeer. Even ontsnappen aan de drukte, we voelen ons even net echte Amerikanen.
Maar aan alle mooie liedjes komt helaas een einde. We worden om 11.00u (l.t.) bij het Empire Statebuilding (EmSb)verwacht en dus is het rond 10.45u (l.t.) tijd om op te stappen en koers richting dit gigantische gebouw te zetten. We zijn mooi op tijd en al snel worden we door verschillende vriendelijke medewerkers begroet en op weg gewezen. Te beginnen bij een prachtige replica van het Empire Statebuilding waarmee je op de foto kunt maar de rij is te lang en we besluiten naderhand terug te komen. Daarna begint de tour en worden we, met beelden alsof we er live bij zijn, meegenomen in de bouw van dit gigantische bouwwerk. Het E.Sb was tot 40 jaar geleden het hoogste gebouw van de wereld. Vervolgens worden we meegenomen in de films waarin het gebouw een rol heeft gespeeld en krijgen we te zien welke beroemdheden er allemaal al een bezoek hebben gebracht. Onze ‘eigen’ Martin Garrix hangt er ook tussen. We wandelen door en komen uit in een prachtige gang met acht liften:4 links en 4 rechts. Wij mogen instappen in de laatste lift rechts instappen. In een nagenoeg geruisloze “ride” (want je oren ploppen volledig dicht) worden we binnen 45 seconden naar een hoogte van 285 meter “geschoten”. Als de deuren open gaan is het eventjes bijkomen en oriënteren.
We zijn aangekomen op de 80ste verdieping en bevinden ons op het binnen observatiedek. Doorde grote ramen heb je een prachtig uitzicht hebt over Manhattan en de omliggende wijken. Vanaf deze hoogte zie je de stad zich als een uitgestrekt mozaïek van straten, gebouwen en parken voor je uitspreiden. Omdat er wordt gewerkt met tijdssloten zijn er steeds maar een bepaald aantal bezoekers binnen, waardoor er een bepaalde rust hangt en je niet door massa’s toeristen onder de voeten wordt gelopen. Op deze manier kun je rustig genieten en alvast wennen aan de indrukwekkende hoogte. Voor Roel, die ietwat last heeft van hoogtevrees, is het een ietwat minder rustige en prettige ervaring. Maar …voor zijn 2 dames heeft hij alles over.
Als we op ons gemakje het rondje hebben gemaakt en alles wat er nog tentoongesteld wordt, hebben bekeken lopen we door naar de volgende lift. Met deze lift gaan we nog eens 6 verdiepingen hoger. Aangekomen op de 86ste verdieping, bevinden we ons op 320m boven het straatniveau. Hier is er opnieuw een observatiedek maar dan buiten!.
Zodra je de deur uitstapt, voel je de frisse wind op je gezicht en word je omringd door een 360 graden panorama. Het uitzicht hier is nog adembenemender en vrijer, tenminste voor wie geen hoogtevrees heeft. Je ziet de iconische skyline van NY, in de verte het bruisende Central Park, de Hutson rivier die de stad omringt en nog zoveel meer. Het open dek geeft een intens gevoel van vrijheid én hoogte. We nemen ons dan ook uitgebreid de tijd om hiervan te genieten.
Als het genoeg is geweest, wandelen we terug naar de lift die ons van de 86ste verdieping terug brengt naar de 80ste waar we worden opgeslokt door de foto verkopers. Op een gigantisch scherm zien we ons zelf meermaals terug en natuurlijk is de ene foto nog leuker dan de andere. En “ja” we trappen er in en kopen ze natuurlijk. Maar wel digitaal zodat we er nadien in het album ook nog iets mee kunnen. Van de 80ste verdieping nemen we vervolgens de lift terug naar de uitgang waar je natuurlijk eerst nog even een tour moet doen door de souvenirshop alvorens je echt naar buiten kunt. En “nee”, hier blijft ons niks aan de vingers plakken.
Eenmaal buiten moeten we nog even terug naar binnen. We hebben immers aan het begin van ons bezoek de replica gelaten voor wat het is, maar we willen er toch nog graag even mee op de foto. En dus doen we alsof we opnieuw voor de tour komen en gaan we opnieuw naar binnen waar we opnieuw vriendelijk worden welkom geheten en op weg geholpen. Maar we weten de weg, we willen enkel alleen even naar de replica van het gebouw. Deze keer staat er gelukkig geen lange rij. Sterker nog er staat niemand en dus kunnen we even op ons gemakje, zonder dat er anderen in je nek staan te hijgen, een paar foto’s maken. Als we dit gedaan hebben, bedanken we de medewerkers en gaan terug naar buiten. Het is ondertussen 13.15u en dus tijd voor een bakkie!.
Nadat we eerst nog even een bezoekje brengen aan een souvenierswinkel, besluiten we om terug te lopen naar the Sixth Avenue waar we op de heenweg een heel leuk tentje hebben gezien, ‘Paris Baguette’. Ze hebben er zoveel lekkernijen dat het moeilijk is om een keuze te maken, maar het lukt uiteindelijk toch. Samen met een overheerlijke Latte genieten we van onze lunch, kijken we terug op het bezoek aan het Empire en bereiden we ons voor op onze volgende activiteit. Vanmiddag gaan we n.l. ‘Ground Zero’ en het 9/11 museum bezoeken.
Rond 14.45 uur verlaten we Paris Baguette en begeven we ons voor het eerst deze reis, richting de ondergrondse. Bij de automaat kopen we, zo heeft Roel uitgezocht, voor $9,00 p.p eenticket waarmee we 7 dagen onbeperkt kunnen reizen met het openbaar vervoer. Maar hoe zeggen ze dat? Als iets te mooi is om waar te zijn, dan klopt er iets niet?. Er klopt inderdaad iets niet maar daar komen we pas later op de middag achter.
Op 34 Street Herald gaan we het metrostation binnen en is het even zoeken. In vergelijking met Londen of Parijs is het metro netwerk hier echt een drama en onoverzichtelijk. Er hangen bijna geen plattegronden en dus vragen we een vriendelijke medewerker welke richting we op moeten. Het blijkt richting R en de gele lus te zijn. In 15 minuten zijn we bij halte Cortland en daar verlaten we de metro. Als we via de trappen naar boven lopen, kijken we onze ogen uit. Dit station is niet alleen een metrostation maar tevens een prachtig hyper modern overdekt winkelcentrum. De architectuur van dit gebouw is adembenemend.
Als we het gebouw uitlopen, bevinden we ons meteen in het gebied van het World Trade Centre (WTC) en Ground Zero. Opvallend is dat hier geen verkeer is en de weg tussen het WTC en Memorial 9/11 afgesloten lijkt.
Ground Zero is de plek in Lower Manhattan waar de Twin Towers van het World Trade Center instortten na de terroristische aanslagen van 11 september 2001. Het is een plek van diepe herinnering en stille reflectie, waar het leven abrupt veranderde en duizenden mensen hun dierbaren verloren. Tegenwoordig is Ground Zero een symbool van veerkracht en hoop, met het indrukwekkende 9/11 Memorial dat bestaat uit twee grote reflectiebassins op de exacte plekken waar de torens stonden. De bassins, met in het midden een gat dat de slachtoffers symboliseert, worden omringd door de namen van de slachtoffers in bronzen letters. Deze plek maakt diepe indruk op ons en we nemen Ylva mee in wat er op 11 september 2001 gebeurde. We merken aan haar dat ze er veel minder gevoel bij heeft dan wij; wat logisch is want ze was toen nog niet geboren en heeft de beelden destijds niet gezien. Zelf weten we nog precies waar we waren op het moment dat we het nieuws hoorden en de beelden die daarna op het nieuws volgenden komen weer voorbij. Nu we hier staan is dat nog intenser voelbaar.
Het is 15.30u (l.t.) als we ons richting de ingang van het Memorial 9/11 begeven. Een strenge mevrouw bij de eerste controle informeert naar onze tickets en ziet dat we pas voor 16.00u gereserveerd hebben. Ze sommeert ons “you are to early and have to wait”. “Yes ma’am” en als 3 kleine kindjes die straf krijgen druipen we af. Dan nog maar even een plekje in de schaduw opzoeken en wachten. En terwijl we dat doen, hengst ons meisje wat op haar gsm en dwalen onze gedachten af naar wat zich hier op 9 september 2001 allemaal heeft afgespeeld.
Om 15.50u (l.t.) doen we een nieuwe poging om naar binnen te gaan en deze keer mogen we wel doorlopen. Onze tickets worden gescand, onze tassen gecontroleerd en nu kan ons bezoek aan het museum beginnen.
Met een stijle trap dalen we af naar beneden en ontdekken dat het museum volledig onder de grond, onder de 2 reflectiebassins is gelegen. Alleen dit al is enorm indrukwekkend.
Al wandelend voelt het 9/11 Memorial voor ons als een indrukwekkende en ontroerende plek die het verhaal vertelt van de gebeurtenissen op 11 september 2001 en hun impact op de wereld. We zien dat het museum is gebouwd op en rond de originele fundamenten van het World Trade Center. Al wandelend zien we dat het een combinatie is van geschiedenis, herinneringen en educatie op een respectvolle manier. We worden meegenomen in persoonlijke verhalen, authentieke artefacten, foto’s en video’s die het leed, de moed en het doorzettingsvermogen van slachtoffers, hulpverleners en nabestaanden laten zien. Dit alles laat een hele diepe indruk achter en het is te hopen dat zoiets als dit nooit, maar dan ook nooit meer gebeurt.
Als we om 18.00u (l.t.) de trap terug naar boven nemen om het museum te verlaten, zit ons hoofd vol staan en willen we hier gewoon nog even zijn. We willen deze indrukwekkende en serene plek nog niet meteen verlaten. We besluiten daarom een korte wandeling te maken door de wijk vlak achter het World Trade Center. Rond 18.45u (l.t.) voelt het alsof we deze bijzondere middag kunnen loslaten en lopen we terug richting de metro om naar ons hotel te gaan.
Althans dat is de bedoeling. We dalen af naar het metro station en nemen de metro waarvan we denken dat dit de juiste is. We komen er echter al snel achter dat dit niet het geval is en dat we de verkeerde kant uitgaan en dus stappen we bij de volgende halte uit en lopen terug naar boven alwaar de zoektocht begint naar de ingang van het metrostation dat we wel moeten hebben. Als we dit dan eindelijk na wat gevloek en getier gevonden hebben, dalen we terug af naar beneden en scannen onze kaartjes. Bij Ylva en mij is er geen probleem, maar Roel geraakt niet door het poortje. Hoe vaak hij zijn kaartje ook door de scanner haalt, er gebeurt niks.. Gelukkig zit er in het locket bij de ingang een mevrouw die zich alles van afstand heeft gadegeslagen en die zich er eens mee komt bemoeien. Zij maakt ons duidelijk dat de tickets die we hebben geen unlimitted tickets zijn, maar gewoon een dagkaart voor 3 ritten. En omdat we 1x verkeerd zijn ingestapt en dit dus onze 3e rit van dag is, is er voor Ylva en mij niks aan de hand. Gelukkig is de mevrouw de kwaaiste niet en laat ze Roel toch door en zo kunnen we nu wel de juiste metro nemen en staan we binnen 20’ op Times Square.
We hebben echter nog niet gegeten en hebben tijden de metrorit overlegd dat we ons iets gaan halen bij Whoole Foods, de supermarkt waar we zaterdag ook geweest zijn. Je kunt daar n.l. ook warme maaltijden krijgen en die eten we ons dan op op onze kamer. Ons meisje loods ons prima door de straten tot bij de winkel. Bij de winkel aangekomen weten we echter niet wat we zien. Daar waar we zaterdag in alle rust konden winkelen en konden genieten van de perfect ingerichte winkel, leek het nu dat het “hamster” uur was uitgebroken. We kunnen stellen dat er een lichte chaos was uitgebroken in deze winkel en het leek alsof iedereen nog snel, voordat deze winkel een jaar lang dicht ging, de laatste inkopen wilde kopen. Ik heb het nog nooit in heel mijn leven zo druk gezien in een winkel. De dag voor Kerstmis was er niks bij. Wij hebben ons eten zo snel mogelijk bijelkaar gezocht, de wachtrij bij de kassa getrotseerd en daarna de winkel zo snel mogelijk weer verlaten. Niet normaal wat een drukte.
Als we terug zijn in het hotel, dekken we ons tafeltje op en genieten we in alle rust van ons eten. Daarna gaan we ons douchen, drinken we nog een theetje, evalueren de dag en maken ons klaar om naar bed te gaan. Het was vandaag een heel bijzondere dag. Een dag met (lett.) hoogtepunten maar ook een dag die ons emotioneel heeft geraakt.
Nu gaan we slapen en kijken we uit naar de dag van morgen.
Slaap lekker en liefs!.
De Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 183
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/449_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => een-dag-van-uiterste
)
[57] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109065
[userId] => 441796
[countryId] => 196
[username] => vennekampjesontour
[datePublication] => 2025-08-13
[photoRevision] => 0
[title] => Toerist in ‘’eigen’’ land
[message] => Geachte lezers,
Deze blog begin ik formeel om alvast een beetje de toon te zetten. Je moet op deze plek (en eigenlijk op veel plekken hier haha) namelijk geen grapjes uithalen. We zijn weer op avontuur geweest naar een plek waar de machtigste man op aarde zijn huis heeft staan. En de kleur van het huis is wit... Raden jullie het al? Juist! Washington D.C. De hoofdstad van de Verenigde Staten en de plek waar heel veel politieke kwesties worden besproken, ondertekend en doorgevoerd. Dus eigenlijk ook het Den Haag van de Verenigde Staten. Alleen valt Den Haag een beetje in het niets als je het hebt over de term ''stad''. Ik ga hier niet over politieke kwesties schrijven; dat moet iedereen lekker zelf weten. Ik ben hier om jullie te vertellen hoe het is om als echte toerist Washington D.C. te ontdekken. Want dat kunnen we wel zeggen: we waren echte toeristen haha
Ik zou zeggen ga er lekker voor zitten, pak een lekker vers kopje thee of bakkie ko... uuhhh kopje koffie en dan neem ik jullie weer mee!
Oke, allereerst wat extra informatie over Washington D.C. De letters D.C. staan voor ''District of Columbia''. De naam Washington komt van de eerste president van Amerika, George Washington. District of Columbia is het federale district waar Washington D.C. in ligt. Columbia is hierbij afgeleid van Columbus; de ontdekker van Amerika. Washington D.C. ligt niet in een staat, het is een plek/district op zich. Wellicht dat mensen denken dat het in de staat Washington ligt, maar dat is niet het geval. Washington D.C. ligt in het Oosten tussen de staten Virginia en Maryland in. Wanneer je spreekt van de staat Washington zeg je ''Washington State''. Bij Washington D.C. spreek je van ''D.C.'' of gewoon ''Washington D.C.''.
Op zaterdag 26 juli vliegen we om 11:00 uur Phoenix tijd naar Washington D.C. Het is zo'n 4 uur vliegen en we gaan 3 uur vooruit in de tijd. Rond etenstijd komen we aan in ons hotel wat echt prachtig is! Nadat we gesetteld zijn gaan we een hapje eten. Het weer is behoorlijk warm. En ik hoor jullie denken: Maar in Phoenix is het toch ook warm, dus dat zijn jullie toch wel gewend? Ik zal het jullie uitleggen. In Phoenix zijn de zomers droog met weinig regen. Door de droge lucht is de vochtigheid hier heel erg laag, zo'n 10 tot 15%. Als het hier regent schiet de vochtigheid natuurlijk omhoog, maar die verdwijnt al snel weer. De hitte in Phoenix is het best te vergelijken met een hete oven. Wanneer je oven is voorverwarmd op 200 graden en je doet de deur van de oven open dan is dat de hitte die je hier voelt in de zomermaanden. De temperaturen zijn op dit moment erg hoog (40 graden of meer) en begrijp me niet verkeerd, dat is heel warm.
Echter, in Washington D.C. was het 35 graden met een vochtigheid van 80%. Dat was voor ons toch wel heel erg wennen. Het leek wel veel op de lekkere (plak)zomers in Nederland. Dat als je op een (plastic) stoel gaat zitten je er zo weer vanaf glijdt[e-1f61c]In beide gevallen geldt: Goed drinken!! En dan niet alleen wijn en bier, nee water[e-1f92a]Blijven hydrateren.
Nadat we in ons hotel gesetteld waren zijn we wat gaan eten. Echt grote honger hadden we niet vanwege het tijdsverschil maar we gaan mee met het ritme van de stad. Na het eten gaan we terug naar het hotel en spelen we nog een paar potjes Skip-Bo. En ik blijf versteld staan hoe het kan dat Niels zo ontzettend vaak wint. Het is ongelooflijk. Gelukkig ben ik niet geheel kansloos want ook ik win wel eens, maar Niels heeft een gave of iets. Ik weet het niet. Soms is dat best irritant[e-1f605]Ach ja, dat hoort ook bij het leven. Wat een wijze woorden.[e-1f913]
De volgende ochtend breekt aan. Ik wil heel even een momentje nemen voor het ontbijt in dit hotel. Het was fan-tas-tisch! Het brood[e-1f631]Vers en heerlijk! Het is heeeeel lang geleden dat wij zo’n ontbijt in een hotel hebben gehad. Eindelijk weer waar we zo naar snakken, goed brood! Ik heb het er de hele ochtend nog over gehad[e-1f60b]
Na het ontbijt pakken we de metro naar Washington Union Station. De metro werkt hier perfect, heel goed te vergelijken met de metro in New York City als je daar ooit bent geweest.
Naar mijn mening is dit het meest toeristische wat je als toerist kunt doen. De Hop On Hop Off Trolley Tour[e-1f683]En ja, wij gaan dit doen! Het is gewoon makkelijk om overal naartoe gereden te worden met wat leuke achtergrond informatie. Rond 09:00 uur zijn we op het station. Dit is ook het beginpunt van de Trolley Tour. Als eerst stappen we uit bij het Capitool. Tijdens onze roadtrip door Utah zijn we in Salt Lake City in het Utah State Capitol geweest. Dat vonden we al heel indrukwekkend. Maar zodra we het Capitool van Washington D.C. zien zijn we allebei stil. Wat een indrukwekkend gebouw. Het Utah State Capitol valt echt in het niet. We kijken elkaar ook echt met grote ogen aan[e-1f633]We hoppen uit de trolley om lekker in de hop on hop off termen te blijven en lopen rond bij het Capitool. Het is zondag en helaas kun je er dan niet naar binnen. Maar wat ze op dat moment wél aan het doen zijn is een (militaire) oefening. Dat was ook zeker interessant om te zien.
Vanaf het Capitool kun je Washington Monument zien. Veel bezienswaardigheden liggen bij elkaar wat fijn is. Je hoeft niet van de ene kant van de stad naar de andere kant van de stad om populaire (toeristische) attracties te zien. We hoppen weer in de trolley en rijden een stukje verder tot aan de stop van Washington Monument. Dit monument is 169 meter hoog en gemaakt voor de eerste Amerikaanse President van Amerika: George Washington. Het is gemaakt van marmer, graniet en zandsteen en is de hoogste obelisk die ooit gebouwd is. Je kunt in Washington Monument en gaat dan met een lift omhoog. Wij hebben dit niet gedaan, maar het zal ongetwijfeld een mooi uitzicht zijn geweest. Het gedeelte van het Capitool tot aan Washington Monument wordt de National Mall genoemd. Dit gebied bestaat uit tuinen, bloemenperken en monumenten. Verder vind je er ook museums waar je bij de meesten gratis naar binnen mag. Gezien onze tijd haalden we dit niet maar dit was voor ons ook geen echte must.
Washington Monument is zeker een monument wat Washington D.C. tekent. Het staat op heel veel foto’s, je ziet ‘m bij vrijwel elk uitzicht er bovenuit steken. D.C. heeft verder weinig hoogbouw dus dan valt het natuurlijk ook meer op. Het is een heel mooi plaatje.
Na deze stop hoppen we verder en bezoeken we meerdere plekken bij 1 stop. Allereerst het Lincoln Memorial. Dit is een nationaal monument ter ere van de zestiende president van de VS; Abraham Lincoln. Dit monument is groot! En het is van marmer, holymoly. Hier heeft onder andere ook de ‘’I have a dream’’ toespraak plaatsgevonden van Martin Luther King Jr.
Vanuit hier lopen we verder naar World War II Memorial. Dit monument is in 2004 door George W. Bush geopend en herdenkt de Amerikaanse burgers die zowel binnen als buiten Amerika hebben gediend tijdens de Tweede Wereldoorlog. Normaal zie je ook water met fonteinen, maar tijdens ons bezoek stond het droog. Ik vermoed wellicht voor onderhoud of iets dergelijks.
We lopen door richting het Martin Luther King Jr. memorial. Ook dit is net als Abraham Lincoln een groot monument. Beiden beelden zijn ook super gedetailleerd, bij Martin Luther King Jr. zag je bijvoorbeeld de structuur van zijn wenkbrauwharen heel goed.
Vanuit Martin Luther King Jr. lopen we naar het Korean War Veterans Memorial. Het monument bestaat uit 19 standbeelden die symbool staan voor de Amerikaanse militairen die hebben gediend tijdens de Koreaanse Oorlog van 1950 tot 1953. Alle monumenten en gedenktekens zijn imposant en mooi. Deze vond ik persoonlijk het meest bijzonder. De gezichtsuitdrukkingen van de 19 standbeelden vond ik heel indrukwekkend.
We lopen terug naar onze hop on plek en stoppen bij dé plek waar het allemaal gebeurd: Het Witte Huis. Voordat we naar D.C. gingen heeft Niels gecheckt of we Het Witte Huis mochten bezoeken. Hij kreeg al heel gauw een reactie dat dit voor Nederlanders niet mogelijk was. Alleen als je een Amerikaans paspoort of verblijfsvergunning hebt kun je in aanmerking komen om Het Witte Huis te bezoeken. Persoonlijk vond ik dat niet zo heel erg, ik voelde me er niet zo fijn bij om Het Witte Huis te bezoeken; een beetje pottenkijker idee kreeg ik ervan. Er is een Visitor Center wat je kunt bezoeken waar je veel informatie kunt vinden over Het Witte Huis. Uiteraard hebben we daar wel een kijkje genomen. Bij binnenkomst werden we heel streng toegesproken en moesten we door een Security controle. Een beetje overdreven was het zeker wel te noemen, maar ja, je bent in Amerika. De Security dame had beter een andere baan kunnen zoeken want het was nogal te merken dat ze haar baan niet heel leuk vond [e-1f62c] Het lag op het puntje van mijn tong om te vragen of ze niet beter ander werk kon gaan zoeken, maar heb maar gewoon gedaan wat ze vroeg, dat leek me verstandiger[e-1f913][e-1f910]In het Visitor Center vond je informatie over de vorige Presidenten, de geschiedenis, de bouw, de binnenkant en het personeel van Het Witte Huis. Ook vind je er oude meubels die tentoongesteld staan en kwamen we te weten wat het lievelingseten van sommige Presidenten was. Altijd leuk haha
Toen we buitenkwamen werd de lucht heel donker en kwam het al gauw met bakken uit de lucht. Dat was een mooi moment om te gaan lunchen. Even binnen zitten, wat eten en wachten tot de regen ophield. Dat hebben we perfect kunnen overbruggen. Eenmaal droog zijn we weer terug richting Het Witte Huis gelopen. Deze keer om het van de voorkant te bewonderen. Er stonden wat demonstranten en overal staat de politie en secret service opgesteld. Toch wel gek om er dan in het echt te staan. Je ziet het zo vaak op TV, nu stonden we gewoon op de plek.
We lopen verder en stoppen nog even bij een souvenir winkel. Dat hoort er natuurlijk bij als toerist in ‘’eigen’’ land[e-1f92a]En we moeten een magneet scoren! Met de Trolley gaan we terug naar het startpunt, Washington Union Station en pakken we de metro terug naar het hotel. We frissen ons op en voordat we gaan uit eten drinken we in de lobby nog een drankje. We hadden een reservering bij een tapas restaurant! Eindelijk weer eens iets anders dan een burger en pizza. Weer eens een keer lekker lang tafelen. Het was héérlijk en we voelden ons weer een beetje in Europa.
Na het eten lopen we nog even terug naar Het Witte Huis. ‘s Avonds is alles heel mooi verlicht en kun je Het Witte Huis en Washington Monument mooi vastleggen. Deze keer konden we dichterbij Het Witte Huis komen, tot het hek! Dit kon ‘s middags niet dus dat was een hele leuke bijkomstigheid!
En dan komt er aan deze dag een eind en lopen we terug naar ons hotel.
Onze laatste dag. We starten wederom met het fantastische ontbijt en een lekkere iced latte[e-2615]️Zo’n genietmomentje vind ik dat altijd. We gaan vandaag naar Arlington National Cemetery, een militaire begraafplaats. Klinkt wel een beetje luguber eigenlijk nu ik dit zo typ haha[e-1f606]Naast militairen liggen hier ook bekende Amerikanen zoals presidenten, astronauten en politici begraven. Dit doen we met wederom een Hop On Hop Off Trolley, dus ze nodigen toeristen ook wel uit om de begraafplaats te bezoeken[e-1f609]Het is nog steeds een actieve begraafplaats en op de dag dat wij er waren, waren er 20 begrafenissen gepland. Uiteraard is hier respect voor en wordt hier rekening mee gehouden. Arlington National Cemetery heeft zo’n 420.000 graven.
Door de geplande begrafenissen stopten we niet bij alle stops wat heel begrijpelijk is. We stappen uit bij een gedenkteken wat zeker op onze lijst staat: The Tomb of the Unknown Soldier. Vertaald: Het graf van de onbekende soldaat. In 1921 werd een onbekende gesneuvelde soldaat tijdens de Eerste Wereldoorlog begraven op Arlington National Cemetery. De tombe van wit marmer werd in 1932 boven zijn graf geplaatst. Later werden hier ook de lichamen van onbekende gesneuvelde soldaten uit de Tweede Wereldoorlog en de Koreaanse Oorlog begraven.
Het graf staat symbool voor alle onbekende Amerikaanse soldaten die zijn omgekomen in dienst in verschillende oorlogen.
Sinds 1937 wordt dit monument 24 uur per dag, alle dagen van het jaar bewaakt door ‘’The Old Guard’’. Dit is de officiële ceremoniële eenheid van het leger en zijn de oudste actieve grondtroepen in het leger. Iedere 30 minuten vind er een wisseling plaats en deze wisseling is heel indrukwekkend om te zien. En ook diep respect voor deze mensen.
Na de wisseling gaan we door en stoppen we nog bij het Arlington House waar we een mooi uitzicht over D.C. hebben.
Na Arlington National Cemetery is het een klein stukje door naar het Pentagon. We wilden graag het 9/11 Memorial zien. Het Pentagon was natuurlijk ook een target tijdens de terroristische aanvallen van 11 september 2001. Helaas konden we niet lang blijven want we moesten om 12:00 uur bij het Capitool zijn voor een rondleiding. We wilden uiteindelijk toch wel graag het Capitool van binnen zien.
Eenmaal bij het Capitool kregen we een film te zien over hoe Amerika is geworden zoals het nu is en hoe het politieke systeem tot stand is gekomen. Na de film gingen we met een gids een aantal gedeeltes van het Capitool in waaronder de ruimte met de welbekende koepel. In het Capitool staan borstbeelden van personen die veel hebben betekent voor de Verenigde Staten.
De koepel van het Capitool heeft een diameter van ongeveer 30 meter. Van buiten ziet het er al heel indrukwekkend uit, maar van binnen is het mega indrukwekkend. In de koepel bevindt zich een schildering die met de hand geschilderd is in 11 maanden![e-1f631]Onze gids wist heel veel te vertellen en vertelde ook heel gepassioneerd wat het heel leuk maakte om naar te luisteren. Echter, heb ik niet alle informatie opgeslagen door alle indrukken [e-1f605] En ik wil jullie natuurlijk wel de juiste informatie geven!
Al met al was het zeker de moeite waard en met de warmte was het ook lekker in de airco[e-1f609]
Na al die informatie hadden we wel zin in iets lekkers en trakteerden we onszelf op een heerlijk Capitool gebakje[e-1f370]Super commercieel, maar geniaal bedacht! En lekker! Niet geheel onbelangrijk haha
Na het Capitool besluiten we terug te gaan naar het hotel om onze bagage op te halen. We pakken de metro naar het vliegveld en vliegen volgens schema weer terug naar Phoenix. We landen vroeg in de avond en dat is de tijd dat de zon ondergaat. De lucht is dan zo mooi met warme kleuren, daar moest ik gewoon een foto van maken. Vanuit de lucht is het namelijk nog mooier.
Het is ons weer gelukt; een succesvolle leuke, mooie en bijzondere citytrip! Ooh, en had ik het woord ‘’indrukwekkend’’ al gezegd?[e-1f92a]Dat is gewoon hét juiste woord voor deze stad naar mijn mening. We hebben weer genoten. Op naar het volgende avontuur!
Groetjes[e-1f44b]
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2023-01-08 02:06:09
[totalVisitorCount] => 18643
[pictureCount] => 27
[visitorCount] => 262
[author] => Vera
[cityName] => Washington, D. C.
[travelId] => 528305
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2023-01-08
[dateReturn] => 2023-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/440_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/441/796_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => toerist-in-eigen-land
)
[58] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109035
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-10
[photoRevision] => 0
[title] => Big Apple, here we come ....
[message] => We hebben alle 3 een wisselende 1e nacht achter de rug. Roel en Ylva zijn om 21.00u (l.t.) gaan slapen en ik een uurtje later. Voor ons gevoel was het middenin de nacht en waren we stikkapot. Maar om in het ritme te komen hebben we vol gehouden. Alle 3 zijn we meermaals wakker geweest op onze ‘normale’ - middenin de nacht tijdstippen maar we hebben ons zelf verplicht te blijven liggen. Sterker nog … we hebben uitgeslapen tot 08.30u (l.t.).
Als 1ste genieten we van het “beautifull vieuw” dat bestaat uit torenhoge gebouwen. Daarna verbazen we ons dat we vannacht weinig tot geen lawaai hebben gehoord, maar eigenlijk kan dat ook niet anders als je op de 25ste verdieping en dus bijna in de hemel slaapt. Bekomen van dit alles staan we op en gaan we ons wassen en aankleden. Daarna doen we een poging om te fase-timen met Bomma en wonder boven wonder lukt dit. Ze heeft haar nieuwe gsm beter onder de knie dan we hadden durven hopen. “Thank God” [e-1f64f].
Inmiddels is het 09.30u (l.t.) en hebben we gekeken waar in de buurt een supermarkt kunnen vinden. Deze blijkt maar 2 blokken verderop te liggen en dus is de planning dat we daar even naartoe gaan om spullen voor het ontbijt te scoren. Ontbijten kost hier n.l. een godsvermogen en we zijn en blijven toch Nederlanders.
De trap nemen in het hotel is geen optie en dus drukken we op de knop van de lift. We horen vanalles maar het duurt zeker 5 minuten eer ze er is. Er staat op dat moment maar 1 gezin in de lift en dus kunnen we er gemakkelijk bij. Vervolgens zitten we, zonder het zelf te willen, in de lift attractie. Werkelijk waar op elke verdieping naar beneden stopt deze en stappen er mensen in. Uiteindelijk zitten we als ‘haringen in een ton’ en kan er echt niemand meer bij. Het wordt zelfs nog even spannend want een mijnheer komt met zijn rugzak tegen the boebbies van een sjieke dame aan en daar is haar partner niet van gediend en dat laat hij duidelijk merken. De heer in kwestie biedt 100x zijn verontschuldigingen aan, wat maar goed is want een escalade in een veel te kleine en volle lift, daar wordt niemand blij van. De laatste 8 verdiepingen worden overgeslagen en gelukkig komen we met z’n allen veilig en wel beneden.
Buiten op straat wacht ons de volgende verassing, een aroma van wiet komt ons tegenmoet. Je ruikt dit hier trouwens overal en te pas en te onpas. Als je niet uitkijkt wordt je er zelf spontaan high van. We wandelen richting de Sixth Avenue waar we eerst getuigen zijn van een gezelschap hoogwaardigheid bekleders (geen idee wie maar het zag er spannend uit) die onder zware beveiliging de auto’s worden ingeleid om vervolgens onder politie escorte te kunnen wegrijden. Op de Sixth Avenue zelf is men volop bezig met het plaatsen van dranghekken en het opbouwen van podia. Er is hier vandaag dus weer iets te doen. Navraag leert ons dat het gaat om de ‘National Dominican Day Parade’ (NDDP). Het zegt ons nu nog niks maar we gaan dat wel nog uitzoeken vandaag.
Door waarvoor we gekomen zijn, de supermarkt. Als we bij‘Whole Foods’ (winkel gespecialiseerd in natuurlijke producten) aankomen weten we niet wat we zien. De winkel oogt klein maar bestaat uit 2 verdiepingen. Zowel beneden als boven ligt er een bakery afdeling waarbij je het water in de mond loopt. De keuze is reuze en aangezien Ylva vandaag mag kiezen, duurt het een eeuwigheid. Naast brood, knackers, muffins en zelfs croissants (ja, ja ze hoeft ze nog niet te missen) kopen we ook kaas, jam, kiwi’s en thee. Alles wordt aan de kassa netjes voor ons ingepakt in een mooie papieren zak. Maar wat ons het meeste van deze winkel bij blijft, is hoe strak alles gepresenteerd ligt. De groenten en het fruit, maar ook alle andere levensmiddelen worden hier met de meetlat ernaast in het schap gelegd en gepresenteerd. Een lust voor het oog om te zien, zeker in zo’n grote stad als deze.
Het ontbijt is in the pocket, nu nog een bakkie scoren voor Roel want hij heeft deze morgen al zeker 10x gezegd “ik ruik koffie” of met andere woorden “ik heb zin in een bakkie”. Hiervoor gaan we naar, voor ons tijdens onze reizen inmiddels vertrouwde, Starbucks. Er is geen kat in de zaak maar toch weet de verkoper er zo’n show van te maken dat het zeker 10’ duurt voordat Roel zijn Late Macchiato heeft. “Enjoy” , nou dat gaat hij zeker doen want deze is met liefde gemaakt.
We lopen terug naar het hotel waar we dan eindelijk, want ik begin een beetje ‘flauw’ te worden, kunnen ontbijten. Maar niet voordat we jacht hebben gemaakt op een mes en lepel want anders wordt het moeilijk snijden en smeren. Maar uiteindelijk krijgen we die ook op de kop getikt en kunnen we genieten van onze eigen roomservice. Als het ontbijtje heeft gesmaakt en is opgeruimd, maken we ons klaar voor de dag. Vandaag gaan we wederom met de benenwagen op pad en is het de bedoeling dat we The Fifth Avenue bezoeken en op jacht gaan voor een Mac book voor ons meisje. Ook gaan we proberen een graantje mee te pikken van de NDDP en kijken wat deze precies inhoudt. Lets go …
Als we het hotel uitlopen en naar links gaan, horen en zien we in de verte al de geluiden van de parade. Aangekomen op de Sixth Avenue (waar deze parade zich jaarlijks afspeelt) is het een waar volksfeest (een beetje te vergelijken met carnaval) wat er aan de gang is. Veel mensen zijn uitgedost in kleren en de kleuren van de Dominicaanse gemeenschap van NY. En voor wie nog niks heeft, die kan terecht bij de tientallen mini-kraampjes langs de weg. Vol verbazing kijken we naar de parade en ondertussen probeer ik erachter te komen wat het nou precies inhoudt. Ik vraag het aan een groepje enthousiastelingen naast mij. De ‘National Dominican Day Parade’ is een lokale culturele viering met muziek, dans, optochten en tributes aan prominente gemeenschapsleiders en vind dit jaar voor de 43e keer plaats. Het valt ons wel op dat er enorm veel politie bij op de been is en de reden hiervan is dat de parade vorig jaar is moeten worden stilgelegd vanwege rellen. Na een tijdje hebben we het wel gezien, we weten toch niet wie al die prominenten zijn, en besluiten om verder te lopen. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan want buiten dat het abnormaal druk is (er worden hier 100duizend toeschouwers verwacht), is ook alles met dranghekken afgezet en kun je de straat niet oversteken.
Het lukt ons uiteindelijk om aan de andere kant van de weg te komen via het metrostation en we lopen verder richting Fifth Avenue . Op weg hier naartoe passeren we eerst voorbij de gigantische speelgoedwinkel FAO Schwarz. Wat hier onze aandacht trekt is ‘Build-A-Bear Wordkshop’ en natuurlijk moeten ons meisje en ik hier het fijne van weten. Binnen zien we allemaal verschillende soorten beren en nog meer soorten kleding voor deze beren. Maar wat is nu het concept: je kunt hier dus je eigen beer vorm uitkiezen, zelf bepalen of hij hard of zacht moet zijn en deze dan vervolgens voorzien van een hartje (waardoor hij tot leven komt), zelf uitgekozen kleding en evt. personaliseren met je eigen stem. Het moet niet gekker worden maar het brengt me wel op een idee … wordt misschien nog vervolgd.
We lopen verder en komen uit bij een ontzettend leuk en gezellig pleintje. Het pleintje komt ons bekend voor maar we kunnen nog niet meteen zeggen waarvan. Als we aan de andere kant gaan staan, zien we daar de ‘Rockefeller Tower’ liggen. Deze hebben we vaker gezien in films, vandaar. Een knus en gezellig straatje brengt ons uiteindelijk op de Fifth Avenue.
The Fifth Avenue is de beroemdste winkel- en paradeboulevard van de VS en wordt gekenmerkt door iconische gebouwen, bezienswaardigheden en luxe winkels. Tevens is het op veel plekken de scheidslijn tussen East en West Manhattan.
Omdat het vandaag zondag is en we voor vertrek niet meer in de gelegenheid zijn geweest om naar Heppeneert te gaan om een kaarsje aan te steken, besluiten we om als 1ste een bezoek te brengen aan de St. Patrick’s Cathedral gelegen op de 5Avenue recht tegenover de Rockefeller Tower. En toeval of niet maar als we er binnen komen begint net de mis. We lopen eerst een rondje door de kerk en aanschouwen de diverse altaren die er gelegen zijn.Nemen dan even plaats in de banken, doen een gebedje, steken een kaarsje aan, en besluiten om dan toch maar weer verder te gaan. En voor wie nu denkt “staan ze dan gewoon op uit de mis”?. “Ja en Nee” want we zaten niet in het midden van de kerk maar aan de zijkant.
We wandelen langs de diverse luxe winkels: Louis Vuitton, Prada, Gucci, Burberry, etc. (en bij sommigen gaan we ook even naar binnen om ‘the rich and famous ‘ op te snuiven) op zoek naar de Apple Store. Onderweg komen we ook nog lans de ‘Trump Tower’ , een gebouw net zo hoog en glad als zijn ego. De Apple Store blijkt bijna op het einde van de straat te liggen aan het begin van Central Park. Maar voordat we naar binnen gaan, doen we ons eerst even tegoed aan een pretsel en cola want het is al ver na de middag en we hebben niks meer gegeten of gedronken.
Het is een gigantische winkel onder de grond, het krioelt er van de mensen maar de meesten zitten gewoon op hun gsm te surfen op de wifi. We zoeken ons een verkoper want zelf zien we hier door de bomen het bos niet. De verkoopster die we aanspreken verwijst ons vervolgens weer door naar iemand anders en deze lijkt er niet zoveel zin in te hebben. Of misschien heeft hj er wel zin in gehad maar zijn we al de zoveelste klant vandaag en is hij het helemaal zat. We vertellen wat we willen en zonder ook maar enige vorm van emotie of inleving staat hij ons te woord. Het Mac Book dat we willen hebben, Nonkel heeft op voorhand met Ylva vooronderzoek gedaan dus we weten precies wat we willen en nodig hebben) is er maar alle accessoires zijn uitverkocht. Hiervoor moeten we naar de andere App Store aan de ander kant van Manhattan. We besluiten om de computer dan ook maar niet te kopen en erop te gokken dat ze in de andere winkel alles hebben.
En dus gaan we weer op pad maar nu aan de andere kant van de straat. We bezoeken nog een paar winkels waaronder de Nike store, Lego winkel en Victoria Secret. Bij deze laatste duurt het wel even want ons meisje komt hier ogen tekort. En tja … alle geurtjes moeten ook (één voor één ) uitgeprobeerd worden want je zou maar net de verkeerde kopen. Een uur later en een tas gevuld, lopen we daarna door naar het Grand Central waar de andere App Store in gelegen zou moeten zijn. Het is even zoeken maar we komen uiteindelijk aan bij het Grand Central, het grootste en beroemdste treinstation van NYC. Het is hier een komen en gaan van reizigers, maar inderdaad de App Store ligt er ook in. We lopen de trappen op om deze te bereiken en worden meteen ontvangen door een vriendelijke juffrouw die er wel zin in heeft om iets te verkopen. Ze luistert naar wat we willen, voorziet ons nog van wat advies en binnen de 15’ is de deal geklonken.
Maar nu, nu moeten we met een Apple tas vol dure spullen terug richting het hotel. Normaal niet echt een drama ware het niet dat we de Sixth Avenue moeten passeren waar nog steeds een massa volk is vanwege de parade. En waar we ook merken dat de sfeer grimmiger is dan vanmorgen. Hier en daar zijn we zelfs getuige van wat opstootjes tussen de politie en inmiddels veel te dronken en high publiek. Het is niet bepaalt het volk waar je nu op je gemakje tussen loopt met onze tas, zelfs agent Roel niet. Maar Netje zou Netje niet zijn als ze daar geen oplossing voor zoekt én vind. Ik zie n.l. langs de kant van de weg een bigshopper liggen en besluit om die te pakken. Roel verklaart mij voor gek maar dat kan mij niks schelen. Het is een tas die waarschijnlijk is uitgedeeld tijdens de parade en die iemand heeft achter gelaten. Er zitten wat reclame folders in maar dat mag de pret niet drukken. We stoppen onze spullen erbij en vanaf nu kan niemand meer zien dat er een waardevol transport plaatsvind.
Als we in ons hotel aankomen, het is inmiddels 16.30u, kunnen we niet meteen op onze kamer omdat housekeeping er nog bezig is. We wachten even beneden in de lobby en gaan als ze klaar zijn naar boven. Tijd en gelegenheid voor een bakkie is er vandaag nog niet geweest maar gelukkig hebben we zelf wat zakjes oploskoffie mee genomen die we met ons eigen waterkokertje nu kunnen maken. Het smaakt en de muffins die we vanmorgen hebben gekocht zijn ook heerlijk.
Als we weer een beetje zijn bijgetankt, Ylva haar favoriete serie heeft afgekeken en Roel een nappie heeft gedaan, gaan we weer terug op pad. Buiten aangekomen slaan we nu niet linksaf zoals we vanmorgen 2x hebben gedaan, maar rechtsaf richting ‘Times Square’. Daar lijkt wel een bom ontploft … het is er (lett.) zwart van de mensen. De 100.000 bezoekers van de parade lijken zich van de Sixth Avenue naar hier verplaatst te hebben. Er is bijna geen doorkomen aan en de sfeer voelt niet goed … een schril contrast met gisteren. We geven onze ogen goed de kost. Enerzijds om te kijken waar we lopen en om niet te botsen en anderzijds naar de vele verschillende types die er rondlopen en hoe ze zijn gekleed.
De planning was om rustig over TS te slenteren maar dat gaat hem dus niet worden, daar is het veel en veel te druk voor. We besluiten dan maar, omdat het ook al 18.45u is om ergens een hapje gaan te eten … maar waar?. De keuze valt uiteindelijk op het Hard Rock Café. Traditie getrouw brengen we elke vakantie in het (verre) buitenland én er is een Hard Rock Café er een bezoekje je aan. Tja en het Café van NY kunnen we dan zeer zeker niet overslaan.
We gaan naar binnen en hopen dat er nog plek is gezien de drukte buiten. Maar blijkbaar zijn dit niet de mensen die in het Hard Rock Café gaan eten want er is voldoende plek. We moeten heel even wachten en vervolgens worden we door de waiter naar onze plek gebracht.
Eenmaal op onze plek aangekomen zaten we nog niet goed en wel of daar was Bann (onze waiter van dienst) met de kaart en de vraag wat we wilden drinken. “Uhhh zo ver zijn we nog niet, mogen we even gaan zitten” of “can you come back later?”. “Okay” en evensnel als hij was gekomen, verdween hij ook weer om ons vervolgens lekker lang te laten wachten met terug te komen. Nadat we al een paar keer naar hem hadden gekeken, kwam hij dan toch terug om de bestelling op te nemen en weer op de ‘Speedy Gonzales’ versnelling over te schakelen. Want het eten was er in know-time, we hadden onze bordjes goed en wel leeg en toen kwam hij ze al weghalen en vragen of we een toetje wilden. “Ja dat willen we” en hup daar was de kaart al met vrij snel erachteraan of we al wisten wat we wilden. “Uhh no, may we have a look?”. Onze keuze viel op appelcrumble en zonder dat we iets te hoefden zeggen werd dit geserveerd met 3 lepels. Kon hij zo goed zien dat we Nederlanders zijn?. Of weten ze zelf dat dit eigenlijk wel een heel groot toetje is voor 1 iemand, dat ze er meteen altijd meer lepels bij doen. Maar terwijl we nog aan het genieten zijn is Speedy weer daar. Niet om te vragen of het smaakt, wat hij trouwens tijdens het eten niet 1x heeft gedaan, maar met de rekening. “Uhhhm hallo we zijn nog aan het eten”. We doen gewoon waar we goed in zijn, n.l. of we gek zijn en laten het boekje met daarin de rekening nog even voor wat het is. Maar dit is duidelijk niet de bedoeling, want hup daar is Speedy weer … “is het ready?”. “Nee vriend, we zijn nog aan het eten en als we klaar zijn dan zullen we betalen”. Als we dan uiteindelijk klaar zijn, bekijken we de rekening en daar heeft hij echt veel moeite op gedaan. Hij heeft er een persoonlijke tekst opgeschreven en de verschillende % tip en de daarbij behorende bedragen geel gemarkeerd. We weten dat fooi hier in Amerika gewenst is, maar dit gaat er toch wel over. Uit protest en vanwege het feit dat hij ons niet op het gemak heeft laten eten, besluiten we om hem niet het gewenste fooi bedrag te geven maar een gedeelte ervan. We leggen het boekje klaar en “hup” daar is hij al om het op te halen. En wat dan gebeurt … nog voordat we kunnen opstaan, is hij terug aan tafel en gooit er onze fooi op. We weten eigenlijk niet zo goed wat er gebeurt en Ylva is helemaal verpoepzakt. “Is hij nou niet tevreden met wat hij heeft gekregen en geeft hij het daarom terug?”. “Nou oké dan, dan krijg je niks” en ons meisje neemt het bedrag van tafel. “Heb ik lekker wat extra’s om van te kopen” en gelijk heeft ze.
Als we buiten komen is het gelukkig al wat minder druk, niet dus .En gelukkig is de wietlucht ook een stuk minder (lees: veel meer). Inmiddels is de schemering al ingevallen en waar je kijkt lopennog steeds mensen. De toeristen haal je er zo uit, al is het maar aan hun ‘bange’ en verbaasde gezichten. We steken de straat over omdat ons meisje nog graag naar een winkel wil die aan de andere kant ligt. En terwijl we erheen lopen, houden we stil bij een man die op 2 emmers geweldige muziek zit te maken en een groepje dat helemaal los gaat op de DJ die er staat te draaien. Verder kijken we nog steeds onze ogen uit want het lijkt erop dat hoe later het op de avond wordt, hoe minder de dames gaan dragen.
Roel is er inmiddels wel even klaar met de drukte mee en al wandelt al rustig naar het hotel, maar Ylva en ik willen nog even langs de M[e-38]M store. Je ziet bijna iedereen met een zakje van deze winkel lopen dus dan moeten wij daar ook een kijkje gaan nemen. En het blijft bij een kijkje want het is echt niet normaal wat ze daar voor een prijzen hanteren. Je kunt beter een zak M[e-38]M’s in de winkel kopen. Dan heb je meer en betaal je minder. Wat niet wil zeggen dat het wel leuk is om er even rond te kijken want je kunt het zo gek niet verzinnen of ze hebben het van M[e-38]M.
De klok loopt inmiddels tegen 21.45u en we zijn moe. Buiten dat we vandaag veel hebben gezien en veel indrukken hebben opgedaan, hebben we ook veel gewandeld. Stoned als een garnaal, want de wietlucht is inmiddels niet meer te harden, lopen we terug naar het hotel. Daar is de rust in de lobby wedergekeerd want toen we vertrokken was het daar een heksenketel.
Terug op de kamer drinken we nog een theetje, nemen we alle 3 even een lekkere douche en gaan daarna slapen. “Ik vond het vandaag een hele mooie dag”. “Dat klopt lieverd dat vonden wij ook”.
Slaap wel en tot morgen!.
Liefs de Maïskolfjes xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 185
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/225_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => big-apple-here-we-come
)
[59] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109015
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-09
[photoRevision] => 0
[title] => Het is zover ...
[message] => De afspraak was 05.30u maar omdat Roel ons inmiddels goed kent, had hij de wekker toch om 05.20u gezet.
Het is zover … vandaag gaat het dan echt gebeuren. Maanden weken en dagen van voorbereidingen komen vandaag samen, we vertrekken naar Amerika … to start a new Adventure. Een ‘new adventure’ niet alleen voor ons als gezin maar over een dikke week ook voor ons meisje.
Nadat we ons gewassen en aangekleed hebben, worden de lunchpakketten gesmeerd. “Ja, ja” lunchpakketten, niet alleen voor ons zelf (want het is nog veel te vroeg om nu al wat te eten) maar ook voor Bomma en Willy die ons gaan brengen. Ons Lio-ke komt ook voorzichtig zijn hokje uitgekropen en vraagt zich af waarom hij zo vroeg moet opstaan.
De laatste spullenworden in de koffers gestopt en dan komt het 1ste moment van de waarheid van deze dag: hebben we overgewicht of niet?. We hebben gisteren tijdens het inpakken continue zitten wegen maar in de loop van de avond is er toch nog vanalles bijgekomen. Op onze weegschaal ziet het er heel belovend uit, hopelijk is dat op de airport ook nog steeds zo.
Met Bomma hebben we om 06.30u afgesproken maar om 06.15u horen we het vertrouwde geluid van haar autootje in ons grind, ze zijn er al.
Wij en Lioke helemaal zijn blij om haar te zien. Ze ziet er ‘fris’ uit wat erop lijkt dat ze vannacht toch wel redelijk geslapen heeft. Terwijl wij beginnen met de koffers in te laden, het laatse afwasje wordt gedaan en de bedden worden afgetrokken, wandelt ons meisje samen met Bomma, een voor haar voorlopig laatste rondje, met Lio-ke. Om 6.45u zijn we klaar voor vertrek en maakt Ylva een laatste rondje door het huis … “ dag kamertje, dag bed, dag huisje tot over een paar maanden”.
We vertrekkenrichting Brussel en hopen dat we onderweg geen files krijgen want volgens Roel zijn we eigenlijk iets te laat vertrokken. Volgens mij is hij vergeten dat het zaterdagochtend vroeg is en dus geen werkverkeer én heel veel mensen nog vakantie hebben. Ons meisje kroelt met Lio-ke en ik merk dat ze het ‘zwaar’ krijgt. Het besef dat ze hem een tijdje niet gaat zien, komt binnen. Ook Bommatje kijkt stilletjes voor zich uit, ook zij weet dat het (voorlopige) afscheid snel nadert.
De heenreis verloopt voorspoedig, het is niet druk onderweg en om 7.55u rijden we parking P1 van Zaventem binnen. Hier komen we er al snel achter dat we niet alleen zijn en moeten zeker 10 minuten zoeken voor een parkeerplek. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij zeggen dat het even duurde voordat we in de gaten hadden dat alle plekken een oplaadpaal hebben, maar dat je hier ook met een gewone auto mag staan.
Als we een plekje hebben gevonden en de koffers en handbagage uit de auto hebben gehaald (het lijkt alsof we een hele boel vergeten zijn want voor ons doen hebben we echt weinig bij ons), begeven we ons naar de vertrekhal. We vliegen voor de 1ste keer vanuit Brussel en dus is het even zoeken. In de vertrekhal aankomen heerst er een relaxte sfeer. We kijken even op het bord waar we ons moeten melden om in te checken en ook dat hebben we snel gevonden. De rij bij de zelf-check-in is lang maar wij begeven ons naar de balie waar we nog door een echt persoon worden geholpen. We zijn, na de afgelopen weken, het geregel via de computer even helemaal zat.
Voordat we daadwerkelijk bij vriendelijke dame kunnen aanschuiven, worden we al voor de 1ste keer gecontroleerd vandaag en iets in mij zegt me dat het niet de laatste keer gaat zijn. Onze papieren en paspoorten worden gecontroleerd door een, eveneens, vriendelijke mijnheer en we krijgen een groene stikker op ons paspoort. De sticker die, maar dat weten we dan nog niet, nadien heel belangrijk is om te kunnen vertrekken. Vervolgens mogen we door naar de dame, die wederom al onze papieren controleert, en worden onze koffers ingecheckt. Dit is, gezien ons verleden, altijd weer even spannend. Maar geloof het of geloof het niet, we zitten buitengewoon goed deze keer. De koffer van Ylva weegt met 23,6kg het meeste en die van Roel en mij zitten beiden onder de 20kg. Dit is echt voor het eerst in onze reisgeschiedenis, we beginnen het langzaam te leren. Hoe zeggen ze dat: “verstand en wijsheid komt met de jaren”. En ook ons meisje kan opgelucht ademhalen want ze had zich toch wel wat zorgen hierover gemaakt. Of toch om haar koffer.
De dame heeft echter ook een iets mindere boodschap voor ons, en wel dat we nog geen stoelen krijgen toegewezen. Het vliegtuig is n.l. overboekt en ze moeten nog gaan kijken waar we kunnen zitten. Ze belooft ons wel dat we mee mogen. Gelukkig maar want onze koffers zijn al verdwenen.
Als alles is ingecheckt, is het de hoogste tijd voor een, voorlopig, laatste bakkie op Belgische bodem. We zijn al wat gewend qua prijzen, maar hier kunnen ze er ook wat van. Gelukkig hebben we ons eigen lunchpakket bij ons en dus hoeven we enkel een bakkie te kopen. Na een klein halfuurtje wordt het dan echt tijd om afscheid te nemen. Een laatste dikke knuffel voor Bomma en Lio-ke … de traantjes vloeien maar dat mag. En Bomma spreekt de wijze woorden “morgen is het alweer 1 dag minder dat je weer voor even terugkomt”, voor haar is het aftellen duidelijk al begonnen. Lio-ke lijkt het deze keer allemaal niet zo te beseffen en huppelt vrolijk met Bomma mee.
We zwaaien totdat we Bomma, Lio-ke en Willy niet meer zien en lopen dan door naar de douane. Daar vind de 3e controle voor vandaag plaats. Alles maar dan ook alles moet apart in de bakken worden gelegd. De rugzak van Ylva zit zo vol dat ze besluit om deze er gewoon helemaal op te leggen, gevolg haar bak neemt een andere afslag en moet gecontroleerd worden. Gelukkig is de douané die de controle moet doen niet de allervervelenste en heeft hij het flesje (van 100ml) waar het om gaat snel gevonden. Het blijkt dus loos alarm. “Dat flesje valt hun op maar de vijl die ik erin heb zitten niet”. En het schaartje dat ik in mijn handtas heb zitten, hebben ze ook niet gezien.
Als we al onze spullen weer bijelkaar verzameld hebben, lopen we door naar controlepost nr.4. Er staat een hele, hele lange rij maar Roel ziet een bord met daarop de vlag van Canada, Amerika en Groot-Britanië. “Daar moeten wij zijn” en nietsvermoeden lopen we die kant uit en laten de lange rij links van ons liggen. Een wederom vriendelijke jonge man vraagt nog “Americans ?” en braaf zeggen we “ja”.Nog steeds niets in de gaten hebbend. Ik zie wel een bordje hangen met ‘European citezen’ en denk nog “amai gaan er zoveel naar Europa”, maar mijne frank valt nog steeds niet. Als we bij het poortje komen waar we ons paspoort moeten laten lezen en de irisscan, duurt het even maar de poortjes gaan open.
Maar dan … we worden opgewacht door een hele grote, maar weeral, vriendelijke douané die ons erop wijst dat we in de verkeerde rij staan. Dit was de rij voor Amerikanen, Canadezen en Engelsen en niet voor de mensen met deze landen als bestemming.
Owww … foutje … dit hadden we natuurlijk moeten weten met al
onze reiservaring. “En nu?”, “nu niks, dit kan gebeuren en geen probleem. Fijne reis!”. “Dankjewel mijnheer” . En terwijl we naar links keken realiseerden we ons dat we heel veel geluk hadden gehad. Want niet alleen stond er ‘buiten’ een rij, er was ‘binnen’ ook nog een heel stuk waar de mensen stonden te slingeren … de rij van de Phyton is er niks bij. “Mama het is te merken dat u een Belg bent geworden”, als Nederlander was u dat nooit gebeurd”. “Bedankt lieverd, wrijf het nog maar een keer in.
Deze controle heeft een behoorlijk wat tijd opgeleverd en dus is er even tijd om te neuzen bij de winkeltjes waar we voorbij lopen. Maar Roel wil naar de gate omdat we onze stoelen nog moeten vastleggen. Bij de gate aangekomen staat ook hier een lange rij, maar wij moeten ons melden aan een speciale desk. Hier krijgen we te horen dat ze nog steeds geen stoelen voor ons hebben maar dat het goed komt.We nemen plaats en wachten rustig af totdat we opeens worden afgeroepen en de tickets met ons stoelnummer krijgen. We zitten (in 1ste instantie) niet samen maar we kunnen mee en dat is het belangrijkste.
Als om 09.45u het boarden begint, schrikken we van de rij die er staat. Moeten al deze mensen mee in ons vliegtuig ?. We besluiten om even te doen alsof we gek zijn (nu zijn we dat ook wel) en sluiten nadat ze hebben omgeroepen dat iedereen mag gaan boarden, mee aan bij de mensen van groep 3, die mochten n.l als 1ste. door. Het vriendelijke mijnheertje van onze 1ste controle staat ook nu weer hier en controle nr.5 is een feit. Deze wordt snel opgevolgd door controle nr.6 van onze boarding passen en paspoorten en dan kunnen we eindelijk richting het vliegtuig en onze plaatsen innemen. En op het laatste moment toch nog een wissel…. We zitten uiteindelijk wel naast elkaar.
Om 10.45u, 10’ later dan gepland, klinkt het signaal “ready for take-off”. Het vliegtuig komt in beweging en binnen now time zitten we hoog en droog boven in de lucht. Onze gordels dienen we om te laten want we hebben te maken met voortdurende lichte turbulentie.
De uren in de vlieger brengen we door met slapen, eten, muziek luisteren, film kijken, weer slapen en eten, het verslag al een beetje up-to-date houden en overleven. We hebben onderweg n.l zeer turbulent weer en moeten bijna de hele reis onze riemen aanhouden. Ik merk aan mijzelf dat hoe langer het duur, ik steeds beroerder wordt.
En als we dan rond 12.30u (l.t.) de landing beginnen in te zetten, gaat het bijna mis. We maken zo’n enorme luchtval dat het mij begint te draaien voor de ogen. Ik kan nog net optijd een zakje grijpen, wat ik uiteindelijk gelukkig niet heb nodig gehad om te k….. maar wel om te hyperventileren. Ik ben dan ook blij als ik voel dat de wielen de grond raken, dat hebben we weer ‘overleeft’. De piloot (dhr. Verstreepen) verzoekt iedereen om te blijven zitten omdat we eerst nog een stuk moeten taxiën en daarna naar binnen gesleept worden. Hier op John F.Kennedy Airport mogen de vliegtuigen n.l. niet op eigen gelegenheid naar de gate taxiën.
Precies om 13.00u (l.t.) worden we aangelegd aan de gate en dan gaat het feest beginnen. De grote massa meent altijd dat ze allemaal tegelijk het vliegtuig uit kunnen en hebben nog steeds niet in de gaten dat dat niet gaat. Iedereen staat te dringen en te wachten als 1 grote kudde i.p.v. te wachten dat je rij aan de beurt is, dan je spullen pakken en dan kun je zo naar buiten wandelen.
We moeten een klein (voor Amerikaanse begrippen toch) stukje wandelen naar de hal waar we ons moeten opmaken voor nr. 7 en hopelijk laatste controle van vandaag. Eenmaal in de hal aangekomen lijkt het wel voor niks, zo druk is het er. En deze keer is er geen mogelijkheid om de rij een beetje te omzeilen. Dus sluiten we achteraan en kan het slingeren als in de Efteling beginnen. Zelf voel ik mij nog steeds niet oké maar ik moet nog even vol houden. Na ruim een half uur slingeren en het einde nog lang niet in zicht lijkt, hebben we geluk. De rij voor de US citizens is weggewerkt en dus worden we die kant uit gestuurd. Dat gaat opeens een stuk sneller en voordat we het weten staan we oog in oog met een douané die zijn job heel serieus neemt, streng kijkt en praat en waar geen lachje vanaf kan. We worden alle 3 wederom aan een irisscan onderworpen, Roel en ik moeten onze vingerafdrukken achter laten en nadat onze ESTA-formulieren gecontroleerd zijn, mogen we doorlopen. En Ylva, die mag omdat ze een visum heeft gewoon doorlopen.
Het hele gebeuren bij de douane heeft zolang geduurd dat onze koffers allang op de band zijn verschenen en er zelfs al vanaf zijn gehaald. In een grote wirwar van allemaal koffers en andere spullen mogen we die van ons gaan zoeken. Gelukkig heb ik om de handvaten Hawaïslingers slingers gedraaid. Roel vond dit belachelijk en overbodig, maar nu komt het goed van pas want hierdoor zien we onze koffers op afstand al staan. We zien ze staan, maar erbij geraken dat is een ander paar mouwen want ze staan helemaal ingebouwd. Als het uiteindelijk is gelukt, kunnen we eindelijk op weg naar buiten.
In de aankomsthal kijken we onze ogen uit naar de bordjes van iedereen die wordt opgehaald. Het krioelt er en gelukkig hoeven wij onze naam niet te zoeken want je ziet door de bomen het bos niet. Nee, wij kunnen en mogen gewoon naar buiten lopen om op zoek te gaan naar een Uber. Tenminste dat denken we, maar we zijn nog niet goed en wel buiten of we worden al aangesproken met de vraag “taxi of Uber?”. Als we zeggen “Uber” worden we in 1ste instantie doorverwezen maar als de chauffeur ziet hoe weinig bagage we maar bij ons hebben, vraagt hij waar we heen moeten en worden we in no time door hem meegenomen naar zijn auto. Het moet allemaal heel snel gaan want hij staat illegaal geparkeerd en voordat we het weten zitten we al in de auto en zijn we onderweg. We krijgen nog niet te kans om te vragen wat het ons gaat kosten.
De chauffeur verteld ons dat het ongeveer een 3 kwartier rijden is, afhankelijk van de drukte, naar ons hotel. Echt de kans om goed rond te kijken krijgen we niet want hij scheurt als een heuse formule 1 coureur over de snelweg en door de straten. Van maximum snelheid heeft hij nog nooit gehoord, zijn claxons gebruikt hij regelmatig en op een bepaald moment waant hij zich zelfs een vrachtwagen door op een rijstrook te gaan rijden die alleen voor vrachtwagens bedoeld is. Hij wint er veel tijd mee, maar mijn misselijk- en duizeligheid komt het niet ten goede.
Eenmaal in het hartje van NY aangekomen ontdekt hij dat verschillende straten, als gevolg van een dodelijke steekpartij gisterenavond, zijn afgesloten. Dit betekend dat hij ons niet voor het hotel kan afzetten en even snel als we in de auto zaten, worden we er ook weer uitgezet en moeten we nog 2 blokken zelf lopen. Kosten $200 en graag contant betalen. We hebben nog niet gepind en dus wordt het schrapen om het geld bijenkaar te krijgen. En of we ons genaaid voelen?. Dat voelen we ons zeker maar dat besef komt pas later. Op het moment zelf ging het allemaal zo snel.
Met onze koffers wandelen we 2 blokken verder, wat opzicht goed te doen is, en binnen een paar minuten bereiken we ons hotel, ‘Hotel Riu Manhattan Times Sqoare’. Een vriendelijke receptioniste heet ons van harte welkom en vraagt of we een goed reis hebben gehad. Voor het gemak zeggen we maar “yes”. Ze checkt ons in en deelt ons mede dat we nog $200 aan servicekosten en taxen dienen te betalen. Goedemorgen!. We zijn nog geen uur hier en al $400 lichter … “welkom in New York”.
Volgens de juffrouw hebben we een hele mooie familie kamer met “beautiful vieuw” op de 25ste verdieping. De verwachtingen zijn hoog gespannen, benieuwd in welke suite we terecht gaan komen. Nou laat suite maar weg, want als we op de kamer aankomen, schrikken we wel een beetje. Niet omdat het geen mooie kamer is, maar voor een familie kamer is ze toch wel wat klein uitgevallen en the vieuw is minder beautiful dan verwacht. Zijn wij het nu te goed gewend of zijn de begrippen hier anders en maken ze hier alles nicer en bigger dan het in werkelijkheid is?.
Affin … we zullen het ermee moeten doen. In NY kost elke vierkante meter veel geld dus het is eigenlijk ook wel logisch dat ze hier geen giga kamers hebben. Omdat we op doorreis zijn, leven we normaal gezien uit de koffer maar dat gaat nu niet. Er is geen plaats om de koffers neer te leggen en dus ben ik heel blij met de mooie tasjes waarin ik al onze kleren heb ingepakt. Deze leg ik in de beperkte kastruimte en de koffers die schuiven we dicht (want open zijn ze te breed en passen ze niet) onder het bed. Keurig en niks meer aan doen.
Eigenlijk zijn we heel moe (bij ons thuis is het immers al 21.00u en we zijn al van 5.30u op) en het liefste gingen we slapen.Maar als we nu gaan slapen dan verslapen we ons en komen we niet in het ritme van hier. We besluiten dan ook om al eens een 1ste kennismakings- en orientatierondje te gaan maken. Als eens even snuiven aan wat we de komende dagen gaan zien en beleven. En zoals we als snel ontdekken, op Times Square is altijd wat te beleven. We kijken onze ogen uit naar de verschillende typen mensen die er zijn, maar vergapen ons ook al aan de hoge gebouwen, de vele lichtreclames en genieten van de vele straatartiesten.
We wandelen of beter gezegd slenteren zo’n 2-2,5 uur rond en dan is Roel er wel even klaar mee. Hij begint langzaam trek te krijgen en stelt voor om ergens een hapje te gaan eten. Ylva heeft tijdens de wandeling een leuk tentje zien liggen en wil daar graag naartoe. Het is een klein stukje terug wandelen en zo zitten we niet veel later bij ‘Brooklyn diner’. Een leuk knus en gezellig zaakje in typisch Amerikaanse stijl ingericht. We bestellen ons alle 3 wat kleins en laten het ons smaken. Bij mijn menu zit ook een milkshake en die is overheerlijk.
Wordt je normaal gezien van eten fit, bij ons begint de man met de hamer toch toe te slaan. We besluiten dan ook om na het eten terug naar het hotel te gaan … het is mooi geweest voor vandaag. Op de kamer drinken we nog een lekker theetje wat we ons gelukkig kunnen maken me onze eigen meegebrachte waterkoker. Springen we nog snel even onder de douche en gaan daarna gestrekt. Het is een hele lange maar ook mooie 1ste dag geweest. Benieuwd naar wat morgen ons gaat brengen.
Welterusten en slaap lekker!.
De Maïskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 78533
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 191
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => New York
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/164_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => het-is-zover
)
)
)
[_currentPageNumber:protected] => 4
[_filter:protected] =>
[_itemCountPerPage:protected] => 15
[_pageCount:protected] => 4
[_pageRange:protected] => 10
[_pages:protected] => stdClass Object
(
[pageCount] => 4
[itemCountPerPage] => 15
[first] => 1
[current] => 4
[last] => 4
[previous] => 3
[pagesInRange] => Array
(
[1] => 1
[2] => 2
[3] => 3
[4] => 4
)
[firstPageInRange] => 1
[lastPageInRange] => 4
[currentItemCount] => 15
[totalItemCount] => 60
[firstItemNumber] => 46
[lastItemNumber] => 60
)
[_view:protected] =>
)
[breadcrumb] =>
>
Reisverslagen
[styleSheet] => https://cdn.easyapps.nl/578/css/style.css
)
Hoback - Verenigde Staten 
