)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Verenigde Staten
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype Object
(
[_defaultDoctype:protected] => HTML4_LOOSE
[_registry:protected] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[doctypes] => Array
(
[XHTML11] =>
[XHTML1_STRICT] =>
[XHTML1_TRANSITIONAL] =>
[XHTML1_FRAMESET] =>
[XHTML1_RDFA] =>
[XHTML_BASIC1] =>
[XHTML5] =>
[HTML4_STRICT] =>
[HTML4_LOOSE] =>
[HTML4_FRAMESET] =>
[HTML5] =>
)
[doctype] => HTML4_LOOSE
)
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_Doctype
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink Object
(
[_itemKeys:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => href
[2] => hreflang
[3] => id
[4] => media
[5] => rel
[6] => rev
[7] => type
[8] => title
[9] => extras
[10] => sizes
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadLink
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Verenigde Staten
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadScript] => Zend_View_Helper_HeadScript Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadScript
[_arbitraryAttributes:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureScriptType:protected] =>
[_captureScriptAttrs:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_optionalAttributes:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => defer
[2] => language
[3] => src
)
[_requiredAttributes:protected] => Array
(
[0] => type
)
[useCdata] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Verenigde Staten
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[InlineScript] => Zend_View_Helper_InlineScript Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_InlineScript
[_arbitraryAttributes:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureScriptType:protected] =>
[_captureScriptAttrs:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_optionalAttributes:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => defer
[2] => language
[3] => src
)
[_requiredAttributes:protected] => Array
(
[0] => type
)
[useCdata] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Verenigde Staten
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadTitle] => Zend_View_Helper_HeadTitle Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadTitle
[_translate:protected] =>
[_translator:protected] =>
[_defaultAttachOrder:protected] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Verenigde Staten
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Verenigde Staten
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[PartialLoop] => Zend_View_Helper_PartialLoop Object
(
[partialCounter:protected] => 15
[_objectKey:protected] =>
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[PaginationControl] => Zend_View_Helper_PaginationControl Object
(
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Partial] => Zend_View_Helper_Partial Object
(
[_objectKey:protected] =>
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Url] => Zend_View_Helper_Url Object
(
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
)
[_helperLoaded:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_helperLoadedDir:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filter:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterClass:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterLoaded:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterLoadedDir:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_escape:Zend_View_Abstract:private] => htmlspecialchars
[_encoding:Zend_View_Abstract:private] => UTF-8
[_lfiProtectionOn:Zend_View_Abstract:private] => 1
[_loaders:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[filter] => Zend_Loader_PluginLoader Object
(
[_loadedPluginPaths:protected] => Array
(
)
[_loadedPlugins:protected] => Array
(
)
[_prefixToPaths:protected] => Array
(
[Zend_View_Filter_] => Array
(
[0] => Zend/View/Filter/
[1] => ./views/filters/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/filters/
)
)
[_useStaticRegistry:protected] =>
)
[helper] => Zend_Loader_PluginLoader Object
(
[_loadedPluginPaths:protected] => Array
(
)
[_loadedPlugins:protected] => Array
(
[HeadMeta] => Zend_View_Helper_HeadMeta
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink
[HeadScript] => Zend_View_Helper_HeadScript
[InlineScript] => Zend_View_Helper_InlineScript
[HeadTitle] => Zend_View_Helper_HeadTitle
[PartialLoop] => Zend_View_Helper_PartialLoop
[Slugify] => TravelLog\View\Helper\Slugify
[DateTime] => TravelLog\View\Helper\DateTime
[Url] => Zend_View_Helper_Url
[ClickTracking] => TravelLog\View\Helper\ClickTracking
[TruncateWords] => TravelLog\View\Helper\TruncateWords
[PaginationControl] => Zend_View_Helper_PaginationControl
[Partial] => Zend_View_Helper_Partial
)
[_prefixToPaths:protected] => Array
(
[Zend_View_Helper_] => Array
(
[0] => Zend/View/Helper/
[1] => ./views/helpers/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/helpers/
)
[TravelLog\View\Helper\] => Array
(
[0] => /srv/www/tl-www/website/application/library/TravelLog/View/Helper/
)
)
[_useStaticRegistry:protected] =>
)
)
[_loaderTypes:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[0] => filter
[1] => helper
)
[_strictVars:Zend_View_Abstract:private] =>
[module] => home
[controller] => verenigde-staten
[action] => reisverslagen
[exception] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
(
[_previous:Zend_Exception:private] =>
[message:protected] => Invalid controller specified (verenigde-staten)
[string:Exception:private] =>
[code:protected] => 0
[file:protected] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Controller/Dispatcher/Standard.php
[line:protected] => 248
[trace:Exception:private] => Array
(
[0] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Controller/Front.php
[line] => 954
[function] => dispatch
[class] => Zend_Controller_Dispatcher_Standard
[type] => ->
[args] => Array
(
[0] => Zend_Controller_Request_Http Object
(
[_paramSources:protected] => Array
(
[0] => _GET
[1] => _POST
)
[_requestUri:protected] => /verenigde-staten/reisverslagen/p/1/page/3
[_baseUrl:protected] =>
[_basePath:protected] =>
[_pathInfo:protected] => verenigde-staten/reisverslagen/p/1/page/3
[_params:protected] => Array
(
[controller] => verenigde-staten
[action] => reisverslagen
[p] => 1
[page] => 3
[module] => home
[error_handler] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[exception] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
*RECURSION*
[type] => EXCEPTION_NO_CONTROLLER
[request] => Zend_Controller_Request_Http Object
(
[_paramSources:protected] => Array
(
[0] => _GET
[1] => _POST
)
[_requestUri:protected] => /verenigde-staten/reisverslagen/p/1/page/3
[_baseUrl:protected] =>
[_basePath:protected] =>
[_pathInfo:protected] => verenigde-staten/reisverslagen/p/1/page/3
[_params:protected] => Array
(
[controller] => verenigde-staten
[action] => reisverslagen
[p] => 1
[page] => 3
[module] => home
)
[_rawBody:protected] =>
[_aliases:protected] => Array
(
)
[_dispatched:protected] => 1
[_module:protected] => home
[_moduleKey:protected] => module
[_controller:protected] => verenigde-staten
[_controllerKey:protected] => controller
[_action:protected] => reisverslagen
[_actionKey:protected] => action
)
)
)
[continentId] => 6
[countryId] => 196
)
[_rawBody:protected] =>
[_aliases:protected] => Array
(
)
[_dispatched:protected] => 1
[_module:protected] => home
[_moduleKey:protected] => module
[_controller:protected] => reports
[_controllerKey:protected] => controller
[_action:protected] => index
[_actionKey:protected] => action
)
[1] => Zend_Controller_Response_Http Object
(
[_body:protected] => Array
(
[default] =>
)
[_exceptions:protected] => Array
(
[0] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
*RECURSION*
)
[_headers:protected] => Array
(
)
[_headersRaw:protected] => Array
(
)
[_httpResponseCode:protected] => 200
[_isRedirect:protected] =>
[_renderExceptions:protected] =>
[headersSentThrowsException] => 1
)
)
)
[1] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Application/Bootstrap/Bootstrap.php
[line] => 97
[function] => dispatch
[class] => Zend_Controller_Front
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
[2] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Application.php
[line] => 366
[function] => run
[class] => Zend_Application_Bootstrap_Bootstrap
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
[3] => Array
(
[file] => /srv/www/tl-www/website/public/index.php
[line] => 220
[function] => run
[class] => Zend_Application
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
)
[previous:Exception:private] =>
)
[currentUserId] => 0
[currentUserName] =>
[domainName] => waarbenjij.nu
[protocol] => https://
[cdnRoot] => https://cdn.easyapps.nl/
[cdn] => https://cdn.easyapps.nl/578/
[notificationWindow] =>
[customBannerParameters] => Array
(
)
[analyticsDomain] => .waarbenjij.nu
[analyticsCode] => UA-109425-7
[analyticsClickTracking] =>
[allContinents] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 1
[name] => Afrika
[nameSlugified] => afrika
[nameSlugifiedCrc32] => 1586791595
[info] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 2
[name] => Azië
[nameSlugified] => azie
[nameSlugifiedCrc32] => 1918887877
[info] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 3
[name] => Centraal-Amerika
[nameSlugified] => centraal-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 4250903019
[info] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 4
[name] => Europa
[nameSlugified] => europa
[nameSlugifiedCrc32] => 1342086343
[info] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 5
[name] => Midden Oosten
[nameSlugified] => midden-oosten
[nameSlugifiedCrc32] => 3432809701
[info] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 6
[name] => Noord-Amerika
[nameSlugified] => noord-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 20851603
[info] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 7
[name] => Oceanië
[nameSlugified] => oceanie
[nameSlugifiedCrc32] => 1997821390
[info] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 8
[name] => Rusland
[nameSlugified] => rusland
[nameSlugifiedCrc32] => 2319586005
[info] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 9
[name] => Zuid-Amerika
[nameSlugified] => zuid-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 2250637612
[info] =>
)
)
[allCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 209
[isoCode] => af
[name] => Afghanistan
[nameSlugified] => afghanistan
[continentId] => 2
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 254
[isoCode] => ax
[name] => Åland
[nameSlugified] => aland
[continentId] => 4
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 242
[isoCode] => us
[name] => Alaska
[nameSlugified] => alaska
[continentId] => 6
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 1
[isoCode] => al
[name] => Albanië
[nameSlugified] => albanie
[continentId] => 4
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 2
[isoCode] => dz
[name] => Algerije
[nameSlugified] => algerije
[continentId] => 1
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 3
[isoCode] => as
[name] => Amerikaans Samoa
[nameSlugified] => amerikaans-samoa
[continentId] => 7
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 190
[isoCode] => vi
[name] => Amerikaanse maagdeneilanden
[nameSlugified] => amerikaanse-maagdeneilanden
[continentId] => 3
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 4
[isoCode] => ad
[name] => Andorra
[nameSlugified] => andorra
[continentId] => 4
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 5
[isoCode] => ao
[name] => Angola
[nameSlugified] => angola
[continentId] => 1
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 6
[isoCode] => ai
[name] => Anguilla
[nameSlugified] => anguilla
[continentId] => 3
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 212
[isoCode] => aq
[name] => Antarctica
[nameSlugified] => antarctica
[continentId] => 9
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 7
[isoCode] => ag
[name] => Antigua
[nameSlugified] => antigua
[continentId] => 3
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 8
[isoCode] => ar
[name] => Argentinië
[nameSlugified] => argentinie
[continentId] => 9
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 9
[isoCode] => am
[name] => Armenië
[nameSlugified] => armenie
[continentId] => 2
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 10
[isoCode] => aw
[name] => Aruba
[nameSlugified] => aruba
[continentId] => 3
)
[15] => stdClass Object
(
[countryId] => 11
[isoCode] => au
[name] => Australië
[nameSlugified] => australie
[continentId] => 7
)
[16] => stdClass Object
(
[countryId] => 13
[isoCode] => az
[name] => Azerbeidjan
[nameSlugified] => azerbeidjan
[continentId] => 2
)
[17] => stdClass Object
(
[countryId] => 14
[isoCode] => bs
[name] => Bahama's
[nameSlugified] => bahama-s
[continentId] => 3
)
[18] => stdClass Object
(
[countryId] => 15
[isoCode] => bh
[name] => Bahrain
[nameSlugified] => bahrain
[continentId] => 5
)
[19] => stdClass Object
(
[countryId] => 16
[isoCode] => bd
[name] => Bangladesh
[nameSlugified] => bangladesh
[continentId] => 2
)
[20] => stdClass Object
(
[countryId] => 17
[isoCode] => bb
[name] => Barbados
[nameSlugified] => barbados
[continentId] => 3
)
[21] => stdClass Object
(
[countryId] => 19
[isoCode] => be
[name] => België
[nameSlugified] => belgie
[continentId] => 4
)
[22] => stdClass Object
(
[countryId] => 20
[isoCode] => bz
[name] => Belize
[nameSlugified] => belize
[continentId] => 1
)
[23] => stdClass Object
(
[countryId] => 21
[isoCode] => bj
[name] => Benin
[nameSlugified] => benin
[continentId] => 1
)
[24] => stdClass Object
(
[countryId] => 22
[isoCode] => bm
[name] => Bermuda
[nameSlugified] => bermuda
[continentId] => 6
)
[25] => stdClass Object
(
[countryId] => 23
[isoCode] => bt
[name] => Bhutan
[nameSlugified] => bhutan
[continentId] => 2
)
[26] => stdClass Object
(
[countryId] => 24
[isoCode] => bo
[name] => Bolivia
[nameSlugified] => bolivia
[continentId] => 9
)
[27] => stdClass Object
(
[countryId] => 252
[isoCode] => bq
[name] => Bonaire
[nameSlugified] => bonaire
[continentId] => 9
)
[28] => stdClass Object
(
[countryId] => 217
[isoCode] => ba
[name] => Bosnië en Herzegovina
[nameSlugified] => bosnie-en-herzegovina
[continentId] => 4
)
[29] => stdClass Object
(
[countryId] => 25
[isoCode] => bw
[name] => Botswana
[nameSlugified] => botswana
[continentId] => 1
)
[30] => stdClass Object
(
[countryId] => 226
[isoCode] => bv
[name] => Bouve Eilanden
[nameSlugified] => bouve-eilanden
[continentId] => 7
)
[31] => stdClass Object
(
[countryId] => 26
[isoCode] => br
[name] => Brazilië
[nameSlugified] => brazilie
[continentId] => 9
)
[32] => stdClass Object
(
[countryId] => 229
[isoCode] => io
[name] => Brits Territorium
[nameSlugified] => brits-territorium
[continentId] => 2
)
[33] => stdClass Object
(
[countryId] => 27
[isoCode] => vg
[name] => Britse maagdeneilanden
[nameSlugified] => britse-maagdeneilanden
[continentId] => 7
)
[34] => stdClass Object
(
[countryId] => 28
[isoCode] => bn
[name] => Brunei
[nameSlugified] => brunei
[continentId] => 2
)
[35] => stdClass Object
(
[countryId] => 29
[isoCode] => bg
[name] => Bulgarije
[nameSlugified] => bulgarije
[continentId] => 4
)
[36] => stdClass Object
(
[countryId] => 30
[isoCode] => bf
[name] => Burkina Faso
[nameSlugified] => burkina-faso
[continentId] => 1
)
[37] => stdClass Object
(
[countryId] => 31
[isoCode] => bi
[name] => Burundi
[nameSlugified] => burundi
[continentId] => 1
)
[38] => stdClass Object
(
[countryId] => 32
[isoCode] => kh
[name] => Cambodja
[nameSlugified] => cambodja
[continentId] => 2
)
[39] => stdClass Object
(
[countryId] => 34
[isoCode] => ca
[name] => Canada
[nameSlugified] => canada
[continentId] => 6
)
[40] => stdClass Object
(
[countryId] => 36
[isoCode] => ky
[name] => Cayman Eilanden
[nameSlugified] => cayman-eilanden
[continentId] => 3
)
[41] => stdClass Object
(
[countryId] => 37
[isoCode] => cf
[name] => Centraal Afrikaanse Republiek
[nameSlugified] => centraal-afrikaanse-republiek
[continentId] => 1
)
[42] => stdClass Object
(
[countryId] => 40
[isoCode] => cl
[name] => Chili
[nameSlugified] => chili
[continentId] => 9
)
[43] => stdClass Object
(
[countryId] => 41
[isoCode] => cn
[name] => China
[nameSlugified] => china
[continentId] => 2
)
[44] => stdClass Object
(
[countryId] => 42
[isoCode] => co
[name] => Colombia
[nameSlugified] => colombia
[continentId] => 9
)
[45] => stdClass Object
(
[countryId] => 231
[isoCode] => km
[name] => Comoros
[nameSlugified] => comoros
[continentId] => 7
)
[46] => stdClass Object
(
[countryId] => 43
[isoCode] => cg
[name] => Congo - Brazzaville
[nameSlugified] => congo-brazzaville
[continentId] => 1
)
[47] => stdClass Object
(
[countryId] => 44
[isoCode] => cd
[name] => Congo, Democratische Republiek v
[nameSlugified] => congo-democratische-republiek-v
[continentId] => 1
)
[48] => stdClass Object
(
[countryId] => 45
[isoCode] => ck
[name] => Cook Eilanden
[nameSlugified] => cook-eilanden
[continentId] => 7
)
[49] => stdClass Object
(
[countryId] => 46
[isoCode] => cr
[name] => Costa Rica
[nameSlugified] => costa-rica
[continentId] => 3
)
[50] => stdClass Object
(
[countryId] => 208
[isoCode] => cu
[name] => Cuba
[nameSlugified] => cuba
[continentId] => 3
)
[51] => stdClass Object
(
[countryId] => 251
[isoCode] => cw
[name] => Curaçao
[nameSlugified] => curacao
[continentId] => 9
)
[52] => stdClass Object
(
[countryId] => 48
[isoCode] => cy
[name] => Cyprus
[nameSlugified] => cyprus
[continentId] => 5
)
[53] => stdClass Object
(
[countryId] => 249
[isoCode] => gx
[name] => De ruimte
[nameSlugified] => de-ruimte
[continentId] => 0
)
[54] => stdClass Object
(
[countryId] => 50
[isoCode] => dk
[name] => Denemarken
[nameSlugified] => denemarken
[continentId] => 4
)
[55] => stdClass Object
(
[countryId] => 51
[isoCode] => dj
[name] => Djibouti
[nameSlugified] => djibouti
[continentId] => 1
)
[56] => stdClass Object
(
[countryId] => 52
[isoCode] => dm
[name] => Dominica
[nameSlugified] => dominica
[continentId] => 3
)
[57] => stdClass Object
(
[countryId] => 53
[isoCode] => do
[name] => Dominicaanse Republiek
[nameSlugified] => dominicaanse-republiek
[continentId] => 3
)
[58] => stdClass Object
(
[countryId] => 70
[isoCode] => de
[name] => Duitsland
[nameSlugified] => duitsland
[continentId] => 4
)
[59] => stdClass Object
(
[countryId] => 54
[isoCode] => ec
[name] => Ecuador
[nameSlugified] => ecuador
[continentId] => 9
)
[60] => stdClass Object
(
[countryId] => 55
[isoCode] => eg
[name] => Egypte
[nameSlugified] => egypte
[continentId] => 1
)
[61] => stdClass Object
(
[countryId] => 56
[isoCode] => sv
[name] => El Salvador
[nameSlugified] => el-salvador
[continentId] => 3
)
[62] => stdClass Object
(
[countryId] => 57
[isoCode] => gq
[name] => Equatoriaal Guinea
[nameSlugified] => equatoriaal-guinea
[continentId] => 1
)
[63] => stdClass Object
(
[countryId] => 58
[isoCode] => er
[name] => Eritrea
[nameSlugified] => eritrea
[continentId] => 1
)
[64] => stdClass Object
(
[countryId] => 59
[isoCode] => ee
[name] => Estland
[nameSlugified] => estland
[continentId] => 4
)
[65] => stdClass Object
(
[countryId] => 60
[isoCode] => et
[name] => Ethiopië
[nameSlugified] => ethiopie
[continentId] => 1
)
[66] => stdClass Object
(
[countryId] => 219
[isoCode] => fk
[name] => Falkland Eilanden
[nameSlugified] => falkland-eilanden
[continentId] => 9
)
[67] => stdClass Object
(
[countryId] => 61
[isoCode] => fo
[name] => Faroe eilanden
[nameSlugified] => faroe-eilanden
[continentId] => 4
)
[68] => stdClass Object
(
[countryId] => 62
[isoCode] => fj
[name] => Fiji
[nameSlugified] => fiji
[continentId] => 7
)
[69] => stdClass Object
(
[countryId] => 148
[isoCode] => ph
[name] => Filipijnen
[nameSlugified] => filipijnen
[continentId] => 2
)
[70] => stdClass Object
(
[countryId] => 63
[isoCode] => fi
[name] => Finland
[nameSlugified] => finland
[continentId] => 4
)
[71] => stdClass Object
(
[countryId] => 64
[isoCode] => fr
[name] => Frankrijk
[nameSlugified] => frankrijk
[continentId] => 4
)
[72] => stdClass Object
(
[countryId] => 65
[isoCode] => gf
[name] => Frans Guiana
[nameSlugified] => frans-guiana
[continentId] => 9
)
[73] => stdClass Object
(
[countryId] => 66
[isoCode] => pf
[name] => Frans Polynesië
[nameSlugified] => frans-polynesie
[continentId] => 7
)
[74] => stdClass Object
(
[countryId] => 67
[isoCode] => ga
[name] => Gabon
[nameSlugified] => gabon
[continentId] => 1
)
[75] => stdClass Object
(
[countryId] => 68
[isoCode] => gm
[name] => Gambia
[nameSlugified] => gambia
[continentId] => 1
)
[76] => stdClass Object
(
[countryId] => 69
[isoCode] => ge
[name] => Georgië
[nameSlugified] => georgie
[continentId] => 2
)
[77] => stdClass Object
(
[countryId] => 71
[isoCode] => gh
[name] => Ghana
[nameSlugified] => ghana
[continentId] => 1
)
[78] => stdClass Object
(
[countryId] => 72
[isoCode] => gi
[name] => Gibraltar
[nameSlugified] => gibraltar
[continentId] => 4
)
[79] => stdClass Object
(
[countryId] => 73
[isoCode] => gd
[name] => Granada
[nameSlugified] => granada
[continentId] => 4
)
[80] => stdClass Object
(
[countryId] => 74
[isoCode] => gr
[name] => Griekenland
[nameSlugified] => griekenland
[continentId] => 4
)
[81] => stdClass Object
(
[countryId] => 75
[isoCode] => gl
[name] => Groenland
[nameSlugified] => groenland
[continentId] => 4
)
[82] => stdClass Object
(
[countryId] => 76
[isoCode] => gp
[name] => Guadeloupe
[nameSlugified] => guadeloupe
[continentId] => 3
)
[83] => stdClass Object
(
[countryId] => 77
[isoCode] => gu
[name] => Guam
[nameSlugified] => guam
[continentId] => 7
)
[84] => stdClass Object
(
[countryId] => 78
[isoCode] => gt
[name] => Guatemala
[nameSlugified] => guatemala
[continentId] => 3
)
[85] => stdClass Object
(
[countryId] => 80
[isoCode] => gn
[name] => Guinea
[nameSlugified] => guinea
[continentId] => 1
)
[86] => stdClass Object
(
[countryId] => 79
[isoCode] => gw
[name] => Guinea-Bissau
[nameSlugified] => guinea-bissau
[continentId] => 1
)
[87] => stdClass Object
(
[countryId] => 81
[isoCode] => gy
[name] => Guyana
[nameSlugified] => guyana
[continentId] => 9
)
[88] => stdClass Object
(
[countryId] => 82
[isoCode] => ht
[name] => Haïti
[nameSlugified] => haiti
[continentId] => 3
)
[89] => stdClass Object
(
[countryId] => 248
[isoCode] => hi
[name] => Hawaï
[nameSlugified] => hawai
[continentId] => 6
)
[90] => stdClass Object
(
[countryId] => 228
[isoCode] => hm
[name] => Heard en Mc Donald Eilanden
[nameSlugified] => heard-en-mc-donald-eilanden
[continentId] => 7
)
[91] => stdClass Object
(
[countryId] => 83
[isoCode] => hn
[name] => Honduras
[nameSlugified] => honduras
[continentId] => 3
)
[92] => stdClass Object
(
[countryId] => 84
[isoCode] => hk
[name] => Hong Kong
[nameSlugified] => hong-kong
[continentId] => 2
)
[93] => stdClass Object
(
[countryId] => 85
[isoCode] => hu
[name] => Hongarije
[nameSlugified] => hongarije
[continentId] => 4
)
[94] => stdClass Object
(
[countryId] => 91
[isoCode] => ie
[name] => Ierland
[nameSlugified] => ierland
[continentId] => 4
)
[95] => stdClass Object
(
[countryId] => 86
[isoCode] => is
[name] => IJsland
[nameSlugified] => ijsland
[continentId] => 4
)
[96] => stdClass Object
(
[countryId] => 87
[isoCode] => in
[name] => India
[nameSlugified] => india
[continentId] => 2
)
[97] => stdClass Object
(
[countryId] => 88
[isoCode] => id
[name] => Indonesië
[nameSlugified] => indonesie
[continentId] => 2
)
[98] => stdClass Object
(
[countryId] => 90
[isoCode] => iq
[name] => Irak
[nameSlugified] => irak
[continentId] => 5
)
[99] => stdClass Object
(
[countryId] => 89
[isoCode] => ir
[name] => Iran
[nameSlugified] => iran
[continentId] => 5
)
[100] => stdClass Object
(
[countryId] => 92
[isoCode] => il
[name] => Israel
[nameSlugified] => israel
[continentId] => 5
)
[101] => stdClass Object
(
[countryId] => 93
[isoCode] => it
[name] => Italië
[nameSlugified] => italie
[continentId] => 4
)
[102] => stdClass Object
(
[countryId] => 94
[isoCode] => ci
[name] => Ivoorkust
[nameSlugified] => ivoorkust
[continentId] => 1
)
[103] => stdClass Object
(
[countryId] => 95
[isoCode] => jm
[name] => Jamaica
[nameSlugified] => jamaica
[continentId] => 3
)
[104] => stdClass Object
(
[countryId] => 96
[isoCode] => jp
[name] => Japan
[nameSlugified] => japan
[continentId] => 2
)
[105] => stdClass Object
(
[countryId] => 203
[isoCode] => ye
[name] => Jemen
[nameSlugified] => jemen
[continentId] => 5
)
[106] => stdClass Object
(
[countryId] => 97
[isoCode] => jo
[name] => Jordanië
[nameSlugified] => jordanie
[continentId] => 5
)
[107] => stdClass Object
(
[countryId] => 35
[isoCode] => cv
[name] => Kaap Verdië
[nameSlugified] => kaap-verdie
[continentId] => 3
)
[108] => stdClass Object
(
[countryId] => 33
[isoCode] => cm
[name] => Kameroen
[nameSlugified] => kameroen
[continentId] => 1
)
[109] => stdClass Object
(
[countryId] => 39
[isoCode] => cs
[name] => Kanaaleilanden
[nameSlugified] => kanaaleilanden
[continentId] => 4
)
[110] => stdClass Object
(
[countryId] => 98
[isoCode] => kz
[name] => Kazachstan
[nameSlugified] => kazachstan
[continentId] => 2
)
[111] => stdClass Object
(
[countryId] => 99
[isoCode] => ke
[name] => Kenia
[nameSlugified] => kenia
[continentId] => 1
)
[112] => stdClass Object
(
[countryId] => 227
[isoCode] => cx
[name] => Kerst Eiland
[nameSlugified] => kerst-eiland
[continentId] => 7
)
[113] => stdClass Object
(
[countryId] => 230
[isoCode] => ki
[name] => Kiribati
[nameSlugified] => kiribati
[continentId] => 7
)
[114] => stdClass Object
(
[countryId] => 100
[isoCode] => kw
[name] => Koeweit
[nameSlugified] => koeweit
[continentId] => 5
)
[115] => stdClass Object
(
[countryId] => 243
[isoCode] => kx
[name] => Kosovo
[nameSlugified] => kosovo
[continentId] => 4
)
[116] => stdClass Object
(
[countryId] => 47
[isoCode] => hr
[name] => Kroatië
[nameSlugified] => kroatie
[continentId] => 4
)
[117] => stdClass Object
(
[countryId] => 101
[isoCode] => kg
[name] => Kyrgizië
[nameSlugified] => kyrgizie
[continentId] => 2
)
[118] => stdClass Object
(
[countryId] => 102
[isoCode] => la
[name] => Laos
[nameSlugified] => laos
[continentId] => 2
)
[119] => stdClass Object
(
[countryId] => 105
[isoCode] => ls
[name] => Lesotho
[nameSlugified] => lesotho
[continentId] => 1
)
[120] => stdClass Object
(
[countryId] => 103
[isoCode] => lv
[name] => Letland
[nameSlugified] => letland
[continentId] => 4
)
[121] => stdClass Object
(
[countryId] => 104
[isoCode] => lb
[name] => Libanon
[nameSlugified] => libanon
[continentId] => 5
)
[122] => stdClass Object
(
[countryId] => 106
[isoCode] => lr
[name] => Liberië
[nameSlugified] => liberie
[continentId] => 1
)
[123] => stdClass Object
(
[countryId] => 107
[isoCode] => ly
[name] => Libië
[nameSlugified] => libie
[continentId] => 1
)
[124] => stdClass Object
(
[countryId] => 108
[isoCode] => li
[name] => Liechtenstein
[nameSlugified] => liechtenstein
[continentId] => 4
)
[125] => stdClass Object
(
[countryId] => 109
[isoCode] => lt
[name] => Litouwen
[nameSlugified] => litouwen
[continentId] => 4
)
[126] => stdClass Object
(
[countryId] => 110
[isoCode] => lu
[name] => Luxemburg
[nameSlugified] => luxemburg
[continentId] => 4
)
[127] => stdClass Object
(
[countryId] => 111
[isoCode] => mo
[name] => Macau
[nameSlugified] => macau
[continentId] => 2
)
[128] => stdClass Object
(
[countryId] => 112
[isoCode] => mk
[name] => Macedonië
[nameSlugified] => macedonie
[continentId] => 4
)
[129] => stdClass Object
(
[countryId] => 113
[isoCode] => mg
[name] => Madagascar
[nameSlugified] => madagascar
[continentId] => 1
)
[130] => stdClass Object
(
[countryId] => 114
[isoCode] => mw
[name] => Malawi
[nameSlugified] => malawi
[continentId] => 1
)
[131] => stdClass Object
(
[countryId] => 221
[isoCode] => mv
[name] => Malediven
[nameSlugified] => malediven
[continentId] => 2
)
[132] => stdClass Object
(
[countryId] => 115
[isoCode] => my
[name] => Maleisië
[nameSlugified] => maleisie
[continentId] => 2
)
[133] => stdClass Object
(
[countryId] => 116
[isoCode] => ml
[name] => Mali
[nameSlugified] => mali
[continentId] => 1
)
[134] => stdClass Object
(
[countryId] => 117
[isoCode] => mt
[name] => Malta
[nameSlugified] => malta
[continentId] => 4
)
[135] => stdClass Object
(
[countryId] => 128
[isoCode] => ma
[name] => Marokko
[nameSlugified] => marokko
[continentId] => 1
)
[136] => stdClass Object
(
[countryId] => 118
[isoCode] => mh
[name] => Marshall eilanden
[nameSlugified] => marshall-eilanden
[continentId] => 7
)
[137] => stdClass Object
(
[countryId] => 119
[isoCode] => mq
[name] => Martinique
[nameSlugified] => martinique
[continentId] => 3
)
[138] => stdClass Object
(
[countryId] => 120
[isoCode] => mr
[name] => Mauritanië
[nameSlugified] => mauritanie
[continentId] => 1
)
[139] => stdClass Object
(
[countryId] => 121
[isoCode] => mu
[name] => Mauritius
[nameSlugified] => mauritius
[continentId] => 3
)
[140] => stdClass Object
(
[countryId] => 241
[isoCode] => yt
[name] => Mayotte
[nameSlugified] => mayotte
[continentId] => 7
)
[141] => stdClass Object
(
[countryId] => 122
[isoCode] => mx
[name] => Mexico
[nameSlugified] => mexico
[continentId] => 6
)
[142] => stdClass Object
(
[countryId] => 123
[isoCode] => fm
[name] => Micronesië
[nameSlugified] => micronesie
[continentId] => 7
)
[143] => stdClass Object
(
[countryId] => 124
[isoCode] => md
[name] => Moldavië
[nameSlugified] => moldavie
[continentId] => 4
)
[144] => stdClass Object
(
[countryId] => 125
[isoCode] => mc
[name] => Monaco
[nameSlugified] => monaco
[continentId] => 4
)
[145] => stdClass Object
(
[countryId] => 126
[isoCode] => mn
[name] => Mongolië
[nameSlugified] => mongolie
[continentId] => 2
)
[146] => stdClass Object
(
[countryId] => 244
[isoCode] => me
[name] => Montenegro
[nameSlugified] => montenegro
[continentId] => 4
)
[147] => stdClass Object
(
[countryId] => 127
[isoCode] => ms
[name] => Montserat
[nameSlugified] => montserat
[continentId] => 9
)
[148] => stdClass Object
(
[countryId] => 129
[isoCode] => mz
[name] => Mozambique
[nameSlugified] => mozambique
[continentId] => 1
)
[149] => stdClass Object
(
[countryId] => 130
[isoCode] => mm
[name] => Myanmar
[nameSlugified] => myanmar
[continentId] => 2
)
[150] => stdClass Object
(
[countryId] => 131
[isoCode] => na
[name] => Namibië
[nameSlugified] => namibie
[continentId] => 1
)
[151] => stdClass Object
(
[countryId] => 233
[isoCode] => nr
[name] => Nauru
[nameSlugified] => nauru
[continentId] => 7
)
[152] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[isoCode] => nl
[name] => Nederland
[nameSlugified] => nederland
[continentId] => 4
)
[153] => stdClass Object
(
[countryId] => 133
[isoCode] => cw
[name] => Nederlandse Antillen
[nameSlugified] => nederlandse-antillen
[continentId] => 3
)
[154] => stdClass Object
(
[countryId] => 132
[isoCode] => np
[name] => Nepal
[nameSlugified] => nepal
[continentId] => 2
)
[155] => stdClass Object
(
[countryId] => 137
[isoCode] => ni
[name] => Nicaragua
[nameSlugified] => nicaragua
[continentId] => 3
)
[156] => stdClass Object
(
[countryId] => 135
[isoCode] => nc
[name] => Nieuw Caledonië
[nameSlugified] => nieuw-caledonie
[continentId] => 7
)
[157] => stdClass Object
(
[countryId] => 136
[isoCode] => nz
[name] => Nieuw Zeeland
[nameSlugified] => nieuw-zeeland
[continentId] => 7
)
[158] => stdClass Object
(
[countryId] => 138
[isoCode] => ne
[name] => Niger
[nameSlugified] => niger
[continentId] => 1
)
[159] => stdClass Object
(
[countryId] => 139
[isoCode] => ng
[name] => Nigeria
[nameSlugified] => nigeria
[continentId] => 1
)
[160] => stdClass Object
(
[countryId] => 234
[isoCode] => nu
[name] => Niue
[nameSlugified] => niue
[continentId] => 7
)
[161] => stdClass Object
(
[countryId] => 210
[isoCode] => kp
[name] => Noord-Korea
[nameSlugified] => noord-korea
[continentId] => 2
)
[162] => stdClass Object
(
[countryId] => 216
[isoCode] => nt
[name] => Noordpool
[nameSlugified] => noordpool
[continentId] => 4
)
[163] => stdClass Object
(
[countryId] => 140
[isoCode] => no
[name] => Noorwegen
[nameSlugified] => noorwegen
[continentId] => 4
)
[164] => stdClass Object
(
[countryId] => 232
[isoCode] => nf
[name] => Norfolk Eilanden
[nameSlugified] => norfolk-eilanden
[continentId] => 7
)
[165] => stdClass Object
(
[countryId] => 191
[isoCode] => ug
[name] => Oeganda
[nameSlugified] => oeganda
[continentId] => 1
)
[166] => stdClass Object
(
[countryId] => 192
[isoCode] => ua
[name] => Oekraïne
[nameSlugified] => oekraine
[continentId] => 4
)
[167] => stdClass Object
(
[countryId] => 197
[isoCode] => uz
[name] => Oezbekistan
[nameSlugified] => oezbekistan
[continentId] => 2
)
[168] => stdClass Object
(
[countryId] => 141
[isoCode] => om
[name] => Oman
[nameSlugified] => oman
[continentId] => 5
)
[169] => stdClass Object
(
[countryId] => 218
[isoCode] => tl
[name] => Oost Timor
[nameSlugified] => oost-timor
[continentId] => 2
)
[170] => stdClass Object
(
[countryId] => 12
[isoCode] => at
[name] => Oostenrijk
[nameSlugified] => oostenrijk
[continentId] => 4
)
[171] => stdClass Object
(
[countryId] => 246
[isoCode] => rn
[name] => Paaseiland
[nameSlugified] => paaseiland
[continentId] => 7
)
[172] => stdClass Object
(
[countryId] => 142
[isoCode] => pk
[name] => Pakistan
[nameSlugified] => pakistan
[continentId] => 2
)
[173] => stdClass Object
(
[countryId] => 143
[isoCode] => pw
[name] => Palau
[nameSlugified] => palau
[continentId] => 7
)
[174] => stdClass Object
(
[countryId] => 214
[isoCode] => ps
[name] => Palestina
[nameSlugified] => palestina
[continentId] => 5
)
[175] => stdClass Object
(
[countryId] => 144
[isoCode] => pa
[name] => Panama
[nameSlugified] => panama
[continentId] => 3
)
[176] => stdClass Object
(
[countryId] => 145
[isoCode] => pg
[name] => Papua Nieuw Guinea
[nameSlugified] => papua-nieuw-guinea
[continentId] => 7
)
[177] => stdClass Object
(
[countryId] => 146
[isoCode] => py
[name] => Paraguay
[nameSlugified] => paraguay
[continentId] => 9
)
[178] => stdClass Object
(
[countryId] => 147
[isoCode] => pe
[name] => Peru
[nameSlugified] => peru
[continentId] => 9
)
[179] => stdClass Object
(
[countryId] => 236
[isoCode] => pn
[name] => Pitcairn
[nameSlugified] => pitcairn
[continentId] => 7
)
[180] => stdClass Object
(
[countryId] => 149
[isoCode] => pl
[name] => Polen
[nameSlugified] => polen
[continentId] => 4
)
[181] => stdClass Object
(
[countryId] => 150
[isoCode] => pt
[name] => Portugal
[nameSlugified] => portugal
[continentId] => 4
)
[182] => stdClass Object
(
[countryId] => 151
[isoCode] => pr
[name] => Puerto Rico
[nameSlugified] => puerto-rico
[continentId] => 3
)
[183] => stdClass Object
(
[countryId] => 152
[isoCode] => qa
[name] => Qatar
[nameSlugified] => qatar
[continentId] => 5
)
[184] => stdClass Object
(
[countryId] => 999
[isoCode] => rr
[name] => reisinspiratie
[nameSlugified] => reisinspiratie
[continentId] => 4
)
[185] => stdClass Object
(
[countryId] => 153
[isoCode] => re
[name] => Réunion
[nameSlugified] => reunion
[continentId] => 1
)
[186] => stdClass Object
(
[countryId] => 154
[isoCode] => ro
[name] => Roemenië
[nameSlugified] => roemenie
[continentId] => 4
)
[187] => stdClass Object
(
[countryId] => 155
[isoCode] => ru
[name] => Rusland
[nameSlugified] => rusland
[continentId] => 4
)
[188] => stdClass Object
(
[countryId] => 156
[isoCode] => rw
[name] => Rwanda
[nameSlugified] => rwanda
[continentId] => 1
)
[189] => stdClass Object
(
[countryId] => 157
[isoCode] => mp
[name] => Saipan
[nameSlugified] => saipan
[continentId] => 7
)
[190] => stdClass Object
(
[countryId] => 222
[isoCode] => ws
[name] => Samoa
[nameSlugified] => samoa
[continentId] => 7
)
[191] => stdClass Object
(
[countryId] => 158
[isoCode] => sm
[name] => San Marino
[nameSlugified] => san-marino
[continentId] => 4
)
[192] => stdClass Object
(
[countryId] => 239
[isoCode] => st
[name] => Sao Tome en Principe
[nameSlugified] => sao-tome-en-principe
[continentId] => 1
)
[193] => stdClass Object
(
[countryId] => 159
[isoCode] => sa
[name] => Saudi Arabië
[nameSlugified] => saudi-arabie
[continentId] => 5
)
[194] => stdClass Object
(
[countryId] => 160
[isoCode] => sn
[name] => Senegal
[nameSlugified] => senegal
[continentId] => 1
)
[195] => stdClass Object
(
[countryId] => 247
[isoCode] => rs
[name] => Servië
[nameSlugified] => servie
[continentId] => 4
)
[196] => stdClass Object
(
[countryId] => 207
[isoCode] => yu
[name] => Servie en Montenegro
[nameSlugified] => servie-en-montenegro
[continentId] => 4
)
[197] => stdClass Object
(
[countryId] => 161
[isoCode] => sc
[name] => Seychellen
[nameSlugified] => seychellen
[continentId] => 1
)
[198] => stdClass Object
(
[countryId] => 162
[isoCode] => sl
[name] => Sierra Leone
[nameSlugified] => sierra-leone
[continentId] => 1
)
[199] => stdClass Object
(
[countryId] => 163
[isoCode] => sg
[name] => Singapore
[nameSlugified] => singapore
[continentId] => 2
)
[200] => stdClass Object
(
[countryId] => 238
[isoCode] => sh
[name] => Sint Helena
[nameSlugified] => sint-helena
[continentId] => 7
)
[201] => stdClass Object
(
[countryId] => 253
[isoCode] => cx
[name] => Sint Maarten
[nameSlugified] => sint-maarten
[continentId] => 3
)
[202] => stdClass Object
(
[countryId] => 235
[isoCode] => pm
[name] => Sint Pierre en Miquelon
[nameSlugified] => sint-pierre-en-miquelon
[continentId] => 7
)
[203] => stdClass Object
(
[countryId] => 165
[isoCode] => si
[name] => Slovenië
[nameSlugified] => slovenie
[continentId] => 4
)
[204] => stdClass Object
(
[countryId] => 164
[isoCode] => sk
[name] => Slowaakse Republiek
[nameSlugified] => slowaakse-republiek
[continentId] => 4
)
[205] => stdClass Object
(
[countryId] => 175
[isoCode] => sd
[name] => Soedan
[nameSlugified] => soedan
[continentId] => 1
)
[206] => stdClass Object
(
[countryId] => 237
[isoCode] => sb
[name] => Solomon Eilanden
[nameSlugified] => solomon-eilanden
[continentId] => 7
)
[207] => stdClass Object
(
[countryId] => 166
[isoCode] => so
[name] => Somalië
[nameSlugified] => somalie
[continentId] => 1
)
[208] => stdClass Object
(
[countryId] => 250
[isoCode] => ss
[name] => South Sudan
[nameSlugified] => south-sudan
[continentId] => 1
)
[209] => stdClass Object
(
[countryId] => 169
[isoCode] => es
[name] => Spanje
[nameSlugified] => spanje
[continentId] => 4
)
[210] => stdClass Object
(
[countryId] => 211
[isoCode] => sj
[name] => Spitsbergen
[nameSlugified] => spitsbergen
[continentId] => 4
)
[211] => stdClass Object
(
[countryId] => 170
[isoCode] => lk
[name] => Sri Lanka
[nameSlugified] => sri-lanka
[continentId] => 2
)
[212] => stdClass Object
(
[countryId] => 172
[isoCode] => kn
[name] => St. Kitts and Nevis
[nameSlugified] => st-kitts-and-nevis
[continentId] => 3
)
[213] => stdClass Object
(
[countryId] => 173
[isoCode] => lc
[name] => St. Lucia
[nameSlugified] => st-lucia
[continentId] => 3
)
[214] => stdClass Object
(
[countryId] => 174
[isoCode] => vc
[name] => St. Vincent
[nameSlugified] => st-vincent
[continentId] => 3
)
[215] => stdClass Object
(
[countryId] => 176
[isoCode] => sr
[name] => Suriname
[nameSlugified] => suriname
[continentId] => 9
)
[216] => stdClass Object
(
[countryId] => 177
[isoCode] => sz
[name] => Swaziland
[nameSlugified] => swaziland
[continentId] => 1
)
[217] => stdClass Object
(
[countryId] => 180
[isoCode] => sy
[name] => Syrië
[nameSlugified] => syrie
[continentId] => 5
)
[218] => stdClass Object
(
[countryId] => 181
[isoCode] => tw
[name] => Taiwan
[nameSlugified] => taiwan
[continentId] => 2
)
[219] => stdClass Object
(
[countryId] => 213
[isoCode] => tj
[name] => Tajikistan
[nameSlugified] => tajikistan
[continentId] => 2
)
[220] => stdClass Object
(
[countryId] => 182
[isoCode] => tz
[name] => Tanzania
[nameSlugified] => tanzania
[continentId] => 1
)
[221] => stdClass Object
(
[countryId] => 183
[isoCode] => th
[name] => Thailand
[nameSlugified] => thailand
[continentId] => 2
)
[222] => stdClass Object
(
[countryId] => 220
[isoCode] => tb
[name] => Tibet
[nameSlugified] => tibet
[continentId] => 2
)
[223] => stdClass Object
(
[countryId] => 184
[isoCode] => tg
[name] => Togo
[nameSlugified] => togo
[continentId] => 1
)
[224] => stdClass Object
(
[countryId] => 240
[isoCode] => tk
[name] => Tokelau
[nameSlugified] => tokelau
[continentId] => 7
)
[225] => stdClass Object
(
[countryId] => 223
[isoCode] => to
[name] => Tonga
[nameSlugified] => tonga
[continentId] => 7
)
[226] => stdClass Object
(
[countryId] => 185
[isoCode] => tt
[name] => Trinidad en Tobago
[nameSlugified] => trinidad-en-tobago
[continentId] => 3
)
[227] => stdClass Object
(
[countryId] => 38
[isoCode] => td
[name] => Tsjaad
[nameSlugified] => tsjaad
[continentId] => 1
)
[228] => stdClass Object
(
[countryId] => 49
[isoCode] => cz
[name] => Tsjechische Republiek
[nameSlugified] => tsjechische-republiek
[continentId] => 4
)
[229] => stdClass Object
(
[countryId] => 186
[isoCode] => tn
[name] => Tunesië
[nameSlugified] => tunesie
[continentId] => 1
)
[230] => stdClass Object
(
[countryId] => 187
[isoCode] => tr
[name] => Turkije
[nameSlugified] => turkije
[continentId] => 5
)
[231] => stdClass Object
(
[countryId] => 188
[isoCode] => tm
[name] => Turkmenistan
[nameSlugified] => turkmenistan
[continentId] => 2
)
[232] => stdClass Object
(
[countryId] => 189
[isoCode] => tc
[name] => Turkse en Caicos Eilanden
[nameSlugified] => turkse-en-caicos-eilanden
[continentId] => 3
)
[233] => stdClass Object
(
[countryId] => 245
[isoCode] => tv
[name] => Tuvalu
[nameSlugified] => tuvalu
[continentId] => 7
)
[234] => stdClass Object
(
[countryId] => 195
[isoCode] => uy
[name] => Uruguay
[nameSlugified] => uruguay
[continentId] => 9
)
[235] => stdClass Object
(
[countryId] => 198
[isoCode] => vu
[name] => Vanuatu
[nameSlugified] => vanuatu
[continentId] => 7
)
[236] => stdClass Object
(
[countryId] => 199
[isoCode] => va
[name] => Vaticaanstad
[nameSlugified] => vaticaanstad
[continentId] => 4
)
[237] => stdClass Object
(
[countryId] => 200
[isoCode] => ve
[name] => Venezuela
[nameSlugified] => venezuela
[continentId] => 9
)
[238] => stdClass Object
(
[countryId] => 194
[isoCode] => gb
[name] => Verenigd Koninkrijk
[nameSlugified] => verenigd-koninkrijk
[continentId] => 4
)
[239] => stdClass Object
(
[countryId] => 193
[isoCode] => ae
[name] => Verenigde Arabische Emiraten
[nameSlugified] => verenigde-arabische-emiraten
[continentId] => 5
)
[240] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[isoCode] => us
[name] => Verenigde Staten
[nameSlugified] => verenigde-staten
[continentId] => 6
)
[241] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[isoCode] => vn
[name] => Vietnam
[nameSlugified] => vietnam
[continentId] => 2
)
[242] => stdClass Object
(
[countryId] => 202
[isoCode] => wf
[name] => Wallis & Futuna
[nameSlugified] => wallis-futuna
[continentId] => 7
)
[243] => stdClass Object
(
[countryId] => 215
[isoCode] => eh
[name] => Westelijke Sahara
[nameSlugified] => westelijke-sahara
[continentId] => 1
)
[244] => stdClass Object
(
[countryId] => 18
[isoCode] => by
[name] => Wit-Rusland
[nameSlugified] => wit-rusland
[continentId] => 4
)
[245] => stdClass Object
(
[countryId] => 204
[isoCode] => zm
[name] => Zambia
[nameSlugified] => zambia
[continentId] => 1
)
[246] => stdClass Object
(
[countryId] => 205
[isoCode] => zw
[name] => Zimbabwe
[nameSlugified] => zimbabwe
[continentId] => 1
)
[247] => stdClass Object
(
[countryId] => 171
[isoCode] => gs
[name] => Zuid Georgia
[nameSlugified] => zuid-georgia
[continentId] => 3
)
[248] => stdClass Object
(
[countryId] => 250
[isoCode] => ss
[name] => Zuid Sudan
[nameSlugified] => zuid-sudan
[continentId] => 1
)
[249] => stdClass Object
(
[countryId] => 167
[isoCode] => za
[name] => Zuid-Afrika
[nameSlugified] => zuid-afrika
[continentId] => 1
)
[250] => stdClass Object
(
[countryId] => 168
[isoCode] => kr
[name] => Zuid-Korea
[nameSlugified] => zuid-korea
[continentId] => 2
)
[251] => stdClass Object
(
[countryId] => 178
[isoCode] => se
[name] => Zweden
[nameSlugified] => zweden
[continentId] => 4
)
[252] => stdClass Object
(
[countryId] => 179
[isoCode] => ch
[name] => Zwitserland
[nameSlugified] => zwitserland
[continentId] => 4
)
)
[portalTicker] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[userId] => 442264
[username] => inekesreizen
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/default/profile_50x50.jpg
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/default/profile_105x105.jpg
[currentContinentId] => 4
[currentContinentName] => Europa
[currentContinentNameSlugified] => europa
[currentCountryNameSlugified] => nederland
[currentCountryName] => Nederland
[currentCountryIsoCode] => nl
[currentCountryId] => 134
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 70
[countryName] => Duitsland
[countryIsoCode] => de
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 12
[countryName] => Oostenrijk
[countryIsoCode] => at
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 47
[countryName] => Kroatië
[countryIsoCode] => hr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 34
[countryName] => Canada
[countryIsoCode] => ca
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
)
[name] =>
[firstName] =>
[reportsCount] => 50
[travelsCount] => 2
)
[1] => stdClass Object
(
[userId] => 464047
[username] => usniniasen
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/default/profile_50x50.jpg
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/default/profile_105x105.jpg
[currentContinentId] => 6
[currentContinentName] => Noord-Amerika
[currentContinentNameSlugified] => noord-amerika
[currentCountryNameSlugified] => verenigde-staten
[currentCountryName] => Verenigde Staten
[currentCountryIsoCode] => us
[currentCountryId] => 196
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
)
[name] =>
[firstName] =>
[reportsCount] => 7
[travelsCount] => 1
)
[2] => stdClass Object
(
[userId] => 59208
[username] => annemiekkamphuis
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/059/208_50x50.jpg?r=0
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/059/208_105x105.jpg?r=0
[currentContinentId] => 6
[currentContinentName] => Noord-Amerika
[currentContinentNameSlugified] => noord-amerika
[currentCountryNameSlugified] => verenigde-staten
[currentCountryName] => Verenigde Staten
[currentCountryIsoCode] => us
[currentCountryId] => 196
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 14
[countryName] => Bahama's
[countryIsoCode] => bs
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 122
[countryName] => Mexico
[countryIsoCode] => mx
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 96
[countryName] => Japan
[countryIsoCode] => jp
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 169
[countryName] => Spanje
[countryIsoCode] => es
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 10
[countryName] => Aruba
[countryIsoCode] => aw
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 70
[countryName] => Duitsland
[countryIsoCode] => de
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 179
[countryName] => Zwitserland
[countryIsoCode] => ch
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 190
[countryName] => Amerikaanse maagdeneilanden
[countryIsoCode] => vi
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 64
[countryName] => Frankrijk
[countryIsoCode] => fr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 168
[countryName] => Zuid-Korea
[countryIsoCode] => kr
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 193
[countryName] => Verenigde Arabische Emiraten
[countryIsoCode] => ae
[continentId] => 5
[continentName] => Midden Oosten
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 12
[countryName] => Oostenrijk
[countryIsoCode] => at
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 93
[countryName] => Italië
[countryIsoCode] => it
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[15] => stdClass Object
(
[countryId] => 194
[countryName] => Verenigd Koninkrijk
[countryIsoCode] => gb
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[16] => stdClass Object
(
[countryId] => 34
[countryName] => Canada
[countryIsoCode] => ca
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
[17] => stdClass Object
(
[countryId] => 125
[countryName] => Monaco
[countryIsoCode] => mc
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[18] => stdClass Object
(
[countryId] => 41
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[19] => stdClass Object
(
[countryId] => 11
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[continentId] => 7
[continentName] => Oceanië
)
[20] => stdClass Object
(
[countryId] => 136
[countryName] => Nieuw Zeeland
[countryIsoCode] => nz
[continentId] => 7
[continentName] => Oceanië
)
[21] => stdClass Object
(
[countryId] => 150
[countryName] => Portugal
[countryIsoCode] => pt
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
)
[name] => Annemiek Kamphuis
[firstName] => Annemiek
[reportsCount] => 464
[travelsCount] => 1
)
[3] => stdClass Object
(
[userId] => 298176
[username] => flyingtothewest
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/298/176_50x50.jpg?r=0
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/298/176_105x105.jpg?r=0
[currentContinentId] => 6
[currentContinentName] => Noord-Amerika
[currentContinentNameSlugified] => noord-amerika
[currentCountryNameSlugified] => verenigde-staten
[currentCountryName] => Verenigde Staten
[currentCountryIsoCode] => us
[currentCountryId] => 196
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 86
[countryName] => IJsland
[countryIsoCode] => is
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 167
[countryName] => Zuid-Afrika
[countryIsoCode] => za
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 85
[countryName] => Hongarije
[countryIsoCode] => hu
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 169
[countryName] => Spanje
[countryIsoCode] => es
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 194
[countryName] => Verenigd Koninkrijk
[countryIsoCode] => gb
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 64
[countryName] => Frankrijk
[countryIsoCode] => fr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 150
[countryName] => Portugal
[countryIsoCode] => pt
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 17
[countryName] => Barbados
[countryIsoCode] => bb
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 172
[countryName] => St. Kitts and Nevis
[countryIsoCode] => kn
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 7
[countryName] => Antigua
[countryIsoCode] => ag
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 52
[countryName] => Dominica
[countryIsoCode] => dm
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 119
[countryName] => Martinique
[countryIsoCode] => mq
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
)
[name] => Ingrid Vogels
[firstName] => Ingrid
[reportsCount] => 223
[travelsCount] => 21
)
)
[latestNews] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[newsId] => 137
[date] => 2026-02-10
[title] => Praktische tips voor een ontspannen autoreis
[text] =>
Met de auto op reis gaan blijft één van de fijnste manieren om vrijheid te voelen. Je bepaalt zelf je tempo, je route en je stops. Geen wachtrijen, geen bagagelimieten, geen vaste schema’s. Maar die vrijheid werkt alleen echt als je je reis goed aanpakt. Zonder voorbereiding wordt een roadtrip al snel vermoeiend in plaats van ontspannend. Met de juiste mindset en een paar slimme keuzes maak je van elke rit een onvergetelijke ervaring.
Veel stress ontstaat al vóór vertrek. Te veel kilometers per dag, te weinig rustmomenten en te hoge verwachtingen.
Probeer je reisdagen niet voller te proppen dan nodig. Vier tot zes uur rijden per dag is voor de meeste mensen meer dan genoeg. Zo hou je tijd over om onderweg te stoppen, iets te eten, een wandeling te maken of gewoon even niets te doen.
Plan je grote lijnen, maar laat ruimte voor spontaniteit. Soms is het net die onverwachte afslag die je bij het mooiste uitzicht brengt.
Op lange ritten merk je snel wat echt telt: een goede zithouding, weinig rijgeluid en een stabiel gevoel op de weg. Niet hoe snel je gaat, maar hoe ontspannen je aankomt.
Elektrisch rijden op vakantie klinkt voor sommigen nog spannend, maar in de praktijk valt het goed mee.
Bovendien ontdek je onderweg vaak leuke plekken bij laadstations: parkjes, cafés, kleine dorpen waar je anders gewoon voorbij zou rijden.
Het kost je tien minuten en kan uren stress besparen.
Wie nog op zoek is naar een betrouwbare auto, vindt vandaag veel opties online. Zo is Touring CarSelect een platform waar je rustig kunt kijken naar recente tweedehandswagens met garantie, zonder de typische showroomdruk. Dat is handig als je zonder zorgen wil vertrekken.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => praktische-tips-voor-een-ontspannen-autoreis
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/137/137_1.jpg
)
[1] => stdClass Object
(
[newsId] => 135
[date] => 2026-01-28
[title] => Van droom naar bezit: hoe je verantwoord een boot of tweede huis koopt
[text] =>
Stel: je bent al jaren fan van reizen, van vrijheid op het water of de geur van dennen in een bos en je overweegt om een boot of vakantiehuis te kopen. Het klinkt als de ultieme droom: een eigen stekkie voor weekends en vakanties, zonder telkens iets te huren of in een druk hotel te zitten. Maar voordat je die stap zet, is het slim om eerst goed na te denken.
Een eigen boot of vakantiehuis heeft veel aantrekkingskracht: het is jouw eigen plek om tot rust te komen, weg van dagelijkse beslommeringen. Je bepaalt zelf wanneer je gaat, met wie, en hoe lang je blijft. Voor veel reizigers voelt het als een rustpunt.
Tegelijkertijd is bezit geen vanzelfsprekendheid: het brengt verplichtingen en kosten mee die je niet moet onderschatten. Een vakantiehuis of boot is geen hotel of huurwoning. Je bent verantwoordelijk voor onderhoud, stalling, verzekering en alle bijkomende lasten. Denk bijvoorbeeld aan onvoorziene uitgaven voor reparaties, extra kosten bij verhuur of seizoensgebonden beperkingen die het gebruik beïnvloeden.
Of je nu kiest voor een boot of vakantiehuis: de locatie bepaalt veel. Hoe ver is het van je ‘thuis’? Hoe vaak ga je echt? Als je slechts één of twee weekenden per jaar kunt gaan, is het de vraag of de investering de moeite waard is.
De meeste experts raden aan om vóór aankoop te huren of te logeren op een vergelijkbare plek, om te ervaren of het écht bij je past.
Bij een vakantiehuis moet je ook uitzoeken wat de lokale regels zijn. In Nederland is permanente bewoning van een recreatiewoning bijvoorbeeld niet altijd toegestaan.
Ook kan de omgeving of het seizoen invloed hebben op het gebruiksgemak. Bij een boot spelen zaken als vaargebied, ligplaatsen en bereikbaarheid een rol.
De koopprijs is vaak nog maar het begin. Denk aan overdrachtsbelasting, notariskosten en soms advieskosten. Daarna komen de vaste lasten: energie, belastingen, verzekeringen, onderhoud en eventuele park- of ligplaatskosten.
Winterstalling en antifoulingPeriodiek motoronderhoud en keuringBrandstof, waterkaarten, havengeldenEen recreatiewoning vraagt om structureel onderhoud van zowel binnen- als buitenzijde, denk aan schilderwerk, dakonderhoud, cv-installaties of tuinbeheer. Vergeet ook niet de kosten voor schoonmaak bij verhuur of een lokale beheerder.
Kostenvoorbeeld
Reken voor een bescheiden vakantiewoning op €3.000–€6.000 vaste lasten per jaar. Voor een middelgrote boot al snel €2.500–€4.000, afhankelijk van gebruik en stalling.
Wat past beter bij jou: boot of vakantiehuis?
Een boot biedt ultieme flexibiliteit. Je kunt meerdere locaties aandoen, je ‘verplaatst’ je vakantieplek als het ware. Dat is perfect voor mensen die houden van avontuur op het water en zich makkelijk kunnen aanpassen. Tegelijkertijd vraagt een boot intensief onderhoud, en zijn de jaarlijkse kosten vaak hoger dan verwacht. Zeker als je er niet zelf veel aan doet.
Een vakantiehuis is stabieler qua investering. Je kiest voor een vaste plek die je naar eigen smaak kunt inrichten en verbeteren. Bovendien kun je het huis mogelijk (deels) verhuren als je er zelf niet bent. De keerzijde: minder mobiliteit, en ook hier zijn er terugkerende kosten die vaak onderschat worden.
Let op: De waardeontwikkeling van een vakantiehuis kan aantrekkelijk zijn, maar dit is sterk afhankelijk van locatie, onderhoud en regelgeving.
Een slimme investering bescherm je met een goede verzekering
Welke keuze je ook maakt, je koopt geen luxeproduct maar een bezit met waarde. En waarde vraagt om bescherming. Het risico op schade door brand, storm, inbraak of ongelukjes is niet te vermijden maar je kunt je er wel goed tegen wapenen.
Daarom is het verstandig om je vanaf het begin goed te laten adviseren over passende verzekeringen. Eerdmans is verzekeringsspecialist voor recreatie die precies weet wat belangrijk is bij het verzekeren van een boot of vakantiehuis. Denk aan dekking voor schade, aansprakelijkheid, inboedel of milieuschade.
Wat als je droom verandert?
Een boot of vakantiehuis koop je vaak met het idee om er jarenlang van te genieten. Maar levens veranderen. Misschien gebruik je het minder dan gedacht, wil je overstappen op een ander type vaartuig of woning, of komt er een moment dat je de investering liever liquide maakt. Dan is het goed om een plan B te hebben.
- Restwaarde en marktvraag: Boten schrijven doorgaans sneller af dan recreatiewoningen. Een goed onderhouden huis op een gewilde locatie kan zijn waarde behouden of zelfs stijgen, zeker bij schaarste.
- Verkoopproces: Bij een vakantiehuis moet je denken aan een verkoopmakelaar, juridische afhandeling (zeker in het buitenland), en eventueel het afkopen van erfpacht of parkcontracten. Voor een boot: registratie, keuring en mogelijk btw-status.
- Verhuren als tussenstap: Als verkoop nog geen optie is, kun je overwegen om (tijdelijk) te verhuren om kosten te dekken. Let dan wel op extra regels, vergunningen en verzekeringseisen.
Tip: Bepaal bij aankoop al wat je ideale gebruikstermijn is. Zo kun je tijdig inspelen op veranderingen en voorkom je dat het bezit een last wordt.
Maak van jouw droom een doordacht plan
Een eigen boot of vakantiehuis kopen is fantastisch. Het kan jouw reislust en behoefte aan vrijheid vervullen. Maar de droom wordt pas echt duurzaam als je realistisch bent over kosten, tijd, onderhoud en verzekeringen.
Neem de tijd om te rekenen, plannen en vergelijken. Kijk of de investering bij je levensstijl past, en maak gebruik van de juiste expertise. Zo wordt je vakantiedroom geen zorgenpost, maar een plek waar je jaar na jaar van kunt genieten.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => van-droom-naar-bezit-hoe-je-verantwoord-een-boot-of-tweede-huis-koopt
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/135/135_1.jpg
)
[2] => stdClass Object
(
[newsId] => 136
[date] => 2025-12-30
[title] => Vrijheid onderweg begint met overzicht
[text] => De paradox van vrijheid
Reizen staat voor vrijheid. Geen vaste routine, geen agenda, alleen jij en de weg die zich ontvouwt. Toch weet elke reiziger dat echte vrijheid niet ontstaat uit chaos, maar uit overzicht. Wanneer je weet waar je bent, wat je nodig hebt en hoe je keuzes maakt, wordt reizen pas echt zorgeloos. Dat geldt voor alles onderweg: je route, je bagage, je geld en zelfs de manier waarop je met technologie omgaat. In een wereld waarin innovatie snel vooruitgaat draait vrijheid steeds meer om inzicht.
De voorbereiding als fundament
Spontaan reizen klinkt romantisch, maar zelfs de meest vrije avonturier plant bewust. Een goede voorbereiding betekent niet dat je alles vastlegt, maar dat je ruimte creëert voor improvisatie. Door inzicht te hebben in je budget, je documenten en je route, kun je met vertrouwen loslaten. Overzicht is geen beperking, maar een hulpmiddel. Het maakt dat je keuzes kunt maken zonder stress, omdat je weet wat je achterlaat en waar je naartoe wilt.
Rust in plaats van controle
Overzicht geeft rust. Niet omdat alles voorspelbaar wordt, maar omdat je beter weet hoe je kunt omgaan met het onverwachte. Een gemiste trein, een omweg of een vertraging voelt minder zwaar als je grip houdt op het geheel.
Digitale vrijheid onderweg
Reizen anno nu is digitaal. Van tickets tot navigatie, van reserveringen tot communicatie: bijna alles gebeurt online. Dat brengt gemak, maar ook verantwoordelijkheid. De moderne reiziger kiest bewust hoe hij technologie gebruikt. Digitale innovaties laten zien hoe transparantie en flexibiliteit hand in hand kunnen gaan. Ze helpen ons niet om méér vast te leggen, maar om slimmer te plannen.
Balans tussen plannen en genieten
De kunst van reizen is weten wanneer je moet plannen en wanneer je moet loslaten. Te veel voorbereiding kan spontaniteit doden, maar te weinig overzicht zorgt voor onrust. De balans ligt ergens in het midden. Door vooraf te bedenken wat belangrijk is, of dat nu je budget, vervoer of gezondheid is, maak je ruimte om onderweg te genieten.
Een reis zonder zorgen is een reis met aandacht
Vrijheid is niet hetzelfde als impulsiviteit. Wie met aandacht reist, ziet meer, voelt meer en beleeft meer. Overzicht helpt om dat bewustzijn vast te houden, ook in een wereld vol prikkels en keuzes.
Slim omgaan met middelen
Wie reist, weet dat geld niet alleen een praktisch hulpmiddel is, maar ook invloed heeft op rust en vrijheid. Een overzicht van wat je hebt en wat je uitgeeft voorkomt onnodige stress. Door bewust te kiezen hoe je je middelen beheert, digitaal of contant, houd je de regie. Ook nieuwe vormen van technologie, zoals ethereum, maken het makkelijker om inzicht te krijgen in waarde, transacties en mogelijkheden, waar ter wereld je ook bent.
Vrijheid is weten wat genoeg is
Een van de mooiste lessen van reizen is leren wat je écht nodig hebt. Vaak blijkt dat veel minder te zijn dan je denkt. Overzicht helpt om dat te ontdekken. Niet alleen in spullen, maar ook in keuzes. Wanneer je weet wat belangrijk is, kun je de rest loslaten. Dat geldt voor bagage, maar ook voor verwachtingen.
Inzicht als kompas
Inzicht vervangt geen avontuur, maar maakt het dieper. Het helpt je bewuster te reizen en beter te begrijpen wat je onderweg zoekt. Of het nu gaat om een lange roadtrip, een wereldreis of een weekend in eigen land: inzicht is je kompas. Het laat zien waar je vandaan komt, waar je nu bent en waar je naartoe wilt.
Vrijheid door bewust leven
Vrijheid onderweg is meer dan bewegen, het is leven met intentie. Wie bewust reist, kiest niet voor het drukste schema, maar voor het rijkste moment. Overzicht maakt dat mogelijk. In een tijd waarin reizen, technologie en financiën steeds meer met elkaar verweven zijn, wordt inzicht de sleutel tot rust. Ethereum is daar een mooi symbool van: een systeem dat draait om transparantie en autonomie, net als reizen zelf. Want echte vrijheid is niet weglopen van structuur, maar het bewust kiezen van richting.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => vrijheid-onderweg-begint-met-overzicht
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/136/136_1.jpg
)
)
[topCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[continentId] => 6
[countryId] => 196
[reportCount] => 31
[pictureCount] => 65535
[position] => 1
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => US
[continentName] => Noord-Amerika
)
[1] => stdClass Object
(
[continentId] => 6
[countryId] => 122
[reportCount] => 2
[pictureCount] => 43090
[position] => 2
[countryName] => Mexico
[countryIsoCode] => MX
[continentName] => Noord-Amerika
)
)
[countryId] => 196
[countryName] => Verenigde Staten
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
[countryPopulation] => 0
[countrySurface] => 0
[capitalCityLongitude] => 0.000000
[capitalCitylatitude] => 0.000000
[portalReports] => ArrayIterator Object
(
[storage:ArrayIterator:private] => Array
(
[30] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109334
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-29
[photoRevision] => 0
[title] => Mount Rushmore ... en een spannende beslissing!
[message] => De lange, indrukwekkende maar ook vermoeiende reisdag van gisteren in combinatie met de (bloed)hete spa heeft ons goed gedaan. We hebben allebei niet als een roos maar als een blok geslapen. Beiden hebben we maar 1 sanitaire stop gemaakt en voor de rest aan één stuk door geslapen totdat we vanmorgen niet gewekt werden door de wekken maar door het “toettoettoettoet x100” van een auto-alarm. Het is inmiddels 08.15u (l.t.) en dus een mooie tijd om op te staan. Maar voordat we dit doen eerst ons vaste patroon en dat zijn de filmpjes van Lio-keen andere berichten bekijken en de spraakberichtjes van Ylva beluisteren. Nadat we hier weer van genoten hebben gaan we ons wassen en kleden ons aan want het ontbijt is in dit hotel ‘maar’ tot 09.30u (l.t.).
Als we beneden in de ontbijtzaal komen is het er nog gezellig druk, d.w.z. er zit een groot gezin dat nogal luidruchtig is. We zoeken ons een plaatsje en bereiden ons mentaal voor op het gigantische buffet wat we, gezien de stijl en goed verzorgdheid van het hotel, hier verwachten. Helaas … deze luchtbel wordt al vrij snel doorgeprikt als we zien hoe karig het buffet is. Dachten we in ‘ons’ hotel in Sioux Falls weinig keuze te hebben, nou het kan dus nog minder. Inmiddels zijn we gewend dat de ontbijtbuffetten in Amerika (of toch in dit deel) karig zijn maar dit spant de kroon. Of hebben we onze verwachting gewoon te hoog gelegd gezien de rest van het hotel, dat kan natuurijk ook.
Terug op onze kamer poetsen we onze tanden en zoeken de spullen bij elkaar die we vandaag willen meenemen. We proberen nog even ons meisje aan de lijn te krijgen en gelukkig lukt dat. Ze heeft goed geslapen en neemt ons mee in haar planning van die dag. Eerst moet ze naar de bank om daar nog wat zaken te regelen, daarna heeft ze college en ’s middags hebben ze nog een meeting met alle zwemmers en wordt het komend seizoen besproken. Voor haar dus ook een volle dag. Bomma hoeven we niet te bellen want als het goed is, is die op stap met Tant Griet en dus kunnen we vertrekken.
Vandaag staat ‘Mount Rushmore’ (MR) als 1ste op de planning en al de rest zien we wel. De reden waarom we als 1ste naar ‘MR’ willen is dat momenteel het zonnetje, al is het waterig, nog schijnt. Ze hebben vanaf 12.00u (l.t.) regen voorspelt en als dat uitkomt dan is de kans aanwezig dat je er niks kunt zien. Onderweg zoeken we nog even naar een bank, die we niet vinden of toch niet eentje waar we genoeg kunnen pinnen en zien we vele verleidingen. Dingen waar we graag zouden willen stoppen en gaan kijken, maar we blijven bij ons plan “eerst naar Mount Rushmore en dan kijken wel wel verder”.
De weg naar ‘Mount Rushmore’ is al een ervaring opzicht want ook hier zien we weer mooie natuur en rotsgesteente. Slingerend naar boven zijn we opeens MR voor ons verschijnen; we zijn er bijna. Rond 11.00u (l.t.) rijden we onder het genot van een stralend zonnetje naar de ingang van de parkeerplaats van ‘Mount Rushmore’. Een vriendelijk jongeman vraagt ons of wij de enige 2 in de auto zijn en of er iemand van 60 jaar of ouder bij is. Roel zegt “no” en ik reageer lachend “yes I am”. “Then it’s $5” zegt hij zonder te blikken of te blozen. Blijkbaar is het parkeertarief $10 maar als je iemand van 60 jaar of ouder bij je hebt, dan hoef je maar $5 te betalen. We kijken hem nog een keer aan en vragen wat we moeten betalen “$5” zegt hij lachend. We betalen hem $5, “have a nice day”. “Yes you to and you are a kind person”. Terwijl we naar onze parkeerplek rijden lachen we hartelijk om wat er net is gebeurt, “zou hij het echt niet gezien hebben? Of houdt hij van een geintje en heeft hij het spel meegespeeld?”Het zal hem immers een rotzorg zijn of iemand $5 of $10 betaald, als er maar betaald wordt. Ik hoop op het laatste want anders is het echt geen compliment en moet ik aan de verjongingscrème.
Nadat we de auto geparkeerd hebben in de overdekte parkeergarage lopen we naar de ingang van het monument waar we meteen aangenaam en positief verrast worden. Verrast in de manier hoe het is ingericht en hoe je naar de ‘Mount’ kunt toe lopen en hoe indrukwekkend het is. Ze hebben er een mooie ‘Avenue of Flags’ gemaakt met alle namen en vlaggen van de 50 verschillende staten van Amerika en daarnaast ook de vlaggen van Washington D.C. en Amerikaanse territoria. Op het einde heb je dan een prachtig uitzicht op ‘Mount Rushmore’
‘Mount Rushmore’ toont de gezichten van de 4 Amerikaanse presidenten:
George Washington (1e Amerikaanse president en symbool voor de oprichting van het land), Thomas Jefferson (auteur van de Onafhankelijkheidsverklaring en symbool voor de groei), Theodore Roosevelt (symbool voor ontwikkeling en de rol van de VS als wereldmach) en Abraham Lincoln (symbool voor de eenheid van de natie na de Burgeroorlog). Het monument is gemaakt tussen 1927 en 1941 en elk gezicht is ongeveer 18mtr hoog. We nemen plaats op de bankjes voor het beeld en nemen rustig in ons op waar we naar kijken. Dit is een stukje geschiedenis en wederom adembenemend en indrukwekkend!
We zijn met de laatste foto’s bezig als we opeens een paar druppels voelen. “Het begint wat te regenen, precies wat ze voorspelt hebben”. Ook horen we in de verte wat donderslagen. Omdat we nog in de souvenierswinkel willen kijken, lopen we langzaam die kant uit. Nogmaals genietend van de ‘Avenue of Flags. In de souvenierswinkel lijkt het wel voor niks, zo druk is het er. Maar dat mag de pret niet drukken en op ons gemakje struinen we door de winkel en natuurlijk blijft er ook het e.e.a. aan onze handen plakken. “Hebben we niet al genoeg?” “Jawel, maar voor ons meisje want zij is hier ook geweest en heeft zich niks gekocht”.
Als we naar buiten lopen regent het al een stuk harder, maar gelukkig hoeven we niet ver. Op advies van Ylva moeten we (lees: Roel) een ijsje gaan eten bij ‘Carver’s Café [e-38] Ice Cream Shop’ en als Ylva dat zegt dan doen we dat. En dus rennen we snel naar de andere kant waar het restaurant met ijszaak gelegen is. Ook hier lijkt het wel voor niks, zo druk. Omdat we eerst zin hebben in een bakkie met wat erbij en daarna pas in een ijsje gaan we op zoek naar een plekje om te zitten. Dit is met deze drukte niet snel te vinden, maar er is een oude vriendelijke dame die ziet dat we heen en weer aan het lopen zijn op zoek naar een tafeltje en die naar ons toe komt om te zeggen dat zij en haar man weggaan en we daar kunnen zitten. Zo lief!. Nu we een plekje hebben, haal ik 2 bakkies en wat erbij en ondertussen breekt buiten een noodweer los. De regen valt met bakken uit de lucht en veel mensen vluchten naar binnen. “Hebben wij geluk dat we binnen zitten en een plekje hebben”. “En we hebben geluk gehad dat we MR nog hebben gezien met goed weer want nu is het helemaal dichtgetrokken”. “Wij zitten goed en ik ga mij een ijsje halen”. “Doe dat schat”. Als Roel terugkomt met z’n ijsje wil ik uiteraard ook even proeven en we komen beiden tot de conclusie dat Ylva niks teveel gezegd heeft. Wanneer we zien dat de regen wat is gaan liggen, besluiten we om snel terug te lopen naar onze auto. We kijken nog een keer achterom naar de berg die helemaal in de nevel gehuld is. “We hebben echt geluk gehad”.
Op de buienradar hebben we gezien dat het de eerste uren droog gaat blijven meer dat het niet echt meer zal opentrekken. Daarom hebben we besloten om niet onze route te vervolgen, maar terug te rijden in de richting van het hotel en stoppen bij alle ‘verleidingen’ waar we vanmorgen aan voorbij gereden zijn en zeiden “dat is ook leuk om te stoppen”.
We rijden de berg weer af naar beneden, stoppen nog 1x om uit een andere hoek naar het beeld te kijken en beneden aangekomen is onze eerste stop bij‘Dahls Chainsaw Art’. Hier is het werk te bewonderen van de broers Jarett en Jordan Dahl, twee internationaal bekroonde kettingzaag kunstenaars. De door hun, en van 4 andere ‘carvers’ waar ze mee samen werken, uniek gecreëerde houten sculpturen zijn over het hele terrein te bewonderen. We zien dat de broers momenteel bezig zijn met een nieuw kunstwerk. Met twee kettingzagen zijn ze, staande op 2 etage stellingen, druk doende een paard te zagen.We zijn diep onder de indruk van alles wat we zien. We nemen ons dan ook echt die tijd om alle sculpturen te bewonderen. Jammer dat we nog met het vliegtuig terug naar huis moeten, want een prachtige houten bank met aan bieden uiteinden een beer hadden we direct willen meenemen voor ons huisje in Duitsland. Maar helaas, we zullen het moeten doen met foto’s.
Na ruim een uur genieten lopen we vanuit deze plek een stukje verder het gezellige en authentieke cowboy dorpje ‘Keystone’ binnen. Ook hier heerst een gezellige drukte en we wanen ons even in de Western tijd. We vergapen ons aan de prachtige gevels en alle gezellige winkeltjes. En dan begint het weer, volgens de buienradar, eventjes te regenen. We schuilen in één van de leuke winkeltjes waar ik nu de kans schoon zie om verschillende cowboyhoeden te passen. Zodra het weer droog is, lopen we terug naar de plek waar we de auto geparkeerd hebben en rijden vervolgens het dorpje Keystone uit terug in de richting van Rapid City.
Na ongeveer een kwartiertje rijden komt ‘Christmas Village’ in zicht. Dit hadden we op de heenweg al zien liggen en uiteraard kunnen we daar niet nog een keer voorbij rijden. ‘Christmas Village’ is een kerstwinkel die het hele jaar door geopend is. We weten niet wat we zien als we binnenkomen. Waar je ook kijkt of loopt, zie je de meest prachtige kerstballen, kerstvoorwerpen en kerstartikelen en op de achtergrond klinkt onvervalste kerstmuziek. Zalig!. Ik neem mij uitgebreid de tijd (Roel heeft het na 1 rondje al gezien en gaat buiten in de luie stoel zitten wachten) om hiervan te genieten, alles te aanschouwen en uiteraard blijft ook hier weer e.e.a. aan mijn vingers plakken.
Ik ben ongeveer een uurtje binnen geweest en in dat uur heeft het buiten weer flink geregend. Zelf heb ik er totaal niks van mee gekregen, ik was in Kerstsfeer, maar Roel heeft het zich zitten aanschouwen en geniet nu van de geur van vers nat gras. Het is ondertussen 16.00u (l.t) als we verder rijden naar onze laatste (voorgenomen) stop; ‘Bear Country USA’. Bear CountryU.S.A. is een drive-through Wildlife Park waar je met je eigen auto doorheen kunt rijden. Het park werd geopend in 1972 door de familie Kiehl (familie van dierenliefhebbers en ondernemers). Het idee was om een plek te creëren waar bezoekers Noord-Amerikaanse wilde dieren van dichtbij konden zien, maar dan op een manier die natuurlijker aanvoelt dan een klassieke dierentuin. Sinds de start is ‘Bear Country USA’ uitgegroeid tot een park van meer dan 250 hectare, waar nu honderden verschillende dieren leven.
We rijden langs Rocky Mtn elken, rendieren, Artic wolven, Big Horn schapen, Mule Deer, Mountain Lions en Buffels. Maar het spectaculairste blijft de rit door het gebied met de zwarte en bruine beren. Als je het gebied binnenrijdt staat er een uitkijkpost waar iemand inzit dit continue in de gaten moet houden dat er geen mensen uitstappen en/of hun raampjes open draaien. Dat eerste hebben we uiteraard niet gedaan, het tweede wel. Deze beesten zijn veel te mooi om van achter een raampje te bewonderen en zeker als je er zo dichtbij kunt komen. Ze te kunnen ruiken en bijna lett. voelen echt waanzinnig en een buitengewoon gevoel!
Aan het einde van de autotour is er een wandelgedeelte, de Wildlife Walk, waar je jongere dieren van dichtbij kunt bekijken. Er zitten Bear Cubs (beertjes), Lynxen Otters en diverse andere kleine diersoorten. En natuurlijk is er ook een souvernierswinkel met een heel bijzondere naam: ‘Bear’s Den’ en omdat Roel daar fan van is, gaan we natuurlijk ook hier even een kijkje nemen en tikken we voor Roelie een mooie trui op de kop.
Na deze wederom prachtige ervaring rijden we verder in de richting vanRapid City, waar we bijna zijn en waar we op zoek gaan naar een Burger King. De hele reis hebben we ons al voorgenomen om daar een keer een burgertje te gaan eten maar het is er nog steeds niet van gekomen, vandaag dus wel. Vlak bij ons hotel vinden we er eentje en genieten we van het combo-menu dat we bestellen. Naar de hoeveelheid calorieën die erachter staan, kijken we maar even niet want dan is ons de zin én de honger over.
Rond 18.45u (l.t.) zijn we weer terug in het hotel. De bedoeling is dat Roel een half uurtje gaat rennen en dat ik ga beginnen aan het verslag van vandaag. Echter de ellenlange en pittige rit van morgen, we moeten 550km overbruggen, blijft als het ‘zwaard van Damocles’ boven ons hoofd hangen. Ook het feit dat morgen we een tijdzone passeren en er nog 1 uur bij komt speelt ons door het hoofd. Als we in 1 rechte lijn rijden, zonder nog dingen te gaan bekijken en/of ergens te stoppen, betekend dit minimaal 5u rijden plus 1 uur door de tijdzone. Dat betekend dus dat we óf heel vroeg moeten vertrekken óf pas heel laat bij ons meisje zijn. Beiden scenario’s benauwen ons. We overleggen wat te doen. “Zouden we niet vanavond al een 2-3u gaan rijden en dan de rest morgen? We moeten n.l. ook nog door de tijdzone heen waardoor er ook nog een uur bij komt”. Goede raad is duur, we hebben immers hier het hotel betaald én als we gaan rijden hebben we nog geen andere slaapplek.We hakken de knoop door en begingen als een razende Roeland alles bijelkaar te rapen en de koffers in te pakken.Ylva wordt nog even gebeld om op de hoogte te brengen en een goed uur later checken we uit. De dame aan de receptie kijkt ons verbaast aan “are you leaving now?” “Yes we are leaving and already drive a lot in the direction of our daughter”. “Okay but be careful with the animals”. Hoezo moeten we voorzichtig zijn met de dieren, wij rijden toch op de snelweg?
Om 19.50u (l.t.) verlaten we de parking van het hotel en beginnen we aan iets wat ik misschien wel het spannends vind van deze hele reis en nog nooit eerder (bewust) heb gedaan, n.l. op de ‘bonne fooi’ gaan rijden en maar hopen dat je een hotel vind. Spannend!. Vlak na ons hotel draaien we de HW 90 East op in de richting van Sioux Falls dat al staat aangegeven op de borden. Het is pikke donker en er zit bijna geen verkeer op de weg. Dit in combinatie met het feit dat er nergens lantaarnpalen staan en er dus geen verlichting is, maakt dat het met stukken niet fijn rijden is. We hebben ook totaal geen idee door welk landschap we rijden want er is werkelijk niks, maar dan ook niks te zien.
Na zo’n 2 uurtjes rijden verschijnt er opeens een bord “National Timezone approaching”, we gaan dus zometeen de tijdzone passeren en komt er dus een uurtje bij. Roel had vantevoren nog op de kaart gekeken en de planning was om in Presho te stoppen en een motel te nemen. Toen we daar echter van de wegdraaiden en het motel zagen, hebben we snel besloten om rechtsomkeer weer de HW 90E op te rijden. Dit zag er zo schabbig uit. Hier wilden we echt niet slapen. Dan maar verder rijden tot de volgende plaats waar er logement is want het is hier 1. niet zo dat er veel afslagen zijn en 2. niet bij iedere afslag is een plaatsje en dus slaapgelegenheid. Bij de volgende mogelijk lagen er 3 motels die er alle 3 wel redelijk uitzagen maar alle 3 “volzet”. Dan maar weer doorrijden en ondertussen waren we al bijna 3 uur onderweg en liep de klok (door dat deze een uur vooruit was gegaan) al tegen middernacht. De tijd begint te dringen want stel dat de recepties om 00.00u dichtgaan dan hebben we niks.
Om 23.55u (l.t.) draaien we in Chamberlain voor de 3e keer van de HW af. Hopelijk is 3x scheepsrecht en vinden we nu wel iets. Er liggen hier 3 hotels van sjiek, naar middelmatig, naar “kan net en het is maar om te slapen”. We rijden ze alle 3 af en schrikken wel van de prijs. We hebben zelfs het gevoel omdat het na middernacht is en ze weten dat je slaapplaats nodig hebt, dat ze de prijzen verhogen. We kiezen uiteindelijk voor het “kan net en het is maar om te slapen” Econolodge hotel omdat deze de laagste, maar nog $119, in prijs is. De dame aan de receptie heeft nog 101 vragen alsof het midden op de dag is terwijl wij denken “mens schiet op we willen gaan slapen”. We halen, voor de zekerheid, al onze spullen uit de auto en brengen deze naar de kamer. Uit onze koffer nemen we deze keer alleen onze toilettas en pyjama en springen nog snel onder de douche. Ik wil nog graag een theetje en daar neem ik mij nog de tijd voor. Even afschakelen en in de tussentijd bel ik even met Bomma omdat ik weet dat zij ondertussen (door het tijdsverschil) toch al wakker is; ik wil haar even op de hoogte wil brengen zodat ze weet dat alles goed is.
Inmiddels is het 01.30u (l.t.) en dus de hoogste tijd om de luikjes te gaan sluiten. Het was, door de beslissing die we hebben genomen, een lange en pittige dag maar we hebben dit goed gedaan. We zijn nu op minder dan 200mijl van ons meisje en dat voelt goed. Dit geeft voor morgen of eigenlijk al vandaag RUST.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 167
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Chamberlain
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/237/075_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => mount-rushmore-en-een-spannende-beslissing
)
[31] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109314
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-28
[photoRevision] => 0
[title] => Monsterrit met veel natuurschoon ...
[message] => Tuut tuut tuut … voor het eerst deze reis worden we door de wekker, die Roel blijkbaar had ingesteld want stel je voor we verslapen ons, gewekt. En “nee” het is nog niet heel laat want het is ‘pas’ 07.45u (l.t.).We oeieren even na, kijken naar de filmpjes van ons ‘manneke’ die Jetje weer heeft doorgestuurd en waarop we zien dat hij goed verwend wordt door zijn meterke, luisteren naar het spraakbericht van ons meisje die wel al vroeg op weg was naar het ontbijt omdat ze om 08.00u (l.t.) al college heeft, lezen wat andere berichtjes en komen vervolgens in actie.
We wassen ons, kleden ons aan en in de tussentijd doen we een poging om Bomma aan de lijn te krijgen. En warempel het lukt meteen de 1ste keer. Zou het dan toch nog goed komen zo tegen het einde van de reis? “Beter laat dan nooit zullen we dan maar zeggen”. Als we weer helemaal zijn bijgesproken over wat de dag van vandaag haar heeft gebracht en wat ze morgen gaat doen, ze gaat bij goed weer met Tant Griet naar Maastricht en daarna wat drinken en eten of dat is toch de planning en dus kunnen we haar morgen normaal gezien niet bereiken, hangen we op. Inmiddels zijn wij ook klaar om naar het ontbijt te gaan.
Om in de ontbijtzaal te komen nemen we de ‘Skywalk’ een overdekte brug van de ene kant van de weg naar de andere die onze kamer met de ontbijtzaal verbind. Het is rustig bij het ontbijt en dat kan wel kloppen want Roel heeft (voor zijn gevoel) al heel veel mensen heel vroeg horen weggaan. Ik ben daar blijkbaar doorheen geslapen. Het ontbijtbuffet ziet er goed verzorgd uit maar ook hier niet zoals we dat bij ons gewend zijn. Wel waren er deze keer pancakes en niet die al voorgebakken waren, nee deze moesten we zelf maken met de pancake machine. Een geniale uitvinding: je drukt op een knop, er komt een klodder deeg uit de machine, die valt op een lopende band, wordt vervolgens plat geplet en verwarmd en komt daarna als een heuse pancake eruit gerold. En “nee” het zijn niet de lekkerste die ik ook gegeten heb maar “ja” ze waren heel goed te doen en weer eens wat anders dan toastbrood met ei.
Na het ontbijt stoppen we de laatste spullen in de koffers (het lijkt wel of ze steeds lichter worden), wordt de auto opnieuw volgeladen met koffers en “tig losse tassen, ik word er gek van” en om 10.15u (l.t.) zijn we klaar voor vertrek. Omdat het stadje Sheridan ons gisteren niet echt aansprak besluiten we om meteen op weg te gaan en niet nog eerst een rondje door het centrum te maken. Bij het tankstation houden we nog even halt om te tanken en de ramen te wassen en dan zijn we vertrokken voor een, in 1e instantie, oersaaie rit van 2 uur over de High Way 90 East (HW90E). Tijdens onze rit op de HW90E zien we enkel en alleen uitgestrekte prairie grasvalktes met hier en daar ‘wildlife’ in de vorm van koeien. En wederom vragen we ons af hoe het mogelijk is dat ze hier zo’n mijlen lange rechte wegen aanleggen; voor de bestuurders oer en oer saai en levensgevaarlijk.
Rond 12.15u (l.t.) draaien we bij ‘Moorcroft’ van de HW19E af en slaan meteen linksaf naar ‘Heidi’s (tankstation, koffiebar, eetgelegenheid en supermarkt in één) , we zijn toe aan een bakkie met wat lekkers. We gaan deze keer voor een Latte Caramel en nemen er een lekkere, grote donut (passend bij mijn kleding) bij. Zoeken ons een plaatsje waar we even rustig kunnen zitten en genieten van ons bakkie met donut. Rond 13.05u (l.t.) verlaten we Heidi’s en willen we bij de naast gelegen ‘Drive-inn bank’ gaan pinnen. “Ik wil dat een keer gedaan hebben, bij ons heb je dat niet een drive-inn bank”. Maar dat wordt helaas geen succes, d.w.z. we kunnen er wel pinnen maar niet het bedrag dat ik wil en dus doe ik het niet. “Ik ga geen kosten betalen om maar een klein bedrag te mogen pinnen, dan hebben ze pech”. Van afstand zaten er ook dames aan het loket, die snapten er niks van maar dat is pech.
Inmiddels is het 13.15u (l.t.) en zetten koers richting het ‘Devils Tower National Monument” (DTNM). De ‘Devils Tower’ is een 260m hoge basaltrots die boven het omliggende prairielandschap uitsteekt. De rots is miljoenen jaren geleden ontstaan door vulkanische activiteit. Het bijzondere aan deze rots zijn de verticale groeven die er overduidelijk in te zien zijn. De legende van de ‘Plains Indians-stammern’ verteld dat er jonge meisjes tegen de rots opklommen op de vlucht voor een reusachtige beer. De beer klauwde in de rots waardoor er diepe verticale lijnen ontstonden. Tot op de dag van vandaag wordt ‘Devils Tower’ nog als een spirituele plaats beschouwd, te zien aan de gebedslinten in de bomen rondom de voet van de tower.
We zien ‘Devils Tower’ al van afstand boven de prairievlakte uitsteken en als plots een berichtje krijgen van Ylva of we even kunnen bellen. De schrik slaat ons om het lijf, “er zal toch niks gebeurd zijn”. We laten weten dat we onderweg zijn en zodra we wifi hebben even facetimen. Gelukkig is dat al vrij snel want net voordat we het ‘DTNM’ in kunnen rijden ligt er aan de linkerkant een souveniersschop met wifi. We proberen even contact te leggen, wat lukt, en gelukkig blijkt er niks ernstigs aan de hand te zijn. Ze heeft wat vragen over haar studie waar ze tegenaan loopt en wat haar op dit moment even benauwd. We praten er rustig met haar over en adviseren haar hierover ook contact te leggen met haar studiebegeleider. Dan moeten we plots het gesprek afbreken want ze heeft om 14.15u (l.t.) een meeting met de psychological coach van het team. “Prima dan gaan wij ook verder”.
Het is nog een minuutje rijden tot de ingang van ‘DTNM’. Hoe dichter we bij de toren komen hoe fascinerender en magischer het wordt. Terwijl we ons vergapen aan de enorme rotspartijen die we zien, lijkt de weg er naartoe net alsof we op autosafari zijn. We hebben het nog niet goed en wel tegen elkaar uitgesproken of er duikt een hertje uit de bossen vlak voor onze auto de weg op.
Aangekomen bij het Visitor Centre parkeren we de auto en nemen de ‘Tower Trail’ om naar de ‘Devils Tower’ te wandelen. Hoe dichter we bij komen, hoe imposanter dat het wordt. In het naar boven lopen passeert ons een jongen die de Tower gaat beklimmen. Zijn maten gingen hem al voor en hij ging er nu achteraan. Als een berggeit zien we hem naar boven klimmen en het echte kletteren langs de DT omhoog is huiveringwekkend en angstaanjagend. Wij blijven met de voetjes op de grond en aan de voet van de Tower. Maken een paar mooie schotjes, genieten van dit natuurwonder, bewonderen de gebedslintjes en wandelen dan weer terug naar de auto. Als we terug naar beneden rijden laat Ylva weten dat ze bereikbaar is en dus houden we nog even stil bij de souveniersschop om met haar te facetimen. Inmiddels hangt ze ook met Nonkel aan de lijn die e.e.a. voor haar heeft uitgezocht en heeft kunnen organiseren dat ze nu Amerikaanse apps kan downloaden en daarmee ook haar bankingapp. We zijn Alexander zeer dankbaar dit hij dit allemaal voor haar doet, zelf waren we daar nooit uitgekomen. Omdat we nog een lange weg te gaan hebben, nemen we afscheid en laten hen met z’n 2-tjes achter.
Vanuit ‘DTNM’ nemen we eerst een half uurtje de HW14East om richting HW90 te gaan. Deze weg voert ons door heuvelachtig prairielandschap met hier en daar een ranch maar over het algemeen niemandsland. Aangekomen bij de oprit van de HW90 is het nog ongeveer eenhalf uur tot aan de afslag ’Spearfish’. Hier verlaten we de HW 90 om om vanuit Spearfish de ’Scenic Byway’ / HW14A te nemen die ons dwars door de 30km lange ’Spearfisch Canyon’ voert. De “Spearfish Canyon’ is een smalle kloof met steile kalk- en zandstenen wanden tot wel 300m hoog afgewisseld met dichte bossen. Echt waanzinnig om te zien. Jammer dat het weer vandaag wat druilerig is want anders waren de kleuren van de wanden nog mooier uitgekomen. Als ‘rode draad’ door de canyon stroomt de ’Spearfish Creek’ welke de canyon oorspronkelijk heeft uitgesleten. Onderweg zijn we 2 watervallen tegen gekomen: de ‘Bridal Veil Falls’ een hoge maar smalle waterval die vanaf de weg te zien was. En de ‘Spearfish Falls’ die we konden bereiken via een korte trail, maar die eigenlijk slecht te zien was en heel eerlijk gezegd ook een beetje tegenviel. We hebben ook wildlife gezien tijdens onze tocht door de canyon : 4 mountain goats en een aantal hertjes. De eerste waren alles behalve schuw, de 2e daarentegen des te meer. Het was dan ook een hele kunst om ze op de foto te krijgen. Wat verder opviel was dat er veel electriciteitsdraden door de canyon liepen wat het natuurlijke beeld wel wat verstoorde. Deze draden liepen naar de huizen en lodges die er lagen en dat waren er in verhouding best veel. Of laat ik het anders zeggen: “we hadden dit niet verwacht want wie wil hier nu wonen?” Qua omgeving is het prachtig maar je woont gidsverlaten en mijlen ver van de bewoonde wereld.
Het loopt tegen 18.30u (l.t.) als we de Canyon uitrijden en de HW14A East richting ‘Deadwood’ nemen. We hebben nog getwijfeld of we dit zouden doen maar omdat het toch op onze route naar ‘Rapid City’ ligt, besluiten we ook hier even te stoppen, rond te kijken en wat te eten want ondertussen hebben we toch wel trek gekregen. ‘Deadwood’ ontstond in 1876 tijdens de Black Hills Gold Rush en was berucht als een echte frontier Town met gokhuizen, saloons en beruchte figuren. Die eerste 2 zijn er tot op de dag van vandaag nog steeds terug te vinden. We parkeren de auto net buiten het centrum en lopen dan ’The Main Street’ in waar je meteen terug gaat in de tijd en het gevoel hebt of je in het ‘Wilde Westen’ loopt. Veel oude gebouwen zijn gerestaureerd en zien er uit als saloons, casino’s, banken en winkels uit die tijd. Er lopen heuse cowboys over straat en ook de postkoets rijd op en af. Het ziet er allemaal heel leuk, gezellig en nostalgisch uit maar van de andere kant is het ook heel erg ‘nep’ en toeristisch. “Het is net Valkenburg maar dan in wild west stijl”.
Onze buikjes (of moet ik na 3 weken buiken zeggen) beginnen zich ondertussen ook te melden, we hebben trek en dus gaan we opzoek naar waar we iets kunnen eten. Bars en saloons zijn er genoeg en onze keuze valt op ‘Buffalo Bodega of Bully’s’ Een restaurant helemaal ingericht in historische sfeer en aangezien Roel graag een keer in een saloon wilde eten. We gaan voor een burger en een saladeen beiden smaken goed. Roel is ondertussen enigszins ingekakt. De lange en vermoeiende reisdag begint hem partte te spelen en we moeten dadelijk ook nog een flink stuk rijden. Als we gegeten hebben, rekenen we af en gaan terug naar onze auto.
Het is ondertussen 20.35u (l.t) en we moeten nog een 55 mijl (88km) naar ‘Rapid City’ rijden want hier ligt ons hotel voor de komende 2 nachten. We doen dit via de I-90 omdat dit de snelste route is en we helemaal klaar en gaar zijn voor vandaag. Om 21.25u (l.t.) komen we aan bij het ‘Country Inn [e-38] Suites by Radisson’ in Rapid City. Gelukkig verloopt het inchecken vlot en krijgen we niet allerlei ingewikkelde vragen gesteld zoals de afgelopen 2 dagen. Onze koffers en tassen laden we op een karretje en met de lift gaan we naar de 3e verdieping. Onze kamer is mooi en ruim en een beetje te vergelijken met de kamers bij vd Valk. Omdat we hier maar 2 nachten blijven, laden we op onze toilettas na niks uit en leven we zoals we dat de afgelopen 11 dagen al doen uit de koffer. Het hotel beschikt ook over een zwembad en spa en daar gaan we nog even lekker gebruik van maken. Even lekker ontspannen en relaxen na wederom een hele mooie maar ook vermoeiende dag. We (lees: Roel) hebben vandaag 530km afgelegd, veel mooie dingen gezien maar het was een monsterrit. Zeker ook omdat het hier niet de (snel)wegen van bij ons zijn. Je moet hier constant opletten en alert zijn. Ik ben dan ook zeer trots op mijn manlief dat hij ons weer veilig en wel naar hier heeft gebracht.
Na het zwemmen douchen we ons, haalt Roel een theetjes en terwijl ik aan het verslag werk, tokkelt Roel op z’n gsm en niet lang daarna vallen zijn luikjes dicht. Het was echt een heel intensieve dag; zeker voor hem als chauffeur. De tijdsgrens zijn we, in tegenstelling tot wat we gisteren dachten, nog niet gepasseerd.. South Dakato heeft naar het schijnt 2 tijdszones en wij overschrijden die pas zaterdag weer.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 170
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Rapid City
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/984_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => monsterrit-met-veel-natuurschoon
)
[32] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109305
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-27
[photoRevision] => 0
[title] => Weg door niemandsland en lokale ontdekkingen ...
[message] => Het is 07.45u (l.t.) als we wakker schieten. We hebben allebei,na ons rodeo uitje van gisterenavond, vast en goed geslapen. We starten rustig op door eerst wat whatsappjes te lezen, naar de filmpjes van ons Lio-ke te kijken die Jetje iedere dag trouw stuurt en te luisteren naar het voiceberichtje van ons meisje. Zij start vandaag met haar 1e officiële universiteitsdag en is zich daar nu pas echt van bewust. De afgelopen anderhalve week waren het enkel activiteiten en wennen, maar nu gaat het echte werk beginnen. Ze geeft aan dat ze het spannend vind. Dat is logisch en mag ook, wij vinden het ook spannend. Maar voor het zover is, moet ze eerst nog naar de bank én heeft ze een zoommeeting met Nonkel.
We wassen ons, kleden ons aan en gaan naar het ontbijt. Als we buiten komen merken we dat, het voor de 1e keer deze reis, fris is en dat het zonnetje niet schijnt. In de ontbijtzaal is het gezellig druk maar we vinden nog een plekje om te zitten. Het buffet ziet er goed uit, er is toast, baggles, wentelteefjes, ei, muesli, yoghurt, (smeer)kaas, jam, koffie, thee, sinaasappelsap oftewel er is voldoende om uit te kiezen. Het smaakt ons goed en als we een ‘bodempje’ hebben aangelegd voor het eerste gedeelte van de dag, gaan we terug naar onze kamen.
Op de kamer leggen we de laatste spullen in de koffers, we hebben deze omdat we hier maar 1 nacht blijven niet helemaal uitgepakt, en als dat is gebeurt begint Roel met het inpakken van de auto. Ik doe een poging om Bomma aan de lijn te krijgen. Poging 1 mislukt maar bij poging 2 heeft ze de juiste knop gevonden, gelukkig. We kletsen bij en horen de nieuwtjes van de laatste 24u. Ze heeft gisteren een hele gezellige maar drukke visite dag gehad; Mémé, Veerle, oma Betty en Herman zijn langs geweest dus aan aandacht en gesprekken geen gebrek. Ik haal de bedden snel af, Roel checkt uit en om 10.00u (l.t.) rijden we richting ‘Oldtown Cody” nadat we eerst nog een rondje langs de beschilderde buffels hebben gemaakt om die vast te leggen.
Cody is een echt cowboy stadje en als je Oldtown komt binnen rijden ademt het één en al Wilde Westen sfeer uit. De huisjes en winkels, alles is in deze stijl ingericht en veel mensen op straat lopen er als echte cowboys bij. Cody is ook nauw verbonden met de legendarische figuur ‘Buffalo Bill Cody’ die hier vandaan kwam en waarnaar de plaats ook is vernoemd. Overal in het plaatsje komt je beelden, schilderingen en verhalen van hem tegen. We parkeren de auto en maken een wandeling dor het stadje om de sfeer op te snuiven. Ook bezoeken we een winkel met cowboy accessoires zoals hoeden en laarzen. Ik twijfel even over een hoed, maar na de verstandige woorden van mijn man “thuis doe je die toch nooit meer op” heb ik besloten om er toch maar geen te kopen. Als we verder lopen komen we langs ‘Chinatown’, dit blijft een All-you-can-eat Buffet restaurant te zijn. We zien er tientallen scholieren (aan de overkant ligt een Highschool) naar binnen gaan. Als ze naar buiten komen hebben ze witte foambakken gevuld met allerlei lekkers van het buffet bij zich. Een kostelijk gezicht om te zien. Bij ons gaan de studenten naar de bakker voor worstenbroodjes en allerlei andere lekkere dingen en hier gaan ze zich een bak met Chinees vullen om vervolgens op te eten. Verschil moet er zijn.
Om 11.25u (.l.t.) stappen we terug in de auto, rijden nog even langs het postkantoor en laten dan Cody achter ons liggen. We nemen de U.S. Highway 14/16/20 East. Vervolgens rijden we (lees: Roel want ik doe tussendoor een nappie) ongeveer een uur over een oer-oer-oer saaie kaarsrechte weg die voor een gedeelte langs de ‘Shoshone River’ loopt en voor de rest door open prairie en landbouwgebied. Iets saaiers hebben we nog niet eerder gezien deze reis en het is knap dat Roel is wakker gebleven.
Als we tegen 12.30u (l.t.) het plaatsje Greybull binnenrijden, zijn we dan ook echt toe aan een bakkie. “Ik snap niet dat ze zo’n rechte, saaie wegen kunnen aanleggen. Dat is echt levensgevaarlijk. Bij ons in Europa is dat zelfs verboden”. “Respect dit je niet in slaap bent gevallen en ons veilig naar hier hebt gebracht. Sorry dat ik wel in slaap gevallen ben”. “Geeft niet sjat, maar nu eerst een bakkie”.
We rijden door de hoofdstraat van Greybull op zoek naar een leuk tentje als we opeens aan de linkerkant ‘Brandi’s Candies Sweet, Sandwiches and Icecream’ zien liggen. “Hier gaan we stoppen want dat ziet er leuk uit”.
We parkeren de auto en bereiden ons voor op een klein, cowboy-achtig ingericht zaakje, echt iets lokaals dat vinden we leuk. Als we de deur openen weten we niet wat we zien en ik wordt er helemaal blij van. De eigenaresse heeft het meteen door en verwelkomt ons hartelijk bij de deur. Wat we zien is een, volledig in Amerikaanse stijl ingericht snoepwinkeltje. Er staan tientallen potten en maanden met allemaal verschillende snoepjes in alle soorten en maten. Ik weet echt niet wat ik zie en ben meteen helemaal “happy”, gewoon door hoe het zaakje is ingericht. De eigenaresse vraagt of ze ons kan helpen en we zeggen dat we eigenlijk graag koffie willen met iets erbij. Ze geeft aan dat ze eigenlijk alleen maar gewone koffie heeft en als we speciale willen we een paar deuren verder moeten gaan. Maar dat willen we helemaal niet, het is hier veel en veel te leuk en gezellig. Ze stelt voor om gewone koffie voor ons te maken en terwijl ze dat doet neus ik lekker rond in de winkel. Ik kom echt ogen tekort want ze heeft niet alleen lekker snoepgoed maar ook nog heel veel andere leuke snuisterijen te koop en mijn oog valt meteen op een ghnome in Amerikaanse stijl. Roel is ondertussen al bezig met het bestuderen van de kaart want hij heeft trek. “Kom je even kijken en focussen”. We kiezen voor een combo van Sandwich [e-38] Soup want soep hebben we al even niet meer gehad. Het is aardappel soep en ze smaakt heerlijk, evenals de sandwich die ze voor ons maakt. En de koffie … je proeft dat die met liefde gemaakt is. In de tussentijd komen er verschillende klanten binnen en tegen iedereen verteld ze dat we uit België komen waardoor er leuke gesprekken ontstaan. Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan, ik zou hier nog uren kunnen blijven maar we moeten nog een heel eind en dus gaan we afscheid nemen van de eigenaresse en haar man (een politieagent die ook nog binnen is komen lopen in vol ornaat omdat hij moet gaan werken) maar niet voordat ik nog een aantal lekkere zakjes snoep heb uitgezocht voor ons meisje want die hadden we tussendoor foto’s gestuurd en vraagt of we haar iets meenemen, “natuurlijk lieverd”. Naast de snoep neem ik ook 2 ghnome’s (1 voor Ylva en 1 voor ons). Als we gaan afrekenen en ik zet alles op de toonbank zegt de eigenaresse heel vriendelijk “these (de ghnome’s) are not for selling, these are my decoration”. “Oh realy? But I like them so much”. Ze denkt even na en zegt dan “okay you get them from me because I saw you like them when you came inside”. Natuurijk ben ik haar hartelijk dankbaar en we geven haar een extra tip, gewoon omdat we het hier zo leuk vinden.
Om 13.35u (l.t.) zitten we terug in de auto en zetten we koers richting Sheridan. Dit doen we via de ‘Bighorn Scenic Byway’ (BSB). De BSB is een panoramische weg van 93 km die loopt van Shell (bij Greybull) naar Dayton (bij Sheridan). De weg loopt dwars door de ‘Bighorn Mountains’ en de top van deze weg ligt op ruim 2800 meter!!!! Het landschap wisselt voortdurend af en is adembenemend. Je rijdt door droge prairie, groene bergweiden, langs steile kloven, watervallen, alpine bossen en kale rotspartijen. Het (uit) zicht is fenomenaal in niet in woorden te omschrijven.
Het eerste gedeelte van de ‘BSB’ voert door de ‘Shell Canyon’ die door miljoenen jaren erosie, is uitgesleten. We passeren ook bij de ’Shell Fals; een waterval van 37m hoog die met een enorme kracht naar beneden stroomt. Als we echter bij de ingang van het platform komen, blijkt dit gesloten te zijn. “Dit betekent dat we er dus niet op kunnen”. “Nee inderdaad dan moeten we maar een foto maken vanaf de muur”. Want vanaf de muur rondom de parking kun je de waterval al zien. Het kan ons echter niet bekoren en gezien het feit dat we nog geen 2 auto’s zijn tegen gekomen op de route hiernaartoe en het voor de rest allemaal goed en veilig uitziet, besluiten we toch om naar binnen te gaan. D.w.z. ik ga naar binnen want Roel wil Wzich geen boete of straf hier in Amerika kan veroorloven “en stel er komt een over fanatieke ranger, dan zijn we het haasje”. “Zal ik dan gaan en dan blijf jij op de uitkijk staan en als er iemand komt dan doe je alsof je staat uit te rusten”. “Ja dat doen we en dan maak jij het rondje en maak je foto’s en film je het”. Zo gezegd, zo gedaan en dus ga ik achter het hek alleen op pad op de trail bij de waterval. Natuurlijk vind ik het spannend en dan vooral dat we niet betrapt worden (want als dat gebeurt hebben we echt een vet probleem), maar hier helemaal alleen lopen en genieten van het uitzicht en de waterval heeft ook iets magisch. Als ik terug richting de auto loop voel ik dat mijn hartslag wat toeneemt en loop ik gebukt achter de muur, want stel er staat iemand bij Roel dan zien ze mij niet. Gelukkig is er niemand en kan ik zo weer instappen alsof er niks is gebeurt. “Missie volbracht!”.
We vervolgen de route met enorme hoogteverschillen en de vele (haarspeld)bochten. Er zijn soms stijgingspercentages van 10% en meer. We genieten van de panoramische vergezichten, granieten kliffen en gletsjerdalen en zien hoe gletsjers en erosie het landschap gevormd hebben. Tegen 16.15u (l.t.) naderen we Dayton en laten hiermee de BSB achter ons. Het is dan nog een kleine 15’ rijden tot in Sheridan. Sheridan is een klein, charmant stadje dat wel uitgestorven lijkt. Ons hotel, het ‘Best Western Sheridan Center’ hebben we gelukkig snel gevonden want Roel is moe want het was een zeer intensieve dag en dan met name het rijden. Ik heb respect voor hem, hij heeft dat goed gedaan en ons veilig naar hier gebracht.
Bij het hotel aangekomen gaan we naar binnen om in te checken. Ik geef meteen onze paspoorten en creditcard af omdat dit is wat ze altijd als 1e vragen. Vervolgens begint de dame aan de receptie allerlei vragen te stellen over de auto: “what kind of car do you have?” “A Chrysler”. “What is de colour of the car?.” “Gray”. “What is the state?” “He is in a verry good state” waarna ze me aankijkt alsof ze het in Keulen hoort donderen. “I ment what is the state?” waarmee ze dus niet de staat van de auto, maar uit welke staat hij kwam. “Ja zeg dat dan” … en Roel, die kwam niet meer bij van het lachen.
Onze kamer ligt aan de overkant van de weg en we kunnen de auto voor onze deur neerzetten. De koffers en andere spullen worden uitgeladen en de kamer een beetje ingericht. Daarna maken we een kleine tour door het hotel o.a. om te kijken waar het zwembad ligt. Terug op de kamer gaan we even op bed liggen en bellen we met ons meisje. We zijn natuurlijk heel benieuwd hoe haar 1e college dag is geweest en hoe het is gegaan. Als ze oppakt zien we haar achter haar bureau zitten te leren. Ze vertelt dat het een hele mooie dag maar ook een hele vermoeiende dag was. Er is veel informatie (van school en het zwemmen) op haar af gekomen en ze moet het allemaal nog een beetje laten indalen. Ook het feit dat ze vanmorgen 2u met Nonkel is bezig geweest en dat helaas nog niet alles gelukt en geïnstalleerd is, vind ze vervelend. Gelukkig heeft ze wel al iets kunnen regelen voor een paar boeken, dus ze heeft al iets. Maar veel tijd om met ons te babbelen heeft ze niet want ze gaat met een paar meisje naar de gym. Terwijl we aan het skypen zijn, kleed ze zich dan ook om en showt ons haar nieuwe t-shirt dat ze al heeft gekregen. “Wauw … en ook nog helemaal jou kleur”. “Ja mooi hé”. Dan wordt er op de deur geklopt, “ik moet ophangen” en weg is ze.
Het is ondertussen 18.30u (l.t.) en voordat we gaan kijken waar we wat kunnen gaan eten springen we nog snel even onder de douche. Daarna gaan we op pad. Roel wil graag in een lokaal cowboy restaurant iets eten maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. We doorkruisen Sheridan van noord naar zuid en vinden in 1e instantie niet echt wat we zoeken. Dan rijden we voorbij Wyomings Rip en Shop House waar met koeienletters op de muur staat dat ze ribben en steak hebben. “Dit wordt het”. Als we het restaurant binnen lopen, zien we inderdaad meteen dat het een locale zaak is en dat is goed. Het restaurant bestaat uit 2 gedeeltes, het ene gedeelte is koud en ongezellig ingericht en in het ondergedeelte zijn leuke zitjes en de bar. Helaas zijn alle zitjes volzet en dus gaan we aan de bar zitten. De waitres die ons gaat bedienen is erg vriendelijk en heeft er zin in. We krijgen een joekel van een kaart in onze handen geduwd maar we zijn er vrij snel uit. Roel gaat voor een burger en ik kies de spareribs. Omdat het druk is duurt het even voordat we het krijgen, maar ons wachten wordt beloond. De burger smaakt voortreffelijk en de ribben zijn gaarder dan gaar en vallen zo van het bot. Tijdens het wachten heb ik al verschillende toetjes voorbij zien koken, waaronder carrotcake dus als de waiter komt en vraagt of we nog een toetje willen is het antwoord “yes”. Maar omdat we net gegeten hebben en vol zitten vragen we of we de carrotcake mee naar huis mogen nemen en thuis opeten. Natuurlijk kan dat , dat is hier de normaalste zaak van de wereld. Onze carrotcake wordt netje ingepakt, we betalen, bedanken onze waiter en gaan dan terug naar de auto en het hotel.
De klok loopt tegen 21.00u (l.t.) en het is dus nog te vroeg om gaan te slapen. Roel regelt 2 kopjes thee (aan de andere kant van de weg) en onder het genot van een kopje thee en een stukje carrotcake overlopen we de dag nog eens. “Het was heel zwaar en vermoeiend auto rijden”. “Dat wil ik geloven maar ik ben blij dat we veilig hier zijn. Je hebt dat supergoed gedaan. Ik en trots op je!”. We kijken samen even naar de dag van morgen. Als het goed is gaan we dan weer een uur vooruit en zitten we terug op 7u tijdsverschil. Roel tokkelt nog wat op zijn gsm en ik werk aan het dagboek. Om 22.22u (l.t.) vallen de luikjes dicht.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 156
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sheridan
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/910_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => weg-door-niemandsland-en-lokale-ontdekkingen
)
[33] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109291
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-26
[photoRevision] => 0
[title] => Van de stilte naar de ruige Rodeo ....
[message] => Ondanks dat ik vannacht meermaals ben moeten opstaan voor een sanitaire stop, viel ik daarna gelukkig weer meteen in slaap. En ik heb veel gedroomd over ik weet niet wat allemaal. Uiteindelijk worden we beiden om 19.45u (l.t.) gewekt door de wekker die Roel voor de zekerheid had gezet. Het is vandaag een reisdag en dat betekent alles terug inpakken en proberen (met de nadruk op proberen) enigszins optijd te vertrekken. Roels streven is 11.00u (l.t.).
We wassen ons en kleden ons aan en in de tussentijd doen we een nieuwe poging om Bomma te bellen. Ze heeft vanmorgen bezoek gehad van Mémé en Veerle en die laatste had ik gevraagd naar haar telefoon te kijken zodat we haar weer aan de lijn konden krijgen. Blijkbaar was haar telefoon zondag plat gevallen, had ze hem weer opnieuw opgeladen maar wist hem niet meer aan te krijgen … hier krijg ik dus stress van. Maar het lukt, het duurt even voordat ze hem oppakt maar ze pakt op. Op dat moment heeft ze bezoek van oma Betty en dus keuvelen we even met z’n 3-tjes . Het is alleszins fijn dat ze weer bereikbaar is en dat alles in orde is. Roel heeft even contact met Nonkel om te checken of hij de uitdagingen waar ons meisje tegenaan loopt m.b.t. de Apple-store krijgt opgelost, en Nonkel zou Nonkel niet zijn als hij het niet krijgt opgelost. Nu kan ze vanavond weer rustig slapen.
Tijd om te gaan ontbijten. De vriendelijke juffrouw die ons de afgelopen 2 dagen naar onze tafel heeft gebracht is er vandaag ook en ze verbaast zich dat we er nog zijn. Blijkbaar zijn de meeste gasten na 2 dagen al ‘gevlogen’. Onze waiter van de afgelopen dagen is er vandaag niet en in de plaats daarvoor hebben we nu iemand die mij de hele tijd staat aan te kijken alsof ik iets van hem aan heb. Ook vandaag gaan we voor het buffet, dat is goed (overigens niet vergelijkbaar met de buffetten bij vd Valk) dus waarom zouden we iets van de kaart nemen. Als onze buikjes zijn gevuld, bedanken we de waiters en gaan terug naar onze kamer om ons klaar te maken voor vertrek.
Alle ‘tasjes’ met kleren worden weer in de koffer gelegd, de overige spulletjes in een tas gedaan, de koelkast wordt leeggemaakt en terwijl Roel de auto inlaad, haal ik de bedden af. We doen nog een laatste check om te controleren of we niks hebben laten liggen en gaan dan uitchecken. Nadat we hebben uitgecheckt doen we nog een rondje door het centrum omdat ik nog wat foto’s wil maken, een aantal beschilderde bizons wil vastleggen en nog even een paar winkeltjes wil bezoeken. Roelie wandelt gedwee mee en zegt en maar wijselijk niks van, na 21 jaar weet hij wel beter. Na het zoveelste winkeltje laat hij van zich horen “nu is het genoeg geweest, nu heb je genoeg gekeken, we gaan rijden”. Omdat het inmiddels al 11.15u (l.t.) is, stel ik voor om eerst nog even een bakkie en een koek te gaan halen bij ‘ons’ bakkertje van gisteren. En als Roel “bakkie” hoort dan heb ik z’n volle aandacht en is hij altijd akkoord. Nadat we 2 lekkere koeken hebben gescoord én 2 bakkies kunnen we dan eindelijk vertrekken. “Dag Three Bear Lodge, dag Yellowstone West bedankt voor de mooie dagen”.
Een half uur later dan Roel zijn planning zijn we dan eindelijk vertrokken en passeren we voor de (voorlopig) laatste keer de West Enterence. Het eerste gedeelte van de route van vandaag hebben we de afgelopen dagen al meermaals afgelegd. Als we voorbij de ‘Elken-oversteekplaats’ komen, zien we weer een hoop auto’s en mensen naar boven kijken. We stoppen even en het schijnt weer om de beer te gaan die we gisteren ook al gezien hebben. Vandaag ligt hij op z’n rug en denkt “bekijk het maar daar beneden, ik laat mij niet zien”. Voor ons een reden om door te rijden. Als we in de buurt van de plek komen waar we gisteren ‘Mr. Bison’ over de weg zagen lopen, zijn we even benieuwd of hij er vandaag ook is. En “ja hoor” daar komt hij ons al tegemoet gelopen maar nu de andere kant uit.
Vervolgens rijden we een hele tijd zonder echt iets (lees; wildlife) te zien, totdat er vlak voor ‘Canyon Village’ een groepje auto’s en mensen langs de kant zien staan. Ze staan enigszins verdeeld en het is niet duidelijk waar ze naar kijken. Roel zet de auto zo goed mogelijk langs de kant en ik besluit eens polshoogte te gaan nemen waar ze naar staan te kijken want zelf kom ik niet verder dan een groepje eendjes die het water in gaan en ik kan me niet voorstellen dat daar zoveel mensen naar staan te kijken. Er staat een erg enthousiaste dame langs de kant en die hoor ik zeggen “look look you can see his head”. Het blijkt om een ‘Moose” te gaan en laat dat nou juist het enige dier zijn dat we hier in Yellowstone nog niet hebben gezien. Ik loop terug naar de auto en Roel is eigenlijk al klaar om weg te rijden als ik zeg “er ligt een Moose. Een Moose?, Dan stap ik uit want die hebben we nog niet”. We wandelen samen terug en gaan ons dit schouwspel aanschouwen. Want een schouwspel dat is het zeker. De ‘Moose” komt steeds even met haar hoofd omhoog om dan weer te verdwijnen. Op een gegeven moment zien we nog iets bewegen en blijkt dat Mrs. Moose een kleintje bij zich heeft. De enthousiaste dame heeft het niet meer, alleen al naar haar reacties luisteren is geweldig. De hoop is dat mama Moose samen met het kleintje opstaan en aan de wandelen gaan, maar de natuur laat zich niet dwingen. Op een gegeven moment is Roel er een beetje klaar mee, “kom we gaan door want we moeten nog een eindje rijden. Nog heel even”. En dan op dat moment komt mama Moose omhoog, gaat aan de wandel en uiteraard loopt het kleintje met haar mee. Wat een SCHITTEREND beeld om naar te kijken; ook Roelie is er sprakeloos van. “Maar goed dat we nog even staan zijn gebleven want dit hebben we nu maar mooi meegepakt”. “Inderdaad”. “Vanmorgen was je misschien not amused dat ik nog zolang aan het slenteren was, maar het heeft ons nu wel dit mooie beeld opgeleverd. Het heeft dus zijn reden gehad”. “Dat is absoluut waar”.
Met alle dieren die we konden zien in Yellowstone vervolgen we onze reis. We rijden verder richting ‘Lake Village’ waar we zullen afbuigen naar de ‘East Enterance’ , maar eerst rijdenwe nog door de ‘Hayden Valley’. Hayden Valley is een brede, open vallei met glooiende grasvlaktes, omgeven door heuvels en bossen. Het gebied is ontstaan uit een oud gletsjermeer, waardoor de bodem rijk en vochtig is en dus ideaal voor grasgroei. En deze grasgroei zorgt er dan weer voor dat dit gebied bij uitstek geschikt is voor Bizons om hun dagelijkse kostje te vinden. Overal verspreid zien we dan ook groepjes Bizons staan te grazen.
Als we bij ‘Lake Village’ aankomen is het de hoogste tijd voor een bakkie met iets erbij. We gaan naar de General Store omdat we inmiddels weten dat ze daar lekkere bakkies hebben en ook altijd wel iets lekkers voor erbij. Roel gaat vanmiddag voor een croissant (die achteraf niet meer zo vers blijkt te zijn) en ik ga voor een boterham met eiersalade. Lekker maar één snee is hier zo dik als bij ons 2 sneeën en dat dus dubbel. Ik heb er lett. een hele boterham aan. Het restaurant in deze store is ingericht als een typisch Amerikaans fastfood restaurant wat al een beleving op zicht is. We genieten dan ook van alles wat we zien en gebeurt tijdens onze lunch.
Na de lunch rijden we verder richting de East Enterance en verlaten om 15.15u (l.t.)Yellowstone Park, waarna we meteen het ’Shoshone National Forest’ binnenrijden en de ‘Buffalo Bill Scenic Byway’ route (vernoemd naar Buffalo Bill Cody die een belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van het westen) gaan volgen. We zien meteen een groot verschil met Yellowstone Park. Zagen we in YP wijdse groene vlaktes met op de verre achtergrond de Rocky Mountains, zien we nu prachtige rotsformaties, kloven en dichte bossen. Het is meteen een hele omschakeling. We passeren de ‘Wapiti Vallei’ waar we ons vergapen aan de vele mooie ranches die er liggen. Ook dit is net zoals je in de films ziet. Wat ook indruk maakt op deze route, voor mij althans is het ‘bomen kerkhof’ dat we passeren. Een stuk bos dat ooit verwoest is door een brand en dat er nu als een spookbos bij ligt.
We vervolgen de ‘Buffalo Bill Scenic Byway’ als er opeens aan onze rechterkant een groot stuwmeer opduikt, het ‘Buffalo Bill Reservoir’. Dit stuwmeer is ontstaan na de bouw van de ‘Buffalo Bill Dam’ waar we ook even een bezoekje aan brengen. Deze dam is een imposant bouwwerk van 99mtr hoog waar je overheen kunt lopen. Roelie, die een beetje last van de hoogte heeft, past maar ik ben er overheen gelopen en het was echt te gek. Kijk je aan de ene kant uit over een schitterend blauw meer omringd met prachtige rotsformaties, kijk je aan de andere kant 99mtr. de diepte in naar een prachtige vallei omringd met nog imposantere rotsformaties. Rotsformaties die de ‘tanden des tijds’ door de jaren en eeuwen heen laten zien. Adembenemend!.
Vanaf de Buffalo Bill Dam rijden we verder richting Cody waar we vannacht zullen logeren in het ‘Best Western Sunset Inn”. Cody is een echt westen stadje en is aan de ene kant bekend vanwege Buffalo Bill die hiervandaan komt en aan de andere kant om zijn rodeo, maar daarover later meer. Eerst gaan we op zoek naar ons hotel dat in aan de rand van het historisch centrum ligt. Als we hebben ingecheckt en onze kamer een beetje ingericht, bellen we ons meisje. Ze is op haar kamer en heeft ook vandaag weer een leuke maar vermoeiende dag gehad. Vandaag is het collegejaar officieel begonnen. Dit hebben ze vanmorgen (lett.) ingeluid door op de grote klok te slaan die bij het Elmen Centre gelegen is en wat een hele happening was. Daarna heeft ze kennis gemaakt met haar professoren van haar major en minor vakken en is ze naar de bank geweest om de laatste zaken m.b.t. haar Amerikaanse bankrekening en creditcard te regelen. En eigenlijk had ze nog een sportactiviteit maar omdat ze de introgroep waarin ze zit echt niet leuk vind, is ze daar niet naartoe gegaan. In plaats daarvan is ze op haar kamer gebleven en heeft ze 2 wasjes gedraaid. Iets wat niet zo vanzelfsprekend is want het is echt ‘vechten’ om een wasmachine en droger. Die staan daar continue te draaien.
Rond 18.30u (l.t.) kleden we ons aan en rijden het dorp in om wat te eten. We hebben gezien dat er een Pizzahut ligt en ik stel voor om daar te gaan kijken in de hoop dat ze mijn favoriete pizza (Sweet Chicken Curry) hebben. Helaas is dit niet het geval en dus kiezen we voor het pizza- en salade buffet. Ook lekker want op deze manier hebben we allemaal verschillende pizza’s kunnen proeven.
Als de klok tegen 19.30u (l.t.) loopt verlaten we het restaurant en maken we ons op voor een avondje rodeo. Omdat we in een echte cowboy omgeving zitten en Cody ook wel het ‘Rodeo Capital of the World’ wordt genoemd, kan een bezoek aan een echte rodeo niet ontbreken. We rijden naar het ‘Stampede Park’, een grote arena net buiten Cody. Als we komen aanrijden horen we al hoe het publiek wordt voorbereid op de avond. We kopen 2 tickets en vanaf het moment dat we de arena binnen lopen, begint het te leven. Overal zien we mensen met cowboy hoeden en laarzen, de arena is authentiek en er heerst een gezellige sfeer. Klokslag 20.00u (l.t.) begint het spektakel met een cowboy die ons welkom heet, vervolgens over Jezus begint te praten en dat we ‘the Lord’ dankbaar moeten zijn en er wordt zelfs gebeden, hij de mensen die het land dienen dankt en daarna het spektakel af te trappen door het spelen van het Amerikaanse volkslied. Het hele stadion gaat staan en alle Amerikanen beginnen met de hand op de borst mee te zingen.
Dan kan het echt beginnen en krijgen we: ‘Bareback Riding’ (paardrijden op een wild paard zonder zadel), ‘Tie-Down Roping’ (de cowboy vangt een kalf met de lasso, springt van zijn paard, legt het kalf op de grond en bindt drie poten vast), Bull Riding (stier rijden op een bokkende stier), ‘Team Roping’ (twee cowboys vangen een stier met lasso’s. De eerste ruiter (header) vangt de hoorns, de tweede ruiter (heeler) vangt de achterpoten en ‘Barrel Racing’ (dit wordt gedaan door cowgirls die met hun paard in klaverblad patroon om 3 tonnen racen. Tussendoor worden we vermaakt door een Rodeo Clown en zijn er ook onderdelen die door kinder cowboy’s en girls worden gedaan en dat is natuurlijk vertederend om naar te kijken en je ziet dat deze kinderen het met de paplepel krijgen ingegeven. Het lijkt bij rodeo te gaan om de cowboy’s en girls en dat is natuurlijk ook zo, maar zelf hebben we toch diep respect voor de‘Fighters’ gekregen. Dit zijn de mannen die ervoor zorgen dat als de cowboy van het paard of de stier valt, het wild bokkende paard of de bokkende stier terug vangen en tot ‘rust’ brengen. Dat is echt een serieus job en niet simpel.
We hebben ons gedurende het 2 uur durende spektakel goed vermaakt en de sfeer van rodeo opgesnoven. Het was heel mooi om een keer te zien en mee te maken en voor de mensen die dit doen is het echte topsport en zeker niet simpel. En is er wat van te zeggen?. “Ja”, er is misschien wat van te zeggen en bij ons zou dit niet kunnen omdat er dan allerlei groeperingen en instanties zijn die er wat van zouden vinden en het zien als dierenmishandeling. Maar hier is het een sport die ook zijn functie heeft omdat de dieren hier in werkelijkheid soms zo gevangen moeten worden omdat ze anders van de kudde afdrijven en ze gevaar lopen. Wij vonden het in elk geval een ervaring om een keer mee te maken.
Terug in het hotel, het is ondertussen 22.30u (l.t.) drinken we nog een theetje, kijken we terug op de dag van vandaag en alvast vooruit naar de dag van morgen.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 187
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Cody
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/766_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => van-de-stilte-naar-de-ruige-rodeo
)
[34] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109275
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-25
[photoRevision] => 0
[title] => Yellowstone Park dag 3 .... the lower loop ...
[message] => Het wordt bijna traditie deze reis dat ik rond 05.55u (l.t.) wakker wordt vanwege een sanitaire stop die ik moet maken om daarna weer vlug terug in bed te kruipen in de hoop terug in slaap te vallen. Vandaag duurt dit laatste wat langer omdat mijn gedachten afdwalen … afdwalen naar: dat we vandaag echt beginnen aan onze laatste vakantieweek, we volgende week om deze tijd ons meisje hier achterlaten en het (voorlopige) afscheid een feit is, we dan met z’n 2-tjes terug naar België keren, we 21 jaar geleden hier precies in hetzelfde gebied met z’n 2-tjes zijn begonnen. Gelukkig val ik daarna toch nog in slaap.
Het is rond 07.30u (l.t.) als ik opnieuw wakker wordt voor sanitaire stop nr.2 deze morgen. Vlak na mij is Roel ook aan de beurt en terwijl ik nog even terug in bed kruip, heeft hij hier geen zin in en wil gaan rennen op de loopband. “Prima, ga maar dan kan ik nog even blijven liggen”. Maar hij is snel terug want de fitness is nog niet open. Hij besluit dan buiten een rondje te gaan.Tegen 08.15u (l.t.) is hij terug en terwijl ik mij was en aankleed springt Roel snel onder de douche. We doen een aantal pogingen om Bomma aan de lijn te krijgen maar tevergeefs. Waarschijnlijk heeft ze gisteren weer niet goed opgelegd en krijgen we haar nu niet meer te pakken. “Ik krijg grijze haren van die vrouw”.
Rond 09.00u (l.t.) gaan we op ons gemak richting de ontbijtzaal. We geven ons zelf deze ochtend wat meer tijd omdat we pas in de loop van de ochtend / tegen de middag willen vertrekken. We hebben dit besloten omdat we vanavond later willen terug komen in de hoop dan wat meer Wildlife te spotten. In de ontbijtzaal wacht de waiter van gisteren ons weer op en het lijkt alsof hij vannacht beter geslapen heeft dan gisteren; hij is één en al vrolijkheid. Het ontbijt smaakt ons ook deze keer weer goed en het is al na 10-en als we richting onze kamer lopen. Ik neem meteen mijn laptop erbij want ik heb met mijn collega afgesproken om te facetimen om wat zaken voor het komende seizoen door te nemen, terwijl Roel lekker buiten in de zon gaat zitten en (als ik al meer dan een uur aan de lijn zit) kijkt of hij misschien ons meisje al aan de lijn krijgt. Dit lukt en ze verteld dat ze al een hele leuke en leerzame ochtend heeft gehad. Er was een soort van ‘markt’ van alle verenigingen die er op de campus en omgeving zijn die zichzelf presenteerden. En nu had ze wat stress omdat ze een aantal apps moest installeren maar die ze niet kon downloaden omdat haar Apple-store op Europa staat ingesteld en ze die van Amerika moet hebben.Gelukkig is er dan Nonkel die haar hopelijk kan helpen want ze maakt zich daar dan zorgen om. Ze vergeet hierbij dat ze op een internationale school zit en dat ze maar naar begeleiders hoeft te gaan die haar ook kunnen helpen. Typische Ylva alles meteen en goed in orde willen hebben en bang zijn om te vragen.
Het is uiteindelijk 11.30u (l.t.) als we na nog een paar pogingen om Bomma te bereiken, de spullen in de auto laden en vertrekken. Als 1e rijden we nog even bij een locale bakkery langs die Roel vanmorgen tijdens zijn renrondje heeft ontdekt, om een paar lekkere koeken op te halen die we dan mee kunnen nemen voor onderweg en de dag door te komen. Ook wordt er nog even getankt en de ramen gewassen want in het park zelf kan dit (bijna) nergens. Eindelijk zijn we dan klaar om naar de Westenterance te rijden waar er een vriendelijke dame met kerst-herten gewei ons ontvangt; “it’s August-X-mass and the Elks and Moose are ….. so be carefull and have an nice day”. We zijn onderweg.
Als we bij de Elken-oversteekplaats komen, zien we net als gisteren een hoop auto’s en mensen stilstaan. “Er moet hier toch wat te zien zijn als er zoveel mensen staan. Klopt maar ik zie toch echt niks. Stop toch maar eens en dan ga ik het wel vragen”.Zo gezegd zo gedaan en al snel kom ik erachter dat er een bruine beer met 2 jonkies zit. Dit moeten we natuurlijk zien én vastleggen dus ook Roel springt uit de auto (want als hij zoiets hoort of ziet, dan is hij van de partij).Wat een schitterend beeld om te zien, dit is echt genieten!. Als we moeder met kinderen (die hun eigen weg gaan) uit het oog zijn verloren rijden we verder. Maar niet voor lang want opeens zien we weer allemaal auto’s en mensen langs de kant staan en er staat een parkganger. We vragen wat er te zien is “a brown beer, so keep in the car or stay behind”. Natuurlijk doen we dat want we weten hoe snel en gevaarlijk een bruine beer kan zijn. Bruintje zit deze keer dichter bij de weg dan op de vorige plek en dus kunnen we hem goed aanschouwen en vastleggen. Het is echt waanzinnig!.
Ons beseffend dat we vanmorgen (of moet ik zeggen middag) al goed verwend zijn wat betreft wildlife, rijden we verder. Het eerste stuk is hetzelfde als gisteren totdat we bij ‘Canyon Village’ zijn waar we rechtsaf slaan richting Yellowstone Lake en de Eastside’ en we een nieuwe route gaan volgen. Als 1e stoppen we bij de ‘Upper [e-38] Lower Falls’. Vanaf het platform bij de parkeerplaats zie je de ‘Upper Falls’ met een hoogte van ongeveer 33m al liggen. Voor de ‘Lower Falls’, die met een hoogte van ongeveer 94m twee keer zo hoog is als de Niagara Falls moeten we de ‘Brink of the Lower Falls Trail’ nemen. Dezesteile trail van 1,2 km en 180m hoogteverschil en veel haarspeldbochten brengt je naar het platform precies boven de rand van de Lower Falls. Aangekomen bij het platform krijgen we iets te zien wat lett. en fig. ADEMBENEMEND is. We hebben al veel watervallen in ons leven gezien (zeker met een man die gek is van watervallen)maar zo’n mooie afgezet tegen de canyon waar deze instroomt en dat in combinatie met de regenboog op de achtergrond, echt adembenemend!. Wat ook adembenemend is, is de klim die we daarna weer naar boven moeten. De afdaling verraadde al dat het pittig ging worden en dat is het ook, zeker als je last hebt van je luchtwegen … maar we hebben het gered en het was meer dan de moeite waard. We stoppen nog even bij het ‘Overlook Point’ zodat we de ‘Lower Falls’ ook van bovenaf en van de voorkant kunnen zien.
Diep onder de indruk van wat we tot nu toe alweer allemaal hebben mogen zien, is het nu de hoogste tijd voor een bakkie. Hiervoor stoppen we bij de ‘Cannyon Village Loge’ waar we al snel in de gaten hebben dat ze niet alleen lekkere bakkies hebben maar ook WOK en daar had Roel wel oren naar. “Of we nu warm eten of straks, dat maakt ook niks uit. Dat maakt zeker niks uit schat en als jij dat wil. Ja dat wil ik” en dus bestellen we ons ook allebei een WOK maaltijd die ons heerlijk smaakt als is de combinatie met het bakkie niet echt top.
Om 15.45u (l.t.) zetten we weer koers richting ‘Yellowstone Lake’. We hebben het er met elkaar over dat als we nu nog een Elk met een groot gewei en een Moose tegenkomen, we ze allemaal hebben gehad vandaag. En terwijl we hierover bezig zijn, zien we langs de kant van de weg opeens een hoop auto’s zien en mensen en dat betekend er is iets te zien. En er is inderdaad iets te zien, geloof het of geloof het niet maar voor het huisje in het bos ligt een elk met een prachtig gewei. Het is haast niet te geloven en terwijl we aan het wachten zijn of ik toch om een mooi plaatje van de voorkant te schieten, ontdek ik dat er ook nog een kleintje ligt maar die ligt helemaal verscholen in het gras. We wachten in de hoop dat het kleintje zich ook nog beter gaat laten zien en ons wachten wordt beloond want opeens komt hij recht.
We rijden verder richting ‘Sulphur Caldron’, een kokende modderige heetwaterbron die extreem zuur is en de ‘Mud Vulcano’, een kegelvormige moddervulkaan die modder en stoom uitspuwde maar die door het instorten van de kegel nu enkel nog een borrelende modderpoel is. Terwijl we vanaf de parking naar de ‘Sulphur Caldron’ lopen gaan we in 1e instantie helemaal voorbij aan een kudde bizons die aan de overkant tegen de vlakte aan staan te grazen en er eentje zelfs heel mooi bij het water staat. Het moge duidelijk zijn dat je hier ogen tekort komt.
Bij de ‘Mud Vulcano’ nemen we de trail die ons langs de verschillende ‘potten’ voert maar eerlijk gezegd vinden we dit een beetje tegenvallen.
En dan, dan zien we het ‘Yellowstone Lake’ voor ons opduiken. Het ‘Yellowstone Lake’ heeft een oppervlakte van 350km2 en is het grootste hooggelegen meer in Noord-Amerika. Het meer ligt in de Yellowstone-caldera, het gigantische kratergebied van de supervulkaan die het park gevormd heeft. Wat een gigantische plas water is dit. Zover als je kunt kijken zie je water. Tuurlijk bij een zee zie je ook zover als je kunt kijken water maar dan weet je dat het een zee is, maar dit is een meer oftewel een plas water die omringd is door bossen en geisers.Het meer ziet er zo mooi en rustgevend uit dat we bij ‘Pumice Point’ besluiten om even van de weg af te draaien en een korte pauze te nemen. Even, onder het genot van een drankje en die meegebrachte koeken, elk in onze eigen gedachte genieten van het uitzicht en de rust.
‘Pumice Point’ is een rustplek van waaruit je schitterend uitzicht hebt over Yellowstone Lake. Het strand ligt bezaaid met prachtige stenen maar opvallend is dat er nog niet 1 steenmannetje staat terwijl er wel genoeg mensen stoppen. En daarom hebben Roel en ik er een begin mee gemaakt. We hebben boven op een rots (zodat hij niet meteen wegspoelt als het water onrustig wordt of stijgt door sneeuwwater) een heel mooi (al zeggen we het zelf) 1e steenmannetje op deze plek neergezet in de hoop dat er vanaf nu meerderen zullen volgen en het strandje binnen zoveel jaar vol staat met steenmannetjes die naar het meer staan te staren. En ik geef hem een naam, Marc naar de overleden broer van een vriendin/collega. Marc was een reiziger en ik weet zeker dat hij deze plek schitterend had gevonden. Kijkend over het water vind hij o.a. op deze plek zijn rust.
Met een goed, voldaan en rustgevend gevoel stappen we terug in de auto en rijden verder. Als we bij ‘West Tumb Geyser Basin’ aankomen hebben we een kleine discussie. Roel heeft inmiddels wel genoeg geisers gezien en ik wil toch even gaan kijken en aangezien “moeders wil wet is” draaien we af. Het ‘West Tumb Geyser Basin’ is bijzonder omdat de meeste bronnen en geisers pal aan de oever van Yellowstone Lake liggen. Sommigen liggen zelfs in het water, wat een heel bijzonder en mooi uitzicht geeft: borrelende hete bronnen met het helderblauwe meer op de achtergrond. Achteraf is Roel toch blij dat we zijn afgedraaid en de trail hebben gelopen want het was echt meer dan de moeite. Het wonder der natuur met al de kleuren blijft prachtig.
Inmiddels is het ver na 18.00u (l.t) en moeten we nog een dik uur rijden voordat we bij de Westuitgang van het park zijn, hierbij hebben we het oponthoud van Wildlife niet meegerekend. En Wildlife komen we nog tegen, te beginnen met een wolf die we in de berm zien zitten maar die zo snel weg is als we stoppen dat we hem helaas niet hebben kunnen vastleggen. Dan komen we 2 kolossen van Bisons tegen waarvan er eentje zo dicht langs de weg staat dat we zijn snorharen kunnen tellen. En als hij op onze auto komt afgelopen begint de Ranger die inmiddels was gearriveerd te roepen dat we moeten vertrekken omdat hij te dichtbij komt. Dat doen we dan maar. Als we dan bij Maddison afdraaien naar links voor het laatste stuk richting de uitgang, komen we al vrij snel in de file terecht. Deze keer niet langszaamrijdend maar echt stilstaand en dat betekend dat er ergens iets loos is oftewel dat er ergens iets is gespot en mensen gaan stilstaan om het vast te leggen en vervolgens het hele verkeer opstremd. Dat is ook de reden waarom je als automobilist hier niet mag stoppen langs de weg en als je toch stopt dan moeten de banden achter de witte lijn staan. Nadat we zeker 3 kwartier in de file hebben gestaan komen we bij de plaats des onheils en wat zien we: een hele kudde Elken grazend aan de rand van het water. Het is een heel mooi plaatje en we zijn zeer zeker blij dat we gestopt zijn. Maar dan door voor het laatste stukje want de schemering begint al in te vallen als we aan de rand van de weg, nog steeds bij hetzelfde water maar nu een stukje verder door, wederom een kolos van een Bison zien staan en nu lett. aan de rand van de weg. We kunnen hem aanraken maar dat zullen we maar niet doen. Ik heb mijn raampje open gedraaid en hij kijkt mij met een heel indringende blik aan “hallo mijnheer de Bison, hoe maakt u het?”. We merken dat hij zich wat opgelaten voelt en rijden daarom bij hem vandaan waarna hij meteen midden op de weg gaat lopen het het hele verkeer ophoudt. Zelf draaien we om want we moeten de andere kant uit waardoor we hem weer tegenkomen midden op de weg.
Het is mooi geweest, inmiddels is het 20.45u en dus echt de hoogste tijd om naar het hotel te gaan. We hebben vanmiddag al warm gegeten dus we besluiten om wat kleins op de kamer te eten. We hebben nog brood, knäckers, beleg en bananenbrood en dit samen met een kopje thee is prima. Ondertussen proberen we ook ons meisje te bellen omdat we haar de hele dag niet gesproken hebben, maar die geeft ‘niet thuis’. Natuurlijk vinden we dat heel jammer, we hadden graag geweten wat ze vandaag gedaan heeft en ook willen vragen wat de status an haar ‘probleem’ van vanmorgen is. “Misschien ligt ze al in bed want het is daar een uur later. Dat zou kunnen we zullen het morgen wel horen”.
Om de dag af te sluiten en om al wat rozig te worden voor het slapen, gaan we nog even naar de spa die we ook vandaag weer voor ons alleen hebben. Daarna douchen we ons, drinken we een theetje en nemen we nog een keer de dag door. Wat hebben we weer veel schitterende en indrukwekkende dingen gezien. Sommige dingen zo mooi dat het niet in woorden te vatten is.
En net als we willen gaan slapen belt ons meisje, ze is net terug van een feestje met de zwemmers. Dat had ze inderdaad vanmorgen verteld maar dat waren we alweer vergeten (we moeten ook zoveel onthouden). Ze was erg enthousiast maar ook onder de indruk. Er is door sommigen blijkbaar zoveel gedronken dat ze niet meer op eigen benen konden staan. Natuurlijk vragen we of zij ook gedronken heeft, maar dat is gelukkig niet het geval. Als ik vraag wat ze dan wel gedronken heeft, “niks want er was alleen maar alcohol. Okay … Nou fijn dat je dan verstandig bent geweest”. Daarna hebben we het nog even kort over haar Apple ‘probleem’ dat nog niet is opgelost maar zeker goed komt. Dan wensen we haar “welterusten” en hangen op. Zij is moe en wij ook.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 174
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => West Yellowstone
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/654_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => yellowstone-park-dag-3-the-lower-loop
)
[35] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109264
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-24
[photoRevision] => 0
[title] => Dag 2 Yellow Stone NP .... The Upper Loop....
[message] => De spa van gisterenavond heeft ons klaarblijkelijk weer goed gedaan want ook vannacht slapen we de uren die we slapen als een roosje. Vanmorgen om 07.25u (l.t.) wordt ik in mijn ‘eigen”’bed wakker en eerlijk is eerlijk een heel bed voor jezelf is ook wel eens lekker. Aan de andere kant hoor ik ook al wat gedraai en geritsel wat betekend dat Roel ook aan het wakker worden is. We horen en zien dat er buiten al genoeg bedrijvigheid is, maar wij doen het even rustig aan.
We wassen ons en terwijl we ons aan het aankleden zijn, komt er een berichtje van ons meisje binnen. Ze geeft aan vannacht gelukkig wat beter geslapen te hebben dan gisterennacht. We besluiten om haar te bellen zodat we haar al eventjes gezien en gesproken hebben alvorens zij en wij aan de dag beginnen. Ze kan het vanmorgen rustig aan doen en hoeft ‘pas’ om 12.00u (.t.) acte de presents te geven, daarna heeft ze wel een middag vullend programma en vanavond is er een feest op de campus. Het is dus nog maar de vraag of we haar straks nog te spreken krijgen. Nadat we hebben opgehangen doen we een (zoveelste) poging om Bomma te bellen. We hebben haar vanmorgen al even kort gesproken maar nadat de verbinding is weggevallen krijgen we haar niet meer aan de lijn. “Het is een drama, Bomma en mobiele telefoons”.
Het is inmiddels 09.00u (l.t.) en dus de hoogste tijd om naar de ontbijtzaal gegaan. Deze is gelegen naast de receptie in een aparte zaak. Het is er (lett. en fig.) berengezellig ingericht. We krijgen een plaatsje in een hoekzitje aangewezen endar is helemaal prima want zo hebben we mooi het overzicht. We kunnen kiezen uit ‘alla card’ of het buffet, we kiezen voor het buffet. Onze waiter (volgens mij een skileraar die in de zomer hier moet werken in de bediening en in de winter les of tours mag geven) is namelijk een beetje onwennig. Hij schenkt ons elk een joekel van een mok koffie in (“uhhh maar ik wil thee”) en verteld ons hoe het buffet werkt (“alsof we dat niet zouden weten maar wel lief). Gelukkig is het niet druk en hoeven we niet zo als in Salt Lake City aan te schuiven en bijna vechten om een snee brood of wat muesli. Het ontbijtje smaakt heerlijk en “ja” ik heb ook een joekel van een mok thee gekregen en Roel heeft zich vrijwillig opgeofferd voor mijn mok koffie.
Terug op de kamer poetsen we onze tanden, doen nog 1x een poging of we Bomma nu aan de lijn krijgen wat niet lukt, pakken onze spullen bijelkaar en zijn klaar voor vertrek en een nieuwe dag in Yellowstone Park. Om 10.00u (l.t.) verlaten we de parking en rijden we terug naar de West-enterance van het park waar we kort moeten aanschuiven in de file om binnen te rijden.
Als we bij het punt komen waar we gisteren de Elken zagen, is het weer langzaam rijden en vragen we ons oprecht af wat er te zien gaat zijn. Immers die zijn op dit tijdstip allang weer terug naar boven de bossen in. Hele groepen mensen zien we naar boven kijken maar er is, buiten bomen en heel veel stenen niks te zien.
We rijden door en onze 1e stop is bij de “Gibbon Falls’ (GF) die gelegen is langs de Grand Loop Road en een hoogte heeft van ongeveer 26mtr. We wandelen een stuk over de Gibon Falls Trail waarna we een mooi overzicht hebben over de waterval. Het valt ons op dat er in en rondom de waterval veel afvalhout ligt en we vragen ons af of de natuur dit moet opruimen of dat dit door de mens wordt gedaan.
Van de G.F. rijden we door om vervolgens te stoppen bij het ‘Beryl Spring Basin’. De ‘Beryl Spring is één van de heetste (93-94gr Cel.) en meest indrukwekkende bronnen in het park. Als we de geiser naderen komt ons de geur van rotte eieren al tegemoet. De geiser zelf ziet eruit als mijn stoomstrijkijzer als ik dit heb gebruikt en de stoom aflaat. We hebben het snel gezien, zijn we misschien al verwend na gisteren?.
We vervolgen onze weg tot aan de “Artists Painpots’. Deze borrelende modderpoelen en warmtebronnen danken hun naam aan de veelkleurige modder en minerale afzettingen die hier te zien zijn. De modderpoelen veranderen van kleur afhankelijk van mineralen, bactieriën en de hoeveelheid water; van wit en grijst tot roze, geel en rood. Het lijkt alsof de kunstenaar hier zijn verfpalet heeft uitgespreid. Via de mooie trail die is aangelegd lopen we langs de verschillende basins tot aan het ‘look-over-point’ van waaraf we een mooi totaal overzicht hebben. Wat blijft fascineren is hoe het mogelijk is dat tussen de bossen met op de achtergrond de prachtige Rockies deze vlaktes met kokende basins zijn ontstaan.
Terug in de auto vervolgen we onze weg richting de ‘Mammoth Hot Springs’. We passeren bij het “Norris Geyser Basin’ maar besluiten dit even (lett.) links van ons te laten liggen. Als we de ‘Gibsson River’ oversteken zien we in het gras een joekel van een Bisson liggen. Hij ligt zo stil dat we even twijfelen of het een echte of een nagemaakte is, maar we kunnen ons ook niet voorstellen dat ze hier een opmaak Bison neerleggen. Ik besluit gaan te kijken en net als ik tot redelijk dichtbij ben geraakt, begint achter mij een bejaarde rangster met haar kraaienstem te roepen “don’t go closer, close enough” en begeeft mijn camera het (lees: batterij leeg). Is dat even balen.
We rijden verder en komen langs de ‘Roaring Mountain’; een indrukwekkende en enigszins mysterieuze plek die je het beste kunt omschrijven als een berghelling vol fumarolen (stoomopeningen). We stoppen even om te kijken en een foto te maken en rijden vervolgens weer verder. Opeens voor ons beginnen auto’s te remmen en dat betekent ‘Wildlife’. Aan de linkerkant van de weg staat een kudde Elken tegen de rotsten op maar onder aan de weg staat de ‘Opper Elke’ met z’n prachtige gewei. Omdat we eigenlijk al wat te ver gereden zijn, zetten we de auto enigszins onhandig en gevaarlijk aan de kant. Maar … alles voor het perfecte plaatje. Opper Elk neemt zijn tijd en staat op z’n gemakje tegrazen met z’n hoofd (en dus gewei) naar beneden. Inmiddels staat er een file aan auto’s die dit allemaal willen vastleggen en er zijn zelfs mensen die gewoon voor Opper Elk stoppen en totaal geen rekening houden met de mensen aan de overkant van de weg. Je merkt dan ook dat er bij sommigen wat onvrede ontstaat en dat snap ik. Opeens stapt er iemand uit een auto en begint te roepen, dusdanig dat Opper Elk ervan schrikt en zijn hoofd omhoog doet. En niet dat moment heb ik kunnen vastleggen en dus hebben we mr. Opper Elk met z’n gewei mooi op de foto.
Ongeveer 5’ later bereiken we de ‘Uper Mammoth Hot Springs’ (UMHS) We parkeren de auto en beginnen te wandelen als we er al snel achterkomen dat we de auto veel verder hadden kunnen meenemen en dus besluit Roel om de auto op te halen terwijl ik al rustig verder loop. Als snel wordt mij duidelijk waarom deze Hot Spring “Mammoth heet. Het is een immens grote vlakte uit terrassen opgebouwd en bestaande uit zout en lava. En als je van de geur van rotte eieren houdt, dan kom je je hier aan je trekken. Roel is inmiddels ook aangesloten en we lopen samen eerst het bovenste en dan het onderste rondje. Het is en blijft waanzinnig om te zien en te horen hoe de aarde hier ‘kookt’. Vervolgens halen we de auto op en maken een `Geiser Safaril’ om het Uper gedeelte te verlaten.
Van de UMHS rijden we door naar de ‘Lower Mammoth Hot Springs’ maar voordat we die gaan bekijken rijden we eerst een heel klein stukje verder tot in het ‘Mammoth’ (wat geen echt dorpje is) om een bakkie te halen en wat te eten want het is al 14.00u (l.t.). We stoppen bij de ‘Yellowstone General Store’ omdat we inmiddels weten dat daar de bakkies goed (en groot) zijn. Ook nemen we er allebei een hot-dog bij. Onze lunch is deze keer “all the way American”. Even laden we het motortje op want wat we allemaal zien aan natuurschoon is bijna niet te bevatten en dan heb ik het nog niet over de weidsheid van dit land. Niet normaal gewoon!.
Met onze buikjes weer gevuld en de nodige dosis cafeïne gaan we weer on-route en stoppen dus als 1e bij de ‘Lower Mammoth Hot Springs’ waar we ons oa. vergapen aan de ‘Canary Spring’ en de geur van zout en zwavel oftewel rotte eieren nogmaals tot ons nemen. De ‘Canary Spring ontleent zijn naam aan de gele tinten die vaak te zien zijn en veroorzaakt worden door thermofiele bacteriën die in het water leven. Het geel wordt versterkt door het wilt kalksteen en contrasterende oranje en bruine afzettingen. Persoonlijk begin ik nu wel langzaam klaar te worden en gelukkig heeft manlief dat ook. Dat komt dan goed uit want we rijden nu verder naar ‘Tower Roosevelt’.
Onderweg spotten we nog 2x bizons. De 1e keer liggen er 2 langs de rivier in het gras en Roelie heeft ze meteen geschoten (lett. en fig.). En niet veel verder staat weer zo’n kolos langs de rand van de weg te grazen en boeit het hem niks of er nu 1 of 20 auto’s naast hem stoppen om een foto te maken. Als we bij ‘Calcite Springs’ voorbij komen worden we aangetrokken door de opbouw van de muren (lees: het gesteente). Ik wil daar even een foto van maken maar wordt, als ik uitstap, overweldigd door wat ik zie. Wat een schitterende en adembenemende kloof. Niet te geloven en ook bijna niet te omschrijven. De wanden lijken er wel neergezet terwijl dat natuurlijk niet zo is en zo zijn afgesleten door de eeuwen heen.
Dan bereiken we de parking van ‘Tower Roosevelt’ van waaruit we met een trail de ‘Tower Falls’ (een iconische waterval van 40m die haar naam dankt aan de vulkanische rotstorens die boven de waterval uitsteken) gaan bekijken en op de terugweg even bij het souvenierwinkeltje binnenspringen om te kijken of ze niks moois voor ons meisje hebben; en natuurlijk hebben ze dat. We nemen haar een mooie en warme trui mee die ze in de winter in Sioux Falls goed kan gebruiken en een mooie mok voor op haar kamer. Het is ondertussen al 16.30u (l.t.) een mooie tijd om langzaam koers richting ons hotel te zetten want dat is zeker nog anderhalf uur rijden en dan mogen we geen Wildlife tegenkomen, wat we natuurlijk stiekem wel hopen dat dit wel zo is want daar zijn we toch ook voor hier.
Het uitzicht en de vergezichten die we zien, blijven schitterend. Zo rijden we over een weg met links en rechts dennenbomen en zo kunnen we zover al ons oog het toelaat kijken over de vlaktes met op de achtergrond de Rocky Mountains. En … we spotten ook nog wildlife, een wolf notabene. Hij loopt in een grasland in 1e instantie eigenlijk iets te ver weg maar ons geduld wordt beloond want hij komt beetje bij beetje steeds dichter onze kant uit zodat we hem goed kunnen zien en vastleggen. Inmiddels geeft de navigatie aan dat we ‘pas’ om 17.48u (l.t.) terug bij ons hotel zijn en dan is het te hopen dat we deze keer niet in de file komen bij de Elken oversteekplaats van gisterenavond. Al lijkt ons de kans klein omdat we vanmorgen al hebben gezien dat ze de parking en langs de weg hebben afgezet zodat er geen auto’s kunnen parkeren.
Uiteindelijk zijn we om 17.45u (l.t.) terug op de kamer en we zijn helemaal gaar. Daarom gaan we voordat we gaan eten eerst nog even wat zwemmen en naar de spa. We douchen ons vervolgens en toiletteren ons om rond 19.15u (l.t.) richting het centrum te lopen om te eten. Het is ons gisteren bij Pete’s Pizza [e-38] Pasta zo goed bevallen (qua bediening en snelheid) en het was lekker dat we er vandaag gewoon weer terug gaan. Omdat we buiten willen zitten moeten we even wachten maar ook nu kunnen we weer vrij snel plaatsnemen. Het is vanavond in het algemeen wel een stuk rustiger dan gisterenavond. Vanavond gaan we voor een pizza met een salade en ook dit smaakt weer heerlijk. En voor de prijs hoef je het ook niet te laten, het is een echte aanrader.
Als we terug wandelen naar de kamer brengen we (lees: ik) nog een paar bezoekjes aan wat souvernierswinkels. Ik vind het altijd leuk om gewoon te kijken, Roel vind het vreselijk, “we hebben genoeg kraom” en wacht geduldig buiten. Ik heb nog zin in een toetje en dus trakteer ik mijzelf op een reuze aardbeienmilkshake; het kost een paar dollar (lees: godsvermogen) maar dan heb je ook wat. Terwijl ik sta af te rekenen belt ons meisje, ik druk haar even weg. Terug op de kamer bel ik haar meteen terug “mama was even aan het betalen. Ik dacht wel dat u bezig was, geeft niet nu hebben we elkaar toch aan de lijn”. Als eerste heeft ze een paar vragen over de was, wat ze met wat mag en kan wassen. Ik leg haar dit uit en hoop dat het goed gaat. Ook maak ik haar duidelijk dat ze voorzichtig moet zijn met de droger omdat daarin alles krimi. Niet dat ze haar nieuwe Augustana trui erin stopt en dat hij als babytruitje eruit komt. We kletsen bij over onze en haar dag. Die van haar was niet echt spectaculair en bestond vooral uit diverse bijeenkomsten waar ze verplicht naartoe moesten. En vanavond was er ‘Blokfeest’ maar dat vond ze niet echt super. Daarom ging ze dan maar optijd slapen zodat ze morgen weer fit is. We wensen haar “welterusten en tot morgen”.
Eindelijk tijd om van mijn milkshake te genieten, die ondanks dat hij al even staat nog steeds top is en overheerlijk smaakt. Je proeft dat hij over vers is wat ook mag voor zoveel geld. Roel maakt in de tussentijd een theetje en tokkelt wat op zijn gsm terwijl ik met het verslag aan de gang ga. We kunnen weer terugkijken op een zeer mooie en geslaagde dag. Op naar morgen!.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 227
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => West Yellowstone
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/538_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => dag-2-yellow-stone-np-the-upper-loop
)
[36] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109256
[userId] => 417970
[countryId] => 196
[username] => Nathaliehagenstein
[datePublication] => 2025-08-24
[photoRevision] => 11
[title] => Backstreet’s Back…... In Vegas!
[message] => Met voor ruim 33 dagen aan kleding en schoenen, vertrokken mijn zusje en ik voor 6 dagen naar Las Vegas. Met als hoofddoel de Backstreet Boys zien in het mooie Sphere, maar daarnaast natuurlijk vooral quality time samen.
In de eerste instantie twijfelde ik nog, voornamelijk omdat ik dit jaar nog niet langer dan 3 weken aaneengesloten in Nederland ben geweest, maar….. na 3 liedjes van De Backstreet Boys gehoord te hebben en 1638 instareels van mijn zusje te hebben ontvangen was ik om: we gaan!!!
Toen we aankwamen in het hotel (wij sliepen in Wynn-Encore, een beetje aan het begin van de strip), rook het naar sigaren en sigaretten. Wij zijn het helemaal niet meer gewend, maar in de casino’s mag er gewoon nog gerookt worden. En sinds wiet legaal is (2017) in Las Vegas, hoefden we de signature geur van Amsterdam ook niet te missen.
De kamer was fantastisch, een heerlijk bed, mooie badkamer, heel ruim maar het allerleukste van alles: we hadden Alexa! Dus het eerste uur kwam ik mijn kamer niet uit. Spelen met Alexa it was! ‘Alexa, open the drapes’, ‘Alexa, close the drapes’, ‘Alexa, turn on Backstreet’s back’, ‘Alexa, turn off the lights’. En zo kwam ik de eerste avond jetlag wel door.
Met 43 graden overleefden we ook de eerste dag. Na meerdere keren in Dubai te zijn geweest dacht ik gewend te zijn aan woestijn hitte, maar hier was ik echt een gecremeerde rollade in de oven. Dus we lagen bij het zwembad. Alle bedjes lagen volop in de zon, het was rustig aan het zwembad. Wil je een parasol erbij? Dat kan voor 150 dollar.
We begonnen onze dagen eigenlijk vrijwel altijd winkelend. Alle hotels op de strip hebben een eigen mall (in het hotel) met winkels, van Zara tot Chanel en van Louis Vuitton tot H [e-38] M een ander vreselijk arrogant merk met een H ;-). Omdat het overdag zo warm was en de hele dag in de zon liggen geen optie was, kon je uren en uren slenteren (lees: snel lopen – want ik houd niet van slenteren) in The Venetian, Bellagio, Caesars Palace en de grote mall tegenover ons hotel: Fashion Show.
Elke dag loop je hier minimaal 10.000 stappen want de hotels zijn zo groot. Het is er ook altijd druk. Je kunt in de hotels 24 uur per dag gokken, dus er is altijd wel wat te doen of te beleven. Je kunt de welbekende ‘Strip’ doorlopen in de airco, door alle hotels/shopping malls heen. De één nog mooier, groter en gekker dan de ander. Van achtbanen in het hotel (New York New York) tot met een gondel door het hotel heen (The Venetian)…. Vegas has it all.
We hebben heerlijk gegeten bij STK, een steakhouse in hey Cosmopolitan hotel, waar je een extra korst op je vlees kunt bestellen, bijvoorbeeld een ‘extra peppercorn crust’. Maar ook het uitzicht vanaf restaurant Lago is mooi (eten vond ik minder). Je kijkt dan op de fontein voor het Bellagio hotel, die elke 15 minuten op een ander nummer ‘speelt’. Als ik mijn zusje blij wilde maken gingen we lunchen of dineren (en dan het liefst de ene dag lunchen en de andere dag dineren) bij restaurant Red 8 (Chinees restaurant in The Wynn), waar we steevast hetzelfde bestelden: black pepper beef, dumplings van garnalen, witte rijst en gebakken rijst met garnalen.
Op vrijdag, de dag voor het Backstreetboys concert huurden we een Mustang cabrio en maakten we Amerikaanse wegen onveilig (althans, Naomi – ik zat er gewoon naast om content te maken). We reden vanuit Vegas ongeveer een half uur naar de Hoover Dam.
Deze dam ligt op de grens van Nevada en Arizona en houdt de Colorado River tegen. Hierdoor ontstond Lake Mead en dit is het grootste stuwmeer van de VS. De dam voorziet miljoenen mensen in Nevada, Arizona en Californië van elektriciteit en water. Schijnbaar was er voor de bouw van de Hoover Dam (tussen 1931-1936) meer dan 3,25 miljoen kubieke meter nodig, wat gelijk staat aan het aantal beton dat je nodig hebt om een snelweg van San Francisco naar New York te leggen. Het is ook echt een gigantisch bouwwerk.
Met de auto reden we door naar een shopping outlet, aten we Naomi’s favo ontbijt, lunch en diner bij In ’n Out burger, gingen we naar Target (want hey, je bent niet in Amerika geweest als je niet een hamburger eet en naar Target gaat) en reden we naar het Las Vegas ’sign’ want een dag geen foto gemaakt is een dag niet geleefd.
We eindigden de middag met het dak open over de strip. Even snel eten en Naomi was klaar om te gokken en ik was klaar om een helikopter vlucht te maken boven the strip. Avond uitzicht op de Sphere en de Bellagio fontein van bovenaf zien: ik was benieuwd.
Ik zat naast de piloot wat zowel spannend was (want wat als ik met mijn been een ‘crash’ button aantik) als fijn (meer overzicht, het gevoel hebben dat ik zelf de controle heb, ondanks dat ik helemaal niks kan in dat blik). Op het moment dat ik de Sphere zag met de Backstreet Boys promo met die duizenden lichtjes wist ik: morgen wordt on ze beste dag!
The Sphere is een rond gebouw en is pas geopend in 2023 en is het grootste bolvormige gebouw ter wereld. De buitenkant van de bol wordt verlicht door 1,2 miljoen programmeerbare LED lampjes, waardoor de Sphere vooral ’s avonds vanuit alle hoeken van de strip wel opvalt, dus zeker vanuit de helikopter.
Tijdens de dag van het concert hadden we niet alleen de outfit al helemaal klaar (Naomi had gepersonaliseerde Backstreet Boys Vegas jasjes voor ons gemaakt), maar hadden we ook een afspraak bij Sephora voor onze make-up en bij de Dry Bar voor ons haar. Ready, set, GO! De Sphere was indrukwekkend van dichtbij en van binnen. We zaten in vak 204, vrijwel één van de betere vakken voor goed uitzicht: het midden van het midden.
De avond was FANTASTISCH. Eigenlijk niet eens in woorden uit te drukken. De sfeer, de muziek, de show in 4D (onze stoelen bewogen mee toen we gelanceerd werden in een raket). Het was onvergetelijk en hoe ik het ook zou omschrijven, ik kan het niet genoeg betekenis geven. Zie foto’s!
Omdat we helemaal ‘pumped’ waren over hoe we het concert vonden hebben we de volgende ochtend spontaan weer kaartjes geboekt (ja, die waren er nog in de resell) en zijn we nog een keer gegaan: dit keer staan, eigenlijk vooral dansend en zingend. Er zal niet snel meer iets komen wat dit kan overtreffen, dat is één ding dat ik zeker weet!
De laatste dag spendeerden we bij het zwembad van het hotel. Al huilend verliet ik de hotelkamer: waarom moesten we hier weg?? (Aan m'n bankrekening te zien werd dat op zich snel duidelijk). Het was een onvergetelijke sister trip en dit gaan we zeker nog een keer doen. Als het aan mij ligt volgende maand (als het aan mijn bankrekening ligt over 3 jaar).
Echt blij dat ik dit met mijn zusje kon doen en blij dat zij er was om mij deze week te begeleiden. Zonder haar lag mijn mobiel nog op 6 verschillende openbare toiletten, oa. die van luchthaven, toen ik al door de security heen was (en zwaar gefouilleerd werd omdat er nog een papieren zakdoek in mijn broekzak zat). Ging ik altijd naar links waar we naar rechts moesten, liep ik regelmatig de winkel uit, dezelfde kant op als waar we vandaan kwamen, en kon ik mijn weg naar de hotelkamer geen enkele dag meer terug vinden.
Naomi, thanks for keeping me alive [e-2764]
LOVE YOU FOREVER!
Op naar de volgende trip samen.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-03-02 11:07:21
[totalVisitorCount] => 179140
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 188
[author] => Nathalie
[cityName] => Las Vegas
[travelId] => 530727
[travelTitle] => Las Vegas
[travelTitleSlugified] => las-vegas
[dateDepart] => 2025-08-12
[dateReturn] => 2025-08-19
[showDate] => yes
[goalId] => 6
[goalName] => Een korte vakantie
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/verenigde-staten,las-vegas
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/417/970_50x50.jpg?r=11
[titleSlugified] => backstreet-s-back-in-vegas
)
[37] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109255
[userId] => 417970
[countryId] => 196
[username] => Nathaliehagenstein
[datePublication] => 2025-08-24
[photoRevision] => 11
[title] => Backstreet’s Back…... In Vegas!
[message] => Met voor ruim 33 dagen aan kleding en schoenen, vertrokken mijn zusje en ik voor 6 dagen naar Las Vegas. Met als hoofddoel de Backstreet Boys zien in het mooie Sphere, maar daarnaast natuurlijk vooral quality time samen.
In de eerste instantie twijfelde ik nog, voornamelijk omdat ik dit jaar nog niet langer dan 3 weken aaneengesloten in Nederland ben geweest, maar….. na 3 liedjes van De Backstreet Boys gehoord te hebben en 1638 instareels van mijn zusje te hebben ontvangen was ik om: we gaan!!!
Toen we aankwamen in het hotel (wij sliepen in Wynn-Encore, een beetje aan het begin van de strip), rook het naar sigaren en sigaretten. Wij zijn het helemaal niet meer gewend, maar in de casino’s mag er gewoon nog gerookt worden. En sinds wiet legaal is (2017) in Las Vegas, hoefden we de signature geur van Amsterdam ook niet te missen.
De kamer was fantastisch, een heerlijk bed, mooie badkamer, heel ruim maar het allerleukste van alles: we hadden Alexa! Dus het eerste uur kwam ik mijn kamer niet uit. Spelen met Alexa it was! ‘Alexa, open the drapes’, ‘Alexa, close the drapes’, ‘Alexa, turn on Backstreet’s back’, ‘Alexa, turn off the lights’. En zo kwam ik de eerste avond jetlag wel door.
Met 43 graden overleefden we ook de eerste dag. Na meerdere keren in Dubai te zijn geweest dacht ik gewend te zijn aan woestijn hitte, maar hier was ik echt een gecremeerde rollade in de oven. Dus we lagen bij het zwembad. Alle bedjes lagen volop in de zon, het was rustig aan het zwembad. Wil je een parasol erbij? Dat kan voor 150 dollar.
We begonnen onze dagen eigenlijk vrijwel altijd winkelend. Alle hotels op de strip hebben een eigen mall (in het hotel) met winkels, van Zara tot Chanel en van Louis Vuitton tot H[e-38]Men een ander vreselijk arrogant merk met een H. Omdat het overdag zo warm was en de hele dag in de zon liggen geen optie was, kon je uren en uren slenteren (lees: snel lopen – want ik houd niet van slenteren) in The Venetian, Bellagio, Caesars Palace en de grote mall tegenover ons hotel: Fashion Show.
Elke dag loop je hier minimaal 10.000 stappen want de hotels zijn zo groot. Het is er ook altijd druk. Je kunt in de hotels 24 uur per dag gokken, dus er is altijd wel wat te doen of te beleven. Je kunt de welbekende ‘Strip’ doorlopen in de airco, door alle hotels/shopping malls heen. De één nog mooier, groter en gekker dan de ander. Van achtbanen in het hotel (New York New York) tot met een gondel door het hotel heen (The Venetian)…. Vegas has it all.
We hebben heerlijk gegeten bij STK, een steakhouse in hey Cosmopolitan hotel, waar je een extra korst op je vlees kunt bestellen, bijvoorbeeld een ‘extra peppercorn crust’. Maar ook het uitzicht vanaf restaurant Lago is mooi (eten vond ik minder). Je kijkt dan op de fontein voor het Bellagio hotel, die elke 15 minuten op een ander nummer ‘speelt’. Als ik mijn zusje blij wilde maken gingen we lunchen of dineren (en dan het liefst de ene dag lunchen en de andere dag dineren) bij restaurant Red 8 (Chinees restaurant in The Wynn), waar we steevast hetzelfde bestelden: black pepper beef, dumplings van garnalen, witte rijst en gebakken rijst met garnalen.
Op vrijdag, de dag voor het Backstreetboys concert huurden we een Mustang cabrio en maakten we Amerikaanse wegen onveilig (althans, Naomi – ik zat er gewoon naast om content te maken). We reden vanuit Vegas ongeveer een half uur naar de Hoover Dam.
Deze dam ligt op de grens van Nevada en Arizona en houdt de Colorado River tegen. Hierdoor ontstond Lake Mead en dit is het grootste stuwmeer van de VS. De dam voorziet miljoenen mensen in Nevada, Arizona en Californië van elektriciteit en water. Schijnbaar was er voor de bouw van de Hoover Dam (tussen 1931-1936) meer dan 3,25 miljoen kubieke meter nodig, wat gelijk staat aan het aantal beton dat je nodig hebt om een snelweg van San Francisco naar New York te leggen. Het is ook echt een gigantisch bouwwerk.
Met de auto reden we door naar een shopping outlet, aten we Naomi’s favo ontbijt, lunch en diner bij In ’n Out burger, gingen we naar Target (want hey, je bent niet in Amerika geweest als je niet een hamburger eet en naar Target gaat) en reden we naar het Las Vegas ’sign’ want een dag geen foto gemaakt is een dag niet geleefd.
We eindigden de middag met het dak open over de strip. Even snel eten en Naomi was klaar om te gokken en ik was klaar om een helikopter vlucht te maken boven the strip. Avond uitzicht op de Sphere en de Bellagio fontein van bovenaf zien: ik was benieuwd.
Ik zat naast de piloot wat zowel spannend was (wat als ik met mijn been een ‘crash’ button aantik) als fijn (meer overzicht, het gevoel hebben dat ik zelf de controle heb, ondanks dat ik helemaal niks kan in dat blik). Op het moment dat ik de Sphere zag met de Backstreet Boys promo met die duizenden lichtjes wist ik: morgen wordt on ze beste dag!
The Sphere is een rond gebouw en is pas geopend in 2023 en is het grootste bolvormige gebouw ter wereld. De buitenkant van de bol wordt verlicht door 1,2 miljoen programmeerbare LED lampjes, waardoor de Sphere vooral ’s avonds vanuit alle hoeken van de strip wel opvalt, dus zeker vanuit de helikopter.
Tijdens de dag van het concert hadden we niet alleen de outfit al helemaal klaar (Naomi had gepersonaliseerde Backstreet Boys Vegas jasjes voor ons gemaakt), maar hadden we ook een afspraak bij Sephora voor onze make-up en bij de Dry Bar voor ons haar. Ready, set, GO! De Sphere was indrukwekkend van dichtbij en van binnen. We zaten in vak 204, vrijwel één van de betere vakken voor goed uitzicht: het midden van het midden.
De avond was FANTASTISCH. Eigenlijk niet eens in woorden uit te drukken. De sfeer, de muziek, de show in 4D (onze stoelen bewogen mee toen we gelanceerd werden in een raket). Het was onvergetelijk en hoe ik het ook zou omschrijven, ik kan het niet genoeg betekenis geven. Zie foto’s!
Omdat we helemaal ‘pumped’ waren over hoe we het concert vonden hebben we de volgende ochtend spontaan weer kaartjes geboekt (ja, die waren er nog in de resell) en zijn we nog een keer gegaan: dit keer staan, eigenlijk vooral dansend en zingend. Er zal niet snel meer iets komen wat dit kan overtreffen, dat is één ding dat ik zeker weet!
De laatste dag spendeerden we bij het zwembad van het hotel. Al huilend verliet ik de hotelkamer: waarom moesten we hier weg?? (Aan mn bankrekening te zien werd dat op zich snel duidelijk). Het was een onvergetelijke sister trip en dit gaan we zeker nog een keer doen. Als het aan mij ligt volgende maand (als het aan mijn bankrekening ligt over 3 jaar).
Echt blij dat ik dit met mijn zusje kon doen en blij dat zij er was om mij deze week te begeleiden. Zonder haar lag mijn mobiel nog op 6 verschillende openbare toiletten, oa. die van luchthaven, toen ik al door de security heen was (en zwaar gefouilleerd werd omdat er nog een papieren zakdoek in mijn broekzak zat). Ging ik altijd naar links waar we naar rechts moesten, liep ik regelmatig de winkel uit, dezelfde kant op als waar we vandaan kwamen, en kon ik mijn weg naar de hotelkamer geen enkele dag meer terug vinden.
Naomi, thanks for keeping me alive [e-2764]
LOVE YOU FOREVER!
Op naar de volgende trip samen.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-03-02 11:07:21
[totalVisitorCount] => 179140
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 124
[author] => Nathalie
[cityName] => Las Vegas
[travelId] => 530727
[travelTitle] => Las Vegas
[travelTitleSlugified] => las-vegas
[dateDepart] => 2025-08-12
[dateReturn] => 2025-08-19
[showDate] => yes
[goalId] => 6
[goalName] => Een korte vakantie
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/366_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/417/970_50x50.jpg?r=11
[titleSlugified] => backstreet-s-back-in-vegas
)
[38] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109252
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-23
[photoRevision] => 0
[title] => Van Teton NP naar Yellowstone NP ....
[message] => Het zwemmen en de spa hebben ons goed gedaan want we slapen vannacht als een roosje. Rond 07.20u (l.t.) worden we wakker en na wat ge-oeiert te hebben en ochtendgymnastiek staan we om 07.55u (l.t.) op. We wassen ons en kleden ons aan en terwijl Roel begint met het ontbijt klaar te maken, maak ik al een start met het opnieuw inruimen van de koffers want vandaag hebben we weer een reisdag. We verlaten Grand Teton National Park en rijden richting Yellowstone. Maar eerst lekker ontbijten en kijken of we ons meisje nog aan de lijn krijgen want ze heeft laten weten vannacht niet zo goed geslapen te hebben omdat er veel lawaai op de gang was.
Rond 9.20u (l.t.) staan we op het punt van vertrek (Netje heeft het goed gedaan want Roelie wilde om uiterlijk 10.00u vertrekken en dat hebben we dus ruim gehaald) als ons meisje belt. Ze is klaar met ontbijten en is nu op haar kamer in afwachting van het introductieprogramma dat dadelijk gaat starten. Ze verteltons dat het momenteel een ‘gekkenhuis’ is met alle 1e jaars die komen en wat ze allemaal meebrengen. Ook zijn de kamerdeuren en gangen extra versiert wat waarschijnlijk het lawaai is geweest gisterenavond en vannacht. We adviseren haar om, als ze nog even de tijd heeft, nog een dutje te doen omdat het vandaag ook weer een intensieve dag gaat worden. “Dat is misschien wel slim ja”. We geven haar een virtuele knuffel en hangen op. De afgelopen dagen zijn intensief voor haar geweest en ze is continue bezig gehouden. Nu er even een moment van “wat moet ik nu doen” is, voelen we dat er gemis is en dat mag. Deze momenten zullen er (waarschijnlijk) nog wel meer komen de komende weken.
Om 09.35u (l.t.) checken we uit en verlaten onze kamer. We hebben een paar mooie en fijne dagen gehad hier in ‘Parkway Inn of Jackson Hole’.We rijden richting het Grand Teton N.P. maar slaan een stuk voor de ingang af naar rechts. We maken de lus die we gisteren, na ons bezoek aan Jenny Lack, hebben gemaakt vandaag in omgekeerde. Reden: we hopen toch nog wat ‘wildlife’ te spotten. Als we een kleine 5’ op de lus zitten komt er ineens een weggetje naar links. De ranger die Roel gisteren gesproken heeft in het VC heeft hem verteld dat de kans op wildlife hier aanwezig is maar dat het wel ‘off-road’ is. En voor off-road hebben we eigenlijk niet de geschikte auto maar we nemen toch het risico en buigen af. Rustig rijdend kijken we goed om ons heen over de vlaktes als ik opeens (in de verte) een zwarte bol van de heuvels af zie komen. “Is dat ‘Bruinte de Beer’ waar we 2 jaar geleden naar opzoek zijn geweest?” .We rijden wat verder en weten het dan zeker, “het is Bruintje”. Roel pakt snel de camera en legt vast wat hij nog vast kan leggen want hij gaat zo snel naar beneden om vervolgens in de bosjes te verdwijnen. We zijn er even stil van … we hebben dan toch Bruintje gezien.
We rijden rustig verder want het is echt off-road als Roel (hij heeft hier echt oog voor) in de verte iets ziet bewegen op de vlakte bij het gras; het is een Elk. De auto wordt aan de kant gezet en we stappen uit om er een paar mooie schotjes van te maken. We rijden verder in de richting van waar we gisteren Mr. Moose hebben gezien als er plotseling een ketting over de weg hangt en we niet meer verder kunnen. “Hebben wij weer”, het wordt dus draaien en dezelfde ellendige weg terug. Eenmaal terug op de doorgaande weg vervolgen we onze lus en komen eerst langs de plek waar we Mr. Moose gisteren hebben gezien. Helaas hij heeft zijn badje verlaten en is vertrokken. Verder op de route komen we weer langs de plek waar gisteren de Bizons stonden en die staan er nu nog steeds alleen veel en veel dichter langs de wegkant. Natuurlijk houden we hier halt om plaatjes te schieten en om te genieten. We zien nu duidelijk dat het een kudde is met mama’s, papa’s en kalfjes.
Om 12.10u (l.t.) rijden we, nadat onze parkpas en passen zijn gecontroleerd, de poorten van Teton uit en Yellowstone N.P. binnen en de natuur die we dan zien is meteen adembenemend. Watervallen, kloven, ruige natuur. We rijden van uitkijkpunt naar uitkijkpunt want alles is even mooi. We hebben zelfs het gevoel punten te herkennen van onze 1e reis samen 21 jaar geleden.
Rond 13.00u (l.t.) naderen we ‘Grand Village’ en is het de hoogste tijd voor een bakkie. Even buigen we af van de hoofdweg om in een nieuw aangelegd gebied te komen volledig ingericht voor de toeristen. Aan de parkings te zien kan het er heel druk worden maar gelukkig is het er nu heel rustig. We gaan bij de ‘Grand Village Groosery Shop’ naar binnen waar we eerst in een gezellig souvenir gedeelte komen en van waaruit je kunt doorlopen naar de cafetaria. Er worden 2 bakkies besteld en een sandwich PB[e-38]J.; “Joost mag weten wat het is, maar het klinkt leuk. De medewerkster laat weten dat als ze “Hotspring” roepen onze bestelling klaar is. Het is weer eens wat anders dan je naam doorgeven en hotspring past wel bij ons of toch bij mij. De bakkies zijn reuzen en de sandwich PB[e-38]J smaakt heerlijk maar het is gewoon een ordinaire bruine boterham met pindakaas en aardbeien jam. “Natuurlijk PB is peanutbutter en Jelle is jam. Goedemorgen dit hadden we zelf ook nog kunnen bedenken”.Ik kende de combinatie niet, maar het is wel een aanrader.
Om 13.05u (l.t.) verlaten we Grand Village en gaan op weg naar ‘ Upper Geyser Basin’. Onderweg genieten we volop van de adembenemende natuur en stoppen we nog even bij de ‘Lewis Falls’, een schilderachtige waterval met een hoogte van ongeveer 30mtr. Rond 13.35u (l.t.) komen we aan bij het ‘Uper Geyser Basin’ (UGB) en wie zien dat we niet alleen zijn. De parkeerplaats staat afgeladen vol en het is zoeken naar een plaatsje. Als we dit hebben gevonden lopen we richting het geiser gebied. We komen als 1ste bij de ‘Old Faithful’ geiser en er zitten al een hoop mensen te wachten op de uitbarsting. Ook wij zoeken en plaatsje en wachten geduldig af wanneer het gaat gebeuren. Om 14.10u (l.t) begint de ‘Ouwe Trouwe’, vertaald naar het Nederlands eerst te pruttelen om daarna gigantisch uit te barsten. De ‘Old Faithful’ is een kegelgeiser die op regelmatige basis heet water en stoom de lucht in spuit. Het is een mooi en bijzonder schouwspel om naar te kijken. Het spuiten duurt ongeveer 1-5 min. en dan is het weer voor bij voor ongeveer een uur tot anderhalf uur.
Na het schouwspel van de Old Faithful Geyser lopen we door over de Geyser Hill, waar talloze kleinere geisers en hete bronnen hun eigen ritme hebben. Het water varieert van diepblauw tot melkachtig wit, en overal kringelden stoomwolken omhoog. Hier en daar horen we het gesis of het plotselinge geklots van een geiser die uitbarst. Het pad loopt langs de ‘Firehole River’, waar de ‘Riverside Geyser’ schuin water over het kabbelende rivierwater spuit. Verderop ligt de imposante Grand Geyser, de hoogste voorspelbare geiser ter wereld. We lopen verder langs de ‘Daisy Geyser’, die haar water ritmisch in een schuine hoek spuit, en verder naar de ‘Castle Geyser’, waarvan de kegelvormige toren ons doet denken aan een oud kasteel van steen en mineraal. En tussendoor zijn we vele vele andere geisers en schone palletten van de 150 geisers die in dit gebied liggen. Als we anderhalf uur en 5,1km hebben gewandeld zijn we weer terug bij de Old Faithful Geyser die vlak ervoor weer opnieuw is uitgebarsten. Het rondje door het Upper Geyser Basin heeft een diepe indruk opons achtergelaten. Zoveel mooi en adembenemend (soms lett.) natuurschoon gelegen tussen de dennenbossen, ongelooflijk. Maar het heeft mij, met momenten, ook verdrietig gemaakt. Bij het zien van al dit moois mistte ik ons meisje. Dit zijn dingen die we op reizen ook met haar bezochten en waar ze van kon genieten, en nu nu is ze er niet bij en kunnen we het haar niet laten zien. Ik heb het moeilijk.
Als we terug naar de auto lopen merken we dat de parkeerplaats bijna leeg is. Veel mensen hebben dus gekozen voor een kortere route. We rijden de parking af en vervolgen onze weg richting de ‘West Enterance’. We pakken net een chippie als we opeens aan de linkerkant van de weg een gigantische Bizon uit de bosjes zien opduiken. Roel zet de auto meteen aan de kant en ik spring eruit om foto’s te maken terwijl Roel filmt vanuit de auto. Mister Bizon schijnt zich niet veel van ons aan te trekken en wandelt rustig door. Terwijl ik nog een stukje met hem meeloop, draait Roel de auto zodat we een stukje vooruit kunnen rijden en dan komt hij vanzelf weer bij ons voorbij, als het goed is tenminste en hij niet opeens weer de bosjes in duikt. Ons plan lukt enterwijl ik naast de auto sta, komt hij recht op mij af gelopen en sta ik bijna (lett.) oog in oog met hem. Maar ik ben verstandig en ga toch nog net optijd in de auto zitten want je weet maar nooit. Met het raampje open en een licht verhoogde hartslag komt hij vlak langs de auto afgelopen. Ik kan hem aanraken, maar doe het toch maar niet al is de neiging aanwezig. Wat een gewaarwording en belevenis en dat terwijl we de geisers nog mentaal aan het verwerken waren. Ook nu mis ik ons meisje gigantisch want ze zou dit super hebben gevonden en spannend. Maar ze zou ook hebben gemopperd en 1000x gezegd “mama niet te dicht bij, dat is gevaarlijk”.
De auto wordt opnieuw gekeerd en we vervolgen onze route als we na een tijdje in de verte aan de linker- en rechterzijde van de weg weer een hoop auto’s zien staan. Meestal betekend dit dat er iets te zien is, en dat is er ook. We zijn aangekomen bij het ‘Midway Geyser Basin” en natuurlijk stoppen we hier ook om te gaan kijken. Het Midway Geyser Basin (MGB) is klein in omvang maar enorm indrukwekkend vanwege de kleurrijke en beroemde warmwaterbronnen die er liggen. Ze behoren zelf tot de mooiste van de wereld. De 3 belangrijkste geisers / warmwaterbronnen hier zijn: de ‘Excelsior Geyser Crater’, de ‘Turquoise Pool [e-38] Opal Pool’ en de ‘Grand Prismatic Spring’. Deze laatste warmwaterbron is /-110m breed en 37m diep en is beroemd vanwege de intense kleuren: diepblauw in het midden, omringd met ringen van groen, geel, oranje en rood. Ook nu weer kijken we onze ogen uit en weten we niet wat we zien. Adembenemend mooi en ongelooflijk wat Moeder Aarde ons allemaal biedt. Als we terug wandelen naar de auto merken we allebei dat we ‘vol’ zitten. Het is ondertussen ook al 17.30u (l.t.) en het is mooi geweest voor vandaag.
We zetten koers richting de West Enterance van het park om op zoek te gaan naar ons hotel. Onderweg worden we echter opgehouden door een kudde Elken die van boven uit de bossen de berg komen afgedaald, een badje nemen in de rivier om vervolgens de weg over te steken om aan de andere kant van de weg op de vlakte te gaan grazen. Ook dit is weer een fantastisch schouwspel wat wij willen vastleggen, maar wij niet alleen. Het overgrote deel van de auto’s die voor ons (en achter ons, maar daar hebben we geen last van) rijden ook waardoor er een gigantische file ontstaat met langzaam rijdend tot stilstaand verkeer. Dit hele gebeuren kost ons zeker 3 kwartier maar het is zeer zeker ook weer de moeite waard.
Het is uiteindelijk 18.30u (l.t.) als we het park uitrijden en op zoek kunnen naar ons hotel. Gelukkig hebben we dat snel gevonden en het meisje aan de receptie van de ‘Three Beer Lodge’ heet ons van harte welkom en vraagt “did you have a nice day?. “Well, we certainly do”. We check in en rijden naar onze kamer die aan de achterkant is gelegen. Ook nu weer is het een schattige, schitterende kamer helemaal in de stijl van de naam van het hotel/motel. We installeren ons en Roel legt al al zijn kabels en stekkers klaar om straks alles te kunnen opladen. Ook stalt hij onze waterkoker uit en vraagt zich dan af “waar is de stekker?. Het zal toch niet waar zien hè, je bent die toch niet vergeten?. Nee, dat kan niet dat ik die vergeten ben” en dus wordt alles afgezocht en op z’n kop gezet, maar geen stekker.
Honger hebben we dus gaan we op pad om te kijken waar we gaan eten. Als snel valt op dat het hier heel toeristisch is en de ene souvernierswinkel naast de andere ligt. “Focus we gaan eerst eten en dan zien we wel verder”. We belanden uiteindelijk bij ‘Pete;s Rocky Mountain Pizza’. Een kleine, gezellige locale pizza zaak. We nemen plaats op het terras en bestelen ons een pasta en een salade en deze zijn beiden heerlijk. Roel wil nog een ijsje als toetje wat we moeten gaan halen aan de overkant bij de ijszaak. Terwijl Roel smult van zijn ijsje lopen we terug naar het hotel. Het is inmiddels al 20.25u (l.t.) en we merken dat het al stiller begint te worden op straat.
Als we op de kamer aankomen belt ons meisje. Ze heeft zich al gedoucht en ligt op bed, bij haar is het immers een uur later. Ze verteld dat ze ook vandaag weer een hele leuke dag heeft gehad. Vandaag is de introductie gestart van alle 1e jaars, dus alle ‘Vicking Babies”. Ze zit in een minder leuke groep wat ze wel jammer vind, “maar ik overleef het wel”. Ze hebben vandaag, nadat de nieuwe 1e jaars eerst hun kamers in orde hebben mogen brengen, een kennismakingsspel gedaan, een groepsfoto gemaakt, diverse activiteiten, een Italiandate met eten en drinken en tot slot ’s avonds met z’n allen film gekeken in het ijshockey stadion. Dit laatste was echt “gaaf” en heel gezellig. Nadat we hebben opgehangen besluiten Roel en ik nog even naar de Spa te gaan. Dit heeft ons gisteren goed gedaan en hopelijk vandaag ook. Na het Spa bezoek, douchen we ons af, drinken nog een theetje, Roel scrollt wat op het internet, ik schrijf het verslag en kruipen dan ons bedje in. Voor het eerst deze vakantie gaan we apart slapen. Dit vanwege het feit dat deze bedden te klein zijn voor 2 personen (volgens Roel)”.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 157
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => West Yellowstone
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/354_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => van-teton-np-naar-yellowstone-np
)
[39] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109239
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-22
[photoRevision] => 0
[title] => Teton Nationaal Park ...
[message] => We hebben vannacht voor het eerst goed geslapen deze vakantie en worden om 06.35u (l.t.) voor het eerst wakker voor een sanitaire stop om daarna snel weer terug het warme bed op te zoeken. Warm ja, want voor het eerst deze reis heeft de airco geen overuren hoeven maken. Het koelt hier ’s nachts n.l. behoorlijk af. En terwijl ik nog terug in slaap val, heeft Roel het emotioneel wat moeilijk en besluit daarom om even lekker te gaan sporten en zijn hoofd leeg te maken. Om 07.50u (l.t.) komt hij terug en schrik ik terug wakker. Terwijl Roel onder de douche springt, check ik even of we al een bericht hebben van ons meisje. Helaas … maar geen nieuws is goed nieuws zullen we maar denken. Ook kijk ik even naar de filmpjes van Lio-ke die Jetje en Leon ons dagelijks trouw sturen. Zalig om ons manneke te zien en te zien dat ook hij het naar zijn zin heeft.
Nadat we zijn gewassen en aangekleed maken we ons op de kamer een ontbijtje (er is bij dit hotel geen ontbijtruimte) van het heerlijke brood dat we gisteren van ‘Great Harvest Bakery’ hebben meegekregen en de kaas en aardbeien die ik bij Schmits heb gekocht. Het heeft zo moeten zijn, het smaakt heerlijk en we nemen ons de tijd. We facetimen ook nog even met Bomma omdat dit gisteren niet echt was gelukt en hebben app contact met ons meisje. Die ook alweer bijna klaar zijn voor vertrek terug richting Sioux Falls.
Het is 10.00u (l.t.) als we willen vertrekken, met de nadruk op als. Murphy heeft n.l. vandaag weer een nieuwe uitdaging voor ons in petto. Als we bij de auto komen en deze willen openen lukt dit niet. We weten meteen wat dit betekend. Gisteren hebben we n.l. in ons dashbord zien staan ‘key not found’ en vaak wil dat zeggen dat de batterij van de sleutel leeg is. Maar omdat we de auto pas hebben opgehaald en er vanuit gaan dat alles in orde is, hebben we daar niet echt acht op geslagen. We proberen het een aantal keren en gelukkig springt hij wel open “pfff”. Nu nog hopen dat we hem ook gestart krijgen want dan kunnen we tenminste tot bij een benzinepomp rijden om te kijken of ze daar de batterijen hebben. Ook dit lukt gelukkig en uiteindelijk kunnen we om 10.15u (l.t.) op weg naar het tankstation. Dat hebben we snel gevonden want er liggen er hier genoeg. Roel gooit de tank vol en ik als co-piloot zorg dat de ramen een wasbeurt krijgen zodat we vandaag goed kunnen filmen zonder achteraf te denken dat er steeds vliegen door het beeld vlogen. Zo hebben we elk, al jaren tijdens reizen onze eigen taakjes.
Met een volle tank, maar nog geen batterij voor de sleutel want die hadden ze niet bij de pomp, gaan we op weg naar een bedrijf dat ons is geadviseerd door de pompbediende en wat gespecialiseerd is in automaterialen. We moeten hiervoor een klein stukje verder rijden. Op weg er naartoe zien we opeens een Chrysler garage . “Waarom gaan we niet gewoon naar die garage, we hebben toch een Chrysler. Dat is een goeie van jou Netje” en dus buigen we, met gevaar voor eigen leven, af naar de garage. “Ik zal wel naar binnen gaan want met zoiets werkt een vrouw zijn vaak beter dan een man. Dat klopt” en dus ga ik naar binnen. Een vriendelijke baliemedewerkster wijst mij de weg naar het magazijn waar ik welkom wordt geheten door Harry. Harry is het prototype van een grote knuffelbeer. Als hij de sleutel ziet weet hij al meteen wat er aan de hand is en ik hoef niks mee te zeggen. Maar dan begint het … het open krijgen van de sleutel. Uiteindelijk komen er 3 man aan te passen alvorens hij open is. Harry vervangt de batterij, checkt of deze vol is, checkt de sleutel nog een keer en als ik mijn beurs pak om te betalen zegt hij “no charge”. Nou dat noem ik nog eens service.
Uiteindelijk is het dan 10.50u (l.t.) en kunnen we eindelijk op weg. We gaan vandaag ‘Grand Teton National Park’ (GTNP) bezoeken. GTNP ligt in de staat Wyoming en is een van de mooiste en ruigst bewaarde natuurparken van Amerika. Het park is beroemd om de ‘Teton Range’, een grillige bergketen met pieken tot bijna 4.200 mtr. hoog. Wat de Teton Range zo bijzonder maakt is dat ze plotseling en spectaculair uit de vlakte opgerezen zijn, zonder uitlopers, wat ze extra indrukwekkend maakt. Maar als 1e stoppen we nog even bij het Visitor Centre om een parkpas op te halen. Met deze pas kunnen we dan de komende dagen in alle parken die we tegenkomen passeren.
Eindelijk kunnen we dan nu naar binnen rijden. Hierbij hadden we er even geen rekening mee gehouden dat meer mensen vandaag dat idee hadden en er een heuse file stond om binnen te komen. Dit laatste wordt ook wel veroorzaakt door het feit dat iedere auto gecontroleerd wordt op het bezit van een parkpas. We rijden als 1ste naar ‘Jenny Lake’ omdat we daar graag een boottocht willen maken en we geen idee hebben of het er druk gaat zijn. Nou daar zijn we snel achter, het is er niet druk … nee het is er stampe stampe druk. Als we aankomen rijden zien we de auto’s al langs de kant van de weg geparkeerd staan, “dit zal toch niet waar zijn”. We doen toch een poging en rijden de parkeerplaats van Jenny Lake op maar hier is werkelijk geen plekje te vinden. “Dit is toch waanzin, dat we om iets te gaan bekijken in de natuur zo moeten aanschuiven”.We rijden de parkeerplaats weer af en hebben dan net geluk. Een auto rijdt weg en wij kunnen die van ons daar parkeren. “Daar hebben we geluk. Dat hebben we zeker”. We vullen de rugzak van Roel met drinken en wat te eten en gaan dan richting het Visitor Centre. “Eerst een bakkie voordat we gaan lopen want dat hebben we wel verdiend na zo’n hectische morgen. We halen ons 2 bakkies in de souvenirwinkel en drinken die buiten, samen met de cookies die we gisteren hebben meegebracht van GHB, lekker op. Overigens de cookies zijn ook overheerlijk, het is jammer dat dit zaakje niet bij ons in Dilsen ligt.
Het is ondertussen 12.30u (l.t.) als we koers zetten richting ‘Jenny Lake”. Het gletsjermeer ligt aan de voet van de ruige Teton Range en met deze bergen op de achtergrond is het net een ansichtkaart. Het uitzicht is adembenemend en we nemen ons even de tijd om hiervan te genieten. Daarna lopen we door naar het boothuis om daar de shuttleboot te nemen. Deze shutttleboot brengt je van de oostelijke oever naar de westkant (en terug). Je kunt dit ook te voet doen, maar daar hebben we met deze hitte geen zin in. Om de 15’ vaart er een bootje van de ene naar de andere kant dus lang hoeven we niet te wachten. Als we aan de westkant zijn aangekomen en uitstappen zien we een lange rij mensen staan die terug de boot op willen en even hebben we een déjàvu naar Liberty Island. Maar goed dat is voor latere zorg, nu gaan we eerst naar de ‘Hidden Falls’ wandelen. We hebben goed 5’ gewandeld als we bij een waterval uitkomen. Ik bekijk me deze en denk bij mezelf “serieus is het dit?”. Roel die achter mij loopt ziet mijn verbazing, “dit zijn de Hidden Falls niet hè. Oh ik dacht al”. We wandelen verder en het is een stevige trail met een redelijk stijgingspercentage. Als we zo’n 25’ aan het wandelen en stijgen zijn horen we de waterval al op de achtergrond en niet lang daarna zien we ze voor ons opdoemen. Ze is echt prachtig en zoveel ‘geweld’. We schieten een paar mooie plaatjes en besluiten dan dat we halverwege willen gaan kijken en daar ook nog wat foto’s willen maken. We gaan van het pad af en gaan off-road verder naar halverwege de waterval. Daar doen we wat kruip- en uitglijwerk en uiteindelijk hebben we een mooi plekje boven op een rots gevonden in het midden van de waterval. De selfiestick (waar we ondertussen zeer bedreven mee zijn geworden) wordt bovengehaald en we schieten een paar mooi plaatjes. Vervolgens lopen we over de rotsen terug naar beneden waar we aan de voet van de waterval nog even gaan zitten geniet van dit natuurgeweld en natuurschoon
Omdat we het park nog verder willen gaan bezichtigen besluiten we om niet door te lopen naar ‘Inspiration Point’ (uitzichtpunt over het meer en de vallei), maar terug te gaan naar de aanlegsteiger van de shuttleboot. De trail naar beneden leggen we af elk in onze eigen gedachten verzonken. We denken, los van elkaar, terug aan de vele mooie reizen die we de afgelopen 18 jaar samen met ons meisje hebben gemaakt. We hebben haar zoveel van de wereld laten zien, hebben zoveel met elkaar meegemaakt, we waren een drie-eenheid en nu zijn we opeens met z’n 2 en is het maar de vraag of we (ooit) nog met z’n 3-en zullen reizen. Onze emoties worden even alle kanten uitgeslingerd. We zijn inmiddels beneden aangekomen en passeren het bordje ‘vanaf dit punt is het nog een uur wachten’. “Ohh we hebben geluk, we hoeven geen uur te wachten”, maar we zijn de bocht nog niet om of daar begint de rij en dus het wachten.
Het voordeel van wachten is dat je kunt genieten van alles wat je ziet, maar ook dat je met mensen aan de praat komt. Ze komt Roel aan de babbel met de man voor ons in de rij die hoort dat we niet van hier zijn en vraagt waar we vandaan komen. Als Roel het heeft uitgelegd, blijkt dat hij voor zijn werk geregeld naar Veldhoven moet en de mannen zijn vertrokken. Ze babbelen over vanalles en nog wat en zo komt ook het onderwerp ‘Beren’ te sprake. De man geeft aan dat zij er geen hebben gezien maar dat hij wel nog een bus ‘Berenspray’ heeft die wij mogen hebben omdat zij toch bijna klaar zijn met hun reis en thuis nog 2 bussen heeft staan. En dus hebben we nu een bus berenspray waar we ons mee schamen om mee te lopen omdat we het er een beetje over vinden en we iedereen die we er tot nu toe mee gezien hebben, stiekem hebben uitgelachen. Nu zullen er mensen zijn die ons uitlachen. “Ja, ik kon moeilijk zeggen ik hoef ze niet want wij vinden dat belachelijk. Nee dat kon je inderdaad niet zeggen. Ah ja, voor een beer zullen we ze waarschijnlijk niet nodig hebben maar wie weet voor welk ander wild dier”.
We staan uiteindelijk ruim een uur in de rij alvorens we terug op de boot kunnen stappen die ons kan terug brengen naar de oostelijke oever. “Als we te voet waren gegaan waren we sneller geweest. Als we dat geweten hadden, hadden we dat ook gedaan. Het is eigenlijk niet normaal dat we voor iets in de natuur zo lang staan aan te schuiven. Klopt maar het was wel de moeite”. We zijn toe aan een bakkie en met het bakkie in de hand lopen we terug naar de auto.
Vanuit Jenny Lake rijden we in noordelijke richting richting ‘Jackson Lake’. We bewonderen het meer van bovenaf enstoppen ook even bij de ‘Jackson Lake Dam’. Van daaruit pakken we de ‘Oxbow Band’ oostelijke richting om vervolgens bij de ‘Moran Enterence’ weer in zuidelijke richting richting Jackson te rijden. Onderweg passeren we een bord met daarop de waarschuwing ‘Dangerous Wildlife’ en het gaat dan om de Bison, de Elk en de Mooze. We lachen er een beetje om, “alsof we op deze open vlaktes deze dieren zouden tegenkomen”. We hebben het nog niet goed en wel tegen elkaar gezegd of in de verte zien we allemaal zwarte stipjes en auto’s langs de kant. Daar moet iets te zien zijn. Als we naderen zien we dat er een hele kudde bizons staat te grazen. Uiteraard zetten ook wij onze auto langs de kant om dit te gaan aanschouwen en mooie plaatjes te schieten. Wat een gigantische beesten en het verveeld nooit om hier naar te kijken; wat we dan ook een tijdje doen om dan weer verder te gaan.
We rijden door naar de ‘Snake River Overlook’ waar wevanaf een hoge rand kunnen uitkijken over de kronkelende ‘Snake River’ met daarachter uitgestrekte bossen en graslanden en op de achtergrond de ‘Grand Teton’. Het is adembenemend. Om daarna door te rijden tot ‘Black Tail’. We verlaten de Highway 191 en maken een extra lus via de ‘Antilope Flatsroad’ tot in Jackson. De reden waarom we deze lus maken is omdat de gezellige dame van het VC in Logan ons gisteren heeft verteld dat de kans groot is om hier Mooses te zien. En ze heeft gelijk want als we aan het genieten zijn (wat we gedurende de hele rit doen) van het landschap en we opeens een klein riviertje oversteken, zien we aan de linkerkant iets zwarts in de rivier zitten. We stoppen meteen om het goed te bekijken en ja hoor daar zit een Moose in het water. We zetten de auto meteen aan de kant en stappen uit om plaatjes te gaan schieten. Er volgen als snel meer mensen want dat is hoe het werkt. Iemand ziet iets en/of er staan auto’s aan de kant en andere auto’s stoppen ook. De Moose in kwestie lijkt er zich niet aan te storen dat er op afstand allemaal mensen naar zijn rug staan te kijken en hij blijft rustig liggen. We hopen natuurlijk dat hij in beweging komt en misschien wel uit het water zodat we ook een foto van de voorkant kunnen maken, maar het ziet er niet naar uit dat dit gaat gebeuren. Dan moeten we zelf, als alle anderen weg zijn, maar een poging doen om een foto van de voorkant te krijgen. En dus besluit ik om door het gras en de heide in de richting van de Moose te wandelen. Ik loop verder maar heb de pech dat hij net achter een bosje ligt en dan moet ik mijn plan aanpassen en een stuk verder doorlopen, als het ware aan hem voorbij om hem daarna van de voorkant te kunnen zien. En dat lukt, opeens sta ik oog in oog met onze vriend die mij wel ziet maar niet de behoefte heeft om in beweging en/of uit het water te komen. Gelukkig maar want als dat wel het geval was geweest dan had ik een uitdaging gehad en Roel en hartstilstand. Mister Moose kijkt recht in mijn lens en laat mij een paar mooie plaatjes van hem schieten. Daarna loop ik weer door het gras, de heide en de netels terug en heb voor mijzelf een geluksmomentje. Dit zijn de dingen die misschien niet volgens de regels zijn, maar die ik wel spannend en leuk vind.
Twee van de 3 Wildlife dieren die we zouden kunnen spotten hebben we gespot. Als we nu ook nog een Elk zouden tegenkomen dan zou dat helemaal te gek zijn maar we vrezen ervoor. Enerzijds omdat de vlaktes hier wel heel wijds zijn en ze hier nauwelijks voedsel vinden. En anderzijds qua tijdstip en temperatuur. Het is nog veel te warm en deze dieren houden zich nu liever in de bossen op. Bij het binnenrijden van Jackson blijft de teller voor vandaag dus inderdaad op 2 staan. We hebben ondertussen wel trek gekregen en dus besluiten we om niet eerst naar het hotel te gaan maar meteen in het stadje te kijken of we ergens kunnen eten. Aan eettentjes geen gebrek dus het is eerder de vraag waar. We kiezen voor ‘Liberty Burger’ en vooral omdat daar een hele hoop dames en heren in cowboykleding binnen zitten en we dat gezellig eruit vinden zien. Het geeft ons het idee alsof we in de saloon zitten.
Nadat ons de burger en de salade en een milkshake toe goed heeft gesmaakt en onze buikjes weer zijn gevuld, maken we nog een korte tour door het dorpje. Jackson is echt een cowboystadje en veel huizen zijn nog in de stijl van destijds. Het feit dat vanavond heel veel mensen dan ook nog in cowboykleding gekleed zijn (we hebben geen idee of dit toeval is of altijd) maakt het plaatje helemaal compleet. Rond 19.30u (l.t.) rijden we terug naar het hotel, het is mooi geweest voor vandaag.
In het hotel aangekomen ruimen we onze spullen op en hangen de apparaten aan de stekkers om op te laden. Daarna kleden we ons om en gaan we nog even zwemmen en naar de spa. Er is niemand en we hebben het hele bad voor ons alleen. Zalig!. Daarna douchen we ons en proberen te FaceTimen met ons meisje want daar hebben we de hele dag nog niets gehoord. Ze kan gelukkig opnemen en geeft aan dat ze al op haar kamer is en in bed ligt. Ze is moe van de mooie maar intensieve afgelopen 3 dagen. Vandaag hebben ze weer een lange busreis gehad terug naar huis. Onderweg zijn ze nog gestopt bij een cowboy stadje dat erg leuk was. Vanavond was er nog een activiteit maar omdat deze niet verplicht was, is ze niet gegaan en heeft ze ervoor gekozen om op tijd naar bed te gaan. Vanaf morgen volgen er n.l. ook weer een aantal intensieve dagen omdat dan de introductie van alle 1e jaars begint en daar zijn ze verplicht om aan alles mee te doen. Wat een verstandige meid is het toch. We laten haar gaan slapen en zullen morgen of de komende dagen wel helemaal bijkletsen.
Wij drinken ons nog een theetje en kijken terug op de dag van vandaag. Het was een hele mooie en geslaagde dag waarop we hebben kunnen genieten van veel natuurschoon, maar ook ons zelf een beetje zijn tegengekomen in de vorm van het gemis van ons meisje.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 176
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Hoback
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/321_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => teton-nationaal-park
)
[40] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109227
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-21
[photoRevision] => 0
[title] => Dag Salt Lake City ....hallo Jackson ...
[message] => Om 07.30u(l.t.) worden we vanzelf wakker na een goede nacht. Het bed, aan Roel zijn kant, lag heerlijk ik daarentegen lag bergaf.En op wat geschreeuw en geruzie na was hetop straat ook doodstil. We staan op, wassen ons en kleden ons aan. Ondertussen stuurt Ylva al haar eerste foto’s door van hun vroege ochtend Hike. Ook zij zijn er alweer vroeg bij deze morgen.
We haasten ons een beetje want het ontbijt in dit hotel is van 06.00-09.00u en dat verbaasd ons eigenlijk wel want zo vroeg staan mensen die op vakantie of doorreis zij toch niet op. En dat blijkt wel want als we beneden komen om 08.15u (l.t.) is het in de ontbijtruimte een drukte en chaos van je welste. Enerzijds omdat er echt veel mensen zijn maar anderzijds ook omdat er veel Japaniezies zijn en die vullen sowieso al met hun gekwebbel en gedrag de ruimte. Terwijl Roel al opzoek gaat naar een plekje sluit ik in de rij aan. En daar wordt mijn geduld op de proef gesteld want als de keuze nu nog reuze was (bijv. zoals bij vd Valk) dan zou ik zeggen “alleh”, maar als je kunt kiezen uit 3 soorten cornflakes, 2 soorten fruit, 2 soorten scrambled eggs (gaar of half gaar)en dan fruitsap (allé daar kon je uit 4 kiezen) en koffie of thee dan hoeft dat toch geen uren te duren. Maar er zijn dan warempel mensen die dit stukje voor stukje, sliertje voor sliertje op hun bord leggen. Ja vind je het gek dat het dan een eeuwigheid duurt. En dan heb ik het er nog niet over dat veel dingen ook al op zijn. Maar geduld is een schone zaak en als ik dan eindelijk aan de beurt ben laad ik onze bordjes goed vol zodat ik niet dadelijk nog een keer moet aansluiten.Dan ga ik opzoek naar Roel die zich afvroeg waar ik bleef, “ik denk die heeft eerst zelf al gegeten en komt dan pas naar mij”.
Ondanks alles genieten we van ons ontbijtje en lezen in de tussentijd enkele appjes bij.We nemen nog een 2 bakkie en kopje thee en gaan dan op ons gemakje terug naar de kamer. Vandaag doen we het rustig aan. En terwijl ik aan de slag ga met het inruimen en dichtslaan van de koffers, gaat Roel aan de slag met onze verslagen te posten. “Dat is hier één grote ellende met die slechte wifi”. We doen ook nog een poging om met Bomma te bellen maar dat is , door de slechte wifi, een ramp dus we geven aan morgen een nieuwe poging te doen.
Om 10.45u (l.t.) checken we uit, nemen we afscheid van ons hotel en laten we Salt Lake City achter ons. Via de ‘Interstate 15 North’ rijden we richting Logan, onze eerste stopplaats voor vandaag.
Logan ligt in het noorden van Utah, in de ‘Cache Valley’, dicht bij de grens met Idaho. Het is omringd door bergen en staat bekend om zijn prachtige natuur. Het is een gezellige universiteitsstad met een mix van studentenleven, cultuur en prachtige natuur.
Om 12.15u (l.t) komen we in Logan aan en parkeren de auto bij het Visitor Center (VC) waar we als eerste even naar binnengaan. We worden warm welkom geheten door een enthousiaste mollige dame die, als ze hoort dat we uit België komen, nog enthousiaster wordt. Ze geeft ons wat tips en vraagt of we ook nog moeten eten. “Yes we do”. Ze vraagt of we van pizza houden. “Yes we do but not for lunch. Okay you guys like sandwiches for lunch. Yes we do”. Ze adviseert ons om dan naar ‘Great Harvest Bakery’ te gaan en als we van ‘candies’ houden naar ‘the Blue Bird’.Ze vind het zo leuk dat ze vervolgens nog 101 vragen aan ons heeft en 1001 tips. We bedanken haar uiteindelijk en gaan terug naar buiten. Hier valt ons weeral op (want we hadden dit bij het binnen rijden ook al gezien) dat de vlag halfstok hangt. Ik wil hier natuurlijk het mijne van weten en loop terug naar binnen om te vragen waarom dit is. Afgelopen weekend zijn er 2 agenten, waarvan 1 uit de Logan gemeenschap, random neergeschoten door iemand die ‘de weg kwijt is in combinatie met een pistool’. Als eerbetoon voor de hen hingen de vlaggen nu halfstok.
We maken eerst een wandeling door ‘Oldtown Logan’ en hebben het gevoel alsof we door een echt cowboy stadje lopen en dat de cowboys elk ogenblik kunnen komen aan gegaloppeerd. Vervolgens zetten we koers richting ‘Great Harvest Bakery’. Op
weg er naartoe komen we ook nog voorbij een crêperie en even twijfelen we, “doen we deze of gaan we voor de tip die we hebben gekregen”. We kiezen voor het laatste en dat blijkt een perfecte keuze. Al bij de 1ste stap die we binnen zetten voel je de sfeer die er hangt en dan heb ik het nog niet over al het lekkers dat we zien. Een vriendelijke verkoopster vraagt of ze ons kan helpen en welk brood ze voor ons mag afsnijden. Welke brood ze voor ons mag afsnijden? “We still have to order. Yeh, yeh but everyone who comes in get a slice of bread”.Oftewel ze bieden iedereen die hier binnenkomt een snee brood aan en je mag zelf kiezen welk brood je wil. Ze hebben verschillend soorten die ze zelf bakken en elke dag verkopen en dan hebben ze ook nog dagelijks 2 dagspecials. “Het moet niet gekker worden”. We kiezen uit welk brood we willen en dan krijgen we toch een plak, dat is bijna een complete maaltijd en dan moeten we nog onze sandwich bestelen. We laten ons adviseren door de verkoopster en toeval of niet ze adviseert dezelfde als de gezellige dame van het Visitor Centre., n.l. de ….en …. We bestellen er nog 2 bakkies bij en de verkoopster vraagt waar we vandaan komen. “From Belgium. Ohhh Belgium, do you speak French? A little bit. Oh so nice, I too. What brings you here so far from home?” en we leggen haar uit hoezo we hier zijn. Ze vind het geweldig.We rekenen af en zoeken ons een plaatsje in afwachting van onze sandwiches. We doen dit in de buurt van de ingang omdat we ten volste willen genieten van wat hier allemaal gebeurt. Iedereen klant die binnenkomt krijgt dus een snee brood (indien gewenst met boter) naar keuze aangeboden. De meeste klanten bestellen ook iets anders want daarvoor komen ze immers binnen, maar er zijn er waarrempel klanten die enkel binnen komen voor de snee brood. “Het konden wel Hollanders zijn, als het gratis is dan willen ze het wel”.
Tijdens het bestellen en afreken ben ik meermaals geschrokken omdat iemand luid begon te schreeuwen. De verkoopster legde mij uit dat dit was als iemand zijn bestelling klaar is. We zitten rustig aan ons tafeltje te genieten van alles wat we zien als er opeens heel luid klinkt “KINGS”. We zijn meteen bij de les, ons eten is klaar. Zowel de medewerkster van het VC als die van hier hebben niks teveel gezegd, de sandwiches zijn heerlijk!. En terwijl we lekker zitten te smullen komt de medewerkster die ons geholpen heeft met een brood naar ons toe en biedt ons dit aan namens de zaak (met de mededeling dat het nog een wek goed is); omdat ze het zo leuk vinden dat we van zover zijn en bij hun zijn komen eten. Zo vriendelijk en zo lief!. We besluiten dan ook als we weggaan om nog 2 reuze cookies mee te nemen, gewoon omdat we het zo lief vinden dat ze ons een brood hebben gegeven. Roel en ik zijn eensgezind en gaan beiden voor die met raspberry. De medewerkster vind echter dat we die andere ook geproefd moeten hebben en doet er nog 2 ander cookies op kosten van de zaak bij. Als dat niet attent is dan weet ik het niet meer. We bedanken haar en haar collega’s hartelijk en verlaten de zaak.
Buiten besluiten we om ook nog even bij de andere tip die we hebben gekregen te gaan kijken, de ‘Blue Bird’. Het ligt in dezelfde straat dus ver hoeven we niet te lopen. Als je de zaak binnenstapt ruik je de zoetigheid al en door een raam kun je inderdaad zien hoe dames de bonbons aan het maken zijn. Ook hier vragen ze waar we vandaan komen en toen we zeiden “Belgie” zeiden ze “ohhh a college of us is there now for study’s”. Als we vragen waar hebben ze geen idee, ze weten allen dat ze in België is. We kijken even rond naar alle lekkers wat ze hier hebben en kopen een kleinigheidje omdat a) chocolade niet goed voor ons is en b) ons deze smelt in de auto omdat het veel te warm is. We bedanken de dames en gaan terug naar buiten. We lopen terug naar de auto maar gaan eerst nog even langs bij de mollige mevrouw van het VCom haar te bedanken voor de heel goed tips. Ze vind het fantastisch dat we dit zijn komen doen en is nog steeds even enthousiast. Zalig!.
Voordat we Logan verlaten stelt Roel voor om eerst nog even wat boodschappen te doen omdat we de rest van de dag niet meer door ‘grote’ plaatstje komen en we ook wat later in Jackson zullen aankomen. We stoppen bij ’Schmits’ een hele mooie en overzichtelijke supermarkt. Ik kan er nog steeds, al werk ik al jaren niet meer in deze branche, nog steeds van genieten als ik zie hoe de spullen en dan maakt het niet uit of het gaat om AGF, Brood [e-38] Gebak of DKW erbij liggen. Het is een genot om hier te kunnen winkelen en dus neem ik er ook even mijn tijd voor. En Roel … die is verstandig geweest en buiten gebleven, dus die kan mij niet opjagen. Al belt hij op een gegeven moment wel op en vraag of ik er rekening mee wil houden dat we nog een heel eind moeten. “Ik kom eraan, ben bijna bij de kassa. Om 15.00u (l.t.) rijden we uiteindelijk dan weg uitLogan. We zijn blij dat we hier even gestopt zijn want het is echt een heel leuk en gezellig plaatsje. Een echte aanrader.
Het is de bedoeling dat we nu via de East 89 doorrijden naar ‘Bear Lake’. Bear Lake, ook wel ‘the Caribian of de Rockies’ genoemd, ligt op de grens van de staten Utah en Idaho en wordt gekenmerkt door de turquoise kleur van het water. Deze kleur ontstaat door de aanwezigheid van kalkdeeltjes in het water die het zonlicht op een speciale manier weerkaatsen.
Als we een dik uurtje aan het rijden zijn, ik heb ondertussen een klein nappie gedaan en dus niet opgelet, zegt Roel “ik heb het gevoel dat we verkeerd aan het rijden zijn want anders hadden we allang iets moeten zien”. We zetten de auto langs de kant en gaan even precies op de kaart kijken. Daar blijkt al snel dat we inderdaad op de verkeerde weg zitten en eigenlijk van Bear Lake aan het wegrijden zijn. Daar balen we wel van en Roel nog het meeste maar dit kan gebeuren. We hebben nu 2 opties: 1) we rijden door en gaan niet naar Bear Lake of 2) we rijden een stuk terug en rijden uiteindelijk via Montpelier naar Jackson. Het wordt optie 2.
We rijden door een prachtig landschap met op het ene moment uitgestrekte vlaktes met schitterende ranches en het andere moment glooiend en bosrijk. We komen door dorpjes waar de tijd is blijven stilstaan en die echt lijken op cowboy dorp van weleer. En wat blijf opvallen is dat bija elk huis of gebouw de Amerikaanse vlag heeft hangen. Het is duidelijk dat Amerikanen trots zijn op hun vlag. Om 17.30u (l.t.) komen we dan uiteindelijk aan bij het ‘Bear Lake Lookout Point’ en eerlijk is eerlijk, het is het omrijden en de extra tijd meer dan waard. We kijken niet alleen uit over een prachtig landschap maar ook over het prachtige meer met turquoise tinten. “Ik baal ervan dat ik niet scherp was vandaag, maar dit is wel genieten”.
We kunnen hier nog uren blijven kijken maar omdat we nog zeker 2,5u moeten rijden tot in Jackson en we ook nog moeten eten, besluiten we om 17.50u (l.t.) om door te gaan. In het plaatsje Montepelier, wat een heel leuk en knus stadje is, besluiten we om een hapje te eten. We rijden voorbij een plaatselijk tentje en besluiten om daar te stoppen. Weeral een zeer goede keuze. Buiten het feit dat de 2 dames in de bediening buitengewoon vriendelijk en enthousiast zijn, is het eten er ook nog lekker (en betaalbaar). We krijgen de vraag gesteld of we nog een dessert willen maar daar bedanken we vriendelijke voor omdat we nog 2u, veelal door de kloof,moeten rijden en aangezien het om 20.00u (l.t.) donker wordt.
In het begin kunnen we nog even genieten van het uitzicht en de ondergaande zon maar daarna valt de duisternis snel in. En het is echte duisternis want van lantaarnpalen hebben ze hier nog nooit gehoord. We zijn blij dat er een auto voor ons rijd waardoor de weg al een beetje verlicht is, anders was het echt niet fijn rijden. Nu trouwens ook niet, respect voor Roel.
Terwijl we onderweg zijn belt ons meisje, ze zijn terug in het basiskamp en dus heeft ze wifi. Ze vertelt dat ze heel moe is (en dat horen we ook), maar dat ze een leuke dag heeft gehad die begon met een ochtendwandeling om 06.30u (l.t.), daarna een busreis met een teambuilding activiteit, vervolgens weer in de bus naar een meer waar ze konden zwemmen of hicken. Zij had voor zwemmen gekozen. Uiteraard want ze heeft al 3 weken geen water, behalve dat van uit de kraan, meer gezien. Daarna waren ze met de bus doorgereden naar een plek waar een Mexicaans buffet voor hen klaar stond en ze dus konden eten en daarna waren ze terug naar het basiskamp gereden. Daar aangekomen ontdekte ze dat toch wel wat verbrand was en ze snapt niet hoe het kan, “de zon scheen helemaal niet. Wel eens gehoord van achter de wolken schijn altijd de zon?”.. En toen … toen zaten we te diep in de vallei en viel de verbinding weg. “Snik”.
Precies om 21.30u (l.t) rijden we Jackson binnen. En ook al is het donker we zien dat het een heel gezellig plaatsje is. We gaan opzoek naar ons hotel, het ‘Parkway Inn of Jackson Hole’ en ook dat hebben we snel gevonden. Het is een heel leuk en pittoreske gebouw. De dame aan de receptie zit ons al op te wachten. Volgens mij was ze even bang dat we te laat zouden zijn en ze moest overwerken. Met korte zinnen, die nauwelijks te verstaan waren omdat ze een beetje lispelt, gaf ze aan wat ze van ons nodig had en ze vertelde ons dat we voor $10/nacht gecharched zouden worden en waarvoor?. Roel meende dat ze zei voor het internet en ik meende te verstaan omdat we internationals waren, maar het moest zijn “initials” oftewel de borg. “Duhhhh” … Ze legt ons vervolgens uit waar onze kamer is en dat we er met de auto heen kunnen rijden en daar ook parkeren. Dat doen we dan maar, al lijkt er in 1e instantie geen plek omdat 2 motorrijders ook 2 parkeerplaatsen in beslag nemen terwijl die makkelijk op 1 plek hadden gekund en dan hadden ze nog plaats zat gehad. Uiteindelijk vinden we er nog eentje ergens achter in een hoekje.
We hebben kamer 116 en als we het veranda trapje omhoog lopen en de deur openen treden we binnen in een heel schattige kamer. Het lijkt net een ouderwetse woonkamer zo huiselijk is het ingericht. We hebben 2 grote bedden een schatig washoekje en een knusse badkamer. Hier houden we het wel 2 nachten vol. We leggen de koffers op 1 bed en kleden ons dan snel om om nog een plons in het zwembad te nemen dat vlak bij onze kamer in de buurt ligt. Helaas zijn we net te laat want het sluit om23.00u (l.t.). Dan morgen maar een nieuwe poging. We springen op onze kamer onder de douche, Roel maakt daarna nog een theetje en drinkt een Corona biertje dat ik voor hem heb meegebracht. We overlopen nog een keer de dag en mogen concluderen dat het een hele mooie, bijzondere maar uiteindelijk ook lange dag was.
En nu … nu gaan we slapen want morgen staat er ook weer een hoop op het programma.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 152
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Hoback
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/292_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => dag-salt-lake-city-hallo-jackson
)
[41] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109214
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-20
[photoRevision] => 0
[title] => Goodbye Sioux Falls ...
[message] => We worden vanmorgen om 05.55 gewekt.Niet door de wekker maar door onze bovenbuur die er (we weten niet of het een hij of zij is)blijkbaar vroeg uit moet. En al is duidelijk te merken dat deze persoon zo stil en voorzichtig mogelijk probeert te doen, de vloer kraakt en piept als een bezetene. Het lijkt wel dat hoe voorzichtiger hoe harder het kraakt. We lachen er maar eens om want het is wat het is. En misschien is dit ook geen toeval, ons meisje moet nu namelijk ook opstaan voor haar vertrek naar de ‘Black Mountains’ voor 3 dagen. In gedachten zijn we even extra bij haar. Na een paar flinke hoestbuien, onze kelen lijken wel schuurpapier, vallen we gelukkig allebei nog in slaap.
Om 08.10u (l.t) schieten we wakker, komen even bij zinnen, checken of we nog iets van ons meisje hebben gehoord en dat is. Ze heeft laten weten dat ze redelijk heeft geslapen de 1ste nacht in haar nieuwe bed en kamertje en dat ze onderweg zijn voor een 7u durende busrit naar de ‘Black Mountains’. Wij hebben, ondanks onze gratis wekservice en verkoudheid ook redelijk geslapen. We wassen ons en kleden ons aan. Als dat is gebeurt twijfelen we of we eerst gaan ontbijten of eerst de koffers inpakken. Roel wil eerst ontbijten maar ik ben al bezig met de koffers (het kan maar gedaan zijn) en mama’s wil is wet.Terwijl ik met de koffers bezig ben doet Roel een poging om met Bomma te bellen, dat is deze keer een ‘moeilijkere bevalling’. Het lukt niet om haar aan de telefoon of in beeld te krijgen. Het is uiteindelijk Willy die ons terug belt om aan te geven dat er iets misgaat, maar gelukkig is Roel op dit gebied in tegenstelling tot mij de rust zelve en na 10’ over en weer bellen lukt het dan toch om haar even te zien. Alleen is het inmiddels 09.15u(l.t.) en moeten we gaan ontbijten want om 09.30u krijgen we niks meer. We hangen dus op met de boodschap “u weet nu hoe het werkt en we bellen later nog een keer”.
Aangekomen bij de ontbijtzaal is het er erg rustig. Er zit nog 1 koppeltje en voor de rest is iedereen al weg. Maggie verteld ons “take your time I still have to clean up so no problem that you are late. Thank you Maggie”. We pakken hetzelfde als andere dagen alleen vandaag maken we ons er een wafel bij. Deze lukt maar voor de helft omdat het ijzer niet meer in orde is. Maggie ziet dit, ze ziet en merkt alles, en verteld dat er een nieuwe plaat in moet maar dat de monteur dit de vorige keer niet wilde doen maar niet snapt dat dit apparaat hier dagelijks gebruikt wordt. Ik zeg maar dat ze gelijk heeft en denk alleen maar “ik wil gewoon even rustig eten”. Maar Maggie zit op de praatstoel, ze heeft nu de tijd, en verteld ons dat ze 72jaar is en 7 op 7 werkt. Dat ze de weekenden minder leuk vind omdat ze dan later klaar is (omdat het ontbijt later is) maar het voor de rest heel graag doet. Als we haar vragen of ze dan nooit vrij heeft, krijgen we het antwoord dat ik op dag 1 goed had ingeschat, n.l. dat dat niet is omdat ze niemand anders in haar keuken wil. Ze heeft dan meer werk met opruimen als ze terugkomt dan dat ze het zelf doet. Zo nu weten we alles :-). Inmiddels zijn wij klaar met eten (want we zijn gewoon doorgegaan terwijl zij babbelde) en bedanken haar voor de goede zorgen. Ze wenst ons een goede reis en “see you next week”.
Terug op de kamer poetsen we onze tanden en doen de laatste spullen in de koffer. We hebben genoeg plek en aan onze kilo’s komen we deze keer zeer zeker niet. Als alles is ingepakt brengt Roel de koffers naar de gang en ik trek de bedden af. “Dag kamer dankjewel voor de afgelopen dagen en tot over 10dagen”. Beneden aangekomen checken we uit en ook de receptioniste wenst ons een goede reis en tot over 10 dagen. Het mag in dit hotel misschien allemaal net iets oudbolliger zijn dan in andere hotels, het personeel is oprecht vriendelijk en behulpzaam en dat is ook veel waard.
Om precies 10.30u (l.t.) rijden we de parking van het hotel af. Veel te vroeg maar Roel wil vroeg op de luchthaven zijn omdat hij graag vooraan in het vliegtuig wil zitten omdat we in Denver niet zo heel veel tijd hebben om over te stappen. En tja, als de baas dit in dit geval wil, dan gebeurt dat ook.
Als we voorbij een tankstation rijden buigen we nog even af om de tank terug vol te laten lopen. We bereiden ons voor op het ergste maar hebben uiteindelijk maar 6 gallon verbruikt. Met de tank vol rijden we naar het vliegveld waar we onze auto parkeren op de parking voor ‘retour cars’. Laden onze spullen uit en gaan naar binnen. Moest je vroeger (tenminste dat staat mij toch nog bij) eerst nog altijd een rondje om de auto doen met een medewerker om te kijken of er geen krassen waren bij gekomen. Nu hoefden we alleen maar de sleutel in een brievenbus te gooien en “klaar is Klara”. Voor ons gaat het snel, voor al die mensen die in de rij staan om een auto op te halen duurt het iets langer.
Bij onze aankomst hier in Sioux Falls afgelopen vrijdag hebben we al gemerkt dat het niet zo’n hele grote luchthaven is. Maar buiten dat heerst er een relaxte sfeer, eigenlijk zoals er in heel Sioux Falls hangt. Vanuit de aankomsthal, waar wel wat bedrijvigheid heerst, lopen we door naar de vertrekhal. Hier is het zo rustig dat je er een kanon kunt afschieten, dan raak je nog niemand. We lopen naar de balie van United Airlines en een semi-vriendelijke mevrouw verteld ons dat we aan de plan mogen / kunnen inchecken. We geven aan dat we graag persoonlijk geholpen willen worden omdat we een vraag hebben. Prima, en ze opent een balie voor ons. We leggen de situatie uit maar ze verteld ons dat ze niets meer aan onze plaatsen kan doen en dat we naar Denver in rij 7 zitten en naar Salt Lake in rij 1. Op dat moment valt het kwartje nog niet en zijn we alleen blij dat we op rij 7 zitten omdat dit vrij vooraan is en we dus snel het vliegtuig uit kunnen.
En dan kan het wachten beginnen want we zijn echt veel te vroeg. In 1ste instantie blijven we voor de douane omdat we nog wat drinken bij ons hebben dat we graag willen opdrinken en niet weggooien. En terwijl ik een paar uitgestelde telefoontjes pleeg en bijklets met mijn BZB kijkt Roelwat rond, maakt filmshotjes en geniet even van het niks doen. Na zo’n anderhalf uur vind hij het wel goed geweest en wil door de douane want je weet immers maar nooit.
We nemen de trap naar boven richting de douane en daar is werkelijk iemand voor ons. Twee vriendelijke (want dat is echt niet altijd het geval) douaniers staan ons te woord en nadat het raadsel met mijn paspoort (het was niet leesbaar in de scanner) is opgelost, mogen we doorlopen naar de bodyscan. Ook hier zijn de douaniers wat vriendelijker dan normaal. Normaal nemen deze mensen hun job altijd zo serieus dat er nog geen gesprekje of lachje vanaf kan. De bodyscan verloopt ook vlekkeloos dus zijn we helemaal in orde voor vertrek. Onze gate is niet ver lopen en dus besluiten we, omdat we nog anderhalf uur voor boarden hebben, om een plaatsje te zoeken in het restaurant bij het raam zodat we nog iets kunnen zien. Ik gebruik deze tijd om wat noodzakelijke mails en berichten te versturen en bel nog een keer uitgebreid met Bomma. En Roel, die gaat voor een bakkie en een sandwich halen want hij heeft van al dat relaxen honger gekregen.
Om 13.40u (l.t.) lopen we richting de gate waar we meteen kunnen boarden. Aangekomen in het vliegtuig lacht Roel wel een beetje met het model. We reizen met een cityhopper waar maar goed 60 mensen in kunnen. Deze vliegtuigjes zijn zo ‘klein’ dat we onze handbagage (en we hebben echt alleen maar bij ons wat we bij ons mogen hebben) nog niet eens in de bakken krijgen omdat ze te laag zijn. Precies om 14.08u (l.t.) begint de piloot de motoren te starten en kan het taxiën beginnen. Er is veel verkeer en de piloot laat weten dat we 11’ moeten taxiën alvorens we de lucht in kunnen. Uiteindelijk is het 14.35u (l.t.) als we opstijgen.De vlucht verloopt vlot. We krijgen een natje en een droogje en voor we het weten wordt de landing alweer ingezet. Om 14.45(l.t.) zijn we geland op Denver Airport. En voor de oplettende lezer we zijn we nogmaals een uur terug in de tijd gegaan dus op dit moment is het tijdsverschil met Ned/Bel 8uur.
We zijn aangekomen bij gate B94 en we moeten naar gate B8 om naar Salt Lake City te vliegen. Dit is van het ene uiterste van het vliegveld naar het andere uiterste en we hebben precies 25’. “Lang leve de rolloopbanden” want anders hadden we het zeker niet gehaald want 2,2 km in 25’ met handbagage én de drukte is niet te doen.
Als we aankomen bij de gate is het boarden al (lang) begonnen maar we zijn nog optijd dus niks aan het handje. Onze paspoorten worden opnieuw gecontroleerd en dan mogen we doorlopen. We zitten in rij 1 stoel C D. Op dat moment is het nog steeds niet tot ons doorgedrongen en dus stappen we het vliegtuig binnen, lopen door de business class en zoeken in het economy gedeelte naar nummer rij 1 die we daar niet gaan vinden want het begint daar bij rij 7. We moeten dus terug. Gelukkig is het niet meer druk want anders had iedereen achteruit gemoeten. Terug dus naar het business class gedeelte waar we inderdaad zien dat op rij 1 nog 2 plaatsen vrij zijn. We kijken elkaar verbaasd aan, “dan zullen deze 2 wel voor ons zijn zeker”. Enigszins verwonderd en verrast nemen we plaats in de twee fauteuils met heel veel beenruimte. Wat een luxe voor een vlucht van 1 uur en 10 minuten, jammer dat we deze upgrade niet hadden op de lange vluchten hier naartoe maar … “wie het kleine niet eerd…”. Dan nemen we het er ook maar van en languit liggend met regelmatig een natje en een droogje genieten we van de vlucht en het uitzicht. We vliegen over de Rocky Mountains en dat is schitterend om te zien van bovenaf. Helaas wordt voor ons gevoel in deze luxe de daling veel te snel ingezet.
Om 17:05u (l.t.) zijn we aan de gate en mogen we onze seatbels losmaken; we zijn aangekomen in Salt Lake City. Ook deze luchthaven, de 6e alweer van deze reis, is ongelooflijk groot, het lijkt er relatief rustig en er hangt een relaxte sfeer. En ook nu weer maken we een hele lange maar aangename wandeling om bij de bagagebelt te komen. Zo lang zelfs dat onze koffers al op de band aan het ronddraaien waren terwijl wij nog kwamen aanlopen. “Gelukkig ze zijn er dus dat is goed gegaan”. Het blijft toch iedere keer weer even spannend of ze er zullen zijn als je overstappen hebt moeten doen.
Vergezeld van onze koffers verlaten we de aankomsthal op weg naar de hal waar de ‘Rental Cars’ bedrijven gevestigd zijn. Gelukkig staat dit allemaal goed aangegeven. Ook dit is weer een gigantische hal waar alle bedrijven naast elkaar liggen en waar de slangenrijen aangeven hoe druk het hier kan zijn. Gelukkig is het nu rustig en we kunnen zo doorlopen naar ‘Enterprise’ waar wij ons moeten melden en waar we meteen aan de beurt zijn. Het is voor de medewerkster een hele administratie en er moet zelfs een ‘hogere’ bij komen die in een groot boek, waarin alle rijbewijzen van de wereld staan, controleert of onze Belgische rijbewijzen wel echt zijn. Gelukkig is dit het geval “duh wat had je anders gedacht muts”. En dan wacht ons de volgende verassing, maar deze keer een iets minder leuke. De medewerkster verteld ons dat alles is inbegrepen bij de boeking behalve “the charge for returning on an other location” oftewel dat we nog $520 (incl. taxes) moeten betalen omdat we de auto op een andere plek inleveren dan dat we hem ophalen. Deze komt even binnen want hier waren we dus niet op voorbereid. Ik geef nog aan dat ik dit wel raar vind omdat ze op Sioux Falls toch ook een vestiging hebben van hun bedrijf en dat ik dus eigenlijk niet goed snap waarom dit nodig is. De medewerkster geeft vriendelijk aan dat ze het vervelend vind voor ons maar dat dit de regels zijn en dat ze er ook niks aan kan doen. Dat snappen we ook wel en trekken dus onze kaart, maar hier is met het reisbureau het laatste woord nog niet over gesproken.
Als alles administratief is afgehandeld worden we doorgestuurd naar een verdieping lager waar we in een gigantische garage uitkomen waar alle Rental Car bedrijven hun auto’s hebben staan. We zoeken onze firma, geven onze papieren af, er wordt even wat onderling overlegd en vervolgens krijgen we weer een mooie bolide toegewezen. We laden onze koffers in en rijden naar de uitgang. Hier worden nogmaals onze rijbewijzen gecontroleerd en gekoppeld aan onze auto en dan mogen we de parking verlaten en kunnen we op weg naar ons hotel in Salt Lake City.Een ritje van ongeveer 10’ brengt ons naar hotel ‘Crystel Inn’ aan de rand van het centrum.
Het is prachtig om de bergen rond Salt Lake te zien liggen. Ook het hotel ziet erprima uit en we krijgen een grote kamer op de 4e verdieping. We zetten onze spulletjes neer en stallen onze koffers uit en besluiten, omdat het inmiddels al 18:30u (l.t.) is, om richting het centrum te lopen om een hapje te eten.
Een kleine 20 jaar geleden, tijdens één van onze eerste reizen samen, zijn we ook al eens in Salt Lake City geweest en wat ons daarvan is bijgebleven is, dat het niet echt een gezellige en levendige stad is en dat voelde nu weer zo. Het is vooral een stad die als start- of eindpunt wordt gebruikt voor een bezoek aan de Rocky’s. Maar na deze reisdag was het fijn om even heerlijk te wandelen en een frisse (wat relatief is) neus te halen op zoek naar iets om te eten. Nu vind je dit in een stad als deze genoeg, maar wat we van onze eerdere reizen hebben geleerd is om de locale tentjes op te zoeken en dat hebben we ook nu weer gevonden. We zijn uitgekomen bij bar en eetcafé ’Glasiers’ … een schot in de roos. Alhoewel we wel even verbaasd waren dat we ons bij binnenkomst moesten legitimeren. Blijkbaar is iedere bar in de staat Utah dit verplicht, tja en als het verplicht is dan ontkomen wij er ook niet aan. We mogen ons zelf een plekje zoeken en omdat het binnen heel lawaaiig is, besluiten we om op het buitenterras te gaan zitten. Waar, zo schets onze verbazing, een lokale band (The Robinson Trio, dat bestaat uit 4 man) stond opgesteld om de avond op te luisteren. Hier kwam alles even samen: gezellige bar, een goede band (voor de kenners: Bears Den achtig), goed eten en een echt leuke sfeer en het belangrijkste goed gezelschap. We vergaten even onze vermoeidheid, want al doe je op een reisdag als deze alleen maar zitten en wandelen, het is vermoeiender dan je denkt, en hebben echt genoten. Rond 21.30u (l.t.) besluiten we om terug te lopen naar ons hotel omdat de kaarsjes langzaam uit gaan.
Eenmaal terug op de hotelkamer ploppen de (spraak)berichtjes van ons meisje op en krijgen we eindelijk een teken van leven van haar. Ze hebben de hele dag nergens wifi gehad en aangezien ze nog geen Amerikaans telefoonkaart heeft. Ze zijn na een lange reisdag aangekomen op de camping bij ‘Mount Rushmore’ en hebben nu wel eindelijk wifi. Ze laat weten dat ze een hele fijne dag heeft gehad, dat ze het erg leuk hebben en dat ze het naar haar zin heeft. Dit doet ons goed en meer hoeven we niet te weten.
Terwijl ik onder de douche spring, maakt Roel vast een theetje en onder het genot van een kopje nemen we de dag van vandaag door, die niet heel spectaculair was, en kijken we alvast naar de route van morgen. Morgen staan er wel veel mooi dingen op het programma. Ondertussen is het 23.30u (l.t.) en de hoogste tijd om de luikjes te gaan sluiten.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 172
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Salt Lake City
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/059_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => goodbye-sioux-falls
)
[42] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109211
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-19
[photoRevision] => 0
[title] => The realy start of a new adventure....dag 2 .....
[message] => Tuutuutuut … we worden om 06.30u (l.t.) gewekt door de wekker na onze voorlopig laatste nacht samen. Echt lang stil kunnen we hierbij niet staan want ons meisje wordt om 08.00u (l.t.) verwacht op de campus voor dag 2 van de International Introductie. We staan op, wassen ons en kleden ons aan en gaan dan snel naar beneden naar de ontbijtzaal. Hier realiseren we ons dat na vandaag onze wegen voor de komende 10 dagen scheiden en het dus voor nu ons laatste ontbijtje samen is. Sneller dan normaal wordt er door Ylva en Roel ontbeten omdat Roel haar naar de campus moet brengen. Ik heb iets langer de tijd en neem het er dus van. Als mijn buikje is gevuld ga ook ik terug naar de kamer en leg daar wat spulletjes bijelkaar die mee naar de kamer van Ylva moeten en ik FaceTime even met Bomma. Om 08.25u (l.t.) is Roel terug en we drinken samen nog even een theetje. Veel tijd hebben we hier echter niet voor want ook wij moeten (lees: mogen) weer terug naar de campus want daar is vanmorgen niet alleen voor de studenten maar ook voor de ouders een tour over de campus voorzien.
Om 09.00u (l.t.) melden we ons in het ‘Meeting Point Centre’ en worden we wederom hartelijk welkom geheten door Don, Ailine, Maggie en een professor geschiedenis. Er wordt gestart met een kopje koffie en thee in afwachting van de andere ouders. In de tussentijd voeren we leuke gesprekken en komen we steeds meer te weten over het ‘wel en wee’ op de campus. Als om 09.30u (l.t.) blijkt dat er geen andere ouders meer zullen aansluiten, nemen Don en Ailine ons mee op een heuse privé tour van anderhalf uur over de campus. We starten bij het gebouw waar zich het administratieve hart van de campus begint om vervolgens door te lopen naar de bibliotheek. Als we hier binnenkomen weten we niet wat we zien. Menige bibliotheek in een stad of dorp zou hier jaloers op zijn. Naast de hoeveelheid aan boeken die er staan zijn er ook overal zithoeken en ruimtes waar de studenten kunnen studeren. Vanuit de bibliotheek lopen we door naar het ‘Native History Museum”. Op de campus bevind zich dus gewoon een museum waar je als bezoeker van buitenaf naar binnen kunt maar dat ook voor de studenten ter beschikking staat en een aanvulling is op de geschiedenis lessen. We lopen verder naar de verschillende studiegebouwen met leslokalen. Ieder hoofd major heeft er een eigen gebouw waar de lessen en aanverwante lessen worden gegeven. Vervolgens is het tijd om naar de andere kant van de weg te lopen waar zich het gloednieuwe (a.s. januari is het pas 2 jaar oud) ijshockeystadion bevind. Zelfs nu, zonder publiek, hangt er al een bepaalde vibe laat staan dat hier een wedstrijd gespeeld wordt. We worden uitgenodigd om, als we er een keer zijn tijdens het seizoen, om te komen kijken en stiekem hopen we dat Ylva deze vibe ook gaat opsnuiven hier. Vanuit het stadion lopen we verder naar het krachthonk waar de ijshockey mannen bezig zijn met hun krachttraining. Eerlijk is eerlijk maar dit is geen vervelend plaatje om naar te kijken.
We laten het ijshockey stadion achter ons en steken over naar het volgende gebouw waarin meerdere sportdisciplines verzameld zijn, te beginnen met het zwembad. Dit kunnen we wel bekijken maar is momenteel nog leeg omdat ze het nog volop aan het schoonmaken zijn. Naast dit trainingsbad hebben de zwemmers ook nog een 50m wedstrijdbad in het centrum ter beschikking waar ze kunnen trainen en waar de grotere wedstrijden gehouden worden. In hetzelfde gebouw als het zwembad bevindt zich ook de sporthal waar de volleybal dames al aan het trainen waren, de worstelhal en de basketbalhal. En ook nu weer heeft iedere discipline zijn eigen ruimte ter beschikking. Tevens bevinden zich in dit gebouw de verschillende krachthonken.
We verlaten het gebouw en via de enige ‘slimme kruising’ in Sioux Falls steken we over terug naar de andere kant van de weg. Voor wie zich afvraagt ‘wat is een slimme kruising?”. Een slimme kruising is een kruising waarbij je de weg via de kortste route kunt oversteken en dat is dwars.
Vervolgens gaan we het medisch centrum binnen waar de medische staf en Dr. verblijven. De medewerkster die vandaag aan het werk is, benadrukt, net als iedereen, dat de studenten voor ALLES bij hen terecht kunnen, zelfs voor ‘homesickness’. Ook nu weer staat de mand met candies klaar en valt het wederom op hoe enthousiast en meedenken iedereen hier is.
Maar dan krijgen Don en Ailine een telefoontje. Ze worden bij de grote Vicking midden op het terrein verwacht voor een groepsfoto met alle 92 internationale studenten. Ja, ja programma is strak en dus wordt er in stramme pas naar de Vicking gewandeld. De studenten staan er al allemaal en helemaal klaar voor en enthousiaste Maggie klimt boven op de lader om een foto te maken. Wij schouwen het ons van een afstandje gaande, het is een schitterend beeld. Ons meisje staat daar tussen en we zijn mega trots op haar. Ze gaat dit avontuur aan in een schitterende omgeving. Dit wordt een ervaring die ze de rest van haar leven met zich mee gaat dragen. Als de foto is gemaakt bedanken we Don en Ailine voor de rondleiding en voor alles wat ze al voor ons meisje hebben gedaan en nog gaan doen. Als ze de tranen in onze ogen zien, drukken ze ons nogmaals op het hart dat ze goed voor Ylva gaan zorgen en dat ze in een warm bad terecht is gekomen; dat ze nu onderdeel uitmaakt van de Vicking familie.
De klok loopt inmiddels tegen 11.45u (l.t.) en dus is het voor de studenten tijd om richting de Dining Hall te gaan voor de lunch. Ook wij mogen mee aanschuiven en doen dat met alle plezier. Niet om te eten maar om er te genieten van de sfeer, goed om ons heen te kijken en alles wat hier gebeurd op te snuiven. Als Ylva klaar is met eten brengen we samen nog even een bezoekje aan de Augustana outlet store. Hier verkopen ze kleding en allerlei andere zaken van de universiteit. The Branch van de universiteit is mega. Ylva ziet een leuk jasje maar dat hebben ze helaas niet meer in haar maat. Maar ook een trui maar ook die hebben ze momenteel niet in haar maat. Dan nog maar een wachten.
Om 12.45u (l.t.) begint voor Ylva het middagprogramma en zit het ouderprogramma er voor nu even op. We nemen afscheid van haar en spreken af dat we haar aan het eind van de middag weer terug zien. Diep onder de indruk van wat we allemaal hebben gezien en gehoord lopen we naar onze auto. We zijn blij dat ons meisje zo goed is terecht gekomen en zien en voelen aan alles dat we haar hier met een gerust hart kunnen achterlaten.
We moeten vanmiddag, geloof het of geloof het niet, toch nog wat boodschapjes doen. Maar voordat we dat gaan doen rijden we eerst langs de Football- en Baseball velden en we bekijken het atletiek stadion. Van daaruit rijden we door naar het ‘Miro Aquatic Centre’. Dit is het zwembadcomplex gelegen niet ver van de universiteit waar de bevolking van Sioux Falls gebruik van mag en kan maken maar waarin Ylva ook zal gaan trainen. We gaan naar binnen en vragen of we even in het wedstrijdbad mogen kijken. Als je binnenkomt zie je meteen een joekel van een Amerikaanse vlag hangen en alleen dat al geeft een bepaalde sfeer. Je ziet dat Amerikanen trots zijn op hun vlag want niet alleen in alle sportcomplexen, maar ook op straat zie je heel veel vlaggen hangen. We dromen even weg en zien ons hier al zitten tijdens een wedstrijd.
Het bezichtigen van de sportcomplexen sluiten we voor nu even af en gaan opweg naar de verschillende winkels welke op ons lijstje staan. Te beginnen bij ‘SCHEELS’, een gigantische sportzaak en door ons omschreven als de Decathlon van Sioux Falls. Er staat hier zelfs een heus reuzenrad in de winkel om de kinderen stil houden. De reden waarom we hier een kijkje komen nemen is dat ze ons gezegd hadden dat ze hier ook brand van Augustana hebben maar dat viel vies tegen. Van Scheels wandelen we door (want dit ligt op hetzelfde terrein) naar ‘Budget one’ een gigantische mediazaak waar we kijken voor een bepaalde adapter voor Ylva die ze nodig heeft. We lopen er een beetje verloren rond maar na een tijdje vinden we wat we zoeken. Door naar stop 3, de Wallmart. “Ja, ja” we zijn er weer. Het bezoek gaat deze keer een pak sneller want Roel heeft mij de wacht aan gezegd en daar houdt ik mij dan maar aan. Na de Wallmart rijden we nog even naar de ‘One dollar tree voor de laatste spulletjes en dan ben ik helemaal gaar gewinkeld. Het is tijd voor een bakkie!.
Omdat we hele morgen en de afgelopen dagen flink in geweer zijn geweest, vind ik datgeen lekker bakkie verdiend hebben. En Roel wil heel graag een ijsje en dus besluiten we naar downtown te rijden waar we gisteren een heel leuk zaakje hebben gezien. Bij het zaakje aangekomen blijken ze alleen maar ijs en cookies te hebben en wat voor ene. Het meisje dat ons helpt geeft aan dat we bij de buren lekkere ‘koffie to go’ kunnen krijgen. En dus gaan we, nadat ik 2 cookies heb uitgezocht (want ze kosten een godsvermogen) en een ijsje voor Roel naar de buren. Hier bestellen we ons 2 lekkere latte met karamel en gaan dan buiten zitten. Even genieten van al het lekkers want dat hebben we na deze heftige dagen wel verdiend.
Daarna rijden we terug naar het hotel om de laatste spulletjes en de gestreken was op te halen. Ook nemen we wat spullen mee uit onze koffers en de koelkast die wij nadien mee naar huis nemen en/of opmaken in het laatste weekend of bij Ylva achterlaten, maar die we nu niet mee kunnen of willen meenemen in de koffer. Met de auto toch weer redelijk vol geladen rijden we, nadat Roel eerst bij de receptie is gaan vragen of het mogelijk is dat we volgend weekend als we terug zijn weer dezelfde kamer kunnen krijgen omdat ons meisje dan nog 2 nachtjes bij ons kan slapen. De receptioniste geeft aan dat dit geen enkel probleem is en noteert het vast bij onze namen. De scharmes van Roelie zijn onweerstaanbaar. We rijden terug naar de campus en onderweg bellen we Ylva dat we eraan komen en zij staat ons al buiten op te wachten om ons te helpen en binnen te laten. De meegebrachte spulletjes worden opgeruimd, papa wordt in een stoel neergezet en ik moet nog even met ons meisje mee naar het administratieve centrum omdat we nog een betaling moeten regelen die nog niet gelukt is. Maar welke met de hulp van de 1e iets minder vriendelijke mevrouw op deze campus uiteindelijk toch in orde komt. “Gelukkig want ik had er een beetje stress van. Maar wat was dat voor een chagrijn?. Och trek het je niet aan schat, dat zijn cijfermadammen en die zijn altijd zo serieus. Toch ben ik blij dat het geregeld is. Dat geloof ik”.
Tussen de middagpauze was ik al met Ylva bij de outlet geweest maar ik wilde er toch nog graag even terug met haar naartoe. Heb erover nagedacht en misschien past de trui die we hebben gezien toch. Ylva heeft er in 1e instantie niet zoveel oor naar maar om mij een plezier te doen gaat ze toch nog even mee. “Snel dan want hij gaat zo dicht. Ja dat weet ik, daarom ben ik ook haast aan het maken”. De mevrouw van het winkeltje herkent ons meteen en begint vriendelijk te babbelen. Ondertussen laat ik Ylva de trui passen en “ja”, hij zit wat ruim maar eigenlijk ziet dat wel heel leuk uit. “Inderdaad ja, dat had ik niet verwacht. Nou dan mag je je die van mama meenemen”.We kijken nog even verder en zien dan nog een ander leuk truitje dat we vanmorgen niet hebben gezien. “Oh ja, die is leuk”. Dus ook deze wordt gepast en uiteindelijk is de juffrouw weer 2 truien rijker en mama blij dat ze dochterlief toch nog iets van Augustana heeft kunnen geven. Als we terug lopen naar de kamer krijg ik een dikke knuffel. “Ik ben echt blij met u en papa en alles wat ik van jullie heb gekregen en wat jullie voor mij doen. Met liefde lieverd. Wij zijn supertrots op jou en jij verdiend dit”. Terug op de kamer heeft Roel een klein tukkie gedaan en gelijk heeft ie.
De klokt loopt inmiddels tegen 17.30u (l.t.) en dus wordt het tijd om terug richting de Dining Hall te lopen. Ylva gaat bij haar nieuwe vriendinnen zitten en wij gaan aan de zijkant bij het raam zitten vanwaar we alles goed kunnen overzien. Wat ons de afgelopen dagen al is opgevallen is dat ineens uit het niets een student op tafel gaat staan en dat hij/zij dan iets zegt en een lied begint te zingen waarna de hele zaal uiteindelijk meezingt dat vervolgens eindigt in een luid applaus. Ook nu weer en we begrijpen dat dit een soort van ontgroeningsritueel is van bepaalde sporten. Schitterend om te zien maar vooral ook hoe vervolgens de hele zaal erin mee gaat.
Wij sluiten vervolgens aan in de rij en hebben nog genoeg te kiezen. En terwijl we genieten van het eten zijn ook de emoties volop voelbaar. Het afscheid komt er nu echt langzaam aan. Wanneer we klaar zijn met eten gaan we een verdieping lager in een zithoek zitten en wachten we dat Ylva ook gegeten heeft en klaar is met de meisjes. Hier zit ook de mama van Maria te wachten en omdat zij morgen ook terug naar huis gaat, nemen we nu alvast afscheid.
Even later verschijnt ook Ylva en omdat ze vanavond verder niks meer op de planning hebben staan, gaan we met z’n 3-tjes nog 1 x samen een ijs eten voordat we voor 10 dagen afscheid nemen. Ik heb op internet onderzoek gedaan en volgens hen is ‘B en G Milky Way’ de place-to-be. Het is een kleine 10’ rijden vanuit de campus in de richting van ons hotel. En inderdaad “het is ‘de place-to-be’.Als we aan komen rijden zien we een super knus, nostalgische drive in ijszaakje gehuld in felle kleuren. Het is er gezellig druk met locals en dat is altijd goed. We kiezen niet voor de drive in maar parkeren de auto en als we uitstappen moeten we even zoeken waar we moeten zijn om te bestellen. De keuze is reuze en het duurt dan ook even voordat we eruit zijn. Het worden 3 medium strawberry shakes allen heeft hier de naam shake blijkbaar een andere betekenis. Want uiteindelijke krijgen we 3 veel te grote bekers met heerlijk aardbeien ijs maar het stukje ‘shake’ is ver te zoeken. Het is allesbehalve drinkbaar maar wel heel lekker. Ijskoningin Ylva zit wel de hele tijd te puffen en te steunen dat het zoveel is maar heeft wel als eerst de pot leeg. Op de voet gevolgd door Roelie. Ik moet helaas passen. Ik ben al geen ijseter (ik dacht ook dat ik een milkshake zou krijgen) en al helemaal niet als het dan zoveel is. Ik krijg mijn beker dan ook maar half op en de andere helft geef ik aan een zwerver. “Is die ook blij”. En ook al klagen we over de grootte, genieten doen we ervan zittend in de zon, op het kleine knusse terrasje voor deze zaak.
Dan is het tijd voor vertrek. Ylva moet haar tas nog inpakken, want morgen gaan ze met alle internationale studenten van woensdag t/m vrijdag naar ‘Nationaal Park Mount Rushmore’.We rijden nog even langs ons hotel om daar door ons meegebrachte kleerhangers op te halen (en die Roel was vergeten mee te nemen) en rijden dan naar de campus om Ylva af te zetten. Wanneer we onze auto voor de ingang van het gebouw waar Ylva woont parkeren horen we een geluid alsof 2 vliegtuigen tegelijk proberen op te starten. Als we uitstappen kunnen we elkaar amper verstaan van het enorme brommend geluid dat afkomstig is van een gebouwtje dat voor het gebouw van Ylva staat. We trekken zelf al snel de conclusie dat dit één of andere aggregaat is. Maar wat een lawaai. Binnen is het iets dragelijker maar wanneer we op de kamer van Ylva en Maria staan is dat brommend geluid echt heel goed hoorbaar. Daar valt echt niet mee te slapen en Ylva maakt er zich al een beetje druk om. Helemaal als Roel aankomt en zegt dat hij met een paar jongens gesproken heeft en dat die hebben gezegd dat dit ding de hele nacht aan blijft. Ylva gaat bijna op tilt, “hier kan ik echt niet in slapen”. Tijd voor Roelie om in actie te komen en kennis te maken met zijn Amerikaanse collega’s op de campus. Tijdens de rondleiding vanmorgen zijn we ook voorbij the Police office van de campus gelopen en die blijkt 24 uur per dag open te zijn. Roel wandelt er naartoe en een zeer vriendelijke politieman die deze melding zeer serieus neemt stuurt direct zijn collega’s aan naar de ‘plaats delict’.Als Roel terug is aan de voorkant van het gebouw ziet hij drie golfkarretjes met daarin politie-agenten staan. De golfkarretjes worden hier op de campus als heuse politie patrouilles wagens gebruikt. Dat is nog eens snel in actie schieten. Een vriendelijke politieagente vertelt hem dat zij de gemeente gebeld heeft en dat het inderdaad een aggregaat is die gebruikt wordt om de campus te voorzien van stroom. Echter normaal staat deze overdag aan en is het nu vreemd dat hij zo laat nog aanstaat en inderdaad behoorlijk veel lawaai ,want geluid mag je dit niet noemen, maakt. De medewerker van de gemeente heeft aan de politie aangegeven dat er oude dieselolie wordt verbrand. Het is een soort zelfreinigingsproces van deze machine en verzekeren dat om 21.00u (l.t) dat proces is afgelopen en de aggregaat uitgaat; we zijn benieuwd. En inderdaad, precies om 21.00u valt het apparaat uit en wordt het stil. Zo stil dat we de vogels weer kunnen horen fluiten. Hoewel die slapen nu ook. De agenten hebben gedaan wat ze konden doen en kunnen de melding afsluiten. Ze vertrekken even geruisloos als dat ze gekomen waren weer in hun patrouilleautotjes.Voor Roel is dat een goed teken en geeft het hem vertrouwen in hoe hier met meldingen wordt omgegaan. En de meisjes, die zijn blij dat het geluid weg is en dat ze rustig kunnen slapen.
En dan wordt het echt tijd om voor nu afscheid te nemen. Het valt ons alle 3 zwaar en deemoties gaan alle kanten op ook al weten we dat we elkaar over 11 dagen nog weer even zullen zien. We voelen aan alles dat Ylva ‘vertrokken’ is en haar plekje gaat vinden hier maar toch …
Terwijl we wegrijden en in de binnenspiegel van onze auto zo lang mogelijk naar ons meisje blijven kijken gaat er zoveel door ons heen. Supertrots zijn we op haar, we missen haar nu al, bezorgdheid etc. etc.. We laten de emoties zijn gang gaan en zitten zwijgend naast elkaar elk met onze eigen gedachten. Wanneer we onze vetrouwde hotelkamer binnenstappen voelt deze leeg zonder haar. We douchen ons en gelukkig vinden we troost bij elkaar. Roel maakt nog een theetje en terwijl we deze drinken laten we de afgelopen dagen de revue nog eens passeren. We hebben het goed gedaan.
Ondertussen is het 23.00u (l.t.) en zijn we helemaal kapot. We gaan slapen en denken alle beide aan onze kanjer die dit toch maar doet…..
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 192
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/043_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => the-realy-start-of-a-new-adventure-dag-2
)
[43] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109197
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-18
[photoRevision] => 0
[title] => The really start of a new adventure ....
[message] => The really start of a new adventure ……
Vandaag gaat het voor ons meisje echt beginnen. Om 10.00u (l.t.) wordt ze verwacht in het hoofdgebouw van de universiteit waar de introductieperiode van de internationals van start gaat. Ze beginnen met (niet geheel onbelangrijk) het regelen van haar bankzaken. Ze dient n.l. in het bezit te zijn van een Amerikaanse bankrekening met bijbehorende bankkaart. Maar voor het zover is laten wij de emoties de vrije loop.
We worden rond 07.30u (l.t.), na helaas wederom een gebroken nacht, wakker en zowel Roel als ik zijn ons ervan bewust dat het nu echt gaat beginnen. Haar “adventure” en voor ons het “loslaten”. We voelen dat dit alles bij het opstaan samenkomt en menig traantje vloeit. We kruipen nog een keer stevig tegen elkaar aan en houden ons nog eens goed vast elk met onze eigen gedachten.
Rond 08.00u (l.t.) staan we op, wassen ons en kleden ons aan. Daarna gaan we naar beneden voor het voor ons inmiddels vertrouwde ontbijt. Het begint al een beetje ‘onze’ keuken te worden en we zijn in ‘onze’ keuken deze ochtend niet alleen. We vinden nog net een vrije plek om met z’n 3-tjes te gaan zitten. Daarna is alles bezet en er zijn zelfs gezinnen (om dat ze te lui zijn om naar een andere ruimte te lopen) die staand aan een tafel ontbijten. We lachen erom maar eigenlijk is het triest. Na het ontbijt gaan we terug naar boven, poetsen onze tanden en verzamelen de spullen die nog mee moeten worden genomen naar de kamer van Ylva. Rond 09.30u 9l.t.) rijden we dan de, inmiddels ook al vertrouwde route, naar de Universiteit.
Bij het gebouw aangekomen, parkeren we onze bolideen lopen nog even met Ylva mee naar haar kamer om de spulletje op te ruimen en neer te gezetten. Maria en haar moeder zijn al aanwezig en druk bezig met het inruimen van haar spulletjes. Het is duidelijk merkbaar dat de moeder ook zeer blij is met hoe de kamer in 2 dagen tijd is omgetoverd tot een gezellig ‘thuis’ voor haar dochter….en ook voor die van ons. We bespreken nog kort even met Ylva en Maria wat ze nog nodig hebben van de Walmart en nemen dat voor onze rekening. De meisjes gaan daarna richting het hoofdgebouw om aan hun introductie te beginnen en de mama van Maria blijft op de kamer achter om de rest van de spullen van Maria nog in te ruimen.
Volgens afspraak rijden Roel en ik terug naar de Walmart waar we de afgelopen 2 dagen al menig uurtje in hebben doorgebracht. De oude man bij de ingang lijkt ons al te herkennen en vraagt zich waarschijnlijk af wat we nu weer komen doen. Het valt ons op hoe ongelooflijk rustig het is op deze maandagmorgen, het lijkt er zelfs een beetje uitgestorven. Het winkelt alleszins heel relaxt. Omdat we inmiddels al een beetje weten waar alles ligt, hoeven we niet rij voor rij af te gaan om de spullen die nog op ons lijstje staan (kastje, extra verlengsnoer, strijkijzer, staande lamp, schoenflat, white board, gereedschap en “kleine rommel”) bij elkaar te verzamelen. Ook hebben we nog wat spulletjes die we teveel of verkeerd hebben meegebracht, die leveren we in bij de servicebalie en daarvoor krijgen we ons geld terug. Uiteindelijk zijn we toch nog een goed uur en een kwartier bezig om alles bijelkaar te krijgen. Oorzaak: ik zie zoveel dat het moeilijk is mij te focussen op één, in een winkel als deze heb ik veel teveel impulsen.
Als we de auto hebben volgeladen, vinden we dat we wel een bakkie hebben verdiend. Bovendien is het ook de hoogste tijd voor een bakkie. Bij de Starbucks (hoe kan het ook anders) die we passeren, houden we stil. We bestellen er twee strawberry frappacino’s die we buiten op het terras gaan opdrinken. We zijn even helemaal klaar met de airco’s die op steenkoud staan in alle zaken waar je binnenkomt. Het verschil met buiten en binnen is voor ons veel te groot wat ervoor heeft gezorgd dat we alle 3 een fikse verkoudheid te pakken hebben. Buiten in de schaduw is het aangenaam en we geniet van ons bakkie en alles wat we voorbij zien komen.
Rond 12.15u (l.t.) rijden we weer terug naar de Universiteit waar we de spullen uitladen en naar de kamer brengen. Tijd om verder op- en in te ruimen hebben we niet want om 12.45u (l.t.) worden we verwacht in het auditorium van het hoofdgebouw. Hier is er voor zowel de ouders als de 92 internationale studenten (waarvan 18 sporters en één daarvan is ons meisje) een introductiebijeenkomst voorzien. Voordat we in de zal plaats kunnen nemen worden we persoonlijk hartelijk welkom geheten door de directrice en de onder directeur die beiden uitgebreid de tijd nemen en met ons in gesprek gaan. Eenmaal in de zaal valt het ons op dat er maar heel weinig ouders aanwezig zijn. We komen uit op 10 ouders incl. ons zelf. We vragen ons oprecht af, ondanks dat we begrijpen dat het niet voor iedereen even vanzelfsprekend is dat ze hun kind kunnen brengen, waar iedereen is en hoe het komt dat er zo weinig interesse is. “Je wil toch weten waar en hoe je kind terecht komt”.
Nadat alle nieuwe internationale studenten samen met hun ACE groepje de zaal zijn binnengekomen, begint de bijeenkomst. Nadat de directrice de studenten en ouders van harte welkom heeft geheten en aangegeven dat ze heel blij is dat er zoveel nieuwe internationale studenten dit jaar op Augustana komen studeren, houdt ze nog een kort praatje dat ze afsluit met “from now you are official Vicking Baby’s en Vicking Parents”.
Na de directrice neemt de onder directeur het woord en zo volgen alle afdeling die er binnen de universiteit zijn en ter beschikking staan van de studenten. Zelfs de commissaris van de politie komt uitleg geven, er is n.l. een permanente politiepost op de campus. En wat bij al deze sprekers opvalt, is dat ze continue benadrukken dat ze er voor de studenten zijn en dat ze zich niet moeten schromen om vragen te stellen. Alle deuren staan open en “there are a lot of candy’s in each office”. Een heel goed en duidelijk verhaal, dat volledig aansluit bij het beeld dat we de laatste maanden van deze universiteit hebben gekregen en waarvan we even ‘bang’ waren dat het te mooi was om waar te zijn. Het tegendeel wordt tot nu toe continue bewezen. Dit is één grote familie en ze willen dat iedereen zich in deze familie thuisvoelt en daar doen ze alles voor.
Na een uur beginnen de studenten aan een kennismakingsspel waarna wij besluiten om naar
de kamer van Ylva te gaan en deze verder in te richten. We merken en voelen bij ons zelf dat dit proces van inrichten ons goed doet. Het is voor ons belangrijk dat we haar ‘goed verzorgd achterlaten en dat het voor haar als thuis voelt’. Het (bijna) eindresultaat mag er wezen en we zijn echt blij hoe de kamer van de meisjes geworden is. Rond 15.30u (l.t.) zijn we klaar en terwijl we bezig zijn met het lijstje voor wat laatste (kleine) spulletjes, komt de mama van Maria binnenlopen. Ook zij is blij verrast met het resultaat en bedankt ons hartelijk voor alles.
We gaan terug richting ons hotel en merken dat we toch wel een beetje trek hebben gekregen. We passeren bij ‘Baggle Bob’ en omdat het ons daar zaterdag goed bevallen is, besluiten we er nu ook weer binnen te gaan. We bestellen ons deze keer wel allebei een baggle en een bakkie en laten ons dat goed smaken. Daarna rijden we door naar het hotel, waar ik eigenlijk moet beginnen aan de strijk van onze jonge dame. Ze heeft n.l. een hoop kleren die gekreukt uit het koffer zijn gekomen. “Mama … zou u die nog voor mij willen strijken?. Want tja ik heb geen tijd nu en weet eigenlijk ook niet hoe het moet”. En wat doe je dan als moeder, dan zeg je natuurlijk “ja schat dat doet mama wel voor jou”. Maar ik ben moe en heb een kleine ‘inzinking’ en dus begin ik i.p.v. aan de strijk, aan een powernapie. En manlief, die kruipt gezellig naast mij en doet hetzelfde. We slapen allebei ongeveer 3 kwartier dus het was een flinke nap. We zullen het nodig gehad hebben zeker.
Gelukkig schieten we nog optijd wakker want we worden n.l. om 17.15-17.30u (l.t.) terug op de universiteit verwacht. De ouders mogen vanavond n.l. mee aansluiten bij het diner. En ook al waren we er gisteren, ook vandaag zijn we van de partij. We willen zoveel mogelijk ‘opsnuiven’ van al hetgeen Ylva hier gaat doen en meemaken. En ook nu was het weer, buiten dat het eten perfect is en de keuze reuze, een hele beleving om erbij te mogen zijn.
Don Grinager, Ylva’s contactpersoon van de afgelopen maanden, komt ook eten en als hij ons ziet vraagt hij of hij bij ons mag aansluiten. Natuurlijk mag hij dat, we zijn deze man zo dankbaar voor alles wat hij voor Ylva gedaan heeft en vinden het fijn dat we nu dan in de gelegenheid zijn om hem dat persoonlijk te zeggen. Er ontstaat daarnaast een gezellig gesprek waarin Don op al onze vragen enthousiast antwoord geeft. Deze man heeft zoveel energie, al zegt hij zelf ook wel dat hij na deze introductie altijd helemaal kapot is. Helaas moeten we na een tijdje het gesprek afbreken omdat Don nog andere verplichtingen heeft. We bedanken hem en hij geeft aan “see you tomorrow for the tour”. Roel en ik genieten nog even na van de gezellig sfeer en alles wat er gebeurt en te zien is, in deze gigantische kantine.
De studenten hebben vanavond nog een laatste activiteit, ze gaan naar ‘Falls Park’. Falls Park ligt ligt direct ten noorden van Downtown Sioux Falls en is dé plek waar de stad zijn naam aan te danken heeft. Het park is ongeveer 50hectare groot en het middelpunt wordt gevormd door de indrukwekkende watervallen van de Big Sioux River. Naast de watervallen is er ook een uitkijktoren van 5 verdiepingen die je mooi zicht geeft op de watervallen en op de skyline van Sioux Falls. Omdat het park vlak in de buurt van ons hotel ligt en we het uiteraard ook nog graag willen zien, besluiten we om ook die kant uit te rijden. Buiten de natuurlijke schoonheid die we zien, zien we ook de studenten overal lopen. We houden gepaste afstand maar zien wel dat ons meisje al druk aan de babbel is. Dat is mooi en fijn om te zien. Roel en ik maken een wandeling door het park, genieten van de watervallen en het uitzicht en besluiten daarna om terug te gaan naar ons hotel. Er wacht daar immers nog een strijk op mij. Met ons meisje spreken we af dat ze vooral moet genieten en als ze klaar zijn en de anderen rijden terug naar de campus, dat ze ons dan mag bellen en dan halen we haar op.
Terug in het hotel, dat op nog geen 10’ rijden van de Falls ligt, begin ik aan de (voorlopig) laatste strijk voor ons meisje terwijl Roel naar beneden gaat om een theetje te halen bij de receptie. Dat wordt niet alleen een theetje halen maar een hele ‘the talk’ want 30’ later komt hij pas terug. Ondertussen ben ik al klaar met de strijk en heeft ons meisje net gebeld dat ze klaar zijn en dat ze graag wil worden opgehaald. Dan doen we dat natuurlijk.
Onderweg terug en in de hotelkamer verteld ze honderduit over de dag van vandaag. Hoe leuk het was, dat ze al veel nieuwe mensen heeft leren kennen, dat ze leuke gesprekken heeft gevoerd en dat ze zelfs al met een paar meisjes een hele leuke klick heeft. Eén van die meisjes komt uit Potsdam (D) en is voor 4 maanden, via een uitwisselingsproject, hier op Augustana. De 4 maanden moeten nog beginnen maar Ylva vind het nu al jammer dat ze dan al weggaat. “Ze lijkt een beetje op Elodie (vriendin van inLuik) en ik ben er zeker van dat als zij 4 jaar zou blijven we hele goede vriendinnen zouden worden. Maar dat kan nu toch ook?. Ja, dat klopt maar dat is toch net wat anders. Maar we gaan het zien. De komende 4 maanden gaan we in elk geval plezier hebben. Dat is goed”.
Vannacht is de laatste nacht (voor de komende 10 dagen) dat ons meisje bij ons kan maar ook wil slapen.Vanaf morgen slaapt ze op haar eigen kamer omdat ze woensdagmorgen al heel vroeg vertrekken op introkamp. Terwijl Roel en ik genieten van een theetje raakt Ylva niet uitgepraat over alles wat ze vandaag heeft meegemaakt en gezien. “Ik heb nu al zin in morgen en de dagen die daarna gaan komen. Maar ben ook heel blij dat ik vannacht nog bij jullie mag slapen. Wij zijn ook blij dat je vannacht nog bij ons bent schat”. Omdat Ylva morgenvoeg alweer optijd op de campus moet zijn, overleggen we even hoe laat we moeten opstaan en wat we gaan doen. We besluiten om hier in het hotel te ontbijten en niet op de campus. “Ik wil graag nog samen met jullie ontbijten. Dat kan lieverd en wij vinden dat ook fijn”. We spreken af dat we om 06.30u (l.t.) opstaan en dan vanaf 07.00u (l.t.) gaan ontbijten. Daarna brengt Roel Ylva al naar de campus en kan ik nog wat “potkerren”
Het is inmiddels 22.30u (l.t.), de luikjes vallen langszaam dicht en het belooft morgen ook een intensieve dag te worden. Tijd dus om te gaan slapen.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 205
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/851_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => the-really-start-of-a-new-adventure
)
[44] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109171
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-17
[photoRevision] => 0
[title] => Het ‘nieuwe’ thuis krijgt langzaam vorm …
[message] => Het was een broeierige nacht waarin we alle 3 meermaals zijn wakker geworden. Niet alleen vanwege de verkoudheid waar we alle 3 mee kampen, maar ook omdat we een (en dat is zacht uitgedrukt) een ietwat gedateerde airco hebben die, als hij aanstaat, als een tractor uit het jaar stilllekes klinkt. We hadden daarom voor het slapen gaan besloten om deze niet aan te zetten; dat hebben we geweten. Halverwege de nacht leek het echter alsof we in een sauna in slaap gevallen waren, waardoor we gedwongen werden om onze tractor op te starten. Hierdoor konden we de warmte wat verdrijven en een poging doen om toch nog een paar uurtjes te slapen. Gelukkig zijn we alle 3 nog in slaap gevallen en uiteindelijk rond 07.45u (l.t.) wakker geworden.
Nadat we ons hebben gewassen en aangekleed gaan we richting de ontbijtzaal. Ook hier is het vandaag weer een drukte van belang en lijkt het erop dat er gisterenavond een bus vol met bejaarden is aangekomen. En bejaarden die hebben geen tijd en dus moeten wij jonkies achteraan sluiten om ons eten te pakken. Gelukkig is de keuze niet reuze waardoor het snel gaat.
Na het ontbijt gaan we terug naar onze kamer waar Ylva om 10.00u (l.t.) met Nonkel heeft afgesproken om te facetimen om nog enkele zaken op de computer in orde te maken i.v.m de school van Ylva. Terwijl Ylva met Nonkel aan de slag gaat, gaat Roel even bij de dame van de receptie langs om te vragen of we in onze kamer mogen blijven. Want eigenlijk zouden we vandaag moeten switchen omdat ons meisje naar de campus zou gaan en we dan een andere kamer zouden krijgen. Maar we voelen alle 3 dat het daar nog net te vroeg voor is en dat niet alleen wij, maar ook Ylva, graag de komende 2 nachten nog bij ons blijft slapen. De uiterste vriendelijke dame begrijpt de situatie en zegt dat het geen enkel probleem is :-). En ik, ik facetime nog even met Bomma. We hebben n.l. op onze ringdeurbel gezien dat ze vandaag nog bij ons is geweest en zijn natuurlijk, buiten dat we haar toch zouden bellen, benieuwd naar het waarom. Gelukkig is alles, “boeten dat het jel wärm is”, alles in orde.
Rond 11.00u (l.t.) zijn we klaar met ons facetime rondje en verzamelen we de spullen om naar de campus te gaan. Ik informeer, bij de vriendelijke dame van de receptie, of het mogelijk is om wat poetsspullen te lenen zodat we voordat we de kamer gaan inrichten deze eerst eens even grondig kunnen schoonmaken. En ook nu weer krijgen we de volledige medewerking. Ze verdwijnt even en komt vervolgens terug met een emmer met daarin doeken en poetsgerief.
Als we bij de kamer aankomen, is Maria nog niet gearriveerd en dus beginnen we al maar vast met schoonmaken. Wat gebeurt is, is gebeurt en het kan maar gedaan zijn. Bovendien is de kamer nu ook weer niet zo groot dat we er met 5 man kunnen poetsen. Als Maria met haar moeder en haar 3 koffers met spullen komt aanzetten, is de kamer al stofvrij en gedweild. We bespreken met elkaar de planning. Wij willen graag eerst de gezamenlijke spullen halen zodat we weten wat we hebben en hoeveel opbergruimte er dan is. Marie heeft duidelijk een ander plan, zij heeft eerst nog afgesproken met andere Brazilianen. We overleggen even en het is voor haar geen probleem als wij voor de spullen gaan kijken, foto’s doorsturen en als het voor haar akkoord is, we de spullen dan meebrengen. Lekker handig, maar het geeft ons wel de ruimte om op ons eigen tempo te kijken en ons meisje kan kiezen wat zij graag wil en dan kan Maria ja/nee zeggen. Wat voor haar belangrijk is, is dat ze dezelfde stoelen, kastjes, opbergboxen etc. nemen zodat de kamer geen ratjetoe wordt. Nou laat dat maar aan ons over, dat komt wel goed. Ylva weet precies wat ze wil en gelukkig vind Maria dat ook mooi.
Als we de gezamenlijke spullen hebben gekocht en afgerekend brengen we deze naar de auto. “Ik ben benieuwd of we alles erin krijgen. Natuurlijk krijgen we alles erin, we hebben zelfs nog ruimte over”.Gelukkig maar want we moeten nog terug voor ronde 2: de persoonlijke ronde. Maar eerst gaan we even een broodje eten bij de Subway (die in de Wallmart is gelegen) want onze innerlijke mens begint te protesteren. Terwijl we genieten van ons broodje, dat met veel zorg en toewijding is gemaakt door de medewerkster die haar job heel serieus neemt maar ook ligt autistisch is (ik stond op de verkeerde plek om te bestellen en werd daarover terecht gewezen terwijl er niemand anders stond), bekijken we ook hoe het hier in deze gigantische winkel allemaal gaat. We verbazen ons over 1) hoeveel mensen er werken, maar 2) ook dat hier mensen van alle gadingen en leeftijden werken. Zo staan er bij de uitgangen 2 hoogbejaarden mannen die als je naar buiten gaat, je bon controleren en kijken of je ook alles hebt betaald. Dit is een baantje voor het baantje want door alle ’honderdeen’ tasjes die iedereen in zijn kar heeft (alles wordt n.l. in een apart tasje gestopt), zie je echt door de bomen het bos niet en dus al helemaal niet of iedereen alles heeft betaald.
Rond 14.00u (l.t.) beginnen de dames aan ronde 2. Roel is er na ronde 1 n.l. helemaal klaar mee en besluit om buiten te wachten. Omdat hij weet dat dit toch wel even gaat duren, maakt hij een wandeling door het Mall District. En hij observeert en valt hem op dat veel Amerikanen hele grote auto’s rijden en dat die auto’s hier helemaal vol worden gestopt met boodschappen. Waarschijnlijk omdat deze mensen van verder moeten komen en daardoor voor meerdere dagen / weken inkopen doen. Althans dat hoopt hij toch want als dit eten is voor een paar dagen …
Inmiddels is het 15.20u (l.t.) en zijn de dames nog niet buiten. Roel komt naar binnen en doet een poging om ons te zoeken, maar in een winkel als deze is dat zoeken naar een speld in een hooiberg. Hij besluit ons te bellen, “zijn jullie de winkel aan het leegkopen?. Bijna, we hebben nog een beetje overgelaten voor anderen. Maar we staan nu bij de kassa en komen eraan. Het zou tijd worden”. Met een kar volgeladen komen we naar buiten, “goeiedag moest dit echt zo lang duren?. Ja we zijn rij voor rij afgegaan. Daar was ik al bang voor, gelukkig dat ik niet ben mee geweest. Wij zijn ook blij om jou weer te zien lieverd”.
Als we terug op weg zijn naar de campus krijgt Ylva van Maria een berichtje dat zij met haar mamma terug is naar het hotel. “Nou lekker dan, dan laden wij zelf wel alles uit. We moeten de spullen al voor haar meebrengen en nu mogen we ze ook nog zelf naar binnen en boven dragen. Ah lieverd we snappen dat je misschien even wat gefrustreerd bent, maar voor haar is het ook niet makkelijk en jij hebt wel je mama en papa bij je. Dat is waar”. Als we beginnen met uitladen, bieden meteen een aantal jongens die toevallig in het gebouw zijn aan om te helpen en binnen no-time staat alles boven op de gang.
Terwijl Roel begint met het in elkaar zetten van de kastjes rijden ik en ons meisje terug naar het hotel om daar haar koffer met kleren en andere spullen op te halen. Ik merk dat ik het zwaar heb, het wordt nu heel definitief. En niet alleen ik heb het zwaar als we de spullen aan het verzamelen zijn, ook bij ons meisje komen er tranen. We houden elkaar even stevig vast en ik spreek uit dat ik hoop dat ze komende nacht en de nacht nadien nog bij ons komt slapen en ik merk dat ze dit zelf ook heel graag wil. Gelukkig!.
Als we alles bijelkaar hebben gepakt en in de auto geladen, rijden we terug richting de campus en richting Roel. Die is, als we aankomen, al goed opgeschoten. De kastjes van zowel Ylva als Maria zijn, door onze handige Harrie,in elkaar (“het is geen Ikea kwaliteit”)en op de plek gezet, de stoeltjes zijn geplaatst, het kleedje is gelegd, de ijskast met magnetron op de plek gezet en de kabeltjes netjes weggewerkt. “Goed bezig geweest Roelie”.
De klok loopt inmiddels tegen 17.30u en onze innerlijke mens begint zich weer te melden. Om niet teveel tijd te verliezen besluiten we om naar de ‘Dining Hall’ van de campus te gaan. Maar eerst gaan we beneden even een kijkje nemen bij de wasserette. Ieder gebouw heeft n.l. naast een eigen keuken en grote zithoeken, ook een eigen wasserette waar de studenten hun kleren en andere spullen kunnen wassen. We hebben wat kleren van de afgelopen week verzameld en ook het nieuwe beddengoed moet even gewassen worden alvorens het kan worden opgelegd. Op deze manier slaan we 2 vliegen in 1 klap. Wij hebben onze spullen weer schoon en ik kan ons meisje laten zien hoe het werkt en wat ze moet doen. Ze heeft immers tot de dag van vandaag nog nooit zelf hoeven te wassen. Het is even kijken en zoeken, maar het lukt en terwijl wij gaan eten draait ons wasje. Perfect!.
Tijdens de wandeling naar de Dining Hall, wat zo’n 5’ in beslag neemt, verbazen we ons weeral over hoe mooi en goed verzorgd dit complex eruit ziet. En ook de Dining Hall laat niets aan de verbeelding over. Op de bagage grond ligt een heuse Starbucks en ander koffietentje en er zijn allemaal gezellige zithoeken. Er is een heuse fanshop van het Augustana College, die helaas (of misschien gelukkig) gesloten is. We nemen de trap naar boven en weten niet wat we zien. Hier is een heus restaurant met allemaal verschillende afdelingen waar de studenten kunnen kiezen wat ze willen eten en drinken. Er is voor elk wat wils en aan alles is gedacht. Zelfs het aantal kcal staan achter de maaltijden. De sfeer is gemoedelijk en het verbaast ons hoeveel studenten toch al hier aanwezig zijn. Het personeel achter de buffetten is super vriendelijk, niet alleen naar ons maar ook naar de studenten. We zoeken ons een rustig plekje bij het raam en genieten niet alleen van het eten, maar ook van alles wat er om ons heen gebeurt. We zien ons meisje stralen en wij beseffen dat dit de sfeer is waar ze de komende weken, maanden, jaren in gaat vertoeven. Je ziet het soms wel eens op t.v. maar in werkelijkheid is het dus ook echt zo.
Als onze buikjes weer zijn gevuld en we de sfeer hebben opgesnoven, lopen we weer terug naar de kamer van Ylva. Ondertussen is de was klaar en dus stoppen we deze eerst even in de droger (ja, ja die staan er ook) alvorens naar boven en terug aan de slag te gaan. Roel helpt nog met het ophangen van de spiegel op de deur want een dames kamer zonder spiegel, dat kan niet en gaat daarna een rondje wandelen. “Het uitpakken van de koffer en het opruimen hiervan dat is iets voor jullie, daar bemoei ik mij niet mee. Verstandig papa”. Ons meisje en ik gaan aan de slag met haar spulletjes. Ik vouw en leg ze voor haar klaar en zij moet ze zelf een plekje geven. Ze moet immers zelf weten waar ze alles legt. Zeker ook omdat de ruimte die ze heeft maar beperkt is. Ze krijgt veel opgeborgen maar al snel komen we erachter dat ze toch nog een extra ladekastje nodig heeft en dus wordt er opnieuw een lijstje gemaakt met wat er morgen nog gehaald moet worden. Hier komen dan naast het kastje en wat gereedschap, ook een magneetbord, plant en schemerlamp op te staan om de kamer net iets meer aan te kleden en gezelliger te maken. Ook besluiten we om het schoenenrekje dat we gekocht hebben niet op te zetten (omdat dat teveel plek in beslag neemt) en terug te brengen en te vervangen door een schoenenflat.
Als Roel terug komt van zijn wandeling over de campus is niet het eerste wat hij zegt “Goh dames wat hebben jullie dat goed en mooi gedaan”. Nee, dan horen we eerst “was ik nog maar eens 18 en kreeg ik deze kans, dan wist ik het wel”. Om vervolgens toch te zien dat we goed zijn bezig geweest en dit ook zegt “het ziet er al mooi en gezellig uit het kamertje”.
Inmiddels is de was en daarmee ook het beddengoed droog. We maken het bed nog mooi op en dan is het goed geweest voor vandaag. Het is ondertussen 20.00u (l.t.) en de kamer van ons meisje er echt al leuk en gezellig uit. Het harde werken van vandaag is zichtbaar geworden en het geeft ons direct een ander gevoel dan gisteren en vanmorgen. Zag ons meisje het toen nog even niet zitten, nu is ze tevreden. “Ik ben echt heel blij met mijn kamer en hoe we het hebben ingericht. Ik vind het heel gezellig en ben blij dat jullie me zo goed geholpen hebben. Vanmorgen zag ik het even niet zitten maar ben nu heel tevreden, dankjewel. Heel graag gedaan lieverd, voor mama en papa is het ook belangrijk dat jij je hier goed voelt”.
Moe maar voldaan rijden we terug naar ons hotel. Ylva springt meteen onder de douche en Roel en ik maken nog een wandeling naar Falls Park. Even afschakelen, even proberen het hoofd leeg te maken en onze emoties met elkaar te delen. Het is allemaal heel mooi wat ons meisje mag en kan gaan doen, we voelen wel dat ze hier in een goede, mooie en warme omgeving zit, maar het is en blijft aan de andere kant van de wereld.
Terug op de kamer nemen we zelf nog een doucheke en terwijl ons meisje al in dromenland ligt, drinken wij nog een kopje thee, overlopen nog een keer de dag en ploffen daarna in bed in de hoop dat we vannacht beter slapen dan gisteren.
Welterusten en slaap wel …
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 185
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/757_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => het-nieuwe-thuis-krijgt-langzaam-vorm
)
)
)
[reportsPaginator] => Zend_Paginator Object
(
[_cacheEnabled:protected] => 1
[_adapter:protected] => TravelLog\PaginatorAdapter Object
(
[_count:protected] => 60
[_array:protected] => Array
(
[30] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109334
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-29
[photoRevision] => 0
[title] => Mount Rushmore ... en een spannende beslissing!
[message] => De lange, indrukwekkende maar ook vermoeiende reisdag van gisteren in combinatie met de (bloed)hete spa heeft ons goed gedaan. We hebben allebei niet als een roos maar als een blok geslapen. Beiden hebben we maar 1 sanitaire stop gemaakt en voor de rest aan één stuk door geslapen totdat we vanmorgen niet gewekt werden door de wekken maar door het “toettoettoettoet x100” van een auto-alarm. Het is inmiddels 08.15u (l.t.) en dus een mooie tijd om op te staan. Maar voordat we dit doen eerst ons vaste patroon en dat zijn de filmpjes van Lio-keen andere berichten bekijken en de spraakberichtjes van Ylva beluisteren. Nadat we hier weer van genoten hebben gaan we ons wassen en kleden ons aan want het ontbijt is in dit hotel ‘maar’ tot 09.30u (l.t.).
Als we beneden in de ontbijtzaal komen is het er nog gezellig druk, d.w.z. er zit een groot gezin dat nogal luidruchtig is. We zoeken ons een plaatsje en bereiden ons mentaal voor op het gigantische buffet wat we, gezien de stijl en goed verzorgdheid van het hotel, hier verwachten. Helaas … deze luchtbel wordt al vrij snel doorgeprikt als we zien hoe karig het buffet is. Dachten we in ‘ons’ hotel in Sioux Falls weinig keuze te hebben, nou het kan dus nog minder. Inmiddels zijn we gewend dat de ontbijtbuffetten in Amerika (of toch in dit deel) karig zijn maar dit spant de kroon. Of hebben we onze verwachting gewoon te hoog gelegd gezien de rest van het hotel, dat kan natuurijk ook.
Terug op onze kamer poetsen we onze tanden en zoeken de spullen bij elkaar die we vandaag willen meenemen. We proberen nog even ons meisje aan de lijn te krijgen en gelukkig lukt dat. Ze heeft goed geslapen en neemt ons mee in haar planning van die dag. Eerst moet ze naar de bank om daar nog wat zaken te regelen, daarna heeft ze college en ’s middags hebben ze nog een meeting met alle zwemmers en wordt het komend seizoen besproken. Voor haar dus ook een volle dag. Bomma hoeven we niet te bellen want als het goed is, is die op stap met Tant Griet en dus kunnen we vertrekken.
Vandaag staat ‘Mount Rushmore’ (MR) als 1ste op de planning en al de rest zien we wel. De reden waarom we als 1ste naar ‘MR’ willen is dat momenteel het zonnetje, al is het waterig, nog schijnt. Ze hebben vanaf 12.00u (l.t.) regen voorspelt en als dat uitkomt dan is de kans aanwezig dat je er niks kunt zien. Onderweg zoeken we nog even naar een bank, die we niet vinden of toch niet eentje waar we genoeg kunnen pinnen en zien we vele verleidingen. Dingen waar we graag zouden willen stoppen en gaan kijken, maar we blijven bij ons plan “eerst naar Mount Rushmore en dan kijken wel wel verder”.
De weg naar ‘Mount Rushmore’ is al een ervaring opzicht want ook hier zien we weer mooie natuur en rotsgesteente. Slingerend naar boven zijn we opeens MR voor ons verschijnen; we zijn er bijna. Rond 11.00u (l.t.) rijden we onder het genot van een stralend zonnetje naar de ingang van de parkeerplaats van ‘Mount Rushmore’. Een vriendelijk jongeman vraagt ons of wij de enige 2 in de auto zijn en of er iemand van 60 jaar of ouder bij is. Roel zegt “no” en ik reageer lachend “yes I am”. “Then it’s $5” zegt hij zonder te blikken of te blozen. Blijkbaar is het parkeertarief $10 maar als je iemand van 60 jaar of ouder bij je hebt, dan hoef je maar $5 te betalen. We kijken hem nog een keer aan en vragen wat we moeten betalen “$5” zegt hij lachend. We betalen hem $5, “have a nice day”. “Yes you to and you are a kind person”. Terwijl we naar onze parkeerplek rijden lachen we hartelijk om wat er net is gebeurt, “zou hij het echt niet gezien hebben? Of houdt hij van een geintje en heeft hij het spel meegespeeld?”Het zal hem immers een rotzorg zijn of iemand $5 of $10 betaald, als er maar betaald wordt. Ik hoop op het laatste want anders is het echt geen compliment en moet ik aan de verjongingscrème.
Nadat we de auto geparkeerd hebben in de overdekte parkeergarage lopen we naar de ingang van het monument waar we meteen aangenaam en positief verrast worden. Verrast in de manier hoe het is ingericht en hoe je naar de ‘Mount’ kunt toe lopen en hoe indrukwekkend het is. Ze hebben er een mooie ‘Avenue of Flags’ gemaakt met alle namen en vlaggen van de 50 verschillende staten van Amerika en daarnaast ook de vlaggen van Washington D.C. en Amerikaanse territoria. Op het einde heb je dan een prachtig uitzicht op ‘Mount Rushmore’
‘Mount Rushmore’ toont de gezichten van de 4 Amerikaanse presidenten:
George Washington (1e Amerikaanse president en symbool voor de oprichting van het land), Thomas Jefferson (auteur van de Onafhankelijkheidsverklaring en symbool voor de groei), Theodore Roosevelt (symbool voor ontwikkeling en de rol van de VS als wereldmach) en Abraham Lincoln (symbool voor de eenheid van de natie na de Burgeroorlog). Het monument is gemaakt tussen 1927 en 1941 en elk gezicht is ongeveer 18mtr hoog. We nemen plaats op de bankjes voor het beeld en nemen rustig in ons op waar we naar kijken. Dit is een stukje geschiedenis en wederom adembenemend en indrukwekkend!
We zijn met de laatste foto’s bezig als we opeens een paar druppels voelen. “Het begint wat te regenen, precies wat ze voorspelt hebben”. Ook horen we in de verte wat donderslagen. Omdat we nog in de souvenierswinkel willen kijken, lopen we langzaam die kant uit. Nogmaals genietend van de ‘Avenue of Flags. In de souvenierswinkel lijkt het wel voor niks, zo druk is het er. Maar dat mag de pret niet drukken en op ons gemakje struinen we door de winkel en natuurlijk blijft er ook het e.e.a. aan onze handen plakken. “Hebben we niet al genoeg?” “Jawel, maar voor ons meisje want zij is hier ook geweest en heeft zich niks gekocht”.
Als we naar buiten lopen regent het al een stuk harder, maar gelukkig hoeven we niet ver. Op advies van Ylva moeten we (lees: Roel) een ijsje gaan eten bij ‘Carver’s Café [e-38] Ice Cream Shop’ en als Ylva dat zegt dan doen we dat. En dus rennen we snel naar de andere kant waar het restaurant met ijszaak gelegen is. Ook hier lijkt het wel voor niks, zo druk. Omdat we eerst zin hebben in een bakkie met wat erbij en daarna pas in een ijsje gaan we op zoek naar een plekje om te zitten. Dit is met deze drukte niet snel te vinden, maar er is een oude vriendelijke dame die ziet dat we heen en weer aan het lopen zijn op zoek naar een tafeltje en die naar ons toe komt om te zeggen dat zij en haar man weggaan en we daar kunnen zitten. Zo lief!. Nu we een plekje hebben, haal ik 2 bakkies en wat erbij en ondertussen breekt buiten een noodweer los. De regen valt met bakken uit de lucht en veel mensen vluchten naar binnen. “Hebben wij geluk dat we binnen zitten en een plekje hebben”. “En we hebben geluk gehad dat we MR nog hebben gezien met goed weer want nu is het helemaal dichtgetrokken”. “Wij zitten goed en ik ga mij een ijsje halen”. “Doe dat schat”. Als Roel terugkomt met z’n ijsje wil ik uiteraard ook even proeven en we komen beiden tot de conclusie dat Ylva niks teveel gezegd heeft. Wanneer we zien dat de regen wat is gaan liggen, besluiten we om snel terug te lopen naar onze auto. We kijken nog een keer achterom naar de berg die helemaal in de nevel gehuld is. “We hebben echt geluk gehad”.
Op de buienradar hebben we gezien dat het de eerste uren droog gaat blijven meer dat het niet echt meer zal opentrekken. Daarom hebben we besloten om niet onze route te vervolgen, maar terug te rijden in de richting van het hotel en stoppen bij alle ‘verleidingen’ waar we vanmorgen aan voorbij gereden zijn en zeiden “dat is ook leuk om te stoppen”.
We rijden de berg weer af naar beneden, stoppen nog 1x om uit een andere hoek naar het beeld te kijken en beneden aangekomen is onze eerste stop bij‘Dahls Chainsaw Art’. Hier is het werk te bewonderen van de broers Jarett en Jordan Dahl, twee internationaal bekroonde kettingzaag kunstenaars. De door hun, en van 4 andere ‘carvers’ waar ze mee samen werken, uniek gecreëerde houten sculpturen zijn over het hele terrein te bewonderen. We zien dat de broers momenteel bezig zijn met een nieuw kunstwerk. Met twee kettingzagen zijn ze, staande op 2 etage stellingen, druk doende een paard te zagen.We zijn diep onder de indruk van alles wat we zien. We nemen ons dan ook echt die tijd om alle sculpturen te bewonderen. Jammer dat we nog met het vliegtuig terug naar huis moeten, want een prachtige houten bank met aan bieden uiteinden een beer hadden we direct willen meenemen voor ons huisje in Duitsland. Maar helaas, we zullen het moeten doen met foto’s.
Na ruim een uur genieten lopen we vanuit deze plek een stukje verder het gezellige en authentieke cowboy dorpje ‘Keystone’ binnen. Ook hier heerst een gezellige drukte en we wanen ons even in de Western tijd. We vergapen ons aan de prachtige gevels en alle gezellige winkeltjes. En dan begint het weer, volgens de buienradar, eventjes te regenen. We schuilen in één van de leuke winkeltjes waar ik nu de kans schoon zie om verschillende cowboyhoeden te passen. Zodra het weer droog is, lopen we terug naar de plek waar we de auto geparkeerd hebben en rijden vervolgens het dorpje Keystone uit terug in de richting van Rapid City.
Na ongeveer een kwartiertje rijden komt ‘Christmas Village’ in zicht. Dit hadden we op de heenweg al zien liggen en uiteraard kunnen we daar niet nog een keer voorbij rijden. ‘Christmas Village’ is een kerstwinkel die het hele jaar door geopend is. We weten niet wat we zien als we binnenkomen. Waar je ook kijkt of loopt, zie je de meest prachtige kerstballen, kerstvoorwerpen en kerstartikelen en op de achtergrond klinkt onvervalste kerstmuziek. Zalig!. Ik neem mij uitgebreid de tijd (Roel heeft het na 1 rondje al gezien en gaat buiten in de luie stoel zitten wachten) om hiervan te genieten, alles te aanschouwen en uiteraard blijft ook hier weer e.e.a. aan mijn vingers plakken.
Ik ben ongeveer een uurtje binnen geweest en in dat uur heeft het buiten weer flink geregend. Zelf heb ik er totaal niks van mee gekregen, ik was in Kerstsfeer, maar Roel heeft het zich zitten aanschouwen en geniet nu van de geur van vers nat gras. Het is ondertussen 16.00u (l.t) als we verder rijden naar onze laatste (voorgenomen) stop; ‘Bear Country USA’. Bear CountryU.S.A. is een drive-through Wildlife Park waar je met je eigen auto doorheen kunt rijden. Het park werd geopend in 1972 door de familie Kiehl (familie van dierenliefhebbers en ondernemers). Het idee was om een plek te creëren waar bezoekers Noord-Amerikaanse wilde dieren van dichtbij konden zien, maar dan op een manier die natuurlijker aanvoelt dan een klassieke dierentuin. Sinds de start is ‘Bear Country USA’ uitgegroeid tot een park van meer dan 250 hectare, waar nu honderden verschillende dieren leven.
We rijden langs Rocky Mtn elken, rendieren, Artic wolven, Big Horn schapen, Mule Deer, Mountain Lions en Buffels. Maar het spectaculairste blijft de rit door het gebied met de zwarte en bruine beren. Als je het gebied binnenrijdt staat er een uitkijkpost waar iemand inzit dit continue in de gaten moet houden dat er geen mensen uitstappen en/of hun raampjes open draaien. Dat eerste hebben we uiteraard niet gedaan, het tweede wel. Deze beesten zijn veel te mooi om van achter een raampje te bewonderen en zeker als je er zo dichtbij kunt komen. Ze te kunnen ruiken en bijna lett. voelen echt waanzinnig en een buitengewoon gevoel!
Aan het einde van de autotour is er een wandelgedeelte, de Wildlife Walk, waar je jongere dieren van dichtbij kunt bekijken. Er zitten Bear Cubs (beertjes), Lynxen Otters en diverse andere kleine diersoorten. En natuurlijk is er ook een souvernierswinkel met een heel bijzondere naam: ‘Bear’s Den’ en omdat Roel daar fan van is, gaan we natuurlijk ook hier even een kijkje nemen en tikken we voor Roelie een mooie trui op de kop.
Na deze wederom prachtige ervaring rijden we verder in de richting vanRapid City, waar we bijna zijn en waar we op zoek gaan naar een Burger King. De hele reis hebben we ons al voorgenomen om daar een keer een burgertje te gaan eten maar het is er nog steeds niet van gekomen, vandaag dus wel. Vlak bij ons hotel vinden we er eentje en genieten we van het combo-menu dat we bestellen. Naar de hoeveelheid calorieën die erachter staan, kijken we maar even niet want dan is ons de zin én de honger over.
Rond 18.45u (l.t.) zijn we weer terug in het hotel. De bedoeling is dat Roel een half uurtje gaat rennen en dat ik ga beginnen aan het verslag van vandaag. Echter de ellenlange en pittige rit van morgen, we moeten 550km overbruggen, blijft als het ‘zwaard van Damocles’ boven ons hoofd hangen. Ook het feit dat morgen we een tijdzone passeren en er nog 1 uur bij komt speelt ons door het hoofd. Als we in 1 rechte lijn rijden, zonder nog dingen te gaan bekijken en/of ergens te stoppen, betekend dit minimaal 5u rijden plus 1 uur door de tijdzone. Dat betekend dus dat we óf heel vroeg moeten vertrekken óf pas heel laat bij ons meisje zijn. Beiden scenario’s benauwen ons. We overleggen wat te doen. “Zouden we niet vanavond al een 2-3u gaan rijden en dan de rest morgen? We moeten n.l. ook nog door de tijdzone heen waardoor er ook nog een uur bij komt”. Goede raad is duur, we hebben immers hier het hotel betaald én als we gaan rijden hebben we nog geen andere slaapplek.We hakken de knoop door en begingen als een razende Roeland alles bijelkaar te rapen en de koffers in te pakken.Ylva wordt nog even gebeld om op de hoogte te brengen en een goed uur later checken we uit. De dame aan de receptie kijkt ons verbaast aan “are you leaving now?” “Yes we are leaving and already drive a lot in the direction of our daughter”. “Okay but be careful with the animals”. Hoezo moeten we voorzichtig zijn met de dieren, wij rijden toch op de snelweg?
Om 19.50u (l.t.) verlaten we de parking van het hotel en beginnen we aan iets wat ik misschien wel het spannends vind van deze hele reis en nog nooit eerder (bewust) heb gedaan, n.l. op de ‘bonne fooi’ gaan rijden en maar hopen dat je een hotel vind. Spannend!. Vlak na ons hotel draaien we de HW 90 East op in de richting van Sioux Falls dat al staat aangegeven op de borden. Het is pikke donker en er zit bijna geen verkeer op de weg. Dit in combinatie met het feit dat er nergens lantaarnpalen staan en er dus geen verlichting is, maakt dat het met stukken niet fijn rijden is. We hebben ook totaal geen idee door welk landschap we rijden want er is werkelijk niks, maar dan ook niks te zien.
Na zo’n 2 uurtjes rijden verschijnt er opeens een bord “National Timezone approaching”, we gaan dus zometeen de tijdzone passeren en komt er dus een uurtje bij. Roel had vantevoren nog op de kaart gekeken en de planning was om in Presho te stoppen en een motel te nemen. Toen we daar echter van de wegdraaiden en het motel zagen, hebben we snel besloten om rechtsomkeer weer de HW 90E op te rijden. Dit zag er zo schabbig uit. Hier wilden we echt niet slapen. Dan maar verder rijden tot de volgende plaats waar er logement is want het is hier 1. niet zo dat er veel afslagen zijn en 2. niet bij iedere afslag is een plaatsje en dus slaapgelegenheid. Bij de volgende mogelijk lagen er 3 motels die er alle 3 wel redelijk uitzagen maar alle 3 “volzet”. Dan maar weer doorrijden en ondertussen waren we al bijna 3 uur onderweg en liep de klok (door dat deze een uur vooruit was gegaan) al tegen middernacht. De tijd begint te dringen want stel dat de recepties om 00.00u dichtgaan dan hebben we niks.
Om 23.55u (l.t.) draaien we in Chamberlain voor de 3e keer van de HW af. Hopelijk is 3x scheepsrecht en vinden we nu wel iets. Er liggen hier 3 hotels van sjiek, naar middelmatig, naar “kan net en het is maar om te slapen”. We rijden ze alle 3 af en schrikken wel van de prijs. We hebben zelfs het gevoel omdat het na middernacht is en ze weten dat je slaapplaats nodig hebt, dat ze de prijzen verhogen. We kiezen uiteindelijk voor het “kan net en het is maar om te slapen” Econolodge hotel omdat deze de laagste, maar nog $119, in prijs is. De dame aan de receptie heeft nog 101 vragen alsof het midden op de dag is terwijl wij denken “mens schiet op we willen gaan slapen”. We halen, voor de zekerheid, al onze spullen uit de auto en brengen deze naar de kamer. Uit onze koffer nemen we deze keer alleen onze toilettas en pyjama en springen nog snel onder de douche. Ik wil nog graag een theetje en daar neem ik mij nog de tijd voor. Even afschakelen en in de tussentijd bel ik even met Bomma omdat ik weet dat zij ondertussen (door het tijdsverschil) toch al wakker is; ik wil haar even op de hoogte wil brengen zodat ze weet dat alles goed is.
Inmiddels is het 01.30u (l.t.) en dus de hoogste tijd om de luikjes te gaan sluiten. Het was, door de beslissing die we hebben genomen, een lange en pittige dag maar we hebben dit goed gedaan. We zijn nu op minder dan 200mijl van ons meisje en dat voelt goed. Dit geeft voor morgen of eigenlijk al vandaag RUST.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 167
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Chamberlain
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/237/075_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => mount-rushmore-en-een-spannende-beslissing
)
[31] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109314
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-28
[photoRevision] => 0
[title] => Monsterrit met veel natuurschoon ...
[message] => Tuut tuut tuut … voor het eerst deze reis worden we door de wekker, die Roel blijkbaar had ingesteld want stel je voor we verslapen ons, gewekt. En “nee” het is nog niet heel laat want het is ‘pas’ 07.45u (l.t.).We oeieren even na, kijken naar de filmpjes van ons ‘manneke’ die Jetje weer heeft doorgestuurd en waarop we zien dat hij goed verwend wordt door zijn meterke, luisteren naar het spraakbericht van ons meisje die wel al vroeg op weg was naar het ontbijt omdat ze om 08.00u (l.t.) al college heeft, lezen wat andere berichtjes en komen vervolgens in actie.
We wassen ons, kleden ons aan en in de tussentijd doen we een poging om Bomma aan de lijn te krijgen. En warempel het lukt meteen de 1ste keer. Zou het dan toch nog goed komen zo tegen het einde van de reis? “Beter laat dan nooit zullen we dan maar zeggen”. Als we weer helemaal zijn bijgesproken over wat de dag van vandaag haar heeft gebracht en wat ze morgen gaat doen, ze gaat bij goed weer met Tant Griet naar Maastricht en daarna wat drinken en eten of dat is toch de planning en dus kunnen we haar morgen normaal gezien niet bereiken, hangen we op. Inmiddels zijn wij ook klaar om naar het ontbijt te gaan.
Om in de ontbijtzaal te komen nemen we de ‘Skywalk’ een overdekte brug van de ene kant van de weg naar de andere die onze kamer met de ontbijtzaal verbind. Het is rustig bij het ontbijt en dat kan wel kloppen want Roel heeft (voor zijn gevoel) al heel veel mensen heel vroeg horen weggaan. Ik ben daar blijkbaar doorheen geslapen. Het ontbijtbuffet ziet er goed verzorgd uit maar ook hier niet zoals we dat bij ons gewend zijn. Wel waren er deze keer pancakes en niet die al voorgebakken waren, nee deze moesten we zelf maken met de pancake machine. Een geniale uitvinding: je drukt op een knop, er komt een klodder deeg uit de machine, die valt op een lopende band, wordt vervolgens plat geplet en verwarmd en komt daarna als een heuse pancake eruit gerold. En “nee” het zijn niet de lekkerste die ik ook gegeten heb maar “ja” ze waren heel goed te doen en weer eens wat anders dan toastbrood met ei.
Na het ontbijt stoppen we de laatste spullen in de koffers (het lijkt wel of ze steeds lichter worden), wordt de auto opnieuw volgeladen met koffers en “tig losse tassen, ik word er gek van” en om 10.15u (l.t.) zijn we klaar voor vertrek. Omdat het stadje Sheridan ons gisteren niet echt aansprak besluiten we om meteen op weg te gaan en niet nog eerst een rondje door het centrum te maken. Bij het tankstation houden we nog even halt om te tanken en de ramen te wassen en dan zijn we vertrokken voor een, in 1e instantie, oersaaie rit van 2 uur over de High Way 90 East (HW90E). Tijdens onze rit op de HW90E zien we enkel en alleen uitgestrekte prairie grasvalktes met hier en daar ‘wildlife’ in de vorm van koeien. En wederom vragen we ons af hoe het mogelijk is dat ze hier zo’n mijlen lange rechte wegen aanleggen; voor de bestuurders oer en oer saai en levensgevaarlijk.
Rond 12.15u (l.t.) draaien we bij ‘Moorcroft’ van de HW19E af en slaan meteen linksaf naar ‘Heidi’s (tankstation, koffiebar, eetgelegenheid en supermarkt in één) , we zijn toe aan een bakkie met wat lekkers. We gaan deze keer voor een Latte Caramel en nemen er een lekkere, grote donut (passend bij mijn kleding) bij. Zoeken ons een plaatsje waar we even rustig kunnen zitten en genieten van ons bakkie met donut. Rond 13.05u (l.t.) verlaten we Heidi’s en willen we bij de naast gelegen ‘Drive-inn bank’ gaan pinnen. “Ik wil dat een keer gedaan hebben, bij ons heb je dat niet een drive-inn bank”. Maar dat wordt helaas geen succes, d.w.z. we kunnen er wel pinnen maar niet het bedrag dat ik wil en dus doe ik het niet. “Ik ga geen kosten betalen om maar een klein bedrag te mogen pinnen, dan hebben ze pech”. Van afstand zaten er ook dames aan het loket, die snapten er niks van maar dat is pech.
Inmiddels is het 13.15u (l.t.) en zetten koers richting het ‘Devils Tower National Monument” (DTNM). De ‘Devils Tower’ is een 260m hoge basaltrots die boven het omliggende prairielandschap uitsteekt. De rots is miljoenen jaren geleden ontstaan door vulkanische activiteit. Het bijzondere aan deze rots zijn de verticale groeven die er overduidelijk in te zien zijn. De legende van de ‘Plains Indians-stammern’ verteld dat er jonge meisjes tegen de rots opklommen op de vlucht voor een reusachtige beer. De beer klauwde in de rots waardoor er diepe verticale lijnen ontstonden. Tot op de dag van vandaag wordt ‘Devils Tower’ nog als een spirituele plaats beschouwd, te zien aan de gebedslinten in de bomen rondom de voet van de tower.
We zien ‘Devils Tower’ al van afstand boven de prairievlakte uitsteken en als plots een berichtje krijgen van Ylva of we even kunnen bellen. De schrik slaat ons om het lijf, “er zal toch niks gebeurd zijn”. We laten weten dat we onderweg zijn en zodra we wifi hebben even facetimen. Gelukkig is dat al vrij snel want net voordat we het ‘DTNM’ in kunnen rijden ligt er aan de linkerkant een souveniersschop met wifi. We proberen even contact te leggen, wat lukt, en gelukkig blijkt er niks ernstigs aan de hand te zijn. Ze heeft wat vragen over haar studie waar ze tegenaan loopt en wat haar op dit moment even benauwd. We praten er rustig met haar over en adviseren haar hierover ook contact te leggen met haar studiebegeleider. Dan moeten we plots het gesprek afbreken want ze heeft om 14.15u (l.t.) een meeting met de psychological coach van het team. “Prima dan gaan wij ook verder”.
Het is nog een minuutje rijden tot de ingang van ‘DTNM’. Hoe dichter we bij de toren komen hoe fascinerender en magischer het wordt. Terwijl we ons vergapen aan de enorme rotspartijen die we zien, lijkt de weg er naartoe net alsof we op autosafari zijn. We hebben het nog niet goed en wel tegen elkaar uitgesproken of er duikt een hertje uit de bossen vlak voor onze auto de weg op.
Aangekomen bij het Visitor Centre parkeren we de auto en nemen de ‘Tower Trail’ om naar de ‘Devils Tower’ te wandelen. Hoe dichter we bij komen, hoe imposanter dat het wordt. In het naar boven lopen passeert ons een jongen die de Tower gaat beklimmen. Zijn maten gingen hem al voor en hij ging er nu achteraan. Als een berggeit zien we hem naar boven klimmen en het echte kletteren langs de DT omhoog is huiveringwekkend en angstaanjagend. Wij blijven met de voetjes op de grond en aan de voet van de Tower. Maken een paar mooie schotjes, genieten van dit natuurwonder, bewonderen de gebedslintjes en wandelen dan weer terug naar de auto. Als we terug naar beneden rijden laat Ylva weten dat ze bereikbaar is en dus houden we nog even stil bij de souveniersschop om met haar te facetimen. Inmiddels hangt ze ook met Nonkel aan de lijn die e.e.a. voor haar heeft uitgezocht en heeft kunnen organiseren dat ze nu Amerikaanse apps kan downloaden en daarmee ook haar bankingapp. We zijn Alexander zeer dankbaar dit hij dit allemaal voor haar doet, zelf waren we daar nooit uitgekomen. Omdat we nog een lange weg te gaan hebben, nemen we afscheid en laten hen met z’n 2-tjes achter.
Vanuit ‘DTNM’ nemen we eerst een half uurtje de HW14East om richting HW90 te gaan. Deze weg voert ons door heuvelachtig prairielandschap met hier en daar een ranch maar over het algemeen niemandsland. Aangekomen bij de oprit van de HW90 is het nog ongeveer eenhalf uur tot aan de afslag ’Spearfish’. Hier verlaten we de HW 90 om om vanuit Spearfish de ’Scenic Byway’ / HW14A te nemen die ons dwars door de 30km lange ’Spearfisch Canyon’ voert. De “Spearfish Canyon’ is een smalle kloof met steile kalk- en zandstenen wanden tot wel 300m hoog afgewisseld met dichte bossen. Echt waanzinnig om te zien. Jammer dat het weer vandaag wat druilerig is want anders waren de kleuren van de wanden nog mooier uitgekomen. Als ‘rode draad’ door de canyon stroomt de ’Spearfish Creek’ welke de canyon oorspronkelijk heeft uitgesleten. Onderweg zijn we 2 watervallen tegen gekomen: de ‘Bridal Veil Falls’ een hoge maar smalle waterval die vanaf de weg te zien was. En de ‘Spearfish Falls’ die we konden bereiken via een korte trail, maar die eigenlijk slecht te zien was en heel eerlijk gezegd ook een beetje tegenviel. We hebben ook wildlife gezien tijdens onze tocht door de canyon : 4 mountain goats en een aantal hertjes. De eerste waren alles behalve schuw, de 2e daarentegen des te meer. Het was dan ook een hele kunst om ze op de foto te krijgen. Wat verder opviel was dat er veel electriciteitsdraden door de canyon liepen wat het natuurlijke beeld wel wat verstoorde. Deze draden liepen naar de huizen en lodges die er lagen en dat waren er in verhouding best veel. Of laat ik het anders zeggen: “we hadden dit niet verwacht want wie wil hier nu wonen?” Qua omgeving is het prachtig maar je woont gidsverlaten en mijlen ver van de bewoonde wereld.
Het loopt tegen 18.30u (l.t.) als we de Canyon uitrijden en de HW14A East richting ‘Deadwood’ nemen. We hebben nog getwijfeld of we dit zouden doen maar omdat het toch op onze route naar ‘Rapid City’ ligt, besluiten we ook hier even te stoppen, rond te kijken en wat te eten want ondertussen hebben we toch wel trek gekregen. ‘Deadwood’ ontstond in 1876 tijdens de Black Hills Gold Rush en was berucht als een echte frontier Town met gokhuizen, saloons en beruchte figuren. Die eerste 2 zijn er tot op de dag van vandaag nog steeds terug te vinden. We parkeren de auto net buiten het centrum en lopen dan ’The Main Street’ in waar je meteen terug gaat in de tijd en het gevoel hebt of je in het ‘Wilde Westen’ loopt. Veel oude gebouwen zijn gerestaureerd en zien er uit als saloons, casino’s, banken en winkels uit die tijd. Er lopen heuse cowboys over straat en ook de postkoets rijd op en af. Het ziet er allemaal heel leuk, gezellig en nostalgisch uit maar van de andere kant is het ook heel erg ‘nep’ en toeristisch. “Het is net Valkenburg maar dan in wild west stijl”.
Onze buikjes (of moet ik na 3 weken buiken zeggen) beginnen zich ondertussen ook te melden, we hebben trek en dus gaan we opzoek naar waar we iets kunnen eten. Bars en saloons zijn er genoeg en onze keuze valt op ‘Buffalo Bodega of Bully’s’ Een restaurant helemaal ingericht in historische sfeer en aangezien Roel graag een keer in een saloon wilde eten. We gaan voor een burger en een saladeen beiden smaken goed. Roel is ondertussen enigszins ingekakt. De lange en vermoeiende reisdag begint hem partte te spelen en we moeten dadelijk ook nog een flink stuk rijden. Als we gegeten hebben, rekenen we af en gaan terug naar onze auto.
Het is ondertussen 20.35u (l.t) en we moeten nog een 55 mijl (88km) naar ‘Rapid City’ rijden want hier ligt ons hotel voor de komende 2 nachten. We doen dit via de I-90 omdat dit de snelste route is en we helemaal klaar en gaar zijn voor vandaag. Om 21.25u (l.t.) komen we aan bij het ‘Country Inn [e-38] Suites by Radisson’ in Rapid City. Gelukkig verloopt het inchecken vlot en krijgen we niet allerlei ingewikkelde vragen gesteld zoals de afgelopen 2 dagen. Onze koffers en tassen laden we op een karretje en met de lift gaan we naar de 3e verdieping. Onze kamer is mooi en ruim en een beetje te vergelijken met de kamers bij vd Valk. Omdat we hier maar 2 nachten blijven, laden we op onze toilettas na niks uit en leven we zoals we dat de afgelopen 11 dagen al doen uit de koffer. Het hotel beschikt ook over een zwembad en spa en daar gaan we nog even lekker gebruik van maken. Even lekker ontspannen en relaxen na wederom een hele mooie maar ook vermoeiende dag. We (lees: Roel) hebben vandaag 530km afgelegd, veel mooie dingen gezien maar het was een monsterrit. Zeker ook omdat het hier niet de (snel)wegen van bij ons zijn. Je moet hier constant opletten en alert zijn. Ik ben dan ook zeer trots op mijn manlief dat hij ons weer veilig en wel naar hier heeft gebracht.
Na het zwemmen douchen we ons, haalt Roel een theetjes en terwijl ik aan het verslag werk, tokkelt Roel op z’n gsm en niet lang daarna vallen zijn luikjes dicht. Het was echt een heel intensieve dag; zeker voor hem als chauffeur. De tijdsgrens zijn we, in tegenstelling tot wat we gisteren dachten, nog niet gepasseerd.. South Dakato heeft naar het schijnt 2 tijdszones en wij overschrijden die pas zaterdag weer.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 170
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Rapid City
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/984_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => monsterrit-met-veel-natuurschoon
)
[32] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109305
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-27
[photoRevision] => 0
[title] => Weg door niemandsland en lokale ontdekkingen ...
[message] => Het is 07.45u (l.t.) als we wakker schieten. We hebben allebei,na ons rodeo uitje van gisterenavond, vast en goed geslapen. We starten rustig op door eerst wat whatsappjes te lezen, naar de filmpjes van ons Lio-ke te kijken die Jetje iedere dag trouw stuurt en te luisteren naar het voiceberichtje van ons meisje. Zij start vandaag met haar 1e officiële universiteitsdag en is zich daar nu pas echt van bewust. De afgelopen anderhalve week waren het enkel activiteiten en wennen, maar nu gaat het echte werk beginnen. Ze geeft aan dat ze het spannend vind. Dat is logisch en mag ook, wij vinden het ook spannend. Maar voor het zover is, moet ze eerst nog naar de bank én heeft ze een zoommeeting met Nonkel.
We wassen ons, kleden ons aan en gaan naar het ontbijt. Als we buiten komen merken we dat, het voor de 1e keer deze reis, fris is en dat het zonnetje niet schijnt. In de ontbijtzaal is het gezellig druk maar we vinden nog een plekje om te zitten. Het buffet ziet er goed uit, er is toast, baggles, wentelteefjes, ei, muesli, yoghurt, (smeer)kaas, jam, koffie, thee, sinaasappelsap oftewel er is voldoende om uit te kiezen. Het smaakt ons goed en als we een ‘bodempje’ hebben aangelegd voor het eerste gedeelte van de dag, gaan we terug naar onze kamen.
Op de kamer leggen we de laatste spullen in de koffers, we hebben deze omdat we hier maar 1 nacht blijven niet helemaal uitgepakt, en als dat is gebeurt begint Roel met het inpakken van de auto. Ik doe een poging om Bomma aan de lijn te krijgen. Poging 1 mislukt maar bij poging 2 heeft ze de juiste knop gevonden, gelukkig. We kletsen bij en horen de nieuwtjes van de laatste 24u. Ze heeft gisteren een hele gezellige maar drukke visite dag gehad; Mémé, Veerle, oma Betty en Herman zijn langs geweest dus aan aandacht en gesprekken geen gebrek. Ik haal de bedden snel af, Roel checkt uit en om 10.00u (l.t.) rijden we richting ‘Oldtown Cody” nadat we eerst nog een rondje langs de beschilderde buffels hebben gemaakt om die vast te leggen.
Cody is een echt cowboy stadje en als je Oldtown komt binnen rijden ademt het één en al Wilde Westen sfeer uit. De huisjes en winkels, alles is in deze stijl ingericht en veel mensen op straat lopen er als echte cowboys bij. Cody is ook nauw verbonden met de legendarische figuur ‘Buffalo Bill Cody’ die hier vandaan kwam en waarnaar de plaats ook is vernoemd. Overal in het plaatsje komt je beelden, schilderingen en verhalen van hem tegen. We parkeren de auto en maken een wandeling dor het stadje om de sfeer op te snuiven. Ook bezoeken we een winkel met cowboy accessoires zoals hoeden en laarzen. Ik twijfel even over een hoed, maar na de verstandige woorden van mijn man “thuis doe je die toch nooit meer op” heb ik besloten om er toch maar geen te kopen. Als we verder lopen komen we langs ‘Chinatown’, dit blijft een All-you-can-eat Buffet restaurant te zijn. We zien er tientallen scholieren (aan de overkant ligt een Highschool) naar binnen gaan. Als ze naar buiten komen hebben ze witte foambakken gevuld met allerlei lekkers van het buffet bij zich. Een kostelijk gezicht om te zien. Bij ons gaan de studenten naar de bakker voor worstenbroodjes en allerlei andere lekkere dingen en hier gaan ze zich een bak met Chinees vullen om vervolgens op te eten. Verschil moet er zijn.
Om 11.25u (.l.t.) stappen we terug in de auto, rijden nog even langs het postkantoor en laten dan Cody achter ons liggen. We nemen de U.S. Highway 14/16/20 East. Vervolgens rijden we (lees: Roel want ik doe tussendoor een nappie) ongeveer een uur over een oer-oer-oer saaie kaarsrechte weg die voor een gedeelte langs de ‘Shoshone River’ loopt en voor de rest door open prairie en landbouwgebied. Iets saaiers hebben we nog niet eerder gezien deze reis en het is knap dat Roel is wakker gebleven.
Als we tegen 12.30u (l.t.) het plaatsje Greybull binnenrijden, zijn we dan ook echt toe aan een bakkie. “Ik snap niet dat ze zo’n rechte, saaie wegen kunnen aanleggen. Dat is echt levensgevaarlijk. Bij ons in Europa is dat zelfs verboden”. “Respect dit je niet in slaap bent gevallen en ons veilig naar hier hebt gebracht. Sorry dat ik wel in slaap gevallen ben”. “Geeft niet sjat, maar nu eerst een bakkie”.
We rijden door de hoofdstraat van Greybull op zoek naar een leuk tentje als we opeens aan de linkerkant ‘Brandi’s Candies Sweet, Sandwiches and Icecream’ zien liggen. “Hier gaan we stoppen want dat ziet er leuk uit”.
We parkeren de auto en bereiden ons voor op een klein, cowboy-achtig ingericht zaakje, echt iets lokaals dat vinden we leuk. Als we de deur openen weten we niet wat we zien en ik wordt er helemaal blij van. De eigenaresse heeft het meteen door en verwelkomt ons hartelijk bij de deur. Wat we zien is een, volledig in Amerikaanse stijl ingericht snoepwinkeltje. Er staan tientallen potten en maanden met allemaal verschillende snoepjes in alle soorten en maten. Ik weet echt niet wat ik zie en ben meteen helemaal “happy”, gewoon door hoe het zaakje is ingericht. De eigenaresse vraagt of ze ons kan helpen en we zeggen dat we eigenlijk graag koffie willen met iets erbij. Ze geeft aan dat ze eigenlijk alleen maar gewone koffie heeft en als we speciale willen we een paar deuren verder moeten gaan. Maar dat willen we helemaal niet, het is hier veel en veel te leuk en gezellig. Ze stelt voor om gewone koffie voor ons te maken en terwijl ze dat doet neus ik lekker rond in de winkel. Ik kom echt ogen tekort want ze heeft niet alleen lekker snoepgoed maar ook nog heel veel andere leuke snuisterijen te koop en mijn oog valt meteen op een ghnome in Amerikaanse stijl. Roel is ondertussen al bezig met het bestuderen van de kaart want hij heeft trek. “Kom je even kijken en focussen”. We kiezen voor een combo van Sandwich [e-38] Soup want soep hebben we al even niet meer gehad. Het is aardappel soep en ze smaakt heerlijk, evenals de sandwich die ze voor ons maakt. En de koffie … je proeft dat die met liefde gemaakt is. In de tussentijd komen er verschillende klanten binnen en tegen iedereen verteld ze dat we uit België komen waardoor er leuke gesprekken ontstaan. Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan, ik zou hier nog uren kunnen blijven maar we moeten nog een heel eind en dus gaan we afscheid nemen van de eigenaresse en haar man (een politieagent die ook nog binnen is komen lopen in vol ornaat omdat hij moet gaan werken) maar niet voordat ik nog een aantal lekkere zakjes snoep heb uitgezocht voor ons meisje want die hadden we tussendoor foto’s gestuurd en vraagt of we haar iets meenemen, “natuurlijk lieverd”. Naast de snoep neem ik ook 2 ghnome’s (1 voor Ylva en 1 voor ons). Als we gaan afrekenen en ik zet alles op de toonbank zegt de eigenaresse heel vriendelijk “these (de ghnome’s) are not for selling, these are my decoration”. “Oh realy? But I like them so much”. Ze denkt even na en zegt dan “okay you get them from me because I saw you like them when you came inside”. Natuurijk ben ik haar hartelijk dankbaar en we geven haar een extra tip, gewoon omdat we het hier zo leuk vinden.
Om 13.35u (l.t.) zitten we terug in de auto en zetten we koers richting Sheridan. Dit doen we via de ‘Bighorn Scenic Byway’ (BSB). De BSB is een panoramische weg van 93 km die loopt van Shell (bij Greybull) naar Dayton (bij Sheridan). De weg loopt dwars door de ‘Bighorn Mountains’ en de top van deze weg ligt op ruim 2800 meter!!!! Het landschap wisselt voortdurend af en is adembenemend. Je rijdt door droge prairie, groene bergweiden, langs steile kloven, watervallen, alpine bossen en kale rotspartijen. Het (uit) zicht is fenomenaal in niet in woorden te omschrijven.
Het eerste gedeelte van de ‘BSB’ voert door de ‘Shell Canyon’ die door miljoenen jaren erosie, is uitgesleten. We passeren ook bij de ’Shell Fals; een waterval van 37m hoog die met een enorme kracht naar beneden stroomt. Als we echter bij de ingang van het platform komen, blijkt dit gesloten te zijn. “Dit betekent dat we er dus niet op kunnen”. “Nee inderdaad dan moeten we maar een foto maken vanaf de muur”. Want vanaf de muur rondom de parking kun je de waterval al zien. Het kan ons echter niet bekoren en gezien het feit dat we nog geen 2 auto’s zijn tegen gekomen op de route hiernaartoe en het voor de rest allemaal goed en veilig uitziet, besluiten we toch om naar binnen te gaan. D.w.z. ik ga naar binnen want Roel wil Wzich geen boete of straf hier in Amerika kan veroorloven “en stel er komt een over fanatieke ranger, dan zijn we het haasje”. “Zal ik dan gaan en dan blijf jij op de uitkijk staan en als er iemand komt dan doe je alsof je staat uit te rusten”. “Ja dat doen we en dan maak jij het rondje en maak je foto’s en film je het”. Zo gezegd, zo gedaan en dus ga ik achter het hek alleen op pad op de trail bij de waterval. Natuurlijk vind ik het spannend en dan vooral dat we niet betrapt worden (want als dat gebeurt hebben we echt een vet probleem), maar hier helemaal alleen lopen en genieten van het uitzicht en de waterval heeft ook iets magisch. Als ik terug richting de auto loop voel ik dat mijn hartslag wat toeneemt en loop ik gebukt achter de muur, want stel er staat iemand bij Roel dan zien ze mij niet. Gelukkig is er niemand en kan ik zo weer instappen alsof er niks is gebeurt. “Missie volbracht!”.
We vervolgen de route met enorme hoogteverschillen en de vele (haarspeld)bochten. Er zijn soms stijgingspercentages van 10% en meer. We genieten van de panoramische vergezichten, granieten kliffen en gletsjerdalen en zien hoe gletsjers en erosie het landschap gevormd hebben. Tegen 16.15u (l.t.) naderen we Dayton en laten hiermee de BSB achter ons. Het is dan nog een kleine 15’ rijden tot in Sheridan. Sheridan is een klein, charmant stadje dat wel uitgestorven lijkt. Ons hotel, het ‘Best Western Sheridan Center’ hebben we gelukkig snel gevonden want Roel is moe want het was een zeer intensieve dag en dan met name het rijden. Ik heb respect voor hem, hij heeft dat goed gedaan en ons veilig naar hier gebracht.
Bij het hotel aangekomen gaan we naar binnen om in te checken. Ik geef meteen onze paspoorten en creditcard af omdat dit is wat ze altijd als 1e vragen. Vervolgens begint de dame aan de receptie allerlei vragen te stellen over de auto: “what kind of car do you have?” “A Chrysler”. “What is de colour of the car?.” “Gray”. “What is the state?” “He is in a verry good state” waarna ze me aankijkt alsof ze het in Keulen hoort donderen. “I ment what is the state?” waarmee ze dus niet de staat van de auto, maar uit welke staat hij kwam. “Ja zeg dat dan” … en Roel, die kwam niet meer bij van het lachen.
Onze kamer ligt aan de overkant van de weg en we kunnen de auto voor onze deur neerzetten. De koffers en andere spullen worden uitgeladen en de kamer een beetje ingericht. Daarna maken we een kleine tour door het hotel o.a. om te kijken waar het zwembad ligt. Terug op de kamer gaan we even op bed liggen en bellen we met ons meisje. We zijn natuurlijk heel benieuwd hoe haar 1e college dag is geweest en hoe het is gegaan. Als ze oppakt zien we haar achter haar bureau zitten te leren. Ze vertelt dat het een hele mooie dag maar ook een hele vermoeiende dag was. Er is veel informatie (van school en het zwemmen) op haar af gekomen en ze moet het allemaal nog een beetje laten indalen. Ook het feit dat ze vanmorgen 2u met Nonkel is bezig geweest en dat helaas nog niet alles gelukt en geïnstalleerd is, vind ze vervelend. Gelukkig heeft ze wel al iets kunnen regelen voor een paar boeken, dus ze heeft al iets. Maar veel tijd om met ons te babbelen heeft ze niet want ze gaat met een paar meisje naar de gym. Terwijl we aan het skypen zijn, kleed ze zich dan ook om en showt ons haar nieuwe t-shirt dat ze al heeft gekregen. “Wauw … en ook nog helemaal jou kleur”. “Ja mooi hé”. Dan wordt er op de deur geklopt, “ik moet ophangen” en weg is ze.
Het is ondertussen 18.30u (l.t.) en voordat we gaan kijken waar we wat kunnen gaan eten springen we nog snel even onder de douche. Daarna gaan we op pad. Roel wil graag in een lokaal cowboy restaurant iets eten maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. We doorkruisen Sheridan van noord naar zuid en vinden in 1e instantie niet echt wat we zoeken. Dan rijden we voorbij Wyomings Rip en Shop House waar met koeienletters op de muur staat dat ze ribben en steak hebben. “Dit wordt het”. Als we het restaurant binnen lopen, zien we inderdaad meteen dat het een locale zaak is en dat is goed. Het restaurant bestaat uit 2 gedeeltes, het ene gedeelte is koud en ongezellig ingericht en in het ondergedeelte zijn leuke zitjes en de bar. Helaas zijn alle zitjes volzet en dus gaan we aan de bar zitten. De waitres die ons gaat bedienen is erg vriendelijk en heeft er zin in. We krijgen een joekel van een kaart in onze handen geduwd maar we zijn er vrij snel uit. Roel gaat voor een burger en ik kies de spareribs. Omdat het druk is duurt het even voordat we het krijgen, maar ons wachten wordt beloond. De burger smaakt voortreffelijk en de ribben zijn gaarder dan gaar en vallen zo van het bot. Tijdens het wachten heb ik al verschillende toetjes voorbij zien koken, waaronder carrotcake dus als de waiter komt en vraagt of we nog een toetje willen is het antwoord “yes”. Maar omdat we net gegeten hebben en vol zitten vragen we of we de carrotcake mee naar huis mogen nemen en thuis opeten. Natuurlijk kan dat , dat is hier de normaalste zaak van de wereld. Onze carrotcake wordt netje ingepakt, we betalen, bedanken onze waiter en gaan dan terug naar de auto en het hotel.
De klok loopt tegen 21.00u (l.t.) en het is dus nog te vroeg om gaan te slapen. Roel regelt 2 kopjes thee (aan de andere kant van de weg) en onder het genot van een kopje thee en een stukje carrotcake overlopen we de dag nog eens. “Het was heel zwaar en vermoeiend auto rijden”. “Dat wil ik geloven maar ik ben blij dat we veilig hier zijn. Je hebt dat supergoed gedaan. Ik en trots op je!”. We kijken samen even naar de dag van morgen. Als het goed is gaan we dan weer een uur vooruit en zitten we terug op 7u tijdsverschil. Roel tokkelt nog wat op zijn gsm en ik werk aan het dagboek. Om 22.22u (l.t.) vallen de luikjes dicht.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 156
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sheridan
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/910_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => weg-door-niemandsland-en-lokale-ontdekkingen
)
[33] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109291
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-26
[photoRevision] => 0
[title] => Van de stilte naar de ruige Rodeo ....
[message] => Ondanks dat ik vannacht meermaals ben moeten opstaan voor een sanitaire stop, viel ik daarna gelukkig weer meteen in slaap. En ik heb veel gedroomd over ik weet niet wat allemaal. Uiteindelijk worden we beiden om 19.45u (l.t.) gewekt door de wekker die Roel voor de zekerheid had gezet. Het is vandaag een reisdag en dat betekent alles terug inpakken en proberen (met de nadruk op proberen) enigszins optijd te vertrekken. Roels streven is 11.00u (l.t.).
We wassen ons en kleden ons aan en in de tussentijd doen we een nieuwe poging om Bomma te bellen. Ze heeft vanmorgen bezoek gehad van Mémé en Veerle en die laatste had ik gevraagd naar haar telefoon te kijken zodat we haar weer aan de lijn konden krijgen. Blijkbaar was haar telefoon zondag plat gevallen, had ze hem weer opnieuw opgeladen maar wist hem niet meer aan te krijgen … hier krijg ik dus stress van. Maar het lukt, het duurt even voordat ze hem oppakt maar ze pakt op. Op dat moment heeft ze bezoek van oma Betty en dus keuvelen we even met z’n 3-tjes . Het is alleszins fijn dat ze weer bereikbaar is en dat alles in orde is. Roel heeft even contact met Nonkel om te checken of hij de uitdagingen waar ons meisje tegenaan loopt m.b.t. de Apple-store krijgt opgelost, en Nonkel zou Nonkel niet zijn als hij het niet krijgt opgelost. Nu kan ze vanavond weer rustig slapen.
Tijd om te gaan ontbijten. De vriendelijke juffrouw die ons de afgelopen 2 dagen naar onze tafel heeft gebracht is er vandaag ook en ze verbaast zich dat we er nog zijn. Blijkbaar zijn de meeste gasten na 2 dagen al ‘gevlogen’. Onze waiter van de afgelopen dagen is er vandaag niet en in de plaats daarvoor hebben we nu iemand die mij de hele tijd staat aan te kijken alsof ik iets van hem aan heb. Ook vandaag gaan we voor het buffet, dat is goed (overigens niet vergelijkbaar met de buffetten bij vd Valk) dus waarom zouden we iets van de kaart nemen. Als onze buikjes zijn gevuld, bedanken we de waiters en gaan terug naar onze kamer om ons klaar te maken voor vertrek.
Alle ‘tasjes’ met kleren worden weer in de koffer gelegd, de overige spulletjes in een tas gedaan, de koelkast wordt leeggemaakt en terwijl Roel de auto inlaad, haal ik de bedden af. We doen nog een laatste check om te controleren of we niks hebben laten liggen en gaan dan uitchecken. Nadat we hebben uitgecheckt doen we nog een rondje door het centrum omdat ik nog wat foto’s wil maken, een aantal beschilderde bizons wil vastleggen en nog even een paar winkeltjes wil bezoeken. Roelie wandelt gedwee mee en zegt en maar wijselijk niks van, na 21 jaar weet hij wel beter. Na het zoveelste winkeltje laat hij van zich horen “nu is het genoeg geweest, nu heb je genoeg gekeken, we gaan rijden”. Omdat het inmiddels al 11.15u (l.t.) is, stel ik voor om eerst nog even een bakkie en een koek te gaan halen bij ‘ons’ bakkertje van gisteren. En als Roel “bakkie” hoort dan heb ik z’n volle aandacht en is hij altijd akkoord. Nadat we 2 lekkere koeken hebben gescoord én 2 bakkies kunnen we dan eindelijk vertrekken. “Dag Three Bear Lodge, dag Yellowstone West bedankt voor de mooie dagen”.
Een half uur later dan Roel zijn planning zijn we dan eindelijk vertrokken en passeren we voor de (voorlopig) laatste keer de West Enterence. Het eerste gedeelte van de route van vandaag hebben we de afgelopen dagen al meermaals afgelegd. Als we voorbij de ‘Elken-oversteekplaats’ komen, zien we weer een hoop auto’s en mensen naar boven kijken. We stoppen even en het schijnt weer om de beer te gaan die we gisteren ook al gezien hebben. Vandaag ligt hij op z’n rug en denkt “bekijk het maar daar beneden, ik laat mij niet zien”. Voor ons een reden om door te rijden. Als we in de buurt van de plek komen waar we gisteren ‘Mr. Bison’ over de weg zagen lopen, zijn we even benieuwd of hij er vandaag ook is. En “ja hoor” daar komt hij ons al tegemoet gelopen maar nu de andere kant uit.
Vervolgens rijden we een hele tijd zonder echt iets (lees; wildlife) te zien, totdat er vlak voor ‘Canyon Village’ een groepje auto’s en mensen langs de kant zien staan. Ze staan enigszins verdeeld en het is niet duidelijk waar ze naar kijken. Roel zet de auto zo goed mogelijk langs de kant en ik besluit eens polshoogte te gaan nemen waar ze naar staan te kijken want zelf kom ik niet verder dan een groepje eendjes die het water in gaan en ik kan me niet voorstellen dat daar zoveel mensen naar staan te kijken. Er staat een erg enthousiaste dame langs de kant en die hoor ik zeggen “look look you can see his head”. Het blijkt om een ‘Moose” te gaan en laat dat nou juist het enige dier zijn dat we hier in Yellowstone nog niet hebben gezien. Ik loop terug naar de auto en Roel is eigenlijk al klaar om weg te rijden als ik zeg “er ligt een Moose. Een Moose?, Dan stap ik uit want die hebben we nog niet”. We wandelen samen terug en gaan ons dit schouwspel aanschouwen. Want een schouwspel dat is het zeker. De ‘Moose” komt steeds even met haar hoofd omhoog om dan weer te verdwijnen. Op een gegeven moment zien we nog iets bewegen en blijkt dat Mrs. Moose een kleintje bij zich heeft. De enthousiaste dame heeft het niet meer, alleen al naar haar reacties luisteren is geweldig. De hoop is dat mama Moose samen met het kleintje opstaan en aan de wandelen gaan, maar de natuur laat zich niet dwingen. Op een gegeven moment is Roel er een beetje klaar mee, “kom we gaan door want we moeten nog een eindje rijden. Nog heel even”. En dan op dat moment komt mama Moose omhoog, gaat aan de wandel en uiteraard loopt het kleintje met haar mee. Wat een SCHITTEREND beeld om naar te kijken; ook Roelie is er sprakeloos van. “Maar goed dat we nog even staan zijn gebleven want dit hebben we nu maar mooi meegepakt”. “Inderdaad”. “Vanmorgen was je misschien not amused dat ik nog zolang aan het slenteren was, maar het heeft ons nu wel dit mooie beeld opgeleverd. Het heeft dus zijn reden gehad”. “Dat is absoluut waar”.
Met alle dieren die we konden zien in Yellowstone vervolgen we onze reis. We rijden verder richting ‘Lake Village’ waar we zullen afbuigen naar de ‘East Enterance’ , maar eerst rijdenwe nog door de ‘Hayden Valley’. Hayden Valley is een brede, open vallei met glooiende grasvlaktes, omgeven door heuvels en bossen. Het gebied is ontstaan uit een oud gletsjermeer, waardoor de bodem rijk en vochtig is en dus ideaal voor grasgroei. En deze grasgroei zorgt er dan weer voor dat dit gebied bij uitstek geschikt is voor Bizons om hun dagelijkse kostje te vinden. Overal verspreid zien we dan ook groepjes Bizons staan te grazen.
Als we bij ‘Lake Village’ aankomen is het de hoogste tijd voor een bakkie met iets erbij. We gaan naar de General Store omdat we inmiddels weten dat ze daar lekkere bakkies hebben en ook altijd wel iets lekkers voor erbij. Roel gaat vanmiddag voor een croissant (die achteraf niet meer zo vers blijkt te zijn) en ik ga voor een boterham met eiersalade. Lekker maar één snee is hier zo dik als bij ons 2 sneeën en dat dus dubbel. Ik heb er lett. een hele boterham aan. Het restaurant in deze store is ingericht als een typisch Amerikaans fastfood restaurant wat al een beleving op zicht is. We genieten dan ook van alles wat we zien en gebeurt tijdens onze lunch.
Na de lunch rijden we verder richting de East Enterance en verlaten om 15.15u (l.t.)Yellowstone Park, waarna we meteen het ’Shoshone National Forest’ binnenrijden en de ‘Buffalo Bill Scenic Byway’ route (vernoemd naar Buffalo Bill Cody die een belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van het westen) gaan volgen. We zien meteen een groot verschil met Yellowstone Park. Zagen we in YP wijdse groene vlaktes met op de verre achtergrond de Rocky Mountains, zien we nu prachtige rotsformaties, kloven en dichte bossen. Het is meteen een hele omschakeling. We passeren de ‘Wapiti Vallei’ waar we ons vergapen aan de vele mooie ranches die er liggen. Ook dit is net zoals je in de films ziet. Wat ook indruk maakt op deze route, voor mij althans is het ‘bomen kerkhof’ dat we passeren. Een stuk bos dat ooit verwoest is door een brand en dat er nu als een spookbos bij ligt.
We vervolgen de ‘Buffalo Bill Scenic Byway’ als er opeens aan onze rechterkant een groot stuwmeer opduikt, het ‘Buffalo Bill Reservoir’. Dit stuwmeer is ontstaan na de bouw van de ‘Buffalo Bill Dam’ waar we ook even een bezoekje aan brengen. Deze dam is een imposant bouwwerk van 99mtr hoog waar je overheen kunt lopen. Roelie, die een beetje last van de hoogte heeft, past maar ik ben er overheen gelopen en het was echt te gek. Kijk je aan de ene kant uit over een schitterend blauw meer omringd met prachtige rotsformaties, kijk je aan de andere kant 99mtr. de diepte in naar een prachtige vallei omringd met nog imposantere rotsformaties. Rotsformaties die de ‘tanden des tijds’ door de jaren en eeuwen heen laten zien. Adembenemend!.
Vanaf de Buffalo Bill Dam rijden we verder richting Cody waar we vannacht zullen logeren in het ‘Best Western Sunset Inn”. Cody is een echt westen stadje en is aan de ene kant bekend vanwege Buffalo Bill die hiervandaan komt en aan de andere kant om zijn rodeo, maar daarover later meer. Eerst gaan we op zoek naar ons hotel dat in aan de rand van het historisch centrum ligt. Als we hebben ingecheckt en onze kamer een beetje ingericht, bellen we ons meisje. Ze is op haar kamer en heeft ook vandaag weer een leuke maar vermoeiende dag gehad. Vandaag is het collegejaar officieel begonnen. Dit hebben ze vanmorgen (lett.) ingeluid door op de grote klok te slaan die bij het Elmen Centre gelegen is en wat een hele happening was. Daarna heeft ze kennis gemaakt met haar professoren van haar major en minor vakken en is ze naar de bank geweest om de laatste zaken m.b.t. haar Amerikaanse bankrekening en creditcard te regelen. En eigenlijk had ze nog een sportactiviteit maar omdat ze de introgroep waarin ze zit echt niet leuk vind, is ze daar niet naartoe gegaan. In plaats daarvan is ze op haar kamer gebleven en heeft ze 2 wasjes gedraaid. Iets wat niet zo vanzelfsprekend is want het is echt ‘vechten’ om een wasmachine en droger. Die staan daar continue te draaien.
Rond 18.30u (l.t.) kleden we ons aan en rijden het dorp in om wat te eten. We hebben gezien dat er een Pizzahut ligt en ik stel voor om daar te gaan kijken in de hoop dat ze mijn favoriete pizza (Sweet Chicken Curry) hebben. Helaas is dit niet het geval en dus kiezen we voor het pizza- en salade buffet. Ook lekker want op deze manier hebben we allemaal verschillende pizza’s kunnen proeven.
Als de klok tegen 19.30u (l.t.) loopt verlaten we het restaurant en maken we ons op voor een avondje rodeo. Omdat we in een echte cowboy omgeving zitten en Cody ook wel het ‘Rodeo Capital of the World’ wordt genoemd, kan een bezoek aan een echte rodeo niet ontbreken. We rijden naar het ‘Stampede Park’, een grote arena net buiten Cody. Als we komen aanrijden horen we al hoe het publiek wordt voorbereid op de avond. We kopen 2 tickets en vanaf het moment dat we de arena binnen lopen, begint het te leven. Overal zien we mensen met cowboy hoeden en laarzen, de arena is authentiek en er heerst een gezellige sfeer. Klokslag 20.00u (l.t.) begint het spektakel met een cowboy die ons welkom heet, vervolgens over Jezus begint te praten en dat we ‘the Lord’ dankbaar moeten zijn en er wordt zelfs gebeden, hij de mensen die het land dienen dankt en daarna het spektakel af te trappen door het spelen van het Amerikaanse volkslied. Het hele stadion gaat staan en alle Amerikanen beginnen met de hand op de borst mee te zingen.
Dan kan het echt beginnen en krijgen we: ‘Bareback Riding’ (paardrijden op een wild paard zonder zadel), ‘Tie-Down Roping’ (de cowboy vangt een kalf met de lasso, springt van zijn paard, legt het kalf op de grond en bindt drie poten vast), Bull Riding (stier rijden op een bokkende stier), ‘Team Roping’ (twee cowboys vangen een stier met lasso’s. De eerste ruiter (header) vangt de hoorns, de tweede ruiter (heeler) vangt de achterpoten en ‘Barrel Racing’ (dit wordt gedaan door cowgirls die met hun paard in klaverblad patroon om 3 tonnen racen. Tussendoor worden we vermaakt door een Rodeo Clown en zijn er ook onderdelen die door kinder cowboy’s en girls worden gedaan en dat is natuurlijk vertederend om naar te kijken en je ziet dat deze kinderen het met de paplepel krijgen ingegeven. Het lijkt bij rodeo te gaan om de cowboy’s en girls en dat is natuurlijk ook zo, maar zelf hebben we toch diep respect voor de‘Fighters’ gekregen. Dit zijn de mannen die ervoor zorgen dat als de cowboy van het paard of de stier valt, het wild bokkende paard of de bokkende stier terug vangen en tot ‘rust’ brengen. Dat is echt een serieus job en niet simpel.
We hebben ons gedurende het 2 uur durende spektakel goed vermaakt en de sfeer van rodeo opgesnoven. Het was heel mooi om een keer te zien en mee te maken en voor de mensen die dit doen is het echte topsport en zeker niet simpel. En is er wat van te zeggen?. “Ja”, er is misschien wat van te zeggen en bij ons zou dit niet kunnen omdat er dan allerlei groeperingen en instanties zijn die er wat van zouden vinden en het zien als dierenmishandeling. Maar hier is het een sport die ook zijn functie heeft omdat de dieren hier in werkelijkheid soms zo gevangen moeten worden omdat ze anders van de kudde afdrijven en ze gevaar lopen. Wij vonden het in elk geval een ervaring om een keer mee te maken.
Terug in het hotel, het is ondertussen 22.30u (l.t.) drinken we nog een theetje, kijken we terug op de dag van vandaag en alvast vooruit naar de dag van morgen.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 187
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Cody
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/766_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => van-de-stilte-naar-de-ruige-rodeo
)
[34] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109275
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-25
[photoRevision] => 0
[title] => Yellowstone Park dag 3 .... the lower loop ...
[message] => Het wordt bijna traditie deze reis dat ik rond 05.55u (l.t.) wakker wordt vanwege een sanitaire stop die ik moet maken om daarna weer vlug terug in bed te kruipen in de hoop terug in slaap te vallen. Vandaag duurt dit laatste wat langer omdat mijn gedachten afdwalen … afdwalen naar: dat we vandaag echt beginnen aan onze laatste vakantieweek, we volgende week om deze tijd ons meisje hier achterlaten en het (voorlopige) afscheid een feit is, we dan met z’n 2-tjes terug naar België keren, we 21 jaar geleden hier precies in hetzelfde gebied met z’n 2-tjes zijn begonnen. Gelukkig val ik daarna toch nog in slaap.
Het is rond 07.30u (l.t.) als ik opnieuw wakker wordt voor sanitaire stop nr.2 deze morgen. Vlak na mij is Roel ook aan de beurt en terwijl ik nog even terug in bed kruip, heeft hij hier geen zin in en wil gaan rennen op de loopband. “Prima, ga maar dan kan ik nog even blijven liggen”. Maar hij is snel terug want de fitness is nog niet open. Hij besluit dan buiten een rondje te gaan.Tegen 08.15u (l.t.) is hij terug en terwijl ik mij was en aankleed springt Roel snel onder de douche. We doen een aantal pogingen om Bomma aan de lijn te krijgen maar tevergeefs. Waarschijnlijk heeft ze gisteren weer niet goed opgelegd en krijgen we haar nu niet meer te pakken. “Ik krijg grijze haren van die vrouw”.
Rond 09.00u (l.t.) gaan we op ons gemak richting de ontbijtzaal. We geven ons zelf deze ochtend wat meer tijd omdat we pas in de loop van de ochtend / tegen de middag willen vertrekken. We hebben dit besloten omdat we vanavond later willen terug komen in de hoop dan wat meer Wildlife te spotten. In de ontbijtzaal wacht de waiter van gisteren ons weer op en het lijkt alsof hij vannacht beter geslapen heeft dan gisteren; hij is één en al vrolijkheid. Het ontbijt smaakt ons ook deze keer weer goed en het is al na 10-en als we richting onze kamer lopen. Ik neem meteen mijn laptop erbij want ik heb met mijn collega afgesproken om te facetimen om wat zaken voor het komende seizoen door te nemen, terwijl Roel lekker buiten in de zon gaat zitten en (als ik al meer dan een uur aan de lijn zit) kijkt of hij misschien ons meisje al aan de lijn krijgt. Dit lukt en ze verteld dat ze al een hele leuke en leerzame ochtend heeft gehad. Er was een soort van ‘markt’ van alle verenigingen die er op de campus en omgeving zijn die zichzelf presenteerden. En nu had ze wat stress omdat ze een aantal apps moest installeren maar die ze niet kon downloaden omdat haar Apple-store op Europa staat ingesteld en ze die van Amerika moet hebben.Gelukkig is er dan Nonkel die haar hopelijk kan helpen want ze maakt zich daar dan zorgen om. Ze vergeet hierbij dat ze op een internationale school zit en dat ze maar naar begeleiders hoeft te gaan die haar ook kunnen helpen. Typische Ylva alles meteen en goed in orde willen hebben en bang zijn om te vragen.
Het is uiteindelijk 11.30u (l.t.) als we na nog een paar pogingen om Bomma te bereiken, de spullen in de auto laden en vertrekken. Als 1e rijden we nog even bij een locale bakkery langs die Roel vanmorgen tijdens zijn renrondje heeft ontdekt, om een paar lekkere koeken op te halen die we dan mee kunnen nemen voor onderweg en de dag door te komen. Ook wordt er nog even getankt en de ramen gewassen want in het park zelf kan dit (bijna) nergens. Eindelijk zijn we dan klaar om naar de Westenterance te rijden waar er een vriendelijke dame met kerst-herten gewei ons ontvangt; “it’s August-X-mass and the Elks and Moose are ….. so be carefull and have an nice day”. We zijn onderweg.
Als we bij de Elken-oversteekplaats komen, zien we net als gisteren een hoop auto’s en mensen stilstaan. “Er moet hier toch wat te zien zijn als er zoveel mensen staan. Klopt maar ik zie toch echt niks. Stop toch maar eens en dan ga ik het wel vragen”.Zo gezegd zo gedaan en al snel kom ik erachter dat er een bruine beer met 2 jonkies zit. Dit moeten we natuurlijk zien én vastleggen dus ook Roel springt uit de auto (want als hij zoiets hoort of ziet, dan is hij van de partij).Wat een schitterend beeld om te zien, dit is echt genieten!. Als we moeder met kinderen (die hun eigen weg gaan) uit het oog zijn verloren rijden we verder. Maar niet voor lang want opeens zien we weer allemaal auto’s en mensen langs de kant staan en er staat een parkganger. We vragen wat er te zien is “a brown beer, so keep in the car or stay behind”. Natuurlijk doen we dat want we weten hoe snel en gevaarlijk een bruine beer kan zijn. Bruintje zit deze keer dichter bij de weg dan op de vorige plek en dus kunnen we hem goed aanschouwen en vastleggen. Het is echt waanzinnig!.
Ons beseffend dat we vanmorgen (of moet ik zeggen middag) al goed verwend zijn wat betreft wildlife, rijden we verder. Het eerste stuk is hetzelfde als gisteren totdat we bij ‘Canyon Village’ zijn waar we rechtsaf slaan richting Yellowstone Lake en de Eastside’ en we een nieuwe route gaan volgen. Als 1e stoppen we bij de ‘Upper [e-38] Lower Falls’. Vanaf het platform bij de parkeerplaats zie je de ‘Upper Falls’ met een hoogte van ongeveer 33m al liggen. Voor de ‘Lower Falls’, die met een hoogte van ongeveer 94m twee keer zo hoog is als de Niagara Falls moeten we de ‘Brink of the Lower Falls Trail’ nemen. Dezesteile trail van 1,2 km en 180m hoogteverschil en veel haarspeldbochten brengt je naar het platform precies boven de rand van de Lower Falls. Aangekomen bij het platform krijgen we iets te zien wat lett. en fig. ADEMBENEMEND is. We hebben al veel watervallen in ons leven gezien (zeker met een man die gek is van watervallen)maar zo’n mooie afgezet tegen de canyon waar deze instroomt en dat in combinatie met de regenboog op de achtergrond, echt adembenemend!. Wat ook adembenemend is, is de klim die we daarna weer naar boven moeten. De afdaling verraadde al dat het pittig ging worden en dat is het ook, zeker als je last hebt van je luchtwegen … maar we hebben het gered en het was meer dan de moeite waard. We stoppen nog even bij het ‘Overlook Point’ zodat we de ‘Lower Falls’ ook van bovenaf en van de voorkant kunnen zien.
Diep onder de indruk van wat we tot nu toe alweer allemaal hebben mogen zien, is het nu de hoogste tijd voor een bakkie. Hiervoor stoppen we bij de ‘Cannyon Village Loge’ waar we al snel in de gaten hebben dat ze niet alleen lekkere bakkies hebben maar ook WOK en daar had Roel wel oren naar. “Of we nu warm eten of straks, dat maakt ook niks uit. Dat maakt zeker niks uit schat en als jij dat wil. Ja dat wil ik” en dus bestellen we ons ook allebei een WOK maaltijd die ons heerlijk smaakt als is de combinatie met het bakkie niet echt top.
Om 15.45u (l.t.) zetten we weer koers richting ‘Yellowstone Lake’. We hebben het er met elkaar over dat als we nu nog een Elk met een groot gewei en een Moose tegenkomen, we ze allemaal hebben gehad vandaag. En terwijl we hierover bezig zijn, zien we langs de kant van de weg opeens een hoop auto’s zien en mensen en dat betekend er is iets te zien. En er is inderdaad iets te zien, geloof het of geloof het niet maar voor het huisje in het bos ligt een elk met een prachtig gewei. Het is haast niet te geloven en terwijl we aan het wachten zijn of ik toch om een mooi plaatje van de voorkant te schieten, ontdek ik dat er ook nog een kleintje ligt maar die ligt helemaal verscholen in het gras. We wachten in de hoop dat het kleintje zich ook nog beter gaat laten zien en ons wachten wordt beloond want opeens komt hij recht.
We rijden verder richting ‘Sulphur Caldron’, een kokende modderige heetwaterbron die extreem zuur is en de ‘Mud Vulcano’, een kegelvormige moddervulkaan die modder en stoom uitspuwde maar die door het instorten van de kegel nu enkel nog een borrelende modderpoel is. Terwijl we vanaf de parking naar de ‘Sulphur Caldron’ lopen gaan we in 1e instantie helemaal voorbij aan een kudde bizons die aan de overkant tegen de vlakte aan staan te grazen en er eentje zelfs heel mooi bij het water staat. Het moge duidelijk zijn dat je hier ogen tekort komt.
Bij de ‘Mud Vulcano’ nemen we de trail die ons langs de verschillende ‘potten’ voert maar eerlijk gezegd vinden we dit een beetje tegenvallen.
En dan, dan zien we het ‘Yellowstone Lake’ voor ons opduiken. Het ‘Yellowstone Lake’ heeft een oppervlakte van 350km2 en is het grootste hooggelegen meer in Noord-Amerika. Het meer ligt in de Yellowstone-caldera, het gigantische kratergebied van de supervulkaan die het park gevormd heeft. Wat een gigantische plas water is dit. Zover als je kunt kijken zie je water. Tuurlijk bij een zee zie je ook zover als je kunt kijken water maar dan weet je dat het een zee is, maar dit is een meer oftewel een plas water die omringd is door bossen en geisers.Het meer ziet er zo mooi en rustgevend uit dat we bij ‘Pumice Point’ besluiten om even van de weg af te draaien en een korte pauze te nemen. Even, onder het genot van een drankje en die meegebrachte koeken, elk in onze eigen gedachte genieten van het uitzicht en de rust.
‘Pumice Point’ is een rustplek van waaruit je schitterend uitzicht hebt over Yellowstone Lake. Het strand ligt bezaaid met prachtige stenen maar opvallend is dat er nog niet 1 steenmannetje staat terwijl er wel genoeg mensen stoppen. En daarom hebben Roel en ik er een begin mee gemaakt. We hebben boven op een rots (zodat hij niet meteen wegspoelt als het water onrustig wordt of stijgt door sneeuwwater) een heel mooi (al zeggen we het zelf) 1e steenmannetje op deze plek neergezet in de hoop dat er vanaf nu meerderen zullen volgen en het strandje binnen zoveel jaar vol staat met steenmannetjes die naar het meer staan te staren. En ik geef hem een naam, Marc naar de overleden broer van een vriendin/collega. Marc was een reiziger en ik weet zeker dat hij deze plek schitterend had gevonden. Kijkend over het water vind hij o.a. op deze plek zijn rust.
Met een goed, voldaan en rustgevend gevoel stappen we terug in de auto en rijden verder. Als we bij ‘West Tumb Geyser Basin’ aankomen hebben we een kleine discussie. Roel heeft inmiddels wel genoeg geisers gezien en ik wil toch even gaan kijken en aangezien “moeders wil wet is” draaien we af. Het ‘West Tumb Geyser Basin’ is bijzonder omdat de meeste bronnen en geisers pal aan de oever van Yellowstone Lake liggen. Sommigen liggen zelfs in het water, wat een heel bijzonder en mooi uitzicht geeft: borrelende hete bronnen met het helderblauwe meer op de achtergrond. Achteraf is Roel toch blij dat we zijn afgedraaid en de trail hebben gelopen want het was echt meer dan de moeite. Het wonder der natuur met al de kleuren blijft prachtig.
Inmiddels is het ver na 18.00u (l.t) en moeten we nog een dik uur rijden voordat we bij de Westuitgang van het park zijn, hierbij hebben we het oponthoud van Wildlife niet meegerekend. En Wildlife komen we nog tegen, te beginnen met een wolf die we in de berm zien zitten maar die zo snel weg is als we stoppen dat we hem helaas niet hebben kunnen vastleggen. Dan komen we 2 kolossen van Bisons tegen waarvan er eentje zo dicht langs de weg staat dat we zijn snorharen kunnen tellen. En als hij op onze auto komt afgelopen begint de Ranger die inmiddels was gearriveerd te roepen dat we moeten vertrekken omdat hij te dichtbij komt. Dat doen we dan maar. Als we dan bij Maddison afdraaien naar links voor het laatste stuk richting de uitgang, komen we al vrij snel in de file terecht. Deze keer niet langszaamrijdend maar echt stilstaand en dat betekend dat er ergens iets loos is oftewel dat er ergens iets is gespot en mensen gaan stilstaan om het vast te leggen en vervolgens het hele verkeer opstremd. Dat is ook de reden waarom je als automobilist hier niet mag stoppen langs de weg en als je toch stopt dan moeten de banden achter de witte lijn staan. Nadat we zeker 3 kwartier in de file hebben gestaan komen we bij de plaats des onheils en wat zien we: een hele kudde Elken grazend aan de rand van het water. Het is een heel mooi plaatje en we zijn zeer zeker blij dat we gestopt zijn. Maar dan door voor het laatste stukje want de schemering begint al in te vallen als we aan de rand van de weg, nog steeds bij hetzelfde water maar nu een stukje verder door, wederom een kolos van een Bison zien staan en nu lett. aan de rand van de weg. We kunnen hem aanraken maar dat zullen we maar niet doen. Ik heb mijn raampje open gedraaid en hij kijkt mij met een heel indringende blik aan “hallo mijnheer de Bison, hoe maakt u het?”. We merken dat hij zich wat opgelaten voelt en rijden daarom bij hem vandaan waarna hij meteen midden op de weg gaat lopen het het hele verkeer ophoudt. Zelf draaien we om want we moeten de andere kant uit waardoor we hem weer tegenkomen midden op de weg.
Het is mooi geweest, inmiddels is het 20.45u en dus echt de hoogste tijd om naar het hotel te gaan. We hebben vanmiddag al warm gegeten dus we besluiten om wat kleins op de kamer te eten. We hebben nog brood, knäckers, beleg en bananenbrood en dit samen met een kopje thee is prima. Ondertussen proberen we ook ons meisje te bellen omdat we haar de hele dag niet gesproken hebben, maar die geeft ‘niet thuis’. Natuurlijk vinden we dat heel jammer, we hadden graag geweten wat ze vandaag gedaan heeft en ook willen vragen wat de status an haar ‘probleem’ van vanmorgen is. “Misschien ligt ze al in bed want het is daar een uur later. Dat zou kunnen we zullen het morgen wel horen”.
Om de dag af te sluiten en om al wat rozig te worden voor het slapen, gaan we nog even naar de spa die we ook vandaag weer voor ons alleen hebben. Daarna douchen we ons, drinken we een theetje en nemen we nog een keer de dag door. Wat hebben we weer veel schitterende en indrukwekkende dingen gezien. Sommige dingen zo mooi dat het niet in woorden te vatten is.
En net als we willen gaan slapen belt ons meisje, ze is net terug van een feestje met de zwemmers. Dat had ze inderdaad vanmorgen verteld maar dat waren we alweer vergeten (we moeten ook zoveel onthouden). Ze was erg enthousiast maar ook onder de indruk. Er is door sommigen blijkbaar zoveel gedronken dat ze niet meer op eigen benen konden staan. Natuurlijk vragen we of zij ook gedronken heeft, maar dat is gelukkig niet het geval. Als ik vraag wat ze dan wel gedronken heeft, “niks want er was alleen maar alcohol. Okay … Nou fijn dat je dan verstandig bent geweest”. Daarna hebben we het nog even kort over haar Apple ‘probleem’ dat nog niet is opgelost maar zeker goed komt. Dan wensen we haar “welterusten” en hangen op. Zij is moe en wij ook.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 174
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => West Yellowstone
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/654_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => yellowstone-park-dag-3-the-lower-loop
)
[35] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109264
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-24
[photoRevision] => 0
[title] => Dag 2 Yellow Stone NP .... The Upper Loop....
[message] => De spa van gisterenavond heeft ons klaarblijkelijk weer goed gedaan want ook vannacht slapen we de uren die we slapen als een roosje. Vanmorgen om 07.25u (l.t.) wordt ik in mijn ‘eigen”’bed wakker en eerlijk is eerlijk een heel bed voor jezelf is ook wel eens lekker. Aan de andere kant hoor ik ook al wat gedraai en geritsel wat betekend dat Roel ook aan het wakker worden is. We horen en zien dat er buiten al genoeg bedrijvigheid is, maar wij doen het even rustig aan.
We wassen ons en terwijl we ons aan het aankleden zijn, komt er een berichtje van ons meisje binnen. Ze geeft aan vannacht gelukkig wat beter geslapen te hebben dan gisterennacht. We besluiten om haar te bellen zodat we haar al eventjes gezien en gesproken hebben alvorens zij en wij aan de dag beginnen. Ze kan het vanmorgen rustig aan doen en hoeft ‘pas’ om 12.00u (.t.) acte de presents te geven, daarna heeft ze wel een middag vullend programma en vanavond is er een feest op de campus. Het is dus nog maar de vraag of we haar straks nog te spreken krijgen. Nadat we hebben opgehangen doen we een (zoveelste) poging om Bomma te bellen. We hebben haar vanmorgen al even kort gesproken maar nadat de verbinding is weggevallen krijgen we haar niet meer aan de lijn. “Het is een drama, Bomma en mobiele telefoons”.
Het is inmiddels 09.00u (l.t.) en dus de hoogste tijd om naar de ontbijtzaal gegaan. Deze is gelegen naast de receptie in een aparte zaak. Het is er (lett. en fig.) berengezellig ingericht. We krijgen een plaatsje in een hoekzitje aangewezen endar is helemaal prima want zo hebben we mooi het overzicht. We kunnen kiezen uit ‘alla card’ of het buffet, we kiezen voor het buffet. Onze waiter (volgens mij een skileraar die in de zomer hier moet werken in de bediening en in de winter les of tours mag geven) is namelijk een beetje onwennig. Hij schenkt ons elk een joekel van een mok koffie in (“uhhh maar ik wil thee”) en verteld ons hoe het buffet werkt (“alsof we dat niet zouden weten maar wel lief). Gelukkig is het niet druk en hoeven we niet zo als in Salt Lake City aan te schuiven en bijna vechten om een snee brood of wat muesli. Het ontbijtje smaakt heerlijk en “ja” ik heb ook een joekel van een mok thee gekregen en Roel heeft zich vrijwillig opgeofferd voor mijn mok koffie.
Terug op de kamer poetsen we onze tanden, doen nog 1x een poging of we Bomma nu aan de lijn krijgen wat niet lukt, pakken onze spullen bijelkaar en zijn klaar voor vertrek en een nieuwe dag in Yellowstone Park. Om 10.00u (l.t.) verlaten we de parking en rijden we terug naar de West-enterance van het park waar we kort moeten aanschuiven in de file om binnen te rijden.
Als we bij het punt komen waar we gisteren de Elken zagen, is het weer langzaam rijden en vragen we ons oprecht af wat er te zien gaat zijn. Immers die zijn op dit tijdstip allang weer terug naar boven de bossen in. Hele groepen mensen zien we naar boven kijken maar er is, buiten bomen en heel veel stenen niks te zien.
We rijden door en onze 1e stop is bij de “Gibbon Falls’ (GF) die gelegen is langs de Grand Loop Road en een hoogte heeft van ongeveer 26mtr. We wandelen een stuk over de Gibon Falls Trail waarna we een mooi overzicht hebben over de waterval. Het valt ons op dat er in en rondom de waterval veel afvalhout ligt en we vragen ons af of de natuur dit moet opruimen of dat dit door de mens wordt gedaan.
Van de G.F. rijden we door om vervolgens te stoppen bij het ‘Beryl Spring Basin’. De ‘Beryl Spring is één van de heetste (93-94gr Cel.) en meest indrukwekkende bronnen in het park. Als we de geiser naderen komt ons de geur van rotte eieren al tegemoet. De geiser zelf ziet eruit als mijn stoomstrijkijzer als ik dit heb gebruikt en de stoom aflaat. We hebben het snel gezien, zijn we misschien al verwend na gisteren?.
We vervolgen onze weg tot aan de “Artists Painpots’. Deze borrelende modderpoelen en warmtebronnen danken hun naam aan de veelkleurige modder en minerale afzettingen die hier te zien zijn. De modderpoelen veranderen van kleur afhankelijk van mineralen, bactieriën en de hoeveelheid water; van wit en grijst tot roze, geel en rood. Het lijkt alsof de kunstenaar hier zijn verfpalet heeft uitgespreid. Via de mooie trail die is aangelegd lopen we langs de verschillende basins tot aan het ‘look-over-point’ van waaraf we een mooi totaal overzicht hebben. Wat blijft fascineren is hoe het mogelijk is dat tussen de bossen met op de achtergrond de prachtige Rockies deze vlaktes met kokende basins zijn ontstaan.
Terug in de auto vervolgen we onze weg richting de ‘Mammoth Hot Springs’. We passeren bij het “Norris Geyser Basin’ maar besluiten dit even (lett.) links van ons te laten liggen. Als we de ‘Gibsson River’ oversteken zien we in het gras een joekel van een Bisson liggen. Hij ligt zo stil dat we even twijfelen of het een echte of een nagemaakte is, maar we kunnen ons ook niet voorstellen dat ze hier een opmaak Bison neerleggen. Ik besluit gaan te kijken en net als ik tot redelijk dichtbij ben geraakt, begint achter mij een bejaarde rangster met haar kraaienstem te roepen “don’t go closer, close enough” en begeeft mijn camera het (lees: batterij leeg). Is dat even balen.
We rijden verder en komen langs de ‘Roaring Mountain’; een indrukwekkende en enigszins mysterieuze plek die je het beste kunt omschrijven als een berghelling vol fumarolen (stoomopeningen). We stoppen even om te kijken en een foto te maken en rijden vervolgens weer verder. Opeens voor ons beginnen auto’s te remmen en dat betekent ‘Wildlife’. Aan de linkerkant van de weg staat een kudde Elken tegen de rotsten op maar onder aan de weg staat de ‘Opper Elke’ met z’n prachtige gewei. Omdat we eigenlijk al wat te ver gereden zijn, zetten we de auto enigszins onhandig en gevaarlijk aan de kant. Maar … alles voor het perfecte plaatje. Opper Elk neemt zijn tijd en staat op z’n gemakje tegrazen met z’n hoofd (en dus gewei) naar beneden. Inmiddels staat er een file aan auto’s die dit allemaal willen vastleggen en er zijn zelfs mensen die gewoon voor Opper Elk stoppen en totaal geen rekening houden met de mensen aan de overkant van de weg. Je merkt dan ook dat er bij sommigen wat onvrede ontstaat en dat snap ik. Opeens stapt er iemand uit een auto en begint te roepen, dusdanig dat Opper Elk ervan schrikt en zijn hoofd omhoog doet. En niet dat moment heb ik kunnen vastleggen en dus hebben we mr. Opper Elk met z’n gewei mooi op de foto.
Ongeveer 5’ later bereiken we de ‘Uper Mammoth Hot Springs’ (UMHS) We parkeren de auto en beginnen te wandelen als we er al snel achterkomen dat we de auto veel verder hadden kunnen meenemen en dus besluit Roel om de auto op te halen terwijl ik al rustig verder loop. Als snel wordt mij duidelijk waarom deze Hot Spring “Mammoth heet. Het is een immens grote vlakte uit terrassen opgebouwd en bestaande uit zout en lava. En als je van de geur van rotte eieren houdt, dan kom je je hier aan je trekken. Roel is inmiddels ook aangesloten en we lopen samen eerst het bovenste en dan het onderste rondje. Het is en blijft waanzinnig om te zien en te horen hoe de aarde hier ‘kookt’. Vervolgens halen we de auto op en maken een `Geiser Safaril’ om het Uper gedeelte te verlaten.
Van de UMHS rijden we door naar de ‘Lower Mammoth Hot Springs’ maar voordat we die gaan bekijken rijden we eerst een heel klein stukje verder tot in het ‘Mammoth’ (wat geen echt dorpje is) om een bakkie te halen en wat te eten want het is al 14.00u (l.t.). We stoppen bij de ‘Yellowstone General Store’ omdat we inmiddels weten dat daar de bakkies goed (en groot) zijn. Ook nemen we er allebei een hot-dog bij. Onze lunch is deze keer “all the way American”. Even laden we het motortje op want wat we allemaal zien aan natuurschoon is bijna niet te bevatten en dan heb ik het nog niet over de weidsheid van dit land. Niet normaal gewoon!.
Met onze buikjes weer gevuld en de nodige dosis cafeïne gaan we weer on-route en stoppen dus als 1e bij de ‘Lower Mammoth Hot Springs’ waar we ons oa. vergapen aan de ‘Canary Spring’ en de geur van zout en zwavel oftewel rotte eieren nogmaals tot ons nemen. De ‘Canary Spring ontleent zijn naam aan de gele tinten die vaak te zien zijn en veroorzaakt worden door thermofiele bacteriën die in het water leven. Het geel wordt versterkt door het wilt kalksteen en contrasterende oranje en bruine afzettingen. Persoonlijk begin ik nu wel langzaam klaar te worden en gelukkig heeft manlief dat ook. Dat komt dan goed uit want we rijden nu verder naar ‘Tower Roosevelt’.
Onderweg spotten we nog 2x bizons. De 1e keer liggen er 2 langs de rivier in het gras en Roelie heeft ze meteen geschoten (lett. en fig.). En niet veel verder staat weer zo’n kolos langs de rand van de weg te grazen en boeit het hem niks of er nu 1 of 20 auto’s naast hem stoppen om een foto te maken. Als we bij ‘Calcite Springs’ voorbij komen worden we aangetrokken door de opbouw van de muren (lees: het gesteente). Ik wil daar even een foto van maken maar wordt, als ik uitstap, overweldigd door wat ik zie. Wat een schitterende en adembenemende kloof. Niet te geloven en ook bijna niet te omschrijven. De wanden lijken er wel neergezet terwijl dat natuurlijk niet zo is en zo zijn afgesleten door de eeuwen heen.
Dan bereiken we de parking van ‘Tower Roosevelt’ van waaruit we met een trail de ‘Tower Falls’ (een iconische waterval van 40m die haar naam dankt aan de vulkanische rotstorens die boven de waterval uitsteken) gaan bekijken en op de terugweg even bij het souvenierwinkeltje binnenspringen om te kijken of ze niks moois voor ons meisje hebben; en natuurlijk hebben ze dat. We nemen haar een mooie en warme trui mee die ze in de winter in Sioux Falls goed kan gebruiken en een mooie mok voor op haar kamer. Het is ondertussen al 16.30u (l.t.) een mooie tijd om langzaam koers richting ons hotel te zetten want dat is zeker nog anderhalf uur rijden en dan mogen we geen Wildlife tegenkomen, wat we natuurlijk stiekem wel hopen dat dit wel zo is want daar zijn we toch ook voor hier.
Het uitzicht en de vergezichten die we zien, blijven schitterend. Zo rijden we over een weg met links en rechts dennenbomen en zo kunnen we zover al ons oog het toelaat kijken over de vlaktes met op de achtergrond de Rocky Mountains. En … we spotten ook nog wildlife, een wolf notabene. Hij loopt in een grasland in 1e instantie eigenlijk iets te ver weg maar ons geduld wordt beloond want hij komt beetje bij beetje steeds dichter onze kant uit zodat we hem goed kunnen zien en vastleggen. Inmiddels geeft de navigatie aan dat we ‘pas’ om 17.48u (l.t.) terug bij ons hotel zijn en dan is het te hopen dat we deze keer niet in de file komen bij de Elken oversteekplaats van gisterenavond. Al lijkt ons de kans klein omdat we vanmorgen al hebben gezien dat ze de parking en langs de weg hebben afgezet zodat er geen auto’s kunnen parkeren.
Uiteindelijk zijn we om 17.45u (l.t.) terug op de kamer en we zijn helemaal gaar. Daarom gaan we voordat we gaan eten eerst nog even wat zwemmen en naar de spa. We douchen ons vervolgens en toiletteren ons om rond 19.15u (l.t.) richting het centrum te lopen om te eten. Het is ons gisteren bij Pete’s Pizza [e-38] Pasta zo goed bevallen (qua bediening en snelheid) en het was lekker dat we er vandaag gewoon weer terug gaan. Omdat we buiten willen zitten moeten we even wachten maar ook nu kunnen we weer vrij snel plaatsnemen. Het is vanavond in het algemeen wel een stuk rustiger dan gisterenavond. Vanavond gaan we voor een pizza met een salade en ook dit smaakt weer heerlijk. En voor de prijs hoef je het ook niet te laten, het is een echte aanrader.
Als we terug wandelen naar de kamer brengen we (lees: ik) nog een paar bezoekjes aan wat souvernierswinkels. Ik vind het altijd leuk om gewoon te kijken, Roel vind het vreselijk, “we hebben genoeg kraom” en wacht geduldig buiten. Ik heb nog zin in een toetje en dus trakteer ik mijzelf op een reuze aardbeienmilkshake; het kost een paar dollar (lees: godsvermogen) maar dan heb je ook wat. Terwijl ik sta af te rekenen belt ons meisje, ik druk haar even weg. Terug op de kamer bel ik haar meteen terug “mama was even aan het betalen. Ik dacht wel dat u bezig was, geeft niet nu hebben we elkaar toch aan de lijn”. Als eerste heeft ze een paar vragen over de was, wat ze met wat mag en kan wassen. Ik leg haar dit uit en hoop dat het goed gaat. Ook maak ik haar duidelijk dat ze voorzichtig moet zijn met de droger omdat daarin alles krimi. Niet dat ze haar nieuwe Augustana trui erin stopt en dat hij als babytruitje eruit komt. We kletsen bij over onze en haar dag. Die van haar was niet echt spectaculair en bestond vooral uit diverse bijeenkomsten waar ze verplicht naartoe moesten. En vanavond was er ‘Blokfeest’ maar dat vond ze niet echt super. Daarom ging ze dan maar optijd slapen zodat ze morgen weer fit is. We wensen haar “welterusten en tot morgen”.
Eindelijk tijd om van mijn milkshake te genieten, die ondanks dat hij al even staat nog steeds top is en overheerlijk smaakt. Je proeft dat hij over vers is wat ook mag voor zoveel geld. Roel maakt in de tussentijd een theetje en tokkelt wat op zijn gsm terwijl ik met het verslag aan de gang ga. We kunnen weer terugkijken op een zeer mooie en geslaagde dag. Op naar morgen!.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 227
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => West Yellowstone
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/538_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => dag-2-yellow-stone-np-the-upper-loop
)
[36] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109256
[userId] => 417970
[countryId] => 196
[username] => Nathaliehagenstein
[datePublication] => 2025-08-24
[photoRevision] => 11
[title] => Backstreet’s Back…... In Vegas!
[message] => Met voor ruim 33 dagen aan kleding en schoenen, vertrokken mijn zusje en ik voor 6 dagen naar Las Vegas. Met als hoofddoel de Backstreet Boys zien in het mooie Sphere, maar daarnaast natuurlijk vooral quality time samen.
In de eerste instantie twijfelde ik nog, voornamelijk omdat ik dit jaar nog niet langer dan 3 weken aaneengesloten in Nederland ben geweest, maar….. na 3 liedjes van De Backstreet Boys gehoord te hebben en 1638 instareels van mijn zusje te hebben ontvangen was ik om: we gaan!!!
Toen we aankwamen in het hotel (wij sliepen in Wynn-Encore, een beetje aan het begin van de strip), rook het naar sigaren en sigaretten. Wij zijn het helemaal niet meer gewend, maar in de casino’s mag er gewoon nog gerookt worden. En sinds wiet legaal is (2017) in Las Vegas, hoefden we de signature geur van Amsterdam ook niet te missen.
De kamer was fantastisch, een heerlijk bed, mooie badkamer, heel ruim maar het allerleukste van alles: we hadden Alexa! Dus het eerste uur kwam ik mijn kamer niet uit. Spelen met Alexa it was! ‘Alexa, open the drapes’, ‘Alexa, close the drapes’, ‘Alexa, turn on Backstreet’s back’, ‘Alexa, turn off the lights’. En zo kwam ik de eerste avond jetlag wel door.
Met 43 graden overleefden we ook de eerste dag. Na meerdere keren in Dubai te zijn geweest dacht ik gewend te zijn aan woestijn hitte, maar hier was ik echt een gecremeerde rollade in de oven. Dus we lagen bij het zwembad. Alle bedjes lagen volop in de zon, het was rustig aan het zwembad. Wil je een parasol erbij? Dat kan voor 150 dollar.
We begonnen onze dagen eigenlijk vrijwel altijd winkelend. Alle hotels op de strip hebben een eigen mall (in het hotel) met winkels, van Zara tot Chanel en van Louis Vuitton tot H [e-38] M een ander vreselijk arrogant merk met een H ;-). Omdat het overdag zo warm was en de hele dag in de zon liggen geen optie was, kon je uren en uren slenteren (lees: snel lopen – want ik houd niet van slenteren) in The Venetian, Bellagio, Caesars Palace en de grote mall tegenover ons hotel: Fashion Show.
Elke dag loop je hier minimaal 10.000 stappen want de hotels zijn zo groot. Het is er ook altijd druk. Je kunt in de hotels 24 uur per dag gokken, dus er is altijd wel wat te doen of te beleven. Je kunt de welbekende ‘Strip’ doorlopen in de airco, door alle hotels/shopping malls heen. De één nog mooier, groter en gekker dan de ander. Van achtbanen in het hotel (New York New York) tot met een gondel door het hotel heen (The Venetian)…. Vegas has it all.
We hebben heerlijk gegeten bij STK, een steakhouse in hey Cosmopolitan hotel, waar je een extra korst op je vlees kunt bestellen, bijvoorbeeld een ‘extra peppercorn crust’. Maar ook het uitzicht vanaf restaurant Lago is mooi (eten vond ik minder). Je kijkt dan op de fontein voor het Bellagio hotel, die elke 15 minuten op een ander nummer ‘speelt’. Als ik mijn zusje blij wilde maken gingen we lunchen of dineren (en dan het liefst de ene dag lunchen en de andere dag dineren) bij restaurant Red 8 (Chinees restaurant in The Wynn), waar we steevast hetzelfde bestelden: black pepper beef, dumplings van garnalen, witte rijst en gebakken rijst met garnalen.
Op vrijdag, de dag voor het Backstreetboys concert huurden we een Mustang cabrio en maakten we Amerikaanse wegen onveilig (althans, Naomi – ik zat er gewoon naast om content te maken). We reden vanuit Vegas ongeveer een half uur naar de Hoover Dam.
Deze dam ligt op de grens van Nevada en Arizona en houdt de Colorado River tegen. Hierdoor ontstond Lake Mead en dit is het grootste stuwmeer van de VS. De dam voorziet miljoenen mensen in Nevada, Arizona en Californië van elektriciteit en water. Schijnbaar was er voor de bouw van de Hoover Dam (tussen 1931-1936) meer dan 3,25 miljoen kubieke meter nodig, wat gelijk staat aan het aantal beton dat je nodig hebt om een snelweg van San Francisco naar New York te leggen. Het is ook echt een gigantisch bouwwerk.
Met de auto reden we door naar een shopping outlet, aten we Naomi’s favo ontbijt, lunch en diner bij In ’n Out burger, gingen we naar Target (want hey, je bent niet in Amerika geweest als je niet een hamburger eet en naar Target gaat) en reden we naar het Las Vegas ’sign’ want een dag geen foto gemaakt is een dag niet geleefd.
We eindigden de middag met het dak open over de strip. Even snel eten en Naomi was klaar om te gokken en ik was klaar om een helikopter vlucht te maken boven the strip. Avond uitzicht op de Sphere en de Bellagio fontein van bovenaf zien: ik was benieuwd.
Ik zat naast de piloot wat zowel spannend was (want wat als ik met mijn been een ‘crash’ button aantik) als fijn (meer overzicht, het gevoel hebben dat ik zelf de controle heb, ondanks dat ik helemaal niks kan in dat blik). Op het moment dat ik de Sphere zag met de Backstreet Boys promo met die duizenden lichtjes wist ik: morgen wordt on ze beste dag!
The Sphere is een rond gebouw en is pas geopend in 2023 en is het grootste bolvormige gebouw ter wereld. De buitenkant van de bol wordt verlicht door 1,2 miljoen programmeerbare LED lampjes, waardoor de Sphere vooral ’s avonds vanuit alle hoeken van de strip wel opvalt, dus zeker vanuit de helikopter.
Tijdens de dag van het concert hadden we niet alleen de outfit al helemaal klaar (Naomi had gepersonaliseerde Backstreet Boys Vegas jasjes voor ons gemaakt), maar hadden we ook een afspraak bij Sephora voor onze make-up en bij de Dry Bar voor ons haar. Ready, set, GO! De Sphere was indrukwekkend van dichtbij en van binnen. We zaten in vak 204, vrijwel één van de betere vakken voor goed uitzicht: het midden van het midden.
De avond was FANTASTISCH. Eigenlijk niet eens in woorden uit te drukken. De sfeer, de muziek, de show in 4D (onze stoelen bewogen mee toen we gelanceerd werden in een raket). Het was onvergetelijk en hoe ik het ook zou omschrijven, ik kan het niet genoeg betekenis geven. Zie foto’s!
Omdat we helemaal ‘pumped’ waren over hoe we het concert vonden hebben we de volgende ochtend spontaan weer kaartjes geboekt (ja, die waren er nog in de resell) en zijn we nog een keer gegaan: dit keer staan, eigenlijk vooral dansend en zingend. Er zal niet snel meer iets komen wat dit kan overtreffen, dat is één ding dat ik zeker weet!
De laatste dag spendeerden we bij het zwembad van het hotel. Al huilend verliet ik de hotelkamer: waarom moesten we hier weg?? (Aan m'n bankrekening te zien werd dat op zich snel duidelijk). Het was een onvergetelijke sister trip en dit gaan we zeker nog een keer doen. Als het aan mij ligt volgende maand (als het aan mijn bankrekening ligt over 3 jaar).
Echt blij dat ik dit met mijn zusje kon doen en blij dat zij er was om mij deze week te begeleiden. Zonder haar lag mijn mobiel nog op 6 verschillende openbare toiletten, oa. die van luchthaven, toen ik al door de security heen was (en zwaar gefouilleerd werd omdat er nog een papieren zakdoek in mijn broekzak zat). Ging ik altijd naar links waar we naar rechts moesten, liep ik regelmatig de winkel uit, dezelfde kant op als waar we vandaan kwamen, en kon ik mijn weg naar de hotelkamer geen enkele dag meer terug vinden.
Naomi, thanks for keeping me alive [e-2764]
LOVE YOU FOREVER!
Op naar de volgende trip samen.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-03-02 11:07:21
[totalVisitorCount] => 179140
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 188
[author] => Nathalie
[cityName] => Las Vegas
[travelId] => 530727
[travelTitle] => Las Vegas
[travelTitleSlugified] => las-vegas
[dateDepart] => 2025-08-12
[dateReturn] => 2025-08-19
[showDate] => yes
[goalId] => 6
[goalName] => Een korte vakantie
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/verenigde-staten,las-vegas
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/417/970_50x50.jpg?r=11
[titleSlugified] => backstreet-s-back-in-vegas
)
[37] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109255
[userId] => 417970
[countryId] => 196
[username] => Nathaliehagenstein
[datePublication] => 2025-08-24
[photoRevision] => 11
[title] => Backstreet’s Back…... In Vegas!
[message] => Met voor ruim 33 dagen aan kleding en schoenen, vertrokken mijn zusje en ik voor 6 dagen naar Las Vegas. Met als hoofddoel de Backstreet Boys zien in het mooie Sphere, maar daarnaast natuurlijk vooral quality time samen.
In de eerste instantie twijfelde ik nog, voornamelijk omdat ik dit jaar nog niet langer dan 3 weken aaneengesloten in Nederland ben geweest, maar….. na 3 liedjes van De Backstreet Boys gehoord te hebben en 1638 instareels van mijn zusje te hebben ontvangen was ik om: we gaan!!!
Toen we aankwamen in het hotel (wij sliepen in Wynn-Encore, een beetje aan het begin van de strip), rook het naar sigaren en sigaretten. Wij zijn het helemaal niet meer gewend, maar in de casino’s mag er gewoon nog gerookt worden. En sinds wiet legaal is (2017) in Las Vegas, hoefden we de signature geur van Amsterdam ook niet te missen.
De kamer was fantastisch, een heerlijk bed, mooie badkamer, heel ruim maar het allerleukste van alles: we hadden Alexa! Dus het eerste uur kwam ik mijn kamer niet uit. Spelen met Alexa it was! ‘Alexa, open the drapes’, ‘Alexa, close the drapes’, ‘Alexa, turn on Backstreet’s back’, ‘Alexa, turn off the lights’. En zo kwam ik de eerste avond jetlag wel door.
Met 43 graden overleefden we ook de eerste dag. Na meerdere keren in Dubai te zijn geweest dacht ik gewend te zijn aan woestijn hitte, maar hier was ik echt een gecremeerde rollade in de oven. Dus we lagen bij het zwembad. Alle bedjes lagen volop in de zon, het was rustig aan het zwembad. Wil je een parasol erbij? Dat kan voor 150 dollar.
We begonnen onze dagen eigenlijk vrijwel altijd winkelend. Alle hotels op de strip hebben een eigen mall (in het hotel) met winkels, van Zara tot Chanel en van Louis Vuitton tot H[e-38]Men een ander vreselijk arrogant merk met een H. Omdat het overdag zo warm was en de hele dag in de zon liggen geen optie was, kon je uren en uren slenteren (lees: snel lopen – want ik houd niet van slenteren) in The Venetian, Bellagio, Caesars Palace en de grote mall tegenover ons hotel: Fashion Show.
Elke dag loop je hier minimaal 10.000 stappen want de hotels zijn zo groot. Het is er ook altijd druk. Je kunt in de hotels 24 uur per dag gokken, dus er is altijd wel wat te doen of te beleven. Je kunt de welbekende ‘Strip’ doorlopen in de airco, door alle hotels/shopping malls heen. De één nog mooier, groter en gekker dan de ander. Van achtbanen in het hotel (New York New York) tot met een gondel door het hotel heen (The Venetian)…. Vegas has it all.
We hebben heerlijk gegeten bij STK, een steakhouse in hey Cosmopolitan hotel, waar je een extra korst op je vlees kunt bestellen, bijvoorbeeld een ‘extra peppercorn crust’. Maar ook het uitzicht vanaf restaurant Lago is mooi (eten vond ik minder). Je kijkt dan op de fontein voor het Bellagio hotel, die elke 15 minuten op een ander nummer ‘speelt’. Als ik mijn zusje blij wilde maken gingen we lunchen of dineren (en dan het liefst de ene dag lunchen en de andere dag dineren) bij restaurant Red 8 (Chinees restaurant in The Wynn), waar we steevast hetzelfde bestelden: black pepper beef, dumplings van garnalen, witte rijst en gebakken rijst met garnalen.
Op vrijdag, de dag voor het Backstreetboys concert huurden we een Mustang cabrio en maakten we Amerikaanse wegen onveilig (althans, Naomi – ik zat er gewoon naast om content te maken). We reden vanuit Vegas ongeveer een half uur naar de Hoover Dam.
Deze dam ligt op de grens van Nevada en Arizona en houdt de Colorado River tegen. Hierdoor ontstond Lake Mead en dit is het grootste stuwmeer van de VS. De dam voorziet miljoenen mensen in Nevada, Arizona en Californië van elektriciteit en water. Schijnbaar was er voor de bouw van de Hoover Dam (tussen 1931-1936) meer dan 3,25 miljoen kubieke meter nodig, wat gelijk staat aan het aantal beton dat je nodig hebt om een snelweg van San Francisco naar New York te leggen. Het is ook echt een gigantisch bouwwerk.
Met de auto reden we door naar een shopping outlet, aten we Naomi’s favo ontbijt, lunch en diner bij In ’n Out burger, gingen we naar Target (want hey, je bent niet in Amerika geweest als je niet een hamburger eet en naar Target gaat) en reden we naar het Las Vegas ’sign’ want een dag geen foto gemaakt is een dag niet geleefd.
We eindigden de middag met het dak open over de strip. Even snel eten en Naomi was klaar om te gokken en ik was klaar om een helikopter vlucht te maken boven the strip. Avond uitzicht op de Sphere en de Bellagio fontein van bovenaf zien: ik was benieuwd.
Ik zat naast de piloot wat zowel spannend was (wat als ik met mijn been een ‘crash’ button aantik) als fijn (meer overzicht, het gevoel hebben dat ik zelf de controle heb, ondanks dat ik helemaal niks kan in dat blik). Op het moment dat ik de Sphere zag met de Backstreet Boys promo met die duizenden lichtjes wist ik: morgen wordt on ze beste dag!
The Sphere is een rond gebouw en is pas geopend in 2023 en is het grootste bolvormige gebouw ter wereld. De buitenkant van de bol wordt verlicht door 1,2 miljoen programmeerbare LED lampjes, waardoor de Sphere vooral ’s avonds vanuit alle hoeken van de strip wel opvalt, dus zeker vanuit de helikopter.
Tijdens de dag van het concert hadden we niet alleen de outfit al helemaal klaar (Naomi had gepersonaliseerde Backstreet Boys Vegas jasjes voor ons gemaakt), maar hadden we ook een afspraak bij Sephora voor onze make-up en bij de Dry Bar voor ons haar. Ready, set, GO! De Sphere was indrukwekkend van dichtbij en van binnen. We zaten in vak 204, vrijwel één van de betere vakken voor goed uitzicht: het midden van het midden.
De avond was FANTASTISCH. Eigenlijk niet eens in woorden uit te drukken. De sfeer, de muziek, de show in 4D (onze stoelen bewogen mee toen we gelanceerd werden in een raket). Het was onvergetelijk en hoe ik het ook zou omschrijven, ik kan het niet genoeg betekenis geven. Zie foto’s!
Omdat we helemaal ‘pumped’ waren over hoe we het concert vonden hebben we de volgende ochtend spontaan weer kaartjes geboekt (ja, die waren er nog in de resell) en zijn we nog een keer gegaan: dit keer staan, eigenlijk vooral dansend en zingend. Er zal niet snel meer iets komen wat dit kan overtreffen, dat is één ding dat ik zeker weet!
De laatste dag spendeerden we bij het zwembad van het hotel. Al huilend verliet ik de hotelkamer: waarom moesten we hier weg?? (Aan mn bankrekening te zien werd dat op zich snel duidelijk). Het was een onvergetelijke sister trip en dit gaan we zeker nog een keer doen. Als het aan mij ligt volgende maand (als het aan mijn bankrekening ligt over 3 jaar).
Echt blij dat ik dit met mijn zusje kon doen en blij dat zij er was om mij deze week te begeleiden. Zonder haar lag mijn mobiel nog op 6 verschillende openbare toiletten, oa. die van luchthaven, toen ik al door de security heen was (en zwaar gefouilleerd werd omdat er nog een papieren zakdoek in mijn broekzak zat). Ging ik altijd naar links waar we naar rechts moesten, liep ik regelmatig de winkel uit, dezelfde kant op als waar we vandaan kwamen, en kon ik mijn weg naar de hotelkamer geen enkele dag meer terug vinden.
Naomi, thanks for keeping me alive [e-2764]
LOVE YOU FOREVER!
Op naar de volgende trip samen.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-03-02 11:07:21
[totalVisitorCount] => 179140
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 124
[author] => Nathalie
[cityName] => Las Vegas
[travelId] => 530727
[travelTitle] => Las Vegas
[travelTitleSlugified] => las-vegas
[dateDepart] => 2025-08-12
[dateReturn] => 2025-08-19
[showDate] => yes
[goalId] => 6
[goalName] => Een korte vakantie
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/366_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/417/970_50x50.jpg?r=11
[titleSlugified] => backstreet-s-back-in-vegas
)
[38] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109252
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-23
[photoRevision] => 0
[title] => Van Teton NP naar Yellowstone NP ....
[message] => Het zwemmen en de spa hebben ons goed gedaan want we slapen vannacht als een roosje. Rond 07.20u (l.t.) worden we wakker en na wat ge-oeiert te hebben en ochtendgymnastiek staan we om 07.55u (l.t.) op. We wassen ons en kleden ons aan en terwijl Roel begint met het ontbijt klaar te maken, maak ik al een start met het opnieuw inruimen van de koffers want vandaag hebben we weer een reisdag. We verlaten Grand Teton National Park en rijden richting Yellowstone. Maar eerst lekker ontbijten en kijken of we ons meisje nog aan de lijn krijgen want ze heeft laten weten vannacht niet zo goed geslapen te hebben omdat er veel lawaai op de gang was.
Rond 9.20u (l.t.) staan we op het punt van vertrek (Netje heeft het goed gedaan want Roelie wilde om uiterlijk 10.00u vertrekken en dat hebben we dus ruim gehaald) als ons meisje belt. Ze is klaar met ontbijten en is nu op haar kamer in afwachting van het introductieprogramma dat dadelijk gaat starten. Ze verteltons dat het momenteel een ‘gekkenhuis’ is met alle 1e jaars die komen en wat ze allemaal meebrengen. Ook zijn de kamerdeuren en gangen extra versiert wat waarschijnlijk het lawaai is geweest gisterenavond en vannacht. We adviseren haar om, als ze nog even de tijd heeft, nog een dutje te doen omdat het vandaag ook weer een intensieve dag gaat worden. “Dat is misschien wel slim ja”. We geven haar een virtuele knuffel en hangen op. De afgelopen dagen zijn intensief voor haar geweest en ze is continue bezig gehouden. Nu er even een moment van “wat moet ik nu doen” is, voelen we dat er gemis is en dat mag. Deze momenten zullen er (waarschijnlijk) nog wel meer komen de komende weken.
Om 09.35u (l.t.) checken we uit en verlaten onze kamer. We hebben een paar mooie en fijne dagen gehad hier in ‘Parkway Inn of Jackson Hole’.We rijden richting het Grand Teton N.P. maar slaan een stuk voor de ingang af naar rechts. We maken de lus die we gisteren, na ons bezoek aan Jenny Lack, hebben gemaakt vandaag in omgekeerde. Reden: we hopen toch nog wat ‘wildlife’ te spotten. Als we een kleine 5’ op de lus zitten komt er ineens een weggetje naar links. De ranger die Roel gisteren gesproken heeft in het VC heeft hem verteld dat de kans op wildlife hier aanwezig is maar dat het wel ‘off-road’ is. En voor off-road hebben we eigenlijk niet de geschikte auto maar we nemen toch het risico en buigen af. Rustig rijdend kijken we goed om ons heen over de vlaktes als ik opeens (in de verte) een zwarte bol van de heuvels af zie komen. “Is dat ‘Bruinte de Beer’ waar we 2 jaar geleden naar opzoek zijn geweest?” .We rijden wat verder en weten het dan zeker, “het is Bruintje”. Roel pakt snel de camera en legt vast wat hij nog vast kan leggen want hij gaat zo snel naar beneden om vervolgens in de bosjes te verdwijnen. We zijn er even stil van … we hebben dan toch Bruintje gezien.
We rijden rustig verder want het is echt off-road als Roel (hij heeft hier echt oog voor) in de verte iets ziet bewegen op de vlakte bij het gras; het is een Elk. De auto wordt aan de kant gezet en we stappen uit om er een paar mooie schotjes van te maken. We rijden verder in de richting van waar we gisteren Mr. Moose hebben gezien als er plotseling een ketting over de weg hangt en we niet meer verder kunnen. “Hebben wij weer”, het wordt dus draaien en dezelfde ellendige weg terug. Eenmaal terug op de doorgaande weg vervolgen we onze lus en komen eerst langs de plek waar we Mr. Moose gisteren hebben gezien. Helaas hij heeft zijn badje verlaten en is vertrokken. Verder op de route komen we weer langs de plek waar gisteren de Bizons stonden en die staan er nu nog steeds alleen veel en veel dichter langs de wegkant. Natuurlijk houden we hier halt om plaatjes te schieten en om te genieten. We zien nu duidelijk dat het een kudde is met mama’s, papa’s en kalfjes.
Om 12.10u (l.t.) rijden we, nadat onze parkpas en passen zijn gecontroleerd, de poorten van Teton uit en Yellowstone N.P. binnen en de natuur die we dan zien is meteen adembenemend. Watervallen, kloven, ruige natuur. We rijden van uitkijkpunt naar uitkijkpunt want alles is even mooi. We hebben zelfs het gevoel punten te herkennen van onze 1e reis samen 21 jaar geleden.
Rond 13.00u (l.t.) naderen we ‘Grand Village’ en is het de hoogste tijd voor een bakkie. Even buigen we af van de hoofdweg om in een nieuw aangelegd gebied te komen volledig ingericht voor de toeristen. Aan de parkings te zien kan het er heel druk worden maar gelukkig is het er nu heel rustig. We gaan bij de ‘Grand Village Groosery Shop’ naar binnen waar we eerst in een gezellig souvenir gedeelte komen en van waaruit je kunt doorlopen naar de cafetaria. Er worden 2 bakkies besteld en een sandwich PB[e-38]J.; “Joost mag weten wat het is, maar het klinkt leuk. De medewerkster laat weten dat als ze “Hotspring” roepen onze bestelling klaar is. Het is weer eens wat anders dan je naam doorgeven en hotspring past wel bij ons of toch bij mij. De bakkies zijn reuzen en de sandwich PB[e-38]J smaakt heerlijk maar het is gewoon een ordinaire bruine boterham met pindakaas en aardbeien jam. “Natuurlijk PB is peanutbutter en Jelle is jam. Goedemorgen dit hadden we zelf ook nog kunnen bedenken”.Ik kende de combinatie niet, maar het is wel een aanrader.
Om 13.05u (l.t.) verlaten we Grand Village en gaan op weg naar ‘ Upper Geyser Basin’. Onderweg genieten we volop van de adembenemende natuur en stoppen we nog even bij de ‘Lewis Falls’, een schilderachtige waterval met een hoogte van ongeveer 30mtr. Rond 13.35u (l.t.) komen we aan bij het ‘Uper Geyser Basin’ (UGB) en wie zien dat we niet alleen zijn. De parkeerplaats staat afgeladen vol en het is zoeken naar een plaatsje. Als we dit hebben gevonden lopen we richting het geiser gebied. We komen als 1ste bij de ‘Old Faithful’ geiser en er zitten al een hoop mensen te wachten op de uitbarsting. Ook wij zoeken en plaatsje en wachten geduldig af wanneer het gaat gebeuren. Om 14.10u (l.t) begint de ‘Ouwe Trouwe’, vertaald naar het Nederlands eerst te pruttelen om daarna gigantisch uit te barsten. De ‘Old Faithful’ is een kegelgeiser die op regelmatige basis heet water en stoom de lucht in spuit. Het is een mooi en bijzonder schouwspel om naar te kijken. Het spuiten duurt ongeveer 1-5 min. en dan is het weer voor bij voor ongeveer een uur tot anderhalf uur.
Na het schouwspel van de Old Faithful Geyser lopen we door over de Geyser Hill, waar talloze kleinere geisers en hete bronnen hun eigen ritme hebben. Het water varieert van diepblauw tot melkachtig wit, en overal kringelden stoomwolken omhoog. Hier en daar horen we het gesis of het plotselinge geklots van een geiser die uitbarst. Het pad loopt langs de ‘Firehole River’, waar de ‘Riverside Geyser’ schuin water over het kabbelende rivierwater spuit. Verderop ligt de imposante Grand Geyser, de hoogste voorspelbare geiser ter wereld. We lopen verder langs de ‘Daisy Geyser’, die haar water ritmisch in een schuine hoek spuit, en verder naar de ‘Castle Geyser’, waarvan de kegelvormige toren ons doet denken aan een oud kasteel van steen en mineraal. En tussendoor zijn we vele vele andere geisers en schone palletten van de 150 geisers die in dit gebied liggen. Als we anderhalf uur en 5,1km hebben gewandeld zijn we weer terug bij de Old Faithful Geyser die vlak ervoor weer opnieuw is uitgebarsten. Het rondje door het Upper Geyser Basin heeft een diepe indruk opons achtergelaten. Zoveel mooi en adembenemend (soms lett.) natuurschoon gelegen tussen de dennenbossen, ongelooflijk. Maar het heeft mij, met momenten, ook verdrietig gemaakt. Bij het zien van al dit moois mistte ik ons meisje. Dit zijn dingen die we op reizen ook met haar bezochten en waar ze van kon genieten, en nu nu is ze er niet bij en kunnen we het haar niet laten zien. Ik heb het moeilijk.
Als we terug naar de auto lopen merken we dat de parkeerplaats bijna leeg is. Veel mensen hebben dus gekozen voor een kortere route. We rijden de parking af en vervolgen onze weg richting de ‘West Enterance’. We pakken net een chippie als we opeens aan de linkerkant van de weg een gigantische Bizon uit de bosjes zien opduiken. Roel zet de auto meteen aan de kant en ik spring eruit om foto’s te maken terwijl Roel filmt vanuit de auto. Mister Bizon schijnt zich niet veel van ons aan te trekken en wandelt rustig door. Terwijl ik nog een stukje met hem meeloop, draait Roel de auto zodat we een stukje vooruit kunnen rijden en dan komt hij vanzelf weer bij ons voorbij, als het goed is tenminste en hij niet opeens weer de bosjes in duikt. Ons plan lukt enterwijl ik naast de auto sta, komt hij recht op mij af gelopen en sta ik bijna (lett.) oog in oog met hem. Maar ik ben verstandig en ga toch nog net optijd in de auto zitten want je weet maar nooit. Met het raampje open en een licht verhoogde hartslag komt hij vlak langs de auto afgelopen. Ik kan hem aanraken, maar doe het toch maar niet al is de neiging aanwezig. Wat een gewaarwording en belevenis en dat terwijl we de geisers nog mentaal aan het verwerken waren. Ook nu mis ik ons meisje gigantisch want ze zou dit super hebben gevonden en spannend. Maar ze zou ook hebben gemopperd en 1000x gezegd “mama niet te dicht bij, dat is gevaarlijk”.
De auto wordt opnieuw gekeerd en we vervolgen onze route als we na een tijdje in de verte aan de linker- en rechterzijde van de weg weer een hoop auto’s zien staan. Meestal betekend dit dat er iets te zien is, en dat is er ook. We zijn aangekomen bij het ‘Midway Geyser Basin” en natuurlijk stoppen we hier ook om te gaan kijken. Het Midway Geyser Basin (MGB) is klein in omvang maar enorm indrukwekkend vanwege de kleurrijke en beroemde warmwaterbronnen die er liggen. Ze behoren zelf tot de mooiste van de wereld. De 3 belangrijkste geisers / warmwaterbronnen hier zijn: de ‘Excelsior Geyser Crater’, de ‘Turquoise Pool [e-38] Opal Pool’ en de ‘Grand Prismatic Spring’. Deze laatste warmwaterbron is /-110m breed en 37m diep en is beroemd vanwege de intense kleuren: diepblauw in het midden, omringd met ringen van groen, geel, oranje en rood. Ook nu weer kijken we onze ogen uit en weten we niet wat we zien. Adembenemend mooi en ongelooflijk wat Moeder Aarde ons allemaal biedt. Als we terug wandelen naar de auto merken we allebei dat we ‘vol’ zitten. Het is ondertussen ook al 17.30u (l.t.) en het is mooi geweest voor vandaag.
We zetten koers richting de West Enterance van het park om op zoek te gaan naar ons hotel. Onderweg worden we echter opgehouden door een kudde Elken die van boven uit de bossen de berg komen afgedaald, een badje nemen in de rivier om vervolgens de weg over te steken om aan de andere kant van de weg op de vlakte te gaan grazen. Ook dit is weer een fantastisch schouwspel wat wij willen vastleggen, maar wij niet alleen. Het overgrote deel van de auto’s die voor ons (en achter ons, maar daar hebben we geen last van) rijden ook waardoor er een gigantische file ontstaat met langzaam rijdend tot stilstaand verkeer. Dit hele gebeuren kost ons zeker 3 kwartier maar het is zeer zeker ook weer de moeite waard.
Het is uiteindelijk 18.30u (l.t.) als we het park uitrijden en op zoek kunnen naar ons hotel. Gelukkig hebben we dat snel gevonden en het meisje aan de receptie van de ‘Three Beer Lodge’ heet ons van harte welkom en vraagt “did you have a nice day?. “Well, we certainly do”. We check in en rijden naar onze kamer die aan de achterkant is gelegen. Ook nu weer is het een schattige, schitterende kamer helemaal in de stijl van de naam van het hotel/motel. We installeren ons en Roel legt al al zijn kabels en stekkers klaar om straks alles te kunnen opladen. Ook stalt hij onze waterkoker uit en vraagt zich dan af “waar is de stekker?. Het zal toch niet waar zien hè, je bent die toch niet vergeten?. Nee, dat kan niet dat ik die vergeten ben” en dus wordt alles afgezocht en op z’n kop gezet, maar geen stekker.
Honger hebben we dus gaan we op pad om te kijken waar we gaan eten. Als snel valt op dat het hier heel toeristisch is en de ene souvernierswinkel naast de andere ligt. “Focus we gaan eerst eten en dan zien we wel verder”. We belanden uiteindelijk bij ‘Pete;s Rocky Mountain Pizza’. Een kleine, gezellige locale pizza zaak. We nemen plaats op het terras en bestelen ons een pasta en een salade en deze zijn beiden heerlijk. Roel wil nog een ijsje als toetje wat we moeten gaan halen aan de overkant bij de ijszaak. Terwijl Roel smult van zijn ijsje lopen we terug naar het hotel. Het is inmiddels al 20.25u (l.t.) en we merken dat het al stiller begint te worden op straat.
Als we op de kamer aankomen belt ons meisje. Ze heeft zich al gedoucht en ligt op bed, bij haar is het immers een uur later. Ze verteld dat ze ook vandaag weer een hele leuke dag heeft gehad. Vandaag is de introductie gestart van alle 1e jaars, dus alle ‘Vicking Babies”. Ze zit in een minder leuke groep wat ze wel jammer vind, “maar ik overleef het wel”. Ze hebben vandaag, nadat de nieuwe 1e jaars eerst hun kamers in orde hebben mogen brengen, een kennismakingsspel gedaan, een groepsfoto gemaakt, diverse activiteiten, een Italiandate met eten en drinken en tot slot ’s avonds met z’n allen film gekeken in het ijshockey stadion. Dit laatste was echt “gaaf” en heel gezellig. Nadat we hebben opgehangen besluiten Roel en ik nog even naar de Spa te gaan. Dit heeft ons gisteren goed gedaan en hopelijk vandaag ook. Na het Spa bezoek, douchen we ons af, drinken nog een theetje, Roel scrollt wat op het internet, ik schrijf het verslag en kruipen dan ons bedje in. Voor het eerst deze vakantie gaan we apart slapen. Dit vanwege het feit dat deze bedden te klein zijn voor 2 personen (volgens Roel)”.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 157
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => West Yellowstone
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/354_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => van-teton-np-naar-yellowstone-np
)
[39] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109239
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-22
[photoRevision] => 0
[title] => Teton Nationaal Park ...
[message] => We hebben vannacht voor het eerst goed geslapen deze vakantie en worden om 06.35u (l.t.) voor het eerst wakker voor een sanitaire stop om daarna snel weer terug het warme bed op te zoeken. Warm ja, want voor het eerst deze reis heeft de airco geen overuren hoeven maken. Het koelt hier ’s nachts n.l. behoorlijk af. En terwijl ik nog terug in slaap val, heeft Roel het emotioneel wat moeilijk en besluit daarom om even lekker te gaan sporten en zijn hoofd leeg te maken. Om 07.50u (l.t.) komt hij terug en schrik ik terug wakker. Terwijl Roel onder de douche springt, check ik even of we al een bericht hebben van ons meisje. Helaas … maar geen nieuws is goed nieuws zullen we maar denken. Ook kijk ik even naar de filmpjes van Lio-ke die Jetje en Leon ons dagelijks trouw sturen. Zalig om ons manneke te zien en te zien dat ook hij het naar zijn zin heeft.
Nadat we zijn gewassen en aangekleed maken we ons op de kamer een ontbijtje (er is bij dit hotel geen ontbijtruimte) van het heerlijke brood dat we gisteren van ‘Great Harvest Bakery’ hebben meegekregen en de kaas en aardbeien die ik bij Schmits heb gekocht. Het heeft zo moeten zijn, het smaakt heerlijk en we nemen ons de tijd. We facetimen ook nog even met Bomma omdat dit gisteren niet echt was gelukt en hebben app contact met ons meisje. Die ook alweer bijna klaar zijn voor vertrek terug richting Sioux Falls.
Het is 10.00u (l.t.) als we willen vertrekken, met de nadruk op als. Murphy heeft n.l. vandaag weer een nieuwe uitdaging voor ons in petto. Als we bij de auto komen en deze willen openen lukt dit niet. We weten meteen wat dit betekend. Gisteren hebben we n.l. in ons dashbord zien staan ‘key not found’ en vaak wil dat zeggen dat de batterij van de sleutel leeg is. Maar omdat we de auto pas hebben opgehaald en er vanuit gaan dat alles in orde is, hebben we daar niet echt acht op geslagen. We proberen het een aantal keren en gelukkig springt hij wel open “pfff”. Nu nog hopen dat we hem ook gestart krijgen want dan kunnen we tenminste tot bij een benzinepomp rijden om te kijken of ze daar de batterijen hebben. Ook dit lukt gelukkig en uiteindelijk kunnen we om 10.15u (l.t.) op weg naar het tankstation. Dat hebben we snel gevonden want er liggen er hier genoeg. Roel gooit de tank vol en ik als co-piloot zorg dat de ramen een wasbeurt krijgen zodat we vandaag goed kunnen filmen zonder achteraf te denken dat er steeds vliegen door het beeld vlogen. Zo hebben we elk, al jaren tijdens reizen onze eigen taakjes.
Met een volle tank, maar nog geen batterij voor de sleutel want die hadden ze niet bij de pomp, gaan we op weg naar een bedrijf dat ons is geadviseerd door de pompbediende en wat gespecialiseerd is in automaterialen. We moeten hiervoor een klein stukje verder rijden. Op weg er naartoe zien we opeens een Chrysler garage . “Waarom gaan we niet gewoon naar die garage, we hebben toch een Chrysler. Dat is een goeie van jou Netje” en dus buigen we, met gevaar voor eigen leven, af naar de garage. “Ik zal wel naar binnen gaan want met zoiets werkt een vrouw zijn vaak beter dan een man. Dat klopt” en dus ga ik naar binnen. Een vriendelijke baliemedewerkster wijst mij de weg naar het magazijn waar ik welkom wordt geheten door Harry. Harry is het prototype van een grote knuffelbeer. Als hij de sleutel ziet weet hij al meteen wat er aan de hand is en ik hoef niks mee te zeggen. Maar dan begint het … het open krijgen van de sleutel. Uiteindelijk komen er 3 man aan te passen alvorens hij open is. Harry vervangt de batterij, checkt of deze vol is, checkt de sleutel nog een keer en als ik mijn beurs pak om te betalen zegt hij “no charge”. Nou dat noem ik nog eens service.
Uiteindelijk is het dan 10.50u (l.t.) en kunnen we eindelijk op weg. We gaan vandaag ‘Grand Teton National Park’ (GTNP) bezoeken. GTNP ligt in de staat Wyoming en is een van de mooiste en ruigst bewaarde natuurparken van Amerika. Het park is beroemd om de ‘Teton Range’, een grillige bergketen met pieken tot bijna 4.200 mtr. hoog. Wat de Teton Range zo bijzonder maakt is dat ze plotseling en spectaculair uit de vlakte opgerezen zijn, zonder uitlopers, wat ze extra indrukwekkend maakt. Maar als 1e stoppen we nog even bij het Visitor Centre om een parkpas op te halen. Met deze pas kunnen we dan de komende dagen in alle parken die we tegenkomen passeren.
Eindelijk kunnen we dan nu naar binnen rijden. Hierbij hadden we er even geen rekening mee gehouden dat meer mensen vandaag dat idee hadden en er een heuse file stond om binnen te komen. Dit laatste wordt ook wel veroorzaakt door het feit dat iedere auto gecontroleerd wordt op het bezit van een parkpas. We rijden als 1ste naar ‘Jenny Lake’ omdat we daar graag een boottocht willen maken en we geen idee hebben of het er druk gaat zijn. Nou daar zijn we snel achter, het is er niet druk … nee het is er stampe stampe druk. Als we aankomen rijden zien we de auto’s al langs de kant van de weg geparkeerd staan, “dit zal toch niet waar zijn”. We doen toch een poging en rijden de parkeerplaats van Jenny Lake op maar hier is werkelijk geen plekje te vinden. “Dit is toch waanzin, dat we om iets te gaan bekijken in de natuur zo moeten aanschuiven”.We rijden de parkeerplaats weer af en hebben dan net geluk. Een auto rijdt weg en wij kunnen die van ons daar parkeren. “Daar hebben we geluk. Dat hebben we zeker”. We vullen de rugzak van Roel met drinken en wat te eten en gaan dan richting het Visitor Centre. “Eerst een bakkie voordat we gaan lopen want dat hebben we wel verdiend na zo’n hectische morgen. We halen ons 2 bakkies in de souvenirwinkel en drinken die buiten, samen met de cookies die we gisteren hebben meegebracht van GHB, lekker op. Overigens de cookies zijn ook overheerlijk, het is jammer dat dit zaakje niet bij ons in Dilsen ligt.
Het is ondertussen 12.30u (l.t.) als we koers zetten richting ‘Jenny Lake”. Het gletsjermeer ligt aan de voet van de ruige Teton Range en met deze bergen op de achtergrond is het net een ansichtkaart. Het uitzicht is adembenemend en we nemen ons even de tijd om hiervan te genieten. Daarna lopen we door naar het boothuis om daar de shuttleboot te nemen. Deze shutttleboot brengt je van de oostelijke oever naar de westkant (en terug). Je kunt dit ook te voet doen, maar daar hebben we met deze hitte geen zin in. Om de 15’ vaart er een bootje van de ene naar de andere kant dus lang hoeven we niet te wachten. Als we aan de westkant zijn aangekomen en uitstappen zien we een lange rij mensen staan die terug de boot op willen en even hebben we een déjàvu naar Liberty Island. Maar goed dat is voor latere zorg, nu gaan we eerst naar de ‘Hidden Falls’ wandelen. We hebben goed 5’ gewandeld als we bij een waterval uitkomen. Ik bekijk me deze en denk bij mezelf “serieus is het dit?”. Roel die achter mij loopt ziet mijn verbazing, “dit zijn de Hidden Falls niet hè. Oh ik dacht al”. We wandelen verder en het is een stevige trail met een redelijk stijgingspercentage. Als we zo’n 25’ aan het wandelen en stijgen zijn horen we de waterval al op de achtergrond en niet lang daarna zien we ze voor ons opdoemen. Ze is echt prachtig en zoveel ‘geweld’. We schieten een paar mooie plaatjes en besluiten dan dat we halverwege willen gaan kijken en daar ook nog wat foto’s willen maken. We gaan van het pad af en gaan off-road verder naar halverwege de waterval. Daar doen we wat kruip- en uitglijwerk en uiteindelijk hebben we een mooi plekje boven op een rots gevonden in het midden van de waterval. De selfiestick (waar we ondertussen zeer bedreven mee zijn geworden) wordt bovengehaald en we schieten een paar mooi plaatjes. Vervolgens lopen we over de rotsen terug naar beneden waar we aan de voet van de waterval nog even gaan zitten geniet van dit natuurgeweld en natuurschoon
Omdat we het park nog verder willen gaan bezichtigen besluiten we om niet door te lopen naar ‘Inspiration Point’ (uitzichtpunt over het meer en de vallei), maar terug te gaan naar de aanlegsteiger van de shuttleboot. De trail naar beneden leggen we af elk in onze eigen gedachten verzonken. We denken, los van elkaar, terug aan de vele mooie reizen die we de afgelopen 18 jaar samen met ons meisje hebben gemaakt. We hebben haar zoveel van de wereld laten zien, hebben zoveel met elkaar meegemaakt, we waren een drie-eenheid en nu zijn we opeens met z’n 2 en is het maar de vraag of we (ooit) nog met z’n 3-en zullen reizen. Onze emoties worden even alle kanten uitgeslingerd. We zijn inmiddels beneden aangekomen en passeren het bordje ‘vanaf dit punt is het nog een uur wachten’. “Ohh we hebben geluk, we hoeven geen uur te wachten”, maar we zijn de bocht nog niet om of daar begint de rij en dus het wachten.
Het voordeel van wachten is dat je kunt genieten van alles wat je ziet, maar ook dat je met mensen aan de praat komt. Ze komt Roel aan de babbel met de man voor ons in de rij die hoort dat we niet van hier zijn en vraagt waar we vandaan komen. Als Roel het heeft uitgelegd, blijkt dat hij voor zijn werk geregeld naar Veldhoven moet en de mannen zijn vertrokken. Ze babbelen over vanalles en nog wat en zo komt ook het onderwerp ‘Beren’ te sprake. De man geeft aan dat zij er geen hebben gezien maar dat hij wel nog een bus ‘Berenspray’ heeft die wij mogen hebben omdat zij toch bijna klaar zijn met hun reis en thuis nog 2 bussen heeft staan. En dus hebben we nu een bus berenspray waar we ons mee schamen om mee te lopen omdat we het er een beetje over vinden en we iedereen die we er tot nu toe mee gezien hebben, stiekem hebben uitgelachen. Nu zullen er mensen zijn die ons uitlachen. “Ja, ik kon moeilijk zeggen ik hoef ze niet want wij vinden dat belachelijk. Nee dat kon je inderdaad niet zeggen. Ah ja, voor een beer zullen we ze waarschijnlijk niet nodig hebben maar wie weet voor welk ander wild dier”.
We staan uiteindelijk ruim een uur in de rij alvorens we terug op de boot kunnen stappen die ons kan terug brengen naar de oostelijke oever. “Als we te voet waren gegaan waren we sneller geweest. Als we dat geweten hadden, hadden we dat ook gedaan. Het is eigenlijk niet normaal dat we voor iets in de natuur zo lang staan aan te schuiven. Klopt maar het was wel de moeite”. We zijn toe aan een bakkie en met het bakkie in de hand lopen we terug naar de auto.
Vanuit Jenny Lake rijden we in noordelijke richting richting ‘Jackson Lake’. We bewonderen het meer van bovenaf enstoppen ook even bij de ‘Jackson Lake Dam’. Van daaruit pakken we de ‘Oxbow Band’ oostelijke richting om vervolgens bij de ‘Moran Enterence’ weer in zuidelijke richting richting Jackson te rijden. Onderweg passeren we een bord met daarop de waarschuwing ‘Dangerous Wildlife’ en het gaat dan om de Bison, de Elk en de Mooze. We lachen er een beetje om, “alsof we op deze open vlaktes deze dieren zouden tegenkomen”. We hebben het nog niet goed en wel tegen elkaar gezegd of in de verte zien we allemaal zwarte stipjes en auto’s langs de kant. Daar moet iets te zien zijn. Als we naderen zien we dat er een hele kudde bizons staat te grazen. Uiteraard zetten ook wij onze auto langs de kant om dit te gaan aanschouwen en mooie plaatjes te schieten. Wat een gigantische beesten en het verveeld nooit om hier naar te kijken; wat we dan ook een tijdje doen om dan weer verder te gaan.
We rijden door naar de ‘Snake River Overlook’ waar wevanaf een hoge rand kunnen uitkijken over de kronkelende ‘Snake River’ met daarachter uitgestrekte bossen en graslanden en op de achtergrond de ‘Grand Teton’. Het is adembenemend. Om daarna door te rijden tot ‘Black Tail’. We verlaten de Highway 191 en maken een extra lus via de ‘Antilope Flatsroad’ tot in Jackson. De reden waarom we deze lus maken is omdat de gezellige dame van het VC in Logan ons gisteren heeft verteld dat de kans groot is om hier Mooses te zien. En ze heeft gelijk want als we aan het genieten zijn (wat we gedurende de hele rit doen) van het landschap en we opeens een klein riviertje oversteken, zien we aan de linkerkant iets zwarts in de rivier zitten. We stoppen meteen om het goed te bekijken en ja hoor daar zit een Moose in het water. We zetten de auto meteen aan de kant en stappen uit om plaatjes te gaan schieten. Er volgen als snel meer mensen want dat is hoe het werkt. Iemand ziet iets en/of er staan auto’s aan de kant en andere auto’s stoppen ook. De Moose in kwestie lijkt er zich niet aan te storen dat er op afstand allemaal mensen naar zijn rug staan te kijken en hij blijft rustig liggen. We hopen natuurlijk dat hij in beweging komt en misschien wel uit het water zodat we ook een foto van de voorkant kunnen maken, maar het ziet er niet naar uit dat dit gaat gebeuren. Dan moeten we zelf, als alle anderen weg zijn, maar een poging doen om een foto van de voorkant te krijgen. En dus besluit ik om door het gras en de heide in de richting van de Moose te wandelen. Ik loop verder maar heb de pech dat hij net achter een bosje ligt en dan moet ik mijn plan aanpassen en een stuk verder doorlopen, als het ware aan hem voorbij om hem daarna van de voorkant te kunnen zien. En dat lukt, opeens sta ik oog in oog met onze vriend die mij wel ziet maar niet de behoefte heeft om in beweging en/of uit het water te komen. Gelukkig maar want als dat wel het geval was geweest dan had ik een uitdaging gehad en Roel en hartstilstand. Mister Moose kijkt recht in mijn lens en laat mij een paar mooie plaatjes van hem schieten. Daarna loop ik weer door het gras, de heide en de netels terug en heb voor mijzelf een geluksmomentje. Dit zijn de dingen die misschien niet volgens de regels zijn, maar die ik wel spannend en leuk vind.
Twee van de 3 Wildlife dieren die we zouden kunnen spotten hebben we gespot. Als we nu ook nog een Elk zouden tegenkomen dan zou dat helemaal te gek zijn maar we vrezen ervoor. Enerzijds omdat de vlaktes hier wel heel wijds zijn en ze hier nauwelijks voedsel vinden. En anderzijds qua tijdstip en temperatuur. Het is nog veel te warm en deze dieren houden zich nu liever in de bossen op. Bij het binnenrijden van Jackson blijft de teller voor vandaag dus inderdaad op 2 staan. We hebben ondertussen wel trek gekregen en dus besluiten we om niet eerst naar het hotel te gaan maar meteen in het stadje te kijken of we ergens kunnen eten. Aan eettentjes geen gebrek dus het is eerder de vraag waar. We kiezen voor ‘Liberty Burger’ en vooral omdat daar een hele hoop dames en heren in cowboykleding binnen zitten en we dat gezellig eruit vinden zien. Het geeft ons het idee alsof we in de saloon zitten.
Nadat ons de burger en de salade en een milkshake toe goed heeft gesmaakt en onze buikjes weer zijn gevuld, maken we nog een korte tour door het dorpje. Jackson is echt een cowboystadje en veel huizen zijn nog in de stijl van destijds. Het feit dat vanavond heel veel mensen dan ook nog in cowboykleding gekleed zijn (we hebben geen idee of dit toeval is of altijd) maakt het plaatje helemaal compleet. Rond 19.30u (l.t.) rijden we terug naar het hotel, het is mooi geweest voor vandaag.
In het hotel aangekomen ruimen we onze spullen op en hangen de apparaten aan de stekkers om op te laden. Daarna kleden we ons om en gaan we nog even zwemmen en naar de spa. Er is niemand en we hebben het hele bad voor ons alleen. Zalig!. Daarna douchen we ons en proberen te FaceTimen met ons meisje want daar hebben we de hele dag nog niets gehoord. Ze kan gelukkig opnemen en geeft aan dat ze al op haar kamer is en in bed ligt. Ze is moe van de mooie maar intensieve afgelopen 3 dagen. Vandaag hebben ze weer een lange busreis gehad terug naar huis. Onderweg zijn ze nog gestopt bij een cowboy stadje dat erg leuk was. Vanavond was er nog een activiteit maar omdat deze niet verplicht was, is ze niet gegaan en heeft ze ervoor gekozen om op tijd naar bed te gaan. Vanaf morgen volgen er n.l. ook weer een aantal intensieve dagen omdat dan de introductie van alle 1e jaars begint en daar zijn ze verplicht om aan alles mee te doen. Wat een verstandige meid is het toch. We laten haar gaan slapen en zullen morgen of de komende dagen wel helemaal bijkletsen.
Wij drinken ons nog een theetje en kijken terug op de dag van vandaag. Het was een hele mooie en geslaagde dag waarop we hebben kunnen genieten van veel natuurschoon, maar ook ons zelf een beetje zijn tegengekomen in de vorm van het gemis van ons meisje.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 176
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Hoback
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/321_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => teton-nationaal-park
)
[40] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109227
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-21
[photoRevision] => 0
[title] => Dag Salt Lake City ....hallo Jackson ...
[message] => Om 07.30u(l.t.) worden we vanzelf wakker na een goede nacht. Het bed, aan Roel zijn kant, lag heerlijk ik daarentegen lag bergaf.En op wat geschreeuw en geruzie na was hetop straat ook doodstil. We staan op, wassen ons en kleden ons aan. Ondertussen stuurt Ylva al haar eerste foto’s door van hun vroege ochtend Hike. Ook zij zijn er alweer vroeg bij deze morgen.
We haasten ons een beetje want het ontbijt in dit hotel is van 06.00-09.00u en dat verbaasd ons eigenlijk wel want zo vroeg staan mensen die op vakantie of doorreis zij toch niet op. En dat blijkt wel want als we beneden komen om 08.15u (l.t.) is het in de ontbijtruimte een drukte en chaos van je welste. Enerzijds omdat er echt veel mensen zijn maar anderzijds ook omdat er veel Japaniezies zijn en die vullen sowieso al met hun gekwebbel en gedrag de ruimte. Terwijl Roel al opzoek gaat naar een plekje sluit ik in de rij aan. En daar wordt mijn geduld op de proef gesteld want als de keuze nu nog reuze was (bijv. zoals bij vd Valk) dan zou ik zeggen “alleh”, maar als je kunt kiezen uit 3 soorten cornflakes, 2 soorten fruit, 2 soorten scrambled eggs (gaar of half gaar)en dan fruitsap (allé daar kon je uit 4 kiezen) en koffie of thee dan hoeft dat toch geen uren te duren. Maar er zijn dan warempel mensen die dit stukje voor stukje, sliertje voor sliertje op hun bord leggen. Ja vind je het gek dat het dan een eeuwigheid duurt. En dan heb ik het er nog niet over dat veel dingen ook al op zijn. Maar geduld is een schone zaak en als ik dan eindelijk aan de beurt ben laad ik onze bordjes goed vol zodat ik niet dadelijk nog een keer moet aansluiten.Dan ga ik opzoek naar Roel die zich afvroeg waar ik bleef, “ik denk die heeft eerst zelf al gegeten en komt dan pas naar mij”.
Ondanks alles genieten we van ons ontbijtje en lezen in de tussentijd enkele appjes bij.We nemen nog een 2 bakkie en kopje thee en gaan dan op ons gemakje terug naar de kamer. Vandaag doen we het rustig aan. En terwijl ik aan de slag ga met het inruimen en dichtslaan van de koffers, gaat Roel aan de slag met onze verslagen te posten. “Dat is hier één grote ellende met die slechte wifi”. We doen ook nog een poging om met Bomma te bellen maar dat is , door de slechte wifi, een ramp dus we geven aan morgen een nieuwe poging te doen.
Om 10.45u (l.t.) checken we uit, nemen we afscheid van ons hotel en laten we Salt Lake City achter ons. Via de ‘Interstate 15 North’ rijden we richting Logan, onze eerste stopplaats voor vandaag.
Logan ligt in het noorden van Utah, in de ‘Cache Valley’, dicht bij de grens met Idaho. Het is omringd door bergen en staat bekend om zijn prachtige natuur. Het is een gezellige universiteitsstad met een mix van studentenleven, cultuur en prachtige natuur.
Om 12.15u (l.t) komen we in Logan aan en parkeren de auto bij het Visitor Center (VC) waar we als eerste even naar binnengaan. We worden warm welkom geheten door een enthousiaste mollige dame die, als ze hoort dat we uit België komen, nog enthousiaster wordt. Ze geeft ons wat tips en vraagt of we ook nog moeten eten. “Yes we do”. Ze vraagt of we van pizza houden. “Yes we do but not for lunch. Okay you guys like sandwiches for lunch. Yes we do”. Ze adviseert ons om dan naar ‘Great Harvest Bakery’ te gaan en als we van ‘candies’ houden naar ‘the Blue Bird’.Ze vind het zo leuk dat ze vervolgens nog 101 vragen aan ons heeft en 1001 tips. We bedanken haar uiteindelijk en gaan terug naar buiten. Hier valt ons weeral op (want we hadden dit bij het binnen rijden ook al gezien) dat de vlag halfstok hangt. Ik wil hier natuurlijk het mijne van weten en loop terug naar binnen om te vragen waarom dit is. Afgelopen weekend zijn er 2 agenten, waarvan 1 uit de Logan gemeenschap, random neergeschoten door iemand die ‘de weg kwijt is in combinatie met een pistool’. Als eerbetoon voor de hen hingen de vlaggen nu halfstok.
We maken eerst een wandeling door ‘Oldtown Logan’ en hebben het gevoel alsof we door een echt cowboy stadje lopen en dat de cowboys elk ogenblik kunnen komen aan gegaloppeerd. Vervolgens zetten we koers richting ‘Great Harvest Bakery’. Op
weg er naartoe komen we ook nog voorbij een crêperie en even twijfelen we, “doen we deze of gaan we voor de tip die we hebben gekregen”. We kiezen voor het laatste en dat blijkt een perfecte keuze. Al bij de 1ste stap die we binnen zetten voel je de sfeer die er hangt en dan heb ik het nog niet over al het lekkers dat we zien. Een vriendelijke verkoopster vraagt of ze ons kan helpen en welk brood ze voor ons mag afsnijden. Welke brood ze voor ons mag afsnijden? “We still have to order. Yeh, yeh but everyone who comes in get a slice of bread”.Oftewel ze bieden iedereen die hier binnenkomt een snee brood aan en je mag zelf kiezen welk brood je wil. Ze hebben verschillend soorten die ze zelf bakken en elke dag verkopen en dan hebben ze ook nog dagelijks 2 dagspecials. “Het moet niet gekker worden”. We kiezen uit welk brood we willen en dan krijgen we toch een plak, dat is bijna een complete maaltijd en dan moeten we nog onze sandwich bestelen. We laten ons adviseren door de verkoopster en toeval of niet ze adviseert dezelfde als de gezellige dame van het Visitor Centre., n.l. de ….en …. We bestellen er nog 2 bakkies bij en de verkoopster vraagt waar we vandaan komen. “From Belgium. Ohhh Belgium, do you speak French? A little bit. Oh so nice, I too. What brings you here so far from home?” en we leggen haar uit hoezo we hier zijn. Ze vind het geweldig.We rekenen af en zoeken ons een plaatsje in afwachting van onze sandwiches. We doen dit in de buurt van de ingang omdat we ten volste willen genieten van wat hier allemaal gebeurt. Iedereen klant die binnenkomt krijgt dus een snee brood (indien gewenst met boter) naar keuze aangeboden. De meeste klanten bestellen ook iets anders want daarvoor komen ze immers binnen, maar er zijn er waarrempel klanten die enkel binnen komen voor de snee brood. “Het konden wel Hollanders zijn, als het gratis is dan willen ze het wel”.
Tijdens het bestellen en afreken ben ik meermaals geschrokken omdat iemand luid begon te schreeuwen. De verkoopster legde mij uit dat dit was als iemand zijn bestelling klaar is. We zitten rustig aan ons tafeltje te genieten van alles wat we zien als er opeens heel luid klinkt “KINGS”. We zijn meteen bij de les, ons eten is klaar. Zowel de medewerkster van het VC als die van hier hebben niks teveel gezegd, de sandwiches zijn heerlijk!. En terwijl we lekker zitten te smullen komt de medewerkster die ons geholpen heeft met een brood naar ons toe en biedt ons dit aan namens de zaak (met de mededeling dat het nog een wek goed is); omdat ze het zo leuk vinden dat we van zover zijn en bij hun zijn komen eten. Zo vriendelijk en zo lief!. We besluiten dan ook als we weggaan om nog 2 reuze cookies mee te nemen, gewoon omdat we het zo lief vinden dat ze ons een brood hebben gegeven. Roel en ik zijn eensgezind en gaan beiden voor die met raspberry. De medewerkster vind echter dat we die andere ook geproefd moeten hebben en doet er nog 2 ander cookies op kosten van de zaak bij. Als dat niet attent is dan weet ik het niet meer. We bedanken haar en haar collega’s hartelijk en verlaten de zaak.
Buiten besluiten we om ook nog even bij de andere tip die we hebben gekregen te gaan kijken, de ‘Blue Bird’. Het ligt in dezelfde straat dus ver hoeven we niet te lopen. Als je de zaak binnenstapt ruik je de zoetigheid al en door een raam kun je inderdaad zien hoe dames de bonbons aan het maken zijn. Ook hier vragen ze waar we vandaan komen en toen we zeiden “Belgie” zeiden ze “ohhh a college of us is there now for study’s”. Als we vragen waar hebben ze geen idee, ze weten allen dat ze in België is. We kijken even rond naar alle lekkers wat ze hier hebben en kopen een kleinigheidje omdat a) chocolade niet goed voor ons is en b) ons deze smelt in de auto omdat het veel te warm is. We bedanken de dames en gaan terug naar buiten. We lopen terug naar de auto maar gaan eerst nog even langs bij de mollige mevrouw van het VCom haar te bedanken voor de heel goed tips. Ze vind het fantastisch dat we dit zijn komen doen en is nog steeds even enthousiast. Zalig!.
Voordat we Logan verlaten stelt Roel voor om eerst nog even wat boodschappen te doen omdat we de rest van de dag niet meer door ‘grote’ plaatstje komen en we ook wat later in Jackson zullen aankomen. We stoppen bij ’Schmits’ een hele mooie en overzichtelijke supermarkt. Ik kan er nog steeds, al werk ik al jaren niet meer in deze branche, nog steeds van genieten als ik zie hoe de spullen en dan maakt het niet uit of het gaat om AGF, Brood [e-38] Gebak of DKW erbij liggen. Het is een genot om hier te kunnen winkelen en dus neem ik er ook even mijn tijd voor. En Roel … die is verstandig geweest en buiten gebleven, dus die kan mij niet opjagen. Al belt hij op een gegeven moment wel op en vraag of ik er rekening mee wil houden dat we nog een heel eind moeten. “Ik kom eraan, ben bijna bij de kassa. Om 15.00u (l.t.) rijden we uiteindelijk dan weg uitLogan. We zijn blij dat we hier even gestopt zijn want het is echt een heel leuk en gezellig plaatsje. Een echte aanrader.
Het is de bedoeling dat we nu via de East 89 doorrijden naar ‘Bear Lake’. Bear Lake, ook wel ‘the Caribian of de Rockies’ genoemd, ligt op de grens van de staten Utah en Idaho en wordt gekenmerkt door de turquoise kleur van het water. Deze kleur ontstaat door de aanwezigheid van kalkdeeltjes in het water die het zonlicht op een speciale manier weerkaatsen.
Als we een dik uurtje aan het rijden zijn, ik heb ondertussen een klein nappie gedaan en dus niet opgelet, zegt Roel “ik heb het gevoel dat we verkeerd aan het rijden zijn want anders hadden we allang iets moeten zien”. We zetten de auto langs de kant en gaan even precies op de kaart kijken. Daar blijkt al snel dat we inderdaad op de verkeerde weg zitten en eigenlijk van Bear Lake aan het wegrijden zijn. Daar balen we wel van en Roel nog het meeste maar dit kan gebeuren. We hebben nu 2 opties: 1) we rijden door en gaan niet naar Bear Lake of 2) we rijden een stuk terug en rijden uiteindelijk via Montpelier naar Jackson. Het wordt optie 2.
We rijden door een prachtig landschap met op het ene moment uitgestrekte vlaktes met schitterende ranches en het andere moment glooiend en bosrijk. We komen door dorpjes waar de tijd is blijven stilstaan en die echt lijken op cowboy dorp van weleer. En wat blijf opvallen is dat bija elk huis of gebouw de Amerikaanse vlag heeft hangen. Het is duidelijk dat Amerikanen trots zijn op hun vlag. Om 17.30u (l.t.) komen we dan uiteindelijk aan bij het ‘Bear Lake Lookout Point’ en eerlijk is eerlijk, het is het omrijden en de extra tijd meer dan waard. We kijken niet alleen uit over een prachtig landschap maar ook over het prachtige meer met turquoise tinten. “Ik baal ervan dat ik niet scherp was vandaag, maar dit is wel genieten”.
We kunnen hier nog uren blijven kijken maar omdat we nog zeker 2,5u moeten rijden tot in Jackson en we ook nog moeten eten, besluiten we om 17.50u (l.t.) om door te gaan. In het plaatsje Montepelier, wat een heel leuk en knus stadje is, besluiten we om een hapje te eten. We rijden voorbij een plaatselijk tentje en besluiten om daar te stoppen. Weeral een zeer goede keuze. Buiten het feit dat de 2 dames in de bediening buitengewoon vriendelijk en enthousiast zijn, is het eten er ook nog lekker (en betaalbaar). We krijgen de vraag gesteld of we nog een dessert willen maar daar bedanken we vriendelijke voor omdat we nog 2u, veelal door de kloof,moeten rijden en aangezien het om 20.00u (l.t.) donker wordt.
In het begin kunnen we nog even genieten van het uitzicht en de ondergaande zon maar daarna valt de duisternis snel in. En het is echte duisternis want van lantaarnpalen hebben ze hier nog nooit gehoord. We zijn blij dat er een auto voor ons rijd waardoor de weg al een beetje verlicht is, anders was het echt niet fijn rijden. Nu trouwens ook niet, respect voor Roel.
Terwijl we onderweg zijn belt ons meisje, ze zijn terug in het basiskamp en dus heeft ze wifi. Ze vertelt dat ze heel moe is (en dat horen we ook), maar dat ze een leuke dag heeft gehad die begon met een ochtendwandeling om 06.30u (l.t.), daarna een busreis met een teambuilding activiteit, vervolgens weer in de bus naar een meer waar ze konden zwemmen of hicken. Zij had voor zwemmen gekozen. Uiteraard want ze heeft al 3 weken geen water, behalve dat van uit de kraan, meer gezien. Daarna waren ze met de bus doorgereden naar een plek waar een Mexicaans buffet voor hen klaar stond en ze dus konden eten en daarna waren ze terug naar het basiskamp gereden. Daar aangekomen ontdekte ze dat toch wel wat verbrand was en ze snapt niet hoe het kan, “de zon scheen helemaal niet. Wel eens gehoord van achter de wolken schijn altijd de zon?”.. En toen … toen zaten we te diep in de vallei en viel de verbinding weg. “Snik”.
Precies om 21.30u (l.t) rijden we Jackson binnen. En ook al is het donker we zien dat het een heel gezellig plaatsje is. We gaan opzoek naar ons hotel, het ‘Parkway Inn of Jackson Hole’ en ook dat hebben we snel gevonden. Het is een heel leuk en pittoreske gebouw. De dame aan de receptie zit ons al op te wachten. Volgens mij was ze even bang dat we te laat zouden zijn en ze moest overwerken. Met korte zinnen, die nauwelijks te verstaan waren omdat ze een beetje lispelt, gaf ze aan wat ze van ons nodig had en ze vertelde ons dat we voor $10/nacht gecharched zouden worden en waarvoor?. Roel meende dat ze zei voor het internet en ik meende te verstaan omdat we internationals waren, maar het moest zijn “initials” oftewel de borg. “Duhhhh” … Ze legt ons vervolgens uit waar onze kamer is en dat we er met de auto heen kunnen rijden en daar ook parkeren. Dat doen we dan maar, al lijkt er in 1e instantie geen plek omdat 2 motorrijders ook 2 parkeerplaatsen in beslag nemen terwijl die makkelijk op 1 plek hadden gekund en dan hadden ze nog plaats zat gehad. Uiteindelijk vinden we er nog eentje ergens achter in een hoekje.
We hebben kamer 116 en als we het veranda trapje omhoog lopen en de deur openen treden we binnen in een heel schattige kamer. Het lijkt net een ouderwetse woonkamer zo huiselijk is het ingericht. We hebben 2 grote bedden een schatig washoekje en een knusse badkamer. Hier houden we het wel 2 nachten vol. We leggen de koffers op 1 bed en kleden ons dan snel om om nog een plons in het zwembad te nemen dat vlak bij onze kamer in de buurt ligt. Helaas zijn we net te laat want het sluit om23.00u (l.t.). Dan morgen maar een nieuwe poging. We springen op onze kamer onder de douche, Roel maakt daarna nog een theetje en drinkt een Corona biertje dat ik voor hem heb meegebracht. We overlopen nog een keer de dag en mogen concluderen dat het een hele mooie, bijzondere maar uiteindelijk ook lange dag was.
En nu … nu gaan we slapen want morgen staat er ook weer een hoop op het programma.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 152
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Hoback
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/292_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => dag-salt-lake-city-hallo-jackson
)
[41] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109214
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-20
[photoRevision] => 0
[title] => Goodbye Sioux Falls ...
[message] => We worden vanmorgen om 05.55 gewekt.Niet door de wekker maar door onze bovenbuur die er (we weten niet of het een hij of zij is)blijkbaar vroeg uit moet. En al is duidelijk te merken dat deze persoon zo stil en voorzichtig mogelijk probeert te doen, de vloer kraakt en piept als een bezetene. Het lijkt wel dat hoe voorzichtiger hoe harder het kraakt. We lachen er maar eens om want het is wat het is. En misschien is dit ook geen toeval, ons meisje moet nu namelijk ook opstaan voor haar vertrek naar de ‘Black Mountains’ voor 3 dagen. In gedachten zijn we even extra bij haar. Na een paar flinke hoestbuien, onze kelen lijken wel schuurpapier, vallen we gelukkig allebei nog in slaap.
Om 08.10u (l.t) schieten we wakker, komen even bij zinnen, checken of we nog iets van ons meisje hebben gehoord en dat is. Ze heeft laten weten dat ze redelijk heeft geslapen de 1ste nacht in haar nieuwe bed en kamertje en dat ze onderweg zijn voor een 7u durende busrit naar de ‘Black Mountains’. Wij hebben, ondanks onze gratis wekservice en verkoudheid ook redelijk geslapen. We wassen ons en kleden ons aan. Als dat is gebeurt twijfelen we of we eerst gaan ontbijten of eerst de koffers inpakken. Roel wil eerst ontbijten maar ik ben al bezig met de koffers (het kan maar gedaan zijn) en mama’s wil is wet.Terwijl ik met de koffers bezig ben doet Roel een poging om met Bomma te bellen, dat is deze keer een ‘moeilijkere bevalling’. Het lukt niet om haar aan de telefoon of in beeld te krijgen. Het is uiteindelijk Willy die ons terug belt om aan te geven dat er iets misgaat, maar gelukkig is Roel op dit gebied in tegenstelling tot mij de rust zelve en na 10’ over en weer bellen lukt het dan toch om haar even te zien. Alleen is het inmiddels 09.15u(l.t.) en moeten we gaan ontbijten want om 09.30u krijgen we niks meer. We hangen dus op met de boodschap “u weet nu hoe het werkt en we bellen later nog een keer”.
Aangekomen bij de ontbijtzaal is het er erg rustig. Er zit nog 1 koppeltje en voor de rest is iedereen al weg. Maggie verteld ons “take your time I still have to clean up so no problem that you are late. Thank you Maggie”. We pakken hetzelfde als andere dagen alleen vandaag maken we ons er een wafel bij. Deze lukt maar voor de helft omdat het ijzer niet meer in orde is. Maggie ziet dit, ze ziet en merkt alles, en verteld dat er een nieuwe plaat in moet maar dat de monteur dit de vorige keer niet wilde doen maar niet snapt dat dit apparaat hier dagelijks gebruikt wordt. Ik zeg maar dat ze gelijk heeft en denk alleen maar “ik wil gewoon even rustig eten”. Maar Maggie zit op de praatstoel, ze heeft nu de tijd, en verteld ons dat ze 72jaar is en 7 op 7 werkt. Dat ze de weekenden minder leuk vind omdat ze dan later klaar is (omdat het ontbijt later is) maar het voor de rest heel graag doet. Als we haar vragen of ze dan nooit vrij heeft, krijgen we het antwoord dat ik op dag 1 goed had ingeschat, n.l. dat dat niet is omdat ze niemand anders in haar keuken wil. Ze heeft dan meer werk met opruimen als ze terugkomt dan dat ze het zelf doet. Zo nu weten we alles :-). Inmiddels zijn wij klaar met eten (want we zijn gewoon doorgegaan terwijl zij babbelde) en bedanken haar voor de goede zorgen. Ze wenst ons een goede reis en “see you next week”.
Terug op de kamer poetsen we onze tanden en doen de laatste spullen in de koffer. We hebben genoeg plek en aan onze kilo’s komen we deze keer zeer zeker niet. Als alles is ingepakt brengt Roel de koffers naar de gang en ik trek de bedden af. “Dag kamer dankjewel voor de afgelopen dagen en tot over 10dagen”. Beneden aangekomen checken we uit en ook de receptioniste wenst ons een goede reis en tot over 10 dagen. Het mag in dit hotel misschien allemaal net iets oudbolliger zijn dan in andere hotels, het personeel is oprecht vriendelijk en behulpzaam en dat is ook veel waard.
Om precies 10.30u (l.t.) rijden we de parking van het hotel af. Veel te vroeg maar Roel wil vroeg op de luchthaven zijn omdat hij graag vooraan in het vliegtuig wil zitten omdat we in Denver niet zo heel veel tijd hebben om over te stappen. En tja, als de baas dit in dit geval wil, dan gebeurt dat ook.
Als we voorbij een tankstation rijden buigen we nog even af om de tank terug vol te laten lopen. We bereiden ons voor op het ergste maar hebben uiteindelijk maar 6 gallon verbruikt. Met de tank vol rijden we naar het vliegveld waar we onze auto parkeren op de parking voor ‘retour cars’. Laden onze spullen uit en gaan naar binnen. Moest je vroeger (tenminste dat staat mij toch nog bij) eerst nog altijd een rondje om de auto doen met een medewerker om te kijken of er geen krassen waren bij gekomen. Nu hoefden we alleen maar de sleutel in een brievenbus te gooien en “klaar is Klara”. Voor ons gaat het snel, voor al die mensen die in de rij staan om een auto op te halen duurt het iets langer.
Bij onze aankomst hier in Sioux Falls afgelopen vrijdag hebben we al gemerkt dat het niet zo’n hele grote luchthaven is. Maar buiten dat heerst er een relaxte sfeer, eigenlijk zoals er in heel Sioux Falls hangt. Vanuit de aankomsthal, waar wel wat bedrijvigheid heerst, lopen we door naar de vertrekhal. Hier is het zo rustig dat je er een kanon kunt afschieten, dan raak je nog niemand. We lopen naar de balie van United Airlines en een semi-vriendelijke mevrouw verteld ons dat we aan de plan mogen / kunnen inchecken. We geven aan dat we graag persoonlijk geholpen willen worden omdat we een vraag hebben. Prima, en ze opent een balie voor ons. We leggen de situatie uit maar ze verteld ons dat ze niets meer aan onze plaatsen kan doen en dat we naar Denver in rij 7 zitten en naar Salt Lake in rij 1. Op dat moment valt het kwartje nog niet en zijn we alleen blij dat we op rij 7 zitten omdat dit vrij vooraan is en we dus snel het vliegtuig uit kunnen.
En dan kan het wachten beginnen want we zijn echt veel te vroeg. In 1ste instantie blijven we voor de douane omdat we nog wat drinken bij ons hebben dat we graag willen opdrinken en niet weggooien. En terwijl ik een paar uitgestelde telefoontjes pleeg en bijklets met mijn BZB kijkt Roelwat rond, maakt filmshotjes en geniet even van het niks doen. Na zo’n anderhalf uur vind hij het wel goed geweest en wil door de douane want je weet immers maar nooit.
We nemen de trap naar boven richting de douane en daar is werkelijk iemand voor ons. Twee vriendelijke (want dat is echt niet altijd het geval) douaniers staan ons te woord en nadat het raadsel met mijn paspoort (het was niet leesbaar in de scanner) is opgelost, mogen we doorlopen naar de bodyscan. Ook hier zijn de douaniers wat vriendelijker dan normaal. Normaal nemen deze mensen hun job altijd zo serieus dat er nog geen gesprekje of lachje vanaf kan. De bodyscan verloopt ook vlekkeloos dus zijn we helemaal in orde voor vertrek. Onze gate is niet ver lopen en dus besluiten we, omdat we nog anderhalf uur voor boarden hebben, om een plaatsje te zoeken in het restaurant bij het raam zodat we nog iets kunnen zien. Ik gebruik deze tijd om wat noodzakelijke mails en berichten te versturen en bel nog een keer uitgebreid met Bomma. En Roel, die gaat voor een bakkie en een sandwich halen want hij heeft van al dat relaxen honger gekregen.
Om 13.40u (l.t.) lopen we richting de gate waar we meteen kunnen boarden. Aangekomen in het vliegtuig lacht Roel wel een beetje met het model. We reizen met een cityhopper waar maar goed 60 mensen in kunnen. Deze vliegtuigjes zijn zo ‘klein’ dat we onze handbagage (en we hebben echt alleen maar bij ons wat we bij ons mogen hebben) nog niet eens in de bakken krijgen omdat ze te laag zijn. Precies om 14.08u (l.t.) begint de piloot de motoren te starten en kan het taxiën beginnen. Er is veel verkeer en de piloot laat weten dat we 11’ moeten taxiën alvorens we de lucht in kunnen. Uiteindelijk is het 14.35u (l.t.) als we opstijgen.De vlucht verloopt vlot. We krijgen een natje en een droogje en voor we het weten wordt de landing alweer ingezet. Om 14.45(l.t.) zijn we geland op Denver Airport. En voor de oplettende lezer we zijn we nogmaals een uur terug in de tijd gegaan dus op dit moment is het tijdsverschil met Ned/Bel 8uur.
We zijn aangekomen bij gate B94 en we moeten naar gate B8 om naar Salt Lake City te vliegen. Dit is van het ene uiterste van het vliegveld naar het andere uiterste en we hebben precies 25’. “Lang leve de rolloopbanden” want anders hadden we het zeker niet gehaald want 2,2 km in 25’ met handbagage én de drukte is niet te doen.
Als we aankomen bij de gate is het boarden al (lang) begonnen maar we zijn nog optijd dus niks aan het handje. Onze paspoorten worden opnieuw gecontroleerd en dan mogen we doorlopen. We zitten in rij 1 stoel C D. Op dat moment is het nog steeds niet tot ons doorgedrongen en dus stappen we het vliegtuig binnen, lopen door de business class en zoeken in het economy gedeelte naar nummer rij 1 die we daar niet gaan vinden want het begint daar bij rij 7. We moeten dus terug. Gelukkig is het niet meer druk want anders had iedereen achteruit gemoeten. Terug dus naar het business class gedeelte waar we inderdaad zien dat op rij 1 nog 2 plaatsen vrij zijn. We kijken elkaar verbaasd aan, “dan zullen deze 2 wel voor ons zijn zeker”. Enigszins verwonderd en verrast nemen we plaats in de twee fauteuils met heel veel beenruimte. Wat een luxe voor een vlucht van 1 uur en 10 minuten, jammer dat we deze upgrade niet hadden op de lange vluchten hier naartoe maar … “wie het kleine niet eerd…”. Dan nemen we het er ook maar van en languit liggend met regelmatig een natje en een droogje genieten we van de vlucht en het uitzicht. We vliegen over de Rocky Mountains en dat is schitterend om te zien van bovenaf. Helaas wordt voor ons gevoel in deze luxe de daling veel te snel ingezet.
Om 17:05u (l.t.) zijn we aan de gate en mogen we onze seatbels losmaken; we zijn aangekomen in Salt Lake City. Ook deze luchthaven, de 6e alweer van deze reis, is ongelooflijk groot, het lijkt er relatief rustig en er hangt een relaxte sfeer. En ook nu weer maken we een hele lange maar aangename wandeling om bij de bagagebelt te komen. Zo lang zelfs dat onze koffers al op de band aan het ronddraaien waren terwijl wij nog kwamen aanlopen. “Gelukkig ze zijn er dus dat is goed gegaan”. Het blijft toch iedere keer weer even spannend of ze er zullen zijn als je overstappen hebt moeten doen.
Vergezeld van onze koffers verlaten we de aankomsthal op weg naar de hal waar de ‘Rental Cars’ bedrijven gevestigd zijn. Gelukkig staat dit allemaal goed aangegeven. Ook dit is weer een gigantische hal waar alle bedrijven naast elkaar liggen en waar de slangenrijen aangeven hoe druk het hier kan zijn. Gelukkig is het nu rustig en we kunnen zo doorlopen naar ‘Enterprise’ waar wij ons moeten melden en waar we meteen aan de beurt zijn. Het is voor de medewerkster een hele administratie en er moet zelfs een ‘hogere’ bij komen die in een groot boek, waarin alle rijbewijzen van de wereld staan, controleert of onze Belgische rijbewijzen wel echt zijn. Gelukkig is dit het geval “duh wat had je anders gedacht muts”. En dan wacht ons de volgende verassing, maar deze keer een iets minder leuke. De medewerkster verteld ons dat alles is inbegrepen bij de boeking behalve “the charge for returning on an other location” oftewel dat we nog $520 (incl. taxes) moeten betalen omdat we de auto op een andere plek inleveren dan dat we hem ophalen. Deze komt even binnen want hier waren we dus niet op voorbereid. Ik geef nog aan dat ik dit wel raar vind omdat ze op Sioux Falls toch ook een vestiging hebben van hun bedrijf en dat ik dus eigenlijk niet goed snap waarom dit nodig is. De medewerkster geeft vriendelijk aan dat ze het vervelend vind voor ons maar dat dit de regels zijn en dat ze er ook niks aan kan doen. Dat snappen we ook wel en trekken dus onze kaart, maar hier is met het reisbureau het laatste woord nog niet over gesproken.
Als alles administratief is afgehandeld worden we doorgestuurd naar een verdieping lager waar we in een gigantische garage uitkomen waar alle Rental Car bedrijven hun auto’s hebben staan. We zoeken onze firma, geven onze papieren af, er wordt even wat onderling overlegd en vervolgens krijgen we weer een mooie bolide toegewezen. We laden onze koffers in en rijden naar de uitgang. Hier worden nogmaals onze rijbewijzen gecontroleerd en gekoppeld aan onze auto en dan mogen we de parking verlaten en kunnen we op weg naar ons hotel in Salt Lake City.Een ritje van ongeveer 10’ brengt ons naar hotel ‘Crystel Inn’ aan de rand van het centrum.
Het is prachtig om de bergen rond Salt Lake te zien liggen. Ook het hotel ziet erprima uit en we krijgen een grote kamer op de 4e verdieping. We zetten onze spulletjes neer en stallen onze koffers uit en besluiten, omdat het inmiddels al 18:30u (l.t.) is, om richting het centrum te lopen om een hapje te eten.
Een kleine 20 jaar geleden, tijdens één van onze eerste reizen samen, zijn we ook al eens in Salt Lake City geweest en wat ons daarvan is bijgebleven is, dat het niet echt een gezellige en levendige stad is en dat voelde nu weer zo. Het is vooral een stad die als start- of eindpunt wordt gebruikt voor een bezoek aan de Rocky’s. Maar na deze reisdag was het fijn om even heerlijk te wandelen en een frisse (wat relatief is) neus te halen op zoek naar iets om te eten. Nu vind je dit in een stad als deze genoeg, maar wat we van onze eerdere reizen hebben geleerd is om de locale tentjes op te zoeken en dat hebben we ook nu weer gevonden. We zijn uitgekomen bij bar en eetcafé ’Glasiers’ … een schot in de roos. Alhoewel we wel even verbaasd waren dat we ons bij binnenkomst moesten legitimeren. Blijkbaar is iedere bar in de staat Utah dit verplicht, tja en als het verplicht is dan ontkomen wij er ook niet aan. We mogen ons zelf een plekje zoeken en omdat het binnen heel lawaaiig is, besluiten we om op het buitenterras te gaan zitten. Waar, zo schets onze verbazing, een lokale band (The Robinson Trio, dat bestaat uit 4 man) stond opgesteld om de avond op te luisteren. Hier kwam alles even samen: gezellige bar, een goede band (voor de kenners: Bears Den achtig), goed eten en een echt leuke sfeer en het belangrijkste goed gezelschap. We vergaten even onze vermoeidheid, want al doe je op een reisdag als deze alleen maar zitten en wandelen, het is vermoeiender dan je denkt, en hebben echt genoten. Rond 21.30u (l.t.) besluiten we om terug te lopen naar ons hotel omdat de kaarsjes langzaam uit gaan.
Eenmaal terug op de hotelkamer ploppen de (spraak)berichtjes van ons meisje op en krijgen we eindelijk een teken van leven van haar. Ze hebben de hele dag nergens wifi gehad en aangezien ze nog geen Amerikaans telefoonkaart heeft. Ze zijn na een lange reisdag aangekomen op de camping bij ‘Mount Rushmore’ en hebben nu wel eindelijk wifi. Ze laat weten dat ze een hele fijne dag heeft gehad, dat ze het erg leuk hebben en dat ze het naar haar zin heeft. Dit doet ons goed en meer hoeven we niet te weten.
Terwijl ik onder de douche spring, maakt Roel vast een theetje en onder het genot van een kopje nemen we de dag van vandaag door, die niet heel spectaculair was, en kijken we alvast naar de route van morgen. Morgen staan er wel veel mooi dingen op het programma. Ondertussen is het 23.30u (l.t.) en de hoogste tijd om de luikjes te gaan sluiten.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 172
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Salt Lake City
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/059_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => goodbye-sioux-falls
)
[42] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109211
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-19
[photoRevision] => 0
[title] => The realy start of a new adventure....dag 2 .....
[message] => Tuutuutuut … we worden om 06.30u (l.t.) gewekt door de wekker na onze voorlopig laatste nacht samen. Echt lang stil kunnen we hierbij niet staan want ons meisje wordt om 08.00u (l.t.) verwacht op de campus voor dag 2 van de International Introductie. We staan op, wassen ons en kleden ons aan en gaan dan snel naar beneden naar de ontbijtzaal. Hier realiseren we ons dat na vandaag onze wegen voor de komende 10 dagen scheiden en het dus voor nu ons laatste ontbijtje samen is. Sneller dan normaal wordt er door Ylva en Roel ontbeten omdat Roel haar naar de campus moet brengen. Ik heb iets langer de tijd en neem het er dus van. Als mijn buikje is gevuld ga ook ik terug naar de kamer en leg daar wat spulletjes bijelkaar die mee naar de kamer van Ylva moeten en ik FaceTime even met Bomma. Om 08.25u (l.t.) is Roel terug en we drinken samen nog even een theetje. Veel tijd hebben we hier echter niet voor want ook wij moeten (lees: mogen) weer terug naar de campus want daar is vanmorgen niet alleen voor de studenten maar ook voor de ouders een tour over de campus voorzien.
Om 09.00u (l.t.) melden we ons in het ‘Meeting Point Centre’ en worden we wederom hartelijk welkom geheten door Don, Ailine, Maggie en een professor geschiedenis. Er wordt gestart met een kopje koffie en thee in afwachting van de andere ouders. In de tussentijd voeren we leuke gesprekken en komen we steeds meer te weten over het ‘wel en wee’ op de campus. Als om 09.30u (l.t.) blijkt dat er geen andere ouders meer zullen aansluiten, nemen Don en Ailine ons mee op een heuse privé tour van anderhalf uur over de campus. We starten bij het gebouw waar zich het administratieve hart van de campus begint om vervolgens door te lopen naar de bibliotheek. Als we hier binnenkomen weten we niet wat we zien. Menige bibliotheek in een stad of dorp zou hier jaloers op zijn. Naast de hoeveelheid aan boeken die er staan zijn er ook overal zithoeken en ruimtes waar de studenten kunnen studeren. Vanuit de bibliotheek lopen we door naar het ‘Native History Museum”. Op de campus bevind zich dus gewoon een museum waar je als bezoeker van buitenaf naar binnen kunt maar dat ook voor de studenten ter beschikking staat en een aanvulling is op de geschiedenis lessen. We lopen verder naar de verschillende studiegebouwen met leslokalen. Ieder hoofd major heeft er een eigen gebouw waar de lessen en aanverwante lessen worden gegeven. Vervolgens is het tijd om naar de andere kant van de weg te lopen waar zich het gloednieuwe (a.s. januari is het pas 2 jaar oud) ijshockeystadion bevind. Zelfs nu, zonder publiek, hangt er al een bepaalde vibe laat staan dat hier een wedstrijd gespeeld wordt. We worden uitgenodigd om, als we er een keer zijn tijdens het seizoen, om te komen kijken en stiekem hopen we dat Ylva deze vibe ook gaat opsnuiven hier. Vanuit het stadion lopen we verder naar het krachthonk waar de ijshockey mannen bezig zijn met hun krachttraining. Eerlijk is eerlijk maar dit is geen vervelend plaatje om naar te kijken.
We laten het ijshockey stadion achter ons en steken over naar het volgende gebouw waarin meerdere sportdisciplines verzameld zijn, te beginnen met het zwembad. Dit kunnen we wel bekijken maar is momenteel nog leeg omdat ze het nog volop aan het schoonmaken zijn. Naast dit trainingsbad hebben de zwemmers ook nog een 50m wedstrijdbad in het centrum ter beschikking waar ze kunnen trainen en waar de grotere wedstrijden gehouden worden. In hetzelfde gebouw als het zwembad bevindt zich ook de sporthal waar de volleybal dames al aan het trainen waren, de worstelhal en de basketbalhal. En ook nu weer heeft iedere discipline zijn eigen ruimte ter beschikking. Tevens bevinden zich in dit gebouw de verschillende krachthonken.
We verlaten het gebouw en via de enige ‘slimme kruising’ in Sioux Falls steken we over terug naar de andere kant van de weg. Voor wie zich afvraagt ‘wat is een slimme kruising?”. Een slimme kruising is een kruising waarbij je de weg via de kortste route kunt oversteken en dat is dwars.
Vervolgens gaan we het medisch centrum binnen waar de medische staf en Dr. verblijven. De medewerkster die vandaag aan het werk is, benadrukt, net als iedereen, dat de studenten voor ALLES bij hen terecht kunnen, zelfs voor ‘homesickness’. Ook nu weer staat de mand met candies klaar en valt het wederom op hoe enthousiast en meedenken iedereen hier is.
Maar dan krijgen Don en Ailine een telefoontje. Ze worden bij de grote Vicking midden op het terrein verwacht voor een groepsfoto met alle 92 internationale studenten. Ja, ja programma is strak en dus wordt er in stramme pas naar de Vicking gewandeld. De studenten staan er al allemaal en helemaal klaar voor en enthousiaste Maggie klimt boven op de lader om een foto te maken. Wij schouwen het ons van een afstandje gaande, het is een schitterend beeld. Ons meisje staat daar tussen en we zijn mega trots op haar. Ze gaat dit avontuur aan in een schitterende omgeving. Dit wordt een ervaring die ze de rest van haar leven met zich mee gaat dragen. Als de foto is gemaakt bedanken we Don en Ailine voor de rondleiding en voor alles wat ze al voor ons meisje hebben gedaan en nog gaan doen. Als ze de tranen in onze ogen zien, drukken ze ons nogmaals op het hart dat ze goed voor Ylva gaan zorgen en dat ze in een warm bad terecht is gekomen; dat ze nu onderdeel uitmaakt van de Vicking familie.
De klok loopt inmiddels tegen 11.45u (l.t.) en dus is het voor de studenten tijd om richting de Dining Hall te gaan voor de lunch. Ook wij mogen mee aanschuiven en doen dat met alle plezier. Niet om te eten maar om er te genieten van de sfeer, goed om ons heen te kijken en alles wat hier gebeurd op te snuiven. Als Ylva klaar is met eten brengen we samen nog even een bezoekje aan de Augustana outlet store. Hier verkopen ze kleding en allerlei andere zaken van de universiteit. The Branch van de universiteit is mega. Ylva ziet een leuk jasje maar dat hebben ze helaas niet meer in haar maat. Maar ook een trui maar ook die hebben ze momenteel niet in haar maat. Dan nog maar een wachten.
Om 12.45u (l.t.) begint voor Ylva het middagprogramma en zit het ouderprogramma er voor nu even op. We nemen afscheid van haar en spreken af dat we haar aan het eind van de middag weer terug zien. Diep onder de indruk van wat we allemaal hebben gezien en gehoord lopen we naar onze auto. We zijn blij dat ons meisje zo goed is terecht gekomen en zien en voelen aan alles dat we haar hier met een gerust hart kunnen achterlaten.
We moeten vanmiddag, geloof het of geloof het niet, toch nog wat boodschapjes doen. Maar voordat we dat gaan doen rijden we eerst langs de Football- en Baseball velden en we bekijken het atletiek stadion. Van daaruit rijden we door naar het ‘Miro Aquatic Centre’. Dit is het zwembadcomplex gelegen niet ver van de universiteit waar de bevolking van Sioux Falls gebruik van mag en kan maken maar waarin Ylva ook zal gaan trainen. We gaan naar binnen en vragen of we even in het wedstrijdbad mogen kijken. Als je binnenkomt zie je meteen een joekel van een Amerikaanse vlag hangen en alleen dat al geeft een bepaalde sfeer. Je ziet dat Amerikanen trots zijn op hun vlag want niet alleen in alle sportcomplexen, maar ook op straat zie je heel veel vlaggen hangen. We dromen even weg en zien ons hier al zitten tijdens een wedstrijd.
Het bezichtigen van de sportcomplexen sluiten we voor nu even af en gaan opweg naar de verschillende winkels welke op ons lijstje staan. Te beginnen bij ‘SCHEELS’, een gigantische sportzaak en door ons omschreven als de Decathlon van Sioux Falls. Er staat hier zelfs een heus reuzenrad in de winkel om de kinderen stil houden. De reden waarom we hier een kijkje komen nemen is dat ze ons gezegd hadden dat ze hier ook brand van Augustana hebben maar dat viel vies tegen. Van Scheels wandelen we door (want dit ligt op hetzelfde terrein) naar ‘Budget one’ een gigantische mediazaak waar we kijken voor een bepaalde adapter voor Ylva die ze nodig heeft. We lopen er een beetje verloren rond maar na een tijdje vinden we wat we zoeken. Door naar stop 3, de Wallmart. “Ja, ja” we zijn er weer. Het bezoek gaat deze keer een pak sneller want Roel heeft mij de wacht aan gezegd en daar houdt ik mij dan maar aan. Na de Wallmart rijden we nog even naar de ‘One dollar tree voor de laatste spulletjes en dan ben ik helemaal gaar gewinkeld. Het is tijd voor een bakkie!.
Omdat we hele morgen en de afgelopen dagen flink in geweer zijn geweest, vind ik datgeen lekker bakkie verdiend hebben. En Roel wil heel graag een ijsje en dus besluiten we naar downtown te rijden waar we gisteren een heel leuk zaakje hebben gezien. Bij het zaakje aangekomen blijken ze alleen maar ijs en cookies te hebben en wat voor ene. Het meisje dat ons helpt geeft aan dat we bij de buren lekkere ‘koffie to go’ kunnen krijgen. En dus gaan we, nadat ik 2 cookies heb uitgezocht (want ze kosten een godsvermogen) en een ijsje voor Roel naar de buren. Hier bestellen we ons 2 lekkere latte met karamel en gaan dan buiten zitten. Even genieten van al het lekkers want dat hebben we na deze heftige dagen wel verdiend.
Daarna rijden we terug naar het hotel om de laatste spulletjes en de gestreken was op te halen. Ook nemen we wat spullen mee uit onze koffers en de koelkast die wij nadien mee naar huis nemen en/of opmaken in het laatste weekend of bij Ylva achterlaten, maar die we nu niet mee kunnen of willen meenemen in de koffer. Met de auto toch weer redelijk vol geladen rijden we, nadat Roel eerst bij de receptie is gaan vragen of het mogelijk is dat we volgend weekend als we terug zijn weer dezelfde kamer kunnen krijgen omdat ons meisje dan nog 2 nachtjes bij ons kan slapen. De receptioniste geeft aan dat dit geen enkel probleem is en noteert het vast bij onze namen. De scharmes van Roelie zijn onweerstaanbaar. We rijden terug naar de campus en onderweg bellen we Ylva dat we eraan komen en zij staat ons al buiten op te wachten om ons te helpen en binnen te laten. De meegebrachte spulletjes worden opgeruimd, papa wordt in een stoel neergezet en ik moet nog even met ons meisje mee naar het administratieve centrum omdat we nog een betaling moeten regelen die nog niet gelukt is. Maar welke met de hulp van de 1e iets minder vriendelijke mevrouw op deze campus uiteindelijk toch in orde komt. “Gelukkig want ik had er een beetje stress van. Maar wat was dat voor een chagrijn?. Och trek het je niet aan schat, dat zijn cijfermadammen en die zijn altijd zo serieus. Toch ben ik blij dat het geregeld is. Dat geloof ik”.
Tussen de middagpauze was ik al met Ylva bij de outlet geweest maar ik wilde er toch nog graag even terug met haar naartoe. Heb erover nagedacht en misschien past de trui die we hebben gezien toch. Ylva heeft er in 1e instantie niet zoveel oor naar maar om mij een plezier te doen gaat ze toch nog even mee. “Snel dan want hij gaat zo dicht. Ja dat weet ik, daarom ben ik ook haast aan het maken”. De mevrouw van het winkeltje herkent ons meteen en begint vriendelijk te babbelen. Ondertussen laat ik Ylva de trui passen en “ja”, hij zit wat ruim maar eigenlijk ziet dat wel heel leuk uit. “Inderdaad ja, dat had ik niet verwacht. Nou dan mag je je die van mama meenemen”.We kijken nog even verder en zien dan nog een ander leuk truitje dat we vanmorgen niet hebben gezien. “Oh ja, die is leuk”. Dus ook deze wordt gepast en uiteindelijk is de juffrouw weer 2 truien rijker en mama blij dat ze dochterlief toch nog iets van Augustana heeft kunnen geven. Als we terug lopen naar de kamer krijg ik een dikke knuffel. “Ik ben echt blij met u en papa en alles wat ik van jullie heb gekregen en wat jullie voor mij doen. Met liefde lieverd. Wij zijn supertrots op jou en jij verdiend dit”. Terug op de kamer heeft Roel een klein tukkie gedaan en gelijk heeft ie.
De klokt loopt inmiddels tegen 17.30u (l.t.) en dus wordt het tijd om terug richting de Dining Hall te lopen. Ylva gaat bij haar nieuwe vriendinnen zitten en wij gaan aan de zijkant bij het raam zitten vanwaar we alles goed kunnen overzien. Wat ons de afgelopen dagen al is opgevallen is dat ineens uit het niets een student op tafel gaat staan en dat hij/zij dan iets zegt en een lied begint te zingen waarna de hele zaal uiteindelijk meezingt dat vervolgens eindigt in een luid applaus. Ook nu weer en we begrijpen dat dit een soort van ontgroeningsritueel is van bepaalde sporten. Schitterend om te zien maar vooral ook hoe vervolgens de hele zaal erin mee gaat.
Wij sluiten vervolgens aan in de rij en hebben nog genoeg te kiezen. En terwijl we genieten van het eten zijn ook de emoties volop voelbaar. Het afscheid komt er nu echt langzaam aan. Wanneer we klaar zijn met eten gaan we een verdieping lager in een zithoek zitten en wachten we dat Ylva ook gegeten heeft en klaar is met de meisjes. Hier zit ook de mama van Maria te wachten en omdat zij morgen ook terug naar huis gaat, nemen we nu alvast afscheid.
Even later verschijnt ook Ylva en omdat ze vanavond verder niks meer op de planning hebben staan, gaan we met z’n 3-tjes nog 1 x samen een ijs eten voordat we voor 10 dagen afscheid nemen. Ik heb op internet onderzoek gedaan en volgens hen is ‘B en G Milky Way’ de place-to-be. Het is een kleine 10’ rijden vanuit de campus in de richting van ons hotel. En inderdaad “het is ‘de place-to-be’.Als we aan komen rijden zien we een super knus, nostalgische drive in ijszaakje gehuld in felle kleuren. Het is er gezellig druk met locals en dat is altijd goed. We kiezen niet voor de drive in maar parkeren de auto en als we uitstappen moeten we even zoeken waar we moeten zijn om te bestellen. De keuze is reuze en het duurt dan ook even voordat we eruit zijn. Het worden 3 medium strawberry shakes allen heeft hier de naam shake blijkbaar een andere betekenis. Want uiteindelijke krijgen we 3 veel te grote bekers met heerlijk aardbeien ijs maar het stukje ‘shake’ is ver te zoeken. Het is allesbehalve drinkbaar maar wel heel lekker. Ijskoningin Ylva zit wel de hele tijd te puffen en te steunen dat het zoveel is maar heeft wel als eerst de pot leeg. Op de voet gevolgd door Roelie. Ik moet helaas passen. Ik ben al geen ijseter (ik dacht ook dat ik een milkshake zou krijgen) en al helemaal niet als het dan zoveel is. Ik krijg mijn beker dan ook maar half op en de andere helft geef ik aan een zwerver. “Is die ook blij”. En ook al klagen we over de grootte, genieten doen we ervan zittend in de zon, op het kleine knusse terrasje voor deze zaak.
Dan is het tijd voor vertrek. Ylva moet haar tas nog inpakken, want morgen gaan ze met alle internationale studenten van woensdag t/m vrijdag naar ‘Nationaal Park Mount Rushmore’.We rijden nog even langs ons hotel om daar door ons meegebrachte kleerhangers op te halen (en die Roel was vergeten mee te nemen) en rijden dan naar de campus om Ylva af te zetten. Wanneer we onze auto voor de ingang van het gebouw waar Ylva woont parkeren horen we een geluid alsof 2 vliegtuigen tegelijk proberen op te starten. Als we uitstappen kunnen we elkaar amper verstaan van het enorme brommend geluid dat afkomstig is van een gebouwtje dat voor het gebouw van Ylva staat. We trekken zelf al snel de conclusie dat dit één of andere aggregaat is. Maar wat een lawaai. Binnen is het iets dragelijker maar wanneer we op de kamer van Ylva en Maria staan is dat brommend geluid echt heel goed hoorbaar. Daar valt echt niet mee te slapen en Ylva maakt er zich al een beetje druk om. Helemaal als Roel aankomt en zegt dat hij met een paar jongens gesproken heeft en dat die hebben gezegd dat dit ding de hele nacht aan blijft. Ylva gaat bijna op tilt, “hier kan ik echt niet in slapen”. Tijd voor Roelie om in actie te komen en kennis te maken met zijn Amerikaanse collega’s op de campus. Tijdens de rondleiding vanmorgen zijn we ook voorbij the Police office van de campus gelopen en die blijkt 24 uur per dag open te zijn. Roel wandelt er naartoe en een zeer vriendelijke politieman die deze melding zeer serieus neemt stuurt direct zijn collega’s aan naar de ‘plaats delict’.Als Roel terug is aan de voorkant van het gebouw ziet hij drie golfkarretjes met daarin politie-agenten staan. De golfkarretjes worden hier op de campus als heuse politie patrouilles wagens gebruikt. Dat is nog eens snel in actie schieten. Een vriendelijke politieagente vertelt hem dat zij de gemeente gebeld heeft en dat het inderdaad een aggregaat is die gebruikt wordt om de campus te voorzien van stroom. Echter normaal staat deze overdag aan en is het nu vreemd dat hij zo laat nog aanstaat en inderdaad behoorlijk veel lawaai ,want geluid mag je dit niet noemen, maakt. De medewerker van de gemeente heeft aan de politie aangegeven dat er oude dieselolie wordt verbrand. Het is een soort zelfreinigingsproces van deze machine en verzekeren dat om 21.00u (l.t) dat proces is afgelopen en de aggregaat uitgaat; we zijn benieuwd. En inderdaad, precies om 21.00u valt het apparaat uit en wordt het stil. Zo stil dat we de vogels weer kunnen horen fluiten. Hoewel die slapen nu ook. De agenten hebben gedaan wat ze konden doen en kunnen de melding afsluiten. Ze vertrekken even geruisloos als dat ze gekomen waren weer in hun patrouilleautotjes.Voor Roel is dat een goed teken en geeft het hem vertrouwen in hoe hier met meldingen wordt omgegaan. En de meisjes, die zijn blij dat het geluid weg is en dat ze rustig kunnen slapen.
En dan wordt het echt tijd om voor nu afscheid te nemen. Het valt ons alle 3 zwaar en deemoties gaan alle kanten op ook al weten we dat we elkaar over 11 dagen nog weer even zullen zien. We voelen aan alles dat Ylva ‘vertrokken’ is en haar plekje gaat vinden hier maar toch …
Terwijl we wegrijden en in de binnenspiegel van onze auto zo lang mogelijk naar ons meisje blijven kijken gaat er zoveel door ons heen. Supertrots zijn we op haar, we missen haar nu al, bezorgdheid etc. etc.. We laten de emoties zijn gang gaan en zitten zwijgend naast elkaar elk met onze eigen gedachten. Wanneer we onze vetrouwde hotelkamer binnenstappen voelt deze leeg zonder haar. We douchen ons en gelukkig vinden we troost bij elkaar. Roel maakt nog een theetje en terwijl we deze drinken laten we de afgelopen dagen de revue nog eens passeren. We hebben het goed gedaan.
Ondertussen is het 23.00u (l.t.) en zijn we helemaal kapot. We gaan slapen en denken alle beide aan onze kanjer die dit toch maar doet…..
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 192
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/043_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => the-realy-start-of-a-new-adventure-dag-2
)
[43] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109197
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-18
[photoRevision] => 0
[title] => The really start of a new adventure ....
[message] => The really start of a new adventure ……
Vandaag gaat het voor ons meisje echt beginnen. Om 10.00u (l.t.) wordt ze verwacht in het hoofdgebouw van de universiteit waar de introductieperiode van de internationals van start gaat. Ze beginnen met (niet geheel onbelangrijk) het regelen van haar bankzaken. Ze dient n.l. in het bezit te zijn van een Amerikaanse bankrekening met bijbehorende bankkaart. Maar voor het zover is laten wij de emoties de vrije loop.
We worden rond 07.30u (l.t.), na helaas wederom een gebroken nacht, wakker en zowel Roel als ik zijn ons ervan bewust dat het nu echt gaat beginnen. Haar “adventure” en voor ons het “loslaten”. We voelen dat dit alles bij het opstaan samenkomt en menig traantje vloeit. We kruipen nog een keer stevig tegen elkaar aan en houden ons nog eens goed vast elk met onze eigen gedachten.
Rond 08.00u (l.t.) staan we op, wassen ons en kleden ons aan. Daarna gaan we naar beneden voor het voor ons inmiddels vertrouwde ontbijt. Het begint al een beetje ‘onze’ keuken te worden en we zijn in ‘onze’ keuken deze ochtend niet alleen. We vinden nog net een vrije plek om met z’n 3-tjes te gaan zitten. Daarna is alles bezet en er zijn zelfs gezinnen (om dat ze te lui zijn om naar een andere ruimte te lopen) die staand aan een tafel ontbijten. We lachen erom maar eigenlijk is het triest. Na het ontbijt gaan we terug naar boven, poetsen onze tanden en verzamelen de spullen die nog mee moeten worden genomen naar de kamer van Ylva. Rond 09.30u 9l.t.) rijden we dan de, inmiddels ook al vertrouwde route, naar de Universiteit.
Bij het gebouw aangekomen, parkeren we onze bolideen lopen nog even met Ylva mee naar haar kamer om de spulletje op te ruimen en neer te gezetten. Maria en haar moeder zijn al aanwezig en druk bezig met het inruimen van haar spulletjes. Het is duidelijk merkbaar dat de moeder ook zeer blij is met hoe de kamer in 2 dagen tijd is omgetoverd tot een gezellig ‘thuis’ voor haar dochter….en ook voor die van ons. We bespreken nog kort even met Ylva en Maria wat ze nog nodig hebben van de Walmart en nemen dat voor onze rekening. De meisjes gaan daarna richting het hoofdgebouw om aan hun introductie te beginnen en de mama van Maria blijft op de kamer achter om de rest van de spullen van Maria nog in te ruimen.
Volgens afspraak rijden Roel en ik terug naar de Walmart waar we de afgelopen 2 dagen al menig uurtje in hebben doorgebracht. De oude man bij de ingang lijkt ons al te herkennen en vraagt zich waarschijnlijk af wat we nu weer komen doen. Het valt ons op hoe ongelooflijk rustig het is op deze maandagmorgen, het lijkt er zelfs een beetje uitgestorven. Het winkelt alleszins heel relaxt. Omdat we inmiddels al een beetje weten waar alles ligt, hoeven we niet rij voor rij af te gaan om de spullen die nog op ons lijstje staan (kastje, extra verlengsnoer, strijkijzer, staande lamp, schoenflat, white board, gereedschap en “kleine rommel”) bij elkaar te verzamelen. Ook hebben we nog wat spulletjes die we teveel of verkeerd hebben meegebracht, die leveren we in bij de servicebalie en daarvoor krijgen we ons geld terug. Uiteindelijk zijn we toch nog een goed uur en een kwartier bezig om alles bijelkaar te krijgen. Oorzaak: ik zie zoveel dat het moeilijk is mij te focussen op één, in een winkel als deze heb ik veel teveel impulsen.
Als we de auto hebben volgeladen, vinden we dat we wel een bakkie hebben verdiend. Bovendien is het ook de hoogste tijd voor een bakkie. Bij de Starbucks (hoe kan het ook anders) die we passeren, houden we stil. We bestellen er twee strawberry frappacino’s die we buiten op het terras gaan opdrinken. We zijn even helemaal klaar met de airco’s die op steenkoud staan in alle zaken waar je binnenkomt. Het verschil met buiten en binnen is voor ons veel te groot wat ervoor heeft gezorgd dat we alle 3 een fikse verkoudheid te pakken hebben. Buiten in de schaduw is het aangenaam en we geniet van ons bakkie en alles wat we voorbij zien komen.
Rond 12.15u (l.t.) rijden we weer terug naar de Universiteit waar we de spullen uitladen en naar de kamer brengen. Tijd om verder op- en in te ruimen hebben we niet want om 12.45u (l.t.) worden we verwacht in het auditorium van het hoofdgebouw. Hier is er voor zowel de ouders als de 92 internationale studenten (waarvan 18 sporters en één daarvan is ons meisje) een introductiebijeenkomst voorzien. Voordat we in de zal plaats kunnen nemen worden we persoonlijk hartelijk welkom geheten door de directrice en de onder directeur die beiden uitgebreid de tijd nemen en met ons in gesprek gaan. Eenmaal in de zaal valt het ons op dat er maar heel weinig ouders aanwezig zijn. We komen uit op 10 ouders incl. ons zelf. We vragen ons oprecht af, ondanks dat we begrijpen dat het niet voor iedereen even vanzelfsprekend is dat ze hun kind kunnen brengen, waar iedereen is en hoe het komt dat er zo weinig interesse is. “Je wil toch weten waar en hoe je kind terecht komt”.
Nadat alle nieuwe internationale studenten samen met hun ACE groepje de zaal zijn binnengekomen, begint de bijeenkomst. Nadat de directrice de studenten en ouders van harte welkom heeft geheten en aangegeven dat ze heel blij is dat er zoveel nieuwe internationale studenten dit jaar op Augustana komen studeren, houdt ze nog een kort praatje dat ze afsluit met “from now you are official Vicking Baby’s en Vicking Parents”.
Na de directrice neemt de onder directeur het woord en zo volgen alle afdeling die er binnen de universiteit zijn en ter beschikking staan van de studenten. Zelfs de commissaris van de politie komt uitleg geven, er is n.l. een permanente politiepost op de campus. En wat bij al deze sprekers opvalt, is dat ze continue benadrukken dat ze er voor de studenten zijn en dat ze zich niet moeten schromen om vragen te stellen. Alle deuren staan open en “there are a lot of candy’s in each office”. Een heel goed en duidelijk verhaal, dat volledig aansluit bij het beeld dat we de laatste maanden van deze universiteit hebben gekregen en waarvan we even ‘bang’ waren dat het te mooi was om waar te zijn. Het tegendeel wordt tot nu toe continue bewezen. Dit is één grote familie en ze willen dat iedereen zich in deze familie thuisvoelt en daar doen ze alles voor.
Na een uur beginnen de studenten aan een kennismakingsspel waarna wij besluiten om naar
de kamer van Ylva te gaan en deze verder in te richten. We merken en voelen bij ons zelf dat dit proces van inrichten ons goed doet. Het is voor ons belangrijk dat we haar ‘goed verzorgd achterlaten en dat het voor haar als thuis voelt’. Het (bijna) eindresultaat mag er wezen en we zijn echt blij hoe de kamer van de meisjes geworden is. Rond 15.30u (l.t.) zijn we klaar en terwijl we bezig zijn met het lijstje voor wat laatste (kleine) spulletjes, komt de mama van Maria binnenlopen. Ook zij is blij verrast met het resultaat en bedankt ons hartelijk voor alles.
We gaan terug richting ons hotel en merken dat we toch wel een beetje trek hebben gekregen. We passeren bij ‘Baggle Bob’ en omdat het ons daar zaterdag goed bevallen is, besluiten we er nu ook weer binnen te gaan. We bestellen ons deze keer wel allebei een baggle en een bakkie en laten ons dat goed smaken. Daarna rijden we door naar het hotel, waar ik eigenlijk moet beginnen aan de strijk van onze jonge dame. Ze heeft n.l. een hoop kleren die gekreukt uit het koffer zijn gekomen. “Mama … zou u die nog voor mij willen strijken?. Want tja ik heb geen tijd nu en weet eigenlijk ook niet hoe het moet”. En wat doe je dan als moeder, dan zeg je natuurlijk “ja schat dat doet mama wel voor jou”. Maar ik ben moe en heb een kleine ‘inzinking’ en dus begin ik i.p.v. aan de strijk, aan een powernapie. En manlief, die kruipt gezellig naast mij en doet hetzelfde. We slapen allebei ongeveer 3 kwartier dus het was een flinke nap. We zullen het nodig gehad hebben zeker.
Gelukkig schieten we nog optijd wakker want we worden n.l. om 17.15-17.30u (l.t.) terug op de universiteit verwacht. De ouders mogen vanavond n.l. mee aansluiten bij het diner. En ook al waren we er gisteren, ook vandaag zijn we van de partij. We willen zoveel mogelijk ‘opsnuiven’ van al hetgeen Ylva hier gaat doen en meemaken. En ook nu was het weer, buiten dat het eten perfect is en de keuze reuze, een hele beleving om erbij te mogen zijn.
Don Grinager, Ylva’s contactpersoon van de afgelopen maanden, komt ook eten en als hij ons ziet vraagt hij of hij bij ons mag aansluiten. Natuurlijk mag hij dat, we zijn deze man zo dankbaar voor alles wat hij voor Ylva gedaan heeft en vinden het fijn dat we nu dan in de gelegenheid zijn om hem dat persoonlijk te zeggen. Er ontstaat daarnaast een gezellig gesprek waarin Don op al onze vragen enthousiast antwoord geeft. Deze man heeft zoveel energie, al zegt hij zelf ook wel dat hij na deze introductie altijd helemaal kapot is. Helaas moeten we na een tijdje het gesprek afbreken omdat Don nog andere verplichtingen heeft. We bedanken hem en hij geeft aan “see you tomorrow for the tour”. Roel en ik genieten nog even na van de gezellig sfeer en alles wat er gebeurt en te zien is, in deze gigantische kantine.
De studenten hebben vanavond nog een laatste activiteit, ze gaan naar ‘Falls Park’. Falls Park ligt ligt direct ten noorden van Downtown Sioux Falls en is dé plek waar de stad zijn naam aan te danken heeft. Het park is ongeveer 50hectare groot en het middelpunt wordt gevormd door de indrukwekkende watervallen van de Big Sioux River. Naast de watervallen is er ook een uitkijktoren van 5 verdiepingen die je mooi zicht geeft op de watervallen en op de skyline van Sioux Falls. Omdat het park vlak in de buurt van ons hotel ligt en we het uiteraard ook nog graag willen zien, besluiten we om ook die kant uit te rijden. Buiten de natuurlijke schoonheid die we zien, zien we ook de studenten overal lopen. We houden gepaste afstand maar zien wel dat ons meisje al druk aan de babbel is. Dat is mooi en fijn om te zien. Roel en ik maken een wandeling door het park, genieten van de watervallen en het uitzicht en besluiten daarna om terug te gaan naar ons hotel. Er wacht daar immers nog een strijk op mij. Met ons meisje spreken we af dat ze vooral moet genieten en als ze klaar zijn en de anderen rijden terug naar de campus, dat ze ons dan mag bellen en dan halen we haar op.
Terug in het hotel, dat op nog geen 10’ rijden van de Falls ligt, begin ik aan de (voorlopig) laatste strijk voor ons meisje terwijl Roel naar beneden gaat om een theetje te halen bij de receptie. Dat wordt niet alleen een theetje halen maar een hele ‘the talk’ want 30’ later komt hij pas terug. Ondertussen ben ik al klaar met de strijk en heeft ons meisje net gebeld dat ze klaar zijn en dat ze graag wil worden opgehaald. Dan doen we dat natuurlijk.
Onderweg terug en in de hotelkamer verteld ze honderduit over de dag van vandaag. Hoe leuk het was, dat ze al veel nieuwe mensen heeft leren kennen, dat ze leuke gesprekken heeft gevoerd en dat ze zelfs al met een paar meisjes een hele leuke klick heeft. Eén van die meisjes komt uit Potsdam (D) en is voor 4 maanden, via een uitwisselingsproject, hier op Augustana. De 4 maanden moeten nog beginnen maar Ylva vind het nu al jammer dat ze dan al weggaat. “Ze lijkt een beetje op Elodie (vriendin van inLuik) en ik ben er zeker van dat als zij 4 jaar zou blijven we hele goede vriendinnen zouden worden. Maar dat kan nu toch ook?. Ja, dat klopt maar dat is toch net wat anders. Maar we gaan het zien. De komende 4 maanden gaan we in elk geval plezier hebben. Dat is goed”.
Vannacht is de laatste nacht (voor de komende 10 dagen) dat ons meisje bij ons kan maar ook wil slapen.Vanaf morgen slaapt ze op haar eigen kamer omdat ze woensdagmorgen al heel vroeg vertrekken op introkamp. Terwijl Roel en ik genieten van een theetje raakt Ylva niet uitgepraat over alles wat ze vandaag heeft meegemaakt en gezien. “Ik heb nu al zin in morgen en de dagen die daarna gaan komen. Maar ben ook heel blij dat ik vannacht nog bij jullie mag slapen. Wij zijn ook blij dat je vannacht nog bij ons bent schat”. Omdat Ylva morgenvoeg alweer optijd op de campus moet zijn, overleggen we even hoe laat we moeten opstaan en wat we gaan doen. We besluiten om hier in het hotel te ontbijten en niet op de campus. “Ik wil graag nog samen met jullie ontbijten. Dat kan lieverd en wij vinden dat ook fijn”. We spreken af dat we om 06.30u (l.t.) opstaan en dan vanaf 07.00u (l.t.) gaan ontbijten. Daarna brengt Roel Ylva al naar de campus en kan ik nog wat “potkerren”
Het is inmiddels 22.30u (l.t.), de luikjes vallen langszaam dicht en het belooft morgen ook een intensieve dag te worden. Tijd dus om te gaan slapen.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 205
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/851_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => the-really-start-of-a-new-adventure
)
[44] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109171
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-17
[photoRevision] => 0
[title] => Het ‘nieuwe’ thuis krijgt langzaam vorm …
[message] => Het was een broeierige nacht waarin we alle 3 meermaals zijn wakker geworden. Niet alleen vanwege de verkoudheid waar we alle 3 mee kampen, maar ook omdat we een (en dat is zacht uitgedrukt) een ietwat gedateerde airco hebben die, als hij aanstaat, als een tractor uit het jaar stilllekes klinkt. We hadden daarom voor het slapen gaan besloten om deze niet aan te zetten; dat hebben we geweten. Halverwege de nacht leek het echter alsof we in een sauna in slaap gevallen waren, waardoor we gedwongen werden om onze tractor op te starten. Hierdoor konden we de warmte wat verdrijven en een poging doen om toch nog een paar uurtjes te slapen. Gelukkig zijn we alle 3 nog in slaap gevallen en uiteindelijk rond 07.45u (l.t.) wakker geworden.
Nadat we ons hebben gewassen en aangekleed gaan we richting de ontbijtzaal. Ook hier is het vandaag weer een drukte van belang en lijkt het erop dat er gisterenavond een bus vol met bejaarden is aangekomen. En bejaarden die hebben geen tijd en dus moeten wij jonkies achteraan sluiten om ons eten te pakken. Gelukkig is de keuze niet reuze waardoor het snel gaat.
Na het ontbijt gaan we terug naar onze kamer waar Ylva om 10.00u (l.t.) met Nonkel heeft afgesproken om te facetimen om nog enkele zaken op de computer in orde te maken i.v.m de school van Ylva. Terwijl Ylva met Nonkel aan de slag gaat, gaat Roel even bij de dame van de receptie langs om te vragen of we in onze kamer mogen blijven. Want eigenlijk zouden we vandaag moeten switchen omdat ons meisje naar de campus zou gaan en we dan een andere kamer zouden krijgen. Maar we voelen alle 3 dat het daar nog net te vroeg voor is en dat niet alleen wij, maar ook Ylva, graag de komende 2 nachten nog bij ons blijft slapen. De uiterste vriendelijke dame begrijpt de situatie en zegt dat het geen enkel probleem is :-). En ik, ik facetime nog even met Bomma. We hebben n.l. op onze ringdeurbel gezien dat ze vandaag nog bij ons is geweest en zijn natuurlijk, buiten dat we haar toch zouden bellen, benieuwd naar het waarom. Gelukkig is alles, “boeten dat het jel wärm is”, alles in orde.
Rond 11.00u (l.t.) zijn we klaar met ons facetime rondje en verzamelen we de spullen om naar de campus te gaan. Ik informeer, bij de vriendelijke dame van de receptie, of het mogelijk is om wat poetsspullen te lenen zodat we voordat we de kamer gaan inrichten deze eerst eens even grondig kunnen schoonmaken. En ook nu weer krijgen we de volledige medewerking. Ze verdwijnt even en komt vervolgens terug met een emmer met daarin doeken en poetsgerief.
Als we bij de kamer aankomen, is Maria nog niet gearriveerd en dus beginnen we al maar vast met schoonmaken. Wat gebeurt is, is gebeurt en het kan maar gedaan zijn. Bovendien is de kamer nu ook weer niet zo groot dat we er met 5 man kunnen poetsen. Als Maria met haar moeder en haar 3 koffers met spullen komt aanzetten, is de kamer al stofvrij en gedweild. We bespreken met elkaar de planning. Wij willen graag eerst de gezamenlijke spullen halen zodat we weten wat we hebben en hoeveel opbergruimte er dan is. Marie heeft duidelijk een ander plan, zij heeft eerst nog afgesproken met andere Brazilianen. We overleggen even en het is voor haar geen probleem als wij voor de spullen gaan kijken, foto’s doorsturen en als het voor haar akkoord is, we de spullen dan meebrengen. Lekker handig, maar het geeft ons wel de ruimte om op ons eigen tempo te kijken en ons meisje kan kiezen wat zij graag wil en dan kan Maria ja/nee zeggen. Wat voor haar belangrijk is, is dat ze dezelfde stoelen, kastjes, opbergboxen etc. nemen zodat de kamer geen ratjetoe wordt. Nou laat dat maar aan ons over, dat komt wel goed. Ylva weet precies wat ze wil en gelukkig vind Maria dat ook mooi.
Als we de gezamenlijke spullen hebben gekocht en afgerekend brengen we deze naar de auto. “Ik ben benieuwd of we alles erin krijgen. Natuurlijk krijgen we alles erin, we hebben zelfs nog ruimte over”.Gelukkig maar want we moeten nog terug voor ronde 2: de persoonlijke ronde. Maar eerst gaan we even een broodje eten bij de Subway (die in de Wallmart is gelegen) want onze innerlijke mens begint te protesteren. Terwijl we genieten van ons broodje, dat met veel zorg en toewijding is gemaakt door de medewerkster die haar job heel serieus neemt maar ook ligt autistisch is (ik stond op de verkeerde plek om te bestellen en werd daarover terecht gewezen terwijl er niemand anders stond), bekijken we ook hoe het hier in deze gigantische winkel allemaal gaat. We verbazen ons over 1) hoeveel mensen er werken, maar 2) ook dat hier mensen van alle gadingen en leeftijden werken. Zo staan er bij de uitgangen 2 hoogbejaarden mannen die als je naar buiten gaat, je bon controleren en kijken of je ook alles hebt betaald. Dit is een baantje voor het baantje want door alle ’honderdeen’ tasjes die iedereen in zijn kar heeft (alles wordt n.l. in een apart tasje gestopt), zie je echt door de bomen het bos niet en dus al helemaal niet of iedereen alles heeft betaald.
Rond 14.00u (l.t.) beginnen de dames aan ronde 2. Roel is er na ronde 1 n.l. helemaal klaar mee en besluit om buiten te wachten. Omdat hij weet dat dit toch wel even gaat duren, maakt hij een wandeling door het Mall District. En hij observeert en valt hem op dat veel Amerikanen hele grote auto’s rijden en dat die auto’s hier helemaal vol worden gestopt met boodschappen. Waarschijnlijk omdat deze mensen van verder moeten komen en daardoor voor meerdere dagen / weken inkopen doen. Althans dat hoopt hij toch want als dit eten is voor een paar dagen …
Inmiddels is het 15.20u (l.t.) en zijn de dames nog niet buiten. Roel komt naar binnen en doet een poging om ons te zoeken, maar in een winkel als deze is dat zoeken naar een speld in een hooiberg. Hij besluit ons te bellen, “zijn jullie de winkel aan het leegkopen?. Bijna, we hebben nog een beetje overgelaten voor anderen. Maar we staan nu bij de kassa en komen eraan. Het zou tijd worden”. Met een kar volgeladen komen we naar buiten, “goeiedag moest dit echt zo lang duren?. Ja we zijn rij voor rij afgegaan. Daar was ik al bang voor, gelukkig dat ik niet ben mee geweest. Wij zijn ook blij om jou weer te zien lieverd”.
Als we terug op weg zijn naar de campus krijgt Ylva van Maria een berichtje dat zij met haar mamma terug is naar het hotel. “Nou lekker dan, dan laden wij zelf wel alles uit. We moeten de spullen al voor haar meebrengen en nu mogen we ze ook nog zelf naar binnen en boven dragen. Ah lieverd we snappen dat je misschien even wat gefrustreerd bent, maar voor haar is het ook niet makkelijk en jij hebt wel je mama en papa bij je. Dat is waar”. Als we beginnen met uitladen, bieden meteen een aantal jongens die toevallig in het gebouw zijn aan om te helpen en binnen no-time staat alles boven op de gang.
Terwijl Roel begint met het in elkaar zetten van de kastjes rijden ik en ons meisje terug naar het hotel om daar haar koffer met kleren en andere spullen op te halen. Ik merk dat ik het zwaar heb, het wordt nu heel definitief. En niet alleen ik heb het zwaar als we de spullen aan het verzamelen zijn, ook bij ons meisje komen er tranen. We houden elkaar even stevig vast en ik spreek uit dat ik hoop dat ze komende nacht en de nacht nadien nog bij ons komt slapen en ik merk dat ze dit zelf ook heel graag wil. Gelukkig!.
Als we alles bijelkaar hebben gepakt en in de auto geladen, rijden we terug richting de campus en richting Roel. Die is, als we aankomen, al goed opgeschoten. De kastjes van zowel Ylva als Maria zijn, door onze handige Harrie,in elkaar (“het is geen Ikea kwaliteit”)en op de plek gezet, de stoeltjes zijn geplaatst, het kleedje is gelegd, de ijskast met magnetron op de plek gezet en de kabeltjes netjes weggewerkt. “Goed bezig geweest Roelie”.
De klok loopt inmiddels tegen 17.30u en onze innerlijke mens begint zich weer te melden. Om niet teveel tijd te verliezen besluiten we om naar de ‘Dining Hall’ van de campus te gaan. Maar eerst gaan we beneden even een kijkje nemen bij de wasserette. Ieder gebouw heeft n.l. naast een eigen keuken en grote zithoeken, ook een eigen wasserette waar de studenten hun kleren en andere spullen kunnen wassen. We hebben wat kleren van de afgelopen week verzameld en ook het nieuwe beddengoed moet even gewassen worden alvorens het kan worden opgelegd. Op deze manier slaan we 2 vliegen in 1 klap. Wij hebben onze spullen weer schoon en ik kan ons meisje laten zien hoe het werkt en wat ze moet doen. Ze heeft immers tot de dag van vandaag nog nooit zelf hoeven te wassen. Het is even kijken en zoeken, maar het lukt en terwijl wij gaan eten draait ons wasje. Perfect!.
Tijdens de wandeling naar de Dining Hall, wat zo’n 5’ in beslag neemt, verbazen we ons weeral over hoe mooi en goed verzorgd dit complex eruit ziet. En ook de Dining Hall laat niets aan de verbeelding over. Op de bagage grond ligt een heuse Starbucks en ander koffietentje en er zijn allemaal gezellige zithoeken. Er is een heuse fanshop van het Augustana College, die helaas (of misschien gelukkig) gesloten is. We nemen de trap naar boven en weten niet wat we zien. Hier is een heus restaurant met allemaal verschillende afdelingen waar de studenten kunnen kiezen wat ze willen eten en drinken. Er is voor elk wat wils en aan alles is gedacht. Zelfs het aantal kcal staan achter de maaltijden. De sfeer is gemoedelijk en het verbaast ons hoeveel studenten toch al hier aanwezig zijn. Het personeel achter de buffetten is super vriendelijk, niet alleen naar ons maar ook naar de studenten. We zoeken ons een rustig plekje bij het raam en genieten niet alleen van het eten, maar ook van alles wat er om ons heen gebeurt. We zien ons meisje stralen en wij beseffen dat dit de sfeer is waar ze de komende weken, maanden, jaren in gaat vertoeven. Je ziet het soms wel eens op t.v. maar in werkelijkheid is het dus ook echt zo.
Als onze buikjes weer zijn gevuld en we de sfeer hebben opgesnoven, lopen we weer terug naar de kamer van Ylva. Ondertussen is de was klaar en dus stoppen we deze eerst even in de droger (ja, ja die staan er ook) alvorens naar boven en terug aan de slag te gaan. Roel helpt nog met het ophangen van de spiegel op de deur want een dames kamer zonder spiegel, dat kan niet en gaat daarna een rondje wandelen. “Het uitpakken van de koffer en het opruimen hiervan dat is iets voor jullie, daar bemoei ik mij niet mee. Verstandig papa”. Ons meisje en ik gaan aan de slag met haar spulletjes. Ik vouw en leg ze voor haar klaar en zij moet ze zelf een plekje geven. Ze moet immers zelf weten waar ze alles legt. Zeker ook omdat de ruimte die ze heeft maar beperkt is. Ze krijgt veel opgeborgen maar al snel komen we erachter dat ze toch nog een extra ladekastje nodig heeft en dus wordt er opnieuw een lijstje gemaakt met wat er morgen nog gehaald moet worden. Hier komen dan naast het kastje en wat gereedschap, ook een magneetbord, plant en schemerlamp op te staan om de kamer net iets meer aan te kleden en gezelliger te maken. Ook besluiten we om het schoenenrekje dat we gekocht hebben niet op te zetten (omdat dat teveel plek in beslag neemt) en terug te brengen en te vervangen door een schoenenflat.
Als Roel terug komt van zijn wandeling over de campus is niet het eerste wat hij zegt “Goh dames wat hebben jullie dat goed en mooi gedaan”. Nee, dan horen we eerst “was ik nog maar eens 18 en kreeg ik deze kans, dan wist ik het wel”. Om vervolgens toch te zien dat we goed zijn bezig geweest en dit ook zegt “het ziet er al mooi en gezellig uit het kamertje”.
Inmiddels is de was en daarmee ook het beddengoed droog. We maken het bed nog mooi op en dan is het goed geweest voor vandaag. Het is ondertussen 20.00u (l.t.) en de kamer van ons meisje er echt al leuk en gezellig uit. Het harde werken van vandaag is zichtbaar geworden en het geeft ons direct een ander gevoel dan gisteren en vanmorgen. Zag ons meisje het toen nog even niet zitten, nu is ze tevreden. “Ik ben echt heel blij met mijn kamer en hoe we het hebben ingericht. Ik vind het heel gezellig en ben blij dat jullie me zo goed geholpen hebben. Vanmorgen zag ik het even niet zitten maar ben nu heel tevreden, dankjewel. Heel graag gedaan lieverd, voor mama en papa is het ook belangrijk dat jij je hier goed voelt”.
Moe maar voldaan rijden we terug naar ons hotel. Ylva springt meteen onder de douche en Roel en ik maken nog een wandeling naar Falls Park. Even afschakelen, even proberen het hoofd leeg te maken en onze emoties met elkaar te delen. Het is allemaal heel mooi wat ons meisje mag en kan gaan doen, we voelen wel dat ze hier in een goede, mooie en warme omgeving zit, maar het is en blijft aan de andere kant van de wereld.
Terug op de kamer nemen we zelf nog een doucheke en terwijl ons meisje al in dromenland ligt, drinken wij nog een kopje thee, overlopen nog een keer de dag en ploffen daarna in bed in de hoop dat we vannacht beter slapen dan gisteren.
Welterusten en slaap wel …
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 185
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/757_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => het-nieuwe-thuis-krijgt-langzaam-vorm
)
)
)
[_currentItemCount:protected] => 15
[_currentItems:protected] => ArrayIterator Object
(
[storage:ArrayIterator:private] => Array
(
[30] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109334
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-29
[photoRevision] => 0
[title] => Mount Rushmore ... en een spannende beslissing!
[message] => De lange, indrukwekkende maar ook vermoeiende reisdag van gisteren in combinatie met de (bloed)hete spa heeft ons goed gedaan. We hebben allebei niet als een roos maar als een blok geslapen. Beiden hebben we maar 1 sanitaire stop gemaakt en voor de rest aan één stuk door geslapen totdat we vanmorgen niet gewekt werden door de wekken maar door het “toettoettoettoet x100” van een auto-alarm. Het is inmiddels 08.15u (l.t.) en dus een mooie tijd om op te staan. Maar voordat we dit doen eerst ons vaste patroon en dat zijn de filmpjes van Lio-keen andere berichten bekijken en de spraakberichtjes van Ylva beluisteren. Nadat we hier weer van genoten hebben gaan we ons wassen en kleden ons aan want het ontbijt is in dit hotel ‘maar’ tot 09.30u (l.t.).
Als we beneden in de ontbijtzaal komen is het er nog gezellig druk, d.w.z. er zit een groot gezin dat nogal luidruchtig is. We zoeken ons een plaatsje en bereiden ons mentaal voor op het gigantische buffet wat we, gezien de stijl en goed verzorgdheid van het hotel, hier verwachten. Helaas … deze luchtbel wordt al vrij snel doorgeprikt als we zien hoe karig het buffet is. Dachten we in ‘ons’ hotel in Sioux Falls weinig keuze te hebben, nou het kan dus nog minder. Inmiddels zijn we gewend dat de ontbijtbuffetten in Amerika (of toch in dit deel) karig zijn maar dit spant de kroon. Of hebben we onze verwachting gewoon te hoog gelegd gezien de rest van het hotel, dat kan natuurijk ook.
Terug op onze kamer poetsen we onze tanden en zoeken de spullen bij elkaar die we vandaag willen meenemen. We proberen nog even ons meisje aan de lijn te krijgen en gelukkig lukt dat. Ze heeft goed geslapen en neemt ons mee in haar planning van die dag. Eerst moet ze naar de bank om daar nog wat zaken te regelen, daarna heeft ze college en ’s middags hebben ze nog een meeting met alle zwemmers en wordt het komend seizoen besproken. Voor haar dus ook een volle dag. Bomma hoeven we niet te bellen want als het goed is, is die op stap met Tant Griet en dus kunnen we vertrekken.
Vandaag staat ‘Mount Rushmore’ (MR) als 1ste op de planning en al de rest zien we wel. De reden waarom we als 1ste naar ‘MR’ willen is dat momenteel het zonnetje, al is het waterig, nog schijnt. Ze hebben vanaf 12.00u (l.t.) regen voorspelt en als dat uitkomt dan is de kans aanwezig dat je er niks kunt zien. Onderweg zoeken we nog even naar een bank, die we niet vinden of toch niet eentje waar we genoeg kunnen pinnen en zien we vele verleidingen. Dingen waar we graag zouden willen stoppen en gaan kijken, maar we blijven bij ons plan “eerst naar Mount Rushmore en dan kijken wel wel verder”.
De weg naar ‘Mount Rushmore’ is al een ervaring opzicht want ook hier zien we weer mooie natuur en rotsgesteente. Slingerend naar boven zijn we opeens MR voor ons verschijnen; we zijn er bijna. Rond 11.00u (l.t.) rijden we onder het genot van een stralend zonnetje naar de ingang van de parkeerplaats van ‘Mount Rushmore’. Een vriendelijk jongeman vraagt ons of wij de enige 2 in de auto zijn en of er iemand van 60 jaar of ouder bij is. Roel zegt “no” en ik reageer lachend “yes I am”. “Then it’s $5” zegt hij zonder te blikken of te blozen. Blijkbaar is het parkeertarief $10 maar als je iemand van 60 jaar of ouder bij je hebt, dan hoef je maar $5 te betalen. We kijken hem nog een keer aan en vragen wat we moeten betalen “$5” zegt hij lachend. We betalen hem $5, “have a nice day”. “Yes you to and you are a kind person”. Terwijl we naar onze parkeerplek rijden lachen we hartelijk om wat er net is gebeurt, “zou hij het echt niet gezien hebben? Of houdt hij van een geintje en heeft hij het spel meegespeeld?”Het zal hem immers een rotzorg zijn of iemand $5 of $10 betaald, als er maar betaald wordt. Ik hoop op het laatste want anders is het echt geen compliment en moet ik aan de verjongingscrème.
Nadat we de auto geparkeerd hebben in de overdekte parkeergarage lopen we naar de ingang van het monument waar we meteen aangenaam en positief verrast worden. Verrast in de manier hoe het is ingericht en hoe je naar de ‘Mount’ kunt toe lopen en hoe indrukwekkend het is. Ze hebben er een mooie ‘Avenue of Flags’ gemaakt met alle namen en vlaggen van de 50 verschillende staten van Amerika en daarnaast ook de vlaggen van Washington D.C. en Amerikaanse territoria. Op het einde heb je dan een prachtig uitzicht op ‘Mount Rushmore’
‘Mount Rushmore’ toont de gezichten van de 4 Amerikaanse presidenten:
George Washington (1e Amerikaanse president en symbool voor de oprichting van het land), Thomas Jefferson (auteur van de Onafhankelijkheidsverklaring en symbool voor de groei), Theodore Roosevelt (symbool voor ontwikkeling en de rol van de VS als wereldmach) en Abraham Lincoln (symbool voor de eenheid van de natie na de Burgeroorlog). Het monument is gemaakt tussen 1927 en 1941 en elk gezicht is ongeveer 18mtr hoog. We nemen plaats op de bankjes voor het beeld en nemen rustig in ons op waar we naar kijken. Dit is een stukje geschiedenis en wederom adembenemend en indrukwekkend!
We zijn met de laatste foto’s bezig als we opeens een paar druppels voelen. “Het begint wat te regenen, precies wat ze voorspelt hebben”. Ook horen we in de verte wat donderslagen. Omdat we nog in de souvenierswinkel willen kijken, lopen we langzaam die kant uit. Nogmaals genietend van de ‘Avenue of Flags. In de souvenierswinkel lijkt het wel voor niks, zo druk is het er. Maar dat mag de pret niet drukken en op ons gemakje struinen we door de winkel en natuurlijk blijft er ook het e.e.a. aan onze handen plakken. “Hebben we niet al genoeg?” “Jawel, maar voor ons meisje want zij is hier ook geweest en heeft zich niks gekocht”.
Als we naar buiten lopen regent het al een stuk harder, maar gelukkig hoeven we niet ver. Op advies van Ylva moeten we (lees: Roel) een ijsje gaan eten bij ‘Carver’s Café [e-38] Ice Cream Shop’ en als Ylva dat zegt dan doen we dat. En dus rennen we snel naar de andere kant waar het restaurant met ijszaak gelegen is. Ook hier lijkt het wel voor niks, zo druk. Omdat we eerst zin hebben in een bakkie met wat erbij en daarna pas in een ijsje gaan we op zoek naar een plekje om te zitten. Dit is met deze drukte niet snel te vinden, maar er is een oude vriendelijke dame die ziet dat we heen en weer aan het lopen zijn op zoek naar een tafeltje en die naar ons toe komt om te zeggen dat zij en haar man weggaan en we daar kunnen zitten. Zo lief!. Nu we een plekje hebben, haal ik 2 bakkies en wat erbij en ondertussen breekt buiten een noodweer los. De regen valt met bakken uit de lucht en veel mensen vluchten naar binnen. “Hebben wij geluk dat we binnen zitten en een plekje hebben”. “En we hebben geluk gehad dat we MR nog hebben gezien met goed weer want nu is het helemaal dichtgetrokken”. “Wij zitten goed en ik ga mij een ijsje halen”. “Doe dat schat”. Als Roel terugkomt met z’n ijsje wil ik uiteraard ook even proeven en we komen beiden tot de conclusie dat Ylva niks teveel gezegd heeft. Wanneer we zien dat de regen wat is gaan liggen, besluiten we om snel terug te lopen naar onze auto. We kijken nog een keer achterom naar de berg die helemaal in de nevel gehuld is. “We hebben echt geluk gehad”.
Op de buienradar hebben we gezien dat het de eerste uren droog gaat blijven meer dat het niet echt meer zal opentrekken. Daarom hebben we besloten om niet onze route te vervolgen, maar terug te rijden in de richting van het hotel en stoppen bij alle ‘verleidingen’ waar we vanmorgen aan voorbij gereden zijn en zeiden “dat is ook leuk om te stoppen”.
We rijden de berg weer af naar beneden, stoppen nog 1x om uit een andere hoek naar het beeld te kijken en beneden aangekomen is onze eerste stop bij‘Dahls Chainsaw Art’. Hier is het werk te bewonderen van de broers Jarett en Jordan Dahl, twee internationaal bekroonde kettingzaag kunstenaars. De door hun, en van 4 andere ‘carvers’ waar ze mee samen werken, uniek gecreëerde houten sculpturen zijn over het hele terrein te bewonderen. We zien dat de broers momenteel bezig zijn met een nieuw kunstwerk. Met twee kettingzagen zijn ze, staande op 2 etage stellingen, druk doende een paard te zagen.We zijn diep onder de indruk van alles wat we zien. We nemen ons dan ook echt die tijd om alle sculpturen te bewonderen. Jammer dat we nog met het vliegtuig terug naar huis moeten, want een prachtige houten bank met aan bieden uiteinden een beer hadden we direct willen meenemen voor ons huisje in Duitsland. Maar helaas, we zullen het moeten doen met foto’s.
Na ruim een uur genieten lopen we vanuit deze plek een stukje verder het gezellige en authentieke cowboy dorpje ‘Keystone’ binnen. Ook hier heerst een gezellige drukte en we wanen ons even in de Western tijd. We vergapen ons aan de prachtige gevels en alle gezellige winkeltjes. En dan begint het weer, volgens de buienradar, eventjes te regenen. We schuilen in één van de leuke winkeltjes waar ik nu de kans schoon zie om verschillende cowboyhoeden te passen. Zodra het weer droog is, lopen we terug naar de plek waar we de auto geparkeerd hebben en rijden vervolgens het dorpje Keystone uit terug in de richting van Rapid City.
Na ongeveer een kwartiertje rijden komt ‘Christmas Village’ in zicht. Dit hadden we op de heenweg al zien liggen en uiteraard kunnen we daar niet nog een keer voorbij rijden. ‘Christmas Village’ is een kerstwinkel die het hele jaar door geopend is. We weten niet wat we zien als we binnenkomen. Waar je ook kijkt of loopt, zie je de meest prachtige kerstballen, kerstvoorwerpen en kerstartikelen en op de achtergrond klinkt onvervalste kerstmuziek. Zalig!. Ik neem mij uitgebreid de tijd (Roel heeft het na 1 rondje al gezien en gaat buiten in de luie stoel zitten wachten) om hiervan te genieten, alles te aanschouwen en uiteraard blijft ook hier weer e.e.a. aan mijn vingers plakken.
Ik ben ongeveer een uurtje binnen geweest en in dat uur heeft het buiten weer flink geregend. Zelf heb ik er totaal niks van mee gekregen, ik was in Kerstsfeer, maar Roel heeft het zich zitten aanschouwen en geniet nu van de geur van vers nat gras. Het is ondertussen 16.00u (l.t) als we verder rijden naar onze laatste (voorgenomen) stop; ‘Bear Country USA’. Bear CountryU.S.A. is een drive-through Wildlife Park waar je met je eigen auto doorheen kunt rijden. Het park werd geopend in 1972 door de familie Kiehl (familie van dierenliefhebbers en ondernemers). Het idee was om een plek te creëren waar bezoekers Noord-Amerikaanse wilde dieren van dichtbij konden zien, maar dan op een manier die natuurlijker aanvoelt dan een klassieke dierentuin. Sinds de start is ‘Bear Country USA’ uitgegroeid tot een park van meer dan 250 hectare, waar nu honderden verschillende dieren leven.
We rijden langs Rocky Mtn elken, rendieren, Artic wolven, Big Horn schapen, Mule Deer, Mountain Lions en Buffels. Maar het spectaculairste blijft de rit door het gebied met de zwarte en bruine beren. Als je het gebied binnenrijdt staat er een uitkijkpost waar iemand inzit dit continue in de gaten moet houden dat er geen mensen uitstappen en/of hun raampjes open draaien. Dat eerste hebben we uiteraard niet gedaan, het tweede wel. Deze beesten zijn veel te mooi om van achter een raampje te bewonderen en zeker als je er zo dichtbij kunt komen. Ze te kunnen ruiken en bijna lett. voelen echt waanzinnig en een buitengewoon gevoel!
Aan het einde van de autotour is er een wandelgedeelte, de Wildlife Walk, waar je jongere dieren van dichtbij kunt bekijken. Er zitten Bear Cubs (beertjes), Lynxen Otters en diverse andere kleine diersoorten. En natuurlijk is er ook een souvernierswinkel met een heel bijzondere naam: ‘Bear’s Den’ en omdat Roel daar fan van is, gaan we natuurlijk ook hier even een kijkje nemen en tikken we voor Roelie een mooie trui op de kop.
Na deze wederom prachtige ervaring rijden we verder in de richting vanRapid City, waar we bijna zijn en waar we op zoek gaan naar een Burger King. De hele reis hebben we ons al voorgenomen om daar een keer een burgertje te gaan eten maar het is er nog steeds niet van gekomen, vandaag dus wel. Vlak bij ons hotel vinden we er eentje en genieten we van het combo-menu dat we bestellen. Naar de hoeveelheid calorieën die erachter staan, kijken we maar even niet want dan is ons de zin én de honger over.
Rond 18.45u (l.t.) zijn we weer terug in het hotel. De bedoeling is dat Roel een half uurtje gaat rennen en dat ik ga beginnen aan het verslag van vandaag. Echter de ellenlange en pittige rit van morgen, we moeten 550km overbruggen, blijft als het ‘zwaard van Damocles’ boven ons hoofd hangen. Ook het feit dat morgen we een tijdzone passeren en er nog 1 uur bij komt speelt ons door het hoofd. Als we in 1 rechte lijn rijden, zonder nog dingen te gaan bekijken en/of ergens te stoppen, betekend dit minimaal 5u rijden plus 1 uur door de tijdzone. Dat betekend dus dat we óf heel vroeg moeten vertrekken óf pas heel laat bij ons meisje zijn. Beiden scenario’s benauwen ons. We overleggen wat te doen. “Zouden we niet vanavond al een 2-3u gaan rijden en dan de rest morgen? We moeten n.l. ook nog door de tijdzone heen waardoor er ook nog een uur bij komt”. Goede raad is duur, we hebben immers hier het hotel betaald én als we gaan rijden hebben we nog geen andere slaapplek.We hakken de knoop door en begingen als een razende Roeland alles bijelkaar te rapen en de koffers in te pakken.Ylva wordt nog even gebeld om op de hoogte te brengen en een goed uur later checken we uit. De dame aan de receptie kijkt ons verbaast aan “are you leaving now?” “Yes we are leaving and already drive a lot in the direction of our daughter”. “Okay but be careful with the animals”. Hoezo moeten we voorzichtig zijn met de dieren, wij rijden toch op de snelweg?
Om 19.50u (l.t.) verlaten we de parking van het hotel en beginnen we aan iets wat ik misschien wel het spannends vind van deze hele reis en nog nooit eerder (bewust) heb gedaan, n.l. op de ‘bonne fooi’ gaan rijden en maar hopen dat je een hotel vind. Spannend!. Vlak na ons hotel draaien we de HW 90 East op in de richting van Sioux Falls dat al staat aangegeven op de borden. Het is pikke donker en er zit bijna geen verkeer op de weg. Dit in combinatie met het feit dat er nergens lantaarnpalen staan en er dus geen verlichting is, maakt dat het met stukken niet fijn rijden is. We hebben ook totaal geen idee door welk landschap we rijden want er is werkelijk niks, maar dan ook niks te zien.
Na zo’n 2 uurtjes rijden verschijnt er opeens een bord “National Timezone approaching”, we gaan dus zometeen de tijdzone passeren en komt er dus een uurtje bij. Roel had vantevoren nog op de kaart gekeken en de planning was om in Presho te stoppen en een motel te nemen. Toen we daar echter van de wegdraaiden en het motel zagen, hebben we snel besloten om rechtsomkeer weer de HW 90E op te rijden. Dit zag er zo schabbig uit. Hier wilden we echt niet slapen. Dan maar verder rijden tot de volgende plaats waar er logement is want het is hier 1. niet zo dat er veel afslagen zijn en 2. niet bij iedere afslag is een plaatsje en dus slaapgelegenheid. Bij de volgende mogelijk lagen er 3 motels die er alle 3 wel redelijk uitzagen maar alle 3 “volzet”. Dan maar weer doorrijden en ondertussen waren we al bijna 3 uur onderweg en liep de klok (door dat deze een uur vooruit was gegaan) al tegen middernacht. De tijd begint te dringen want stel dat de recepties om 00.00u dichtgaan dan hebben we niks.
Om 23.55u (l.t.) draaien we in Chamberlain voor de 3e keer van de HW af. Hopelijk is 3x scheepsrecht en vinden we nu wel iets. Er liggen hier 3 hotels van sjiek, naar middelmatig, naar “kan net en het is maar om te slapen”. We rijden ze alle 3 af en schrikken wel van de prijs. We hebben zelfs het gevoel omdat het na middernacht is en ze weten dat je slaapplaats nodig hebt, dat ze de prijzen verhogen. We kiezen uiteindelijk voor het “kan net en het is maar om te slapen” Econolodge hotel omdat deze de laagste, maar nog $119, in prijs is. De dame aan de receptie heeft nog 101 vragen alsof het midden op de dag is terwijl wij denken “mens schiet op we willen gaan slapen”. We halen, voor de zekerheid, al onze spullen uit de auto en brengen deze naar de kamer. Uit onze koffer nemen we deze keer alleen onze toilettas en pyjama en springen nog snel onder de douche. Ik wil nog graag een theetje en daar neem ik mij nog de tijd voor. Even afschakelen en in de tussentijd bel ik even met Bomma omdat ik weet dat zij ondertussen (door het tijdsverschil) toch al wakker is; ik wil haar even op de hoogte wil brengen zodat ze weet dat alles goed is.
Inmiddels is het 01.30u (l.t.) en dus de hoogste tijd om de luikjes te gaan sluiten. Het was, door de beslissing die we hebben genomen, een lange en pittige dag maar we hebben dit goed gedaan. We zijn nu op minder dan 200mijl van ons meisje en dat voelt goed. Dit geeft voor morgen of eigenlijk al vandaag RUST.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 167
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Chamberlain
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/237/075_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => mount-rushmore-en-een-spannende-beslissing
)
[31] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109314
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-28
[photoRevision] => 0
[title] => Monsterrit met veel natuurschoon ...
[message] => Tuut tuut tuut … voor het eerst deze reis worden we door de wekker, die Roel blijkbaar had ingesteld want stel je voor we verslapen ons, gewekt. En “nee” het is nog niet heel laat want het is ‘pas’ 07.45u (l.t.).We oeieren even na, kijken naar de filmpjes van ons ‘manneke’ die Jetje weer heeft doorgestuurd en waarop we zien dat hij goed verwend wordt door zijn meterke, luisteren naar het spraakbericht van ons meisje die wel al vroeg op weg was naar het ontbijt omdat ze om 08.00u (l.t.) al college heeft, lezen wat andere berichtjes en komen vervolgens in actie.
We wassen ons, kleden ons aan en in de tussentijd doen we een poging om Bomma aan de lijn te krijgen. En warempel het lukt meteen de 1ste keer. Zou het dan toch nog goed komen zo tegen het einde van de reis? “Beter laat dan nooit zullen we dan maar zeggen”. Als we weer helemaal zijn bijgesproken over wat de dag van vandaag haar heeft gebracht en wat ze morgen gaat doen, ze gaat bij goed weer met Tant Griet naar Maastricht en daarna wat drinken en eten of dat is toch de planning en dus kunnen we haar morgen normaal gezien niet bereiken, hangen we op. Inmiddels zijn wij ook klaar om naar het ontbijt te gaan.
Om in de ontbijtzaal te komen nemen we de ‘Skywalk’ een overdekte brug van de ene kant van de weg naar de andere die onze kamer met de ontbijtzaal verbind. Het is rustig bij het ontbijt en dat kan wel kloppen want Roel heeft (voor zijn gevoel) al heel veel mensen heel vroeg horen weggaan. Ik ben daar blijkbaar doorheen geslapen. Het ontbijtbuffet ziet er goed verzorgd uit maar ook hier niet zoals we dat bij ons gewend zijn. Wel waren er deze keer pancakes en niet die al voorgebakken waren, nee deze moesten we zelf maken met de pancake machine. Een geniale uitvinding: je drukt op een knop, er komt een klodder deeg uit de machine, die valt op een lopende band, wordt vervolgens plat geplet en verwarmd en komt daarna als een heuse pancake eruit gerold. En “nee” het zijn niet de lekkerste die ik ook gegeten heb maar “ja” ze waren heel goed te doen en weer eens wat anders dan toastbrood met ei.
Na het ontbijt stoppen we de laatste spullen in de koffers (het lijkt wel of ze steeds lichter worden), wordt de auto opnieuw volgeladen met koffers en “tig losse tassen, ik word er gek van” en om 10.15u (l.t.) zijn we klaar voor vertrek. Omdat het stadje Sheridan ons gisteren niet echt aansprak besluiten we om meteen op weg te gaan en niet nog eerst een rondje door het centrum te maken. Bij het tankstation houden we nog even halt om te tanken en de ramen te wassen en dan zijn we vertrokken voor een, in 1e instantie, oersaaie rit van 2 uur over de High Way 90 East (HW90E). Tijdens onze rit op de HW90E zien we enkel en alleen uitgestrekte prairie grasvalktes met hier en daar ‘wildlife’ in de vorm van koeien. En wederom vragen we ons af hoe het mogelijk is dat ze hier zo’n mijlen lange rechte wegen aanleggen; voor de bestuurders oer en oer saai en levensgevaarlijk.
Rond 12.15u (l.t.) draaien we bij ‘Moorcroft’ van de HW19E af en slaan meteen linksaf naar ‘Heidi’s (tankstation, koffiebar, eetgelegenheid en supermarkt in één) , we zijn toe aan een bakkie met wat lekkers. We gaan deze keer voor een Latte Caramel en nemen er een lekkere, grote donut (passend bij mijn kleding) bij. Zoeken ons een plaatsje waar we even rustig kunnen zitten en genieten van ons bakkie met donut. Rond 13.05u (l.t.) verlaten we Heidi’s en willen we bij de naast gelegen ‘Drive-inn bank’ gaan pinnen. “Ik wil dat een keer gedaan hebben, bij ons heb je dat niet een drive-inn bank”. Maar dat wordt helaas geen succes, d.w.z. we kunnen er wel pinnen maar niet het bedrag dat ik wil en dus doe ik het niet. “Ik ga geen kosten betalen om maar een klein bedrag te mogen pinnen, dan hebben ze pech”. Van afstand zaten er ook dames aan het loket, die snapten er niks van maar dat is pech.
Inmiddels is het 13.15u (l.t.) en zetten koers richting het ‘Devils Tower National Monument” (DTNM). De ‘Devils Tower’ is een 260m hoge basaltrots die boven het omliggende prairielandschap uitsteekt. De rots is miljoenen jaren geleden ontstaan door vulkanische activiteit. Het bijzondere aan deze rots zijn de verticale groeven die er overduidelijk in te zien zijn. De legende van de ‘Plains Indians-stammern’ verteld dat er jonge meisjes tegen de rots opklommen op de vlucht voor een reusachtige beer. De beer klauwde in de rots waardoor er diepe verticale lijnen ontstonden. Tot op de dag van vandaag wordt ‘Devils Tower’ nog als een spirituele plaats beschouwd, te zien aan de gebedslinten in de bomen rondom de voet van de tower.
We zien ‘Devils Tower’ al van afstand boven de prairievlakte uitsteken en als plots een berichtje krijgen van Ylva of we even kunnen bellen. De schrik slaat ons om het lijf, “er zal toch niks gebeurd zijn”. We laten weten dat we onderweg zijn en zodra we wifi hebben even facetimen. Gelukkig is dat al vrij snel want net voordat we het ‘DTNM’ in kunnen rijden ligt er aan de linkerkant een souveniersschop met wifi. We proberen even contact te leggen, wat lukt, en gelukkig blijkt er niks ernstigs aan de hand te zijn. Ze heeft wat vragen over haar studie waar ze tegenaan loopt en wat haar op dit moment even benauwd. We praten er rustig met haar over en adviseren haar hierover ook contact te leggen met haar studiebegeleider. Dan moeten we plots het gesprek afbreken want ze heeft om 14.15u (l.t.) een meeting met de psychological coach van het team. “Prima dan gaan wij ook verder”.
Het is nog een minuutje rijden tot de ingang van ‘DTNM’. Hoe dichter we bij de toren komen hoe fascinerender en magischer het wordt. Terwijl we ons vergapen aan de enorme rotspartijen die we zien, lijkt de weg er naartoe net alsof we op autosafari zijn. We hebben het nog niet goed en wel tegen elkaar uitgesproken of er duikt een hertje uit de bossen vlak voor onze auto de weg op.
Aangekomen bij het Visitor Centre parkeren we de auto en nemen de ‘Tower Trail’ om naar de ‘Devils Tower’ te wandelen. Hoe dichter we bij komen, hoe imposanter dat het wordt. In het naar boven lopen passeert ons een jongen die de Tower gaat beklimmen. Zijn maten gingen hem al voor en hij ging er nu achteraan. Als een berggeit zien we hem naar boven klimmen en het echte kletteren langs de DT omhoog is huiveringwekkend en angstaanjagend. Wij blijven met de voetjes op de grond en aan de voet van de Tower. Maken een paar mooie schotjes, genieten van dit natuurwonder, bewonderen de gebedslintjes en wandelen dan weer terug naar de auto. Als we terug naar beneden rijden laat Ylva weten dat ze bereikbaar is en dus houden we nog even stil bij de souveniersschop om met haar te facetimen. Inmiddels hangt ze ook met Nonkel aan de lijn die e.e.a. voor haar heeft uitgezocht en heeft kunnen organiseren dat ze nu Amerikaanse apps kan downloaden en daarmee ook haar bankingapp. We zijn Alexander zeer dankbaar dit hij dit allemaal voor haar doet, zelf waren we daar nooit uitgekomen. Omdat we nog een lange weg te gaan hebben, nemen we afscheid en laten hen met z’n 2-tjes achter.
Vanuit ‘DTNM’ nemen we eerst een half uurtje de HW14East om richting HW90 te gaan. Deze weg voert ons door heuvelachtig prairielandschap met hier en daar een ranch maar over het algemeen niemandsland. Aangekomen bij de oprit van de HW90 is het nog ongeveer eenhalf uur tot aan de afslag ’Spearfish’. Hier verlaten we de HW 90 om om vanuit Spearfish de ’Scenic Byway’ / HW14A te nemen die ons dwars door de 30km lange ’Spearfisch Canyon’ voert. De “Spearfish Canyon’ is een smalle kloof met steile kalk- en zandstenen wanden tot wel 300m hoog afgewisseld met dichte bossen. Echt waanzinnig om te zien. Jammer dat het weer vandaag wat druilerig is want anders waren de kleuren van de wanden nog mooier uitgekomen. Als ‘rode draad’ door de canyon stroomt de ’Spearfish Creek’ welke de canyon oorspronkelijk heeft uitgesleten. Onderweg zijn we 2 watervallen tegen gekomen: de ‘Bridal Veil Falls’ een hoge maar smalle waterval die vanaf de weg te zien was. En de ‘Spearfish Falls’ die we konden bereiken via een korte trail, maar die eigenlijk slecht te zien was en heel eerlijk gezegd ook een beetje tegenviel. We hebben ook wildlife gezien tijdens onze tocht door de canyon : 4 mountain goats en een aantal hertjes. De eerste waren alles behalve schuw, de 2e daarentegen des te meer. Het was dan ook een hele kunst om ze op de foto te krijgen. Wat verder opviel was dat er veel electriciteitsdraden door de canyon liepen wat het natuurlijke beeld wel wat verstoorde. Deze draden liepen naar de huizen en lodges die er lagen en dat waren er in verhouding best veel. Of laat ik het anders zeggen: “we hadden dit niet verwacht want wie wil hier nu wonen?” Qua omgeving is het prachtig maar je woont gidsverlaten en mijlen ver van de bewoonde wereld.
Het loopt tegen 18.30u (l.t.) als we de Canyon uitrijden en de HW14A East richting ‘Deadwood’ nemen. We hebben nog getwijfeld of we dit zouden doen maar omdat het toch op onze route naar ‘Rapid City’ ligt, besluiten we ook hier even te stoppen, rond te kijken en wat te eten want ondertussen hebben we toch wel trek gekregen. ‘Deadwood’ ontstond in 1876 tijdens de Black Hills Gold Rush en was berucht als een echte frontier Town met gokhuizen, saloons en beruchte figuren. Die eerste 2 zijn er tot op de dag van vandaag nog steeds terug te vinden. We parkeren de auto net buiten het centrum en lopen dan ’The Main Street’ in waar je meteen terug gaat in de tijd en het gevoel hebt of je in het ‘Wilde Westen’ loopt. Veel oude gebouwen zijn gerestaureerd en zien er uit als saloons, casino’s, banken en winkels uit die tijd. Er lopen heuse cowboys over straat en ook de postkoets rijd op en af. Het ziet er allemaal heel leuk, gezellig en nostalgisch uit maar van de andere kant is het ook heel erg ‘nep’ en toeristisch. “Het is net Valkenburg maar dan in wild west stijl”.
Onze buikjes (of moet ik na 3 weken buiken zeggen) beginnen zich ondertussen ook te melden, we hebben trek en dus gaan we opzoek naar waar we iets kunnen eten. Bars en saloons zijn er genoeg en onze keuze valt op ‘Buffalo Bodega of Bully’s’ Een restaurant helemaal ingericht in historische sfeer en aangezien Roel graag een keer in een saloon wilde eten. We gaan voor een burger en een saladeen beiden smaken goed. Roel is ondertussen enigszins ingekakt. De lange en vermoeiende reisdag begint hem partte te spelen en we moeten dadelijk ook nog een flink stuk rijden. Als we gegeten hebben, rekenen we af en gaan terug naar onze auto.
Het is ondertussen 20.35u (l.t) en we moeten nog een 55 mijl (88km) naar ‘Rapid City’ rijden want hier ligt ons hotel voor de komende 2 nachten. We doen dit via de I-90 omdat dit de snelste route is en we helemaal klaar en gaar zijn voor vandaag. Om 21.25u (l.t.) komen we aan bij het ‘Country Inn [e-38] Suites by Radisson’ in Rapid City. Gelukkig verloopt het inchecken vlot en krijgen we niet allerlei ingewikkelde vragen gesteld zoals de afgelopen 2 dagen. Onze koffers en tassen laden we op een karretje en met de lift gaan we naar de 3e verdieping. Onze kamer is mooi en ruim en een beetje te vergelijken met de kamers bij vd Valk. Omdat we hier maar 2 nachten blijven, laden we op onze toilettas na niks uit en leven we zoals we dat de afgelopen 11 dagen al doen uit de koffer. Het hotel beschikt ook over een zwembad en spa en daar gaan we nog even lekker gebruik van maken. Even lekker ontspannen en relaxen na wederom een hele mooie maar ook vermoeiende dag. We (lees: Roel) hebben vandaag 530km afgelegd, veel mooie dingen gezien maar het was een monsterrit. Zeker ook omdat het hier niet de (snel)wegen van bij ons zijn. Je moet hier constant opletten en alert zijn. Ik ben dan ook zeer trots op mijn manlief dat hij ons weer veilig en wel naar hier heeft gebracht.
Na het zwemmen douchen we ons, haalt Roel een theetjes en terwijl ik aan het verslag werk, tokkelt Roel op z’n gsm en niet lang daarna vallen zijn luikjes dicht. Het was echt een heel intensieve dag; zeker voor hem als chauffeur. De tijdsgrens zijn we, in tegenstelling tot wat we gisteren dachten, nog niet gepasseerd.. South Dakato heeft naar het schijnt 2 tijdszones en wij overschrijden die pas zaterdag weer.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 170
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Rapid City
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/984_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => monsterrit-met-veel-natuurschoon
)
[32] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109305
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-27
[photoRevision] => 0
[title] => Weg door niemandsland en lokale ontdekkingen ...
[message] => Het is 07.45u (l.t.) als we wakker schieten. We hebben allebei,na ons rodeo uitje van gisterenavond, vast en goed geslapen. We starten rustig op door eerst wat whatsappjes te lezen, naar de filmpjes van ons Lio-ke te kijken die Jetje iedere dag trouw stuurt en te luisteren naar het voiceberichtje van ons meisje. Zij start vandaag met haar 1e officiële universiteitsdag en is zich daar nu pas echt van bewust. De afgelopen anderhalve week waren het enkel activiteiten en wennen, maar nu gaat het echte werk beginnen. Ze geeft aan dat ze het spannend vind. Dat is logisch en mag ook, wij vinden het ook spannend. Maar voor het zover is, moet ze eerst nog naar de bank én heeft ze een zoommeeting met Nonkel.
We wassen ons, kleden ons aan en gaan naar het ontbijt. Als we buiten komen merken we dat, het voor de 1e keer deze reis, fris is en dat het zonnetje niet schijnt. In de ontbijtzaal is het gezellig druk maar we vinden nog een plekje om te zitten. Het buffet ziet er goed uit, er is toast, baggles, wentelteefjes, ei, muesli, yoghurt, (smeer)kaas, jam, koffie, thee, sinaasappelsap oftewel er is voldoende om uit te kiezen. Het smaakt ons goed en als we een ‘bodempje’ hebben aangelegd voor het eerste gedeelte van de dag, gaan we terug naar onze kamen.
Op de kamer leggen we de laatste spullen in de koffers, we hebben deze omdat we hier maar 1 nacht blijven niet helemaal uitgepakt, en als dat is gebeurt begint Roel met het inpakken van de auto. Ik doe een poging om Bomma aan de lijn te krijgen. Poging 1 mislukt maar bij poging 2 heeft ze de juiste knop gevonden, gelukkig. We kletsen bij en horen de nieuwtjes van de laatste 24u. Ze heeft gisteren een hele gezellige maar drukke visite dag gehad; Mémé, Veerle, oma Betty en Herman zijn langs geweest dus aan aandacht en gesprekken geen gebrek. Ik haal de bedden snel af, Roel checkt uit en om 10.00u (l.t.) rijden we richting ‘Oldtown Cody” nadat we eerst nog een rondje langs de beschilderde buffels hebben gemaakt om die vast te leggen.
Cody is een echt cowboy stadje en als je Oldtown komt binnen rijden ademt het één en al Wilde Westen sfeer uit. De huisjes en winkels, alles is in deze stijl ingericht en veel mensen op straat lopen er als echte cowboys bij. Cody is ook nauw verbonden met de legendarische figuur ‘Buffalo Bill Cody’ die hier vandaan kwam en waarnaar de plaats ook is vernoemd. Overal in het plaatsje komt je beelden, schilderingen en verhalen van hem tegen. We parkeren de auto en maken een wandeling dor het stadje om de sfeer op te snuiven. Ook bezoeken we een winkel met cowboy accessoires zoals hoeden en laarzen. Ik twijfel even over een hoed, maar na de verstandige woorden van mijn man “thuis doe je die toch nooit meer op” heb ik besloten om er toch maar geen te kopen. Als we verder lopen komen we langs ‘Chinatown’, dit blijft een All-you-can-eat Buffet restaurant te zijn. We zien er tientallen scholieren (aan de overkant ligt een Highschool) naar binnen gaan. Als ze naar buiten komen hebben ze witte foambakken gevuld met allerlei lekkers van het buffet bij zich. Een kostelijk gezicht om te zien. Bij ons gaan de studenten naar de bakker voor worstenbroodjes en allerlei andere lekkere dingen en hier gaan ze zich een bak met Chinees vullen om vervolgens op te eten. Verschil moet er zijn.
Om 11.25u (.l.t.) stappen we terug in de auto, rijden nog even langs het postkantoor en laten dan Cody achter ons liggen. We nemen de U.S. Highway 14/16/20 East. Vervolgens rijden we (lees: Roel want ik doe tussendoor een nappie) ongeveer een uur over een oer-oer-oer saaie kaarsrechte weg die voor een gedeelte langs de ‘Shoshone River’ loopt en voor de rest door open prairie en landbouwgebied. Iets saaiers hebben we nog niet eerder gezien deze reis en het is knap dat Roel is wakker gebleven.
Als we tegen 12.30u (l.t.) het plaatsje Greybull binnenrijden, zijn we dan ook echt toe aan een bakkie. “Ik snap niet dat ze zo’n rechte, saaie wegen kunnen aanleggen. Dat is echt levensgevaarlijk. Bij ons in Europa is dat zelfs verboden”. “Respect dit je niet in slaap bent gevallen en ons veilig naar hier hebt gebracht. Sorry dat ik wel in slaap gevallen ben”. “Geeft niet sjat, maar nu eerst een bakkie”.
We rijden door de hoofdstraat van Greybull op zoek naar een leuk tentje als we opeens aan de linkerkant ‘Brandi’s Candies Sweet, Sandwiches and Icecream’ zien liggen. “Hier gaan we stoppen want dat ziet er leuk uit”.
We parkeren de auto en bereiden ons voor op een klein, cowboy-achtig ingericht zaakje, echt iets lokaals dat vinden we leuk. Als we de deur openen weten we niet wat we zien en ik wordt er helemaal blij van. De eigenaresse heeft het meteen door en verwelkomt ons hartelijk bij de deur. Wat we zien is een, volledig in Amerikaanse stijl ingericht snoepwinkeltje. Er staan tientallen potten en maanden met allemaal verschillende snoepjes in alle soorten en maten. Ik weet echt niet wat ik zie en ben meteen helemaal “happy”, gewoon door hoe het zaakje is ingericht. De eigenaresse vraagt of ze ons kan helpen en we zeggen dat we eigenlijk graag koffie willen met iets erbij. Ze geeft aan dat ze eigenlijk alleen maar gewone koffie heeft en als we speciale willen we een paar deuren verder moeten gaan. Maar dat willen we helemaal niet, het is hier veel en veel te leuk en gezellig. Ze stelt voor om gewone koffie voor ons te maken en terwijl ze dat doet neus ik lekker rond in de winkel. Ik kom echt ogen tekort want ze heeft niet alleen lekker snoepgoed maar ook nog heel veel andere leuke snuisterijen te koop en mijn oog valt meteen op een ghnome in Amerikaanse stijl. Roel is ondertussen al bezig met het bestuderen van de kaart want hij heeft trek. “Kom je even kijken en focussen”. We kiezen voor een combo van Sandwich [e-38] Soup want soep hebben we al even niet meer gehad. Het is aardappel soep en ze smaakt heerlijk, evenals de sandwich die ze voor ons maakt. En de koffie … je proeft dat die met liefde gemaakt is. In de tussentijd komen er verschillende klanten binnen en tegen iedereen verteld ze dat we uit België komen waardoor er leuke gesprekken ontstaan. Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan, ik zou hier nog uren kunnen blijven maar we moeten nog een heel eind en dus gaan we afscheid nemen van de eigenaresse en haar man (een politieagent die ook nog binnen is komen lopen in vol ornaat omdat hij moet gaan werken) maar niet voordat ik nog een aantal lekkere zakjes snoep heb uitgezocht voor ons meisje want die hadden we tussendoor foto’s gestuurd en vraagt of we haar iets meenemen, “natuurlijk lieverd”. Naast de snoep neem ik ook 2 ghnome’s (1 voor Ylva en 1 voor ons). Als we gaan afrekenen en ik zet alles op de toonbank zegt de eigenaresse heel vriendelijk “these (de ghnome’s) are not for selling, these are my decoration”. “Oh realy? But I like them so much”. Ze denkt even na en zegt dan “okay you get them from me because I saw you like them when you came inside”. Natuurijk ben ik haar hartelijk dankbaar en we geven haar een extra tip, gewoon omdat we het hier zo leuk vinden.
Om 13.35u (l.t.) zitten we terug in de auto en zetten we koers richting Sheridan. Dit doen we via de ‘Bighorn Scenic Byway’ (BSB). De BSB is een panoramische weg van 93 km die loopt van Shell (bij Greybull) naar Dayton (bij Sheridan). De weg loopt dwars door de ‘Bighorn Mountains’ en de top van deze weg ligt op ruim 2800 meter!!!! Het landschap wisselt voortdurend af en is adembenemend. Je rijdt door droge prairie, groene bergweiden, langs steile kloven, watervallen, alpine bossen en kale rotspartijen. Het (uit) zicht is fenomenaal in niet in woorden te omschrijven.
Het eerste gedeelte van de ‘BSB’ voert door de ‘Shell Canyon’ die door miljoenen jaren erosie, is uitgesleten. We passeren ook bij de ’Shell Fals; een waterval van 37m hoog die met een enorme kracht naar beneden stroomt. Als we echter bij de ingang van het platform komen, blijkt dit gesloten te zijn. “Dit betekent dat we er dus niet op kunnen”. “Nee inderdaad dan moeten we maar een foto maken vanaf de muur”. Want vanaf de muur rondom de parking kun je de waterval al zien. Het kan ons echter niet bekoren en gezien het feit dat we nog geen 2 auto’s zijn tegen gekomen op de route hiernaartoe en het voor de rest allemaal goed en veilig uitziet, besluiten we toch om naar binnen te gaan. D.w.z. ik ga naar binnen want Roel wil Wzich geen boete of straf hier in Amerika kan veroorloven “en stel er komt een over fanatieke ranger, dan zijn we het haasje”. “Zal ik dan gaan en dan blijf jij op de uitkijk staan en als er iemand komt dan doe je alsof je staat uit te rusten”. “Ja dat doen we en dan maak jij het rondje en maak je foto’s en film je het”. Zo gezegd, zo gedaan en dus ga ik achter het hek alleen op pad op de trail bij de waterval. Natuurlijk vind ik het spannend en dan vooral dat we niet betrapt worden (want als dat gebeurt hebben we echt een vet probleem), maar hier helemaal alleen lopen en genieten van het uitzicht en de waterval heeft ook iets magisch. Als ik terug richting de auto loop voel ik dat mijn hartslag wat toeneemt en loop ik gebukt achter de muur, want stel er staat iemand bij Roel dan zien ze mij niet. Gelukkig is er niemand en kan ik zo weer instappen alsof er niks is gebeurt. “Missie volbracht!”.
We vervolgen de route met enorme hoogteverschillen en de vele (haarspeld)bochten. Er zijn soms stijgingspercentages van 10% en meer. We genieten van de panoramische vergezichten, granieten kliffen en gletsjerdalen en zien hoe gletsjers en erosie het landschap gevormd hebben. Tegen 16.15u (l.t.) naderen we Dayton en laten hiermee de BSB achter ons. Het is dan nog een kleine 15’ rijden tot in Sheridan. Sheridan is een klein, charmant stadje dat wel uitgestorven lijkt. Ons hotel, het ‘Best Western Sheridan Center’ hebben we gelukkig snel gevonden want Roel is moe want het was een zeer intensieve dag en dan met name het rijden. Ik heb respect voor hem, hij heeft dat goed gedaan en ons veilig naar hier gebracht.
Bij het hotel aangekomen gaan we naar binnen om in te checken. Ik geef meteen onze paspoorten en creditcard af omdat dit is wat ze altijd als 1e vragen. Vervolgens begint de dame aan de receptie allerlei vragen te stellen over de auto: “what kind of car do you have?” “A Chrysler”. “What is de colour of the car?.” “Gray”. “What is the state?” “He is in a verry good state” waarna ze me aankijkt alsof ze het in Keulen hoort donderen. “I ment what is the state?” waarmee ze dus niet de staat van de auto, maar uit welke staat hij kwam. “Ja zeg dat dan” … en Roel, die kwam niet meer bij van het lachen.
Onze kamer ligt aan de overkant van de weg en we kunnen de auto voor onze deur neerzetten. De koffers en andere spullen worden uitgeladen en de kamer een beetje ingericht. Daarna maken we een kleine tour door het hotel o.a. om te kijken waar het zwembad ligt. Terug op de kamer gaan we even op bed liggen en bellen we met ons meisje. We zijn natuurlijk heel benieuwd hoe haar 1e college dag is geweest en hoe het is gegaan. Als ze oppakt zien we haar achter haar bureau zitten te leren. Ze vertelt dat het een hele mooie dag maar ook een hele vermoeiende dag was. Er is veel informatie (van school en het zwemmen) op haar af gekomen en ze moet het allemaal nog een beetje laten indalen. Ook het feit dat ze vanmorgen 2u met Nonkel is bezig geweest en dat helaas nog niet alles gelukt en geïnstalleerd is, vind ze vervelend. Gelukkig heeft ze wel al iets kunnen regelen voor een paar boeken, dus ze heeft al iets. Maar veel tijd om met ons te babbelen heeft ze niet want ze gaat met een paar meisje naar de gym. Terwijl we aan het skypen zijn, kleed ze zich dan ook om en showt ons haar nieuwe t-shirt dat ze al heeft gekregen. “Wauw … en ook nog helemaal jou kleur”. “Ja mooi hé”. Dan wordt er op de deur geklopt, “ik moet ophangen” en weg is ze.
Het is ondertussen 18.30u (l.t.) en voordat we gaan kijken waar we wat kunnen gaan eten springen we nog snel even onder de douche. Daarna gaan we op pad. Roel wil graag in een lokaal cowboy restaurant iets eten maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. We doorkruisen Sheridan van noord naar zuid en vinden in 1e instantie niet echt wat we zoeken. Dan rijden we voorbij Wyomings Rip en Shop House waar met koeienletters op de muur staat dat ze ribben en steak hebben. “Dit wordt het”. Als we het restaurant binnen lopen, zien we inderdaad meteen dat het een locale zaak is en dat is goed. Het restaurant bestaat uit 2 gedeeltes, het ene gedeelte is koud en ongezellig ingericht en in het ondergedeelte zijn leuke zitjes en de bar. Helaas zijn alle zitjes volzet en dus gaan we aan de bar zitten. De waitres die ons gaat bedienen is erg vriendelijk en heeft er zin in. We krijgen een joekel van een kaart in onze handen geduwd maar we zijn er vrij snel uit. Roel gaat voor een burger en ik kies de spareribs. Omdat het druk is duurt het even voordat we het krijgen, maar ons wachten wordt beloond. De burger smaakt voortreffelijk en de ribben zijn gaarder dan gaar en vallen zo van het bot. Tijdens het wachten heb ik al verschillende toetjes voorbij zien koken, waaronder carrotcake dus als de waiter komt en vraagt of we nog een toetje willen is het antwoord “yes”. Maar omdat we net gegeten hebben en vol zitten vragen we of we de carrotcake mee naar huis mogen nemen en thuis opeten. Natuurlijk kan dat , dat is hier de normaalste zaak van de wereld. Onze carrotcake wordt netje ingepakt, we betalen, bedanken onze waiter en gaan dan terug naar de auto en het hotel.
De klok loopt tegen 21.00u (l.t.) en het is dus nog te vroeg om gaan te slapen. Roel regelt 2 kopjes thee (aan de andere kant van de weg) en onder het genot van een kopje thee en een stukje carrotcake overlopen we de dag nog eens. “Het was heel zwaar en vermoeiend auto rijden”. “Dat wil ik geloven maar ik ben blij dat we veilig hier zijn. Je hebt dat supergoed gedaan. Ik en trots op je!”. We kijken samen even naar de dag van morgen. Als het goed is gaan we dan weer een uur vooruit en zitten we terug op 7u tijdsverschil. Roel tokkelt nog wat op zijn gsm en ik werk aan het dagboek. Om 22.22u (l.t.) vallen de luikjes dicht.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 156
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sheridan
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/910_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => weg-door-niemandsland-en-lokale-ontdekkingen
)
[33] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109291
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-26
[photoRevision] => 0
[title] => Van de stilte naar de ruige Rodeo ....
[message] => Ondanks dat ik vannacht meermaals ben moeten opstaan voor een sanitaire stop, viel ik daarna gelukkig weer meteen in slaap. En ik heb veel gedroomd over ik weet niet wat allemaal. Uiteindelijk worden we beiden om 19.45u (l.t.) gewekt door de wekker die Roel voor de zekerheid had gezet. Het is vandaag een reisdag en dat betekent alles terug inpakken en proberen (met de nadruk op proberen) enigszins optijd te vertrekken. Roels streven is 11.00u (l.t.).
We wassen ons en kleden ons aan en in de tussentijd doen we een nieuwe poging om Bomma te bellen. Ze heeft vanmorgen bezoek gehad van Mémé en Veerle en die laatste had ik gevraagd naar haar telefoon te kijken zodat we haar weer aan de lijn konden krijgen. Blijkbaar was haar telefoon zondag plat gevallen, had ze hem weer opnieuw opgeladen maar wist hem niet meer aan te krijgen … hier krijg ik dus stress van. Maar het lukt, het duurt even voordat ze hem oppakt maar ze pakt op. Op dat moment heeft ze bezoek van oma Betty en dus keuvelen we even met z’n 3-tjes . Het is alleszins fijn dat ze weer bereikbaar is en dat alles in orde is. Roel heeft even contact met Nonkel om te checken of hij de uitdagingen waar ons meisje tegenaan loopt m.b.t. de Apple-store krijgt opgelost, en Nonkel zou Nonkel niet zijn als hij het niet krijgt opgelost. Nu kan ze vanavond weer rustig slapen.
Tijd om te gaan ontbijten. De vriendelijke juffrouw die ons de afgelopen 2 dagen naar onze tafel heeft gebracht is er vandaag ook en ze verbaast zich dat we er nog zijn. Blijkbaar zijn de meeste gasten na 2 dagen al ‘gevlogen’. Onze waiter van de afgelopen dagen is er vandaag niet en in de plaats daarvoor hebben we nu iemand die mij de hele tijd staat aan te kijken alsof ik iets van hem aan heb. Ook vandaag gaan we voor het buffet, dat is goed (overigens niet vergelijkbaar met de buffetten bij vd Valk) dus waarom zouden we iets van de kaart nemen. Als onze buikjes zijn gevuld, bedanken we de waiters en gaan terug naar onze kamer om ons klaar te maken voor vertrek.
Alle ‘tasjes’ met kleren worden weer in de koffer gelegd, de overige spulletjes in een tas gedaan, de koelkast wordt leeggemaakt en terwijl Roel de auto inlaad, haal ik de bedden af. We doen nog een laatste check om te controleren of we niks hebben laten liggen en gaan dan uitchecken. Nadat we hebben uitgecheckt doen we nog een rondje door het centrum omdat ik nog wat foto’s wil maken, een aantal beschilderde bizons wil vastleggen en nog even een paar winkeltjes wil bezoeken. Roelie wandelt gedwee mee en zegt en maar wijselijk niks van, na 21 jaar weet hij wel beter. Na het zoveelste winkeltje laat hij van zich horen “nu is het genoeg geweest, nu heb je genoeg gekeken, we gaan rijden”. Omdat het inmiddels al 11.15u (l.t.) is, stel ik voor om eerst nog even een bakkie en een koek te gaan halen bij ‘ons’ bakkertje van gisteren. En als Roel “bakkie” hoort dan heb ik z’n volle aandacht en is hij altijd akkoord. Nadat we 2 lekkere koeken hebben gescoord én 2 bakkies kunnen we dan eindelijk vertrekken. “Dag Three Bear Lodge, dag Yellowstone West bedankt voor de mooie dagen”.
Een half uur later dan Roel zijn planning zijn we dan eindelijk vertrokken en passeren we voor de (voorlopig) laatste keer de West Enterence. Het eerste gedeelte van de route van vandaag hebben we de afgelopen dagen al meermaals afgelegd. Als we voorbij de ‘Elken-oversteekplaats’ komen, zien we weer een hoop auto’s en mensen naar boven kijken. We stoppen even en het schijnt weer om de beer te gaan die we gisteren ook al gezien hebben. Vandaag ligt hij op z’n rug en denkt “bekijk het maar daar beneden, ik laat mij niet zien”. Voor ons een reden om door te rijden. Als we in de buurt van de plek komen waar we gisteren ‘Mr. Bison’ over de weg zagen lopen, zijn we even benieuwd of hij er vandaag ook is. En “ja hoor” daar komt hij ons al tegemoet gelopen maar nu de andere kant uit.
Vervolgens rijden we een hele tijd zonder echt iets (lees; wildlife) te zien, totdat er vlak voor ‘Canyon Village’ een groepje auto’s en mensen langs de kant zien staan. Ze staan enigszins verdeeld en het is niet duidelijk waar ze naar kijken. Roel zet de auto zo goed mogelijk langs de kant en ik besluit eens polshoogte te gaan nemen waar ze naar staan te kijken want zelf kom ik niet verder dan een groepje eendjes die het water in gaan en ik kan me niet voorstellen dat daar zoveel mensen naar staan te kijken. Er staat een erg enthousiaste dame langs de kant en die hoor ik zeggen “look look you can see his head”. Het blijkt om een ‘Moose” te gaan en laat dat nou juist het enige dier zijn dat we hier in Yellowstone nog niet hebben gezien. Ik loop terug naar de auto en Roel is eigenlijk al klaar om weg te rijden als ik zeg “er ligt een Moose. Een Moose?, Dan stap ik uit want die hebben we nog niet”. We wandelen samen terug en gaan ons dit schouwspel aanschouwen. Want een schouwspel dat is het zeker. De ‘Moose” komt steeds even met haar hoofd omhoog om dan weer te verdwijnen. Op een gegeven moment zien we nog iets bewegen en blijkt dat Mrs. Moose een kleintje bij zich heeft. De enthousiaste dame heeft het niet meer, alleen al naar haar reacties luisteren is geweldig. De hoop is dat mama Moose samen met het kleintje opstaan en aan de wandelen gaan, maar de natuur laat zich niet dwingen. Op een gegeven moment is Roel er een beetje klaar mee, “kom we gaan door want we moeten nog een eindje rijden. Nog heel even”. En dan op dat moment komt mama Moose omhoog, gaat aan de wandel en uiteraard loopt het kleintje met haar mee. Wat een SCHITTEREND beeld om naar te kijken; ook Roelie is er sprakeloos van. “Maar goed dat we nog even staan zijn gebleven want dit hebben we nu maar mooi meegepakt”. “Inderdaad”. “Vanmorgen was je misschien not amused dat ik nog zolang aan het slenteren was, maar het heeft ons nu wel dit mooie beeld opgeleverd. Het heeft dus zijn reden gehad”. “Dat is absoluut waar”.
Met alle dieren die we konden zien in Yellowstone vervolgen we onze reis. We rijden verder richting ‘Lake Village’ waar we zullen afbuigen naar de ‘East Enterance’ , maar eerst rijdenwe nog door de ‘Hayden Valley’. Hayden Valley is een brede, open vallei met glooiende grasvlaktes, omgeven door heuvels en bossen. Het gebied is ontstaan uit een oud gletsjermeer, waardoor de bodem rijk en vochtig is en dus ideaal voor grasgroei. En deze grasgroei zorgt er dan weer voor dat dit gebied bij uitstek geschikt is voor Bizons om hun dagelijkse kostje te vinden. Overal verspreid zien we dan ook groepjes Bizons staan te grazen.
Als we bij ‘Lake Village’ aankomen is het de hoogste tijd voor een bakkie met iets erbij. We gaan naar de General Store omdat we inmiddels weten dat ze daar lekkere bakkies hebben en ook altijd wel iets lekkers voor erbij. Roel gaat vanmiddag voor een croissant (die achteraf niet meer zo vers blijkt te zijn) en ik ga voor een boterham met eiersalade. Lekker maar één snee is hier zo dik als bij ons 2 sneeën en dat dus dubbel. Ik heb er lett. een hele boterham aan. Het restaurant in deze store is ingericht als een typisch Amerikaans fastfood restaurant wat al een beleving op zicht is. We genieten dan ook van alles wat we zien en gebeurt tijdens onze lunch.
Na de lunch rijden we verder richting de East Enterance en verlaten om 15.15u (l.t.)Yellowstone Park, waarna we meteen het ’Shoshone National Forest’ binnenrijden en de ‘Buffalo Bill Scenic Byway’ route (vernoemd naar Buffalo Bill Cody die een belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van het westen) gaan volgen. We zien meteen een groot verschil met Yellowstone Park. Zagen we in YP wijdse groene vlaktes met op de verre achtergrond de Rocky Mountains, zien we nu prachtige rotsformaties, kloven en dichte bossen. Het is meteen een hele omschakeling. We passeren de ‘Wapiti Vallei’ waar we ons vergapen aan de vele mooie ranches die er liggen. Ook dit is net zoals je in de films ziet. Wat ook indruk maakt op deze route, voor mij althans is het ‘bomen kerkhof’ dat we passeren. Een stuk bos dat ooit verwoest is door een brand en dat er nu als een spookbos bij ligt.
We vervolgen de ‘Buffalo Bill Scenic Byway’ als er opeens aan onze rechterkant een groot stuwmeer opduikt, het ‘Buffalo Bill Reservoir’. Dit stuwmeer is ontstaan na de bouw van de ‘Buffalo Bill Dam’ waar we ook even een bezoekje aan brengen. Deze dam is een imposant bouwwerk van 99mtr hoog waar je overheen kunt lopen. Roelie, die een beetje last van de hoogte heeft, past maar ik ben er overheen gelopen en het was echt te gek. Kijk je aan de ene kant uit over een schitterend blauw meer omringd met prachtige rotsformaties, kijk je aan de andere kant 99mtr. de diepte in naar een prachtige vallei omringd met nog imposantere rotsformaties. Rotsformaties die de ‘tanden des tijds’ door de jaren en eeuwen heen laten zien. Adembenemend!.
Vanaf de Buffalo Bill Dam rijden we verder richting Cody waar we vannacht zullen logeren in het ‘Best Western Sunset Inn”. Cody is een echt westen stadje en is aan de ene kant bekend vanwege Buffalo Bill die hiervandaan komt en aan de andere kant om zijn rodeo, maar daarover later meer. Eerst gaan we op zoek naar ons hotel dat in aan de rand van het historisch centrum ligt. Als we hebben ingecheckt en onze kamer een beetje ingericht, bellen we ons meisje. Ze is op haar kamer en heeft ook vandaag weer een leuke maar vermoeiende dag gehad. Vandaag is het collegejaar officieel begonnen. Dit hebben ze vanmorgen (lett.) ingeluid door op de grote klok te slaan die bij het Elmen Centre gelegen is en wat een hele happening was. Daarna heeft ze kennis gemaakt met haar professoren van haar major en minor vakken en is ze naar de bank geweest om de laatste zaken m.b.t. haar Amerikaanse bankrekening en creditcard te regelen. En eigenlijk had ze nog een sportactiviteit maar omdat ze de introgroep waarin ze zit echt niet leuk vind, is ze daar niet naartoe gegaan. In plaats daarvan is ze op haar kamer gebleven en heeft ze 2 wasjes gedraaid. Iets wat niet zo vanzelfsprekend is want het is echt ‘vechten’ om een wasmachine en droger. Die staan daar continue te draaien.
Rond 18.30u (l.t.) kleden we ons aan en rijden het dorp in om wat te eten. We hebben gezien dat er een Pizzahut ligt en ik stel voor om daar te gaan kijken in de hoop dat ze mijn favoriete pizza (Sweet Chicken Curry) hebben. Helaas is dit niet het geval en dus kiezen we voor het pizza- en salade buffet. Ook lekker want op deze manier hebben we allemaal verschillende pizza’s kunnen proeven.
Als de klok tegen 19.30u (l.t.) loopt verlaten we het restaurant en maken we ons op voor een avondje rodeo. Omdat we in een echte cowboy omgeving zitten en Cody ook wel het ‘Rodeo Capital of the World’ wordt genoemd, kan een bezoek aan een echte rodeo niet ontbreken. We rijden naar het ‘Stampede Park’, een grote arena net buiten Cody. Als we komen aanrijden horen we al hoe het publiek wordt voorbereid op de avond. We kopen 2 tickets en vanaf het moment dat we de arena binnen lopen, begint het te leven. Overal zien we mensen met cowboy hoeden en laarzen, de arena is authentiek en er heerst een gezellige sfeer. Klokslag 20.00u (l.t.) begint het spektakel met een cowboy die ons welkom heet, vervolgens over Jezus begint te praten en dat we ‘the Lord’ dankbaar moeten zijn en er wordt zelfs gebeden, hij de mensen die het land dienen dankt en daarna het spektakel af te trappen door het spelen van het Amerikaanse volkslied. Het hele stadion gaat staan en alle Amerikanen beginnen met de hand op de borst mee te zingen.
Dan kan het echt beginnen en krijgen we: ‘Bareback Riding’ (paardrijden op een wild paard zonder zadel), ‘Tie-Down Roping’ (de cowboy vangt een kalf met de lasso, springt van zijn paard, legt het kalf op de grond en bindt drie poten vast), Bull Riding (stier rijden op een bokkende stier), ‘Team Roping’ (twee cowboys vangen een stier met lasso’s. De eerste ruiter (header) vangt de hoorns, de tweede ruiter (heeler) vangt de achterpoten en ‘Barrel Racing’ (dit wordt gedaan door cowgirls die met hun paard in klaverblad patroon om 3 tonnen racen. Tussendoor worden we vermaakt door een Rodeo Clown en zijn er ook onderdelen die door kinder cowboy’s en girls worden gedaan en dat is natuurlijk vertederend om naar te kijken en je ziet dat deze kinderen het met de paplepel krijgen ingegeven. Het lijkt bij rodeo te gaan om de cowboy’s en girls en dat is natuurlijk ook zo, maar zelf hebben we toch diep respect voor de‘Fighters’ gekregen. Dit zijn de mannen die ervoor zorgen dat als de cowboy van het paard of de stier valt, het wild bokkende paard of de bokkende stier terug vangen en tot ‘rust’ brengen. Dat is echt een serieus job en niet simpel.
We hebben ons gedurende het 2 uur durende spektakel goed vermaakt en de sfeer van rodeo opgesnoven. Het was heel mooi om een keer te zien en mee te maken en voor de mensen die dit doen is het echte topsport en zeker niet simpel. En is er wat van te zeggen?. “Ja”, er is misschien wat van te zeggen en bij ons zou dit niet kunnen omdat er dan allerlei groeperingen en instanties zijn die er wat van zouden vinden en het zien als dierenmishandeling. Maar hier is het een sport die ook zijn functie heeft omdat de dieren hier in werkelijkheid soms zo gevangen moeten worden omdat ze anders van de kudde afdrijven en ze gevaar lopen. Wij vonden het in elk geval een ervaring om een keer mee te maken.
Terug in het hotel, het is ondertussen 22.30u (l.t.) drinken we nog een theetje, kijken we terug op de dag van vandaag en alvast vooruit naar de dag van morgen.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 187
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Cody
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/766_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => van-de-stilte-naar-de-ruige-rodeo
)
[34] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109275
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-25
[photoRevision] => 0
[title] => Yellowstone Park dag 3 .... the lower loop ...
[message] => Het wordt bijna traditie deze reis dat ik rond 05.55u (l.t.) wakker wordt vanwege een sanitaire stop die ik moet maken om daarna weer vlug terug in bed te kruipen in de hoop terug in slaap te vallen. Vandaag duurt dit laatste wat langer omdat mijn gedachten afdwalen … afdwalen naar: dat we vandaag echt beginnen aan onze laatste vakantieweek, we volgende week om deze tijd ons meisje hier achterlaten en het (voorlopige) afscheid een feit is, we dan met z’n 2-tjes terug naar België keren, we 21 jaar geleden hier precies in hetzelfde gebied met z’n 2-tjes zijn begonnen. Gelukkig val ik daarna toch nog in slaap.
Het is rond 07.30u (l.t.) als ik opnieuw wakker wordt voor sanitaire stop nr.2 deze morgen. Vlak na mij is Roel ook aan de beurt en terwijl ik nog even terug in bed kruip, heeft hij hier geen zin in en wil gaan rennen op de loopband. “Prima, ga maar dan kan ik nog even blijven liggen”. Maar hij is snel terug want de fitness is nog niet open. Hij besluit dan buiten een rondje te gaan.Tegen 08.15u (l.t.) is hij terug en terwijl ik mij was en aankleed springt Roel snel onder de douche. We doen een aantal pogingen om Bomma aan de lijn te krijgen maar tevergeefs. Waarschijnlijk heeft ze gisteren weer niet goed opgelegd en krijgen we haar nu niet meer te pakken. “Ik krijg grijze haren van die vrouw”.
Rond 09.00u (l.t.) gaan we op ons gemak richting de ontbijtzaal. We geven ons zelf deze ochtend wat meer tijd omdat we pas in de loop van de ochtend / tegen de middag willen vertrekken. We hebben dit besloten omdat we vanavond later willen terug komen in de hoop dan wat meer Wildlife te spotten. In de ontbijtzaal wacht de waiter van gisteren ons weer op en het lijkt alsof hij vannacht beter geslapen heeft dan gisteren; hij is één en al vrolijkheid. Het ontbijt smaakt ons ook deze keer weer goed en het is al na 10-en als we richting onze kamer lopen. Ik neem meteen mijn laptop erbij want ik heb met mijn collega afgesproken om te facetimen om wat zaken voor het komende seizoen door te nemen, terwijl Roel lekker buiten in de zon gaat zitten en (als ik al meer dan een uur aan de lijn zit) kijkt of hij misschien ons meisje al aan de lijn krijgt. Dit lukt en ze verteld dat ze al een hele leuke en leerzame ochtend heeft gehad. Er was een soort van ‘markt’ van alle verenigingen die er op de campus en omgeving zijn die zichzelf presenteerden. En nu had ze wat stress omdat ze een aantal apps moest installeren maar die ze niet kon downloaden omdat haar Apple-store op Europa staat ingesteld en ze die van Amerika moet hebben.Gelukkig is er dan Nonkel die haar hopelijk kan helpen want ze maakt zich daar dan zorgen om. Ze vergeet hierbij dat ze op een internationale school zit en dat ze maar naar begeleiders hoeft te gaan die haar ook kunnen helpen. Typische Ylva alles meteen en goed in orde willen hebben en bang zijn om te vragen.
Het is uiteindelijk 11.30u (l.t.) als we na nog een paar pogingen om Bomma te bereiken, de spullen in de auto laden en vertrekken. Als 1e rijden we nog even bij een locale bakkery langs die Roel vanmorgen tijdens zijn renrondje heeft ontdekt, om een paar lekkere koeken op te halen die we dan mee kunnen nemen voor onderweg en de dag door te komen. Ook wordt er nog even getankt en de ramen gewassen want in het park zelf kan dit (bijna) nergens. Eindelijk zijn we dan klaar om naar de Westenterance te rijden waar er een vriendelijke dame met kerst-herten gewei ons ontvangt; “it’s August-X-mass and the Elks and Moose are ….. so be carefull and have an nice day”. We zijn onderweg.
Als we bij de Elken-oversteekplaats komen, zien we net als gisteren een hoop auto’s en mensen stilstaan. “Er moet hier toch wat te zien zijn als er zoveel mensen staan. Klopt maar ik zie toch echt niks. Stop toch maar eens en dan ga ik het wel vragen”.Zo gezegd zo gedaan en al snel kom ik erachter dat er een bruine beer met 2 jonkies zit. Dit moeten we natuurlijk zien én vastleggen dus ook Roel springt uit de auto (want als hij zoiets hoort of ziet, dan is hij van de partij).Wat een schitterend beeld om te zien, dit is echt genieten!. Als we moeder met kinderen (die hun eigen weg gaan) uit het oog zijn verloren rijden we verder. Maar niet voor lang want opeens zien we weer allemaal auto’s en mensen langs de kant staan en er staat een parkganger. We vragen wat er te zien is “a brown beer, so keep in the car or stay behind”. Natuurlijk doen we dat want we weten hoe snel en gevaarlijk een bruine beer kan zijn. Bruintje zit deze keer dichter bij de weg dan op de vorige plek en dus kunnen we hem goed aanschouwen en vastleggen. Het is echt waanzinnig!.
Ons beseffend dat we vanmorgen (of moet ik zeggen middag) al goed verwend zijn wat betreft wildlife, rijden we verder. Het eerste stuk is hetzelfde als gisteren totdat we bij ‘Canyon Village’ zijn waar we rechtsaf slaan richting Yellowstone Lake en de Eastside’ en we een nieuwe route gaan volgen. Als 1e stoppen we bij de ‘Upper [e-38] Lower Falls’. Vanaf het platform bij de parkeerplaats zie je de ‘Upper Falls’ met een hoogte van ongeveer 33m al liggen. Voor de ‘Lower Falls’, die met een hoogte van ongeveer 94m twee keer zo hoog is als de Niagara Falls moeten we de ‘Brink of the Lower Falls Trail’ nemen. Dezesteile trail van 1,2 km en 180m hoogteverschil en veel haarspeldbochten brengt je naar het platform precies boven de rand van de Lower Falls. Aangekomen bij het platform krijgen we iets te zien wat lett. en fig. ADEMBENEMEND is. We hebben al veel watervallen in ons leven gezien (zeker met een man die gek is van watervallen)maar zo’n mooie afgezet tegen de canyon waar deze instroomt en dat in combinatie met de regenboog op de achtergrond, echt adembenemend!. Wat ook adembenemend is, is de klim die we daarna weer naar boven moeten. De afdaling verraadde al dat het pittig ging worden en dat is het ook, zeker als je last hebt van je luchtwegen … maar we hebben het gered en het was meer dan de moeite waard. We stoppen nog even bij het ‘Overlook Point’ zodat we de ‘Lower Falls’ ook van bovenaf en van de voorkant kunnen zien.
Diep onder de indruk van wat we tot nu toe alweer allemaal hebben mogen zien, is het nu de hoogste tijd voor een bakkie. Hiervoor stoppen we bij de ‘Cannyon Village Loge’ waar we al snel in de gaten hebben dat ze niet alleen lekkere bakkies hebben maar ook WOK en daar had Roel wel oren naar. “Of we nu warm eten of straks, dat maakt ook niks uit. Dat maakt zeker niks uit schat en als jij dat wil. Ja dat wil ik” en dus bestellen we ons ook allebei een WOK maaltijd die ons heerlijk smaakt als is de combinatie met het bakkie niet echt top.
Om 15.45u (l.t.) zetten we weer koers richting ‘Yellowstone Lake’. We hebben het er met elkaar over dat als we nu nog een Elk met een groot gewei en een Moose tegenkomen, we ze allemaal hebben gehad vandaag. En terwijl we hierover bezig zijn, zien we langs de kant van de weg opeens een hoop auto’s zien en mensen en dat betekend er is iets te zien. En er is inderdaad iets te zien, geloof het of geloof het niet maar voor het huisje in het bos ligt een elk met een prachtig gewei. Het is haast niet te geloven en terwijl we aan het wachten zijn of ik toch om een mooi plaatje van de voorkant te schieten, ontdek ik dat er ook nog een kleintje ligt maar die ligt helemaal verscholen in het gras. We wachten in de hoop dat het kleintje zich ook nog beter gaat laten zien en ons wachten wordt beloond want opeens komt hij recht.
We rijden verder richting ‘Sulphur Caldron’, een kokende modderige heetwaterbron die extreem zuur is en de ‘Mud Vulcano’, een kegelvormige moddervulkaan die modder en stoom uitspuwde maar die door het instorten van de kegel nu enkel nog een borrelende modderpoel is. Terwijl we vanaf de parking naar de ‘Sulphur Caldron’ lopen gaan we in 1e instantie helemaal voorbij aan een kudde bizons die aan de overkant tegen de vlakte aan staan te grazen en er eentje zelfs heel mooi bij het water staat. Het moge duidelijk zijn dat je hier ogen tekort komt.
Bij de ‘Mud Vulcano’ nemen we de trail die ons langs de verschillende ‘potten’ voert maar eerlijk gezegd vinden we dit een beetje tegenvallen.
En dan, dan zien we het ‘Yellowstone Lake’ voor ons opduiken. Het ‘Yellowstone Lake’ heeft een oppervlakte van 350km2 en is het grootste hooggelegen meer in Noord-Amerika. Het meer ligt in de Yellowstone-caldera, het gigantische kratergebied van de supervulkaan die het park gevormd heeft. Wat een gigantische plas water is dit. Zover als je kunt kijken zie je water. Tuurlijk bij een zee zie je ook zover als je kunt kijken water maar dan weet je dat het een zee is, maar dit is een meer oftewel een plas water die omringd is door bossen en geisers.Het meer ziet er zo mooi en rustgevend uit dat we bij ‘Pumice Point’ besluiten om even van de weg af te draaien en een korte pauze te nemen. Even, onder het genot van een drankje en die meegebrachte koeken, elk in onze eigen gedachte genieten van het uitzicht en de rust.
‘Pumice Point’ is een rustplek van waaruit je schitterend uitzicht hebt over Yellowstone Lake. Het strand ligt bezaaid met prachtige stenen maar opvallend is dat er nog niet 1 steenmannetje staat terwijl er wel genoeg mensen stoppen. En daarom hebben Roel en ik er een begin mee gemaakt. We hebben boven op een rots (zodat hij niet meteen wegspoelt als het water onrustig wordt of stijgt door sneeuwwater) een heel mooi (al zeggen we het zelf) 1e steenmannetje op deze plek neergezet in de hoop dat er vanaf nu meerderen zullen volgen en het strandje binnen zoveel jaar vol staat met steenmannetjes die naar het meer staan te staren. En ik geef hem een naam, Marc naar de overleden broer van een vriendin/collega. Marc was een reiziger en ik weet zeker dat hij deze plek schitterend had gevonden. Kijkend over het water vind hij o.a. op deze plek zijn rust.
Met een goed, voldaan en rustgevend gevoel stappen we terug in de auto en rijden verder. Als we bij ‘West Tumb Geyser Basin’ aankomen hebben we een kleine discussie. Roel heeft inmiddels wel genoeg geisers gezien en ik wil toch even gaan kijken en aangezien “moeders wil wet is” draaien we af. Het ‘West Tumb Geyser Basin’ is bijzonder omdat de meeste bronnen en geisers pal aan de oever van Yellowstone Lake liggen. Sommigen liggen zelfs in het water, wat een heel bijzonder en mooi uitzicht geeft: borrelende hete bronnen met het helderblauwe meer op de achtergrond. Achteraf is Roel toch blij dat we zijn afgedraaid en de trail hebben gelopen want het was echt meer dan de moeite. Het wonder der natuur met al de kleuren blijft prachtig.
Inmiddels is het ver na 18.00u (l.t) en moeten we nog een dik uur rijden voordat we bij de Westuitgang van het park zijn, hierbij hebben we het oponthoud van Wildlife niet meegerekend. En Wildlife komen we nog tegen, te beginnen met een wolf die we in de berm zien zitten maar die zo snel weg is als we stoppen dat we hem helaas niet hebben kunnen vastleggen. Dan komen we 2 kolossen van Bisons tegen waarvan er eentje zo dicht langs de weg staat dat we zijn snorharen kunnen tellen. En als hij op onze auto komt afgelopen begint de Ranger die inmiddels was gearriveerd te roepen dat we moeten vertrekken omdat hij te dichtbij komt. Dat doen we dan maar. Als we dan bij Maddison afdraaien naar links voor het laatste stuk richting de uitgang, komen we al vrij snel in de file terecht. Deze keer niet langszaamrijdend maar echt stilstaand en dat betekend dat er ergens iets loos is oftewel dat er ergens iets is gespot en mensen gaan stilstaan om het vast te leggen en vervolgens het hele verkeer opstremd. Dat is ook de reden waarom je als automobilist hier niet mag stoppen langs de weg en als je toch stopt dan moeten de banden achter de witte lijn staan. Nadat we zeker 3 kwartier in de file hebben gestaan komen we bij de plaats des onheils en wat zien we: een hele kudde Elken grazend aan de rand van het water. Het is een heel mooi plaatje en we zijn zeer zeker blij dat we gestopt zijn. Maar dan door voor het laatste stukje want de schemering begint al in te vallen als we aan de rand van de weg, nog steeds bij hetzelfde water maar nu een stukje verder door, wederom een kolos van een Bison zien staan en nu lett. aan de rand van de weg. We kunnen hem aanraken maar dat zullen we maar niet doen. Ik heb mijn raampje open gedraaid en hij kijkt mij met een heel indringende blik aan “hallo mijnheer de Bison, hoe maakt u het?”. We merken dat hij zich wat opgelaten voelt en rijden daarom bij hem vandaan waarna hij meteen midden op de weg gaat lopen het het hele verkeer ophoudt. Zelf draaien we om want we moeten de andere kant uit waardoor we hem weer tegenkomen midden op de weg.
Het is mooi geweest, inmiddels is het 20.45u en dus echt de hoogste tijd om naar het hotel te gaan. We hebben vanmiddag al warm gegeten dus we besluiten om wat kleins op de kamer te eten. We hebben nog brood, knäckers, beleg en bananenbrood en dit samen met een kopje thee is prima. Ondertussen proberen we ook ons meisje te bellen omdat we haar de hele dag niet gesproken hebben, maar die geeft ‘niet thuis’. Natuurlijk vinden we dat heel jammer, we hadden graag geweten wat ze vandaag gedaan heeft en ook willen vragen wat de status an haar ‘probleem’ van vanmorgen is. “Misschien ligt ze al in bed want het is daar een uur later. Dat zou kunnen we zullen het morgen wel horen”.
Om de dag af te sluiten en om al wat rozig te worden voor het slapen, gaan we nog even naar de spa die we ook vandaag weer voor ons alleen hebben. Daarna douchen we ons, drinken we een theetje en nemen we nog een keer de dag door. Wat hebben we weer veel schitterende en indrukwekkende dingen gezien. Sommige dingen zo mooi dat het niet in woorden te vatten is.
En net als we willen gaan slapen belt ons meisje, ze is net terug van een feestje met de zwemmers. Dat had ze inderdaad vanmorgen verteld maar dat waren we alweer vergeten (we moeten ook zoveel onthouden). Ze was erg enthousiast maar ook onder de indruk. Er is door sommigen blijkbaar zoveel gedronken dat ze niet meer op eigen benen konden staan. Natuurlijk vragen we of zij ook gedronken heeft, maar dat is gelukkig niet het geval. Als ik vraag wat ze dan wel gedronken heeft, “niks want er was alleen maar alcohol. Okay … Nou fijn dat je dan verstandig bent geweest”. Daarna hebben we het nog even kort over haar Apple ‘probleem’ dat nog niet is opgelost maar zeker goed komt. Dan wensen we haar “welterusten” en hangen op. Zij is moe en wij ook.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 174
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => West Yellowstone
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/654_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => yellowstone-park-dag-3-the-lower-loop
)
[35] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109264
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-24
[photoRevision] => 0
[title] => Dag 2 Yellow Stone NP .... The Upper Loop....
[message] => De spa van gisterenavond heeft ons klaarblijkelijk weer goed gedaan want ook vannacht slapen we de uren die we slapen als een roosje. Vanmorgen om 07.25u (l.t.) wordt ik in mijn ‘eigen”’bed wakker en eerlijk is eerlijk een heel bed voor jezelf is ook wel eens lekker. Aan de andere kant hoor ik ook al wat gedraai en geritsel wat betekend dat Roel ook aan het wakker worden is. We horen en zien dat er buiten al genoeg bedrijvigheid is, maar wij doen het even rustig aan.
We wassen ons en terwijl we ons aan het aankleden zijn, komt er een berichtje van ons meisje binnen. Ze geeft aan vannacht gelukkig wat beter geslapen te hebben dan gisterennacht. We besluiten om haar te bellen zodat we haar al eventjes gezien en gesproken hebben alvorens zij en wij aan de dag beginnen. Ze kan het vanmorgen rustig aan doen en hoeft ‘pas’ om 12.00u (.t.) acte de presents te geven, daarna heeft ze wel een middag vullend programma en vanavond is er een feest op de campus. Het is dus nog maar de vraag of we haar straks nog te spreken krijgen. Nadat we hebben opgehangen doen we een (zoveelste) poging om Bomma te bellen. We hebben haar vanmorgen al even kort gesproken maar nadat de verbinding is weggevallen krijgen we haar niet meer aan de lijn. “Het is een drama, Bomma en mobiele telefoons”.
Het is inmiddels 09.00u (l.t.) en dus de hoogste tijd om naar de ontbijtzaal gegaan. Deze is gelegen naast de receptie in een aparte zaak. Het is er (lett. en fig.) berengezellig ingericht. We krijgen een plaatsje in een hoekzitje aangewezen endar is helemaal prima want zo hebben we mooi het overzicht. We kunnen kiezen uit ‘alla card’ of het buffet, we kiezen voor het buffet. Onze waiter (volgens mij een skileraar die in de zomer hier moet werken in de bediening en in de winter les of tours mag geven) is namelijk een beetje onwennig. Hij schenkt ons elk een joekel van een mok koffie in (“uhhh maar ik wil thee”) en verteld ons hoe het buffet werkt (“alsof we dat niet zouden weten maar wel lief). Gelukkig is het niet druk en hoeven we niet zo als in Salt Lake City aan te schuiven en bijna vechten om een snee brood of wat muesli. Het ontbijtje smaakt heerlijk en “ja” ik heb ook een joekel van een mok thee gekregen en Roel heeft zich vrijwillig opgeofferd voor mijn mok koffie.
Terug op de kamer poetsen we onze tanden, doen nog 1x een poging of we Bomma nu aan de lijn krijgen wat niet lukt, pakken onze spullen bijelkaar en zijn klaar voor vertrek en een nieuwe dag in Yellowstone Park. Om 10.00u (l.t.) verlaten we de parking en rijden we terug naar de West-enterance van het park waar we kort moeten aanschuiven in de file om binnen te rijden.
Als we bij het punt komen waar we gisteren de Elken zagen, is het weer langzaam rijden en vragen we ons oprecht af wat er te zien gaat zijn. Immers die zijn op dit tijdstip allang weer terug naar boven de bossen in. Hele groepen mensen zien we naar boven kijken maar er is, buiten bomen en heel veel stenen niks te zien.
We rijden door en onze 1e stop is bij de “Gibbon Falls’ (GF) die gelegen is langs de Grand Loop Road en een hoogte heeft van ongeveer 26mtr. We wandelen een stuk over de Gibon Falls Trail waarna we een mooi overzicht hebben over de waterval. Het valt ons op dat er in en rondom de waterval veel afvalhout ligt en we vragen ons af of de natuur dit moet opruimen of dat dit door de mens wordt gedaan.
Van de G.F. rijden we door om vervolgens te stoppen bij het ‘Beryl Spring Basin’. De ‘Beryl Spring is één van de heetste (93-94gr Cel.) en meest indrukwekkende bronnen in het park. Als we de geiser naderen komt ons de geur van rotte eieren al tegemoet. De geiser zelf ziet eruit als mijn stoomstrijkijzer als ik dit heb gebruikt en de stoom aflaat. We hebben het snel gezien, zijn we misschien al verwend na gisteren?.
We vervolgen onze weg tot aan de “Artists Painpots’. Deze borrelende modderpoelen en warmtebronnen danken hun naam aan de veelkleurige modder en minerale afzettingen die hier te zien zijn. De modderpoelen veranderen van kleur afhankelijk van mineralen, bactieriën en de hoeveelheid water; van wit en grijst tot roze, geel en rood. Het lijkt alsof de kunstenaar hier zijn verfpalet heeft uitgespreid. Via de mooie trail die is aangelegd lopen we langs de verschillende basins tot aan het ‘look-over-point’ van waaraf we een mooi totaal overzicht hebben. Wat blijft fascineren is hoe het mogelijk is dat tussen de bossen met op de achtergrond de prachtige Rockies deze vlaktes met kokende basins zijn ontstaan.
Terug in de auto vervolgen we onze weg richting de ‘Mammoth Hot Springs’. We passeren bij het “Norris Geyser Basin’ maar besluiten dit even (lett.) links van ons te laten liggen. Als we de ‘Gibsson River’ oversteken zien we in het gras een joekel van een Bisson liggen. Hij ligt zo stil dat we even twijfelen of het een echte of een nagemaakte is, maar we kunnen ons ook niet voorstellen dat ze hier een opmaak Bison neerleggen. Ik besluit gaan te kijken en net als ik tot redelijk dichtbij ben geraakt, begint achter mij een bejaarde rangster met haar kraaienstem te roepen “don’t go closer, close enough” en begeeft mijn camera het (lees: batterij leeg). Is dat even balen.
We rijden verder en komen langs de ‘Roaring Mountain’; een indrukwekkende en enigszins mysterieuze plek die je het beste kunt omschrijven als een berghelling vol fumarolen (stoomopeningen). We stoppen even om te kijken en een foto te maken en rijden vervolgens weer verder. Opeens voor ons beginnen auto’s te remmen en dat betekent ‘Wildlife’. Aan de linkerkant van de weg staat een kudde Elken tegen de rotsten op maar onder aan de weg staat de ‘Opper Elke’ met z’n prachtige gewei. Omdat we eigenlijk al wat te ver gereden zijn, zetten we de auto enigszins onhandig en gevaarlijk aan de kant. Maar … alles voor het perfecte plaatje. Opper Elk neemt zijn tijd en staat op z’n gemakje tegrazen met z’n hoofd (en dus gewei) naar beneden. Inmiddels staat er een file aan auto’s die dit allemaal willen vastleggen en er zijn zelfs mensen die gewoon voor Opper Elk stoppen en totaal geen rekening houden met de mensen aan de overkant van de weg. Je merkt dan ook dat er bij sommigen wat onvrede ontstaat en dat snap ik. Opeens stapt er iemand uit een auto en begint te roepen, dusdanig dat Opper Elk ervan schrikt en zijn hoofd omhoog doet. En niet dat moment heb ik kunnen vastleggen en dus hebben we mr. Opper Elk met z’n gewei mooi op de foto.
Ongeveer 5’ later bereiken we de ‘Uper Mammoth Hot Springs’ (UMHS) We parkeren de auto en beginnen te wandelen als we er al snel achterkomen dat we de auto veel verder hadden kunnen meenemen en dus besluit Roel om de auto op te halen terwijl ik al rustig verder loop. Als snel wordt mij duidelijk waarom deze Hot Spring “Mammoth heet. Het is een immens grote vlakte uit terrassen opgebouwd en bestaande uit zout en lava. En als je van de geur van rotte eieren houdt, dan kom je je hier aan je trekken. Roel is inmiddels ook aangesloten en we lopen samen eerst het bovenste en dan het onderste rondje. Het is en blijft waanzinnig om te zien en te horen hoe de aarde hier ‘kookt’. Vervolgens halen we de auto op en maken een `Geiser Safaril’ om het Uper gedeelte te verlaten.
Van de UMHS rijden we door naar de ‘Lower Mammoth Hot Springs’ maar voordat we die gaan bekijken rijden we eerst een heel klein stukje verder tot in het ‘Mammoth’ (wat geen echt dorpje is) om een bakkie te halen en wat te eten want het is al 14.00u (l.t.). We stoppen bij de ‘Yellowstone General Store’ omdat we inmiddels weten dat daar de bakkies goed (en groot) zijn. Ook nemen we er allebei een hot-dog bij. Onze lunch is deze keer “all the way American”. Even laden we het motortje op want wat we allemaal zien aan natuurschoon is bijna niet te bevatten en dan heb ik het nog niet over de weidsheid van dit land. Niet normaal gewoon!.
Met onze buikjes weer gevuld en de nodige dosis cafeïne gaan we weer on-route en stoppen dus als 1e bij de ‘Lower Mammoth Hot Springs’ waar we ons oa. vergapen aan de ‘Canary Spring’ en de geur van zout en zwavel oftewel rotte eieren nogmaals tot ons nemen. De ‘Canary Spring ontleent zijn naam aan de gele tinten die vaak te zien zijn en veroorzaakt worden door thermofiele bacteriën die in het water leven. Het geel wordt versterkt door het wilt kalksteen en contrasterende oranje en bruine afzettingen. Persoonlijk begin ik nu wel langzaam klaar te worden en gelukkig heeft manlief dat ook. Dat komt dan goed uit want we rijden nu verder naar ‘Tower Roosevelt’.
Onderweg spotten we nog 2x bizons. De 1e keer liggen er 2 langs de rivier in het gras en Roelie heeft ze meteen geschoten (lett. en fig.). En niet veel verder staat weer zo’n kolos langs de rand van de weg te grazen en boeit het hem niks of er nu 1 of 20 auto’s naast hem stoppen om een foto te maken. Als we bij ‘Calcite Springs’ voorbij komen worden we aangetrokken door de opbouw van de muren (lees: het gesteente). Ik wil daar even een foto van maken maar wordt, als ik uitstap, overweldigd door wat ik zie. Wat een schitterende en adembenemende kloof. Niet te geloven en ook bijna niet te omschrijven. De wanden lijken er wel neergezet terwijl dat natuurlijk niet zo is en zo zijn afgesleten door de eeuwen heen.
Dan bereiken we de parking van ‘Tower Roosevelt’ van waaruit we met een trail de ‘Tower Falls’ (een iconische waterval van 40m die haar naam dankt aan de vulkanische rotstorens die boven de waterval uitsteken) gaan bekijken en op de terugweg even bij het souvenierwinkeltje binnenspringen om te kijken of ze niks moois voor ons meisje hebben; en natuurlijk hebben ze dat. We nemen haar een mooie en warme trui mee die ze in de winter in Sioux Falls goed kan gebruiken en een mooie mok voor op haar kamer. Het is ondertussen al 16.30u (l.t.) een mooie tijd om langzaam koers richting ons hotel te zetten want dat is zeker nog anderhalf uur rijden en dan mogen we geen Wildlife tegenkomen, wat we natuurlijk stiekem wel hopen dat dit wel zo is want daar zijn we toch ook voor hier.
Het uitzicht en de vergezichten die we zien, blijven schitterend. Zo rijden we over een weg met links en rechts dennenbomen en zo kunnen we zover al ons oog het toelaat kijken over de vlaktes met op de achtergrond de Rocky Mountains. En … we spotten ook nog wildlife, een wolf notabene. Hij loopt in een grasland in 1e instantie eigenlijk iets te ver weg maar ons geduld wordt beloond want hij komt beetje bij beetje steeds dichter onze kant uit zodat we hem goed kunnen zien en vastleggen. Inmiddels geeft de navigatie aan dat we ‘pas’ om 17.48u (l.t.) terug bij ons hotel zijn en dan is het te hopen dat we deze keer niet in de file komen bij de Elken oversteekplaats van gisterenavond. Al lijkt ons de kans klein omdat we vanmorgen al hebben gezien dat ze de parking en langs de weg hebben afgezet zodat er geen auto’s kunnen parkeren.
Uiteindelijk zijn we om 17.45u (l.t.) terug op de kamer en we zijn helemaal gaar. Daarom gaan we voordat we gaan eten eerst nog even wat zwemmen en naar de spa. We douchen ons vervolgens en toiletteren ons om rond 19.15u (l.t.) richting het centrum te lopen om te eten. Het is ons gisteren bij Pete’s Pizza [e-38] Pasta zo goed bevallen (qua bediening en snelheid) en het was lekker dat we er vandaag gewoon weer terug gaan. Omdat we buiten willen zitten moeten we even wachten maar ook nu kunnen we weer vrij snel plaatsnemen. Het is vanavond in het algemeen wel een stuk rustiger dan gisterenavond. Vanavond gaan we voor een pizza met een salade en ook dit smaakt weer heerlijk. En voor de prijs hoef je het ook niet te laten, het is een echte aanrader.
Als we terug wandelen naar de kamer brengen we (lees: ik) nog een paar bezoekjes aan wat souvernierswinkels. Ik vind het altijd leuk om gewoon te kijken, Roel vind het vreselijk, “we hebben genoeg kraom” en wacht geduldig buiten. Ik heb nog zin in een toetje en dus trakteer ik mijzelf op een reuze aardbeienmilkshake; het kost een paar dollar (lees: godsvermogen) maar dan heb je ook wat. Terwijl ik sta af te rekenen belt ons meisje, ik druk haar even weg. Terug op de kamer bel ik haar meteen terug “mama was even aan het betalen. Ik dacht wel dat u bezig was, geeft niet nu hebben we elkaar toch aan de lijn”. Als eerste heeft ze een paar vragen over de was, wat ze met wat mag en kan wassen. Ik leg haar dit uit en hoop dat het goed gaat. Ook maak ik haar duidelijk dat ze voorzichtig moet zijn met de droger omdat daarin alles krimi. Niet dat ze haar nieuwe Augustana trui erin stopt en dat hij als babytruitje eruit komt. We kletsen bij over onze en haar dag. Die van haar was niet echt spectaculair en bestond vooral uit diverse bijeenkomsten waar ze verplicht naartoe moesten. En vanavond was er ‘Blokfeest’ maar dat vond ze niet echt super. Daarom ging ze dan maar optijd slapen zodat ze morgen weer fit is. We wensen haar “welterusten en tot morgen”.
Eindelijk tijd om van mijn milkshake te genieten, die ondanks dat hij al even staat nog steeds top is en overheerlijk smaakt. Je proeft dat hij over vers is wat ook mag voor zoveel geld. Roel maakt in de tussentijd een theetje en tokkelt wat op zijn gsm terwijl ik met het verslag aan de gang ga. We kunnen weer terugkijken op een zeer mooie en geslaagde dag. Op naar morgen!.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 227
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => West Yellowstone
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/538_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => dag-2-yellow-stone-np-the-upper-loop
)
[36] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109256
[userId] => 417970
[countryId] => 196
[username] => Nathaliehagenstein
[datePublication] => 2025-08-24
[photoRevision] => 11
[title] => Backstreet’s Back…... In Vegas!
[message] => Met voor ruim 33 dagen aan kleding en schoenen, vertrokken mijn zusje en ik voor 6 dagen naar Las Vegas. Met als hoofddoel de Backstreet Boys zien in het mooie Sphere, maar daarnaast natuurlijk vooral quality time samen.
In de eerste instantie twijfelde ik nog, voornamelijk omdat ik dit jaar nog niet langer dan 3 weken aaneengesloten in Nederland ben geweest, maar….. na 3 liedjes van De Backstreet Boys gehoord te hebben en 1638 instareels van mijn zusje te hebben ontvangen was ik om: we gaan!!!
Toen we aankwamen in het hotel (wij sliepen in Wynn-Encore, een beetje aan het begin van de strip), rook het naar sigaren en sigaretten. Wij zijn het helemaal niet meer gewend, maar in de casino’s mag er gewoon nog gerookt worden. En sinds wiet legaal is (2017) in Las Vegas, hoefden we de signature geur van Amsterdam ook niet te missen.
De kamer was fantastisch, een heerlijk bed, mooie badkamer, heel ruim maar het allerleukste van alles: we hadden Alexa! Dus het eerste uur kwam ik mijn kamer niet uit. Spelen met Alexa it was! ‘Alexa, open the drapes’, ‘Alexa, close the drapes’, ‘Alexa, turn on Backstreet’s back’, ‘Alexa, turn off the lights’. En zo kwam ik de eerste avond jetlag wel door.
Met 43 graden overleefden we ook de eerste dag. Na meerdere keren in Dubai te zijn geweest dacht ik gewend te zijn aan woestijn hitte, maar hier was ik echt een gecremeerde rollade in de oven. Dus we lagen bij het zwembad. Alle bedjes lagen volop in de zon, het was rustig aan het zwembad. Wil je een parasol erbij? Dat kan voor 150 dollar.
We begonnen onze dagen eigenlijk vrijwel altijd winkelend. Alle hotels op de strip hebben een eigen mall (in het hotel) met winkels, van Zara tot Chanel en van Louis Vuitton tot H [e-38] M een ander vreselijk arrogant merk met een H ;-). Omdat het overdag zo warm was en de hele dag in de zon liggen geen optie was, kon je uren en uren slenteren (lees: snel lopen – want ik houd niet van slenteren) in The Venetian, Bellagio, Caesars Palace en de grote mall tegenover ons hotel: Fashion Show.
Elke dag loop je hier minimaal 10.000 stappen want de hotels zijn zo groot. Het is er ook altijd druk. Je kunt in de hotels 24 uur per dag gokken, dus er is altijd wel wat te doen of te beleven. Je kunt de welbekende ‘Strip’ doorlopen in de airco, door alle hotels/shopping malls heen. De één nog mooier, groter en gekker dan de ander. Van achtbanen in het hotel (New York New York) tot met een gondel door het hotel heen (The Venetian)…. Vegas has it all.
We hebben heerlijk gegeten bij STK, een steakhouse in hey Cosmopolitan hotel, waar je een extra korst op je vlees kunt bestellen, bijvoorbeeld een ‘extra peppercorn crust’. Maar ook het uitzicht vanaf restaurant Lago is mooi (eten vond ik minder). Je kijkt dan op de fontein voor het Bellagio hotel, die elke 15 minuten op een ander nummer ‘speelt’. Als ik mijn zusje blij wilde maken gingen we lunchen of dineren (en dan het liefst de ene dag lunchen en de andere dag dineren) bij restaurant Red 8 (Chinees restaurant in The Wynn), waar we steevast hetzelfde bestelden: black pepper beef, dumplings van garnalen, witte rijst en gebakken rijst met garnalen.
Op vrijdag, de dag voor het Backstreetboys concert huurden we een Mustang cabrio en maakten we Amerikaanse wegen onveilig (althans, Naomi – ik zat er gewoon naast om content te maken). We reden vanuit Vegas ongeveer een half uur naar de Hoover Dam.
Deze dam ligt op de grens van Nevada en Arizona en houdt de Colorado River tegen. Hierdoor ontstond Lake Mead en dit is het grootste stuwmeer van de VS. De dam voorziet miljoenen mensen in Nevada, Arizona en Californië van elektriciteit en water. Schijnbaar was er voor de bouw van de Hoover Dam (tussen 1931-1936) meer dan 3,25 miljoen kubieke meter nodig, wat gelijk staat aan het aantal beton dat je nodig hebt om een snelweg van San Francisco naar New York te leggen. Het is ook echt een gigantisch bouwwerk.
Met de auto reden we door naar een shopping outlet, aten we Naomi’s favo ontbijt, lunch en diner bij In ’n Out burger, gingen we naar Target (want hey, je bent niet in Amerika geweest als je niet een hamburger eet en naar Target gaat) en reden we naar het Las Vegas ’sign’ want een dag geen foto gemaakt is een dag niet geleefd.
We eindigden de middag met het dak open over de strip. Even snel eten en Naomi was klaar om te gokken en ik was klaar om een helikopter vlucht te maken boven the strip. Avond uitzicht op de Sphere en de Bellagio fontein van bovenaf zien: ik was benieuwd.
Ik zat naast de piloot wat zowel spannend was (want wat als ik met mijn been een ‘crash’ button aantik) als fijn (meer overzicht, het gevoel hebben dat ik zelf de controle heb, ondanks dat ik helemaal niks kan in dat blik). Op het moment dat ik de Sphere zag met de Backstreet Boys promo met die duizenden lichtjes wist ik: morgen wordt on ze beste dag!
The Sphere is een rond gebouw en is pas geopend in 2023 en is het grootste bolvormige gebouw ter wereld. De buitenkant van de bol wordt verlicht door 1,2 miljoen programmeerbare LED lampjes, waardoor de Sphere vooral ’s avonds vanuit alle hoeken van de strip wel opvalt, dus zeker vanuit de helikopter.
Tijdens de dag van het concert hadden we niet alleen de outfit al helemaal klaar (Naomi had gepersonaliseerde Backstreet Boys Vegas jasjes voor ons gemaakt), maar hadden we ook een afspraak bij Sephora voor onze make-up en bij de Dry Bar voor ons haar. Ready, set, GO! De Sphere was indrukwekkend van dichtbij en van binnen. We zaten in vak 204, vrijwel één van de betere vakken voor goed uitzicht: het midden van het midden.
De avond was FANTASTISCH. Eigenlijk niet eens in woorden uit te drukken. De sfeer, de muziek, de show in 4D (onze stoelen bewogen mee toen we gelanceerd werden in een raket). Het was onvergetelijk en hoe ik het ook zou omschrijven, ik kan het niet genoeg betekenis geven. Zie foto’s!
Omdat we helemaal ‘pumped’ waren over hoe we het concert vonden hebben we de volgende ochtend spontaan weer kaartjes geboekt (ja, die waren er nog in de resell) en zijn we nog een keer gegaan: dit keer staan, eigenlijk vooral dansend en zingend. Er zal niet snel meer iets komen wat dit kan overtreffen, dat is één ding dat ik zeker weet!
De laatste dag spendeerden we bij het zwembad van het hotel. Al huilend verliet ik de hotelkamer: waarom moesten we hier weg?? (Aan m'n bankrekening te zien werd dat op zich snel duidelijk). Het was een onvergetelijke sister trip en dit gaan we zeker nog een keer doen. Als het aan mij ligt volgende maand (als het aan mijn bankrekening ligt over 3 jaar).
Echt blij dat ik dit met mijn zusje kon doen en blij dat zij er was om mij deze week te begeleiden. Zonder haar lag mijn mobiel nog op 6 verschillende openbare toiletten, oa. die van luchthaven, toen ik al door de security heen was (en zwaar gefouilleerd werd omdat er nog een papieren zakdoek in mijn broekzak zat). Ging ik altijd naar links waar we naar rechts moesten, liep ik regelmatig de winkel uit, dezelfde kant op als waar we vandaan kwamen, en kon ik mijn weg naar de hotelkamer geen enkele dag meer terug vinden.
Naomi, thanks for keeping me alive [e-2764]
LOVE YOU FOREVER!
Op naar de volgende trip samen.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-03-02 11:07:21
[totalVisitorCount] => 179140
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 188
[author] => Nathalie
[cityName] => Las Vegas
[travelId] => 530727
[travelTitle] => Las Vegas
[travelTitleSlugified] => las-vegas
[dateDepart] => 2025-08-12
[dateReturn] => 2025-08-19
[showDate] => yes
[goalId] => 6
[goalName] => Een korte vakantie
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/verenigde-staten,las-vegas
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/417/970_50x50.jpg?r=11
[titleSlugified] => backstreet-s-back-in-vegas
)
[37] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109255
[userId] => 417970
[countryId] => 196
[username] => Nathaliehagenstein
[datePublication] => 2025-08-24
[photoRevision] => 11
[title] => Backstreet’s Back…... In Vegas!
[message] => Met voor ruim 33 dagen aan kleding en schoenen, vertrokken mijn zusje en ik voor 6 dagen naar Las Vegas. Met als hoofddoel de Backstreet Boys zien in het mooie Sphere, maar daarnaast natuurlijk vooral quality time samen.
In de eerste instantie twijfelde ik nog, voornamelijk omdat ik dit jaar nog niet langer dan 3 weken aaneengesloten in Nederland ben geweest, maar….. na 3 liedjes van De Backstreet Boys gehoord te hebben en 1638 instareels van mijn zusje te hebben ontvangen was ik om: we gaan!!!
Toen we aankwamen in het hotel (wij sliepen in Wynn-Encore, een beetje aan het begin van de strip), rook het naar sigaren en sigaretten. Wij zijn het helemaal niet meer gewend, maar in de casino’s mag er gewoon nog gerookt worden. En sinds wiet legaal is (2017) in Las Vegas, hoefden we de signature geur van Amsterdam ook niet te missen.
De kamer was fantastisch, een heerlijk bed, mooie badkamer, heel ruim maar het allerleukste van alles: we hadden Alexa! Dus het eerste uur kwam ik mijn kamer niet uit. Spelen met Alexa it was! ‘Alexa, open the drapes’, ‘Alexa, close the drapes’, ‘Alexa, turn on Backstreet’s back’, ‘Alexa, turn off the lights’. En zo kwam ik de eerste avond jetlag wel door.
Met 43 graden overleefden we ook de eerste dag. Na meerdere keren in Dubai te zijn geweest dacht ik gewend te zijn aan woestijn hitte, maar hier was ik echt een gecremeerde rollade in de oven. Dus we lagen bij het zwembad. Alle bedjes lagen volop in de zon, het was rustig aan het zwembad. Wil je een parasol erbij? Dat kan voor 150 dollar.
We begonnen onze dagen eigenlijk vrijwel altijd winkelend. Alle hotels op de strip hebben een eigen mall (in het hotel) met winkels, van Zara tot Chanel en van Louis Vuitton tot H[e-38]Men een ander vreselijk arrogant merk met een H. Omdat het overdag zo warm was en de hele dag in de zon liggen geen optie was, kon je uren en uren slenteren (lees: snel lopen – want ik houd niet van slenteren) in The Venetian, Bellagio, Caesars Palace en de grote mall tegenover ons hotel: Fashion Show.
Elke dag loop je hier minimaal 10.000 stappen want de hotels zijn zo groot. Het is er ook altijd druk. Je kunt in de hotels 24 uur per dag gokken, dus er is altijd wel wat te doen of te beleven. Je kunt de welbekende ‘Strip’ doorlopen in de airco, door alle hotels/shopping malls heen. De één nog mooier, groter en gekker dan de ander. Van achtbanen in het hotel (New York New York) tot met een gondel door het hotel heen (The Venetian)…. Vegas has it all.
We hebben heerlijk gegeten bij STK, een steakhouse in hey Cosmopolitan hotel, waar je een extra korst op je vlees kunt bestellen, bijvoorbeeld een ‘extra peppercorn crust’. Maar ook het uitzicht vanaf restaurant Lago is mooi (eten vond ik minder). Je kijkt dan op de fontein voor het Bellagio hotel, die elke 15 minuten op een ander nummer ‘speelt’. Als ik mijn zusje blij wilde maken gingen we lunchen of dineren (en dan het liefst de ene dag lunchen en de andere dag dineren) bij restaurant Red 8 (Chinees restaurant in The Wynn), waar we steevast hetzelfde bestelden: black pepper beef, dumplings van garnalen, witte rijst en gebakken rijst met garnalen.
Op vrijdag, de dag voor het Backstreetboys concert huurden we een Mustang cabrio en maakten we Amerikaanse wegen onveilig (althans, Naomi – ik zat er gewoon naast om content te maken). We reden vanuit Vegas ongeveer een half uur naar de Hoover Dam.
Deze dam ligt op de grens van Nevada en Arizona en houdt de Colorado River tegen. Hierdoor ontstond Lake Mead en dit is het grootste stuwmeer van de VS. De dam voorziet miljoenen mensen in Nevada, Arizona en Californië van elektriciteit en water. Schijnbaar was er voor de bouw van de Hoover Dam (tussen 1931-1936) meer dan 3,25 miljoen kubieke meter nodig, wat gelijk staat aan het aantal beton dat je nodig hebt om een snelweg van San Francisco naar New York te leggen. Het is ook echt een gigantisch bouwwerk.
Met de auto reden we door naar een shopping outlet, aten we Naomi’s favo ontbijt, lunch en diner bij In ’n Out burger, gingen we naar Target (want hey, je bent niet in Amerika geweest als je niet een hamburger eet en naar Target gaat) en reden we naar het Las Vegas ’sign’ want een dag geen foto gemaakt is een dag niet geleefd.
We eindigden de middag met het dak open over de strip. Even snel eten en Naomi was klaar om te gokken en ik was klaar om een helikopter vlucht te maken boven the strip. Avond uitzicht op de Sphere en de Bellagio fontein van bovenaf zien: ik was benieuwd.
Ik zat naast de piloot wat zowel spannend was (wat als ik met mijn been een ‘crash’ button aantik) als fijn (meer overzicht, het gevoel hebben dat ik zelf de controle heb, ondanks dat ik helemaal niks kan in dat blik). Op het moment dat ik de Sphere zag met de Backstreet Boys promo met die duizenden lichtjes wist ik: morgen wordt on ze beste dag!
The Sphere is een rond gebouw en is pas geopend in 2023 en is het grootste bolvormige gebouw ter wereld. De buitenkant van de bol wordt verlicht door 1,2 miljoen programmeerbare LED lampjes, waardoor de Sphere vooral ’s avonds vanuit alle hoeken van de strip wel opvalt, dus zeker vanuit de helikopter.
Tijdens de dag van het concert hadden we niet alleen de outfit al helemaal klaar (Naomi had gepersonaliseerde Backstreet Boys Vegas jasjes voor ons gemaakt), maar hadden we ook een afspraak bij Sephora voor onze make-up en bij de Dry Bar voor ons haar. Ready, set, GO! De Sphere was indrukwekkend van dichtbij en van binnen. We zaten in vak 204, vrijwel één van de betere vakken voor goed uitzicht: het midden van het midden.
De avond was FANTASTISCH. Eigenlijk niet eens in woorden uit te drukken. De sfeer, de muziek, de show in 4D (onze stoelen bewogen mee toen we gelanceerd werden in een raket). Het was onvergetelijk en hoe ik het ook zou omschrijven, ik kan het niet genoeg betekenis geven. Zie foto’s!
Omdat we helemaal ‘pumped’ waren over hoe we het concert vonden hebben we de volgende ochtend spontaan weer kaartjes geboekt (ja, die waren er nog in de resell) en zijn we nog een keer gegaan: dit keer staan, eigenlijk vooral dansend en zingend. Er zal niet snel meer iets komen wat dit kan overtreffen, dat is één ding dat ik zeker weet!
De laatste dag spendeerden we bij het zwembad van het hotel. Al huilend verliet ik de hotelkamer: waarom moesten we hier weg?? (Aan mn bankrekening te zien werd dat op zich snel duidelijk). Het was een onvergetelijke sister trip en dit gaan we zeker nog een keer doen. Als het aan mij ligt volgende maand (als het aan mijn bankrekening ligt over 3 jaar).
Echt blij dat ik dit met mijn zusje kon doen en blij dat zij er was om mij deze week te begeleiden. Zonder haar lag mijn mobiel nog op 6 verschillende openbare toiletten, oa. die van luchthaven, toen ik al door de security heen was (en zwaar gefouilleerd werd omdat er nog een papieren zakdoek in mijn broekzak zat). Ging ik altijd naar links waar we naar rechts moesten, liep ik regelmatig de winkel uit, dezelfde kant op als waar we vandaan kwamen, en kon ik mijn weg naar de hotelkamer geen enkele dag meer terug vinden.
Naomi, thanks for keeping me alive [e-2764]
LOVE YOU FOREVER!
Op naar de volgende trip samen.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-03-02 11:07:21
[totalVisitorCount] => 179140
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 124
[author] => Nathalie
[cityName] => Las Vegas
[travelId] => 530727
[travelTitle] => Las Vegas
[travelTitleSlugified] => las-vegas
[dateDepart] => 2025-08-12
[dateReturn] => 2025-08-19
[showDate] => yes
[goalId] => 6
[goalName] => Een korte vakantie
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/366_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/417/970_50x50.jpg?r=11
[titleSlugified] => backstreet-s-back-in-vegas
)
[38] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109252
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-23
[photoRevision] => 0
[title] => Van Teton NP naar Yellowstone NP ....
[message] => Het zwemmen en de spa hebben ons goed gedaan want we slapen vannacht als een roosje. Rond 07.20u (l.t.) worden we wakker en na wat ge-oeiert te hebben en ochtendgymnastiek staan we om 07.55u (l.t.) op. We wassen ons en kleden ons aan en terwijl Roel begint met het ontbijt klaar te maken, maak ik al een start met het opnieuw inruimen van de koffers want vandaag hebben we weer een reisdag. We verlaten Grand Teton National Park en rijden richting Yellowstone. Maar eerst lekker ontbijten en kijken of we ons meisje nog aan de lijn krijgen want ze heeft laten weten vannacht niet zo goed geslapen te hebben omdat er veel lawaai op de gang was.
Rond 9.20u (l.t.) staan we op het punt van vertrek (Netje heeft het goed gedaan want Roelie wilde om uiterlijk 10.00u vertrekken en dat hebben we dus ruim gehaald) als ons meisje belt. Ze is klaar met ontbijten en is nu op haar kamer in afwachting van het introductieprogramma dat dadelijk gaat starten. Ze verteltons dat het momenteel een ‘gekkenhuis’ is met alle 1e jaars die komen en wat ze allemaal meebrengen. Ook zijn de kamerdeuren en gangen extra versiert wat waarschijnlijk het lawaai is geweest gisterenavond en vannacht. We adviseren haar om, als ze nog even de tijd heeft, nog een dutje te doen omdat het vandaag ook weer een intensieve dag gaat worden. “Dat is misschien wel slim ja”. We geven haar een virtuele knuffel en hangen op. De afgelopen dagen zijn intensief voor haar geweest en ze is continue bezig gehouden. Nu er even een moment van “wat moet ik nu doen” is, voelen we dat er gemis is en dat mag. Deze momenten zullen er (waarschijnlijk) nog wel meer komen de komende weken.
Om 09.35u (l.t.) checken we uit en verlaten onze kamer. We hebben een paar mooie en fijne dagen gehad hier in ‘Parkway Inn of Jackson Hole’.We rijden richting het Grand Teton N.P. maar slaan een stuk voor de ingang af naar rechts. We maken de lus die we gisteren, na ons bezoek aan Jenny Lack, hebben gemaakt vandaag in omgekeerde. Reden: we hopen toch nog wat ‘wildlife’ te spotten. Als we een kleine 5’ op de lus zitten komt er ineens een weggetje naar links. De ranger die Roel gisteren gesproken heeft in het VC heeft hem verteld dat de kans op wildlife hier aanwezig is maar dat het wel ‘off-road’ is. En voor off-road hebben we eigenlijk niet de geschikte auto maar we nemen toch het risico en buigen af. Rustig rijdend kijken we goed om ons heen over de vlaktes als ik opeens (in de verte) een zwarte bol van de heuvels af zie komen. “Is dat ‘Bruinte de Beer’ waar we 2 jaar geleden naar opzoek zijn geweest?” .We rijden wat verder en weten het dan zeker, “het is Bruintje”. Roel pakt snel de camera en legt vast wat hij nog vast kan leggen want hij gaat zo snel naar beneden om vervolgens in de bosjes te verdwijnen. We zijn er even stil van … we hebben dan toch Bruintje gezien.
We rijden rustig verder want het is echt off-road als Roel (hij heeft hier echt oog voor) in de verte iets ziet bewegen op de vlakte bij het gras; het is een Elk. De auto wordt aan de kant gezet en we stappen uit om er een paar mooie schotjes van te maken. We rijden verder in de richting van waar we gisteren Mr. Moose hebben gezien als er plotseling een ketting over de weg hangt en we niet meer verder kunnen. “Hebben wij weer”, het wordt dus draaien en dezelfde ellendige weg terug. Eenmaal terug op de doorgaande weg vervolgen we onze lus en komen eerst langs de plek waar we Mr. Moose gisteren hebben gezien. Helaas hij heeft zijn badje verlaten en is vertrokken. Verder op de route komen we weer langs de plek waar gisteren de Bizons stonden en die staan er nu nog steeds alleen veel en veel dichter langs de wegkant. Natuurlijk houden we hier halt om plaatjes te schieten en om te genieten. We zien nu duidelijk dat het een kudde is met mama’s, papa’s en kalfjes.
Om 12.10u (l.t.) rijden we, nadat onze parkpas en passen zijn gecontroleerd, de poorten van Teton uit en Yellowstone N.P. binnen en de natuur die we dan zien is meteen adembenemend. Watervallen, kloven, ruige natuur. We rijden van uitkijkpunt naar uitkijkpunt want alles is even mooi. We hebben zelfs het gevoel punten te herkennen van onze 1e reis samen 21 jaar geleden.
Rond 13.00u (l.t.) naderen we ‘Grand Village’ en is het de hoogste tijd voor een bakkie. Even buigen we af van de hoofdweg om in een nieuw aangelegd gebied te komen volledig ingericht voor de toeristen. Aan de parkings te zien kan het er heel druk worden maar gelukkig is het er nu heel rustig. We gaan bij de ‘Grand Village Groosery Shop’ naar binnen waar we eerst in een gezellig souvenir gedeelte komen en van waaruit je kunt doorlopen naar de cafetaria. Er worden 2 bakkies besteld en een sandwich PB[e-38]J.; “Joost mag weten wat het is, maar het klinkt leuk. De medewerkster laat weten dat als ze “Hotspring” roepen onze bestelling klaar is. Het is weer eens wat anders dan je naam doorgeven en hotspring past wel bij ons of toch bij mij. De bakkies zijn reuzen en de sandwich PB[e-38]J smaakt heerlijk maar het is gewoon een ordinaire bruine boterham met pindakaas en aardbeien jam. “Natuurlijk PB is peanutbutter en Jelle is jam. Goedemorgen dit hadden we zelf ook nog kunnen bedenken”.Ik kende de combinatie niet, maar het is wel een aanrader.
Om 13.05u (l.t.) verlaten we Grand Village en gaan op weg naar ‘ Upper Geyser Basin’. Onderweg genieten we volop van de adembenemende natuur en stoppen we nog even bij de ‘Lewis Falls’, een schilderachtige waterval met een hoogte van ongeveer 30mtr. Rond 13.35u (l.t.) komen we aan bij het ‘Uper Geyser Basin’ (UGB) en wie zien dat we niet alleen zijn. De parkeerplaats staat afgeladen vol en het is zoeken naar een plaatsje. Als we dit hebben gevonden lopen we richting het geiser gebied. We komen als 1ste bij de ‘Old Faithful’ geiser en er zitten al een hoop mensen te wachten op de uitbarsting. Ook wij zoeken en plaatsje en wachten geduldig af wanneer het gaat gebeuren. Om 14.10u (l.t) begint de ‘Ouwe Trouwe’, vertaald naar het Nederlands eerst te pruttelen om daarna gigantisch uit te barsten. De ‘Old Faithful’ is een kegelgeiser die op regelmatige basis heet water en stoom de lucht in spuit. Het is een mooi en bijzonder schouwspel om naar te kijken. Het spuiten duurt ongeveer 1-5 min. en dan is het weer voor bij voor ongeveer een uur tot anderhalf uur.
Na het schouwspel van de Old Faithful Geyser lopen we door over de Geyser Hill, waar talloze kleinere geisers en hete bronnen hun eigen ritme hebben. Het water varieert van diepblauw tot melkachtig wit, en overal kringelden stoomwolken omhoog. Hier en daar horen we het gesis of het plotselinge geklots van een geiser die uitbarst. Het pad loopt langs de ‘Firehole River’, waar de ‘Riverside Geyser’ schuin water over het kabbelende rivierwater spuit. Verderop ligt de imposante Grand Geyser, de hoogste voorspelbare geiser ter wereld. We lopen verder langs de ‘Daisy Geyser’, die haar water ritmisch in een schuine hoek spuit, en verder naar de ‘Castle Geyser’, waarvan de kegelvormige toren ons doet denken aan een oud kasteel van steen en mineraal. En tussendoor zijn we vele vele andere geisers en schone palletten van de 150 geisers die in dit gebied liggen. Als we anderhalf uur en 5,1km hebben gewandeld zijn we weer terug bij de Old Faithful Geyser die vlak ervoor weer opnieuw is uitgebarsten. Het rondje door het Upper Geyser Basin heeft een diepe indruk opons achtergelaten. Zoveel mooi en adembenemend (soms lett.) natuurschoon gelegen tussen de dennenbossen, ongelooflijk. Maar het heeft mij, met momenten, ook verdrietig gemaakt. Bij het zien van al dit moois mistte ik ons meisje. Dit zijn dingen die we op reizen ook met haar bezochten en waar ze van kon genieten, en nu nu is ze er niet bij en kunnen we het haar niet laten zien. Ik heb het moeilijk.
Als we terug naar de auto lopen merken we dat de parkeerplaats bijna leeg is. Veel mensen hebben dus gekozen voor een kortere route. We rijden de parking af en vervolgen onze weg richting de ‘West Enterance’. We pakken net een chippie als we opeens aan de linkerkant van de weg een gigantische Bizon uit de bosjes zien opduiken. Roel zet de auto meteen aan de kant en ik spring eruit om foto’s te maken terwijl Roel filmt vanuit de auto. Mister Bizon schijnt zich niet veel van ons aan te trekken en wandelt rustig door. Terwijl ik nog een stukje met hem meeloop, draait Roel de auto zodat we een stukje vooruit kunnen rijden en dan komt hij vanzelf weer bij ons voorbij, als het goed is tenminste en hij niet opeens weer de bosjes in duikt. Ons plan lukt enterwijl ik naast de auto sta, komt hij recht op mij af gelopen en sta ik bijna (lett.) oog in oog met hem. Maar ik ben verstandig en ga toch nog net optijd in de auto zitten want je weet maar nooit. Met het raampje open en een licht verhoogde hartslag komt hij vlak langs de auto afgelopen. Ik kan hem aanraken, maar doe het toch maar niet al is de neiging aanwezig. Wat een gewaarwording en belevenis en dat terwijl we de geisers nog mentaal aan het verwerken waren. Ook nu mis ik ons meisje gigantisch want ze zou dit super hebben gevonden en spannend. Maar ze zou ook hebben gemopperd en 1000x gezegd “mama niet te dicht bij, dat is gevaarlijk”.
De auto wordt opnieuw gekeerd en we vervolgen onze route als we na een tijdje in de verte aan de linker- en rechterzijde van de weg weer een hoop auto’s zien staan. Meestal betekend dit dat er iets te zien is, en dat is er ook. We zijn aangekomen bij het ‘Midway Geyser Basin” en natuurlijk stoppen we hier ook om te gaan kijken. Het Midway Geyser Basin (MGB) is klein in omvang maar enorm indrukwekkend vanwege de kleurrijke en beroemde warmwaterbronnen die er liggen. Ze behoren zelf tot de mooiste van de wereld. De 3 belangrijkste geisers / warmwaterbronnen hier zijn: de ‘Excelsior Geyser Crater’, de ‘Turquoise Pool [e-38] Opal Pool’ en de ‘Grand Prismatic Spring’. Deze laatste warmwaterbron is /-110m breed en 37m diep en is beroemd vanwege de intense kleuren: diepblauw in het midden, omringd met ringen van groen, geel, oranje en rood. Ook nu weer kijken we onze ogen uit en weten we niet wat we zien. Adembenemend mooi en ongelooflijk wat Moeder Aarde ons allemaal biedt. Als we terug wandelen naar de auto merken we allebei dat we ‘vol’ zitten. Het is ondertussen ook al 17.30u (l.t.) en het is mooi geweest voor vandaag.
We zetten koers richting de West Enterance van het park om op zoek te gaan naar ons hotel. Onderweg worden we echter opgehouden door een kudde Elken die van boven uit de bossen de berg komen afgedaald, een badje nemen in de rivier om vervolgens de weg over te steken om aan de andere kant van de weg op de vlakte te gaan grazen. Ook dit is weer een fantastisch schouwspel wat wij willen vastleggen, maar wij niet alleen. Het overgrote deel van de auto’s die voor ons (en achter ons, maar daar hebben we geen last van) rijden ook waardoor er een gigantische file ontstaat met langzaam rijdend tot stilstaand verkeer. Dit hele gebeuren kost ons zeker 3 kwartier maar het is zeer zeker ook weer de moeite waard.
Het is uiteindelijk 18.30u (l.t.) als we het park uitrijden en op zoek kunnen naar ons hotel. Gelukkig hebben we dat snel gevonden en het meisje aan de receptie van de ‘Three Beer Lodge’ heet ons van harte welkom en vraagt “did you have a nice day?. “Well, we certainly do”. We check in en rijden naar onze kamer die aan de achterkant is gelegen. Ook nu weer is het een schattige, schitterende kamer helemaal in de stijl van de naam van het hotel/motel. We installeren ons en Roel legt al al zijn kabels en stekkers klaar om straks alles te kunnen opladen. Ook stalt hij onze waterkoker uit en vraagt zich dan af “waar is de stekker?. Het zal toch niet waar zien hè, je bent die toch niet vergeten?. Nee, dat kan niet dat ik die vergeten ben” en dus wordt alles afgezocht en op z’n kop gezet, maar geen stekker.
Honger hebben we dus gaan we op pad om te kijken waar we gaan eten. Als snel valt op dat het hier heel toeristisch is en de ene souvernierswinkel naast de andere ligt. “Focus we gaan eerst eten en dan zien we wel verder”. We belanden uiteindelijk bij ‘Pete;s Rocky Mountain Pizza’. Een kleine, gezellige locale pizza zaak. We nemen plaats op het terras en bestelen ons een pasta en een salade en deze zijn beiden heerlijk. Roel wil nog een ijsje als toetje wat we moeten gaan halen aan de overkant bij de ijszaak. Terwijl Roel smult van zijn ijsje lopen we terug naar het hotel. Het is inmiddels al 20.25u (l.t.) en we merken dat het al stiller begint te worden op straat.
Als we op de kamer aankomen belt ons meisje. Ze heeft zich al gedoucht en ligt op bed, bij haar is het immers een uur later. Ze verteld dat ze ook vandaag weer een hele leuke dag heeft gehad. Vandaag is de introductie gestart van alle 1e jaars, dus alle ‘Vicking Babies”. Ze zit in een minder leuke groep wat ze wel jammer vind, “maar ik overleef het wel”. Ze hebben vandaag, nadat de nieuwe 1e jaars eerst hun kamers in orde hebben mogen brengen, een kennismakingsspel gedaan, een groepsfoto gemaakt, diverse activiteiten, een Italiandate met eten en drinken en tot slot ’s avonds met z’n allen film gekeken in het ijshockey stadion. Dit laatste was echt “gaaf” en heel gezellig. Nadat we hebben opgehangen besluiten Roel en ik nog even naar de Spa te gaan. Dit heeft ons gisteren goed gedaan en hopelijk vandaag ook. Na het Spa bezoek, douchen we ons af, drinken nog een theetje, Roel scrollt wat op het internet, ik schrijf het verslag en kruipen dan ons bedje in. Voor het eerst deze vakantie gaan we apart slapen. Dit vanwege het feit dat deze bedden te klein zijn voor 2 personen (volgens Roel)”.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 157
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => West Yellowstone
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/354_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => van-teton-np-naar-yellowstone-np
)
[39] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109239
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-22
[photoRevision] => 0
[title] => Teton Nationaal Park ...
[message] => We hebben vannacht voor het eerst goed geslapen deze vakantie en worden om 06.35u (l.t.) voor het eerst wakker voor een sanitaire stop om daarna snel weer terug het warme bed op te zoeken. Warm ja, want voor het eerst deze reis heeft de airco geen overuren hoeven maken. Het koelt hier ’s nachts n.l. behoorlijk af. En terwijl ik nog terug in slaap val, heeft Roel het emotioneel wat moeilijk en besluit daarom om even lekker te gaan sporten en zijn hoofd leeg te maken. Om 07.50u (l.t.) komt hij terug en schrik ik terug wakker. Terwijl Roel onder de douche springt, check ik even of we al een bericht hebben van ons meisje. Helaas … maar geen nieuws is goed nieuws zullen we maar denken. Ook kijk ik even naar de filmpjes van Lio-ke die Jetje en Leon ons dagelijks trouw sturen. Zalig om ons manneke te zien en te zien dat ook hij het naar zijn zin heeft.
Nadat we zijn gewassen en aangekleed maken we ons op de kamer een ontbijtje (er is bij dit hotel geen ontbijtruimte) van het heerlijke brood dat we gisteren van ‘Great Harvest Bakery’ hebben meegekregen en de kaas en aardbeien die ik bij Schmits heb gekocht. Het heeft zo moeten zijn, het smaakt heerlijk en we nemen ons de tijd. We facetimen ook nog even met Bomma omdat dit gisteren niet echt was gelukt en hebben app contact met ons meisje. Die ook alweer bijna klaar zijn voor vertrek terug richting Sioux Falls.
Het is 10.00u (l.t.) als we willen vertrekken, met de nadruk op als. Murphy heeft n.l. vandaag weer een nieuwe uitdaging voor ons in petto. Als we bij de auto komen en deze willen openen lukt dit niet. We weten meteen wat dit betekend. Gisteren hebben we n.l. in ons dashbord zien staan ‘key not found’ en vaak wil dat zeggen dat de batterij van de sleutel leeg is. Maar omdat we de auto pas hebben opgehaald en er vanuit gaan dat alles in orde is, hebben we daar niet echt acht op geslagen. We proberen het een aantal keren en gelukkig springt hij wel open “pfff”. Nu nog hopen dat we hem ook gestart krijgen want dan kunnen we tenminste tot bij een benzinepomp rijden om te kijken of ze daar de batterijen hebben. Ook dit lukt gelukkig en uiteindelijk kunnen we om 10.15u (l.t.) op weg naar het tankstation. Dat hebben we snel gevonden want er liggen er hier genoeg. Roel gooit de tank vol en ik als co-piloot zorg dat de ramen een wasbeurt krijgen zodat we vandaag goed kunnen filmen zonder achteraf te denken dat er steeds vliegen door het beeld vlogen. Zo hebben we elk, al jaren tijdens reizen onze eigen taakjes.
Met een volle tank, maar nog geen batterij voor de sleutel want die hadden ze niet bij de pomp, gaan we op weg naar een bedrijf dat ons is geadviseerd door de pompbediende en wat gespecialiseerd is in automaterialen. We moeten hiervoor een klein stukje verder rijden. Op weg er naartoe zien we opeens een Chrysler garage . “Waarom gaan we niet gewoon naar die garage, we hebben toch een Chrysler. Dat is een goeie van jou Netje” en dus buigen we, met gevaar voor eigen leven, af naar de garage. “Ik zal wel naar binnen gaan want met zoiets werkt een vrouw zijn vaak beter dan een man. Dat klopt” en dus ga ik naar binnen. Een vriendelijke baliemedewerkster wijst mij de weg naar het magazijn waar ik welkom wordt geheten door Harry. Harry is het prototype van een grote knuffelbeer. Als hij de sleutel ziet weet hij al meteen wat er aan de hand is en ik hoef niks mee te zeggen. Maar dan begint het … het open krijgen van de sleutel. Uiteindelijk komen er 3 man aan te passen alvorens hij open is. Harry vervangt de batterij, checkt of deze vol is, checkt de sleutel nog een keer en als ik mijn beurs pak om te betalen zegt hij “no charge”. Nou dat noem ik nog eens service.
Uiteindelijk is het dan 10.50u (l.t.) en kunnen we eindelijk op weg. We gaan vandaag ‘Grand Teton National Park’ (GTNP) bezoeken. GTNP ligt in de staat Wyoming en is een van de mooiste en ruigst bewaarde natuurparken van Amerika. Het park is beroemd om de ‘Teton Range’, een grillige bergketen met pieken tot bijna 4.200 mtr. hoog. Wat de Teton Range zo bijzonder maakt is dat ze plotseling en spectaculair uit de vlakte opgerezen zijn, zonder uitlopers, wat ze extra indrukwekkend maakt. Maar als 1e stoppen we nog even bij het Visitor Centre om een parkpas op te halen. Met deze pas kunnen we dan de komende dagen in alle parken die we tegenkomen passeren.
Eindelijk kunnen we dan nu naar binnen rijden. Hierbij hadden we er even geen rekening mee gehouden dat meer mensen vandaag dat idee hadden en er een heuse file stond om binnen te komen. Dit laatste wordt ook wel veroorzaakt door het feit dat iedere auto gecontroleerd wordt op het bezit van een parkpas. We rijden als 1ste naar ‘Jenny Lake’ omdat we daar graag een boottocht willen maken en we geen idee hebben of het er druk gaat zijn. Nou daar zijn we snel achter, het is er niet druk … nee het is er stampe stampe druk. Als we aankomen rijden zien we de auto’s al langs de kant van de weg geparkeerd staan, “dit zal toch niet waar zijn”. We doen toch een poging en rijden de parkeerplaats van Jenny Lake op maar hier is werkelijk geen plekje te vinden. “Dit is toch waanzin, dat we om iets te gaan bekijken in de natuur zo moeten aanschuiven”.We rijden de parkeerplaats weer af en hebben dan net geluk. Een auto rijdt weg en wij kunnen die van ons daar parkeren. “Daar hebben we geluk. Dat hebben we zeker”. We vullen de rugzak van Roel met drinken en wat te eten en gaan dan richting het Visitor Centre. “Eerst een bakkie voordat we gaan lopen want dat hebben we wel verdiend na zo’n hectische morgen. We halen ons 2 bakkies in de souvenirwinkel en drinken die buiten, samen met de cookies die we gisteren hebben meegebracht van GHB, lekker op. Overigens de cookies zijn ook overheerlijk, het is jammer dat dit zaakje niet bij ons in Dilsen ligt.
Het is ondertussen 12.30u (l.t.) als we koers zetten richting ‘Jenny Lake”. Het gletsjermeer ligt aan de voet van de ruige Teton Range en met deze bergen op de achtergrond is het net een ansichtkaart. Het uitzicht is adembenemend en we nemen ons even de tijd om hiervan te genieten. Daarna lopen we door naar het boothuis om daar de shuttleboot te nemen. Deze shutttleboot brengt je van de oostelijke oever naar de westkant (en terug). Je kunt dit ook te voet doen, maar daar hebben we met deze hitte geen zin in. Om de 15’ vaart er een bootje van de ene naar de andere kant dus lang hoeven we niet te wachten. Als we aan de westkant zijn aangekomen en uitstappen zien we een lange rij mensen staan die terug de boot op willen en even hebben we een déjàvu naar Liberty Island. Maar goed dat is voor latere zorg, nu gaan we eerst naar de ‘Hidden Falls’ wandelen. We hebben goed 5’ gewandeld als we bij een waterval uitkomen. Ik bekijk me deze en denk bij mezelf “serieus is het dit?”. Roel die achter mij loopt ziet mijn verbazing, “dit zijn de Hidden Falls niet hè. Oh ik dacht al”. We wandelen verder en het is een stevige trail met een redelijk stijgingspercentage. Als we zo’n 25’ aan het wandelen en stijgen zijn horen we de waterval al op de achtergrond en niet lang daarna zien we ze voor ons opdoemen. Ze is echt prachtig en zoveel ‘geweld’. We schieten een paar mooie plaatjes en besluiten dan dat we halverwege willen gaan kijken en daar ook nog wat foto’s willen maken. We gaan van het pad af en gaan off-road verder naar halverwege de waterval. Daar doen we wat kruip- en uitglijwerk en uiteindelijk hebben we een mooi plekje boven op een rots gevonden in het midden van de waterval. De selfiestick (waar we ondertussen zeer bedreven mee zijn geworden) wordt bovengehaald en we schieten een paar mooi plaatjes. Vervolgens lopen we over de rotsen terug naar beneden waar we aan de voet van de waterval nog even gaan zitten geniet van dit natuurgeweld en natuurschoon
Omdat we het park nog verder willen gaan bezichtigen besluiten we om niet door te lopen naar ‘Inspiration Point’ (uitzichtpunt over het meer en de vallei), maar terug te gaan naar de aanlegsteiger van de shuttleboot. De trail naar beneden leggen we af elk in onze eigen gedachten verzonken. We denken, los van elkaar, terug aan de vele mooie reizen die we de afgelopen 18 jaar samen met ons meisje hebben gemaakt. We hebben haar zoveel van de wereld laten zien, hebben zoveel met elkaar meegemaakt, we waren een drie-eenheid en nu zijn we opeens met z’n 2 en is het maar de vraag of we (ooit) nog met z’n 3-en zullen reizen. Onze emoties worden even alle kanten uitgeslingerd. We zijn inmiddels beneden aangekomen en passeren het bordje ‘vanaf dit punt is het nog een uur wachten’. “Ohh we hebben geluk, we hoeven geen uur te wachten”, maar we zijn de bocht nog niet om of daar begint de rij en dus het wachten.
Het voordeel van wachten is dat je kunt genieten van alles wat je ziet, maar ook dat je met mensen aan de praat komt. Ze komt Roel aan de babbel met de man voor ons in de rij die hoort dat we niet van hier zijn en vraagt waar we vandaan komen. Als Roel het heeft uitgelegd, blijkt dat hij voor zijn werk geregeld naar Veldhoven moet en de mannen zijn vertrokken. Ze babbelen over vanalles en nog wat en zo komt ook het onderwerp ‘Beren’ te sprake. De man geeft aan dat zij er geen hebben gezien maar dat hij wel nog een bus ‘Berenspray’ heeft die wij mogen hebben omdat zij toch bijna klaar zijn met hun reis en thuis nog 2 bussen heeft staan. En dus hebben we nu een bus berenspray waar we ons mee schamen om mee te lopen omdat we het er een beetje over vinden en we iedereen die we er tot nu toe mee gezien hebben, stiekem hebben uitgelachen. Nu zullen er mensen zijn die ons uitlachen. “Ja, ik kon moeilijk zeggen ik hoef ze niet want wij vinden dat belachelijk. Nee dat kon je inderdaad niet zeggen. Ah ja, voor een beer zullen we ze waarschijnlijk niet nodig hebben maar wie weet voor welk ander wild dier”.
We staan uiteindelijk ruim een uur in de rij alvorens we terug op de boot kunnen stappen die ons kan terug brengen naar de oostelijke oever. “Als we te voet waren gegaan waren we sneller geweest. Als we dat geweten hadden, hadden we dat ook gedaan. Het is eigenlijk niet normaal dat we voor iets in de natuur zo lang staan aan te schuiven. Klopt maar het was wel de moeite”. We zijn toe aan een bakkie en met het bakkie in de hand lopen we terug naar de auto.
Vanuit Jenny Lake rijden we in noordelijke richting richting ‘Jackson Lake’. We bewonderen het meer van bovenaf enstoppen ook even bij de ‘Jackson Lake Dam’. Van daaruit pakken we de ‘Oxbow Band’ oostelijke richting om vervolgens bij de ‘Moran Enterence’ weer in zuidelijke richting richting Jackson te rijden. Onderweg passeren we een bord met daarop de waarschuwing ‘Dangerous Wildlife’ en het gaat dan om de Bison, de Elk en de Mooze. We lachen er een beetje om, “alsof we op deze open vlaktes deze dieren zouden tegenkomen”. We hebben het nog niet goed en wel tegen elkaar gezegd of in de verte zien we allemaal zwarte stipjes en auto’s langs de kant. Daar moet iets te zien zijn. Als we naderen zien we dat er een hele kudde bizons staat te grazen. Uiteraard zetten ook wij onze auto langs de kant om dit te gaan aanschouwen en mooie plaatjes te schieten. Wat een gigantische beesten en het verveeld nooit om hier naar te kijken; wat we dan ook een tijdje doen om dan weer verder te gaan.
We rijden door naar de ‘Snake River Overlook’ waar wevanaf een hoge rand kunnen uitkijken over de kronkelende ‘Snake River’ met daarachter uitgestrekte bossen en graslanden en op de achtergrond de ‘Grand Teton’. Het is adembenemend. Om daarna door te rijden tot ‘Black Tail’. We verlaten de Highway 191 en maken een extra lus via de ‘Antilope Flatsroad’ tot in Jackson. De reden waarom we deze lus maken is omdat de gezellige dame van het VC in Logan ons gisteren heeft verteld dat de kans groot is om hier Mooses te zien. En ze heeft gelijk want als we aan het genieten zijn (wat we gedurende de hele rit doen) van het landschap en we opeens een klein riviertje oversteken, zien we aan de linkerkant iets zwarts in de rivier zitten. We stoppen meteen om het goed te bekijken en ja hoor daar zit een Moose in het water. We zetten de auto meteen aan de kant en stappen uit om plaatjes te gaan schieten. Er volgen als snel meer mensen want dat is hoe het werkt. Iemand ziet iets en/of er staan auto’s aan de kant en andere auto’s stoppen ook. De Moose in kwestie lijkt er zich niet aan te storen dat er op afstand allemaal mensen naar zijn rug staan te kijken en hij blijft rustig liggen. We hopen natuurlijk dat hij in beweging komt en misschien wel uit het water zodat we ook een foto van de voorkant kunnen maken, maar het ziet er niet naar uit dat dit gaat gebeuren. Dan moeten we zelf, als alle anderen weg zijn, maar een poging doen om een foto van de voorkant te krijgen. En dus besluit ik om door het gras en de heide in de richting van de Moose te wandelen. Ik loop verder maar heb de pech dat hij net achter een bosje ligt en dan moet ik mijn plan aanpassen en een stuk verder doorlopen, als het ware aan hem voorbij om hem daarna van de voorkant te kunnen zien. En dat lukt, opeens sta ik oog in oog met onze vriend die mij wel ziet maar niet de behoefte heeft om in beweging en/of uit het water te komen. Gelukkig maar want als dat wel het geval was geweest dan had ik een uitdaging gehad en Roel en hartstilstand. Mister Moose kijkt recht in mijn lens en laat mij een paar mooie plaatjes van hem schieten. Daarna loop ik weer door het gras, de heide en de netels terug en heb voor mijzelf een geluksmomentje. Dit zijn de dingen die misschien niet volgens de regels zijn, maar die ik wel spannend en leuk vind.
Twee van de 3 Wildlife dieren die we zouden kunnen spotten hebben we gespot. Als we nu ook nog een Elk zouden tegenkomen dan zou dat helemaal te gek zijn maar we vrezen ervoor. Enerzijds omdat de vlaktes hier wel heel wijds zijn en ze hier nauwelijks voedsel vinden. En anderzijds qua tijdstip en temperatuur. Het is nog veel te warm en deze dieren houden zich nu liever in de bossen op. Bij het binnenrijden van Jackson blijft de teller voor vandaag dus inderdaad op 2 staan. We hebben ondertussen wel trek gekregen en dus besluiten we om niet eerst naar het hotel te gaan maar meteen in het stadje te kijken of we ergens kunnen eten. Aan eettentjes geen gebrek dus het is eerder de vraag waar. We kiezen voor ‘Liberty Burger’ en vooral omdat daar een hele hoop dames en heren in cowboykleding binnen zitten en we dat gezellig eruit vinden zien. Het geeft ons het idee alsof we in de saloon zitten.
Nadat ons de burger en de salade en een milkshake toe goed heeft gesmaakt en onze buikjes weer zijn gevuld, maken we nog een korte tour door het dorpje. Jackson is echt een cowboystadje en veel huizen zijn nog in de stijl van destijds. Het feit dat vanavond heel veel mensen dan ook nog in cowboykleding gekleed zijn (we hebben geen idee of dit toeval is of altijd) maakt het plaatje helemaal compleet. Rond 19.30u (l.t.) rijden we terug naar het hotel, het is mooi geweest voor vandaag.
In het hotel aangekomen ruimen we onze spullen op en hangen de apparaten aan de stekkers om op te laden. Daarna kleden we ons om en gaan we nog even zwemmen en naar de spa. Er is niemand en we hebben het hele bad voor ons alleen. Zalig!. Daarna douchen we ons en proberen te FaceTimen met ons meisje want daar hebben we de hele dag nog niets gehoord. Ze kan gelukkig opnemen en geeft aan dat ze al op haar kamer is en in bed ligt. Ze is moe van de mooie maar intensieve afgelopen 3 dagen. Vandaag hebben ze weer een lange busreis gehad terug naar huis. Onderweg zijn ze nog gestopt bij een cowboy stadje dat erg leuk was. Vanavond was er nog een activiteit maar omdat deze niet verplicht was, is ze niet gegaan en heeft ze ervoor gekozen om op tijd naar bed te gaan. Vanaf morgen volgen er n.l. ook weer een aantal intensieve dagen omdat dan de introductie van alle 1e jaars begint en daar zijn ze verplicht om aan alles mee te doen. Wat een verstandige meid is het toch. We laten haar gaan slapen en zullen morgen of de komende dagen wel helemaal bijkletsen.
Wij drinken ons nog een theetje en kijken terug op de dag van vandaag. Het was een hele mooie en geslaagde dag waarop we hebben kunnen genieten van veel natuurschoon, maar ook ons zelf een beetje zijn tegengekomen in de vorm van het gemis van ons meisje.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 176
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Hoback
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/321_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => teton-nationaal-park
)
[40] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109227
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-21
[photoRevision] => 0
[title] => Dag Salt Lake City ....hallo Jackson ...
[message] => Om 07.30u(l.t.) worden we vanzelf wakker na een goede nacht. Het bed, aan Roel zijn kant, lag heerlijk ik daarentegen lag bergaf.En op wat geschreeuw en geruzie na was hetop straat ook doodstil. We staan op, wassen ons en kleden ons aan. Ondertussen stuurt Ylva al haar eerste foto’s door van hun vroege ochtend Hike. Ook zij zijn er alweer vroeg bij deze morgen.
We haasten ons een beetje want het ontbijt in dit hotel is van 06.00-09.00u en dat verbaasd ons eigenlijk wel want zo vroeg staan mensen die op vakantie of doorreis zij toch niet op. En dat blijkt wel want als we beneden komen om 08.15u (l.t.) is het in de ontbijtruimte een drukte en chaos van je welste. Enerzijds omdat er echt veel mensen zijn maar anderzijds ook omdat er veel Japaniezies zijn en die vullen sowieso al met hun gekwebbel en gedrag de ruimte. Terwijl Roel al opzoek gaat naar een plekje sluit ik in de rij aan. En daar wordt mijn geduld op de proef gesteld want als de keuze nu nog reuze was (bijv. zoals bij vd Valk) dan zou ik zeggen “alleh”, maar als je kunt kiezen uit 3 soorten cornflakes, 2 soorten fruit, 2 soorten scrambled eggs (gaar of half gaar)en dan fruitsap (allé daar kon je uit 4 kiezen) en koffie of thee dan hoeft dat toch geen uren te duren. Maar er zijn dan warempel mensen die dit stukje voor stukje, sliertje voor sliertje op hun bord leggen. Ja vind je het gek dat het dan een eeuwigheid duurt. En dan heb ik het er nog niet over dat veel dingen ook al op zijn. Maar geduld is een schone zaak en als ik dan eindelijk aan de beurt ben laad ik onze bordjes goed vol zodat ik niet dadelijk nog een keer moet aansluiten.Dan ga ik opzoek naar Roel die zich afvroeg waar ik bleef, “ik denk die heeft eerst zelf al gegeten en komt dan pas naar mij”.
Ondanks alles genieten we van ons ontbijtje en lezen in de tussentijd enkele appjes bij.We nemen nog een 2 bakkie en kopje thee en gaan dan op ons gemakje terug naar de kamer. Vandaag doen we het rustig aan. En terwijl ik aan de slag ga met het inruimen en dichtslaan van de koffers, gaat Roel aan de slag met onze verslagen te posten. “Dat is hier één grote ellende met die slechte wifi”. We doen ook nog een poging om met Bomma te bellen maar dat is , door de slechte wifi, een ramp dus we geven aan morgen een nieuwe poging te doen.
Om 10.45u (l.t.) checken we uit, nemen we afscheid van ons hotel en laten we Salt Lake City achter ons. Via de ‘Interstate 15 North’ rijden we richting Logan, onze eerste stopplaats voor vandaag.
Logan ligt in het noorden van Utah, in de ‘Cache Valley’, dicht bij de grens met Idaho. Het is omringd door bergen en staat bekend om zijn prachtige natuur. Het is een gezellige universiteitsstad met een mix van studentenleven, cultuur en prachtige natuur.
Om 12.15u (l.t) komen we in Logan aan en parkeren de auto bij het Visitor Center (VC) waar we als eerste even naar binnengaan. We worden warm welkom geheten door een enthousiaste mollige dame die, als ze hoort dat we uit België komen, nog enthousiaster wordt. Ze geeft ons wat tips en vraagt of we ook nog moeten eten. “Yes we do”. Ze vraagt of we van pizza houden. “Yes we do but not for lunch. Okay you guys like sandwiches for lunch. Yes we do”. Ze adviseert ons om dan naar ‘Great Harvest Bakery’ te gaan en als we van ‘candies’ houden naar ‘the Blue Bird’.Ze vind het zo leuk dat ze vervolgens nog 101 vragen aan ons heeft en 1001 tips. We bedanken haar uiteindelijk en gaan terug naar buiten. Hier valt ons weeral op (want we hadden dit bij het binnen rijden ook al gezien) dat de vlag halfstok hangt. Ik wil hier natuurlijk het mijne van weten en loop terug naar binnen om te vragen waarom dit is. Afgelopen weekend zijn er 2 agenten, waarvan 1 uit de Logan gemeenschap, random neergeschoten door iemand die ‘de weg kwijt is in combinatie met een pistool’. Als eerbetoon voor de hen hingen de vlaggen nu halfstok.
We maken eerst een wandeling door ‘Oldtown Logan’ en hebben het gevoel alsof we door een echt cowboy stadje lopen en dat de cowboys elk ogenblik kunnen komen aan gegaloppeerd. Vervolgens zetten we koers richting ‘Great Harvest Bakery’. Op
weg er naartoe komen we ook nog voorbij een crêperie en even twijfelen we, “doen we deze of gaan we voor de tip die we hebben gekregen”. We kiezen voor het laatste en dat blijkt een perfecte keuze. Al bij de 1ste stap die we binnen zetten voel je de sfeer die er hangt en dan heb ik het nog niet over al het lekkers dat we zien. Een vriendelijke verkoopster vraagt of ze ons kan helpen en welk brood ze voor ons mag afsnijden. Welke brood ze voor ons mag afsnijden? “We still have to order. Yeh, yeh but everyone who comes in get a slice of bread”.Oftewel ze bieden iedereen die hier binnenkomt een snee brood aan en je mag zelf kiezen welk brood je wil. Ze hebben verschillend soorten die ze zelf bakken en elke dag verkopen en dan hebben ze ook nog dagelijks 2 dagspecials. “Het moet niet gekker worden”. We kiezen uit welk brood we willen en dan krijgen we toch een plak, dat is bijna een complete maaltijd en dan moeten we nog onze sandwich bestelen. We laten ons adviseren door de verkoopster en toeval of niet ze adviseert dezelfde als de gezellige dame van het Visitor Centre., n.l. de ….en …. We bestellen er nog 2 bakkies bij en de verkoopster vraagt waar we vandaan komen. “From Belgium. Ohhh Belgium, do you speak French? A little bit. Oh so nice, I too. What brings you here so far from home?” en we leggen haar uit hoezo we hier zijn. Ze vind het geweldig.We rekenen af en zoeken ons een plaatsje in afwachting van onze sandwiches. We doen dit in de buurt van de ingang omdat we ten volste willen genieten van wat hier allemaal gebeurt. Iedereen klant die binnenkomt krijgt dus een snee brood (indien gewenst met boter) naar keuze aangeboden. De meeste klanten bestellen ook iets anders want daarvoor komen ze immers binnen, maar er zijn er waarrempel klanten die enkel binnen komen voor de snee brood. “Het konden wel Hollanders zijn, als het gratis is dan willen ze het wel”.
Tijdens het bestellen en afreken ben ik meermaals geschrokken omdat iemand luid begon te schreeuwen. De verkoopster legde mij uit dat dit was als iemand zijn bestelling klaar is. We zitten rustig aan ons tafeltje te genieten van alles wat we zien als er opeens heel luid klinkt “KINGS”. We zijn meteen bij de les, ons eten is klaar. Zowel de medewerkster van het VC als die van hier hebben niks teveel gezegd, de sandwiches zijn heerlijk!. En terwijl we lekker zitten te smullen komt de medewerkster die ons geholpen heeft met een brood naar ons toe en biedt ons dit aan namens de zaak (met de mededeling dat het nog een wek goed is); omdat ze het zo leuk vinden dat we van zover zijn en bij hun zijn komen eten. Zo vriendelijk en zo lief!. We besluiten dan ook als we weggaan om nog 2 reuze cookies mee te nemen, gewoon omdat we het zo lief vinden dat ze ons een brood hebben gegeven. Roel en ik zijn eensgezind en gaan beiden voor die met raspberry. De medewerkster vind echter dat we die andere ook geproefd moeten hebben en doet er nog 2 ander cookies op kosten van de zaak bij. Als dat niet attent is dan weet ik het niet meer. We bedanken haar en haar collega’s hartelijk en verlaten de zaak.
Buiten besluiten we om ook nog even bij de andere tip die we hebben gekregen te gaan kijken, de ‘Blue Bird’. Het ligt in dezelfde straat dus ver hoeven we niet te lopen. Als je de zaak binnenstapt ruik je de zoetigheid al en door een raam kun je inderdaad zien hoe dames de bonbons aan het maken zijn. Ook hier vragen ze waar we vandaan komen en toen we zeiden “Belgie” zeiden ze “ohhh a college of us is there now for study’s”. Als we vragen waar hebben ze geen idee, ze weten allen dat ze in België is. We kijken even rond naar alle lekkers wat ze hier hebben en kopen een kleinigheidje omdat a) chocolade niet goed voor ons is en b) ons deze smelt in de auto omdat het veel te warm is. We bedanken de dames en gaan terug naar buiten. We lopen terug naar de auto maar gaan eerst nog even langs bij de mollige mevrouw van het VCom haar te bedanken voor de heel goed tips. Ze vind het fantastisch dat we dit zijn komen doen en is nog steeds even enthousiast. Zalig!.
Voordat we Logan verlaten stelt Roel voor om eerst nog even wat boodschappen te doen omdat we de rest van de dag niet meer door ‘grote’ plaatstje komen en we ook wat later in Jackson zullen aankomen. We stoppen bij ’Schmits’ een hele mooie en overzichtelijke supermarkt. Ik kan er nog steeds, al werk ik al jaren niet meer in deze branche, nog steeds van genieten als ik zie hoe de spullen en dan maakt het niet uit of het gaat om AGF, Brood [e-38] Gebak of DKW erbij liggen. Het is een genot om hier te kunnen winkelen en dus neem ik er ook even mijn tijd voor. En Roel … die is verstandig geweest en buiten gebleven, dus die kan mij niet opjagen. Al belt hij op een gegeven moment wel op en vraag of ik er rekening mee wil houden dat we nog een heel eind moeten. “Ik kom eraan, ben bijna bij de kassa. Om 15.00u (l.t.) rijden we uiteindelijk dan weg uitLogan. We zijn blij dat we hier even gestopt zijn want het is echt een heel leuk en gezellig plaatsje. Een echte aanrader.
Het is de bedoeling dat we nu via de East 89 doorrijden naar ‘Bear Lake’. Bear Lake, ook wel ‘the Caribian of de Rockies’ genoemd, ligt op de grens van de staten Utah en Idaho en wordt gekenmerkt door de turquoise kleur van het water. Deze kleur ontstaat door de aanwezigheid van kalkdeeltjes in het water die het zonlicht op een speciale manier weerkaatsen.
Als we een dik uurtje aan het rijden zijn, ik heb ondertussen een klein nappie gedaan en dus niet opgelet, zegt Roel “ik heb het gevoel dat we verkeerd aan het rijden zijn want anders hadden we allang iets moeten zien”. We zetten de auto langs de kant en gaan even precies op de kaart kijken. Daar blijkt al snel dat we inderdaad op de verkeerde weg zitten en eigenlijk van Bear Lake aan het wegrijden zijn. Daar balen we wel van en Roel nog het meeste maar dit kan gebeuren. We hebben nu 2 opties: 1) we rijden door en gaan niet naar Bear Lake of 2) we rijden een stuk terug en rijden uiteindelijk via Montpelier naar Jackson. Het wordt optie 2.
We rijden door een prachtig landschap met op het ene moment uitgestrekte vlaktes met schitterende ranches en het andere moment glooiend en bosrijk. We komen door dorpjes waar de tijd is blijven stilstaan en die echt lijken op cowboy dorp van weleer. En wat blijf opvallen is dat bija elk huis of gebouw de Amerikaanse vlag heeft hangen. Het is duidelijk dat Amerikanen trots zijn op hun vlag. Om 17.30u (l.t.) komen we dan uiteindelijk aan bij het ‘Bear Lake Lookout Point’ en eerlijk is eerlijk, het is het omrijden en de extra tijd meer dan waard. We kijken niet alleen uit over een prachtig landschap maar ook over het prachtige meer met turquoise tinten. “Ik baal ervan dat ik niet scherp was vandaag, maar dit is wel genieten”.
We kunnen hier nog uren blijven kijken maar omdat we nog zeker 2,5u moeten rijden tot in Jackson en we ook nog moeten eten, besluiten we om 17.50u (l.t.) om door te gaan. In het plaatsje Montepelier, wat een heel leuk en knus stadje is, besluiten we om een hapje te eten. We rijden voorbij een plaatselijk tentje en besluiten om daar te stoppen. Weeral een zeer goede keuze. Buiten het feit dat de 2 dames in de bediening buitengewoon vriendelijk en enthousiast zijn, is het eten er ook nog lekker (en betaalbaar). We krijgen de vraag gesteld of we nog een dessert willen maar daar bedanken we vriendelijke voor omdat we nog 2u, veelal door de kloof,moeten rijden en aangezien het om 20.00u (l.t.) donker wordt.
In het begin kunnen we nog even genieten van het uitzicht en de ondergaande zon maar daarna valt de duisternis snel in. En het is echte duisternis want van lantaarnpalen hebben ze hier nog nooit gehoord. We zijn blij dat er een auto voor ons rijd waardoor de weg al een beetje verlicht is, anders was het echt niet fijn rijden. Nu trouwens ook niet, respect voor Roel.
Terwijl we onderweg zijn belt ons meisje, ze zijn terug in het basiskamp en dus heeft ze wifi. Ze vertelt dat ze heel moe is (en dat horen we ook), maar dat ze een leuke dag heeft gehad die begon met een ochtendwandeling om 06.30u (l.t.), daarna een busreis met een teambuilding activiteit, vervolgens weer in de bus naar een meer waar ze konden zwemmen of hicken. Zij had voor zwemmen gekozen. Uiteraard want ze heeft al 3 weken geen water, behalve dat van uit de kraan, meer gezien. Daarna waren ze met de bus doorgereden naar een plek waar een Mexicaans buffet voor hen klaar stond en ze dus konden eten en daarna waren ze terug naar het basiskamp gereden. Daar aangekomen ontdekte ze dat toch wel wat verbrand was en ze snapt niet hoe het kan, “de zon scheen helemaal niet. Wel eens gehoord van achter de wolken schijn altijd de zon?”.. En toen … toen zaten we te diep in de vallei en viel de verbinding weg. “Snik”.
Precies om 21.30u (l.t) rijden we Jackson binnen. En ook al is het donker we zien dat het een heel gezellig plaatsje is. We gaan opzoek naar ons hotel, het ‘Parkway Inn of Jackson Hole’ en ook dat hebben we snel gevonden. Het is een heel leuk en pittoreske gebouw. De dame aan de receptie zit ons al op te wachten. Volgens mij was ze even bang dat we te laat zouden zijn en ze moest overwerken. Met korte zinnen, die nauwelijks te verstaan waren omdat ze een beetje lispelt, gaf ze aan wat ze van ons nodig had en ze vertelde ons dat we voor $10/nacht gecharched zouden worden en waarvoor?. Roel meende dat ze zei voor het internet en ik meende te verstaan omdat we internationals waren, maar het moest zijn “initials” oftewel de borg. “Duhhhh” … Ze legt ons vervolgens uit waar onze kamer is en dat we er met de auto heen kunnen rijden en daar ook parkeren. Dat doen we dan maar, al lijkt er in 1e instantie geen plek omdat 2 motorrijders ook 2 parkeerplaatsen in beslag nemen terwijl die makkelijk op 1 plek hadden gekund en dan hadden ze nog plaats zat gehad. Uiteindelijk vinden we er nog eentje ergens achter in een hoekje.
We hebben kamer 116 en als we het veranda trapje omhoog lopen en de deur openen treden we binnen in een heel schattige kamer. Het lijkt net een ouderwetse woonkamer zo huiselijk is het ingericht. We hebben 2 grote bedden een schatig washoekje en een knusse badkamer. Hier houden we het wel 2 nachten vol. We leggen de koffers op 1 bed en kleden ons dan snel om om nog een plons in het zwembad te nemen dat vlak bij onze kamer in de buurt ligt. Helaas zijn we net te laat want het sluit om23.00u (l.t.). Dan morgen maar een nieuwe poging. We springen op onze kamer onder de douche, Roel maakt daarna nog een theetje en drinkt een Corona biertje dat ik voor hem heb meegebracht. We overlopen nog een keer de dag en mogen concluderen dat het een hele mooie, bijzondere maar uiteindelijk ook lange dag was.
En nu … nu gaan we slapen want morgen staat er ook weer een hoop op het programma.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 152
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Hoback
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/292_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => dag-salt-lake-city-hallo-jackson
)
[41] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109214
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-20
[photoRevision] => 0
[title] => Goodbye Sioux Falls ...
[message] => We worden vanmorgen om 05.55 gewekt.Niet door de wekker maar door onze bovenbuur die er (we weten niet of het een hij of zij is)blijkbaar vroeg uit moet. En al is duidelijk te merken dat deze persoon zo stil en voorzichtig mogelijk probeert te doen, de vloer kraakt en piept als een bezetene. Het lijkt wel dat hoe voorzichtiger hoe harder het kraakt. We lachen er maar eens om want het is wat het is. En misschien is dit ook geen toeval, ons meisje moet nu namelijk ook opstaan voor haar vertrek naar de ‘Black Mountains’ voor 3 dagen. In gedachten zijn we even extra bij haar. Na een paar flinke hoestbuien, onze kelen lijken wel schuurpapier, vallen we gelukkig allebei nog in slaap.
Om 08.10u (l.t) schieten we wakker, komen even bij zinnen, checken of we nog iets van ons meisje hebben gehoord en dat is. Ze heeft laten weten dat ze redelijk heeft geslapen de 1ste nacht in haar nieuwe bed en kamertje en dat ze onderweg zijn voor een 7u durende busrit naar de ‘Black Mountains’. Wij hebben, ondanks onze gratis wekservice en verkoudheid ook redelijk geslapen. We wassen ons en kleden ons aan. Als dat is gebeurt twijfelen we of we eerst gaan ontbijten of eerst de koffers inpakken. Roel wil eerst ontbijten maar ik ben al bezig met de koffers (het kan maar gedaan zijn) en mama’s wil is wet.Terwijl ik met de koffers bezig ben doet Roel een poging om met Bomma te bellen, dat is deze keer een ‘moeilijkere bevalling’. Het lukt niet om haar aan de telefoon of in beeld te krijgen. Het is uiteindelijk Willy die ons terug belt om aan te geven dat er iets misgaat, maar gelukkig is Roel op dit gebied in tegenstelling tot mij de rust zelve en na 10’ over en weer bellen lukt het dan toch om haar even te zien. Alleen is het inmiddels 09.15u(l.t.) en moeten we gaan ontbijten want om 09.30u krijgen we niks meer. We hangen dus op met de boodschap “u weet nu hoe het werkt en we bellen later nog een keer”.
Aangekomen bij de ontbijtzaal is het er erg rustig. Er zit nog 1 koppeltje en voor de rest is iedereen al weg. Maggie verteld ons “take your time I still have to clean up so no problem that you are late. Thank you Maggie”. We pakken hetzelfde als andere dagen alleen vandaag maken we ons er een wafel bij. Deze lukt maar voor de helft omdat het ijzer niet meer in orde is. Maggie ziet dit, ze ziet en merkt alles, en verteld dat er een nieuwe plaat in moet maar dat de monteur dit de vorige keer niet wilde doen maar niet snapt dat dit apparaat hier dagelijks gebruikt wordt. Ik zeg maar dat ze gelijk heeft en denk alleen maar “ik wil gewoon even rustig eten”. Maar Maggie zit op de praatstoel, ze heeft nu de tijd, en verteld ons dat ze 72jaar is en 7 op 7 werkt. Dat ze de weekenden minder leuk vind omdat ze dan later klaar is (omdat het ontbijt later is) maar het voor de rest heel graag doet. Als we haar vragen of ze dan nooit vrij heeft, krijgen we het antwoord dat ik op dag 1 goed had ingeschat, n.l. dat dat niet is omdat ze niemand anders in haar keuken wil. Ze heeft dan meer werk met opruimen als ze terugkomt dan dat ze het zelf doet. Zo nu weten we alles :-). Inmiddels zijn wij klaar met eten (want we zijn gewoon doorgegaan terwijl zij babbelde) en bedanken haar voor de goede zorgen. Ze wenst ons een goede reis en “see you next week”.
Terug op de kamer poetsen we onze tanden en doen de laatste spullen in de koffer. We hebben genoeg plek en aan onze kilo’s komen we deze keer zeer zeker niet. Als alles is ingepakt brengt Roel de koffers naar de gang en ik trek de bedden af. “Dag kamer dankjewel voor de afgelopen dagen en tot over 10dagen”. Beneden aangekomen checken we uit en ook de receptioniste wenst ons een goede reis en tot over 10 dagen. Het mag in dit hotel misschien allemaal net iets oudbolliger zijn dan in andere hotels, het personeel is oprecht vriendelijk en behulpzaam en dat is ook veel waard.
Om precies 10.30u (l.t.) rijden we de parking van het hotel af. Veel te vroeg maar Roel wil vroeg op de luchthaven zijn omdat hij graag vooraan in het vliegtuig wil zitten omdat we in Denver niet zo heel veel tijd hebben om over te stappen. En tja, als de baas dit in dit geval wil, dan gebeurt dat ook.
Als we voorbij een tankstation rijden buigen we nog even af om de tank terug vol te laten lopen. We bereiden ons voor op het ergste maar hebben uiteindelijk maar 6 gallon verbruikt. Met de tank vol rijden we naar het vliegveld waar we onze auto parkeren op de parking voor ‘retour cars’. Laden onze spullen uit en gaan naar binnen. Moest je vroeger (tenminste dat staat mij toch nog bij) eerst nog altijd een rondje om de auto doen met een medewerker om te kijken of er geen krassen waren bij gekomen. Nu hoefden we alleen maar de sleutel in een brievenbus te gooien en “klaar is Klara”. Voor ons gaat het snel, voor al die mensen die in de rij staan om een auto op te halen duurt het iets langer.
Bij onze aankomst hier in Sioux Falls afgelopen vrijdag hebben we al gemerkt dat het niet zo’n hele grote luchthaven is. Maar buiten dat heerst er een relaxte sfeer, eigenlijk zoals er in heel Sioux Falls hangt. Vanuit de aankomsthal, waar wel wat bedrijvigheid heerst, lopen we door naar de vertrekhal. Hier is het zo rustig dat je er een kanon kunt afschieten, dan raak je nog niemand. We lopen naar de balie van United Airlines en een semi-vriendelijke mevrouw verteld ons dat we aan de plan mogen / kunnen inchecken. We geven aan dat we graag persoonlijk geholpen willen worden omdat we een vraag hebben. Prima, en ze opent een balie voor ons. We leggen de situatie uit maar ze verteld ons dat ze niets meer aan onze plaatsen kan doen en dat we naar Denver in rij 7 zitten en naar Salt Lake in rij 1. Op dat moment valt het kwartje nog niet en zijn we alleen blij dat we op rij 7 zitten omdat dit vrij vooraan is en we dus snel het vliegtuig uit kunnen.
En dan kan het wachten beginnen want we zijn echt veel te vroeg. In 1ste instantie blijven we voor de douane omdat we nog wat drinken bij ons hebben dat we graag willen opdrinken en niet weggooien. En terwijl ik een paar uitgestelde telefoontjes pleeg en bijklets met mijn BZB kijkt Roelwat rond, maakt filmshotjes en geniet even van het niks doen. Na zo’n anderhalf uur vind hij het wel goed geweest en wil door de douane want je weet immers maar nooit.
We nemen de trap naar boven richting de douane en daar is werkelijk iemand voor ons. Twee vriendelijke (want dat is echt niet altijd het geval) douaniers staan ons te woord en nadat het raadsel met mijn paspoort (het was niet leesbaar in de scanner) is opgelost, mogen we doorlopen naar de bodyscan. Ook hier zijn de douaniers wat vriendelijker dan normaal. Normaal nemen deze mensen hun job altijd zo serieus dat er nog geen gesprekje of lachje vanaf kan. De bodyscan verloopt ook vlekkeloos dus zijn we helemaal in orde voor vertrek. Onze gate is niet ver lopen en dus besluiten we, omdat we nog anderhalf uur voor boarden hebben, om een plaatsje te zoeken in het restaurant bij het raam zodat we nog iets kunnen zien. Ik gebruik deze tijd om wat noodzakelijke mails en berichten te versturen en bel nog een keer uitgebreid met Bomma. En Roel, die gaat voor een bakkie en een sandwich halen want hij heeft van al dat relaxen honger gekregen.
Om 13.40u (l.t.) lopen we richting de gate waar we meteen kunnen boarden. Aangekomen in het vliegtuig lacht Roel wel een beetje met het model. We reizen met een cityhopper waar maar goed 60 mensen in kunnen. Deze vliegtuigjes zijn zo ‘klein’ dat we onze handbagage (en we hebben echt alleen maar bij ons wat we bij ons mogen hebben) nog niet eens in de bakken krijgen omdat ze te laag zijn. Precies om 14.08u (l.t.) begint de piloot de motoren te starten en kan het taxiën beginnen. Er is veel verkeer en de piloot laat weten dat we 11’ moeten taxiën alvorens we de lucht in kunnen. Uiteindelijk is het 14.35u (l.t.) als we opstijgen.De vlucht verloopt vlot. We krijgen een natje en een droogje en voor we het weten wordt de landing alweer ingezet. Om 14.45(l.t.) zijn we geland op Denver Airport. En voor de oplettende lezer we zijn we nogmaals een uur terug in de tijd gegaan dus op dit moment is het tijdsverschil met Ned/Bel 8uur.
We zijn aangekomen bij gate B94 en we moeten naar gate B8 om naar Salt Lake City te vliegen. Dit is van het ene uiterste van het vliegveld naar het andere uiterste en we hebben precies 25’. “Lang leve de rolloopbanden” want anders hadden we het zeker niet gehaald want 2,2 km in 25’ met handbagage én de drukte is niet te doen.
Als we aankomen bij de gate is het boarden al (lang) begonnen maar we zijn nog optijd dus niks aan het handje. Onze paspoorten worden opnieuw gecontroleerd en dan mogen we doorlopen. We zitten in rij 1 stoel C D. Op dat moment is het nog steeds niet tot ons doorgedrongen en dus stappen we het vliegtuig binnen, lopen door de business class en zoeken in het economy gedeelte naar nummer rij 1 die we daar niet gaan vinden want het begint daar bij rij 7. We moeten dus terug. Gelukkig is het niet meer druk want anders had iedereen achteruit gemoeten. Terug dus naar het business class gedeelte waar we inderdaad zien dat op rij 1 nog 2 plaatsen vrij zijn. We kijken elkaar verbaasd aan, “dan zullen deze 2 wel voor ons zijn zeker”. Enigszins verwonderd en verrast nemen we plaats in de twee fauteuils met heel veel beenruimte. Wat een luxe voor een vlucht van 1 uur en 10 minuten, jammer dat we deze upgrade niet hadden op de lange vluchten hier naartoe maar … “wie het kleine niet eerd…”. Dan nemen we het er ook maar van en languit liggend met regelmatig een natje en een droogje genieten we van de vlucht en het uitzicht. We vliegen over de Rocky Mountains en dat is schitterend om te zien van bovenaf. Helaas wordt voor ons gevoel in deze luxe de daling veel te snel ingezet.
Om 17:05u (l.t.) zijn we aan de gate en mogen we onze seatbels losmaken; we zijn aangekomen in Salt Lake City. Ook deze luchthaven, de 6e alweer van deze reis, is ongelooflijk groot, het lijkt er relatief rustig en er hangt een relaxte sfeer. En ook nu weer maken we een hele lange maar aangename wandeling om bij de bagagebelt te komen. Zo lang zelfs dat onze koffers al op de band aan het ronddraaien waren terwijl wij nog kwamen aanlopen. “Gelukkig ze zijn er dus dat is goed gegaan”. Het blijft toch iedere keer weer even spannend of ze er zullen zijn als je overstappen hebt moeten doen.
Vergezeld van onze koffers verlaten we de aankomsthal op weg naar de hal waar de ‘Rental Cars’ bedrijven gevestigd zijn. Gelukkig staat dit allemaal goed aangegeven. Ook dit is weer een gigantische hal waar alle bedrijven naast elkaar liggen en waar de slangenrijen aangeven hoe druk het hier kan zijn. Gelukkig is het nu rustig en we kunnen zo doorlopen naar ‘Enterprise’ waar wij ons moeten melden en waar we meteen aan de beurt zijn. Het is voor de medewerkster een hele administratie en er moet zelfs een ‘hogere’ bij komen die in een groot boek, waarin alle rijbewijzen van de wereld staan, controleert of onze Belgische rijbewijzen wel echt zijn. Gelukkig is dit het geval “duh wat had je anders gedacht muts”. En dan wacht ons de volgende verassing, maar deze keer een iets minder leuke. De medewerkster verteld ons dat alles is inbegrepen bij de boeking behalve “the charge for returning on an other location” oftewel dat we nog $520 (incl. taxes) moeten betalen omdat we de auto op een andere plek inleveren dan dat we hem ophalen. Deze komt even binnen want hier waren we dus niet op voorbereid. Ik geef nog aan dat ik dit wel raar vind omdat ze op Sioux Falls toch ook een vestiging hebben van hun bedrijf en dat ik dus eigenlijk niet goed snap waarom dit nodig is. De medewerkster geeft vriendelijk aan dat ze het vervelend vind voor ons maar dat dit de regels zijn en dat ze er ook niks aan kan doen. Dat snappen we ook wel en trekken dus onze kaart, maar hier is met het reisbureau het laatste woord nog niet over gesproken.
Als alles administratief is afgehandeld worden we doorgestuurd naar een verdieping lager waar we in een gigantische garage uitkomen waar alle Rental Car bedrijven hun auto’s hebben staan. We zoeken onze firma, geven onze papieren af, er wordt even wat onderling overlegd en vervolgens krijgen we weer een mooie bolide toegewezen. We laden onze koffers in en rijden naar de uitgang. Hier worden nogmaals onze rijbewijzen gecontroleerd en gekoppeld aan onze auto en dan mogen we de parking verlaten en kunnen we op weg naar ons hotel in Salt Lake City.Een ritje van ongeveer 10’ brengt ons naar hotel ‘Crystel Inn’ aan de rand van het centrum.
Het is prachtig om de bergen rond Salt Lake te zien liggen. Ook het hotel ziet erprima uit en we krijgen een grote kamer op de 4e verdieping. We zetten onze spulletjes neer en stallen onze koffers uit en besluiten, omdat het inmiddels al 18:30u (l.t.) is, om richting het centrum te lopen om een hapje te eten.
Een kleine 20 jaar geleden, tijdens één van onze eerste reizen samen, zijn we ook al eens in Salt Lake City geweest en wat ons daarvan is bijgebleven is, dat het niet echt een gezellige en levendige stad is en dat voelde nu weer zo. Het is vooral een stad die als start- of eindpunt wordt gebruikt voor een bezoek aan de Rocky’s. Maar na deze reisdag was het fijn om even heerlijk te wandelen en een frisse (wat relatief is) neus te halen op zoek naar iets om te eten. Nu vind je dit in een stad als deze genoeg, maar wat we van onze eerdere reizen hebben geleerd is om de locale tentjes op te zoeken en dat hebben we ook nu weer gevonden. We zijn uitgekomen bij bar en eetcafé ’Glasiers’ … een schot in de roos. Alhoewel we wel even verbaasd waren dat we ons bij binnenkomst moesten legitimeren. Blijkbaar is iedere bar in de staat Utah dit verplicht, tja en als het verplicht is dan ontkomen wij er ook niet aan. We mogen ons zelf een plekje zoeken en omdat het binnen heel lawaaiig is, besluiten we om op het buitenterras te gaan zitten. Waar, zo schets onze verbazing, een lokale band (The Robinson Trio, dat bestaat uit 4 man) stond opgesteld om de avond op te luisteren. Hier kwam alles even samen: gezellige bar, een goede band (voor de kenners: Bears Den achtig), goed eten en een echt leuke sfeer en het belangrijkste goed gezelschap. We vergaten even onze vermoeidheid, want al doe je op een reisdag als deze alleen maar zitten en wandelen, het is vermoeiender dan je denkt, en hebben echt genoten. Rond 21.30u (l.t.) besluiten we om terug te lopen naar ons hotel omdat de kaarsjes langzaam uit gaan.
Eenmaal terug op de hotelkamer ploppen de (spraak)berichtjes van ons meisje op en krijgen we eindelijk een teken van leven van haar. Ze hebben de hele dag nergens wifi gehad en aangezien ze nog geen Amerikaans telefoonkaart heeft. Ze zijn na een lange reisdag aangekomen op de camping bij ‘Mount Rushmore’ en hebben nu wel eindelijk wifi. Ze laat weten dat ze een hele fijne dag heeft gehad, dat ze het erg leuk hebben en dat ze het naar haar zin heeft. Dit doet ons goed en meer hoeven we niet te weten.
Terwijl ik onder de douche spring, maakt Roel vast een theetje en onder het genot van een kopje nemen we de dag van vandaag door, die niet heel spectaculair was, en kijken we alvast naar de route van morgen. Morgen staan er wel veel mooi dingen op het programma. Ondertussen is het 23.30u (l.t.) en de hoogste tijd om de luikjes te gaan sluiten.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 172
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Salt Lake City
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/059_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => goodbye-sioux-falls
)
[42] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109211
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-19
[photoRevision] => 0
[title] => The realy start of a new adventure....dag 2 .....
[message] => Tuutuutuut … we worden om 06.30u (l.t.) gewekt door de wekker na onze voorlopig laatste nacht samen. Echt lang stil kunnen we hierbij niet staan want ons meisje wordt om 08.00u (l.t.) verwacht op de campus voor dag 2 van de International Introductie. We staan op, wassen ons en kleden ons aan en gaan dan snel naar beneden naar de ontbijtzaal. Hier realiseren we ons dat na vandaag onze wegen voor de komende 10 dagen scheiden en het dus voor nu ons laatste ontbijtje samen is. Sneller dan normaal wordt er door Ylva en Roel ontbeten omdat Roel haar naar de campus moet brengen. Ik heb iets langer de tijd en neem het er dus van. Als mijn buikje is gevuld ga ook ik terug naar de kamer en leg daar wat spulletjes bijelkaar die mee naar de kamer van Ylva moeten en ik FaceTime even met Bomma. Om 08.25u (l.t.) is Roel terug en we drinken samen nog even een theetje. Veel tijd hebben we hier echter niet voor want ook wij moeten (lees: mogen) weer terug naar de campus want daar is vanmorgen niet alleen voor de studenten maar ook voor de ouders een tour over de campus voorzien.
Om 09.00u (l.t.) melden we ons in het ‘Meeting Point Centre’ en worden we wederom hartelijk welkom geheten door Don, Ailine, Maggie en een professor geschiedenis. Er wordt gestart met een kopje koffie en thee in afwachting van de andere ouders. In de tussentijd voeren we leuke gesprekken en komen we steeds meer te weten over het ‘wel en wee’ op de campus. Als om 09.30u (l.t.) blijkt dat er geen andere ouders meer zullen aansluiten, nemen Don en Ailine ons mee op een heuse privé tour van anderhalf uur over de campus. We starten bij het gebouw waar zich het administratieve hart van de campus begint om vervolgens door te lopen naar de bibliotheek. Als we hier binnenkomen weten we niet wat we zien. Menige bibliotheek in een stad of dorp zou hier jaloers op zijn. Naast de hoeveelheid aan boeken die er staan zijn er ook overal zithoeken en ruimtes waar de studenten kunnen studeren. Vanuit de bibliotheek lopen we door naar het ‘Native History Museum”. Op de campus bevind zich dus gewoon een museum waar je als bezoeker van buitenaf naar binnen kunt maar dat ook voor de studenten ter beschikking staat en een aanvulling is op de geschiedenis lessen. We lopen verder naar de verschillende studiegebouwen met leslokalen. Ieder hoofd major heeft er een eigen gebouw waar de lessen en aanverwante lessen worden gegeven. Vervolgens is het tijd om naar de andere kant van de weg te lopen waar zich het gloednieuwe (a.s. januari is het pas 2 jaar oud) ijshockeystadion bevind. Zelfs nu, zonder publiek, hangt er al een bepaalde vibe laat staan dat hier een wedstrijd gespeeld wordt. We worden uitgenodigd om, als we er een keer zijn tijdens het seizoen, om te komen kijken en stiekem hopen we dat Ylva deze vibe ook gaat opsnuiven hier. Vanuit het stadion lopen we verder naar het krachthonk waar de ijshockey mannen bezig zijn met hun krachttraining. Eerlijk is eerlijk maar dit is geen vervelend plaatje om naar te kijken.
We laten het ijshockey stadion achter ons en steken over naar het volgende gebouw waarin meerdere sportdisciplines verzameld zijn, te beginnen met het zwembad. Dit kunnen we wel bekijken maar is momenteel nog leeg omdat ze het nog volop aan het schoonmaken zijn. Naast dit trainingsbad hebben de zwemmers ook nog een 50m wedstrijdbad in het centrum ter beschikking waar ze kunnen trainen en waar de grotere wedstrijden gehouden worden. In hetzelfde gebouw als het zwembad bevindt zich ook de sporthal waar de volleybal dames al aan het trainen waren, de worstelhal en de basketbalhal. En ook nu weer heeft iedere discipline zijn eigen ruimte ter beschikking. Tevens bevinden zich in dit gebouw de verschillende krachthonken.
We verlaten het gebouw en via de enige ‘slimme kruising’ in Sioux Falls steken we over terug naar de andere kant van de weg. Voor wie zich afvraagt ‘wat is een slimme kruising?”. Een slimme kruising is een kruising waarbij je de weg via de kortste route kunt oversteken en dat is dwars.
Vervolgens gaan we het medisch centrum binnen waar de medische staf en Dr. verblijven. De medewerkster die vandaag aan het werk is, benadrukt, net als iedereen, dat de studenten voor ALLES bij hen terecht kunnen, zelfs voor ‘homesickness’. Ook nu weer staat de mand met candies klaar en valt het wederom op hoe enthousiast en meedenken iedereen hier is.
Maar dan krijgen Don en Ailine een telefoontje. Ze worden bij de grote Vicking midden op het terrein verwacht voor een groepsfoto met alle 92 internationale studenten. Ja, ja programma is strak en dus wordt er in stramme pas naar de Vicking gewandeld. De studenten staan er al allemaal en helemaal klaar voor en enthousiaste Maggie klimt boven op de lader om een foto te maken. Wij schouwen het ons van een afstandje gaande, het is een schitterend beeld. Ons meisje staat daar tussen en we zijn mega trots op haar. Ze gaat dit avontuur aan in een schitterende omgeving. Dit wordt een ervaring die ze de rest van haar leven met zich mee gaat dragen. Als de foto is gemaakt bedanken we Don en Ailine voor de rondleiding en voor alles wat ze al voor ons meisje hebben gedaan en nog gaan doen. Als ze de tranen in onze ogen zien, drukken ze ons nogmaals op het hart dat ze goed voor Ylva gaan zorgen en dat ze in een warm bad terecht is gekomen; dat ze nu onderdeel uitmaakt van de Vicking familie.
De klok loopt inmiddels tegen 11.45u (l.t.) en dus is het voor de studenten tijd om richting de Dining Hall te gaan voor de lunch. Ook wij mogen mee aanschuiven en doen dat met alle plezier. Niet om te eten maar om er te genieten van de sfeer, goed om ons heen te kijken en alles wat hier gebeurd op te snuiven. Als Ylva klaar is met eten brengen we samen nog even een bezoekje aan de Augustana outlet store. Hier verkopen ze kleding en allerlei andere zaken van de universiteit. The Branch van de universiteit is mega. Ylva ziet een leuk jasje maar dat hebben ze helaas niet meer in haar maat. Maar ook een trui maar ook die hebben ze momenteel niet in haar maat. Dan nog maar een wachten.
Om 12.45u (l.t.) begint voor Ylva het middagprogramma en zit het ouderprogramma er voor nu even op. We nemen afscheid van haar en spreken af dat we haar aan het eind van de middag weer terug zien. Diep onder de indruk van wat we allemaal hebben gezien en gehoord lopen we naar onze auto. We zijn blij dat ons meisje zo goed is terecht gekomen en zien en voelen aan alles dat we haar hier met een gerust hart kunnen achterlaten.
We moeten vanmiddag, geloof het of geloof het niet, toch nog wat boodschapjes doen. Maar voordat we dat gaan doen rijden we eerst langs de Football- en Baseball velden en we bekijken het atletiek stadion. Van daaruit rijden we door naar het ‘Miro Aquatic Centre’. Dit is het zwembadcomplex gelegen niet ver van de universiteit waar de bevolking van Sioux Falls gebruik van mag en kan maken maar waarin Ylva ook zal gaan trainen. We gaan naar binnen en vragen of we even in het wedstrijdbad mogen kijken. Als je binnenkomt zie je meteen een joekel van een Amerikaanse vlag hangen en alleen dat al geeft een bepaalde sfeer. Je ziet dat Amerikanen trots zijn op hun vlag want niet alleen in alle sportcomplexen, maar ook op straat zie je heel veel vlaggen hangen. We dromen even weg en zien ons hier al zitten tijdens een wedstrijd.
Het bezichtigen van de sportcomplexen sluiten we voor nu even af en gaan opweg naar de verschillende winkels welke op ons lijstje staan. Te beginnen bij ‘SCHEELS’, een gigantische sportzaak en door ons omschreven als de Decathlon van Sioux Falls. Er staat hier zelfs een heus reuzenrad in de winkel om de kinderen stil houden. De reden waarom we hier een kijkje komen nemen is dat ze ons gezegd hadden dat ze hier ook brand van Augustana hebben maar dat viel vies tegen. Van Scheels wandelen we door (want dit ligt op hetzelfde terrein) naar ‘Budget one’ een gigantische mediazaak waar we kijken voor een bepaalde adapter voor Ylva die ze nodig heeft. We lopen er een beetje verloren rond maar na een tijdje vinden we wat we zoeken. Door naar stop 3, de Wallmart. “Ja, ja” we zijn er weer. Het bezoek gaat deze keer een pak sneller want Roel heeft mij de wacht aan gezegd en daar houdt ik mij dan maar aan. Na de Wallmart rijden we nog even naar de ‘One dollar tree voor de laatste spulletjes en dan ben ik helemaal gaar gewinkeld. Het is tijd voor een bakkie!.
Omdat we hele morgen en de afgelopen dagen flink in geweer zijn geweest, vind ik datgeen lekker bakkie verdiend hebben. En Roel wil heel graag een ijsje en dus besluiten we naar downtown te rijden waar we gisteren een heel leuk zaakje hebben gezien. Bij het zaakje aangekomen blijken ze alleen maar ijs en cookies te hebben en wat voor ene. Het meisje dat ons helpt geeft aan dat we bij de buren lekkere ‘koffie to go’ kunnen krijgen. En dus gaan we, nadat ik 2 cookies heb uitgezocht (want ze kosten een godsvermogen) en een ijsje voor Roel naar de buren. Hier bestellen we ons 2 lekkere latte met karamel en gaan dan buiten zitten. Even genieten van al het lekkers want dat hebben we na deze heftige dagen wel verdiend.
Daarna rijden we terug naar het hotel om de laatste spulletjes en de gestreken was op te halen. Ook nemen we wat spullen mee uit onze koffers en de koelkast die wij nadien mee naar huis nemen en/of opmaken in het laatste weekend of bij Ylva achterlaten, maar die we nu niet mee kunnen of willen meenemen in de koffer. Met de auto toch weer redelijk vol geladen rijden we, nadat Roel eerst bij de receptie is gaan vragen of het mogelijk is dat we volgend weekend als we terug zijn weer dezelfde kamer kunnen krijgen omdat ons meisje dan nog 2 nachtjes bij ons kan slapen. De receptioniste geeft aan dat dit geen enkel probleem is en noteert het vast bij onze namen. De scharmes van Roelie zijn onweerstaanbaar. We rijden terug naar de campus en onderweg bellen we Ylva dat we eraan komen en zij staat ons al buiten op te wachten om ons te helpen en binnen te laten. De meegebrachte spulletjes worden opgeruimd, papa wordt in een stoel neergezet en ik moet nog even met ons meisje mee naar het administratieve centrum omdat we nog een betaling moeten regelen die nog niet gelukt is. Maar welke met de hulp van de 1e iets minder vriendelijke mevrouw op deze campus uiteindelijk toch in orde komt. “Gelukkig want ik had er een beetje stress van. Maar wat was dat voor een chagrijn?. Och trek het je niet aan schat, dat zijn cijfermadammen en die zijn altijd zo serieus. Toch ben ik blij dat het geregeld is. Dat geloof ik”.
Tussen de middagpauze was ik al met Ylva bij de outlet geweest maar ik wilde er toch nog graag even terug met haar naartoe. Heb erover nagedacht en misschien past de trui die we hebben gezien toch. Ylva heeft er in 1e instantie niet zoveel oor naar maar om mij een plezier te doen gaat ze toch nog even mee. “Snel dan want hij gaat zo dicht. Ja dat weet ik, daarom ben ik ook haast aan het maken”. De mevrouw van het winkeltje herkent ons meteen en begint vriendelijk te babbelen. Ondertussen laat ik Ylva de trui passen en “ja”, hij zit wat ruim maar eigenlijk ziet dat wel heel leuk uit. “Inderdaad ja, dat had ik niet verwacht. Nou dan mag je je die van mama meenemen”.We kijken nog even verder en zien dan nog een ander leuk truitje dat we vanmorgen niet hebben gezien. “Oh ja, die is leuk”. Dus ook deze wordt gepast en uiteindelijk is de juffrouw weer 2 truien rijker en mama blij dat ze dochterlief toch nog iets van Augustana heeft kunnen geven. Als we terug lopen naar de kamer krijg ik een dikke knuffel. “Ik ben echt blij met u en papa en alles wat ik van jullie heb gekregen en wat jullie voor mij doen. Met liefde lieverd. Wij zijn supertrots op jou en jij verdiend dit”. Terug op de kamer heeft Roel een klein tukkie gedaan en gelijk heeft ie.
De klokt loopt inmiddels tegen 17.30u (l.t.) en dus wordt het tijd om terug richting de Dining Hall te lopen. Ylva gaat bij haar nieuwe vriendinnen zitten en wij gaan aan de zijkant bij het raam zitten vanwaar we alles goed kunnen overzien. Wat ons de afgelopen dagen al is opgevallen is dat ineens uit het niets een student op tafel gaat staan en dat hij/zij dan iets zegt en een lied begint te zingen waarna de hele zaal uiteindelijk meezingt dat vervolgens eindigt in een luid applaus. Ook nu weer en we begrijpen dat dit een soort van ontgroeningsritueel is van bepaalde sporten. Schitterend om te zien maar vooral ook hoe vervolgens de hele zaal erin mee gaat.
Wij sluiten vervolgens aan in de rij en hebben nog genoeg te kiezen. En terwijl we genieten van het eten zijn ook de emoties volop voelbaar. Het afscheid komt er nu echt langzaam aan. Wanneer we klaar zijn met eten gaan we een verdieping lager in een zithoek zitten en wachten we dat Ylva ook gegeten heeft en klaar is met de meisjes. Hier zit ook de mama van Maria te wachten en omdat zij morgen ook terug naar huis gaat, nemen we nu alvast afscheid.
Even later verschijnt ook Ylva en omdat ze vanavond verder niks meer op de planning hebben staan, gaan we met z’n 3-tjes nog 1 x samen een ijs eten voordat we voor 10 dagen afscheid nemen. Ik heb op internet onderzoek gedaan en volgens hen is ‘B en G Milky Way’ de place-to-be. Het is een kleine 10’ rijden vanuit de campus in de richting van ons hotel. En inderdaad “het is ‘de place-to-be’.Als we aan komen rijden zien we een super knus, nostalgische drive in ijszaakje gehuld in felle kleuren. Het is er gezellig druk met locals en dat is altijd goed. We kiezen niet voor de drive in maar parkeren de auto en als we uitstappen moeten we even zoeken waar we moeten zijn om te bestellen. De keuze is reuze en het duurt dan ook even voordat we eruit zijn. Het worden 3 medium strawberry shakes allen heeft hier de naam shake blijkbaar een andere betekenis. Want uiteindelijke krijgen we 3 veel te grote bekers met heerlijk aardbeien ijs maar het stukje ‘shake’ is ver te zoeken. Het is allesbehalve drinkbaar maar wel heel lekker. Ijskoningin Ylva zit wel de hele tijd te puffen en te steunen dat het zoveel is maar heeft wel als eerst de pot leeg. Op de voet gevolgd door Roelie. Ik moet helaas passen. Ik ben al geen ijseter (ik dacht ook dat ik een milkshake zou krijgen) en al helemaal niet als het dan zoveel is. Ik krijg mijn beker dan ook maar half op en de andere helft geef ik aan een zwerver. “Is die ook blij”. En ook al klagen we over de grootte, genieten doen we ervan zittend in de zon, op het kleine knusse terrasje voor deze zaak.
Dan is het tijd voor vertrek. Ylva moet haar tas nog inpakken, want morgen gaan ze met alle internationale studenten van woensdag t/m vrijdag naar ‘Nationaal Park Mount Rushmore’.We rijden nog even langs ons hotel om daar door ons meegebrachte kleerhangers op te halen (en die Roel was vergeten mee te nemen) en rijden dan naar de campus om Ylva af te zetten. Wanneer we onze auto voor de ingang van het gebouw waar Ylva woont parkeren horen we een geluid alsof 2 vliegtuigen tegelijk proberen op te starten. Als we uitstappen kunnen we elkaar amper verstaan van het enorme brommend geluid dat afkomstig is van een gebouwtje dat voor het gebouw van Ylva staat. We trekken zelf al snel de conclusie dat dit één of andere aggregaat is. Maar wat een lawaai. Binnen is het iets dragelijker maar wanneer we op de kamer van Ylva en Maria staan is dat brommend geluid echt heel goed hoorbaar. Daar valt echt niet mee te slapen en Ylva maakt er zich al een beetje druk om. Helemaal als Roel aankomt en zegt dat hij met een paar jongens gesproken heeft en dat die hebben gezegd dat dit ding de hele nacht aan blijft. Ylva gaat bijna op tilt, “hier kan ik echt niet in slapen”. Tijd voor Roelie om in actie te komen en kennis te maken met zijn Amerikaanse collega’s op de campus. Tijdens de rondleiding vanmorgen zijn we ook voorbij the Police office van de campus gelopen en die blijkt 24 uur per dag open te zijn. Roel wandelt er naartoe en een zeer vriendelijke politieman die deze melding zeer serieus neemt stuurt direct zijn collega’s aan naar de ‘plaats delict’.Als Roel terug is aan de voorkant van het gebouw ziet hij drie golfkarretjes met daarin politie-agenten staan. De golfkarretjes worden hier op de campus als heuse politie patrouilles wagens gebruikt. Dat is nog eens snel in actie schieten. Een vriendelijke politieagente vertelt hem dat zij de gemeente gebeld heeft en dat het inderdaad een aggregaat is die gebruikt wordt om de campus te voorzien van stroom. Echter normaal staat deze overdag aan en is het nu vreemd dat hij zo laat nog aanstaat en inderdaad behoorlijk veel lawaai ,want geluid mag je dit niet noemen, maakt. De medewerker van de gemeente heeft aan de politie aangegeven dat er oude dieselolie wordt verbrand. Het is een soort zelfreinigingsproces van deze machine en verzekeren dat om 21.00u (l.t) dat proces is afgelopen en de aggregaat uitgaat; we zijn benieuwd. En inderdaad, precies om 21.00u valt het apparaat uit en wordt het stil. Zo stil dat we de vogels weer kunnen horen fluiten. Hoewel die slapen nu ook. De agenten hebben gedaan wat ze konden doen en kunnen de melding afsluiten. Ze vertrekken even geruisloos als dat ze gekomen waren weer in hun patrouilleautotjes.Voor Roel is dat een goed teken en geeft het hem vertrouwen in hoe hier met meldingen wordt omgegaan. En de meisjes, die zijn blij dat het geluid weg is en dat ze rustig kunnen slapen.
En dan wordt het echt tijd om voor nu afscheid te nemen. Het valt ons alle 3 zwaar en deemoties gaan alle kanten op ook al weten we dat we elkaar over 11 dagen nog weer even zullen zien. We voelen aan alles dat Ylva ‘vertrokken’ is en haar plekje gaat vinden hier maar toch …
Terwijl we wegrijden en in de binnenspiegel van onze auto zo lang mogelijk naar ons meisje blijven kijken gaat er zoveel door ons heen. Supertrots zijn we op haar, we missen haar nu al, bezorgdheid etc. etc.. We laten de emoties zijn gang gaan en zitten zwijgend naast elkaar elk met onze eigen gedachten. Wanneer we onze vetrouwde hotelkamer binnenstappen voelt deze leeg zonder haar. We douchen ons en gelukkig vinden we troost bij elkaar. Roel maakt nog een theetje en terwijl we deze drinken laten we de afgelopen dagen de revue nog eens passeren. We hebben het goed gedaan.
Ondertussen is het 23.00u (l.t.) en zijn we helemaal kapot. We gaan slapen en denken alle beide aan onze kanjer die dit toch maar doet…..
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 192
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/236/043_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => the-realy-start-of-a-new-adventure-dag-2
)
[43] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109197
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-18
[photoRevision] => 0
[title] => The really start of a new adventure ....
[message] => The really start of a new adventure ……
Vandaag gaat het voor ons meisje echt beginnen. Om 10.00u (l.t.) wordt ze verwacht in het hoofdgebouw van de universiteit waar de introductieperiode van de internationals van start gaat. Ze beginnen met (niet geheel onbelangrijk) het regelen van haar bankzaken. Ze dient n.l. in het bezit te zijn van een Amerikaanse bankrekening met bijbehorende bankkaart. Maar voor het zover is laten wij de emoties de vrije loop.
We worden rond 07.30u (l.t.), na helaas wederom een gebroken nacht, wakker en zowel Roel als ik zijn ons ervan bewust dat het nu echt gaat beginnen. Haar “adventure” en voor ons het “loslaten”. We voelen dat dit alles bij het opstaan samenkomt en menig traantje vloeit. We kruipen nog een keer stevig tegen elkaar aan en houden ons nog eens goed vast elk met onze eigen gedachten.
Rond 08.00u (l.t.) staan we op, wassen ons en kleden ons aan. Daarna gaan we naar beneden voor het voor ons inmiddels vertrouwde ontbijt. Het begint al een beetje ‘onze’ keuken te worden en we zijn in ‘onze’ keuken deze ochtend niet alleen. We vinden nog net een vrije plek om met z’n 3-tjes te gaan zitten. Daarna is alles bezet en er zijn zelfs gezinnen (om dat ze te lui zijn om naar een andere ruimte te lopen) die staand aan een tafel ontbijten. We lachen erom maar eigenlijk is het triest. Na het ontbijt gaan we terug naar boven, poetsen onze tanden en verzamelen de spullen die nog mee moeten worden genomen naar de kamer van Ylva. Rond 09.30u 9l.t.) rijden we dan de, inmiddels ook al vertrouwde route, naar de Universiteit.
Bij het gebouw aangekomen, parkeren we onze bolideen lopen nog even met Ylva mee naar haar kamer om de spulletje op te ruimen en neer te gezetten. Maria en haar moeder zijn al aanwezig en druk bezig met het inruimen van haar spulletjes. Het is duidelijk merkbaar dat de moeder ook zeer blij is met hoe de kamer in 2 dagen tijd is omgetoverd tot een gezellig ‘thuis’ voor haar dochter….en ook voor die van ons. We bespreken nog kort even met Ylva en Maria wat ze nog nodig hebben van de Walmart en nemen dat voor onze rekening. De meisjes gaan daarna richting het hoofdgebouw om aan hun introductie te beginnen en de mama van Maria blijft op de kamer achter om de rest van de spullen van Maria nog in te ruimen.
Volgens afspraak rijden Roel en ik terug naar de Walmart waar we de afgelopen 2 dagen al menig uurtje in hebben doorgebracht. De oude man bij de ingang lijkt ons al te herkennen en vraagt zich waarschijnlijk af wat we nu weer komen doen. Het valt ons op hoe ongelooflijk rustig het is op deze maandagmorgen, het lijkt er zelfs een beetje uitgestorven. Het winkelt alleszins heel relaxt. Omdat we inmiddels al een beetje weten waar alles ligt, hoeven we niet rij voor rij af te gaan om de spullen die nog op ons lijstje staan (kastje, extra verlengsnoer, strijkijzer, staande lamp, schoenflat, white board, gereedschap en “kleine rommel”) bij elkaar te verzamelen. Ook hebben we nog wat spulletjes die we teveel of verkeerd hebben meegebracht, die leveren we in bij de servicebalie en daarvoor krijgen we ons geld terug. Uiteindelijk zijn we toch nog een goed uur en een kwartier bezig om alles bijelkaar te krijgen. Oorzaak: ik zie zoveel dat het moeilijk is mij te focussen op één, in een winkel als deze heb ik veel teveel impulsen.
Als we de auto hebben volgeladen, vinden we dat we wel een bakkie hebben verdiend. Bovendien is het ook de hoogste tijd voor een bakkie. Bij de Starbucks (hoe kan het ook anders) die we passeren, houden we stil. We bestellen er twee strawberry frappacino’s die we buiten op het terras gaan opdrinken. We zijn even helemaal klaar met de airco’s die op steenkoud staan in alle zaken waar je binnenkomt. Het verschil met buiten en binnen is voor ons veel te groot wat ervoor heeft gezorgd dat we alle 3 een fikse verkoudheid te pakken hebben. Buiten in de schaduw is het aangenaam en we geniet van ons bakkie en alles wat we voorbij zien komen.
Rond 12.15u (l.t.) rijden we weer terug naar de Universiteit waar we de spullen uitladen en naar de kamer brengen. Tijd om verder op- en in te ruimen hebben we niet want om 12.45u (l.t.) worden we verwacht in het auditorium van het hoofdgebouw. Hier is er voor zowel de ouders als de 92 internationale studenten (waarvan 18 sporters en één daarvan is ons meisje) een introductiebijeenkomst voorzien. Voordat we in de zal plaats kunnen nemen worden we persoonlijk hartelijk welkom geheten door de directrice en de onder directeur die beiden uitgebreid de tijd nemen en met ons in gesprek gaan. Eenmaal in de zaal valt het ons op dat er maar heel weinig ouders aanwezig zijn. We komen uit op 10 ouders incl. ons zelf. We vragen ons oprecht af, ondanks dat we begrijpen dat het niet voor iedereen even vanzelfsprekend is dat ze hun kind kunnen brengen, waar iedereen is en hoe het komt dat er zo weinig interesse is. “Je wil toch weten waar en hoe je kind terecht komt”.
Nadat alle nieuwe internationale studenten samen met hun ACE groepje de zaal zijn binnengekomen, begint de bijeenkomst. Nadat de directrice de studenten en ouders van harte welkom heeft geheten en aangegeven dat ze heel blij is dat er zoveel nieuwe internationale studenten dit jaar op Augustana komen studeren, houdt ze nog een kort praatje dat ze afsluit met “from now you are official Vicking Baby’s en Vicking Parents”.
Na de directrice neemt de onder directeur het woord en zo volgen alle afdeling die er binnen de universiteit zijn en ter beschikking staan van de studenten. Zelfs de commissaris van de politie komt uitleg geven, er is n.l. een permanente politiepost op de campus. En wat bij al deze sprekers opvalt, is dat ze continue benadrukken dat ze er voor de studenten zijn en dat ze zich niet moeten schromen om vragen te stellen. Alle deuren staan open en “there are a lot of candy’s in each office”. Een heel goed en duidelijk verhaal, dat volledig aansluit bij het beeld dat we de laatste maanden van deze universiteit hebben gekregen en waarvan we even ‘bang’ waren dat het te mooi was om waar te zijn. Het tegendeel wordt tot nu toe continue bewezen. Dit is één grote familie en ze willen dat iedereen zich in deze familie thuisvoelt en daar doen ze alles voor.
Na een uur beginnen de studenten aan een kennismakingsspel waarna wij besluiten om naar
de kamer van Ylva te gaan en deze verder in te richten. We merken en voelen bij ons zelf dat dit proces van inrichten ons goed doet. Het is voor ons belangrijk dat we haar ‘goed verzorgd achterlaten en dat het voor haar als thuis voelt’. Het (bijna) eindresultaat mag er wezen en we zijn echt blij hoe de kamer van de meisjes geworden is. Rond 15.30u (l.t.) zijn we klaar en terwijl we bezig zijn met het lijstje voor wat laatste (kleine) spulletjes, komt de mama van Maria binnenlopen. Ook zij is blij verrast met het resultaat en bedankt ons hartelijk voor alles.
We gaan terug richting ons hotel en merken dat we toch wel een beetje trek hebben gekregen. We passeren bij ‘Baggle Bob’ en omdat het ons daar zaterdag goed bevallen is, besluiten we er nu ook weer binnen te gaan. We bestellen ons deze keer wel allebei een baggle en een bakkie en laten ons dat goed smaken. Daarna rijden we door naar het hotel, waar ik eigenlijk moet beginnen aan de strijk van onze jonge dame. Ze heeft n.l. een hoop kleren die gekreukt uit het koffer zijn gekomen. “Mama … zou u die nog voor mij willen strijken?. Want tja ik heb geen tijd nu en weet eigenlijk ook niet hoe het moet”. En wat doe je dan als moeder, dan zeg je natuurlijk “ja schat dat doet mama wel voor jou”. Maar ik ben moe en heb een kleine ‘inzinking’ en dus begin ik i.p.v. aan de strijk, aan een powernapie. En manlief, die kruipt gezellig naast mij en doet hetzelfde. We slapen allebei ongeveer 3 kwartier dus het was een flinke nap. We zullen het nodig gehad hebben zeker.
Gelukkig schieten we nog optijd wakker want we worden n.l. om 17.15-17.30u (l.t.) terug op de universiteit verwacht. De ouders mogen vanavond n.l. mee aansluiten bij het diner. En ook al waren we er gisteren, ook vandaag zijn we van de partij. We willen zoveel mogelijk ‘opsnuiven’ van al hetgeen Ylva hier gaat doen en meemaken. En ook nu was het weer, buiten dat het eten perfect is en de keuze reuze, een hele beleving om erbij te mogen zijn.
Don Grinager, Ylva’s contactpersoon van de afgelopen maanden, komt ook eten en als hij ons ziet vraagt hij of hij bij ons mag aansluiten. Natuurlijk mag hij dat, we zijn deze man zo dankbaar voor alles wat hij voor Ylva gedaan heeft en vinden het fijn dat we nu dan in de gelegenheid zijn om hem dat persoonlijk te zeggen. Er ontstaat daarnaast een gezellig gesprek waarin Don op al onze vragen enthousiast antwoord geeft. Deze man heeft zoveel energie, al zegt hij zelf ook wel dat hij na deze introductie altijd helemaal kapot is. Helaas moeten we na een tijdje het gesprek afbreken omdat Don nog andere verplichtingen heeft. We bedanken hem en hij geeft aan “see you tomorrow for the tour”. Roel en ik genieten nog even na van de gezellig sfeer en alles wat er gebeurt en te zien is, in deze gigantische kantine.
De studenten hebben vanavond nog een laatste activiteit, ze gaan naar ‘Falls Park’. Falls Park ligt ligt direct ten noorden van Downtown Sioux Falls en is dé plek waar de stad zijn naam aan te danken heeft. Het park is ongeveer 50hectare groot en het middelpunt wordt gevormd door de indrukwekkende watervallen van de Big Sioux River. Naast de watervallen is er ook een uitkijktoren van 5 verdiepingen die je mooi zicht geeft op de watervallen en op de skyline van Sioux Falls. Omdat het park vlak in de buurt van ons hotel ligt en we het uiteraard ook nog graag willen zien, besluiten we om ook die kant uit te rijden. Buiten de natuurlijke schoonheid die we zien, zien we ook de studenten overal lopen. We houden gepaste afstand maar zien wel dat ons meisje al druk aan de babbel is. Dat is mooi en fijn om te zien. Roel en ik maken een wandeling door het park, genieten van de watervallen en het uitzicht en besluiten daarna om terug te gaan naar ons hotel. Er wacht daar immers nog een strijk op mij. Met ons meisje spreken we af dat ze vooral moet genieten en als ze klaar zijn en de anderen rijden terug naar de campus, dat ze ons dan mag bellen en dan halen we haar op.
Terug in het hotel, dat op nog geen 10’ rijden van de Falls ligt, begin ik aan de (voorlopig) laatste strijk voor ons meisje terwijl Roel naar beneden gaat om een theetje te halen bij de receptie. Dat wordt niet alleen een theetje halen maar een hele ‘the talk’ want 30’ later komt hij pas terug. Ondertussen ben ik al klaar met de strijk en heeft ons meisje net gebeld dat ze klaar zijn en dat ze graag wil worden opgehaald. Dan doen we dat natuurlijk.
Onderweg terug en in de hotelkamer verteld ze honderduit over de dag van vandaag. Hoe leuk het was, dat ze al veel nieuwe mensen heeft leren kennen, dat ze leuke gesprekken heeft gevoerd en dat ze zelfs al met een paar meisjes een hele leuke klick heeft. Eén van die meisjes komt uit Potsdam (D) en is voor 4 maanden, via een uitwisselingsproject, hier op Augustana. De 4 maanden moeten nog beginnen maar Ylva vind het nu al jammer dat ze dan al weggaat. “Ze lijkt een beetje op Elodie (vriendin van inLuik) en ik ben er zeker van dat als zij 4 jaar zou blijven we hele goede vriendinnen zouden worden. Maar dat kan nu toch ook?. Ja, dat klopt maar dat is toch net wat anders. Maar we gaan het zien. De komende 4 maanden gaan we in elk geval plezier hebben. Dat is goed”.
Vannacht is de laatste nacht (voor de komende 10 dagen) dat ons meisje bij ons kan maar ook wil slapen.Vanaf morgen slaapt ze op haar eigen kamer omdat ze woensdagmorgen al heel vroeg vertrekken op introkamp. Terwijl Roel en ik genieten van een theetje raakt Ylva niet uitgepraat over alles wat ze vandaag heeft meegemaakt en gezien. “Ik heb nu al zin in morgen en de dagen die daarna gaan komen. Maar ben ook heel blij dat ik vannacht nog bij jullie mag slapen. Wij zijn ook blij dat je vannacht nog bij ons bent schat”. Omdat Ylva morgenvoeg alweer optijd op de campus moet zijn, overleggen we even hoe laat we moeten opstaan en wat we gaan doen. We besluiten om hier in het hotel te ontbijten en niet op de campus. “Ik wil graag nog samen met jullie ontbijten. Dat kan lieverd en wij vinden dat ook fijn”. We spreken af dat we om 06.30u (l.t.) opstaan en dan vanaf 07.00u (l.t.) gaan ontbijten. Daarna brengt Roel Ylva al naar de campus en kan ik nog wat “potkerren”
Het is inmiddels 22.30u (l.t.), de luikjes vallen langszaam dicht en het belooft morgen ook een intensieve dag te worden. Tijd dus om te gaan slapen.
Welterusten en slaap wel!…
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 205
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/851_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => the-really-start-of-a-new-adventure
)
[44] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109171
[userId] => 410697
[countryId] => 196
[username] => Maiskolfjes
[datePublication] => 2025-08-17
[photoRevision] => 0
[title] => Het ‘nieuwe’ thuis krijgt langzaam vorm …
[message] => Het was een broeierige nacht waarin we alle 3 meermaals zijn wakker geworden. Niet alleen vanwege de verkoudheid waar we alle 3 mee kampen, maar ook omdat we een (en dat is zacht uitgedrukt) een ietwat gedateerde airco hebben die, als hij aanstaat, als een tractor uit het jaar stilllekes klinkt. We hadden daarom voor het slapen gaan besloten om deze niet aan te zetten; dat hebben we geweten. Halverwege de nacht leek het echter alsof we in een sauna in slaap gevallen waren, waardoor we gedwongen werden om onze tractor op te starten. Hierdoor konden we de warmte wat verdrijven en een poging doen om toch nog een paar uurtjes te slapen. Gelukkig zijn we alle 3 nog in slaap gevallen en uiteindelijk rond 07.45u (l.t.) wakker geworden.
Nadat we ons hebben gewassen en aangekleed gaan we richting de ontbijtzaal. Ook hier is het vandaag weer een drukte van belang en lijkt het erop dat er gisterenavond een bus vol met bejaarden is aangekomen. En bejaarden die hebben geen tijd en dus moeten wij jonkies achteraan sluiten om ons eten te pakken. Gelukkig is de keuze niet reuze waardoor het snel gaat.
Na het ontbijt gaan we terug naar onze kamer waar Ylva om 10.00u (l.t.) met Nonkel heeft afgesproken om te facetimen om nog enkele zaken op de computer in orde te maken i.v.m de school van Ylva. Terwijl Ylva met Nonkel aan de slag gaat, gaat Roel even bij de dame van de receptie langs om te vragen of we in onze kamer mogen blijven. Want eigenlijk zouden we vandaag moeten switchen omdat ons meisje naar de campus zou gaan en we dan een andere kamer zouden krijgen. Maar we voelen alle 3 dat het daar nog net te vroeg voor is en dat niet alleen wij, maar ook Ylva, graag de komende 2 nachten nog bij ons blijft slapen. De uiterste vriendelijke dame begrijpt de situatie en zegt dat het geen enkel probleem is :-). En ik, ik facetime nog even met Bomma. We hebben n.l. op onze ringdeurbel gezien dat ze vandaag nog bij ons is geweest en zijn natuurlijk, buiten dat we haar toch zouden bellen, benieuwd naar het waarom. Gelukkig is alles, “boeten dat het jel wärm is”, alles in orde.
Rond 11.00u (l.t.) zijn we klaar met ons facetime rondje en verzamelen we de spullen om naar de campus te gaan. Ik informeer, bij de vriendelijke dame van de receptie, of het mogelijk is om wat poetsspullen te lenen zodat we voordat we de kamer gaan inrichten deze eerst eens even grondig kunnen schoonmaken. En ook nu weer krijgen we de volledige medewerking. Ze verdwijnt even en komt vervolgens terug met een emmer met daarin doeken en poetsgerief.
Als we bij de kamer aankomen, is Maria nog niet gearriveerd en dus beginnen we al maar vast met schoonmaken. Wat gebeurt is, is gebeurt en het kan maar gedaan zijn. Bovendien is de kamer nu ook weer niet zo groot dat we er met 5 man kunnen poetsen. Als Maria met haar moeder en haar 3 koffers met spullen komt aanzetten, is de kamer al stofvrij en gedweild. We bespreken met elkaar de planning. Wij willen graag eerst de gezamenlijke spullen halen zodat we weten wat we hebben en hoeveel opbergruimte er dan is. Marie heeft duidelijk een ander plan, zij heeft eerst nog afgesproken met andere Brazilianen. We overleggen even en het is voor haar geen probleem als wij voor de spullen gaan kijken, foto’s doorsturen en als het voor haar akkoord is, we de spullen dan meebrengen. Lekker handig, maar het geeft ons wel de ruimte om op ons eigen tempo te kijken en ons meisje kan kiezen wat zij graag wil en dan kan Maria ja/nee zeggen. Wat voor haar belangrijk is, is dat ze dezelfde stoelen, kastjes, opbergboxen etc. nemen zodat de kamer geen ratjetoe wordt. Nou laat dat maar aan ons over, dat komt wel goed. Ylva weet precies wat ze wil en gelukkig vind Maria dat ook mooi.
Als we de gezamenlijke spullen hebben gekocht en afgerekend brengen we deze naar de auto. “Ik ben benieuwd of we alles erin krijgen. Natuurlijk krijgen we alles erin, we hebben zelfs nog ruimte over”.Gelukkig maar want we moeten nog terug voor ronde 2: de persoonlijke ronde. Maar eerst gaan we even een broodje eten bij de Subway (die in de Wallmart is gelegen) want onze innerlijke mens begint te protesteren. Terwijl we genieten van ons broodje, dat met veel zorg en toewijding is gemaakt door de medewerkster die haar job heel serieus neemt maar ook ligt autistisch is (ik stond op de verkeerde plek om te bestellen en werd daarover terecht gewezen terwijl er niemand anders stond), bekijken we ook hoe het hier in deze gigantische winkel allemaal gaat. We verbazen ons over 1) hoeveel mensen er werken, maar 2) ook dat hier mensen van alle gadingen en leeftijden werken. Zo staan er bij de uitgangen 2 hoogbejaarden mannen die als je naar buiten gaat, je bon controleren en kijken of je ook alles hebt betaald. Dit is een baantje voor het baantje want door alle ’honderdeen’ tasjes die iedereen in zijn kar heeft (alles wordt n.l. in een apart tasje gestopt), zie je echt door de bomen het bos niet en dus al helemaal niet of iedereen alles heeft betaald.
Rond 14.00u (l.t.) beginnen de dames aan ronde 2. Roel is er na ronde 1 n.l. helemaal klaar mee en besluit om buiten te wachten. Omdat hij weet dat dit toch wel even gaat duren, maakt hij een wandeling door het Mall District. En hij observeert en valt hem op dat veel Amerikanen hele grote auto’s rijden en dat die auto’s hier helemaal vol worden gestopt met boodschappen. Waarschijnlijk omdat deze mensen van verder moeten komen en daardoor voor meerdere dagen / weken inkopen doen. Althans dat hoopt hij toch want als dit eten is voor een paar dagen …
Inmiddels is het 15.20u (l.t.) en zijn de dames nog niet buiten. Roel komt naar binnen en doet een poging om ons te zoeken, maar in een winkel als deze is dat zoeken naar een speld in een hooiberg. Hij besluit ons te bellen, “zijn jullie de winkel aan het leegkopen?. Bijna, we hebben nog een beetje overgelaten voor anderen. Maar we staan nu bij de kassa en komen eraan. Het zou tijd worden”. Met een kar volgeladen komen we naar buiten, “goeiedag moest dit echt zo lang duren?. Ja we zijn rij voor rij afgegaan. Daar was ik al bang voor, gelukkig dat ik niet ben mee geweest. Wij zijn ook blij om jou weer te zien lieverd”.
Als we terug op weg zijn naar de campus krijgt Ylva van Maria een berichtje dat zij met haar mamma terug is naar het hotel. “Nou lekker dan, dan laden wij zelf wel alles uit. We moeten de spullen al voor haar meebrengen en nu mogen we ze ook nog zelf naar binnen en boven dragen. Ah lieverd we snappen dat je misschien even wat gefrustreerd bent, maar voor haar is het ook niet makkelijk en jij hebt wel je mama en papa bij je. Dat is waar”. Als we beginnen met uitladen, bieden meteen een aantal jongens die toevallig in het gebouw zijn aan om te helpen en binnen no-time staat alles boven op de gang.
Terwijl Roel begint met het in elkaar zetten van de kastjes rijden ik en ons meisje terug naar het hotel om daar haar koffer met kleren en andere spullen op te halen. Ik merk dat ik het zwaar heb, het wordt nu heel definitief. En niet alleen ik heb het zwaar als we de spullen aan het verzamelen zijn, ook bij ons meisje komen er tranen. We houden elkaar even stevig vast en ik spreek uit dat ik hoop dat ze komende nacht en de nacht nadien nog bij ons komt slapen en ik merk dat ze dit zelf ook heel graag wil. Gelukkig!.
Als we alles bijelkaar hebben gepakt en in de auto geladen, rijden we terug richting de campus en richting Roel. Die is, als we aankomen, al goed opgeschoten. De kastjes van zowel Ylva als Maria zijn, door onze handige Harrie,in elkaar (“het is geen Ikea kwaliteit”)en op de plek gezet, de stoeltjes zijn geplaatst, het kleedje is gelegd, de ijskast met magnetron op de plek gezet en de kabeltjes netjes weggewerkt. “Goed bezig geweest Roelie”.
De klok loopt inmiddels tegen 17.30u en onze innerlijke mens begint zich weer te melden. Om niet teveel tijd te verliezen besluiten we om naar de ‘Dining Hall’ van de campus te gaan. Maar eerst gaan we beneden even een kijkje nemen bij de wasserette. Ieder gebouw heeft n.l. naast een eigen keuken en grote zithoeken, ook een eigen wasserette waar de studenten hun kleren en andere spullen kunnen wassen. We hebben wat kleren van de afgelopen week verzameld en ook het nieuwe beddengoed moet even gewassen worden alvorens het kan worden opgelegd. Op deze manier slaan we 2 vliegen in 1 klap. Wij hebben onze spullen weer schoon en ik kan ons meisje laten zien hoe het werkt en wat ze moet doen. Ze heeft immers tot de dag van vandaag nog nooit zelf hoeven te wassen. Het is even kijken en zoeken, maar het lukt en terwijl wij gaan eten draait ons wasje. Perfect!.
Tijdens de wandeling naar de Dining Hall, wat zo’n 5’ in beslag neemt, verbazen we ons weeral over hoe mooi en goed verzorgd dit complex eruit ziet. En ook de Dining Hall laat niets aan de verbeelding over. Op de bagage grond ligt een heuse Starbucks en ander koffietentje en er zijn allemaal gezellige zithoeken. Er is een heuse fanshop van het Augustana College, die helaas (of misschien gelukkig) gesloten is. We nemen de trap naar boven en weten niet wat we zien. Hier is een heus restaurant met allemaal verschillende afdelingen waar de studenten kunnen kiezen wat ze willen eten en drinken. Er is voor elk wat wils en aan alles is gedacht. Zelfs het aantal kcal staan achter de maaltijden. De sfeer is gemoedelijk en het verbaast ons hoeveel studenten toch al hier aanwezig zijn. Het personeel achter de buffetten is super vriendelijk, niet alleen naar ons maar ook naar de studenten. We zoeken ons een rustig plekje bij het raam en genieten niet alleen van het eten, maar ook van alles wat er om ons heen gebeurt. We zien ons meisje stralen en wij beseffen dat dit de sfeer is waar ze de komende weken, maanden, jaren in gaat vertoeven. Je ziet het soms wel eens op t.v. maar in werkelijkheid is het dus ook echt zo.
Als onze buikjes weer zijn gevuld en we de sfeer hebben opgesnoven, lopen we weer terug naar de kamer van Ylva. Ondertussen is de was klaar en dus stoppen we deze eerst even in de droger (ja, ja die staan er ook) alvorens naar boven en terug aan de slag te gaan. Roel helpt nog met het ophangen van de spiegel op de deur want een dames kamer zonder spiegel, dat kan niet en gaat daarna een rondje wandelen. “Het uitpakken van de koffer en het opruimen hiervan dat is iets voor jullie, daar bemoei ik mij niet mee. Verstandig papa”. Ons meisje en ik gaan aan de slag met haar spulletjes. Ik vouw en leg ze voor haar klaar en zij moet ze zelf een plekje geven. Ze moet immers zelf weten waar ze alles legt. Zeker ook omdat de ruimte die ze heeft maar beperkt is. Ze krijgt veel opgeborgen maar al snel komen we erachter dat ze toch nog een extra ladekastje nodig heeft en dus wordt er opnieuw een lijstje gemaakt met wat er morgen nog gehaald moet worden. Hier komen dan naast het kastje en wat gereedschap, ook een magneetbord, plant en schemerlamp op te staan om de kamer net iets meer aan te kleden en gezelliger te maken. Ook besluiten we om het schoenenrekje dat we gekocht hebben niet op te zetten (omdat dat teveel plek in beslag neemt) en terug te brengen en te vervangen door een schoenenflat.
Als Roel terug komt van zijn wandeling over de campus is niet het eerste wat hij zegt “Goh dames wat hebben jullie dat goed en mooi gedaan”. Nee, dan horen we eerst “was ik nog maar eens 18 en kreeg ik deze kans, dan wist ik het wel”. Om vervolgens toch te zien dat we goed zijn bezig geweest en dit ook zegt “het ziet er al mooi en gezellig uit het kamertje”.
Inmiddels is de was en daarmee ook het beddengoed droog. We maken het bed nog mooi op en dan is het goed geweest voor vandaag. Het is ondertussen 20.00u (l.t.) en de kamer van ons meisje er echt al leuk en gezellig uit. Het harde werken van vandaag is zichtbaar geworden en het geeft ons direct een ander gevoel dan gisteren en vanmorgen. Zag ons meisje het toen nog even niet zitten, nu is ze tevreden. “Ik ben echt heel blij met mijn kamer en hoe we het hebben ingericht. Ik vind het heel gezellig en ben blij dat jullie me zo goed geholpen hebben. Vanmorgen zag ik het even niet zitten maar ben nu heel tevreden, dankjewel. Heel graag gedaan lieverd, voor mama en papa is het ook belangrijk dat jij je hier goed voelt”.
Moe maar voldaan rijden we terug naar ons hotel. Ylva springt meteen onder de douche en Roel en ik maken nog een wandeling naar Falls Park. Even afschakelen, even proberen het hoofd leeg te maken en onze emoties met elkaar te delen. Het is allemaal heel mooi wat ons meisje mag en kan gaan doen, we voelen wel dat ze hier in een goede, mooie en warme omgeving zit, maar het is en blijft aan de andere kant van de wereld.
Terug op de kamer nemen we zelf nog een doucheke en terwijl ons meisje al in dromenland ligt, drinken wij nog een kopje thee, overlopen nog een keer de dag en ploffen daarna in bed in de hoop dat we vannacht beter slapen dan gisteren.
Welterusten en slaap wel …
Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2014-07-27 04:55:49
[totalVisitorCount] => 77151
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 185
[author] => De Maïskolfjes
[cityName] => Sioux Falls
[travelId] => 530695
[travelTitle] => The Start of a new Adventure ...
[travelTitleSlugified] => the-start-of-a-new-adventure
[dateDepart] => 2025-08-09
[dateReturn] => 2025-09-02
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/757_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/697_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => het-nieuwe-thuis-krijgt-langzaam-vorm
)
)
)
[_currentPageNumber:protected] => 3
[_filter:protected] =>
[_itemCountPerPage:protected] => 15
[_pageCount:protected] => 4
[_pageRange:protected] => 10
[_pages:protected] => stdClass Object
(
[pageCount] => 4
[itemCountPerPage] => 15
[first] => 1
[current] => 3
[last] => 4
[previous] => 2
[next] => 4
[pagesInRange] => Array
(
[1] => 1
[2] => 2
[3] => 3
[4] => 4
)
[firstPageInRange] => 1
[lastPageInRange] => 4
[currentItemCount] => 15
[totalItemCount] => 60
[firstItemNumber] => 31
[lastItemNumber] => 45
)
[_view:protected] =>
)
[breadcrumb] =>
>
Reisverslagen
[styleSheet] => https://cdn.easyapps.nl/578/css/style.css
)
Chamberlain - Verenigde Staten 
