Met de auto op reis gaan blijft één van de fijnste manieren om vrijheid te voelen. Je bepaalt zelf je tempo, je route en je stops. Geen wachtrijen, geen bagagelimieten, geen vaste schema’s. Maar die vrijheid werkt alleen echt als je je reis goed aanpakt. Zonder voorbereiding wordt een roadtrip al snel vermoeiend in plaats van ontspannend. Met de juiste mindset en een paar slimme keuzes maak je van elke rit een onvergetelijke ervaring.
Begin met een realistische planning
Veel stress ontstaat al vóór vertrek. Te veel kilometers per dag, te weinig rustmomenten en te hoge verwachtingen.
Probeer je reisdagen niet voller te proppen dan nodig. Vier tot zes uur rijden per dag is voor de meeste mensen meer dan genoeg. Zo hou je tijd over om onderweg te stoppen, iets te eten, een wandeling te maken of gewoon even niets te doen.
Plan je grote lijnen, maar laat ruimte voor spontaniteit. Soms is het net die onverwachte afslag die je bij het mooiste uitzicht brengt.
Comfort is belangrijker dan snelheid
Op lange ritten merk je snel wat echt telt: een goede zithouding, weinig rijgeluid en een stabiel gevoel op de weg. Niet hoe snel je gaat, maar hoe ontspannen je aankomt.
Daarom kiezen sommige reizigers bewust voor een tweedehands Audi. Niet om indruk te maken, maar omdat die bekendstaan om hun rustige rijervaring en degelijke afwerking. Zeker op lange snelwegtrajecten kan dat het verschil maken tussen uitgeput aankomen of fris uitstappen.
Elektrisch reizen
Elektrisch rijden op vakantie klinkt voor sommigen nog spannend, maar in de praktijk valt het goed mee.
Met een tweedehands elektrische auto rijd je stil, soepel en zonder schakelmomenten. Je pauzes worden automatisch rustmomenten: even stoppen om te laden, iets drinken, benen strekken. Dat natuurlijke ritme zorgt ervoor dat je minder gehaast bent en meer in het moment zit.
Bovendien ontdek je onderweg vaak leuke plekken bij laadstations: parkjes, cafés, kleine dorpen waar je anders gewoon voorbij zou rijden.
Check je auto voor vertrek
Een korte controle kan veel ellende voorkomen: – Bandenspanning – Olie en koelvloeistof – Ruitensproeiervloeistof – Verlichting – Remmen
Het kost je tien minuten en kan uren stress besparen.
Een goede auto maakt het verschil
Wie nog op zoek is naar een betrouwbare auto, vindt vandaag veel opties online. Zo is Touring CarSelect een platform waar je rustig kunt kijken naar recente tweedehandswagens met garantie, zonder de typische showroomdruk. Dat is handig als je zonder zorgen wil vertrekken.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => praktische-tips-voor-een-ontspannen-autoreis
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/137/137_1.jpg
)
[1] => stdClass Object
(
[newsId] => 135
[date] => 2026-01-28
[title] => Van droom naar bezit: hoe je verantwoord een boot of tweede huis koopt
[text] =>
Stel: je bent al jaren fan van reizen, van vrijheid op het water of de geur van dennen in een bos en je overweegt om een boot of vakantiehuis te kopen. Het klinkt als de ultieme droom: een eigen stekkie voor weekends en vakanties, zonder telkens iets te huren of in een druk hotel te zitten. Maar voordat je die stap zet, is het slim om eerst goed na te denken.
Waarom een eigen boot of vakantiehuis aantrekkelijk is
Een eigen boot of vakantiehuis heeft veel aantrekkingskracht: het is jouw eigen plek om tot rust te komen, weg van dagelijkse beslommeringen. Je bepaalt zelf wanneer je gaat, met wie, en hoe lang je blijft. Voor veel reizigers voelt het als een rustpunt.
Tegelijkertijd is bezit geen vanzelfsprekendheid: het brengt verplichtingen en kosten mee die je niet moet onderschatten. Een vakantiehuis of boot is geen hotel of huurwoning. Je bent verantwoordelijk voor onderhoud, stalling, verzekering en alle bijkomende lasten. Denk bijvoorbeeld aan onvoorziene uitgaven voor reparaties, extra kosten bij verhuur of seizoensgebonden beperkingen die het gebruik beïnvloeden.
Waar je vooraf op moet letten
Locatie en gebruiksfrequentie
Of je nu kiest voor een boot of vakantiehuis: de locatie bepaalt veel. Hoe ver is het van je ‘thuis’? Hoe vaak ga je echt? Als je slechts één of twee weekenden per jaar kunt gaan, is het de vraag of de investering de moeite waard is.
De meeste experts raden aan om vóór aankoop te huren of te logeren op een vergelijkbare plek, om te ervaren of het écht bij je past.
Bij een vakantiehuis moet je ook uitzoeken wat de lokale regels zijn. In Nederland is permanente bewoning van een recreatiewoning bijvoorbeeld niet altijd toegestaan.
Ook kan de omgeving of het seizoen invloed hebben op het gebruiksgemak. Bij een boot spelen zaken als vaargebied, ligplaatsen en bereikbaarheid een rol.
Aankoopkosten en terugkerende lasten
De koopprijs is vaak nog maar het begin. Denk aan overdrachtsbelasting, notariskosten en soms advieskosten. Daarna komen de vaste lasten: energie, belastingen, verzekeringen, onderhoud en eventuele park- of ligplaatskosten.
Bij een boot moet je bijvoorbeeld rekenen op:
Winterstalling en antifouling
Periodiek motoronderhoud en keuring
Brandstof, waterkaarten, havengelden
Een recreatiewoning vraagt om structureel onderhoud van zowel binnen- als buitenzijde, denk aan schilderwerk, dakonderhoud, cv-installaties of tuinbeheer. Vergeet ook niet de kosten voor schoonmaak bij verhuur of een lokale beheerder.
Kostenvoorbeeld
Reken voor een bescheiden vakantiewoning op €3.000–€6.000 vaste lasten per jaar. Voor een middelgrote boot al snel €2.500–€4.000, afhankelijk van gebruik en stalling.
Wat past beter bij jou: boot of vakantiehuis?
Een boot biedt ultieme flexibiliteit. Je kunt meerdere locaties aandoen, je ‘verplaatst’ je vakantieplek als het ware. Dat is perfect voor mensen die houden van avontuur op het water en zich makkelijk kunnen aanpassen. Tegelijkertijd vraagt een boot intensief onderhoud, en zijn de jaarlijkse kosten vaak hoger dan verwacht. Zeker als je er niet zelf veel aan doet.
Een vakantiehuis is stabieler qua investering. Je kiest voor een vaste plek die je naar eigen smaak kunt inrichten en verbeteren. Bovendien kun je het huis mogelijk (deels) verhuren als je er zelf niet bent. De keerzijde: minder mobiliteit, en ook hier zijn er terugkerende kosten die vaak onderschat worden.
Let op: De waardeontwikkeling van een vakantiehuis kan aantrekkelijk zijn, maar dit is sterk afhankelijk van locatie, onderhoud en regelgeving.
Een slimme investering bescherm je met een goede verzekering
Welke keuze je ook maakt, je koopt geen luxeproduct maar een bezit met waarde. En waarde vraagt om bescherming. Het risico op schade door brand, storm, inbraak of ongelukjes is niet te vermijden maar je kunt je er wel goed tegen wapenen.
Daarom is het verstandig om je vanaf het begin goed te laten adviseren over passende verzekeringen. Eerdmans is verzekeringsspecialist voor recreatie die precies weet wat belangrijk is bij het verzekeren van een boot of vakantiehuis. Denk aan dekking voor schade, aansprakelijkheid, inboedel of milieuschade.
Wat als je droom verandert?
Een boot of vakantiehuis koop je vaak met het idee om er jarenlang van te genieten. Maar levens veranderen. Misschien gebruik je het minder dan gedacht, wil je overstappen op een ander type vaartuig of woning, of komt er een moment dat je de investering liever liquide maakt. Dan is het goed om een plan B te hebben.
Restwaarde en marktvraag: Boten schrijven doorgaans sneller af dan recreatiewoningen. Een goed onderhouden huis op een gewilde locatie kan zijn waarde behouden of zelfs stijgen, zeker bij schaarste.
Verkoopproces: Bij een vakantiehuis moet je denken aan een verkoopmakelaar, juridische afhandeling (zeker in het buitenland), en eventueel het afkopen van erfpacht of parkcontracten. Voor een boot: registratie, keuring en mogelijk btw-status.
Verhuren als tussenstap: Als verkoop nog geen optie is, kun je overwegen om (tijdelijk) te verhuren om kosten te dekken. Let dan wel op extra regels, vergunningen en verzekeringseisen.
Tip: Bepaal bij aankoop al wat je ideale gebruikstermijn is. Zo kun je tijdig inspelen op veranderingen en voorkom je dat het bezit een last wordt.
Maak van jouw droom een doordacht plan
Een eigen boot of vakantiehuis kopen is fantastisch. Het kan jouw reislust en behoefte aan vrijheid vervullen. Maar de droom wordt pas echt duurzaam als je realistisch bent over kosten, tijd, onderhoud en verzekeringen.
Neem de tijd om te rekenen, plannen en vergelijken. Kijk of de investering bij je levensstijl past, en maak gebruik van de juiste expertise. Zo wordt je vakantiedroom geen zorgenpost, maar een plek waar je jaar na jaar van kunt genieten.
Reizen staat voor vrijheid. Geen vaste routine, geen agenda, alleen jij en de weg die zich ontvouwt. Toch weet elke reiziger dat echte vrijheid niet ontstaat uit chaos, maar uit overzicht. Wanneer je weet waar je bent, wat je nodig hebt en hoe je keuzes maakt, wordt reizen pas echt zorgeloos. Dat geldt voor alles onderweg: je route, je bagage, je geld en zelfs de manier waarop je met technologie omgaat. In een wereld waarin innovatie snel vooruitgaat draait vrijheid steeds meer om inzicht.
De voorbereiding als fundament
Spontaan reizen klinkt romantisch, maar zelfs de meest vrije avonturier plant bewust. Een goede voorbereiding betekent niet dat je alles vastlegt, maar dat je ruimte creëert voor improvisatie. Door inzicht te hebben in je budget, je documenten en je route, kun je met vertrouwen loslaten. Overzicht is geen beperking, maar een hulpmiddel. Het maakt dat je keuzes kunt maken zonder stress, omdat je weet wat je achterlaat en waar je naartoe wilt.
Rust in plaats van controle
Overzicht geeft rust. Niet omdat alles voorspelbaar wordt, maar omdat je beter weet hoe je kunt omgaan met het onverwachte. Een gemiste trein, een omweg of een vertraging voelt minder zwaar als je grip houdt op het geheel.
Digitale vrijheid onderweg
Reizen anno nu is digitaal. Van tickets tot navigatie, van reserveringen tot communicatie: bijna alles gebeurt online. Dat brengt gemak, maar ook verantwoordelijkheid. De moderne reiziger kiest bewust hoe hij technologie gebruikt. Digitale innovaties laten zien hoe transparantie en flexibiliteit hand in hand kunnen gaan. Ze helpen ons niet om méér vast te leggen, maar om slimmer te plannen.
Balans tussen plannen en genieten
De kunst van reizen is weten wanneer je moet plannen en wanneer je moet loslaten. Te veel voorbereiding kan spontaniteit doden, maar te weinig overzicht zorgt voor onrust. De balans ligt ergens in het midden. Door vooraf te bedenken wat belangrijk is, of dat nu je budget, vervoer of gezondheid is, maak je ruimte om onderweg te genieten.
Een reis zonder zorgen is een reis met aandacht
Vrijheid is niet hetzelfde als impulsiviteit. Wie met aandacht reist, ziet meer, voelt meer en beleeft meer. Overzicht helpt om dat bewustzijn vast te houden, ook in een wereld vol prikkels en keuzes.
Slim omgaan met middelen
Wie reist, weet dat geld niet alleen een praktisch hulpmiddel is, maar ook invloed heeft op rust en vrijheid. Een overzicht van wat je hebt en wat je uitgeeft voorkomt onnodige stress. Door bewust te kiezen hoe je je middelen beheert, digitaal of contant, houd je de regie. Ook nieuwe vormen van technologie, zoals ethereum, maken het makkelijker om inzicht te krijgen in waarde, transacties en mogelijkheden, waar ter wereld je ook bent.
Vrijheid is weten wat genoeg is
Een van de mooiste lessen van reizen is leren wat je écht nodig hebt. Vaak blijkt dat veel minder te zijn dan je denkt. Overzicht helpt om dat te ontdekken. Niet alleen in spullen, maar ook in keuzes. Wanneer je weet wat belangrijk is, kun je de rest loslaten. Dat geldt voor bagage, maar ook voor verwachtingen.
Inzicht als kompas
Inzicht vervangt geen avontuur, maar maakt het dieper. Het helpt je bewuster te reizen en beter te begrijpen wat je onderweg zoekt. Of het nu gaat om een lange roadtrip, een wereldreis of een weekend in eigen land: inzicht is je kompas. Het laat zien waar je vandaan komt, waar je nu bent en waar je naartoe wilt.
Vrijheid door bewust leven
Vrijheid onderweg is meer dan bewegen, het is leven met intentie. Wie bewust reist, kiest niet voor het drukste schema, maar voor het rijkste moment. Overzicht maakt dat mogelijk. In een tijd waarin reizen, technologie en financiën steeds meer met elkaar verweven zijn, wordt inzicht de sleutel tot rust. Ethereum is daar een mooi symbool van: een systeem dat draait om transparantie en autonomie, net als reizen zelf. Want echte vrijheid is niet weglopen van structuur, maar het bewust kiezen van richting.
Ik vertrek uit Chachoengsao (wie weet hoe je dat uitspreekt?) om verder te reizen richting Thao Lan National Park, waar een paar heel mooie plekken moeten zijn. Aan Goegel Meps zeg ik dat ik snelwegen en tolwegen wil vermijden. Dat levert namelijk leukere routes en uitzichten op en ik heb toch alle tijd, zo zonder programma. Je rijdt door dorpjes en langs kleinere wegen, waar tot mijn verbazing nog steeds mensen met hun kraampje met groenten of fruit langs de weg zitten. Ik ontwaar een groot tempelcomplex en vind de inrit. Er zijn nogal wat tempels, een heel grote, eentje met de current Buddha op lotusblad en eentje met een heilige olifant. Die laatste maakt de uitdaging "Je mag nu zeker niet aan een roze olifant denken" wel heel lastig. Ik ga naar binnen bij de kleinere tempel met het lotusblad. Veel goud en gekleurd en spiegelend glas, zoals zo vaak in dit land. Ik hou er wel van. Als ik boven buiten sta zie ik donkere wolken aankomen. Het uitzicht op de grote tempel is hier wel mooier. Het duurt niet lang of de bui breekt los. Dan gaat hier ook echt de kraan open! Ik vlucht naar binnen en naar een afdak aan de overkant. Onder dat afdak kan ik een heel eind droog lopen tot aan een eettentje. Tijdens die bui heb ik alle gelegenheid voor een ontbijtje. Een lekkere zoute noedelsoep met ballen en stukjes rundvlees. Dat is een mooie manier om de bui uit te zitten. Na het eten (1,25 euro) is het weer droog. Ik wandel richting roze olifant. Het dier is echt gigantisch, daar kan geen porceleinkast tegenop. Langs een grote vijver, waar uiteraard weer vissen worden gevoerd, wandel ik naar de grote tempel. Daar zijn veel mensen bezig met het opscheppen van water van de vloer, het gebouw is kennelijk zo lek als een mandje. Ik loop er op mijn sokken, dus ik ga niet te ver naar binnen. De reis gaat verder over meestal heel behoorlijke wegen. Ik stop bij een marktje om rond te kijken, dat doe ik tenslotte bijna nooit ... Ik koop een kilo mandarijnen en een kilo kleine mango's, samen 2 euro, Ze komen vers van de boom. "Onze" mandarijnen zijn vaak mooi oranje geverfd, deze niet. Ze smaken er niet minder om. Langs de weg zie ik veel boomkwekerijen waar de kluiten gewoon ingepakt bovengronds staan. O ja, verkeerslichten hebben hier bij rood altijd een teller die de laatste 10 seconden aangeeft, bij groen een teller die aangeeft hoe lang het licht nog groen blijft. Niemand hier geeft wat extra gas om de laatste seconden nog te halen, dat zou in Nederland anders zijn! En verdorie, alweer een hoop gezellige marktkraampjes. Ik ben gewoon een sucker voor de geuren en kleuren. Dus ... maar weer gestopt. Zo kom je nergens, o jawel, op de markt. Kijk maar gewoon lekker de plaatjes. Uiteindelijk ga ik weer eens een hotel zoeken, het wordt Chang Roi Resort. Ik boek het online voor 24 euro, ik kies niet de goedkoopste kamer, maar een soort upgrade. Het blijkt een bijzonder gebouw waarbij de kamers met een glazen schuifdeur aan de hal grenzen. Gelukkig kan er wel een gordijn voor! De schoenen moeten buiten blijven, ik krijg slippers van het huis. De kamer is in zijn gekkigheid wel grappig, gelukkig is er wifi. In het boekingsoverzicht stond: wifi in de openbare ruimtes, maar dat blijkt dus mee te vallen. Ik richt het boeltje een beetje in, zet de airco op Full Blast en ga buiten verkennen. Een straatje verderop zit een 7-11 supermarkt waar ze wel chocoladedrank hebben, maar geen biertje. Dat verkopen ze daar gewoon niet. Ernaast staat een soort kraampje waar wordt gekookt. De dametjes spreken geen Engels en hebben geen menukaart. Als eentje wijst naar noedels en wat reepjes rundvlees zeg ik: GO [e-1f604] en ze gaan aan de slag. Ik krijg uiteindelijk ongeveer hetzelfde als bij mijn ontbijt, nu ook weer lekker. Ik mag nu 70B afrekenen, 1,75 euro. Ik koop een biertje bij de hotel-manager-dame en verdwijn uit zicht. Wat sociale zaken en het schrijven van dit verhaal. Het was vandaag overigens 35 graden, drukkend warm. De stappenteller zegt 6.500. Tot morgen weer!
Goedemiddag.We zitten nu aan de koffie in Kenya Bay na een lange reis.Gistermorgen om 11u zou taxi Din ons komen ophalen.We stonden buiten met de koffers.We kregen een telefoontje van hem en hij vroeg waar we stonden.Peter zei in Wijlre.Hij schrok want hij was naar Dusseldorf gereden.Hij schakelde snel zijn zoon in en na een kwartiertje was hij er.Deze bracht ons naar Dusseldorf.Daar checkten we de 6 koffers in bij German Airways.Om half 3 vlogen we naar Schiphol.Daar moesten we tot half 8 wachten bij Kenya Airways.We vlogen naar Nairobi.Vanmorgen om 6uur landden we er.De 6 koffers van de band gepakt en op 2 karren gelegd.Daarna door de scan.Dit deed een douanier en deed maar 1.Het was hem te zwaar.Daarna liepen we de autoweg en plein over naar Gate 1 .Daar werden de koffers opnieuw gescand en brachten ze naar de incheckbalie.Om 8uur vertrok het vliegtuig naar Mombasa.We landden om 9 uur en haalden de koffers op.We gingen naar buiten met 2 karren.Daar stond de taxichauffeur al te zwaaien.Gabriel had hem gisteren gebeld.Hij bracht ons naar Kolewa.Daar werden de koffers in de winkel gezet.Gabriel,Jemima,Mariella,Peter en Anna brachten ons terug naar Kenya Bay.Onderweg gingen we bij de Quickmarkt een ijsje kopen.We kochten ook nog brood,groente en aardappels.In Kenya Bay aangekomen gingen we inchecken.We kregen kamer 151.Daarna douchen en alles inruimen.Nu relaxen.Groetjes Peter en Annemie.
Na een heerlijke tijd gaan we nu toch echt weer naar huis..
Het blijft voor ons bijzonder om op koh phangan te zijn. Echt paradijs.
Met de voeten in het zand lekker eten bij een thai restaurant, de mensen hier, de massage we zullen het missen.
We hebben in een bubbel geleefd…
Het leven zal hier door gaan…
De maan laat zich steeds meer zien, en gaat van een sikkel naar een volle heldere maan. De vissers gaan nu met hun boten met groene lampen zoeken naar inktvis en garnalen..
Noei, mijn massage vrouwke heeft hopelijk goede zaken gedaan en kan een paar extra ondertanden aanschaffen .
Ik zal haar missen.
Van de week zijn we nog naar een olifantenopvang geweest op het eiland. Het is een groot verschil met een park in het noorden van Thailand waar er meer ruimte is en rivieren zijn voor deze lieve reuzen. Toch was het leuk om weer medicijn ballen te maken en ze in de ogen te kijken. De olifant die twee weken geleden bevrijd is uit Pattaya waar ze toeristen moest dragen op haar rug, had maar een oog. Het andere oog was door iemand geraakt met een katapult. Dierenbul. Zo zielig ze ziet er niets meer door en toch blijft ze vriendelijk naar de mensen. Een andere olifant werd apart gehouden want die is wel agressief geworden. Niet zo gek als je met een brandende pook op je achterste word mishandeld.
Gisteren hebben we afscheid genomen van onze vrienden en hebben heerlijk gegeten bij Luna in de andere baai, hier vlakbij
Op dit moment zijn we op koh Samui waarvan we morgen zullen vliegen richting Bangkok en dan direct door naar Amsterdam.
Het is ook wel fijn om naar huis te gaan naar de lente en dierbaren om ons heen.
Mams is er niet meer, ze reist nu mee in mijn hart…
Gisteren aangekomen in MBeya een stad in Tanzania dicht bij de grens met Malawi. We hebben 7 dagen op rij gefietst.
Normaal hebben we al eerder een rustdag maar behalve een aantal dorpen was er geen stad om een rustdag te plannen. De eerste twee dagen en gisteren over goed asfalt met veel hoogtemeters, tot ruim 2000 m, de andere vier dagen over keien, zand, leem en soms blubber gefietst maar gelukkig wel wat vlakker.
Op het asfalt zijn we twee dagen zo'n beetje van de fiets gespoeld door een aantal mega zware buien. Verder ging het meest regenen na aankomst en s'nachts. Doordat het makkelijk regent is alles supergroen. Er wordt vooral veel suikermais maar ook tabak, uien en allerlei soorten groente en fruit geteeld. We hebben ook door vrijwel ongerepte bossen gereden. Door de hoge luchtvochtigheid is het soms netaan te doen om je spullen te wassen maar vooral om het droog te krijgen.
Heel veel zon hebben we niet maar als die schijnt is alles in een uur droog. Omdat dit zo'n afgelegen plek is zonder grote nationale parken komen er hier vrijwel nooit toeristen, nu zijn wij de bezienswaardigheid.
We hebben drie keer op het voetbal veld van een school gekampeerd, ons terrein was met linten afgezet waarachter de kinderen moesten blijven. De douche en wc tenten werden opgezet en dan moest je met 10 liter jezelf en je kleren zien te wassen. Dan is het hotel waar ik nu zit wel heel erg luxe..
Voordat we vertrokken hadden we drie rustdagen in Arusha. Hiervandaan vertrekken zeer veel toeristen om de nationale parken te bezoeken of de Kilimanjaro te beklimmen. Er zijn dan ook meer dan1600 reisbureautjes en het wemelt van de safari jeeps. Zelf ben ik een dag op safari geweest in een wildpark, Tarangire, op 1.5u rijden, Mooie natuur en best veel wild gezien. Ook de drukte viel me reuze mee.
Het verkeer in Arusha is er als overal in Afrika chaotisch, zeer veel auto's, tuktuks en motoren die zich door de stad wurmen. Als fietser moet je enorm opletten want ze komen van alle kanten en hebben meestal weinig respect voor je.
Morgen worden we dan ook eerst met een bus naar de rand vd stad gebracht omdat fietsen eigenlijk te gevaarlijk is.
Nu slechts drie fietsdagen tot de volgende rustdag. Groeten aan iedereen vanuit donker Afrika. Echt genieten hier
Om 8 uur zit iedereen weer in de bus. Wat zijn we een voorbeeldig groepje! We rijden langs het grootste meer van Costa Rica: een stuwmeer dat voor waterkracht gebruikt wordt, waarna het water naar de Pacifische kant gaat voor irrigatie. Het is de droge kant en er wordt vee gefokt en o.a. rijst verbouwd op natte akkers. Het is een bochtige weg en een aantal hebben last van wagenziekte. Bij een stop op een prachtig uitzichtpunt komt iedereen weer bij en gaat de rit over minder bochtige wegen verder. We maken een stop bij een supermarkt om iets voor de lunch in te slaan. Dan een stop bij een prachtige waterval waar we picknicken en lekker gaan dobberen. De temperatuur is aan deze kant van de berg veel hoger en een blauwe lucht. We hebben de regen achter ons gelaten. Nog een stop bij een mega winkelcentrum met een heerlijke ijssalon en om 3 uur komen we op het prachtige park: lieflijke huisjes in een bosrijke omgeving, zwembad, spa, 2 restaurantjes, een rivier waar in gezwommen kan worden en vele vogelgeluiden. Eerst een paar shirtjes wassen en lekker buiten hangen, kopje koffie, verslag schrijven en dan naar het zwembad. Vanavond samen om half 7 dineren. Morgen gaan we naar een verborgen waterval.
We hadden ‘s ochtends gekozen voor een wandeling door het park Mistico, met z’n vele hangbruggen. Met Claudia deden we de lange route. Helaas was het voor Ilse te steil en kreeg ze last van haar knieën. Met z’n 5-en gingen we verder door het park en Ilse werd met een rolstoel en Range Rover opgehaald samen met Claudia en we zagen ze weer terug bij de uitgang. We hebben prachtige planten en watervallen gezien, ook de hangbruggen waren imposant, veel dieren hebben we niet gezien, behalve (weer) de zeer giftige lanspuntslang die wederom op 0.5-1 meter afstand van het pad opgekruld lag. De Arenalvulkaan kwam langzaam uit de wolken tevoorschijn. Alleen de top bleef in de wolken. We hebben ons met z’n 6-en laten afzetten in het dorp en bij de bakker puddingbroodjes (of zo) gehaald en in het centrale park opgegeten. Yvonne ging 6 chocolaatjes kopen bij de chocolaspeciaalzaak: $26! Maar ze waren erg lekker. Het was nog 700 meter naar het hotel wandelen en we hebben de middag bij het zwembad doorgebracht.
’s Avonds hebben we de nachtwandeling gedaan (18:00-19:30), om 17:30 wordt het duister en om 18:00 is het donker. We hebben veel padden, veel fel gekleurde kikkers en twee wandelende takken gezien, naast de nodige insecten, en natuurlijk ook weer een lanspuntslang. Ook lag er in het water verscholen een pantser schildpad. Hij heeft zo’n sterke kaak dat hij een vinger kan afbijten en grotere exemplaren kunnen zelfs een hand afbijten. De gids vertelde dat de nabije vulkaan Arenal circa 7000 jaar oud is. Ergens tussen 1450 en 1550 is bij een eruptie krater A ontstaan. Pas in 1961 kwam hij weer tot leven en vormde zijwaarts krater “B”. Daarna kwam er een krater tussen A en B, nl. C die heel krater B liet verdwijnen en een heel groot deel van krater A ook. Tot 2018 is hij actief geweest (giftige dampen), maar nu is hij niet meer actief. Volgens de gids kan van het materiaal van de vulkaan een brede weg gemaakt worden die een paar keer om de hel aarde past. Costa Rica wordt per jaar 1 mm tot 3 cm hoger en per maand zijn er meer dan 100 aardbevingen, echter de meeste zijn niet waarneembaar. We hebben daarna in La Fortuna heerlijk gegeten. Morgen steken we over naar de Pacifische kant, schijnt zeer bochtig te worden, we moeten over de bergen naar de andere kant.
25 februari 2026 Puerto Viejo de Sarapiqui – La Fortuna
Vandaag 8:00 met klein groepje in de regen naar een vlindertuin. De eigenaar is begonnen op 20X20 meter grasvlakte en het gebied is uitgegroeid tot 4 hectare. Het is een compleet oerwoud geworden, wel heeft hij een aantal bomen en struiken gepland die vlinders aantrekken. De poppen worden over de hele wereld verstuurd. Bij een overdekte veranda krijgen we koffie en sapjes met iets lekkers aangeboden, echter alle belangstelling gaat uit naar de voederplek, 4-5 meter van de veranda af. Er liggen fruit en als we er even zijn worden twee kokosnoten ververst. Vogels met de mooiste kleuren vliegen aan en af. Ook komen twee eekhoorntjes, die vooral in de kokosnoten geïnteresseerd zijn. We gaan als het iets droger wordt met de gids (100% inheems) door de paden het terrein verkennen. Bij een bananenboom is een blad enigszins dicht gevouwen. Als we heel voorzichtig naderbij komen, zonder de omringende takken aan te raken zien we onder het blad een groepje witte vleermuisjes (heel klein 5-6 cm, tentvleermuisjes, net gremlins). Omdat ze met de poten in het blad vasthaken, is het blad net als een dak gevouwen en hangen ze droog. We zagen netten rond takken waar vlinders inzaten en bij een grote overkapte vlindertuin gooide de gids twee keer een vlinder in de lucht die door twee vogels meteen uit de lucht werden geschept en werden opgepeuzeld. Deze roodstaartglans vogels aten alleen vlinders en trokken eerst de vleugels er af. In de grote vlindertuin zagen we diverse vlinders, ook de prachtige grote blauwe vlinders, die als ze de vleugels dichtgevouwen hebben lijken op een bruin Perzischtapijt. In een kastje hingen diverse poppen van de verschillende vlinders. Een vlinder in de vlinder periode leeft maar 1 maand, daarin moet hij/zij zich dus voortplanten. Om 11:00 waren we terug bij het hotel om de rest van de groep op te halen en naar La Fortuna te gaan. Dit is de laatste plaats aan de Caribische kant. Costa Rica is pas laat ontstaan door het schuiven van de aardplaten. Door de vulkanen is het land in tweeën gedeeld en zijn er ook naast de vele microklimaten twee hoofdklimaten: de Caribische (natte periode en minder natte periode 3000-4000 mm/jaar) en de Pacific (natte en droge periode 250-750 mm/jaar). We lunchen onderweg bij een restaurantje aan een rivier met een hele smalle brug waar veel vrachtverkeer over dendert. Er is een loopbrug naast en in de bomen stikt het van de leguanen. Op een buis naast de loopbrug lag een grote oranje (mannetje) leguaan. Daarna naar het hotel. We krijgen allemaal een huisje en het ziet er prachtig uit. Mooi zwembad alleen geen internet bij de huisjes, wel bij het restaurant. Later in de middag zijn we met de bus naar de natuurlijke warmwater baden gegaan, het varieerde van koud tot zeer warm (37°C). Het was heerlijk, we sloten de dag af met een diner bij de warmwaterbaden.
Ik heb besloten dat ik een beetje klaar ben met Pattaya. Het is me nu even te druk, te warm en te toeristisch. Ik ga dus niets verlengen, ik ga gewoon op pad. Geen idee waarheen, maar ik ga weg. Ik zoek naar huurauto's en vind er uiteindelijk een bij Budget, die ik in Pattaya kan ophalen en op het vliegveld weer kan inleveren. Van Gilles (Greenwood) heb ik een aantal suggesties gekregen en ik besluit richting provincie Lopburi te gaan. Hier moet veel ouds van de Khmer te vinden zijn, ik vind het prima. Allereerst even uitchecken en de bagage in de hal neerzetten. Dan ga ik de brommer inleveren. De Britse eigenaar is toevallig aanwezig en ik heb een babbeltje met hem over wat mij niet echt beviel aan deze brommer. Hij neemt het mee richting monteurs. Ik wandel terug naar het hotel, koop onderweg nog een stout beeldje en bestel in de lobby een Grab om mij naar het kantoortje van Budget te brengen. De eerste chauffeur is er bijna als hij de rit cancelt. Grab probeert dan een andere chauffeur te vinden, maar daar gebeurde niet veel mee. Ik cancel dus mijn hele aanvraag en maak een nieuwe aan, met een auto één klasse hoger. Dat werkt prima en binnen 15 minuten staat er een dame voor de deur met een hybride MG. We laden in en onderweg babbelt ze gezellig over auto's en dat ze zo bang is om zelf motorbike te rijden. Ik geef haar groot gelijk, ze ziet natuurlijk elke dag welke idiote bewegingen die maken. Ze zet me af bij Budget en vertrekt weer. Deze soort leuke chauffeurs krijgen van mij altijd extra sterren in de beoordeling. Omdat ik de auto heb geboekt via een platform en niet via Budget zelf, duurt het even voordat alles rond is. De geboekte Honda Civic is niet aanwezig, ik krijg voor dezelfde prijs een upgrade naar een Accord. We doen papierwerk en maken een schadeverslag op. Samen proberen we mijn telefoon aan de auto te koppelen (Carplay) maar dat lukt niet echt. Inladen en wegwezen. Het is een sjieke wagen en hij rijdt heerlijk. Alleen dat mijn telefoon op de middenconsole ligt, dat stoort me. Ik maak een "ontbijt"stop rond 14.00, het wordt tijd. Een heerlijk Pad Thai Kai wordt mijn deel. Op een marktje waar ik even stop (heerlijke voedselfoto's) vind ik geen oplossing voor de telefoon. Ik spot even later in een dorpje een telefoonwinkel waar ze een houder hebben voor aan de voorruit. Goed geregeld, nu kan ik onderweg videobellen en iemand visueel laten meerijden. In een file heb ik alle tijd om de vorige gekoppelde telefoons te verwijderen uit Appleplay en Carplay. De mijne is dan zo gekoppeld, nu kan ik ook navigeren via het scherm in de auto. Ik ben nog niet erg opgeschoten, zo'n 140 km, maar ik ben moe van alle gedoe. Het begint ook al een beetje te schemeren. Ik stop langs de kant van de weg en goegel naar een hotel. Ik boek het online in de auto, hoe ingewikkeld was dat vroeger! Voor 13 euro weet ik alles. Ships, da's een paar kilometer terug, dat betekent dat ik twee U-turns moet maken. Een 20 minuten later sta ik binnen. Na kamer 404 en 504 heb ik nu kamer 503. Het is voor die prijs een heel redelijke kamer, ik kan het hier wel een nachtje uithouden. De receptiedame kent het spelletje, maar zag het nog nooit in het echie. Het wordt ook tijd om wat te eten (ja, alweer). Op de oprit van het hotel is een klein restaurantje waar ik heerlijk kip met cashewnoten eet. Singha biertje erbij, Life is Good. Nu weet je gelijk waar de naam LG van de elektronica voor staat). Er komt een man langs met van alles te koop. Ik koop versgebrande pinda's bij hem als snackje voor vanavond. Ze glimmen nog van de olie. Ik slaap aan de achterkant van het hotel, heb dus zeker geen last van de toch wel drukke weg aan de voorkant. Biertje koud, water ingeslagen, klaar voor verhaaltje tikken, borrel en plat. Hasta Mañana.
Ik ben gezegend in het leven dat ik twee weken per jaar mag gaan skiën. Eentje met het gezinnetje en een keer met de mannen. Nu ik vader ben, voelt deze vakantie des te meer als skiën met de mannen. Heelhuids thuiskomen voelde nog niet eerder zo belangrijk. Maar ook lekker genieten en uitslapen natuurlijk. Het begon op een vrijdagmiddag. Waar we normaal door de nacht heen reden en bij aankomst na een brakke nacht in de auto meteen gingen skiën, deden we het nu anders. Alex, Aron en ik waren binnen een half jaar van elkaar papa geworden, dus wat extra slaap tussendoor leek veiliger. Samen met Roy overnachtten we in het pittoreske Ulm. De volgende ochtend hadden we nog een kleine drie uur te karren. Heel de rit ging gesmeerd en de aankomst in Kappl was prima.
De wekker was om vijf uur gegaan. Prima de tijd nog om de piste op te gaan. Snel omkleden in een hok van het appartement en gaan met die banaan. Reisleider Remi arriveerde kort na ons en we liepen vlot naar de ski bus. Het sneeuwde flink die dag, dikke vlokken en harde wind. Het zou die dag uiteindelijk bijna een halve meter hebben gesneeuwd. Uitdagende condities en veel dichte liftjes. We zochten Stan op, een vriend van Remi. Toen we een blauwe afdaling namen zag ik plots een skiër de rest van mijn groepje een box geven. Vreemd, maar leuk enthousiasme. Toen we stilstonden, zag ik ineens dat Lex en Harm naast ons stonden. Twee maten van ons die vaker mee waren skiën. Remi had dit geheel achter onze rug georchestreerd. Super gezellig! Ik was meteen extra blij dat ik mijn comfortabele Skechers schoentjes in mijn rugzakje had zitten. Dat werd een comfortabele après-ski vanavond! Ik voelde kennelijk dat het in de lucht hing.
Al snel splitsten Lex, Roy en ik ons op van de ervaren groep. Dit ging niet geheel expres, want we waren ze al snel kwijt eigenlijk. Lex had na twee dagen skiën waarschijnlijk wel wat rust nodig en dat vond hij bij ons. Het was ook behoorlijk zwaar skiën. Ik realiseerde me wederom dat ik toch echt een mooi weer skiër ben. We zochten elkaar op voor de lunch en maakten in de middag ook nog redelijk wat meters. Tijdens de lunch en ook daarna kregen we allemaal een telefoon alarm dat er hoog lawinegevaar was en je alleen op de piste moest skiën. Als onderdeel van een soort deceptie waren we onderin het dal niet bij een lift beland, maar moesten nog een stukje wandelen. De lift waar we aankwamen ging zelfs dicht. De condities werden dan ook eerder slechter dan beter. Via een tunnel met Schiphol stijl loopbanden kwamen we uiteindelijk in het dorp van Ischgl. Roy en ik scoorden een ski kluisje en naar de après-ski gingen we.
Als zoutzakken zaten we erbij die middag. We hadden aardig wat van onze energie aan de berg gegeven. Maar de sfeer was prima en na wat witbiertjes konden we weer wat soepeler op onze benen staan. Alle bekende hitjes kwamen langs, van Snollebollekes tot Helikopter 117. We hielden het alleen kort, want we moesten nog inchecken in het appartement. Na de busrit konden we de auto’s uitladen en ons plekje voor de week eigen maken. Lex en Harm wachtten ondertussen geduldig, waarna we uiteten gingen met ze. Mede dankzij dat, lagen we op tijd onder de wol. Echt al rond half negen…
De volgende dag begonnen de condities op de piste niet veel beter. Het had echt enorm veel gesneeuwd de afgelopen dagen. Die sneeuw was op een dikke laag ijs gevallen, omdat het al weken niet meer gesneeuwd had maar wel dooi en vrieskoud. Er was daardoor een enorm lawine gevaar. Er waren hier en daar zelfs lawines de piste op gekomen en zelden vielen er zoveel doden. Gelukkig heb ik mijn opa ooit beloofd om nooit off piste te gaan. Het was weer een pittig dagje, hard werken. Het klaarde gelukkig wel op, maar het waren pistes gevuld met sneeuwhopen. Roy en ik gingen die ochtend verder samen op pad, waar Roy wat meer rust pakte omdat hij zich niet lekker voelde. Vanuit een liftje zagen we samen maar liefst tien pistenbully's op een rij als een colonne de piste afkwam. Daar moesten we natuurlijk achteraan. We konden buiten lunchen bij een pizzeria met Harm en Lex, die daarna hun afscheidstournee startten. We lunchten tegen de Schwarzwand aan, een muur van diverse zwarte pistes.
Uiteindelijk vond Roy het wel welletjes voor vandaag en toen ben ik met Aron wat op pad gegaan. Ik was compleet gesloopt na een paar uurtjes. Mijn knie voelde wat pijnlijk van alle belasting van de sneeuwhopen. De lift naar beneden was daarom een goede optie. Aron zocht Remi en Alex nog op in de après-ski op de berg. Toen ze beneden waren gingen we nog samen de Kuhstal in. De sfeer was nog een tikkie beter dan de dag ervoor en wij gingen er ook vol voor. Terug in het huisje maakten we een risotto. Met Roy ging het niet veel beter en de dag erna bleef hij helaas ook thuis. Op de terugweg stopte onze bus overigens nog, best wel lang. In de verte hoorden we lawineknallers. We stonden gewoon stil wegens het risico van een lawine richting het dorp.
Het was wederom een sneeuwdagje. Matig zicht, harde wind en alles wat een mooi weer skiër niet nodig acht. Gelukkig klaarde het ook deze dag wel weer op. Waar ik het meest van genoot was de Duty Free run. Een lange rode piste van Oostenrijk helemaal naar het dal van een Zwitsers skidorpje. Het leek alsof we in niemandsland beland waren. De besneeuwde bergtoppen om ons heen waren mega indrukwekkend. Stoppen voor een foto was hier geen zonde. Via een verticale lift kwamen we bij een enorme sta gondel. Onze liftgenoten draaide Levels van Avicii precies op het goede moment. We schoten over zwarte pistes die ikzelf niet perse beoordeelde als zwart. Totdat ik vanuit de lift de hellingshoek nogmaals kritisch beoordeelde. Dat was verdomme een partijtje steil.
Na de lunch ben ik finaal afgemat. Niet alleen door de berg en het weer, maar ook door mijn maten. Toen ik zei dat ik klaar was voor de dag, zouden we naar de après-ski op de berg gaan. We deden een liftje extra. Daarna nog eentje. Ik had een enkele lift, daarna easy blauwe piste en daarna een kort liftje in gedachte. We gingen van bergtop naar bergtop met dikke wind en sneeuw in ons gezicht. Over zwarte bugelpistes tot er niks van me over was. Er leek geen einde aan te komen. Als een leeg omhulsel stond ik bij de après-ski. De sfeer en muziek was het voor ons allemaal niet helemaal. Maar het was zeker lachen! Diverse Jägermeister torens werden door een zatte Nederlander in een oranje Thuisbezorgd jas omver gebeukt. Het was iets om te aanschouwen, met schaamte voor het feit dat dit soort mensen uit je vaderland komen.
De piste naar beneden was een rode bugel bende waar veel mensen op hun plaat gingen. Vanaf de zijkant van de piste waren mensen sneeuwballen aan het gooien. Het had weinig met skiën te maken, maar ik heb wel gelachen. De après-ski in het dal was matig. We vonden niet helemaal wat we zochten en gingen dus vlot naar huis. Althans, zo leek het. In het appartement was Roy nog niet de oude. Hij at wel mee, maar voelde zich nog verre van fit.
Oh joh, ik vergeet helemaal iets. De term “mom brain” is een algeheel geaccepteerd iets. “Dad brain” is wat mij betreft ook een dingetje, zo heb ik dat zelf al ervaren. Aron nam het deze skivakantie echter naar een hoger niveau. Dag 1 is hij zijn muts kwijt geraakt, deze werd gelukkig vrij snel gevonden door Remi. Vervolgens kwam hij er de tweede dag bovenop de berg achter dat hij een handschoen miste. Hij dacht zelf vergeten in de lift, maar Remi vond deze de volgende ochtend net buiten het huisje. Aron had toen namelijk wat haast toen de bus eraan kwam. Wat pijnlijker was, is dat Aron er op maandagochtend achter kwam dat hij zijn helm inclusief skibril kwijt is. Zeer waarschijnlijk laten liggen in de bus naar het huisje terug na de après-ski. De klapper was wel dat hij die ochtend ook nog eens in Ischgl na een busrit van ruim twintig minuten erachter kwam dat hij zijn skipas kwijt was. Maar hier had hij het meeste geluk. Ik had er eentje op de vloer zien liggen in de après-ski die Alex op had gepakt. De pas was nog vijf dagen geldig, dikke winst dus. Deze bleek bij nadere inspectie echter van ons favoriete vergeetmeneertje te zijn.
De vierde dag skiën leek op weinig soeps in het begin. Aron ging op een tocht om zijn helm op te halen bij de busmaatschappij, wat uitliep tot een mislukking. Alex en Remi waren ondertussen Alex zijn skischoenen aan laten passen, dus ik ging solo de berg op. Het regende in het dal, dus de dag begon helemaal als een deceptie. Er waren ook best veel hoogtemeters voor nodig om de regen in sneeuw over te zien gaan. Mooie vlokken waren het ook niet, eerder ijzel. Er waren nauwelijks liften open en de pistes lagen vol met losse sneeuw en waren niet strak geprepareerd. Toen ik de mannen gevonden had, pakten we een koffie (of heisse choco). Ondertussen gingen er gelukkig allemaal liften open.
Roy liet weten dat hij zich ondertussen een stuk beter voelde, maar we raadden hem af om nog de piste op te komen. Het was weer een pittig dagje. Ik werd in deze condities een zwarte piste afgenomen met een hellingshoek van maar liefst 70%. Dit ging me nog verbazingwekkend goed af. Ik nam de dalafdaling net wat eerder met Aron samen. Het was goed geweest zo, ik had weer een en ander getrotseerd. De après-ski lieten we die avond links liggen. Het was er ook net zo rustig als het op de piste was geweest. Qua drukte viel het deze dagen sowieso mee. Het was dan wel vakantie in Noord-Nederland, maar het zware weer zal mensen in hun huisje gehouden hebben.
De volgende dag ging onze Roy weer mee. De wind was gaan liggen, de pistes waren volle bak geprepareerd en de zon scheen als nooit tevoren. De hele dag was er letterlijk geen wolkje aan de lucht. Dit was genieten geblazen. Het einde van sommige pistes was erg ijzig, wat het zo nu en dan ook zwaar maakte. Na nogmaals de Duty Free Run gedaan te hebben naar het dal van Zwitserland, stuitten we op een obstakel. De rij voor deze lift was enorm, zonder meer de langste en traagste van de vakantie. Het zorgde er ook voor dat we de lunch ietwat uitstelden, want er moesten nog meters gemaakt worden. Die piste was overigens wel fantastisch, dus geen spijt. Tijdens de lunch lagen we te bakken in ligstoeltjes. De zon scheen enorm. Op de achtergrond was een dj harde elektronische muziek aan het knallen. Even heerlijk actief ontspannen. Ook dat is skivakantie.
De mega steile piste van eerder deze week was veranderd in een ijsmuur. Niet echt lekker om te doen nadat je balans na de lunch weer even zoek is. Roy ging goed op zijn snuffert en zijn ski ging nog een heel stuk door. De pistes verder het dal in waren ook niet gemakkelijk dus Roy en ik besloten om samen te gaan “uitskiën”. Voor we het wisten was het al vier uur, tijd voor de laatste afdaling. De après-ski die avond was een klassieker. Zonder eten zo’n zeven uur op je benen staan. De tijd vloog echt voorbij en de sfeer was erg goed! We hadden het zelfs nog gered naar een tweede après-ski tent. Met een klein restje curry en een paar zakken chips in de magen gingen we uiteindelijk rond middernacht slapen.
We waren de dag ervoor met de auto naar de lift gereden. Dat beviel goed, ook het nachtelijke ritje naar huis. Die ging vrij rap. Het plan was wel om op deze donderdag wat eerder te vertrekken. We stonden op woensdag namelijk wel even te wachten op de lift. Dat eerder vertrekken lukte helaas niet echt. Toch is na zo’n avond op dezelfde tijd vertrekken alsnog een teamprestatie denk ik. De pistes waren op mijn laatste skidag heerlijk. Wat dieper het dal in werden ze wat korrelig, maar dat was te vermijden. Aron gaf zijn dad brain nog een kleine toegift. We pakten een gondelliftje waarbij je je ski’s en board aan de zijkant van de lift hangt. Dat eerste stuk ging goed. Toen we relaxed de lift uit liepen, bedacht hij echter dat hij iets miste. “Kut, mijn board”, klonk het en Aron stoof terug naar de lift. Vlak voordat deze het afscheidshekje had gepasseerd, had Aron hem gelukkig te pakken.
De lunch die dag hadden we in een setting alsof we uit eten waren. Er was bediening, wat sjiekere tafels en een brandend zonnetje. Vanaf mijn kant had ik een prachtig uitzicht op de bergen. Dit was lekker afsluiten met de mannen. Tiroler gröstl als klassiek Oostenrijks maaltje. Vrij snel daarna gingen we door naar de aprés-ski tent op de berg. Daar wilde ik écht helemaal afsluiten. Met nog maar een klein kwartier totdat ze sloten, stonden we er met een rondje radler, mijn afscheid offer. Pompende muziek, goede sfeer, fijne zon en een prachtig uitzicht op de bergen. Voldaan deden we samen de laatste afdaling.
Terug in het huisje pakte ik snel mijn spullen in. Ik at nog even mee en stond ruim op tijd te wachten op mijn bus. Ik had namelijk al toen we de vakantie boekten, besloten om een dagje eerder terug te gaan. Lekker nog een weekendje thuis met het gezinnetje om even bij te komen van al dat vakantie geweld leek me geen overbodige luxe. Het voelde wel erg gek om de mannen achter te laten. Ik zou waarschijnlijk een fantastische après-ski avond en nog heerlijk zonnige dag skiën met ultieme pistes missen. Aan de andere kant denk ik dat ik in de stoel van mijn nachttrein beter sliep dan de nacht ervoor. Na de telefoontjes om acht, tien en middernacht kan ik nu alleen maar concluderen dat ze weer een heerlijke avond achter de rug hadden. Misschien hebben ze er nog eentje op mij gedronken. Na een soepele reis (kan de nachttrein tussen Amsterdam en Innsbruck echt aanraden), stonden mijn meiden al klaar om me
Het was een uitputtingsslag, de reis hiernaartoe. Maar eenmaal gearriveerd op Nepalese bodem is alles snel vergeten. Ik zal proberen de etappes samen te vatten in een notendop. Waar liep ik deze keer allemaal tegenaan?
Het begon al in Maastricht. Anton bracht mij tot aan de Flixbus, met mijn drie stuks grote bagage en één handbagage. Ik werd meteen op de vingers getikt, kleine lettertjes niet helemaal gelezen. Slechts twee stuks ruimbagage toegestaan. Nou ja, twee koffers van enorme afmeting mogen wel, mijn meer bescheiden trolley en rugzakken mogen niet. Drie keer sorry gezegd en toen streek de chauffeur over zijn hart. Voor deze keer dan. Afscheid van mijn geliefde en mijn plek in de bus gezocht. Zo, laat de reis maar beginnen. Chauffeur Henry, een vrolijkerd, stelt zichzelf voor in steenkolen Engels en vraagt om lief te zijn voor elkaar. Hij bestuurt niet alleen de bus, maar doet graag iets extra’s om de sfeer te verhogen. Dat kan ik waarderen. Hij voegt er nog aan toe dat hij een dag eerder zijn rijbewijs heeft gehaald, maar hoopt dat we vertrouwen hebben. Uiteraard. In Eindhoven en Amsterdam worden op diverse plekken passagiers afgezet en opgehaald, waarna Henry steeds opnieuw hetzelfde verhaal afsteekt, inclusief de grap over zijn rijbewijs. Ruim op tijd op Schiphol.
Als ik in de vertrekhal een paar minuten naar het toilet ga, mijn waardevolle spullen meeneem en de grote bagage even op de trolley achterlaat wacht me bij terugkomst opnieuw een verrassing. Vier stuks bewapende marechaussee, drie jonge mannen en een vrouw, doorzoeken mijn bagage, op zoek naar iets verdachts. Bagage nooit onbewaakt achterlaten, luidt het strenge devies aan mij. Ik ga in de verdediging – heel even toiletbezoek, geen waardevolle spullen, uitgaan van vertrouwen – maar deze mensen nemen hun vak serieus, en terecht. Of ik niet zo wijs wil doen, zegt een van de mannen. Poeh, die zit, dit is klare taal. Ik besluit in te binden en mijn les te leren, maar schrik wel van deze houding die duidelijk de toegenomen agressie in de wereld bevestigt. Dat dit nodig is, en ik ben nog steeds in Nederland! Ik zal mijn houding moeten aanpassen, alert en inventief blijven als solo low-budget reiziger.
Drie uur voor vertrek opent de incheckbalie en sluit ik aan in de rij. Wat blijkt? Air India staat slechts één stuks ruimbagage toe, weliswaar twintig kilo, maar alles in één koffer of tas. Die verdomde kleine lettertjes ook. Nooit eerder meegemaakt dat niet alleen het gewicht telde maar ook het aantal. Voor een extra tas wordt 190 euro gerekend. Shit. Ik vertel over mijn plannen, de inhoud van mijn bagage, veel spelmateriaal voor kinderen. Dan overlegt de bediende met een collega en strijkt ook zij over haar hart. Weer een hindernis geslecht. Ik hoor nu menigeen denken ‘hoe naïef’ – en dat is misschien ook zo -, maar geloof me, al die regeltjes verschillen enorm bij de diverse bedrijven, je krijgt het vaak niet verzonnen. En wie leest nou alle kleine lettertjes helemaal? Oké, kiezen voor een duurder ticket is een optie, maar dat heb ik niet gedaan en moet de gevolgen dragen. Dat doe ik, geen weg terug, maar wel de laatste keer. Met mijn kleine en middelgrote rugzak passeer ik de andere controleposten probleemloos. Op naar de gate, vliegtuig en de nachtvlucht naar Delhi. Minder luxe dan veel andere luchtvaartmaatschappijen, maar ik heb een stoel, er worden maaltijden geserveerd en verder is het gewoon een kwestie van uitzitten. Gaar word je toch.
Omdat ik een afzonderlijk ticket naar Kathmandu heb geboekt moet ik in Delhi eerst uitchecken, bagage afhalen en dan opnieuw inchecken, intussen eerst de paspoort- en visumcontrole passeren, alles in lange rijen waarbij de controleurs ruim de tijd nemen voor elke gast. Geduld is nooit mijn sterkste kant, dat ontstaat meestal na een week in Nepal, dus ik verbijt me, weet dat ik nog lang niet klaar ben. Intussen observeer ik de andere passagiers en bespeur vooral rust, iedereen lijkt het wachten gewoon te accepteren en zo hoort het ook. Bovendien lees ik her en der op bordjes het verzoek om mee te werken. Elke vorm van agressie, ook verbaal, kan leiden tot gevangenisstraf. Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Met mijn hele handel aan bagage op een trolley zoek ik de lift naar de vertrekhal, er is slechts een roltrap naar boven. Hoe krijg ik mijn vier stuks bagage boven in mijn eentje? Het barst er van de mensen in uniform, maar niemand die echt helpt. Ik word van het kastje naar de muur gestuurd, mag de lift niet zomaar in en besluit wat meer druk te zetten. Vriendelijk en met een glimlach, met in mijn achterhoofd die gevangenisstraf. Linksom of rechtsom moet ik toch mijn vlucht halen, inclusief alle bagage. Een medewerkster, zeer onvriendelijk, gaat uiteindelijk haar best doen en brengt mij in de lift een verdieping hoger. Op naar een nieuwe lange rij bij de incheckbalie van Air India. Als ze maar niet moeilijk gaan doen over mijn extra rugzak. Ik bereid mijn verhaal voor en doe een schietgebedje. Ik schrik bijna van het gemak en de vriendelijkheid die mij plotseling ten deel valt. Zou het tij eindelijk keren? ‘No problem, mam.’
Ik ben er nog niet, weer een nieuwe paspoortcontrole, ook in een lange rij. Mensen zien mijn ingehouden ongeduld en vragen of het wel goed met me gaat. Waarschijnlijk zie ik er inmiddels oververhit uit, het is ook warm geworden. Bij de veiligheidscontrole mag ik aansluiten in de rij voor ouderen, maar mag vervolgens beide tassen helemaal leeghalen vanwege de laptops en tablet. Op z’n dooie gemak onderzoekt de controleur elk detail. Of ik nog even mijn schoenen wil uitdoen. Uiteraard, geen gevangenisstraf riskeren, dus zoek ik naar een laatste brokje energie. Puffend pak ik alles weer in en zie dat ruim drie uur verstreken zijn van mijn vier uur overstaptijd. Die bleek ik dus nodig te hebben, terwijl ik gehoopt had nog even rustig naar de gate te wandelen of de Ierse pub te bezoeken. Mijn vliegtuig wacht in een verre uithoek en als laatste passagier ben ik net op tijd voor de vlucht naar Kathmandu, India met graagte achterlatend.
Bij aankomst in Kathmandu wachten mij opnieuw vele rijen, maar word ik zo hartelijk en vriendelijk geholpen dat het niet meer uitmaakt. Wat vriendelijkheid met een mens kan doen, en het kost helemaal niets. Dit is Nepal, het land waar ik van ben gaan houden. Nooit moeilijk doen, vertrouwen, hulp bieden in plaats van afwijzen, alles met een oprechte glimlach. Ik bestel een prepaid taxi en zit spoedig in een minibus met een vrolijke chauffeur. Deze man oefent zijn vak al vijfendertig jaar uit, in tegenstelling tot de chauffeur van de Flixbus. Maar wat ze beiden gemeen hebben is een vrolijke positieve inslag. En zo krijgt deze reis toch nog een ‘happy end’. Als ik in mijn hotel omarmd word door vriend Cornel en we samen een heerlijke avond beleven is de hele achtbaan van hindernissen al bijna vergeten en weet ik waarom al die ontberingen het weer waard zijn geweest.
Het is me niet gelukt er een kort verhaal van te maken. Inmiddels is het vrijdagochtend en maak ik me gereed voor de vlucht naar Pokhara. Van daaruit meer over mijn eerste volle dag in Kathmandu, die werd afgesloten met een prachtige samenkomst van vrienden aan een grote familietafel, met uitzicht op de Himalaya. Tot snel.
Vorig jaar werd er bij Nermnu een bron geboord. Vanaf dag één hebben we dat hele proces gevolgd. Helaas zaten wij net in het vliegtuig terug naar Nederland toen er eindelijk water werd opgepompt. Wat een moment moet dat zijn geweest! Toch zijn we ontzettend trots op dit waterproject. Een bron boren is kostbaar en dankzij een bijdrage van de stichting Water is our World konden we dit vorig jaar voor het eerst realiseren.
Natuurlijk zijn we nu ook weer in Nermnu gaan kijken. Op de plek waar toen de boorinstallatie stond, staat nu een betonnen bak waarin de pomp is geplaatst. Op het moment dat wij er waren, draaide de pomp helaas niet. Deze pomp vult een watertank die hoger in de kampong staat. Vanuit die tank stroomt het water via leidingen het dorp in. Doordat het reservoir hoger staat, ontstaat er waterdruk in de leidingen. Als de tank vol met water zit stopt de pomp, anders verspil je water en stroom.
Gelukkig heeft Jantinus het hele jaar door contact met Veronica, een lerares in Nermnu. Zij houdt ons op de hoogte. Tot nu toe is er steeds water geweest in het dorp. Dat is zó mooi om te horen. Een project dat vorig jaar slaagde en nu nog steeds zijn werk doet.
Nu we op Biak zijn, nodigde Veronica ons samen met Charles uit om bij haar thuis Nasi Kampong Ayam te komen eten. We namen de uitnodiging graag aan, al blijft het altijd een beetje spannend om ergens te eten wanneer je niet weet hoe het precies wordt bereid. “Morgen weten we meer,” grapte Jantinus nog. Maar het bleek nergens voor nodig: we hebben heerlijk gegeten en de volgende dag was er niets aan de hand.
Nieuw huis bouwen in Lapan
In een eerder verslag schreven we over een moeder uit Wamena die met haar gezin in een huis woont dat in zeer slechte staat verkeert. Toen we het met eigen ogen zagen, schrokken we enorm. Door de muren heen kijk je zo naar buiten en het dak lijkt op een gatenkaas. Het was duidelijk: hier moest iets gebeuren.
Samen met Inge gingen we terug om te bespreken wat we wilden doen. Omdat het gezin nog in het huis woonde, leek het ons verstandig om een nieuw huis naast het oude te bouwen. Dat zou wel betekenen dat we geen gebruik konden maken van de bestaande vloer. Toen Inge dit vertaalde, gaf de bewoonster direct aan dat ze tijdelijk wel bij familie kon wonen. Ze hoopte vooral dat haar nieuwe huis op de plek van het oude mocht komen. Dat vonden wij natuurlijk prima. We spraken af dat zij een lokale timmerman zou zoeken. We werken graag met plaatselijke vakmensen, zodat ook zij een inkomen hebben aan het project. Later in de week zouden we terugkomen om de kosten te bespreken, want ook wij moeten goed op het budget letten.
Bij ons volgende bezoek stonden we voor een verrassing: het oude huis was al bijna volledig afgebroken. Er was voortvarend gewerkt….. misschien iets té voortvarend, want we hadden nog geen prijsafspraak gemaakt. De timmerman was er niet, dus spraken we af later die dag terug te komen.
Toen we terugkeerden, was ook de timmerman aanwezig. Inmiddels was er een noodonderkomen gebouwd: een eenvoudig rechthoekig hok van golfplaten. Blijkbaar was het logeren bij familie toch niet doorgegaan. Het voelde even ongemakkelijk, maar eerlijk is eerlijk: het oude huis was nauwelijks beter. Dit is in elk geval tijdelijk.
Daarna kwam de prijs op tafel en daar schrokken we behoorlijk van. Voor Biak-begrippen was het bedrag absurd hoog. We hebben hier eerder huizen gebouwd en gerenoveerd, dus we weten ongeveer wat gebruikelijk is. Kennelijk dacht de timmerman dat deze belanda’s wandelende geldautomaten zijn. Gelukkig was Inge erbij. Zij zette hem vriendelijk maar duidelijk met beide benen op de grond. Ze legde uit dat wij dit gezin helpen aan een nieuw huis én dat hij daarvoor een nette vergoeding krijgt, boven wat hier normaal verdiend wordt.
De boodschap kwam aan. We werden het snel eens. Met Inge gaan we meteen de bestelling van stenen, cement en hout, regelen, zodat alles nog deze week geleverd kan worden. Als alles volgens plan verloopt, kan de bouw van het nieuwe huis snel beginnen.
Zo lang we hier zijn gaan we dat uiteraard volgen.
Stichting Hati Bersatu
Onze projecten hebben we ondergebracht in Stichting Hati Bersatu.
Als je wilt bijdragen aan onze projecten, kun je een bijdrage doen via rekening:
Ik wil me vandaag eens laten leiden door geocaches in de buurt. Dat heeft me al vaker leuke trips opgeleverd, dat zal vandaag vast ook lukken. Welgemoed wordt de reis aanvaard. Zo, dat waren weer genoeg ouderwetse woorden! Op weg naar mijn eerste cache zoek ik nog wel een ontbijt/brunch. Uiteraard (bijna) streetfood bij een klein marktje. Ik kom ergens een groot tempelcomplex waar ook nog weer een tempel wordt bijgebouwd. In Nederland worden kerkgebouwen verkocht en omgebouwd, hier is de ont-tempeling zeker niet aan de orde. Onder een afdakje zit een man een beeld in elkaar te plamuren met cement. Dat zal straks zonder twijfel prachtig verguld worden, nu is het ambachtelijk grijs. Op een pleintje zit een orkest te spelen, of hopelijk te oefenen, want helemaal zuiver klinkt het nog niet, wel heel hard! De grootste tempel is dicht, maar die daarachter kan ik wel bezoeken. Buiten staat een stenen boeddha die her en der met stukjes bladgoud is beplakt. Als je ergens in je lijf last hebt, of je wilt veel slimmer worden, dan plak je plakkers op het betreffende onderdeel van dit beeld. Via de slangentrap kom ik in (eerst schoenen uit) een mooie kleine tempel. Hij is minder belangrijk dan de grote, want hoe meer daken hoe belangrijker. Maar deze is wel open en fraai. Buiten is een soort urnenmuur met open en dichte vakken. Ik rijd door naar een mooi park waar bij een locomotief een cache zou liggen. Ik zie als eerste een vliegtuig staan, het lijkt wel een DC-3. Aan de overkant van de weg staat een grote stoomtrein, daar anker ik natuurlijk op af. Hoe ik ook zoek, geen cache. Ik log 'm dan ook als "not found". Aan de andere kant van de weg is het grote park met van alles erin. Een bruidspaar fotoshoot, herten gemaakt van stukken hout en zowaar nog een stoomlocomotief. En kijk, daar vind ik de cache wel. Weer loggen, maar dan als gevonden. Er zit ook een travelbug in, die adopteer ik. Ik zal hem ergens in Nederland weer verder laten reizen. De volgende cache is echt weg, dat staat ook in de vorige logs. Daar had ik even niet op gelet. Hij ligt naast een groot pretpark dat al jaren gesloten is. Zonde hoor! De volgende vind ik bij een groot meer. Ik moet even wachten tot de meneer klaar is met vegen, direct voor de vindplaats. In het meer draaien schoepenraden die zuurstof in het water zouden moeten brengen. Het zou een idee zijn van de vorige koning, je ziet ze wel vaker. Ik ben langzaamaan aardig doorbakken en rijd in een haf uurtje naar huis. Tijd om te chillen (letterlijk). 's Avonds wil ik uiteindelijk toch een keer Walking Street en Soi 6 bezoeken. Walking Street is een aanslag op alle zintuigen. Op het stilste terras (nou ja, stil) eet ik lekker een avondmaaltje. Daarna rijd ik naar Soi 6, waar het wat minder kabaal is. De meisjes proberen je hand te pakker en je mee te trekken in hun bar. Ik weet met veel grapjes en glimlachten te ontkomen. Ik ben laat thuis en moe. Morgen zou ik moeten uitchecken en de brommer inleveren, maar ik heb geen inspiratie en zal ze allebei een dag proberen te verlengen. Ik vraag aan Greenwood of ze wellicht een ideetje hebben met een huurauto en een leuke rit. Hopelijk hoor ik daar morgen wat van. Tot morgen weer [e-1f642]
Jullie hulp is nodig voor een vrouw van 58 met eindstadium baarmoederhalskanker. Ze heeft het afgelopen jaar veel ziekenhuizen bezocht maar behandeling was niet beschikbaar. Sinds gisteren is de groei met baarmoeder en al naar buiten gekomen en dat geeft bloedverlies, pijn en een sterke odeur.
Ik heb overlegd met een arts in het ziekenhuis van La Pointe en ondanks dat ze haar voorheen niet konden helpen zijn ze nu bereid om de baarmoeder in het geheel weg te halen. Geen genezing maar wel verlichting van haar klachten. Voor deze palliative behandeling zou ik de familie graag hulp in de kosten geven. €300 zou geweldig zijn maar elke gift helpt.
Doneren kan via NL18RABO 0362 4237 41 t.n.v. Stichting Hoop Haïti onder vermelding van 'Patricia'. De SHH heeft ANBI status.
Vandaag is verhuisdag, Henrich gaat naar Hua Hin voor een afspraak. Zo rond 10.00 laden we ons beider bagage in de Jag. Hij zal me afzetten in de buurt van mijn hotel, het steegje zelf vindt hij te smal voor dat slagschip. We nemen afscheid en ik rol mijn tas het smalle straatje in. Ik loop eerst binnen bij het verkeerde Tycoon hotel, er blijken er hier twee te zijn. Ik kom terecht op kamer 504, een ruime kamer. Er is een balkonnetje, maar daar blaast de airco de warme lucht uit de kamer heen. Het hele hotel is een beetje in verval maar alles lijkt te werken. Ik hang mijn polo's in de kast, sommige waren nog niet helemaal droog. Het ziet er bijna netjes uit! Als ik wat ben afgekoeld wordt het tijd om wat transport te regelen. Ik huur een klein brommertje voor drie dagen, die gaat me vast weer op leuke plekjes brengen. Ik heb op Goegel wat markten opgezocht en ik duik er eentje binnen. Het is rond 14.00, tijd voor wat ontbijt. Chicken Sweet[e-38]Sour smaakt me prima. Naast me zit een Fransman met twee eekhoorntjes. Eentje kruipt over hem heen. Hij vertelt dat hij er vier heeft, ze zijn allemaal gehandicapt. Hij zorgt ervoor totdat ze dood gaan, ze kunnen wel 10 jaar oud worden. Een bijzondere man .... Ik wandel verder over de markt met veel kleding en tasjes en zo. De spannende stapkleding voor dames is hier echt spotgoedkoop, voor een paar euro kan je helemaal los. Ik rijd verder naar een tempel met Grote Buddha. De toch wel lange trap heeft gelukkig een bescheiden optrede van zo'n 5 centimeter, het is makkelijk wandelen. In Vietnam was alles donker en hout, hier is het veel lichter en vooral veel goud(kleur). Er is een soort "Papier hier" Hollebolle Gijs waar mensen muntjes in kunnen proberen te gooien, erg leuk. Aan de achterkant zit het leeghaal-luikje, daar zal dagelijks best wat uitkomen. Hier en daar wordt gebeden en geofferd, daar kan je gewoon tussendoor lopen. Chinese invloeden zijn hier veel minder zichtbaar dan in Vietnam. Ik rijd door om de zonsondergang te zien op een leuk terrasje aan de kust. Ik ga zo ver mogelijk bij muziek vandaan zitten, maar op enig moment begint een DJ toch bassen te pompen. Het zij zo. De zonsondergang, een Chang biertje en een glas kokosmelk maken dat weer goed. Ik rijd door naar een nightmarket, dat blijkt een enorm winkelcentrum te zijn dat 's avonds open is. Ik loop er een tijdje rond. Op de drankafdeling staan whiskys van 250 euro per fles maar ook eentje van 7,50 per fles. Die ga ik proberen! Ik koop ook zakjes Nescafé, want wat je hier in alle hotels krijgt is 3-in-1, dus met suiker en melk. Wat hiervan overblijft past prima in mijn campertje. Een van de toiletruimtes is wel grappig voorzien van "spiegels". Het wordt tijd om ergens weer wat te eten. Als ik een tent zie met plastic stoeltjes en tl-buizen heb ik de ervaring dat ik daar goed eet. Mooie stoelen en een knipmessende ober zijn leuk, authentiek eten is dat zeker ook. Ik geniet van een heerlijke Tom Yam Seafood. Terug op mijn kamer doe ik wat sociale zaken, maar eigenlijk ben ik gewoon moe, ook van de warmte. Ik doe een dutje, dat denk ik tenminste. Om 03.15 word ik weer wakker. Hmmm... tijd voor dit verhaaltje, met een borrel die helemaal niet slecht smaakt. Tot de volgende!
Ik vertrek uit Chachoengsao (wie weet hoe je dat uitspreekt?) om verder te reizen richting Thao Lan National Park, waar een paar heel mooie plekken moeten zijn. Aan Goegel Meps zeg ik dat ik snelwegen en tolwegen wil vermijden. Dat levert namelijk leukere routes en uitzichten op en ik heb toch alle tijd, zo zonder programma. Je rijdt door dorpjes en langs kleinere wegen, waar tot mijn verbazing nog steeds mensen met hun kraampje met groenten of fruit langs de weg zitten. Ik ontwaar een groot tempelcomplex en vind de inrit. Er zijn nogal wat tempels, een heel grote, eentje met de current Buddha op lotusblad en eentje met een heilige olifant. Die laatste maakt de uitdaging "Je mag nu zeker niet aan een roze olifant denken" wel heel lastig. Ik ga naar binnen bij de kleinere tempel met het lotusblad. Veel goud en gekleurd en spiegelend glas, zoals zo vaak in dit land. Ik hou er wel van. Als ik boven buiten sta zie ik donkere wolken aankomen. Het uitzicht op de grote tempel is hier wel mooier. Het duurt niet lang of de bui breekt los. Dan gaat hier ook echt de kraan open! Ik vlucht naar binnen en naar een afdak aan de overkant. Onder dat afdak kan ik een heel eind droog lopen tot aan een eettentje. Tijdens die bui heb ik alle gelegenheid voor een ontbijtje. Een lekkere zoute noedelsoep met ballen en stukjes rundvlees. Dat is een mooie manier om de bui uit te zitten. Na het eten (1,25 euro) is het weer droog. Ik wandel richting roze olifant. Het dier is echt gigantisch, daar kan geen porceleinkast tegenop. Langs een grote vijver, waar uiteraard weer vissen worden gevoerd, wandel ik naar de grote tempel. Daar zijn veel mensen bezig met het opscheppen van water van de vloer, het gebouw is kennelijk zo lek als een mandje. Ik loop er op mijn sokken, dus ik ga niet te ver naar binnen. De reis gaat verder over meestal heel behoorlijke wegen. Ik stop bij een marktje om rond te kijken, dat doe ik tenslotte bijna nooit ... Ik koop een kilo mandarijnen en een kilo kleine mango's, samen 2 euro, Ze komen vers van de boom. "Onze" mandarijnen zijn vaak mooi oranje geverfd, deze niet. Ze smaken er niet minder om. Langs de weg zie ik veel boomkwekerijen waar de kluiten gewoon ingepakt bovengronds staan. O ja, verkeerslichten hebben hier bij rood altijd een teller die de laatste 10 seconden aangeeft, bij groen een teller die aangeeft hoe lang het licht nog groen blijft. Niemand hier geeft wat extra gas om de laatste seconden nog te halen, dat zou in Nederland anders zijn! En verdorie, alweer een hoop gezellige marktkraampjes. Ik ben gewoon een sucker voor de geuren en kleuren. Dus ... maar weer gestopt. Zo kom je nergens, o jawel, op de markt. Kijk maar gewoon lekker de plaatjes. Uiteindelijk ga ik weer eens een hotel zoeken, het wordt Chang Roi Resort. Ik boek het online voor 24 euro, ik kies niet de goedkoopste kamer, maar een soort upgrade. Het blijkt een bijzonder gebouw waarbij de kamers met een glazen schuifdeur aan de hal grenzen. Gelukkig kan er wel een gordijn voor! De schoenen moeten buiten blijven, ik krijg slippers van het huis. De kamer is in zijn gekkigheid wel grappig, gelukkig is er wifi. In het boekingsoverzicht stond: wifi in de openbare ruimtes, maar dat blijkt dus mee te vallen. Ik richt het boeltje een beetje in, zet de airco op Full Blast en ga buiten verkennen. Een straatje verderop zit een 7-11 supermarkt waar ze wel chocoladedrank hebben, maar geen biertje. Dat verkopen ze daar gewoon niet. Ernaast staat een soort kraampje waar wordt gekookt. De dametjes spreken geen Engels en hebben geen menukaart. Als eentje wijst naar noedels en wat reepjes rundvlees zeg ik: GO [e-1f604] en ze gaan aan de slag. Ik krijg uiteindelijk ongeveer hetzelfde als bij mijn ontbijt, nu ook weer lekker. Ik mag nu 70B afrekenen, 1,75 euro. Ik koop een biertje bij de hotel-manager-dame en verdwijn uit zicht. Wat sociale zaken en het schrijven van dit verhaal. Het was vandaag overigens 35 graden, drukkend warm. De stappenteller zegt 6.500. Tot morgen weer!
Goedemiddag.We zitten nu aan de koffie in Kenya Bay na een lange reis.Gistermorgen om 11u zou taxi Din ons komen ophalen.We stonden buiten met de koffers.We kregen een telefoontje van hem en hij vroeg waar we stonden.Peter zei in Wijlre.Hij schrok want hij was naar Dusseldorf gereden.Hij schakelde snel zijn zoon in en na een kwartiertje was hij er.Deze bracht ons naar Dusseldorf.Daar checkten we de 6 koffers in bij German Airways.Om half 3 vlogen we naar Schiphol.Daar moesten we tot half 8 wachten bij Kenya Airways.We vlogen naar Nairobi.Vanmorgen om 6uur landden we er.De 6 koffers van de band gepakt en op 2 karren gelegd.Daarna door de scan.Dit deed een douanier en deed maar 1.Het was hem te zwaar.Daarna liepen we de autoweg en plein over naar Gate 1 .Daar werden de koffers opnieuw gescand en brachten ze naar de incheckbalie.Om 8uur vertrok het vliegtuig naar Mombasa.We landden om 9 uur en haalden de koffers op.We gingen naar buiten met 2 karren.Daar stond de taxichauffeur al te zwaaien.Gabriel had hem gisteren gebeld.Hij bracht ons naar Kolewa.Daar werden de koffers in de winkel gezet.Gabriel,Jemima,Mariella,Peter en Anna brachten ons terug naar Kenya Bay.Onderweg gingen we bij de Quickmarkt een ijsje kopen.We kochten ook nog brood,groente en aardappels.In Kenya Bay aangekomen gingen we inchecken.We kregen kamer 151.Daarna douchen en alles inruimen.Nu relaxen.Groetjes Peter en Annemie.
Na een heerlijke tijd gaan we nu toch echt weer naar huis..
Het blijft voor ons bijzonder om op koh phangan te zijn. Echt paradijs.
Met de voeten in het zand lekker eten bij een thai restaurant, de mensen hier, de massage we zullen het missen.
We hebben in een bubbel geleefd…
Het leven zal hier door gaan…
De maan laat zich steeds meer zien, en gaat van een sikkel naar een volle heldere maan. De vissers gaan nu met hun boten met groene lampen zoeken naar inktvis en garnalen..
Noei, mijn massage vrouwke heeft hopelijk goede zaken gedaan en kan een paar extra ondertanden aanschaffen .
Ik zal haar missen.
Van de week zijn we nog naar een olifantenopvang geweest op het eiland. Het is een groot verschil met een park in het noorden van Thailand waar er meer ruimte is en rivieren zijn voor deze lieve reuzen. Toch was het leuk om weer medicijn ballen te maken en ze in de ogen te kijken. De olifant die twee weken geleden bevrijd is uit Pattaya waar ze toeristen moest dragen op haar rug, had maar een oog. Het andere oog was door iemand geraakt met een katapult. Dierenbul. Zo zielig ze ziet er niets meer door en toch blijft ze vriendelijk naar de mensen. Een andere olifant werd apart gehouden want die is wel agressief geworden. Niet zo gek als je met een brandende pook op je achterste word mishandeld.
Gisteren hebben we afscheid genomen van onze vrienden en hebben heerlijk gegeten bij Luna in de andere baai, hier vlakbij
Op dit moment zijn we op koh Samui waarvan we morgen zullen vliegen richting Bangkok en dan direct door naar Amsterdam.
Het is ook wel fijn om naar huis te gaan naar de lente en dierbaren om ons heen.
Mams is er niet meer, ze reist nu mee in mijn hart…
Gisteren aangekomen in MBeya een stad in Tanzania dicht bij de grens met Malawi. We hebben 7 dagen op rij gefietst.
Normaal hebben we al eerder een rustdag maar behalve een aantal dorpen was er geen stad om een rustdag te plannen. De eerste twee dagen en gisteren over goed asfalt met veel hoogtemeters, tot ruim 2000 m, de andere vier dagen over keien, zand, leem en soms blubber gefietst maar gelukkig wel wat vlakker.
Op het asfalt zijn we twee dagen zo'n beetje van de fiets gespoeld door een aantal mega zware buien. Verder ging het meest regenen na aankomst en s'nachts. Doordat het makkelijk regent is alles supergroen. Er wordt vooral veel suikermais maar ook tabak, uien en allerlei soorten groente en fruit geteeld. We hebben ook door vrijwel ongerepte bossen gereden. Door de hoge luchtvochtigheid is het soms netaan te doen om je spullen te wassen maar vooral om het droog te krijgen.
Heel veel zon hebben we niet maar als die schijnt is alles in een uur droog. Omdat dit zo'n afgelegen plek is zonder grote nationale parken komen er hier vrijwel nooit toeristen, nu zijn wij de bezienswaardigheid.
We hebben drie keer op het voetbal veld van een school gekampeerd, ons terrein was met linten afgezet waarachter de kinderen moesten blijven. De douche en wc tenten werden opgezet en dan moest je met 10 liter jezelf en je kleren zien te wassen. Dan is het hotel waar ik nu zit wel heel erg luxe..
Voordat we vertrokken hadden we drie rustdagen in Arusha. Hiervandaan vertrekken zeer veel toeristen om de nationale parken te bezoeken of de Kilimanjaro te beklimmen. Er zijn dan ook meer dan1600 reisbureautjes en het wemelt van de safari jeeps. Zelf ben ik een dag op safari geweest in een wildpark, Tarangire, op 1.5u rijden, Mooie natuur en best veel wild gezien. Ook de drukte viel me reuze mee.
Het verkeer in Arusha is er als overal in Afrika chaotisch, zeer veel auto's, tuktuks en motoren die zich door de stad wurmen. Als fietser moet je enorm opletten want ze komen van alle kanten en hebben meestal weinig respect voor je.
Morgen worden we dan ook eerst met een bus naar de rand vd stad gebracht omdat fietsen eigenlijk te gevaarlijk is.
Nu slechts drie fietsdagen tot de volgende rustdag. Groeten aan iedereen vanuit donker Afrika. Echt genieten hier
Om 8 uur zit iedereen weer in de bus. Wat zijn we een voorbeeldig groepje! We rijden langs het grootste meer van Costa Rica: een stuwmeer dat voor waterkracht gebruikt wordt, waarna het water naar de Pacifische kant gaat voor irrigatie. Het is de droge kant en er wordt vee gefokt en o.a. rijst verbouwd op natte akkers. Het is een bochtige weg en een aantal hebben last van wagenziekte. Bij een stop op een prachtig uitzichtpunt komt iedereen weer bij en gaat de rit over minder bochtige wegen verder. We maken een stop bij een supermarkt om iets voor de lunch in te slaan. Dan een stop bij een prachtige waterval waar we picknicken en lekker gaan dobberen. De temperatuur is aan deze kant van de berg veel hoger en een blauwe lucht. We hebben de regen achter ons gelaten. Nog een stop bij een mega winkelcentrum met een heerlijke ijssalon en om 3 uur komen we op het prachtige park: lieflijke huisjes in een bosrijke omgeving, zwembad, spa, 2 restaurantjes, een rivier waar in gezwommen kan worden en vele vogelgeluiden. Eerst een paar shirtjes wassen en lekker buiten hangen, kopje koffie, verslag schrijven en dan naar het zwembad. Vanavond samen om half 7 dineren. Morgen gaan we naar een verborgen waterval.
We hadden ‘s ochtends gekozen voor een wandeling door het park Mistico, met z’n vele hangbruggen. Met Claudia deden we de lange route. Helaas was het voor Ilse te steil en kreeg ze last van haar knieën. Met z’n 5-en gingen we verder door het park en Ilse werd met een rolstoel en Range Rover opgehaald samen met Claudia en we zagen ze weer terug bij de uitgang. We hebben prachtige planten en watervallen gezien, ook de hangbruggen waren imposant, veel dieren hebben we niet gezien, behalve (weer) de zeer giftige lanspuntslang die wederom op 0.5-1 meter afstand van het pad opgekruld lag. De Arenalvulkaan kwam langzaam uit de wolken tevoorschijn. Alleen de top bleef in de wolken. We hebben ons met z’n 6-en laten afzetten in het dorp en bij de bakker puddingbroodjes (of zo) gehaald en in het centrale park opgegeten. Yvonne ging 6 chocolaatjes kopen bij de chocolaspeciaalzaak: $26! Maar ze waren erg lekker. Het was nog 700 meter naar het hotel wandelen en we hebben de middag bij het zwembad doorgebracht.
’s Avonds hebben we de nachtwandeling gedaan (18:00-19:30), om 17:30 wordt het duister en om 18:00 is het donker. We hebben veel padden, veel fel gekleurde kikkers en twee wandelende takken gezien, naast de nodige insecten, en natuurlijk ook weer een lanspuntslang. Ook lag er in het water verscholen een pantser schildpad. Hij heeft zo’n sterke kaak dat hij een vinger kan afbijten en grotere exemplaren kunnen zelfs een hand afbijten. De gids vertelde dat de nabije vulkaan Arenal circa 7000 jaar oud is. Ergens tussen 1450 en 1550 is bij een eruptie krater A ontstaan. Pas in 1961 kwam hij weer tot leven en vormde zijwaarts krater “B”. Daarna kwam er een krater tussen A en B, nl. C die heel krater B liet verdwijnen en een heel groot deel van krater A ook. Tot 2018 is hij actief geweest (giftige dampen), maar nu is hij niet meer actief. Volgens de gids kan van het materiaal van de vulkaan een brede weg gemaakt worden die een paar keer om de hel aarde past. Costa Rica wordt per jaar 1 mm tot 3 cm hoger en per maand zijn er meer dan 100 aardbevingen, echter de meeste zijn niet waarneembaar. We hebben daarna in La Fortuna heerlijk gegeten. Morgen steken we over naar de Pacifische kant, schijnt zeer bochtig te worden, we moeten over de bergen naar de andere kant.
25 februari 2026 Puerto Viejo de Sarapiqui – La Fortuna
Vandaag 8:00 met klein groepje in de regen naar een vlindertuin. De eigenaar is begonnen op 20X20 meter grasvlakte en het gebied is uitgegroeid tot 4 hectare. Het is een compleet oerwoud geworden, wel heeft hij een aantal bomen en struiken gepland die vlinders aantrekken. De poppen worden over de hele wereld verstuurd. Bij een overdekte veranda krijgen we koffie en sapjes met iets lekkers aangeboden, echter alle belangstelling gaat uit naar de voederplek, 4-5 meter van de veranda af. Er liggen fruit en als we er even zijn worden twee kokosnoten ververst. Vogels met de mooiste kleuren vliegen aan en af. Ook komen twee eekhoorntjes, die vooral in de kokosnoten geïnteresseerd zijn. We gaan als het iets droger wordt met de gids (100% inheems) door de paden het terrein verkennen. Bij een bananenboom is een blad enigszins dicht gevouwen. Als we heel voorzichtig naderbij komen, zonder de omringende takken aan te raken zien we onder het blad een groepje witte vleermuisjes (heel klein 5-6 cm, tentvleermuisjes, net gremlins). Omdat ze met de poten in het blad vasthaken, is het blad net als een dak gevouwen en hangen ze droog. We zagen netten rond takken waar vlinders inzaten en bij een grote overkapte vlindertuin gooide de gids twee keer een vlinder in de lucht die door twee vogels meteen uit de lucht werden geschept en werden opgepeuzeld. Deze roodstaartglans vogels aten alleen vlinders en trokken eerst de vleugels er af. In de grote vlindertuin zagen we diverse vlinders, ook de prachtige grote blauwe vlinders, die als ze de vleugels dichtgevouwen hebben lijken op een bruin Perzischtapijt. In een kastje hingen diverse poppen van de verschillende vlinders. Een vlinder in de vlinder periode leeft maar 1 maand, daarin moet hij/zij zich dus voortplanten. Om 11:00 waren we terug bij het hotel om de rest van de groep op te halen en naar La Fortuna te gaan. Dit is de laatste plaats aan de Caribische kant. Costa Rica is pas laat ontstaan door het schuiven van de aardplaten. Door de vulkanen is het land in tweeën gedeeld en zijn er ook naast de vele microklimaten twee hoofdklimaten: de Caribische (natte periode en minder natte periode 3000-4000 mm/jaar) en de Pacific (natte en droge periode 250-750 mm/jaar). We lunchen onderweg bij een restaurantje aan een rivier met een hele smalle brug waar veel vrachtverkeer over dendert. Er is een loopbrug naast en in de bomen stikt het van de leguanen. Op een buis naast de loopbrug lag een grote oranje (mannetje) leguaan. Daarna naar het hotel. We krijgen allemaal een huisje en het ziet er prachtig uit. Mooi zwembad alleen geen internet bij de huisjes, wel bij het restaurant. Later in de middag zijn we met de bus naar de natuurlijke warmwater baden gegaan, het varieerde van koud tot zeer warm (37°C). Het was heerlijk, we sloten de dag af met een diner bij de warmwaterbaden.
Ik heb besloten dat ik een beetje klaar ben met Pattaya. Het is me nu even te druk, te warm en te toeristisch. Ik ga dus niets verlengen, ik ga gewoon op pad. Geen idee waarheen, maar ik ga weg. Ik zoek naar huurauto's en vind er uiteindelijk een bij Budget, die ik in Pattaya kan ophalen en op het vliegveld weer kan inleveren. Van Gilles (Greenwood) heb ik een aantal suggesties gekregen en ik besluit richting provincie Lopburi te gaan. Hier moet veel ouds van de Khmer te vinden zijn, ik vind het prima. Allereerst even uitchecken en de bagage in de hal neerzetten. Dan ga ik de brommer inleveren. De Britse eigenaar is toevallig aanwezig en ik heb een babbeltje met hem over wat mij niet echt beviel aan deze brommer. Hij neemt het mee richting monteurs. Ik wandel terug naar het hotel, koop onderweg nog een stout beeldje en bestel in de lobby een Grab om mij naar het kantoortje van Budget te brengen. De eerste chauffeur is er bijna als hij de rit cancelt. Grab probeert dan een andere chauffeur te vinden, maar daar gebeurde niet veel mee. Ik cancel dus mijn hele aanvraag en maak een nieuwe aan, met een auto één klasse hoger. Dat werkt prima en binnen 15 minuten staat er een dame voor de deur met een hybride MG. We laden in en onderweg babbelt ze gezellig over auto's en dat ze zo bang is om zelf motorbike te rijden. Ik geef haar groot gelijk, ze ziet natuurlijk elke dag welke idiote bewegingen die maken. Ze zet me af bij Budget en vertrekt weer. Deze soort leuke chauffeurs krijgen van mij altijd extra sterren in de beoordeling. Omdat ik de auto heb geboekt via een platform en niet via Budget zelf, duurt het even voordat alles rond is. De geboekte Honda Civic is niet aanwezig, ik krijg voor dezelfde prijs een upgrade naar een Accord. We doen papierwerk en maken een schadeverslag op. Samen proberen we mijn telefoon aan de auto te koppelen (Carplay) maar dat lukt niet echt. Inladen en wegwezen. Het is een sjieke wagen en hij rijdt heerlijk. Alleen dat mijn telefoon op de middenconsole ligt, dat stoort me. Ik maak een "ontbijt"stop rond 14.00, het wordt tijd. Een heerlijk Pad Thai Kai wordt mijn deel. Op een marktje waar ik even stop (heerlijke voedselfoto's) vind ik geen oplossing voor de telefoon. Ik spot even later in een dorpje een telefoonwinkel waar ze een houder hebben voor aan de voorruit. Goed geregeld, nu kan ik onderweg videobellen en iemand visueel laten meerijden. In een file heb ik alle tijd om de vorige gekoppelde telefoons te verwijderen uit Appleplay en Carplay. De mijne is dan zo gekoppeld, nu kan ik ook navigeren via het scherm in de auto. Ik ben nog niet erg opgeschoten, zo'n 140 km, maar ik ben moe van alle gedoe. Het begint ook al een beetje te schemeren. Ik stop langs de kant van de weg en goegel naar een hotel. Ik boek het online in de auto, hoe ingewikkeld was dat vroeger! Voor 13 euro weet ik alles. Ships, da's een paar kilometer terug, dat betekent dat ik twee U-turns moet maken. Een 20 minuten later sta ik binnen. Na kamer 404 en 504 heb ik nu kamer 503. Het is voor die prijs een heel redelijke kamer, ik kan het hier wel een nachtje uithouden. De receptiedame kent het spelletje, maar zag het nog nooit in het echie. Het wordt ook tijd om wat te eten (ja, alweer). Op de oprit van het hotel is een klein restaurantje waar ik heerlijk kip met cashewnoten eet. Singha biertje erbij, Life is Good. Nu weet je gelijk waar de naam LG van de elektronica voor staat). Er komt een man langs met van alles te koop. Ik koop versgebrande pinda's bij hem als snackje voor vanavond. Ze glimmen nog van de olie. Ik slaap aan de achterkant van het hotel, heb dus zeker geen last van de toch wel drukke weg aan de voorkant. Biertje koud, water ingeslagen, klaar voor verhaaltje tikken, borrel en plat. Hasta Mañana.
Ik ben gezegend in het leven dat ik twee weken per jaar mag gaan skiën. Eentje met het gezinnetje en een keer met de mannen. Nu ik vader ben, voelt deze vakantie des te meer als skiën met de mannen. Heelhuids thuiskomen voelde nog niet eerder zo belangrijk. Maar ook lekker genieten en uitslapen natuurlijk. Het begon op een vrijdagmiddag. Waar we normaal door de nacht heen reden en bij aankomst na een brakke nacht in de auto meteen gingen skiën, deden we het nu anders. Alex, Aron en ik waren binnen een half jaar van elkaar papa geworden, dus wat extra slaap tussendoor leek veiliger. Samen met Roy overnachtten we in het pittoreske Ulm. De volgende ochtend hadden we nog een kleine drie uur te karren. Heel de rit ging gesmeerd en de aankomst in Kappl was prima.
De wekker was om vijf uur gegaan. Prima de tijd nog om de piste op te gaan. Snel omkleden in een hok van het appartement en gaan met die banaan. Reisleider Remi arriveerde kort na ons en we liepen vlot naar de ski bus. Het sneeuwde flink die dag, dikke vlokken en harde wind. Het zou die dag uiteindelijk bijna een halve meter hebben gesneeuwd. Uitdagende condities en veel dichte liftjes. We zochten Stan op, een vriend van Remi. Toen we een blauwe afdaling namen zag ik plots een skiër de rest van mijn groepje een box geven. Vreemd, maar leuk enthousiasme. Toen we stilstonden, zag ik ineens dat Lex en Harm naast ons stonden. Twee maten van ons die vaker mee waren skiën. Remi had dit geheel achter onze rug georchestreerd. Super gezellig! Ik was meteen extra blij dat ik mijn comfortabele Skechers schoentjes in mijn rugzakje had zitten. Dat werd een comfortabele après-ski vanavond! Ik voelde kennelijk dat het in de lucht hing.
Al snel splitsten Lex, Roy en ik ons op van de ervaren groep. Dit ging niet geheel expres, want we waren ze al snel kwijt eigenlijk. Lex had na twee dagen skiën waarschijnlijk wel wat rust nodig en dat vond hij bij ons. Het was ook behoorlijk zwaar skiën. Ik realiseerde me wederom dat ik toch echt een mooi weer skiër ben. We zochten elkaar op voor de lunch en maakten in de middag ook nog redelijk wat meters. Tijdens de lunch en ook daarna kregen we allemaal een telefoon alarm dat er hoog lawinegevaar was en je alleen op de piste moest skiën. Als onderdeel van een soort deceptie waren we onderin het dal niet bij een lift beland, maar moesten nog een stukje wandelen. De lift waar we aankwamen ging zelfs dicht. De condities werden dan ook eerder slechter dan beter. Via een tunnel met Schiphol stijl loopbanden kwamen we uiteindelijk in het dorp van Ischgl. Roy en ik scoorden een ski kluisje en naar de après-ski gingen we.
Als zoutzakken zaten we erbij die middag. We hadden aardig wat van onze energie aan de berg gegeven. Maar de sfeer was prima en na wat witbiertjes konden we weer wat soepeler op onze benen staan. Alle bekende hitjes kwamen langs, van Snollebollekes tot Helikopter 117. We hielden het alleen kort, want we moesten nog inchecken in het appartement. Na de busrit konden we de auto’s uitladen en ons plekje voor de week eigen maken. Lex en Harm wachtten ondertussen geduldig, waarna we uiteten gingen met ze. Mede dankzij dat, lagen we op tijd onder de wol. Echt al rond half negen…
De volgende dag begonnen de condities op de piste niet veel beter. Het had echt enorm veel gesneeuwd de afgelopen dagen. Die sneeuw was op een dikke laag ijs gevallen, omdat het al weken niet meer gesneeuwd had maar wel dooi en vrieskoud. Er was daardoor een enorm lawine gevaar. Er waren hier en daar zelfs lawines de piste op gekomen en zelden vielen er zoveel doden. Gelukkig heb ik mijn opa ooit beloofd om nooit off piste te gaan. Het was weer een pittig dagje, hard werken. Het klaarde gelukkig wel op, maar het waren pistes gevuld met sneeuwhopen. Roy en ik gingen die ochtend verder samen op pad, waar Roy wat meer rust pakte omdat hij zich niet lekker voelde. Vanuit een liftje zagen we samen maar liefst tien pistenbully's op een rij als een colonne de piste afkwam. Daar moesten we natuurlijk achteraan. We konden buiten lunchen bij een pizzeria met Harm en Lex, die daarna hun afscheidstournee startten. We lunchten tegen de Schwarzwand aan, een muur van diverse zwarte pistes.
Uiteindelijk vond Roy het wel welletjes voor vandaag en toen ben ik met Aron wat op pad gegaan. Ik was compleet gesloopt na een paar uurtjes. Mijn knie voelde wat pijnlijk van alle belasting van de sneeuwhopen. De lift naar beneden was daarom een goede optie. Aron zocht Remi en Alex nog op in de après-ski op de berg. Toen ze beneden waren gingen we nog samen de Kuhstal in. De sfeer was nog een tikkie beter dan de dag ervoor en wij gingen er ook vol voor. Terug in het huisje maakten we een risotto. Met Roy ging het niet veel beter en de dag erna bleef hij helaas ook thuis. Op de terugweg stopte onze bus overigens nog, best wel lang. In de verte hoorden we lawineknallers. We stonden gewoon stil wegens het risico van een lawine richting het dorp.
Het was wederom een sneeuwdagje. Matig zicht, harde wind en alles wat een mooi weer skiër niet nodig acht. Gelukkig klaarde het ook deze dag wel weer op. Waar ik het meest van genoot was de Duty Free run. Een lange rode piste van Oostenrijk helemaal naar het dal van een Zwitsers skidorpje. Het leek alsof we in niemandsland beland waren. De besneeuwde bergtoppen om ons heen waren mega indrukwekkend. Stoppen voor een foto was hier geen zonde. Via een verticale lift kwamen we bij een enorme sta gondel. Onze liftgenoten draaide Levels van Avicii precies op het goede moment. We schoten over zwarte pistes die ikzelf niet perse beoordeelde als zwart. Totdat ik vanuit de lift de hellingshoek nogmaals kritisch beoordeelde. Dat was verdomme een partijtje steil.
Na de lunch ben ik finaal afgemat. Niet alleen door de berg en het weer, maar ook door mijn maten. Toen ik zei dat ik klaar was voor de dag, zouden we naar de après-ski op de berg gaan. We deden een liftje extra. Daarna nog eentje. Ik had een enkele lift, daarna easy blauwe piste en daarna een kort liftje in gedachte. We gingen van bergtop naar bergtop met dikke wind en sneeuw in ons gezicht. Over zwarte bugelpistes tot er niks van me over was. Er leek geen einde aan te komen. Als een leeg omhulsel stond ik bij de après-ski. De sfeer en muziek was het voor ons allemaal niet helemaal. Maar het was zeker lachen! Diverse Jägermeister torens werden door een zatte Nederlander in een oranje Thuisbezorgd jas omver gebeukt. Het was iets om te aanschouwen, met schaamte voor het feit dat dit soort mensen uit je vaderland komen.
De piste naar beneden was een rode bugel bende waar veel mensen op hun plaat gingen. Vanaf de zijkant van de piste waren mensen sneeuwballen aan het gooien. Het had weinig met skiën te maken, maar ik heb wel gelachen. De après-ski in het dal was matig. We vonden niet helemaal wat we zochten en gingen dus vlot naar huis. Althans, zo leek het. In het appartement was Roy nog niet de oude. Hij at wel mee, maar voelde zich nog verre van fit.
Oh joh, ik vergeet helemaal iets. De term “mom brain” is een algeheel geaccepteerd iets. “Dad brain” is wat mij betreft ook een dingetje, zo heb ik dat zelf al ervaren. Aron nam het deze skivakantie echter naar een hoger niveau. Dag 1 is hij zijn muts kwijt geraakt, deze werd gelukkig vrij snel gevonden door Remi. Vervolgens kwam hij er de tweede dag bovenop de berg achter dat hij een handschoen miste. Hij dacht zelf vergeten in de lift, maar Remi vond deze de volgende ochtend net buiten het huisje. Aron had toen namelijk wat haast toen de bus eraan kwam. Wat pijnlijker was, is dat Aron er op maandagochtend achter kwam dat hij zijn helm inclusief skibril kwijt is. Zeer waarschijnlijk laten liggen in de bus naar het huisje terug na de après-ski. De klapper was wel dat hij die ochtend ook nog eens in Ischgl na een busrit van ruim twintig minuten erachter kwam dat hij zijn skipas kwijt was. Maar hier had hij het meeste geluk. Ik had er eentje op de vloer zien liggen in de après-ski die Alex op had gepakt. De pas was nog vijf dagen geldig, dikke winst dus. Deze bleek bij nadere inspectie echter van ons favoriete vergeetmeneertje te zijn.
De vierde dag skiën leek op weinig soeps in het begin. Aron ging op een tocht om zijn helm op te halen bij de busmaatschappij, wat uitliep tot een mislukking. Alex en Remi waren ondertussen Alex zijn skischoenen aan laten passen, dus ik ging solo de berg op. Het regende in het dal, dus de dag begon helemaal als een deceptie. Er waren ook best veel hoogtemeters voor nodig om de regen in sneeuw over te zien gaan. Mooie vlokken waren het ook niet, eerder ijzel. Er waren nauwelijks liften open en de pistes lagen vol met losse sneeuw en waren niet strak geprepareerd. Toen ik de mannen gevonden had, pakten we een koffie (of heisse choco). Ondertussen gingen er gelukkig allemaal liften open.
Roy liet weten dat hij zich ondertussen een stuk beter voelde, maar we raadden hem af om nog de piste op te komen. Het was weer een pittig dagje. Ik werd in deze condities een zwarte piste afgenomen met een hellingshoek van maar liefst 70%. Dit ging me nog verbazingwekkend goed af. Ik nam de dalafdaling net wat eerder met Aron samen. Het was goed geweest zo, ik had weer een en ander getrotseerd. De après-ski lieten we die avond links liggen. Het was er ook net zo rustig als het op de piste was geweest. Qua drukte viel het deze dagen sowieso mee. Het was dan wel vakantie in Noord-Nederland, maar het zware weer zal mensen in hun huisje gehouden hebben.
De volgende dag ging onze Roy weer mee. De wind was gaan liggen, de pistes waren volle bak geprepareerd en de zon scheen als nooit tevoren. De hele dag was er letterlijk geen wolkje aan de lucht. Dit was genieten geblazen. Het einde van sommige pistes was erg ijzig, wat het zo nu en dan ook zwaar maakte. Na nogmaals de Duty Free Run gedaan te hebben naar het dal van Zwitserland, stuitten we op een obstakel. De rij voor deze lift was enorm, zonder meer de langste en traagste van de vakantie. Het zorgde er ook voor dat we de lunch ietwat uitstelden, want er moesten nog meters gemaakt worden. Die piste was overigens wel fantastisch, dus geen spijt. Tijdens de lunch lagen we te bakken in ligstoeltjes. De zon scheen enorm. Op de achtergrond was een dj harde elektronische muziek aan het knallen. Even heerlijk actief ontspannen. Ook dat is skivakantie.
De mega steile piste van eerder deze week was veranderd in een ijsmuur. Niet echt lekker om te doen nadat je balans na de lunch weer even zoek is. Roy ging goed op zijn snuffert en zijn ski ging nog een heel stuk door. De pistes verder het dal in waren ook niet gemakkelijk dus Roy en ik besloten om samen te gaan “uitskiën”. Voor we het wisten was het al vier uur, tijd voor de laatste afdaling. De après-ski die avond was een klassieker. Zonder eten zo’n zeven uur op je benen staan. De tijd vloog echt voorbij en de sfeer was erg goed! We hadden het zelfs nog gered naar een tweede après-ski tent. Met een klein restje curry en een paar zakken chips in de magen gingen we uiteindelijk rond middernacht slapen.
We waren de dag ervoor met de auto naar de lift gereden. Dat beviel goed, ook het nachtelijke ritje naar huis. Die ging vrij rap. Het plan was wel om op deze donderdag wat eerder te vertrekken. We stonden op woensdag namelijk wel even te wachten op de lift. Dat eerder vertrekken lukte helaas niet echt. Toch is na zo’n avond op dezelfde tijd vertrekken alsnog een teamprestatie denk ik. De pistes waren op mijn laatste skidag heerlijk. Wat dieper het dal in werden ze wat korrelig, maar dat was te vermijden. Aron gaf zijn dad brain nog een kleine toegift. We pakten een gondelliftje waarbij je je ski’s en board aan de zijkant van de lift hangt. Dat eerste stuk ging goed. Toen we relaxed de lift uit liepen, bedacht hij echter dat hij iets miste. “Kut, mijn board”, klonk het en Aron stoof terug naar de lift. Vlak voordat deze het afscheidshekje had gepasseerd, had Aron hem gelukkig te pakken.
De lunch die dag hadden we in een setting alsof we uit eten waren. Er was bediening, wat sjiekere tafels en een brandend zonnetje. Vanaf mijn kant had ik een prachtig uitzicht op de bergen. Dit was lekker afsluiten met de mannen. Tiroler gröstl als klassiek Oostenrijks maaltje. Vrij snel daarna gingen we door naar de aprés-ski tent op de berg. Daar wilde ik écht helemaal afsluiten. Met nog maar een klein kwartier totdat ze sloten, stonden we er met een rondje radler, mijn afscheid offer. Pompende muziek, goede sfeer, fijne zon en een prachtig uitzicht op de bergen. Voldaan deden we samen de laatste afdaling.
Terug in het huisje pakte ik snel mijn spullen in. Ik at nog even mee en stond ruim op tijd te wachten op mijn bus. Ik had namelijk al toen we de vakantie boekten, besloten om een dagje eerder terug te gaan. Lekker nog een weekendje thuis met het gezinnetje om even bij te komen van al dat vakantie geweld leek me geen overbodige luxe. Het voelde wel erg gek om de mannen achter te laten. Ik zou waarschijnlijk een fantastische après-ski avond en nog heerlijk zonnige dag skiën met ultieme pistes missen. Aan de andere kant denk ik dat ik in de stoel van mijn nachttrein beter sliep dan de nacht ervoor. Na de telefoontjes om acht, tien en middernacht kan ik nu alleen maar concluderen dat ze weer een heerlijke avond achter de rug hadden. Misschien hebben ze er nog eentje op mij gedronken. Na een soepele reis (kan de nachttrein tussen Amsterdam en Innsbruck echt aanraden), stonden mijn meiden al klaar om me
Het was een uitputtingsslag, de reis hiernaartoe. Maar eenmaal gearriveerd op Nepalese bodem is alles snel vergeten. Ik zal proberen de etappes samen te vatten in een notendop. Waar liep ik deze keer allemaal tegenaan?
Het begon al in Maastricht. Anton bracht mij tot aan de Flixbus, met mijn drie stuks grote bagage en één handbagage. Ik werd meteen op de vingers getikt, kleine lettertjes niet helemaal gelezen. Slechts twee stuks ruimbagage toegestaan. Nou ja, twee koffers van enorme afmeting mogen wel, mijn meer bescheiden trolley en rugzakken mogen niet. Drie keer sorry gezegd en toen streek de chauffeur over zijn hart. Voor deze keer dan. Afscheid van mijn geliefde en mijn plek in de bus gezocht. Zo, laat de reis maar beginnen. Chauffeur Henry, een vrolijkerd, stelt zichzelf voor in steenkolen Engels en vraagt om lief te zijn voor elkaar. Hij bestuurt niet alleen de bus, maar doet graag iets extra’s om de sfeer te verhogen. Dat kan ik waarderen. Hij voegt er nog aan toe dat hij een dag eerder zijn rijbewijs heeft gehaald, maar hoopt dat we vertrouwen hebben. Uiteraard. In Eindhoven en Amsterdam worden op diverse plekken passagiers afgezet en opgehaald, waarna Henry steeds opnieuw hetzelfde verhaal afsteekt, inclusief de grap over zijn rijbewijs. Ruim op tijd op Schiphol.
Als ik in de vertrekhal een paar minuten naar het toilet ga, mijn waardevolle spullen meeneem en de grote bagage even op de trolley achterlaat wacht me bij terugkomst opnieuw een verrassing. Vier stuks bewapende marechaussee, drie jonge mannen en een vrouw, doorzoeken mijn bagage, op zoek naar iets verdachts. Bagage nooit onbewaakt achterlaten, luidt het strenge devies aan mij. Ik ga in de verdediging – heel even toiletbezoek, geen waardevolle spullen, uitgaan van vertrouwen – maar deze mensen nemen hun vak serieus, en terecht. Of ik niet zo wijs wil doen, zegt een van de mannen. Poeh, die zit, dit is klare taal. Ik besluit in te binden en mijn les te leren, maar schrik wel van deze houding die duidelijk de toegenomen agressie in de wereld bevestigt. Dat dit nodig is, en ik ben nog steeds in Nederland! Ik zal mijn houding moeten aanpassen, alert en inventief blijven als solo low-budget reiziger.
Drie uur voor vertrek opent de incheckbalie en sluit ik aan in de rij. Wat blijkt? Air India staat slechts één stuks ruimbagage toe, weliswaar twintig kilo, maar alles in één koffer of tas. Die verdomde kleine lettertjes ook. Nooit eerder meegemaakt dat niet alleen het gewicht telde maar ook het aantal. Voor een extra tas wordt 190 euro gerekend. Shit. Ik vertel over mijn plannen, de inhoud van mijn bagage, veel spelmateriaal voor kinderen. Dan overlegt de bediende met een collega en strijkt ook zij over haar hart. Weer een hindernis geslecht. Ik hoor nu menigeen denken ‘hoe naïef’ – en dat is misschien ook zo -, maar geloof me, al die regeltjes verschillen enorm bij de diverse bedrijven, je krijgt het vaak niet verzonnen. En wie leest nou alle kleine lettertjes helemaal? Oké, kiezen voor een duurder ticket is een optie, maar dat heb ik niet gedaan en moet de gevolgen dragen. Dat doe ik, geen weg terug, maar wel de laatste keer. Met mijn kleine en middelgrote rugzak passeer ik de andere controleposten probleemloos. Op naar de gate, vliegtuig en de nachtvlucht naar Delhi. Minder luxe dan veel andere luchtvaartmaatschappijen, maar ik heb een stoel, er worden maaltijden geserveerd en verder is het gewoon een kwestie van uitzitten. Gaar word je toch.
Omdat ik een afzonderlijk ticket naar Kathmandu heb geboekt moet ik in Delhi eerst uitchecken, bagage afhalen en dan opnieuw inchecken, intussen eerst de paspoort- en visumcontrole passeren, alles in lange rijen waarbij de controleurs ruim de tijd nemen voor elke gast. Geduld is nooit mijn sterkste kant, dat ontstaat meestal na een week in Nepal, dus ik verbijt me, weet dat ik nog lang niet klaar ben. Intussen observeer ik de andere passagiers en bespeur vooral rust, iedereen lijkt het wachten gewoon te accepteren en zo hoort het ook. Bovendien lees ik her en der op bordjes het verzoek om mee te werken. Elke vorm van agressie, ook verbaal, kan leiden tot gevangenisstraf. Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Met mijn hele handel aan bagage op een trolley zoek ik de lift naar de vertrekhal, er is slechts een roltrap naar boven. Hoe krijg ik mijn vier stuks bagage boven in mijn eentje? Het barst er van de mensen in uniform, maar niemand die echt helpt. Ik word van het kastje naar de muur gestuurd, mag de lift niet zomaar in en besluit wat meer druk te zetten. Vriendelijk en met een glimlach, met in mijn achterhoofd die gevangenisstraf. Linksom of rechtsom moet ik toch mijn vlucht halen, inclusief alle bagage. Een medewerkster, zeer onvriendelijk, gaat uiteindelijk haar best doen en brengt mij in de lift een verdieping hoger. Op naar een nieuwe lange rij bij de incheckbalie van Air India. Als ze maar niet moeilijk gaan doen over mijn extra rugzak. Ik bereid mijn verhaal voor en doe een schietgebedje. Ik schrik bijna van het gemak en de vriendelijkheid die mij plotseling ten deel valt. Zou het tij eindelijk keren? ‘No problem, mam.’
Ik ben er nog niet, weer een nieuwe paspoortcontrole, ook in een lange rij. Mensen zien mijn ingehouden ongeduld en vragen of het wel goed met me gaat. Waarschijnlijk zie ik er inmiddels oververhit uit, het is ook warm geworden. Bij de veiligheidscontrole mag ik aansluiten in de rij voor ouderen, maar mag vervolgens beide tassen helemaal leeghalen vanwege de laptops en tablet. Op z’n dooie gemak onderzoekt de controleur elk detail. Of ik nog even mijn schoenen wil uitdoen. Uiteraard, geen gevangenisstraf riskeren, dus zoek ik naar een laatste brokje energie. Puffend pak ik alles weer in en zie dat ruim drie uur verstreken zijn van mijn vier uur overstaptijd. Die bleek ik dus nodig te hebben, terwijl ik gehoopt had nog even rustig naar de gate te wandelen of de Ierse pub te bezoeken. Mijn vliegtuig wacht in een verre uithoek en als laatste passagier ben ik net op tijd voor de vlucht naar Kathmandu, India met graagte achterlatend.
Bij aankomst in Kathmandu wachten mij opnieuw vele rijen, maar word ik zo hartelijk en vriendelijk geholpen dat het niet meer uitmaakt. Wat vriendelijkheid met een mens kan doen, en het kost helemaal niets. Dit is Nepal, het land waar ik van ben gaan houden. Nooit moeilijk doen, vertrouwen, hulp bieden in plaats van afwijzen, alles met een oprechte glimlach. Ik bestel een prepaid taxi en zit spoedig in een minibus met een vrolijke chauffeur. Deze man oefent zijn vak al vijfendertig jaar uit, in tegenstelling tot de chauffeur van de Flixbus. Maar wat ze beiden gemeen hebben is een vrolijke positieve inslag. En zo krijgt deze reis toch nog een ‘happy end’. Als ik in mijn hotel omarmd word door vriend Cornel en we samen een heerlijke avond beleven is de hele achtbaan van hindernissen al bijna vergeten en weet ik waarom al die ontberingen het weer waard zijn geweest.
Het is me niet gelukt er een kort verhaal van te maken. Inmiddels is het vrijdagochtend en maak ik me gereed voor de vlucht naar Pokhara. Van daaruit meer over mijn eerste volle dag in Kathmandu, die werd afgesloten met een prachtige samenkomst van vrienden aan een grote familietafel, met uitzicht op de Himalaya. Tot snel.
Vorig jaar werd er bij Nermnu een bron geboord. Vanaf dag één hebben we dat hele proces gevolgd. Helaas zaten wij net in het vliegtuig terug naar Nederland toen er eindelijk water werd opgepompt. Wat een moment moet dat zijn geweest! Toch zijn we ontzettend trots op dit waterproject. Een bron boren is kostbaar en dankzij een bijdrage van de stichting Water is our World konden we dit vorig jaar voor het eerst realiseren.
Natuurlijk zijn we nu ook weer in Nermnu gaan kijken. Op de plek waar toen de boorinstallatie stond, staat nu een betonnen bak waarin de pomp is geplaatst. Op het moment dat wij er waren, draaide de pomp helaas niet. Deze pomp vult een watertank die hoger in de kampong staat. Vanuit die tank stroomt het water via leidingen het dorp in. Doordat het reservoir hoger staat, ontstaat er waterdruk in de leidingen. Als de tank vol met water zit stopt de pomp, anders verspil je water en stroom.
Gelukkig heeft Jantinus het hele jaar door contact met Veronica, een lerares in Nermnu. Zij houdt ons op de hoogte. Tot nu toe is er steeds water geweest in het dorp. Dat is zó mooi om te horen. Een project dat vorig jaar slaagde en nu nog steeds zijn werk doet.
Nu we op Biak zijn, nodigde Veronica ons samen met Charles uit om bij haar thuis Nasi Kampong Ayam te komen eten. We namen de uitnodiging graag aan, al blijft het altijd een beetje spannend om ergens te eten wanneer je niet weet hoe het precies wordt bereid. “Morgen weten we meer,” grapte Jantinus nog. Maar het bleek nergens voor nodig: we hebben heerlijk gegeten en de volgende dag was er niets aan de hand.
Nieuw huis bouwen in Lapan
In een eerder verslag schreven we over een moeder uit Wamena die met haar gezin in een huis woont dat in zeer slechte staat verkeert. Toen we het met eigen ogen zagen, schrokken we enorm. Door de muren heen kijk je zo naar buiten en het dak lijkt op een gatenkaas. Het was duidelijk: hier moest iets gebeuren.
Samen met Inge gingen we terug om te bespreken wat we wilden doen. Omdat het gezin nog in het huis woonde, leek het ons verstandig om een nieuw huis naast het oude te bouwen. Dat zou wel betekenen dat we geen gebruik konden maken van de bestaande vloer. Toen Inge dit vertaalde, gaf de bewoonster direct aan dat ze tijdelijk wel bij familie kon wonen. Ze hoopte vooral dat haar nieuwe huis op de plek van het oude mocht komen. Dat vonden wij natuurlijk prima. We spraken af dat zij een lokale timmerman zou zoeken. We werken graag met plaatselijke vakmensen, zodat ook zij een inkomen hebben aan het project. Later in de week zouden we terugkomen om de kosten te bespreken, want ook wij moeten goed op het budget letten.
Bij ons volgende bezoek stonden we voor een verrassing: het oude huis was al bijna volledig afgebroken. Er was voortvarend gewerkt….. misschien iets té voortvarend, want we hadden nog geen prijsafspraak gemaakt. De timmerman was er niet, dus spraken we af later die dag terug te komen.
Toen we terugkeerden, was ook de timmerman aanwezig. Inmiddels was er een noodonderkomen gebouwd: een eenvoudig rechthoekig hok van golfplaten. Blijkbaar was het logeren bij familie toch niet doorgegaan. Het voelde even ongemakkelijk, maar eerlijk is eerlijk: het oude huis was nauwelijks beter. Dit is in elk geval tijdelijk.
Daarna kwam de prijs op tafel en daar schrokken we behoorlijk van. Voor Biak-begrippen was het bedrag absurd hoog. We hebben hier eerder huizen gebouwd en gerenoveerd, dus we weten ongeveer wat gebruikelijk is. Kennelijk dacht de timmerman dat deze belanda’s wandelende geldautomaten zijn. Gelukkig was Inge erbij. Zij zette hem vriendelijk maar duidelijk met beide benen op de grond. Ze legde uit dat wij dit gezin helpen aan een nieuw huis én dat hij daarvoor een nette vergoeding krijgt, boven wat hier normaal verdiend wordt.
De boodschap kwam aan. We werden het snel eens. Met Inge gaan we meteen de bestelling van stenen, cement en hout, regelen, zodat alles nog deze week geleverd kan worden. Als alles volgens plan verloopt, kan de bouw van het nieuwe huis snel beginnen.
Zo lang we hier zijn gaan we dat uiteraard volgen.
Stichting Hati Bersatu
Onze projecten hebben we ondergebracht in Stichting Hati Bersatu.
Als je wilt bijdragen aan onze projecten, kun je een bijdrage doen via rekening:
Ik wil me vandaag eens laten leiden door geocaches in de buurt. Dat heeft me al vaker leuke trips opgeleverd, dat zal vandaag vast ook lukken. Welgemoed wordt de reis aanvaard. Zo, dat waren weer genoeg ouderwetse woorden! Op weg naar mijn eerste cache zoek ik nog wel een ontbijt/brunch. Uiteraard (bijna) streetfood bij een klein marktje. Ik kom ergens een groot tempelcomplex waar ook nog weer een tempel wordt bijgebouwd. In Nederland worden kerkgebouwen verkocht en omgebouwd, hier is de ont-tempeling zeker niet aan de orde. Onder een afdakje zit een man een beeld in elkaar te plamuren met cement. Dat zal straks zonder twijfel prachtig verguld worden, nu is het ambachtelijk grijs. Op een pleintje zit een orkest te spelen, of hopelijk te oefenen, want helemaal zuiver klinkt het nog niet, wel heel hard! De grootste tempel is dicht, maar die daarachter kan ik wel bezoeken. Buiten staat een stenen boeddha die her en der met stukjes bladgoud is beplakt. Als je ergens in je lijf last hebt, of je wilt veel slimmer worden, dan plak je plakkers op het betreffende onderdeel van dit beeld. Via de slangentrap kom ik in (eerst schoenen uit) een mooie kleine tempel. Hij is minder belangrijk dan de grote, want hoe meer daken hoe belangrijker. Maar deze is wel open en fraai. Buiten is een soort urnenmuur met open en dichte vakken. Ik rijd door naar een mooi park waar bij een locomotief een cache zou liggen. Ik zie als eerste een vliegtuig staan, het lijkt wel een DC-3. Aan de overkant van de weg staat een grote stoomtrein, daar anker ik natuurlijk op af. Hoe ik ook zoek, geen cache. Ik log 'm dan ook als "not found". Aan de andere kant van de weg is het grote park met van alles erin. Een bruidspaar fotoshoot, herten gemaakt van stukken hout en zowaar nog een stoomlocomotief. En kijk, daar vind ik de cache wel. Weer loggen, maar dan als gevonden. Er zit ook een travelbug in, die adopteer ik. Ik zal hem ergens in Nederland weer verder laten reizen. De volgende cache is echt weg, dat staat ook in de vorige logs. Daar had ik even niet op gelet. Hij ligt naast een groot pretpark dat al jaren gesloten is. Zonde hoor! De volgende vind ik bij een groot meer. Ik moet even wachten tot de meneer klaar is met vegen, direct voor de vindplaats. In het meer draaien schoepenraden die zuurstof in het water zouden moeten brengen. Het zou een idee zijn van de vorige koning, je ziet ze wel vaker. Ik ben langzaamaan aardig doorbakken en rijd in een haf uurtje naar huis. Tijd om te chillen (letterlijk). 's Avonds wil ik uiteindelijk toch een keer Walking Street en Soi 6 bezoeken. Walking Street is een aanslag op alle zintuigen. Op het stilste terras (nou ja, stil) eet ik lekker een avondmaaltje. Daarna rijd ik naar Soi 6, waar het wat minder kabaal is. De meisjes proberen je hand te pakker en je mee te trekken in hun bar. Ik weet met veel grapjes en glimlachten te ontkomen. Ik ben laat thuis en moe. Morgen zou ik moeten uitchecken en de brommer inleveren, maar ik heb geen inspiratie en zal ze allebei een dag proberen te verlengen. Ik vraag aan Greenwood of ze wellicht een ideetje hebben met een huurauto en een leuke rit. Hopelijk hoor ik daar morgen wat van. Tot morgen weer [e-1f642]
Jullie hulp is nodig voor een vrouw van 58 met eindstadium baarmoederhalskanker. Ze heeft het afgelopen jaar veel ziekenhuizen bezocht maar behandeling was niet beschikbaar. Sinds gisteren is de groei met baarmoeder en al naar buiten gekomen en dat geeft bloedverlies, pijn en een sterke odeur.
Ik heb overlegd met een arts in het ziekenhuis van La Pointe en ondanks dat ze haar voorheen niet konden helpen zijn ze nu bereid om de baarmoeder in het geheel weg te halen. Geen genezing maar wel verlichting van haar klachten. Voor deze palliative behandeling zou ik de familie graag hulp in de kosten geven. €300 zou geweldig zijn maar elke gift helpt.
Doneren kan via NL18RABO 0362 4237 41 t.n.v. Stichting Hoop Haïti onder vermelding van 'Patricia'. De SHH heeft ANBI status.
Vandaag is verhuisdag, Henrich gaat naar Hua Hin voor een afspraak. Zo rond 10.00 laden we ons beider bagage in de Jag. Hij zal me afzetten in de buurt van mijn hotel, het steegje zelf vindt hij te smal voor dat slagschip. We nemen afscheid en ik rol mijn tas het smalle straatje in. Ik loop eerst binnen bij het verkeerde Tycoon hotel, er blijken er hier twee te zijn. Ik kom terecht op kamer 504, een ruime kamer. Er is een balkonnetje, maar daar blaast de airco de warme lucht uit de kamer heen. Het hele hotel is een beetje in verval maar alles lijkt te werken. Ik hang mijn polo's in de kast, sommige waren nog niet helemaal droog. Het ziet er bijna netjes uit! Als ik wat ben afgekoeld wordt het tijd om wat transport te regelen. Ik huur een klein brommertje voor drie dagen, die gaat me vast weer op leuke plekjes brengen. Ik heb op Goegel wat markten opgezocht en ik duik er eentje binnen. Het is rond 14.00, tijd voor wat ontbijt. Chicken Sweet[e-38]Sour smaakt me prima. Naast me zit een Fransman met twee eekhoorntjes. Eentje kruipt over hem heen. Hij vertelt dat hij er vier heeft, ze zijn allemaal gehandicapt. Hij zorgt ervoor totdat ze dood gaan, ze kunnen wel 10 jaar oud worden. Een bijzondere man .... Ik wandel verder over de markt met veel kleding en tasjes en zo. De spannende stapkleding voor dames is hier echt spotgoedkoop, voor een paar euro kan je helemaal los. Ik rijd verder naar een tempel met Grote Buddha. De toch wel lange trap heeft gelukkig een bescheiden optrede van zo'n 5 centimeter, het is makkelijk wandelen. In Vietnam was alles donker en hout, hier is het veel lichter en vooral veel goud(kleur). Er is een soort "Papier hier" Hollebolle Gijs waar mensen muntjes in kunnen proberen te gooien, erg leuk. Aan de achterkant zit het leeghaal-luikje, daar zal dagelijks best wat uitkomen. Hier en daar wordt gebeden en geofferd, daar kan je gewoon tussendoor lopen. Chinese invloeden zijn hier veel minder zichtbaar dan in Vietnam. Ik rijd door om de zonsondergang te zien op een leuk terrasje aan de kust. Ik ga zo ver mogelijk bij muziek vandaan zitten, maar op enig moment begint een DJ toch bassen te pompen. Het zij zo. De zonsondergang, een Chang biertje en een glas kokosmelk maken dat weer goed. Ik rijd door naar een nightmarket, dat blijkt een enorm winkelcentrum te zijn dat 's avonds open is. Ik loop er een tijdje rond. Op de drankafdeling staan whiskys van 250 euro per fles maar ook eentje van 7,50 per fles. Die ga ik proberen! Ik koop ook zakjes Nescafé, want wat je hier in alle hotels krijgt is 3-in-1, dus met suiker en melk. Wat hiervan overblijft past prima in mijn campertje. Een van de toiletruimtes is wel grappig voorzien van "spiegels". Het wordt tijd om ergens weer wat te eten. Als ik een tent zie met plastic stoeltjes en tl-buizen heb ik de ervaring dat ik daar goed eet. Mooie stoelen en een knipmessende ober zijn leuk, authentiek eten is dat zeker ook. Ik geniet van een heerlijke Tom Yam Seafood. Terug op mijn kamer doe ik wat sociale zaken, maar eigenlijk ben ik gewoon moe, ook van de warmte. Ik doe een dutje, dat denk ik tenminste. Om 03.15 word ik weer wakker. Hmmm... tijd voor dit verhaaltje, met een borrel die helemaal niet slecht smaakt. Tot de volgende!
Ik vertrek uit Chachoengsao (wie weet hoe je dat uitspreekt?) om verder te reizen richting Thao Lan National Park, waar een paar heel mooie plekken moeten zijn. Aan Goegel Meps zeg ik dat ik snelwegen en tolwegen wil vermijden. Dat levert namelijk leukere routes en uitzichten op en ik heb toch alle tijd, zo zonder programma. Je rijdt door dorpjes en langs kleinere wegen, waar tot mijn verbazing nog steeds mensen met hun kraampje met groenten of fruit langs de weg zitten. Ik ontwaar een groot tempelcomplex en vind de inrit. Er zijn nogal wat tempels, een heel grote, eentje met de current Buddha op lotusblad en eentje met een heilige olifant. Die laatste maakt de uitdaging "Je mag nu zeker niet aan een roze olifant denken" wel heel lastig. Ik ga naar binnen bij de kleinere tempel met het lotusblad. Veel goud en gekleurd en spiegelend glas, zoals zo vaak in dit land. Ik hou er wel van. Als ik boven buiten sta zie ik donkere wolken aankomen. Het uitzicht op de grote tempel is hier wel mooier. Het duurt niet lang of de bui breekt los. Dan gaat hier ook echt de kraan open! Ik vlucht naar binnen en naar een afdak aan de overkant. Onder dat afdak kan ik een heel eind droog lopen tot aan een eettentje. Tijdens die bui heb ik alle gelegenheid voor een ontbijtje. Een lekkere zoute noedelsoep met ballen en stukjes rundvlees. Dat is een mooie manier om de bui uit te zitten. Na het eten (1,25 euro) is het weer droog. Ik wandel richting roze olifant. Het dier is echt gigantisch, daar kan geen porceleinkast tegenop. Langs een grote vijver, waar uiteraard weer vissen worden gevoerd, wandel ik naar de grote tempel. Daar zijn veel mensen bezig met het opscheppen van water van de vloer, het gebouw is kennelijk zo lek als een mandje. Ik loop er op mijn sokken, dus ik ga niet te ver naar binnen. De reis gaat verder over meestal heel behoorlijke wegen. Ik stop bij een marktje om rond te kijken, dat doe ik tenslotte bijna nooit ... Ik koop een kilo mandarijnen en een kilo kleine mango's, samen 2 euro, Ze komen vers van de boom. "Onze" mandarijnen zijn vaak mooi oranje geverfd, deze niet. Ze smaken er niet minder om. Langs de weg zie ik veel boomkwekerijen waar de kluiten gewoon ingepakt bovengronds staan. O ja, verkeerslichten hebben hier bij rood altijd een teller die de laatste 10 seconden aangeeft, bij groen een teller die aangeeft hoe lang het licht nog groen blijft. Niemand hier geeft wat extra gas om de laatste seconden nog te halen, dat zou in Nederland anders zijn! En verdorie, alweer een hoop gezellige marktkraampjes. Ik ben gewoon een sucker voor de geuren en kleuren. Dus ... maar weer gestopt. Zo kom je nergens, o jawel, op de markt. Kijk maar gewoon lekker de plaatjes. Uiteindelijk ga ik weer eens een hotel zoeken, het wordt Chang Roi Resort. Ik boek het online voor 24 euro, ik kies niet de goedkoopste kamer, maar een soort upgrade. Het blijkt een bijzonder gebouw waarbij de kamers met een glazen schuifdeur aan de hal grenzen. Gelukkig kan er wel een gordijn voor! De schoenen moeten buiten blijven, ik krijg slippers van het huis. De kamer is in zijn gekkigheid wel grappig, gelukkig is er wifi. In het boekingsoverzicht stond: wifi in de openbare ruimtes, maar dat blijkt dus mee te vallen. Ik richt het boeltje een beetje in, zet de airco op Full Blast en ga buiten verkennen. Een straatje verderop zit een 7-11 supermarkt waar ze wel chocoladedrank hebben, maar geen biertje. Dat verkopen ze daar gewoon niet. Ernaast staat een soort kraampje waar wordt gekookt. De dametjes spreken geen Engels en hebben geen menukaart. Als eentje wijst naar noedels en wat reepjes rundvlees zeg ik: GO [e-1f604] en ze gaan aan de slag. Ik krijg uiteindelijk ongeveer hetzelfde als bij mijn ontbijt, nu ook weer lekker. Ik mag nu 70B afrekenen, 1,75 euro. Ik koop een biertje bij de hotel-manager-dame en verdwijn uit zicht. Wat sociale zaken en het schrijven van dit verhaal. Het was vandaag overigens 35 graden, drukkend warm. De stappenteller zegt 6.500. Tot morgen weer!
Goedemiddag.We zitten nu aan de koffie in Kenya Bay na een lange reis.Gistermorgen om 11u zou taxi Din ons komen ophalen.We stonden buiten met de koffers.We kregen een telefoontje van hem en hij vroeg waar we stonden.Peter zei in Wijlre.Hij schrok want hij was naar Dusseldorf gereden.Hij schakelde snel zijn zoon in en na een kwartiertje was hij er.Deze bracht ons naar Dusseldorf.Daar checkten we de 6 koffers in bij German Airways.Om half 3 vlogen we naar Schiphol.Daar moesten we tot half 8 wachten bij Kenya Airways.We vlogen naar Nairobi.Vanmorgen om 6uur landden we er.De 6 koffers van de band gepakt en op 2 karren gelegd.Daarna door de scan.Dit deed een douanier en deed maar 1.Het was hem te zwaar.Daarna liepen we de autoweg en plein over naar Gate 1 .Daar werden de koffers opnieuw gescand en brachten ze naar de incheckbalie.Om 8uur vertrok het vliegtuig naar Mombasa.We landden om 9 uur en haalden de koffers op.We gingen naar buiten met 2 karren.Daar stond de taxichauffeur al te zwaaien.Gabriel had hem gisteren gebeld.Hij bracht ons naar Kolewa.Daar werden de koffers in de winkel gezet.Gabriel,Jemima,Mariella,Peter en Anna brachten ons terug naar Kenya Bay.Onderweg gingen we bij de Quickmarkt een ijsje kopen.We kochten ook nog brood,groente en aardappels.In Kenya Bay aangekomen gingen we inchecken.We kregen kamer 151.Daarna douchen en alles inruimen.Nu relaxen.Groetjes Peter en Annemie.
Na een heerlijke tijd gaan we nu toch echt weer naar huis..
Het blijft voor ons bijzonder om op koh phangan te zijn. Echt paradijs.
Met de voeten in het zand lekker eten bij een thai restaurant, de mensen hier, de massage we zullen het missen.
We hebben in een bubbel geleefd…
Het leven zal hier door gaan…
De maan laat zich steeds meer zien, en gaat van een sikkel naar een volle heldere maan. De vissers gaan nu met hun boten met groene lampen zoeken naar inktvis en garnalen..
Noei, mijn massage vrouwke heeft hopelijk goede zaken gedaan en kan een paar extra ondertanden aanschaffen .
Ik zal haar missen.
Van de week zijn we nog naar een olifantenopvang geweest op het eiland. Het is een groot verschil met een park in het noorden van Thailand waar er meer ruimte is en rivieren zijn voor deze lieve reuzen. Toch was het leuk om weer medicijn ballen te maken en ze in de ogen te kijken. De olifant die twee weken geleden bevrijd is uit Pattaya waar ze toeristen moest dragen op haar rug, had maar een oog. Het andere oog was door iemand geraakt met een katapult. Dierenbul. Zo zielig ze ziet er niets meer door en toch blijft ze vriendelijk naar de mensen. Een andere olifant werd apart gehouden want die is wel agressief geworden. Niet zo gek als je met een brandende pook op je achterste word mishandeld.
Gisteren hebben we afscheid genomen van onze vrienden en hebben heerlijk gegeten bij Luna in de andere baai, hier vlakbij
Op dit moment zijn we op koh Samui waarvan we morgen zullen vliegen richting Bangkok en dan direct door naar Amsterdam.
Het is ook wel fijn om naar huis te gaan naar de lente en dierbaren om ons heen.
Mams is er niet meer, ze reist nu mee in mijn hart…
Gisteren aangekomen in MBeya een stad in Tanzania dicht bij de grens met Malawi. We hebben 7 dagen op rij gefietst.
Normaal hebben we al eerder een rustdag maar behalve een aantal dorpen was er geen stad om een rustdag te plannen. De eerste twee dagen en gisteren over goed asfalt met veel hoogtemeters, tot ruim 2000 m, de andere vier dagen over keien, zand, leem en soms blubber gefietst maar gelukkig wel wat vlakker.
Op het asfalt zijn we twee dagen zo'n beetje van de fiets gespoeld door een aantal mega zware buien. Verder ging het meest regenen na aankomst en s'nachts. Doordat het makkelijk regent is alles supergroen. Er wordt vooral veel suikermais maar ook tabak, uien en allerlei soorten groente en fruit geteeld. We hebben ook door vrijwel ongerepte bossen gereden. Door de hoge luchtvochtigheid is het soms netaan te doen om je spullen te wassen maar vooral om het droog te krijgen.
Heel veel zon hebben we niet maar als die schijnt is alles in een uur droog. Omdat dit zo'n afgelegen plek is zonder grote nationale parken komen er hier vrijwel nooit toeristen, nu zijn wij de bezienswaardigheid.
We hebben drie keer op het voetbal veld van een school gekampeerd, ons terrein was met linten afgezet waarachter de kinderen moesten blijven. De douche en wc tenten werden opgezet en dan moest je met 10 liter jezelf en je kleren zien te wassen. Dan is het hotel waar ik nu zit wel heel erg luxe..
Voordat we vertrokken hadden we drie rustdagen in Arusha. Hiervandaan vertrekken zeer veel toeristen om de nationale parken te bezoeken of de Kilimanjaro te beklimmen. Er zijn dan ook meer dan1600 reisbureautjes en het wemelt van de safari jeeps. Zelf ben ik een dag op safari geweest in een wildpark, Tarangire, op 1.5u rijden, Mooie natuur en best veel wild gezien. Ook de drukte viel me reuze mee.
Het verkeer in Arusha is er als overal in Afrika chaotisch, zeer veel auto's, tuktuks en motoren die zich door de stad wurmen. Als fietser moet je enorm opletten want ze komen van alle kanten en hebben meestal weinig respect voor je.
Morgen worden we dan ook eerst met een bus naar de rand vd stad gebracht omdat fietsen eigenlijk te gevaarlijk is.
Nu slechts drie fietsdagen tot de volgende rustdag. Groeten aan iedereen vanuit donker Afrika. Echt genieten hier
Om 8 uur zit iedereen weer in de bus. Wat zijn we een voorbeeldig groepje! We rijden langs het grootste meer van Costa Rica: een stuwmeer dat voor waterkracht gebruikt wordt, waarna het water naar de Pacifische kant gaat voor irrigatie. Het is de droge kant en er wordt vee gefokt en o.a. rijst verbouwd op natte akkers. Het is een bochtige weg en een aantal hebben last van wagenziekte. Bij een stop op een prachtig uitzichtpunt komt iedereen weer bij en gaat de rit over minder bochtige wegen verder. We maken een stop bij een supermarkt om iets voor de lunch in te slaan. Dan een stop bij een prachtige waterval waar we picknicken en lekker gaan dobberen. De temperatuur is aan deze kant van de berg veel hoger en een blauwe lucht. We hebben de regen achter ons gelaten. Nog een stop bij een mega winkelcentrum met een heerlijke ijssalon en om 3 uur komen we op het prachtige park: lieflijke huisjes in een bosrijke omgeving, zwembad, spa, 2 restaurantjes, een rivier waar in gezwommen kan worden en vele vogelgeluiden. Eerst een paar shirtjes wassen en lekker buiten hangen, kopje koffie, verslag schrijven en dan naar het zwembad. Vanavond samen om half 7 dineren. Morgen gaan we naar een verborgen waterval.
We hadden ‘s ochtends gekozen voor een wandeling door het park Mistico, met z’n vele hangbruggen. Met Claudia deden we de lange route. Helaas was het voor Ilse te steil en kreeg ze last van haar knieën. Met z’n 5-en gingen we verder door het park en Ilse werd met een rolstoel en Range Rover opgehaald samen met Claudia en we zagen ze weer terug bij de uitgang. We hebben prachtige planten en watervallen gezien, ook de hangbruggen waren imposant, veel dieren hebben we niet gezien, behalve (weer) de zeer giftige lanspuntslang die wederom op 0.5-1 meter afstand van het pad opgekruld lag. De Arenalvulkaan kwam langzaam uit de wolken tevoorschijn. Alleen de top bleef in de wolken. We hebben ons met z’n 6-en laten afzetten in het dorp en bij de bakker puddingbroodjes (of zo) gehaald en in het centrale park opgegeten. Yvonne ging 6 chocolaatjes kopen bij de chocolaspeciaalzaak: $26! Maar ze waren erg lekker. Het was nog 700 meter naar het hotel wandelen en we hebben de middag bij het zwembad doorgebracht.
’s Avonds hebben we de nachtwandeling gedaan (18:00-19:30), om 17:30 wordt het duister en om 18:00 is het donker. We hebben veel padden, veel fel gekleurde kikkers en twee wandelende takken gezien, naast de nodige insecten, en natuurlijk ook weer een lanspuntslang. Ook lag er in het water verscholen een pantser schildpad. Hij heeft zo’n sterke kaak dat hij een vinger kan afbijten en grotere exemplaren kunnen zelfs een hand afbijten. De gids vertelde dat de nabije vulkaan Arenal circa 7000 jaar oud is. Ergens tussen 1450 en 1550 is bij een eruptie krater A ontstaan. Pas in 1961 kwam hij weer tot leven en vormde zijwaarts krater “B”. Daarna kwam er een krater tussen A en B, nl. C die heel krater B liet verdwijnen en een heel groot deel van krater A ook. Tot 2018 is hij actief geweest (giftige dampen), maar nu is hij niet meer actief. Volgens de gids kan van het materiaal van de vulkaan een brede weg gemaakt worden die een paar keer om de hel aarde past. Costa Rica wordt per jaar 1 mm tot 3 cm hoger en per maand zijn er meer dan 100 aardbevingen, echter de meeste zijn niet waarneembaar. We hebben daarna in La Fortuna heerlijk gegeten. Morgen steken we over naar de Pacifische kant, schijnt zeer bochtig te worden, we moeten over de bergen naar de andere kant.
25 februari 2026 Puerto Viejo de Sarapiqui – La Fortuna
Vandaag 8:00 met klein groepje in de regen naar een vlindertuin. De eigenaar is begonnen op 20X20 meter grasvlakte en het gebied is uitgegroeid tot 4 hectare. Het is een compleet oerwoud geworden, wel heeft hij een aantal bomen en struiken gepland die vlinders aantrekken. De poppen worden over de hele wereld verstuurd. Bij een overdekte veranda krijgen we koffie en sapjes met iets lekkers aangeboden, echter alle belangstelling gaat uit naar de voederplek, 4-5 meter van de veranda af. Er liggen fruit en als we er even zijn worden twee kokosnoten ververst. Vogels met de mooiste kleuren vliegen aan en af. Ook komen twee eekhoorntjes, die vooral in de kokosnoten geïnteresseerd zijn. We gaan als het iets droger wordt met de gids (100% inheems) door de paden het terrein verkennen. Bij een bananenboom is een blad enigszins dicht gevouwen. Als we heel voorzichtig naderbij komen, zonder de omringende takken aan te raken zien we onder het blad een groepje witte vleermuisjes (heel klein 5-6 cm, tentvleermuisjes, net gremlins). Omdat ze met de poten in het blad vasthaken, is het blad net als een dak gevouwen en hangen ze droog. We zagen netten rond takken waar vlinders inzaten en bij een grote overkapte vlindertuin gooide de gids twee keer een vlinder in de lucht die door twee vogels meteen uit de lucht werden geschept en werden opgepeuzeld. Deze roodstaartglans vogels aten alleen vlinders en trokken eerst de vleugels er af. In de grote vlindertuin zagen we diverse vlinders, ook de prachtige grote blauwe vlinders, die als ze de vleugels dichtgevouwen hebben lijken op een bruin Perzischtapijt. In een kastje hingen diverse poppen van de verschillende vlinders. Een vlinder in de vlinder periode leeft maar 1 maand, daarin moet hij/zij zich dus voortplanten. Om 11:00 waren we terug bij het hotel om de rest van de groep op te halen en naar La Fortuna te gaan. Dit is de laatste plaats aan de Caribische kant. Costa Rica is pas laat ontstaan door het schuiven van de aardplaten. Door de vulkanen is het land in tweeën gedeeld en zijn er ook naast de vele microklimaten twee hoofdklimaten: de Caribische (natte periode en minder natte periode 3000-4000 mm/jaar) en de Pacific (natte en droge periode 250-750 mm/jaar). We lunchen onderweg bij een restaurantje aan een rivier met een hele smalle brug waar veel vrachtverkeer over dendert. Er is een loopbrug naast en in de bomen stikt het van de leguanen. Op een buis naast de loopbrug lag een grote oranje (mannetje) leguaan. Daarna naar het hotel. We krijgen allemaal een huisje en het ziet er prachtig uit. Mooi zwembad alleen geen internet bij de huisjes, wel bij het restaurant. Later in de middag zijn we met de bus naar de natuurlijke warmwater baden gegaan, het varieerde van koud tot zeer warm (37°C). Het was heerlijk, we sloten de dag af met een diner bij de warmwaterbaden.
Ik heb besloten dat ik een beetje klaar ben met Pattaya. Het is me nu even te druk, te warm en te toeristisch. Ik ga dus niets verlengen, ik ga gewoon op pad. Geen idee waarheen, maar ik ga weg. Ik zoek naar huurauto's en vind er uiteindelijk een bij Budget, die ik in Pattaya kan ophalen en op het vliegveld weer kan inleveren. Van Gilles (Greenwood) heb ik een aantal suggesties gekregen en ik besluit richting provincie Lopburi te gaan. Hier moet veel ouds van de Khmer te vinden zijn, ik vind het prima. Allereerst even uitchecken en de bagage in de hal neerzetten. Dan ga ik de brommer inleveren. De Britse eigenaar is toevallig aanwezig en ik heb een babbeltje met hem over wat mij niet echt beviel aan deze brommer. Hij neemt het mee richting monteurs. Ik wandel terug naar het hotel, koop onderweg nog een stout beeldje en bestel in de lobby een Grab om mij naar het kantoortje van Budget te brengen. De eerste chauffeur is er bijna als hij de rit cancelt. Grab probeert dan een andere chauffeur te vinden, maar daar gebeurde niet veel mee. Ik cancel dus mijn hele aanvraag en maak een nieuwe aan, met een auto één klasse hoger. Dat werkt prima en binnen 15 minuten staat er een dame voor de deur met een hybride MG. We laden in en onderweg babbelt ze gezellig over auto's en dat ze zo bang is om zelf motorbike te rijden. Ik geef haar groot gelijk, ze ziet natuurlijk elke dag welke idiote bewegingen die maken. Ze zet me af bij Budget en vertrekt weer. Deze soort leuke chauffeurs krijgen van mij altijd extra sterren in de beoordeling. Omdat ik de auto heb geboekt via een platform en niet via Budget zelf, duurt het even voordat alles rond is. De geboekte Honda Civic is niet aanwezig, ik krijg voor dezelfde prijs een upgrade naar een Accord. We doen papierwerk en maken een schadeverslag op. Samen proberen we mijn telefoon aan de auto te koppelen (Carplay) maar dat lukt niet echt. Inladen en wegwezen. Het is een sjieke wagen en hij rijdt heerlijk. Alleen dat mijn telefoon op de middenconsole ligt, dat stoort me. Ik maak een "ontbijt"stop rond 14.00, het wordt tijd. Een heerlijk Pad Thai Kai wordt mijn deel. Op een marktje waar ik even stop (heerlijke voedselfoto's) vind ik geen oplossing voor de telefoon. Ik spot even later in een dorpje een telefoonwinkel waar ze een houder hebben voor aan de voorruit. Goed geregeld, nu kan ik onderweg videobellen en iemand visueel laten meerijden. In een file heb ik alle tijd om de vorige gekoppelde telefoons te verwijderen uit Appleplay en Carplay. De mijne is dan zo gekoppeld, nu kan ik ook navigeren via het scherm in de auto. Ik ben nog niet erg opgeschoten, zo'n 140 km, maar ik ben moe van alle gedoe. Het begint ook al een beetje te schemeren. Ik stop langs de kant van de weg en goegel naar een hotel. Ik boek het online in de auto, hoe ingewikkeld was dat vroeger! Voor 13 euro weet ik alles. Ships, da's een paar kilometer terug, dat betekent dat ik twee U-turns moet maken. Een 20 minuten later sta ik binnen. Na kamer 404 en 504 heb ik nu kamer 503. Het is voor die prijs een heel redelijke kamer, ik kan het hier wel een nachtje uithouden. De receptiedame kent het spelletje, maar zag het nog nooit in het echie. Het wordt ook tijd om wat te eten (ja, alweer). Op de oprit van het hotel is een klein restaurantje waar ik heerlijk kip met cashewnoten eet. Singha biertje erbij, Life is Good. Nu weet je gelijk waar de naam LG van de elektronica voor staat). Er komt een man langs met van alles te koop. Ik koop versgebrande pinda's bij hem als snackje voor vanavond. Ze glimmen nog van de olie. Ik slaap aan de achterkant van het hotel, heb dus zeker geen last van de toch wel drukke weg aan de voorkant. Biertje koud, water ingeslagen, klaar voor verhaaltje tikken, borrel en plat. Hasta Mañana.
Ik ben gezegend in het leven dat ik twee weken per jaar mag gaan skiën. Eentje met het gezinnetje en een keer met de mannen. Nu ik vader ben, voelt deze vakantie des te meer als skiën met de mannen. Heelhuids thuiskomen voelde nog niet eerder zo belangrijk. Maar ook lekker genieten en uitslapen natuurlijk. Het begon op een vrijdagmiddag. Waar we normaal door de nacht heen reden en bij aankomst na een brakke nacht in de auto meteen gingen skiën, deden we het nu anders. Alex, Aron en ik waren binnen een half jaar van elkaar papa geworden, dus wat extra slaap tussendoor leek veiliger. Samen met Roy overnachtten we in het pittoreske Ulm. De volgende ochtend hadden we nog een kleine drie uur te karren. Heel de rit ging gesmeerd en de aankomst in Kappl was prima.
De wekker was om vijf uur gegaan. Prima de tijd nog om de piste op te gaan. Snel omkleden in een hok van het appartement en gaan met die banaan. Reisleider Remi arriveerde kort na ons en we liepen vlot naar de ski bus. Het sneeuwde flink die dag, dikke vlokken en harde wind. Het zou die dag uiteindelijk bijna een halve meter hebben gesneeuwd. Uitdagende condities en veel dichte liftjes. We zochten Stan op, een vriend van Remi. Toen we een blauwe afdaling namen zag ik plots een skiër de rest van mijn groepje een box geven. Vreemd, maar leuk enthousiasme. Toen we stilstonden, zag ik ineens dat Lex en Harm naast ons stonden. Twee maten van ons die vaker mee waren skiën. Remi had dit geheel achter onze rug georchestreerd. Super gezellig! Ik was meteen extra blij dat ik mijn comfortabele Skechers schoentjes in mijn rugzakje had zitten. Dat werd een comfortabele après-ski vanavond! Ik voelde kennelijk dat het in de lucht hing.
Al snel splitsten Lex, Roy en ik ons op van de ervaren groep. Dit ging niet geheel expres, want we waren ze al snel kwijt eigenlijk. Lex had na twee dagen skiën waarschijnlijk wel wat rust nodig en dat vond hij bij ons. Het was ook behoorlijk zwaar skiën. Ik realiseerde me wederom dat ik toch echt een mooi weer skiër ben. We zochten elkaar op voor de lunch en maakten in de middag ook nog redelijk wat meters. Tijdens de lunch en ook daarna kregen we allemaal een telefoon alarm dat er hoog lawinegevaar was en je alleen op de piste moest skiën. Als onderdeel van een soort deceptie waren we onderin het dal niet bij een lift beland, maar moesten nog een stukje wandelen. De lift waar we aankwamen ging zelfs dicht. De condities werden dan ook eerder slechter dan beter. Via een tunnel met Schiphol stijl loopbanden kwamen we uiteindelijk in het dorp van Ischgl. Roy en ik scoorden een ski kluisje en naar de après-ski gingen we.
Als zoutzakken zaten we erbij die middag. We hadden aardig wat van onze energie aan de berg gegeven. Maar de sfeer was prima en na wat witbiertjes konden we weer wat soepeler op onze benen staan. Alle bekende hitjes kwamen langs, van Snollebollekes tot Helikopter 117. We hielden het alleen kort, want we moesten nog inchecken in het appartement. Na de busrit konden we de auto’s uitladen en ons plekje voor de week eigen maken. Lex en Harm wachtten ondertussen geduldig, waarna we uiteten gingen met ze. Mede dankzij dat, lagen we op tijd onder de wol. Echt al rond half negen…
De volgende dag begonnen de condities op de piste niet veel beter. Het had echt enorm veel gesneeuwd de afgelopen dagen. Die sneeuw was op een dikke laag ijs gevallen, omdat het al weken niet meer gesneeuwd had maar wel dooi en vrieskoud. Er was daardoor een enorm lawine gevaar. Er waren hier en daar zelfs lawines de piste op gekomen en zelden vielen er zoveel doden. Gelukkig heb ik mijn opa ooit beloofd om nooit off piste te gaan. Het was weer een pittig dagje, hard werken. Het klaarde gelukkig wel op, maar het waren pistes gevuld met sneeuwhopen. Roy en ik gingen die ochtend verder samen op pad, waar Roy wat meer rust pakte omdat hij zich niet lekker voelde. Vanuit een liftje zagen we samen maar liefst tien pistenbully's op een rij als een colonne de piste afkwam. Daar moesten we natuurlijk achteraan. We konden buiten lunchen bij een pizzeria met Harm en Lex, die daarna hun afscheidstournee startten. We lunchten tegen de Schwarzwand aan, een muur van diverse zwarte pistes.
Uiteindelijk vond Roy het wel welletjes voor vandaag en toen ben ik met Aron wat op pad gegaan. Ik was compleet gesloopt na een paar uurtjes. Mijn knie voelde wat pijnlijk van alle belasting van de sneeuwhopen. De lift naar beneden was daarom een goede optie. Aron zocht Remi en Alex nog op in de après-ski op de berg. Toen ze beneden waren gingen we nog samen de Kuhstal in. De sfeer was nog een tikkie beter dan de dag ervoor en wij gingen er ook vol voor. Terug in het huisje maakten we een risotto. Met Roy ging het niet veel beter en de dag erna bleef hij helaas ook thuis. Op de terugweg stopte onze bus overigens nog, best wel lang. In de verte hoorden we lawineknallers. We stonden gewoon stil wegens het risico van een lawine richting het dorp.
Het was wederom een sneeuwdagje. Matig zicht, harde wind en alles wat een mooi weer skiër niet nodig acht. Gelukkig klaarde het ook deze dag wel weer op. Waar ik het meest van genoot was de Duty Free run. Een lange rode piste van Oostenrijk helemaal naar het dal van een Zwitsers skidorpje. Het leek alsof we in niemandsland beland waren. De besneeuwde bergtoppen om ons heen waren mega indrukwekkend. Stoppen voor een foto was hier geen zonde. Via een verticale lift kwamen we bij een enorme sta gondel. Onze liftgenoten draaide Levels van Avicii precies op het goede moment. We schoten over zwarte pistes die ikzelf niet perse beoordeelde als zwart. Totdat ik vanuit de lift de hellingshoek nogmaals kritisch beoordeelde. Dat was verdomme een partijtje steil.
Na de lunch ben ik finaal afgemat. Niet alleen door de berg en het weer, maar ook door mijn maten. Toen ik zei dat ik klaar was voor de dag, zouden we naar de après-ski op de berg gaan. We deden een liftje extra. Daarna nog eentje. Ik had een enkele lift, daarna easy blauwe piste en daarna een kort liftje in gedachte. We gingen van bergtop naar bergtop met dikke wind en sneeuw in ons gezicht. Over zwarte bugelpistes tot er niks van me over was. Er leek geen einde aan te komen. Als een leeg omhulsel stond ik bij de après-ski. De sfeer en muziek was het voor ons allemaal niet helemaal. Maar het was zeker lachen! Diverse Jägermeister torens werden door een zatte Nederlander in een oranje Thuisbezorgd jas omver gebeukt. Het was iets om te aanschouwen, met schaamte voor het feit dat dit soort mensen uit je vaderland komen.
De piste naar beneden was een rode bugel bende waar veel mensen op hun plaat gingen. Vanaf de zijkant van de piste waren mensen sneeuwballen aan het gooien. Het had weinig met skiën te maken, maar ik heb wel gelachen. De après-ski in het dal was matig. We vonden niet helemaal wat we zochten en gingen dus vlot naar huis. Althans, zo leek het. In het appartement was Roy nog niet de oude. Hij at wel mee, maar voelde zich nog verre van fit.
Oh joh, ik vergeet helemaal iets. De term “mom brain” is een algeheel geaccepteerd iets. “Dad brain” is wat mij betreft ook een dingetje, zo heb ik dat zelf al ervaren. Aron nam het deze skivakantie echter naar een hoger niveau. Dag 1 is hij zijn muts kwijt geraakt, deze werd gelukkig vrij snel gevonden door Remi. Vervolgens kwam hij er de tweede dag bovenop de berg achter dat hij een handschoen miste. Hij dacht zelf vergeten in de lift, maar Remi vond deze de volgende ochtend net buiten het huisje. Aron had toen namelijk wat haast toen de bus eraan kwam. Wat pijnlijker was, is dat Aron er op maandagochtend achter kwam dat hij zijn helm inclusief skibril kwijt is. Zeer waarschijnlijk laten liggen in de bus naar het huisje terug na de après-ski. De klapper was wel dat hij die ochtend ook nog eens in Ischgl na een busrit van ruim twintig minuten erachter kwam dat hij zijn skipas kwijt was. Maar hier had hij het meeste geluk. Ik had er eentje op de vloer zien liggen in de après-ski die Alex op had gepakt. De pas was nog vijf dagen geldig, dikke winst dus. Deze bleek bij nadere inspectie echter van ons favoriete vergeetmeneertje te zijn.
De vierde dag skiën leek op weinig soeps in het begin. Aron ging op een tocht om zijn helm op te halen bij de busmaatschappij, wat uitliep tot een mislukking. Alex en Remi waren ondertussen Alex zijn skischoenen aan laten passen, dus ik ging solo de berg op. Het regende in het dal, dus de dag begon helemaal als een deceptie. Er waren ook best veel hoogtemeters voor nodig om de regen in sneeuw over te zien gaan. Mooie vlokken waren het ook niet, eerder ijzel. Er waren nauwelijks liften open en de pistes lagen vol met losse sneeuw en waren niet strak geprepareerd. Toen ik de mannen gevonden had, pakten we een koffie (of heisse choco). Ondertussen gingen er gelukkig allemaal liften open.
Roy liet weten dat hij zich ondertussen een stuk beter voelde, maar we raadden hem af om nog de piste op te komen. Het was weer een pittig dagje. Ik werd in deze condities een zwarte piste afgenomen met een hellingshoek van maar liefst 70%. Dit ging me nog verbazingwekkend goed af. Ik nam de dalafdaling net wat eerder met Aron samen. Het was goed geweest zo, ik had weer een en ander getrotseerd. De après-ski lieten we die avond links liggen. Het was er ook net zo rustig als het op de piste was geweest. Qua drukte viel het deze dagen sowieso mee. Het was dan wel vakantie in Noord-Nederland, maar het zware weer zal mensen in hun huisje gehouden hebben.
De volgende dag ging onze Roy weer mee. De wind was gaan liggen, de pistes waren volle bak geprepareerd en de zon scheen als nooit tevoren. De hele dag was er letterlijk geen wolkje aan de lucht. Dit was genieten geblazen. Het einde van sommige pistes was erg ijzig, wat het zo nu en dan ook zwaar maakte. Na nogmaals de Duty Free Run gedaan te hebben naar het dal van Zwitserland, stuitten we op een obstakel. De rij voor deze lift was enorm, zonder meer de langste en traagste van de vakantie. Het zorgde er ook voor dat we de lunch ietwat uitstelden, want er moesten nog meters gemaakt worden. Die piste was overigens wel fantastisch, dus geen spijt. Tijdens de lunch lagen we te bakken in ligstoeltjes. De zon scheen enorm. Op de achtergrond was een dj harde elektronische muziek aan het knallen. Even heerlijk actief ontspannen. Ook dat is skivakantie.
De mega steile piste van eerder deze week was veranderd in een ijsmuur. Niet echt lekker om te doen nadat je balans na de lunch weer even zoek is. Roy ging goed op zijn snuffert en zijn ski ging nog een heel stuk door. De pistes verder het dal in waren ook niet gemakkelijk dus Roy en ik besloten om samen te gaan “uitskiën”. Voor we het wisten was het al vier uur, tijd voor de laatste afdaling. De après-ski die avond was een klassieker. Zonder eten zo’n zeven uur op je benen staan. De tijd vloog echt voorbij en de sfeer was erg goed! We hadden het zelfs nog gered naar een tweede après-ski tent. Met een klein restje curry en een paar zakken chips in de magen gingen we uiteindelijk rond middernacht slapen.
We waren de dag ervoor met de auto naar de lift gereden. Dat beviel goed, ook het nachtelijke ritje naar huis. Die ging vrij rap. Het plan was wel om op deze donderdag wat eerder te vertrekken. We stonden op woensdag namelijk wel even te wachten op de lift. Dat eerder vertrekken lukte helaas niet echt. Toch is na zo’n avond op dezelfde tijd vertrekken alsnog een teamprestatie denk ik. De pistes waren op mijn laatste skidag heerlijk. Wat dieper het dal in werden ze wat korrelig, maar dat was te vermijden. Aron gaf zijn dad brain nog een kleine toegift. We pakten een gondelliftje waarbij je je ski’s en board aan de zijkant van de lift hangt. Dat eerste stuk ging goed. Toen we relaxed de lift uit liepen, bedacht hij echter dat hij iets miste. “Kut, mijn board”, klonk het en Aron stoof terug naar de lift. Vlak voordat deze het afscheidshekje had gepasseerd, had Aron hem gelukkig te pakken.
De lunch die dag hadden we in een setting alsof we uit eten waren. Er was bediening, wat sjiekere tafels en een brandend zonnetje. Vanaf mijn kant had ik een prachtig uitzicht op de bergen. Dit was lekker afsluiten met de mannen. Tiroler gröstl als klassiek Oostenrijks maaltje. Vrij snel daarna gingen we door naar de aprés-ski tent op de berg. Daar wilde ik écht helemaal afsluiten. Met nog maar een klein kwartier totdat ze sloten, stonden we er met een rondje radler, mijn afscheid offer. Pompende muziek, goede sfeer, fijne zon en een prachtig uitzicht op de bergen. Voldaan deden we samen de laatste afdaling.
Terug in het huisje pakte ik snel mijn spullen in. Ik at nog even mee en stond ruim op tijd te wachten op mijn bus. Ik had namelijk al toen we de vakantie boekten, besloten om een dagje eerder terug te gaan. Lekker nog een weekendje thuis met het gezinnetje om even bij te komen van al dat vakantie geweld leek me geen overbodige luxe. Het voelde wel erg gek om de mannen achter te laten. Ik zou waarschijnlijk een fantastische après-ski avond en nog heerlijk zonnige dag skiën met ultieme pistes missen. Aan de andere kant denk ik dat ik in de stoel van mijn nachttrein beter sliep dan de nacht ervoor. Na de telefoontjes om acht, tien en middernacht kan ik nu alleen maar concluderen dat ze weer een heerlijke avond achter de rug hadden. Misschien hebben ze er nog eentje op mij gedronken. Na een soepele reis (kan de nachttrein tussen Amsterdam en Innsbruck echt aanraden), stonden mijn meiden al klaar om me
Het was een uitputtingsslag, de reis hiernaartoe. Maar eenmaal gearriveerd op Nepalese bodem is alles snel vergeten. Ik zal proberen de etappes samen te vatten in een notendop. Waar liep ik deze keer allemaal tegenaan?
Het begon al in Maastricht. Anton bracht mij tot aan de Flixbus, met mijn drie stuks grote bagage en één handbagage. Ik werd meteen op de vingers getikt, kleine lettertjes niet helemaal gelezen. Slechts twee stuks ruimbagage toegestaan. Nou ja, twee koffers van enorme afmeting mogen wel, mijn meer bescheiden trolley en rugzakken mogen niet. Drie keer sorry gezegd en toen streek de chauffeur over zijn hart. Voor deze keer dan. Afscheid van mijn geliefde en mijn plek in de bus gezocht. Zo, laat de reis maar beginnen. Chauffeur Henry, een vrolijkerd, stelt zichzelf voor in steenkolen Engels en vraagt om lief te zijn voor elkaar. Hij bestuurt niet alleen de bus, maar doet graag iets extra’s om de sfeer te verhogen. Dat kan ik waarderen. Hij voegt er nog aan toe dat hij een dag eerder zijn rijbewijs heeft gehaald, maar hoopt dat we vertrouwen hebben. Uiteraard. In Eindhoven en Amsterdam worden op diverse plekken passagiers afgezet en opgehaald, waarna Henry steeds opnieuw hetzelfde verhaal afsteekt, inclusief de grap over zijn rijbewijs. Ruim op tijd op Schiphol.
Als ik in de vertrekhal een paar minuten naar het toilet ga, mijn waardevolle spullen meeneem en de grote bagage even op de trolley achterlaat wacht me bij terugkomst opnieuw een verrassing. Vier stuks bewapende marechaussee, drie jonge mannen en een vrouw, doorzoeken mijn bagage, op zoek naar iets verdachts. Bagage nooit onbewaakt achterlaten, luidt het strenge devies aan mij. Ik ga in de verdediging – heel even toiletbezoek, geen waardevolle spullen, uitgaan van vertrouwen – maar deze mensen nemen hun vak serieus, en terecht. Of ik niet zo wijs wil doen, zegt een van de mannen. Poeh, die zit, dit is klare taal. Ik besluit in te binden en mijn les te leren, maar schrik wel van deze houding die duidelijk de toegenomen agressie in de wereld bevestigt. Dat dit nodig is, en ik ben nog steeds in Nederland! Ik zal mijn houding moeten aanpassen, alert en inventief blijven als solo low-budget reiziger.
Drie uur voor vertrek opent de incheckbalie en sluit ik aan in de rij. Wat blijkt? Air India staat slechts één stuks ruimbagage toe, weliswaar twintig kilo, maar alles in één koffer of tas. Die verdomde kleine lettertjes ook. Nooit eerder meegemaakt dat niet alleen het gewicht telde maar ook het aantal. Voor een extra tas wordt 190 euro gerekend. Shit. Ik vertel over mijn plannen, de inhoud van mijn bagage, veel spelmateriaal voor kinderen. Dan overlegt de bediende met een collega en strijkt ook zij over haar hart. Weer een hindernis geslecht. Ik hoor nu menigeen denken ‘hoe naïef’ – en dat is misschien ook zo -, maar geloof me, al die regeltjes verschillen enorm bij de diverse bedrijven, je krijgt het vaak niet verzonnen. En wie leest nou alle kleine lettertjes helemaal? Oké, kiezen voor een duurder ticket is een optie, maar dat heb ik niet gedaan en moet de gevolgen dragen. Dat doe ik, geen weg terug, maar wel de laatste keer. Met mijn kleine en middelgrote rugzak passeer ik de andere controleposten probleemloos. Op naar de gate, vliegtuig en de nachtvlucht naar Delhi. Minder luxe dan veel andere luchtvaartmaatschappijen, maar ik heb een stoel, er worden maaltijden geserveerd en verder is het gewoon een kwestie van uitzitten. Gaar word je toch.
Omdat ik een afzonderlijk ticket naar Kathmandu heb geboekt moet ik in Delhi eerst uitchecken, bagage afhalen en dan opnieuw inchecken, intussen eerst de paspoort- en visumcontrole passeren, alles in lange rijen waarbij de controleurs ruim de tijd nemen voor elke gast. Geduld is nooit mijn sterkste kant, dat ontstaat meestal na een week in Nepal, dus ik verbijt me, weet dat ik nog lang niet klaar ben. Intussen observeer ik de andere passagiers en bespeur vooral rust, iedereen lijkt het wachten gewoon te accepteren en zo hoort het ook. Bovendien lees ik her en der op bordjes het verzoek om mee te werken. Elke vorm van agressie, ook verbaal, kan leiden tot gevangenisstraf. Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Met mijn hele handel aan bagage op een trolley zoek ik de lift naar de vertrekhal, er is slechts een roltrap naar boven. Hoe krijg ik mijn vier stuks bagage boven in mijn eentje? Het barst er van de mensen in uniform, maar niemand die echt helpt. Ik word van het kastje naar de muur gestuurd, mag de lift niet zomaar in en besluit wat meer druk te zetten. Vriendelijk en met een glimlach, met in mijn achterhoofd die gevangenisstraf. Linksom of rechtsom moet ik toch mijn vlucht halen, inclusief alle bagage. Een medewerkster, zeer onvriendelijk, gaat uiteindelijk haar best doen en brengt mij in de lift een verdieping hoger. Op naar een nieuwe lange rij bij de incheckbalie van Air India. Als ze maar niet moeilijk gaan doen over mijn extra rugzak. Ik bereid mijn verhaal voor en doe een schietgebedje. Ik schrik bijna van het gemak en de vriendelijkheid die mij plotseling ten deel valt. Zou het tij eindelijk keren? ‘No problem, mam.’
Ik ben er nog niet, weer een nieuwe paspoortcontrole, ook in een lange rij. Mensen zien mijn ingehouden ongeduld en vragen of het wel goed met me gaat. Waarschijnlijk zie ik er inmiddels oververhit uit, het is ook warm geworden. Bij de veiligheidscontrole mag ik aansluiten in de rij voor ouderen, maar mag vervolgens beide tassen helemaal leeghalen vanwege de laptops en tablet. Op z’n dooie gemak onderzoekt de controleur elk detail. Of ik nog even mijn schoenen wil uitdoen. Uiteraard, geen gevangenisstraf riskeren, dus zoek ik naar een laatste brokje energie. Puffend pak ik alles weer in en zie dat ruim drie uur verstreken zijn van mijn vier uur overstaptijd. Die bleek ik dus nodig te hebben, terwijl ik gehoopt had nog even rustig naar de gate te wandelen of de Ierse pub te bezoeken. Mijn vliegtuig wacht in een verre uithoek en als laatste passagier ben ik net op tijd voor de vlucht naar Kathmandu, India met graagte achterlatend.
Bij aankomst in Kathmandu wachten mij opnieuw vele rijen, maar word ik zo hartelijk en vriendelijk geholpen dat het niet meer uitmaakt. Wat vriendelijkheid met een mens kan doen, en het kost helemaal niets. Dit is Nepal, het land waar ik van ben gaan houden. Nooit moeilijk doen, vertrouwen, hulp bieden in plaats van afwijzen, alles met een oprechte glimlach. Ik bestel een prepaid taxi en zit spoedig in een minibus met een vrolijke chauffeur. Deze man oefent zijn vak al vijfendertig jaar uit, in tegenstelling tot de chauffeur van de Flixbus. Maar wat ze beiden gemeen hebben is een vrolijke positieve inslag. En zo krijgt deze reis toch nog een ‘happy end’. Als ik in mijn hotel omarmd word door vriend Cornel en we samen een heerlijke avond beleven is de hele achtbaan van hindernissen al bijna vergeten en weet ik waarom al die ontberingen het weer waard zijn geweest.
Het is me niet gelukt er een kort verhaal van te maken. Inmiddels is het vrijdagochtend en maak ik me gereed voor de vlucht naar Pokhara. Van daaruit meer over mijn eerste volle dag in Kathmandu, die werd afgesloten met een prachtige samenkomst van vrienden aan een grote familietafel, met uitzicht op de Himalaya. Tot snel.
Vorig jaar werd er bij Nermnu een bron geboord. Vanaf dag één hebben we dat hele proces gevolgd. Helaas zaten wij net in het vliegtuig terug naar Nederland toen er eindelijk water werd opgepompt. Wat een moment moet dat zijn geweest! Toch zijn we ontzettend trots op dit waterproject. Een bron boren is kostbaar en dankzij een bijdrage van de stichting Water is our World konden we dit vorig jaar voor het eerst realiseren.
Natuurlijk zijn we nu ook weer in Nermnu gaan kijken. Op de plek waar toen de boorinstallatie stond, staat nu een betonnen bak waarin de pomp is geplaatst. Op het moment dat wij er waren, draaide de pomp helaas niet. Deze pomp vult een watertank die hoger in de kampong staat. Vanuit die tank stroomt het water via leidingen het dorp in. Doordat het reservoir hoger staat, ontstaat er waterdruk in de leidingen. Als de tank vol met water zit stopt de pomp, anders verspil je water en stroom.
Gelukkig heeft Jantinus het hele jaar door contact met Veronica, een lerares in Nermnu. Zij houdt ons op de hoogte. Tot nu toe is er steeds water geweest in het dorp. Dat is zó mooi om te horen. Een project dat vorig jaar slaagde en nu nog steeds zijn werk doet.
Nu we op Biak zijn, nodigde Veronica ons samen met Charles uit om bij haar thuis Nasi Kampong Ayam te komen eten. We namen de uitnodiging graag aan, al blijft het altijd een beetje spannend om ergens te eten wanneer je niet weet hoe het precies wordt bereid. “Morgen weten we meer,” grapte Jantinus nog. Maar het bleek nergens voor nodig: we hebben heerlijk gegeten en de volgende dag was er niets aan de hand.
Nieuw huis bouwen in Lapan
In een eerder verslag schreven we over een moeder uit Wamena die met haar gezin in een huis woont dat in zeer slechte staat verkeert. Toen we het met eigen ogen zagen, schrokken we enorm. Door de muren heen kijk je zo naar buiten en het dak lijkt op een gatenkaas. Het was duidelijk: hier moest iets gebeuren.
Samen met Inge gingen we terug om te bespreken wat we wilden doen. Omdat het gezin nog in het huis woonde, leek het ons verstandig om een nieuw huis naast het oude te bouwen. Dat zou wel betekenen dat we geen gebruik konden maken van de bestaande vloer. Toen Inge dit vertaalde, gaf de bewoonster direct aan dat ze tijdelijk wel bij familie kon wonen. Ze hoopte vooral dat haar nieuwe huis op de plek van het oude mocht komen. Dat vonden wij natuurlijk prima. We spraken af dat zij een lokale timmerman zou zoeken. We werken graag met plaatselijke vakmensen, zodat ook zij een inkomen hebben aan het project. Later in de week zouden we terugkomen om de kosten te bespreken, want ook wij moeten goed op het budget letten.
Bij ons volgende bezoek stonden we voor een verrassing: het oude huis was al bijna volledig afgebroken. Er was voortvarend gewerkt….. misschien iets té voortvarend, want we hadden nog geen prijsafspraak gemaakt. De timmerman was er niet, dus spraken we af later die dag terug te komen.
Toen we terugkeerden, was ook de timmerman aanwezig. Inmiddels was er een noodonderkomen gebouwd: een eenvoudig rechthoekig hok van golfplaten. Blijkbaar was het logeren bij familie toch niet doorgegaan. Het voelde even ongemakkelijk, maar eerlijk is eerlijk: het oude huis was nauwelijks beter. Dit is in elk geval tijdelijk.
Daarna kwam de prijs op tafel en daar schrokken we behoorlijk van. Voor Biak-begrippen was het bedrag absurd hoog. We hebben hier eerder huizen gebouwd en gerenoveerd, dus we weten ongeveer wat gebruikelijk is. Kennelijk dacht de timmerman dat deze belanda’s wandelende geldautomaten zijn. Gelukkig was Inge erbij. Zij zette hem vriendelijk maar duidelijk met beide benen op de grond. Ze legde uit dat wij dit gezin helpen aan een nieuw huis én dat hij daarvoor een nette vergoeding krijgt, boven wat hier normaal verdiend wordt.
De boodschap kwam aan. We werden het snel eens. Met Inge gaan we meteen de bestelling van stenen, cement en hout, regelen, zodat alles nog deze week geleverd kan worden. Als alles volgens plan verloopt, kan de bouw van het nieuwe huis snel beginnen.
Zo lang we hier zijn gaan we dat uiteraard volgen.
Stichting Hati Bersatu
Onze projecten hebben we ondergebracht in Stichting Hati Bersatu.
Als je wilt bijdragen aan onze projecten, kun je een bijdrage doen via rekening:
Ik wil me vandaag eens laten leiden door geocaches in de buurt. Dat heeft me al vaker leuke trips opgeleverd, dat zal vandaag vast ook lukken. Welgemoed wordt de reis aanvaard. Zo, dat waren weer genoeg ouderwetse woorden! Op weg naar mijn eerste cache zoek ik nog wel een ontbijt/brunch. Uiteraard (bijna) streetfood bij een klein marktje. Ik kom ergens een groot tempelcomplex waar ook nog weer een tempel wordt bijgebouwd. In Nederland worden kerkgebouwen verkocht en omgebouwd, hier is de ont-tempeling zeker niet aan de orde. Onder een afdakje zit een man een beeld in elkaar te plamuren met cement. Dat zal straks zonder twijfel prachtig verguld worden, nu is het ambachtelijk grijs. Op een pleintje zit een orkest te spelen, of hopelijk te oefenen, want helemaal zuiver klinkt het nog niet, wel heel hard! De grootste tempel is dicht, maar die daarachter kan ik wel bezoeken. Buiten staat een stenen boeddha die her en der met stukjes bladgoud is beplakt. Als je ergens in je lijf last hebt, of je wilt veel slimmer worden, dan plak je plakkers op het betreffende onderdeel van dit beeld. Via de slangentrap kom ik in (eerst schoenen uit) een mooie kleine tempel. Hij is minder belangrijk dan de grote, want hoe meer daken hoe belangrijker. Maar deze is wel open en fraai. Buiten is een soort urnenmuur met open en dichte vakken. Ik rijd door naar een mooi park waar bij een locomotief een cache zou liggen. Ik zie als eerste een vliegtuig staan, het lijkt wel een DC-3. Aan de overkant van de weg staat een grote stoomtrein, daar anker ik natuurlijk op af. Hoe ik ook zoek, geen cache. Ik log 'm dan ook als "not found". Aan de andere kant van de weg is het grote park met van alles erin. Een bruidspaar fotoshoot, herten gemaakt van stukken hout en zowaar nog een stoomlocomotief. En kijk, daar vind ik de cache wel. Weer loggen, maar dan als gevonden. Er zit ook een travelbug in, die adopteer ik. Ik zal hem ergens in Nederland weer verder laten reizen. De volgende cache is echt weg, dat staat ook in de vorige logs. Daar had ik even niet op gelet. Hij ligt naast een groot pretpark dat al jaren gesloten is. Zonde hoor! De volgende vind ik bij een groot meer. Ik moet even wachten tot de meneer klaar is met vegen, direct voor de vindplaats. In het meer draaien schoepenraden die zuurstof in het water zouden moeten brengen. Het zou een idee zijn van de vorige koning, je ziet ze wel vaker. Ik ben langzaamaan aardig doorbakken en rijd in een haf uurtje naar huis. Tijd om te chillen (letterlijk). 's Avonds wil ik uiteindelijk toch een keer Walking Street en Soi 6 bezoeken. Walking Street is een aanslag op alle zintuigen. Op het stilste terras (nou ja, stil) eet ik lekker een avondmaaltje. Daarna rijd ik naar Soi 6, waar het wat minder kabaal is. De meisjes proberen je hand te pakker en je mee te trekken in hun bar. Ik weet met veel grapjes en glimlachten te ontkomen. Ik ben laat thuis en moe. Morgen zou ik moeten uitchecken en de brommer inleveren, maar ik heb geen inspiratie en zal ze allebei een dag proberen te verlengen. Ik vraag aan Greenwood of ze wellicht een ideetje hebben met een huurauto en een leuke rit. Hopelijk hoor ik daar morgen wat van. Tot morgen weer [e-1f642]
Jullie hulp is nodig voor een vrouw van 58 met eindstadium baarmoederhalskanker. Ze heeft het afgelopen jaar veel ziekenhuizen bezocht maar behandeling was niet beschikbaar. Sinds gisteren is de groei met baarmoeder en al naar buiten gekomen en dat geeft bloedverlies, pijn en een sterke odeur.
Ik heb overlegd met een arts in het ziekenhuis van La Pointe en ondanks dat ze haar voorheen niet konden helpen zijn ze nu bereid om de baarmoeder in het geheel weg te halen. Geen genezing maar wel verlichting van haar klachten. Voor deze palliative behandeling zou ik de familie graag hulp in de kosten geven. €300 zou geweldig zijn maar elke gift helpt.
Doneren kan via NL18RABO 0362 4237 41 t.n.v. Stichting Hoop Haïti onder vermelding van 'Patricia'. De SHH heeft ANBI status.
Vandaag is verhuisdag, Henrich gaat naar Hua Hin voor een afspraak. Zo rond 10.00 laden we ons beider bagage in de Jag. Hij zal me afzetten in de buurt van mijn hotel, het steegje zelf vindt hij te smal voor dat slagschip. We nemen afscheid en ik rol mijn tas het smalle straatje in. Ik loop eerst binnen bij het verkeerde Tycoon hotel, er blijken er hier twee te zijn. Ik kom terecht op kamer 504, een ruime kamer. Er is een balkonnetje, maar daar blaast de airco de warme lucht uit de kamer heen. Het hele hotel is een beetje in verval maar alles lijkt te werken. Ik hang mijn polo's in de kast, sommige waren nog niet helemaal droog. Het ziet er bijna netjes uit! Als ik wat ben afgekoeld wordt het tijd om wat transport te regelen. Ik huur een klein brommertje voor drie dagen, die gaat me vast weer op leuke plekjes brengen. Ik heb op Goegel wat markten opgezocht en ik duik er eentje binnen. Het is rond 14.00, tijd voor wat ontbijt. Chicken Sweet[e-38]Sour smaakt me prima. Naast me zit een Fransman met twee eekhoorntjes. Eentje kruipt over hem heen. Hij vertelt dat hij er vier heeft, ze zijn allemaal gehandicapt. Hij zorgt ervoor totdat ze dood gaan, ze kunnen wel 10 jaar oud worden. Een bijzondere man .... Ik wandel verder over de markt met veel kleding en tasjes en zo. De spannende stapkleding voor dames is hier echt spotgoedkoop, voor een paar euro kan je helemaal los. Ik rijd verder naar een tempel met Grote Buddha. De toch wel lange trap heeft gelukkig een bescheiden optrede van zo'n 5 centimeter, het is makkelijk wandelen. In Vietnam was alles donker en hout, hier is het veel lichter en vooral veel goud(kleur). Er is een soort "Papier hier" Hollebolle Gijs waar mensen muntjes in kunnen proberen te gooien, erg leuk. Aan de achterkant zit het leeghaal-luikje, daar zal dagelijks best wat uitkomen. Hier en daar wordt gebeden en geofferd, daar kan je gewoon tussendoor lopen. Chinese invloeden zijn hier veel minder zichtbaar dan in Vietnam. Ik rijd door om de zonsondergang te zien op een leuk terrasje aan de kust. Ik ga zo ver mogelijk bij muziek vandaan zitten, maar op enig moment begint een DJ toch bassen te pompen. Het zij zo. De zonsondergang, een Chang biertje en een glas kokosmelk maken dat weer goed. Ik rijd door naar een nightmarket, dat blijkt een enorm winkelcentrum te zijn dat 's avonds open is. Ik loop er een tijdje rond. Op de drankafdeling staan whiskys van 250 euro per fles maar ook eentje van 7,50 per fles. Die ga ik proberen! Ik koop ook zakjes Nescafé, want wat je hier in alle hotels krijgt is 3-in-1, dus met suiker en melk. Wat hiervan overblijft past prima in mijn campertje. Een van de toiletruimtes is wel grappig voorzien van "spiegels". Het wordt tijd om ergens weer wat te eten. Als ik een tent zie met plastic stoeltjes en tl-buizen heb ik de ervaring dat ik daar goed eet. Mooie stoelen en een knipmessende ober zijn leuk, authentiek eten is dat zeker ook. Ik geniet van een heerlijke Tom Yam Seafood. Terug op mijn kamer doe ik wat sociale zaken, maar eigenlijk ben ik gewoon moe, ook van de warmte. Ik doe een dutje, dat denk ik tenminste. Om 03.15 word ik weer wakker. Hmmm... tijd voor dit verhaaltje, met een borrel die helemaal niet slecht smaakt. Tot de volgende!
Wij leveren de mooiste reis albums af. Koffietafel boeken van 29 bij 29 cm. Als je de bestelling plaatst ontvang je vrijblijvend een offerte met een preview. Wijzigingen zijn eenvoudig door te voeren. Het boek is een geweldig aandenken aan je onvergetelijke reis. Probeer het uit!.
Praktische tips voor een ontspannen autoreis
Met de auto op reis gaan blijft één van de fijnste manieren om vrijheid te voelen. Je bepaalt zelf je tempo, je route en je stops. Geen wachtrijen, geen bagagelimieten, geen vaste schema’s. Maar die vrijheid werkt alleen echt als ...
Van droom naar bezit: hoe je verantwoord een boot of tweede huis koopt
Stel: je bent al jaren fan van reizen, van vrijheid op het water of de geur van dennen in een bos en je overweegt om een boot of vakantiehuis te kopen. Het klinkt als de ultieme droom: een eigen stekkie voor weekends en vakanties, zonder telkens ...
Vrijheid onderweg begint met overzicht
De paradox van vrijheidReizen staat voor vrijheid. Geen vaste routine, geen agenda, alleen jij en de weg die zich ontvouwt. Toch weet elke reiziger dat echte vrijheid niet ontstaat uit chaos, maar uit overzicht. Wanneer je weet waar je bent, wat je ...
Momenteel maken wij geen gebruik van advertenties. Dit willen wij graag zo houden maar helaas kost het onderhoud van deze site veel geld. Wij hopen dan ook dat dagboekhouders snel overstappen naar een VIP abonnement of dat vaste lezers een VIP abonnement cadeau doen aan hun favoriete reizigers.
Als VIP steun je WaarBenJij.nu en krijg je als dank 25% korting op een foto-album. Deze korting is bij een uitgebreid boek veelal groter dan de kosten van een VIP-abonnement dus alleen hierdoor is het al de moeite waard
Wij leveren de mooiste fotoalbums met persoonlijke aandacht. Bundel je verslagen en foto's en maak een tastbare herinnering van een onvergetelijk avontuur.
Kaeng Khoi - Thailand 
Mombassa - Kenia 
Mbeya - Tanzania 
Fortuna - Costa Rica 
Ischgl - Oostenrijk 
Munstergeleen - Nederland 
Biak - Indonesië 
Passe Catabois - Haïti 
