)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Nepal
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype Object
(
[_defaultDoctype:protected] => HTML4_LOOSE
[_registry:protected] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[doctypes] => Array
(
[XHTML11] =>
[XHTML1_STRICT] =>
[XHTML1_TRANSITIONAL] =>
[XHTML1_FRAMESET] =>
[XHTML1_RDFA] =>
[XHTML_BASIC1] =>
[XHTML5] =>
[HTML4_STRICT] =>
[HTML4_LOOSE] =>
[HTML4_FRAMESET] =>
[HTML5] =>
)
[doctype] => HTML4_LOOSE
)
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_Doctype
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink Object
(
[_itemKeys:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => href
[2] => hreflang
[3] => id
[4] => media
[5] => rel
[6] => rev
[7] => type
[8] => title
[9] => extras
[10] => sizes
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadLink
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Nepal
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadScript] => Zend_View_Helper_HeadScript Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadScript
[_arbitraryAttributes:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureScriptType:protected] =>
[_captureScriptAttrs:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_optionalAttributes:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => defer
[2] => language
[3] => src
)
[_requiredAttributes:protected] => Array
(
[0] => type
)
[useCdata] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Nepal
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[InlineScript] => Zend_View_Helper_InlineScript Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_InlineScript
[_arbitraryAttributes:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureScriptType:protected] =>
[_captureScriptAttrs:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_optionalAttributes:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => defer
[2] => language
[3] => src
)
[_requiredAttributes:protected] => Array
(
[0] => type
)
[useCdata] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Nepal
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadTitle] => Zend_View_Helper_HeadTitle Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadTitle
[_translate:protected] =>
[_translator:protected] =>
[_defaultAttachOrder:protected] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Nepal
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Nepal
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[PartialLoop] => Zend_View_Helper_PartialLoop Object
(
[partialCounter:protected] => 15
[_objectKey:protected] =>
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[PaginationControl] => Zend_View_Helper_PaginationControl Object
(
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Partial] => Zend_View_Helper_Partial Object
(
[_objectKey:protected] =>
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Url] => Zend_View_Helper_Url Object
(
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
)
[_helperLoaded:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_helperLoadedDir:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filter:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterClass:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterLoaded:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterLoadedDir:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_escape:Zend_View_Abstract:private] => htmlspecialchars
[_encoding:Zend_View_Abstract:private] => UTF-8
[_lfiProtectionOn:Zend_View_Abstract:private] => 1
[_loaders:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[filter] => Zend_Loader_PluginLoader Object
(
[_loadedPluginPaths:protected] => Array
(
)
[_loadedPlugins:protected] => Array
(
)
[_prefixToPaths:protected] => Array
(
[Zend_View_Filter_] => Array
(
[0] => Zend/View/Filter/
[1] => ./views/filters/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/filters/
)
)
[_useStaticRegistry:protected] =>
)
[helper] => Zend_Loader_PluginLoader Object
(
[_loadedPluginPaths:protected] => Array
(
)
[_loadedPlugins:protected] => Array
(
[HeadMeta] => Zend_View_Helper_HeadMeta
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink
[HeadScript] => Zend_View_Helper_HeadScript
[InlineScript] => Zend_View_Helper_InlineScript
[HeadTitle] => Zend_View_Helper_HeadTitle
[PartialLoop] => Zend_View_Helper_PartialLoop
[Slugify] => TravelLog\View\Helper\Slugify
[DateTime] => TravelLog\View\Helper\DateTime
[Url] => Zend_View_Helper_Url
[ClickTracking] => TravelLog\View\Helper\ClickTracking
[TruncateWords] => TravelLog\View\Helper\TruncateWords
[PaginationControl] => Zend_View_Helper_PaginationControl
[Partial] => Zend_View_Helper_Partial
)
[_prefixToPaths:protected] => Array
(
[Zend_View_Helper_] => Array
(
[0] => Zend/View/Helper/
[1] => ./views/helpers/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/helpers/
)
[TravelLog\View\Helper\] => Array
(
[0] => /srv/www/tl-www/website/application/library/TravelLog/View/Helper/
)
)
[_useStaticRegistry:protected] =>
)
)
[_loaderTypes:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[0] => filter
[1] => helper
)
[_strictVars:Zend_View_Abstract:private] =>
[module] => home
[controller] => nepal
[action] => reisverslagen
[exception] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
(
[_previous:Zend_Exception:private] =>
[message:protected] => Invalid controller specified (nepal)
[string:Exception:private] =>
[code:protected] => 0
[file:protected] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Controller/Dispatcher/Standard.php
[line:protected] => 248
[trace:Exception:private] => Array
(
[0] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Controller/Front.php
[line] => 954
[function] => dispatch
[class] => Zend_Controller_Dispatcher_Standard
[type] => ->
[args] => Array
(
[0] => Zend_Controller_Request_Http Object
(
[_paramSources:protected] => Array
(
[0] => _GET
[1] => _POST
)
[_requestUri:protected] => /nepal/reisverslagen/p/1
[_baseUrl:protected] =>
[_basePath:protected] =>
[_pathInfo:protected] => nepal/reisverslagen/p/1
[_params:protected] => Array
(
[controller] => nepal
[action] => reisverslagen
[p] => 1
[module] => home
[error_handler] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[exception] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
*RECURSION*
[type] => EXCEPTION_NO_CONTROLLER
[request] => Zend_Controller_Request_Http Object
(
[_paramSources:protected] => Array
(
[0] => _GET
[1] => _POST
)
[_requestUri:protected] => /nepal/reisverslagen/p/1
[_baseUrl:protected] =>
[_basePath:protected] =>
[_pathInfo:protected] => nepal/reisverslagen/p/1
[_params:protected] => Array
(
[controller] => nepal
[action] => reisverslagen
[p] => 1
[module] => home
)
[_rawBody:protected] =>
[_aliases:protected] => Array
(
)
[_dispatched:protected] => 1
[_module:protected] => home
[_moduleKey:protected] => module
[_controller:protected] => nepal
[_controllerKey:protected] => controller
[_action:protected] => reisverslagen
[_actionKey:protected] => action
)
)
)
[continentId] => 2
[countryId] => 132
)
[_rawBody:protected] =>
[_aliases:protected] => Array
(
)
[_dispatched:protected] => 1
[_module:protected] => home
[_moduleKey:protected] => module
[_controller:protected] => reports
[_controllerKey:protected] => controller
[_action:protected] => index
[_actionKey:protected] => action
)
[1] => Zend_Controller_Response_Http Object
(
[_body:protected] => Array
(
[default] =>
)
[_exceptions:protected] => Array
(
[0] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
*RECURSION*
)
[_headers:protected] => Array
(
)
[_headersRaw:protected] => Array
(
)
[_httpResponseCode:protected] => 200
[_isRedirect:protected] =>
[_renderExceptions:protected] =>
[headersSentThrowsException] => 1
)
)
)
[1] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Application/Bootstrap/Bootstrap.php
[line] => 97
[function] => dispatch
[class] => Zend_Controller_Front
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
[2] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Application.php
[line] => 366
[function] => run
[class] => Zend_Application_Bootstrap_Bootstrap
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
[3] => Array
(
[file] => /srv/www/tl-www/website/public/index.php
[line] => 220
[function] => run
[class] => Zend_Application
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
)
[previous:Exception:private] =>
)
[currentUserId] => 0
[currentUserName] =>
[domainName] => waarbenjij.nu
[protocol] => https://
[cdnRoot] => https://cdn.easyapps.nl/
[cdn] => https://cdn.easyapps.nl/578/
[notificationWindow] =>
[customBannerParameters] => Array
(
)
[analyticsDomain] => .waarbenjij.nu
[analyticsCode] => UA-109425-7
[analyticsClickTracking] =>
[allContinents] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 1
[name] => Afrika
[nameSlugified] => afrika
[nameSlugifiedCrc32] => 1586791595
[info] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 2
[name] => Azië
[nameSlugified] => azie
[nameSlugifiedCrc32] => 1918887877
[info] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 3
[name] => Centraal-Amerika
[nameSlugified] => centraal-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 4250903019
[info] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 4
[name] => Europa
[nameSlugified] => europa
[nameSlugifiedCrc32] => 1342086343
[info] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 5
[name] => Midden Oosten
[nameSlugified] => midden-oosten
[nameSlugifiedCrc32] => 3432809701
[info] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 6
[name] => Noord-Amerika
[nameSlugified] => noord-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 20851603
[info] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 7
[name] => Oceanië
[nameSlugified] => oceanie
[nameSlugifiedCrc32] => 1997821390
[info] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 8
[name] => Rusland
[nameSlugified] => rusland
[nameSlugifiedCrc32] => 2319586005
[info] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 9
[name] => Zuid-Amerika
[nameSlugified] => zuid-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 2250637612
[info] =>
)
)
[allCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 209
[isoCode] => af
[name] => Afghanistan
[nameSlugified] => afghanistan
[continentId] => 2
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 254
[isoCode] => ax
[name] => Åland
[nameSlugified] => aland
[continentId] => 4
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 242
[isoCode] => us
[name] => Alaska
[nameSlugified] => alaska
[continentId] => 6
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 1
[isoCode] => al
[name] => Albanië
[nameSlugified] => albanie
[continentId] => 4
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 2
[isoCode] => dz
[name] => Algerije
[nameSlugified] => algerije
[continentId] => 1
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 3
[isoCode] => as
[name] => Amerikaans Samoa
[nameSlugified] => amerikaans-samoa
[continentId] => 7
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 190
[isoCode] => vi
[name] => Amerikaanse maagdeneilanden
[nameSlugified] => amerikaanse-maagdeneilanden
[continentId] => 3
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 4
[isoCode] => ad
[name] => Andorra
[nameSlugified] => andorra
[continentId] => 4
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 5
[isoCode] => ao
[name] => Angola
[nameSlugified] => angola
[continentId] => 1
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 6
[isoCode] => ai
[name] => Anguilla
[nameSlugified] => anguilla
[continentId] => 3
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 212
[isoCode] => aq
[name] => Antarctica
[nameSlugified] => antarctica
[continentId] => 9
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 7
[isoCode] => ag
[name] => Antigua
[nameSlugified] => antigua
[continentId] => 3
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 8
[isoCode] => ar
[name] => Argentinië
[nameSlugified] => argentinie
[continentId] => 9
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 9
[isoCode] => am
[name] => Armenië
[nameSlugified] => armenie
[continentId] => 2
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 10
[isoCode] => aw
[name] => Aruba
[nameSlugified] => aruba
[continentId] => 3
)
[15] => stdClass Object
(
[countryId] => 11
[isoCode] => au
[name] => Australië
[nameSlugified] => australie
[continentId] => 7
)
[16] => stdClass Object
(
[countryId] => 13
[isoCode] => az
[name] => Azerbeidjan
[nameSlugified] => azerbeidjan
[continentId] => 2
)
[17] => stdClass Object
(
[countryId] => 14
[isoCode] => bs
[name] => Bahama's
[nameSlugified] => bahama-s
[continentId] => 3
)
[18] => stdClass Object
(
[countryId] => 15
[isoCode] => bh
[name] => Bahrain
[nameSlugified] => bahrain
[continentId] => 5
)
[19] => stdClass Object
(
[countryId] => 16
[isoCode] => bd
[name] => Bangladesh
[nameSlugified] => bangladesh
[continentId] => 2
)
[20] => stdClass Object
(
[countryId] => 17
[isoCode] => bb
[name] => Barbados
[nameSlugified] => barbados
[continentId] => 3
)
[21] => stdClass Object
(
[countryId] => 19
[isoCode] => be
[name] => België
[nameSlugified] => belgie
[continentId] => 4
)
[22] => stdClass Object
(
[countryId] => 20
[isoCode] => bz
[name] => Belize
[nameSlugified] => belize
[continentId] => 1
)
[23] => stdClass Object
(
[countryId] => 21
[isoCode] => bj
[name] => Benin
[nameSlugified] => benin
[continentId] => 1
)
[24] => stdClass Object
(
[countryId] => 22
[isoCode] => bm
[name] => Bermuda
[nameSlugified] => bermuda
[continentId] => 6
)
[25] => stdClass Object
(
[countryId] => 23
[isoCode] => bt
[name] => Bhutan
[nameSlugified] => bhutan
[continentId] => 2
)
[26] => stdClass Object
(
[countryId] => 24
[isoCode] => bo
[name] => Bolivia
[nameSlugified] => bolivia
[continentId] => 9
)
[27] => stdClass Object
(
[countryId] => 252
[isoCode] => bq
[name] => Bonaire
[nameSlugified] => bonaire
[continentId] => 9
)
[28] => stdClass Object
(
[countryId] => 217
[isoCode] => ba
[name] => Bosnië en Herzegovina
[nameSlugified] => bosnie-en-herzegovina
[continentId] => 4
)
[29] => stdClass Object
(
[countryId] => 25
[isoCode] => bw
[name] => Botswana
[nameSlugified] => botswana
[continentId] => 1
)
[30] => stdClass Object
(
[countryId] => 226
[isoCode] => bv
[name] => Bouve Eilanden
[nameSlugified] => bouve-eilanden
[continentId] => 7
)
[31] => stdClass Object
(
[countryId] => 26
[isoCode] => br
[name] => Brazilië
[nameSlugified] => brazilie
[continentId] => 9
)
[32] => stdClass Object
(
[countryId] => 229
[isoCode] => io
[name] => Brits Territorium
[nameSlugified] => brits-territorium
[continentId] => 2
)
[33] => stdClass Object
(
[countryId] => 27
[isoCode] => vg
[name] => Britse maagdeneilanden
[nameSlugified] => britse-maagdeneilanden
[continentId] => 7
)
[34] => stdClass Object
(
[countryId] => 28
[isoCode] => bn
[name] => Brunei
[nameSlugified] => brunei
[continentId] => 2
)
[35] => stdClass Object
(
[countryId] => 29
[isoCode] => bg
[name] => Bulgarije
[nameSlugified] => bulgarije
[continentId] => 4
)
[36] => stdClass Object
(
[countryId] => 30
[isoCode] => bf
[name] => Burkina Faso
[nameSlugified] => burkina-faso
[continentId] => 1
)
[37] => stdClass Object
(
[countryId] => 31
[isoCode] => bi
[name] => Burundi
[nameSlugified] => burundi
[continentId] => 1
)
[38] => stdClass Object
(
[countryId] => 32
[isoCode] => kh
[name] => Cambodja
[nameSlugified] => cambodja
[continentId] => 2
)
[39] => stdClass Object
(
[countryId] => 34
[isoCode] => ca
[name] => Canada
[nameSlugified] => canada
[continentId] => 6
)
[40] => stdClass Object
(
[countryId] => 36
[isoCode] => ky
[name] => Cayman Eilanden
[nameSlugified] => cayman-eilanden
[continentId] => 3
)
[41] => stdClass Object
(
[countryId] => 37
[isoCode] => cf
[name] => Centraal Afrikaanse Republiek
[nameSlugified] => centraal-afrikaanse-republiek
[continentId] => 1
)
[42] => stdClass Object
(
[countryId] => 40
[isoCode] => cl
[name] => Chili
[nameSlugified] => chili
[continentId] => 9
)
[43] => stdClass Object
(
[countryId] => 41
[isoCode] => cn
[name] => China
[nameSlugified] => china
[continentId] => 2
)
[44] => stdClass Object
(
[countryId] => 42
[isoCode] => co
[name] => Colombia
[nameSlugified] => colombia
[continentId] => 9
)
[45] => stdClass Object
(
[countryId] => 231
[isoCode] => km
[name] => Comoros
[nameSlugified] => comoros
[continentId] => 7
)
[46] => stdClass Object
(
[countryId] => 43
[isoCode] => cg
[name] => Congo - Brazzaville
[nameSlugified] => congo-brazzaville
[continentId] => 1
)
[47] => stdClass Object
(
[countryId] => 44
[isoCode] => cd
[name] => Congo, Democratische Republiek v
[nameSlugified] => congo-democratische-republiek-v
[continentId] => 1
)
[48] => stdClass Object
(
[countryId] => 45
[isoCode] => ck
[name] => Cook Eilanden
[nameSlugified] => cook-eilanden
[continentId] => 7
)
[49] => stdClass Object
(
[countryId] => 46
[isoCode] => cr
[name] => Costa Rica
[nameSlugified] => costa-rica
[continentId] => 3
)
[50] => stdClass Object
(
[countryId] => 208
[isoCode] => cu
[name] => Cuba
[nameSlugified] => cuba
[continentId] => 3
)
[51] => stdClass Object
(
[countryId] => 251
[isoCode] => cw
[name] => Curaçao
[nameSlugified] => curacao
[continentId] => 9
)
[52] => stdClass Object
(
[countryId] => 48
[isoCode] => cy
[name] => Cyprus
[nameSlugified] => cyprus
[continentId] => 5
)
[53] => stdClass Object
(
[countryId] => 249
[isoCode] => gx
[name] => De ruimte
[nameSlugified] => de-ruimte
[continentId] => 0
)
[54] => stdClass Object
(
[countryId] => 50
[isoCode] => dk
[name] => Denemarken
[nameSlugified] => denemarken
[continentId] => 4
)
[55] => stdClass Object
(
[countryId] => 51
[isoCode] => dj
[name] => Djibouti
[nameSlugified] => djibouti
[continentId] => 1
)
[56] => stdClass Object
(
[countryId] => 52
[isoCode] => dm
[name] => Dominica
[nameSlugified] => dominica
[continentId] => 3
)
[57] => stdClass Object
(
[countryId] => 53
[isoCode] => do
[name] => Dominicaanse Republiek
[nameSlugified] => dominicaanse-republiek
[continentId] => 3
)
[58] => stdClass Object
(
[countryId] => 70
[isoCode] => de
[name] => Duitsland
[nameSlugified] => duitsland
[continentId] => 4
)
[59] => stdClass Object
(
[countryId] => 54
[isoCode] => ec
[name] => Ecuador
[nameSlugified] => ecuador
[continentId] => 9
)
[60] => stdClass Object
(
[countryId] => 55
[isoCode] => eg
[name] => Egypte
[nameSlugified] => egypte
[continentId] => 1
)
[61] => stdClass Object
(
[countryId] => 56
[isoCode] => sv
[name] => El Salvador
[nameSlugified] => el-salvador
[continentId] => 3
)
[62] => stdClass Object
(
[countryId] => 57
[isoCode] => gq
[name] => Equatoriaal Guinea
[nameSlugified] => equatoriaal-guinea
[continentId] => 1
)
[63] => stdClass Object
(
[countryId] => 58
[isoCode] => er
[name] => Eritrea
[nameSlugified] => eritrea
[continentId] => 1
)
[64] => stdClass Object
(
[countryId] => 59
[isoCode] => ee
[name] => Estland
[nameSlugified] => estland
[continentId] => 4
)
[65] => stdClass Object
(
[countryId] => 60
[isoCode] => et
[name] => Ethiopië
[nameSlugified] => ethiopie
[continentId] => 1
)
[66] => stdClass Object
(
[countryId] => 219
[isoCode] => fk
[name] => Falkland Eilanden
[nameSlugified] => falkland-eilanden
[continentId] => 9
)
[67] => stdClass Object
(
[countryId] => 61
[isoCode] => fo
[name] => Faroe eilanden
[nameSlugified] => faroe-eilanden
[continentId] => 4
)
[68] => stdClass Object
(
[countryId] => 62
[isoCode] => fj
[name] => Fiji
[nameSlugified] => fiji
[continentId] => 7
)
[69] => stdClass Object
(
[countryId] => 148
[isoCode] => ph
[name] => Filipijnen
[nameSlugified] => filipijnen
[continentId] => 2
)
[70] => stdClass Object
(
[countryId] => 63
[isoCode] => fi
[name] => Finland
[nameSlugified] => finland
[continentId] => 4
)
[71] => stdClass Object
(
[countryId] => 64
[isoCode] => fr
[name] => Frankrijk
[nameSlugified] => frankrijk
[continentId] => 4
)
[72] => stdClass Object
(
[countryId] => 65
[isoCode] => gf
[name] => Frans Guiana
[nameSlugified] => frans-guiana
[continentId] => 9
)
[73] => stdClass Object
(
[countryId] => 66
[isoCode] => pf
[name] => Frans Polynesië
[nameSlugified] => frans-polynesie
[continentId] => 7
)
[74] => stdClass Object
(
[countryId] => 67
[isoCode] => ga
[name] => Gabon
[nameSlugified] => gabon
[continentId] => 1
)
[75] => stdClass Object
(
[countryId] => 68
[isoCode] => gm
[name] => Gambia
[nameSlugified] => gambia
[continentId] => 1
)
[76] => stdClass Object
(
[countryId] => 69
[isoCode] => ge
[name] => Georgië
[nameSlugified] => georgie
[continentId] => 2
)
[77] => stdClass Object
(
[countryId] => 71
[isoCode] => gh
[name] => Ghana
[nameSlugified] => ghana
[continentId] => 1
)
[78] => stdClass Object
(
[countryId] => 72
[isoCode] => gi
[name] => Gibraltar
[nameSlugified] => gibraltar
[continentId] => 4
)
[79] => stdClass Object
(
[countryId] => 73
[isoCode] => gd
[name] => Granada
[nameSlugified] => granada
[continentId] => 4
)
[80] => stdClass Object
(
[countryId] => 74
[isoCode] => gr
[name] => Griekenland
[nameSlugified] => griekenland
[continentId] => 4
)
[81] => stdClass Object
(
[countryId] => 75
[isoCode] => gl
[name] => Groenland
[nameSlugified] => groenland
[continentId] => 4
)
[82] => stdClass Object
(
[countryId] => 76
[isoCode] => gp
[name] => Guadeloupe
[nameSlugified] => guadeloupe
[continentId] => 3
)
[83] => stdClass Object
(
[countryId] => 77
[isoCode] => gu
[name] => Guam
[nameSlugified] => guam
[continentId] => 7
)
[84] => stdClass Object
(
[countryId] => 78
[isoCode] => gt
[name] => Guatemala
[nameSlugified] => guatemala
[continentId] => 3
)
[85] => stdClass Object
(
[countryId] => 80
[isoCode] => gn
[name] => Guinea
[nameSlugified] => guinea
[continentId] => 1
)
[86] => stdClass Object
(
[countryId] => 79
[isoCode] => gw
[name] => Guinea-Bissau
[nameSlugified] => guinea-bissau
[continentId] => 1
)
[87] => stdClass Object
(
[countryId] => 81
[isoCode] => gy
[name] => Guyana
[nameSlugified] => guyana
[continentId] => 9
)
[88] => stdClass Object
(
[countryId] => 82
[isoCode] => ht
[name] => Haïti
[nameSlugified] => haiti
[continentId] => 3
)
[89] => stdClass Object
(
[countryId] => 248
[isoCode] => hi
[name] => Hawaï
[nameSlugified] => hawai
[continentId] => 6
)
[90] => stdClass Object
(
[countryId] => 228
[isoCode] => hm
[name] => Heard en Mc Donald Eilanden
[nameSlugified] => heard-en-mc-donald-eilanden
[continentId] => 7
)
[91] => stdClass Object
(
[countryId] => 83
[isoCode] => hn
[name] => Honduras
[nameSlugified] => honduras
[continentId] => 3
)
[92] => stdClass Object
(
[countryId] => 84
[isoCode] => hk
[name] => Hong Kong
[nameSlugified] => hong-kong
[continentId] => 2
)
[93] => stdClass Object
(
[countryId] => 85
[isoCode] => hu
[name] => Hongarije
[nameSlugified] => hongarije
[continentId] => 4
)
[94] => stdClass Object
(
[countryId] => 91
[isoCode] => ie
[name] => Ierland
[nameSlugified] => ierland
[continentId] => 4
)
[95] => stdClass Object
(
[countryId] => 86
[isoCode] => is
[name] => IJsland
[nameSlugified] => ijsland
[continentId] => 4
)
[96] => stdClass Object
(
[countryId] => 87
[isoCode] => in
[name] => India
[nameSlugified] => india
[continentId] => 2
)
[97] => stdClass Object
(
[countryId] => 88
[isoCode] => id
[name] => Indonesië
[nameSlugified] => indonesie
[continentId] => 2
)
[98] => stdClass Object
(
[countryId] => 90
[isoCode] => iq
[name] => Irak
[nameSlugified] => irak
[continentId] => 5
)
[99] => stdClass Object
(
[countryId] => 89
[isoCode] => ir
[name] => Iran
[nameSlugified] => iran
[continentId] => 5
)
[100] => stdClass Object
(
[countryId] => 92
[isoCode] => il
[name] => Israel
[nameSlugified] => israel
[continentId] => 5
)
[101] => stdClass Object
(
[countryId] => 93
[isoCode] => it
[name] => Italië
[nameSlugified] => italie
[continentId] => 4
)
[102] => stdClass Object
(
[countryId] => 94
[isoCode] => ci
[name] => Ivoorkust
[nameSlugified] => ivoorkust
[continentId] => 1
)
[103] => stdClass Object
(
[countryId] => 95
[isoCode] => jm
[name] => Jamaica
[nameSlugified] => jamaica
[continentId] => 3
)
[104] => stdClass Object
(
[countryId] => 96
[isoCode] => jp
[name] => Japan
[nameSlugified] => japan
[continentId] => 2
)
[105] => stdClass Object
(
[countryId] => 203
[isoCode] => ye
[name] => Jemen
[nameSlugified] => jemen
[continentId] => 5
)
[106] => stdClass Object
(
[countryId] => 97
[isoCode] => jo
[name] => Jordanië
[nameSlugified] => jordanie
[continentId] => 5
)
[107] => stdClass Object
(
[countryId] => 35
[isoCode] => cv
[name] => Kaap Verdië
[nameSlugified] => kaap-verdie
[continentId] => 3
)
[108] => stdClass Object
(
[countryId] => 33
[isoCode] => cm
[name] => Kameroen
[nameSlugified] => kameroen
[continentId] => 1
)
[109] => stdClass Object
(
[countryId] => 39
[isoCode] => cs
[name] => Kanaaleilanden
[nameSlugified] => kanaaleilanden
[continentId] => 4
)
[110] => stdClass Object
(
[countryId] => 98
[isoCode] => kz
[name] => Kazachstan
[nameSlugified] => kazachstan
[continentId] => 2
)
[111] => stdClass Object
(
[countryId] => 99
[isoCode] => ke
[name] => Kenia
[nameSlugified] => kenia
[continentId] => 1
)
[112] => stdClass Object
(
[countryId] => 227
[isoCode] => cx
[name] => Kerst Eiland
[nameSlugified] => kerst-eiland
[continentId] => 7
)
[113] => stdClass Object
(
[countryId] => 230
[isoCode] => ki
[name] => Kiribati
[nameSlugified] => kiribati
[continentId] => 7
)
[114] => stdClass Object
(
[countryId] => 100
[isoCode] => kw
[name] => Koeweit
[nameSlugified] => koeweit
[continentId] => 5
)
[115] => stdClass Object
(
[countryId] => 243
[isoCode] => kx
[name] => Kosovo
[nameSlugified] => kosovo
[continentId] => 4
)
[116] => stdClass Object
(
[countryId] => 47
[isoCode] => hr
[name] => Kroatië
[nameSlugified] => kroatie
[continentId] => 4
)
[117] => stdClass Object
(
[countryId] => 101
[isoCode] => kg
[name] => Kyrgizië
[nameSlugified] => kyrgizie
[continentId] => 2
)
[118] => stdClass Object
(
[countryId] => 102
[isoCode] => la
[name] => Laos
[nameSlugified] => laos
[continentId] => 2
)
[119] => stdClass Object
(
[countryId] => 105
[isoCode] => ls
[name] => Lesotho
[nameSlugified] => lesotho
[continentId] => 1
)
[120] => stdClass Object
(
[countryId] => 103
[isoCode] => lv
[name] => Letland
[nameSlugified] => letland
[continentId] => 4
)
[121] => stdClass Object
(
[countryId] => 104
[isoCode] => lb
[name] => Libanon
[nameSlugified] => libanon
[continentId] => 5
)
[122] => stdClass Object
(
[countryId] => 106
[isoCode] => lr
[name] => Liberië
[nameSlugified] => liberie
[continentId] => 1
)
[123] => stdClass Object
(
[countryId] => 107
[isoCode] => ly
[name] => Libië
[nameSlugified] => libie
[continentId] => 1
)
[124] => stdClass Object
(
[countryId] => 108
[isoCode] => li
[name] => Liechtenstein
[nameSlugified] => liechtenstein
[continentId] => 4
)
[125] => stdClass Object
(
[countryId] => 109
[isoCode] => lt
[name] => Litouwen
[nameSlugified] => litouwen
[continentId] => 4
)
[126] => stdClass Object
(
[countryId] => 110
[isoCode] => lu
[name] => Luxemburg
[nameSlugified] => luxemburg
[continentId] => 4
)
[127] => stdClass Object
(
[countryId] => 111
[isoCode] => mo
[name] => Macau
[nameSlugified] => macau
[continentId] => 2
)
[128] => stdClass Object
(
[countryId] => 112
[isoCode] => mk
[name] => Macedonië
[nameSlugified] => macedonie
[continentId] => 4
)
[129] => stdClass Object
(
[countryId] => 113
[isoCode] => mg
[name] => Madagascar
[nameSlugified] => madagascar
[continentId] => 1
)
[130] => stdClass Object
(
[countryId] => 114
[isoCode] => mw
[name] => Malawi
[nameSlugified] => malawi
[continentId] => 1
)
[131] => stdClass Object
(
[countryId] => 221
[isoCode] => mv
[name] => Malediven
[nameSlugified] => malediven
[continentId] => 2
)
[132] => stdClass Object
(
[countryId] => 115
[isoCode] => my
[name] => Maleisië
[nameSlugified] => maleisie
[continentId] => 2
)
[133] => stdClass Object
(
[countryId] => 116
[isoCode] => ml
[name] => Mali
[nameSlugified] => mali
[continentId] => 1
)
[134] => stdClass Object
(
[countryId] => 117
[isoCode] => mt
[name] => Malta
[nameSlugified] => malta
[continentId] => 4
)
[135] => stdClass Object
(
[countryId] => 128
[isoCode] => ma
[name] => Marokko
[nameSlugified] => marokko
[continentId] => 1
)
[136] => stdClass Object
(
[countryId] => 118
[isoCode] => mh
[name] => Marshall eilanden
[nameSlugified] => marshall-eilanden
[continentId] => 7
)
[137] => stdClass Object
(
[countryId] => 119
[isoCode] => mq
[name] => Martinique
[nameSlugified] => martinique
[continentId] => 3
)
[138] => stdClass Object
(
[countryId] => 120
[isoCode] => mr
[name] => Mauritanië
[nameSlugified] => mauritanie
[continentId] => 1
)
[139] => stdClass Object
(
[countryId] => 121
[isoCode] => mu
[name] => Mauritius
[nameSlugified] => mauritius
[continentId] => 3
)
[140] => stdClass Object
(
[countryId] => 241
[isoCode] => yt
[name] => Mayotte
[nameSlugified] => mayotte
[continentId] => 7
)
[141] => stdClass Object
(
[countryId] => 122
[isoCode] => mx
[name] => Mexico
[nameSlugified] => mexico
[continentId] => 6
)
[142] => stdClass Object
(
[countryId] => 123
[isoCode] => fm
[name] => Micronesië
[nameSlugified] => micronesie
[continentId] => 7
)
[143] => stdClass Object
(
[countryId] => 124
[isoCode] => md
[name] => Moldavië
[nameSlugified] => moldavie
[continentId] => 4
)
[144] => stdClass Object
(
[countryId] => 125
[isoCode] => mc
[name] => Monaco
[nameSlugified] => monaco
[continentId] => 4
)
[145] => stdClass Object
(
[countryId] => 126
[isoCode] => mn
[name] => Mongolië
[nameSlugified] => mongolie
[continentId] => 2
)
[146] => stdClass Object
(
[countryId] => 244
[isoCode] => me
[name] => Montenegro
[nameSlugified] => montenegro
[continentId] => 4
)
[147] => stdClass Object
(
[countryId] => 127
[isoCode] => ms
[name] => Montserat
[nameSlugified] => montserat
[continentId] => 9
)
[148] => stdClass Object
(
[countryId] => 129
[isoCode] => mz
[name] => Mozambique
[nameSlugified] => mozambique
[continentId] => 1
)
[149] => stdClass Object
(
[countryId] => 130
[isoCode] => mm
[name] => Myanmar
[nameSlugified] => myanmar
[continentId] => 2
)
[150] => stdClass Object
(
[countryId] => 131
[isoCode] => na
[name] => Namibië
[nameSlugified] => namibie
[continentId] => 1
)
[151] => stdClass Object
(
[countryId] => 233
[isoCode] => nr
[name] => Nauru
[nameSlugified] => nauru
[continentId] => 7
)
[152] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[isoCode] => nl
[name] => Nederland
[nameSlugified] => nederland
[continentId] => 4
)
[153] => stdClass Object
(
[countryId] => 133
[isoCode] => cw
[name] => Nederlandse Antillen
[nameSlugified] => nederlandse-antillen
[continentId] => 3
)
[154] => stdClass Object
(
[countryId] => 132
[isoCode] => np
[name] => Nepal
[nameSlugified] => nepal
[continentId] => 2
)
[155] => stdClass Object
(
[countryId] => 137
[isoCode] => ni
[name] => Nicaragua
[nameSlugified] => nicaragua
[continentId] => 3
)
[156] => stdClass Object
(
[countryId] => 135
[isoCode] => nc
[name] => Nieuw Caledonië
[nameSlugified] => nieuw-caledonie
[continentId] => 7
)
[157] => stdClass Object
(
[countryId] => 136
[isoCode] => nz
[name] => Nieuw Zeeland
[nameSlugified] => nieuw-zeeland
[continentId] => 7
)
[158] => stdClass Object
(
[countryId] => 138
[isoCode] => ne
[name] => Niger
[nameSlugified] => niger
[continentId] => 1
)
[159] => stdClass Object
(
[countryId] => 139
[isoCode] => ng
[name] => Nigeria
[nameSlugified] => nigeria
[continentId] => 1
)
[160] => stdClass Object
(
[countryId] => 234
[isoCode] => nu
[name] => Niue
[nameSlugified] => niue
[continentId] => 7
)
[161] => stdClass Object
(
[countryId] => 210
[isoCode] => kp
[name] => Noord-Korea
[nameSlugified] => noord-korea
[continentId] => 2
)
[162] => stdClass Object
(
[countryId] => 216
[isoCode] => nt
[name] => Noordpool
[nameSlugified] => noordpool
[continentId] => 4
)
[163] => stdClass Object
(
[countryId] => 140
[isoCode] => no
[name] => Noorwegen
[nameSlugified] => noorwegen
[continentId] => 4
)
[164] => stdClass Object
(
[countryId] => 232
[isoCode] => nf
[name] => Norfolk Eilanden
[nameSlugified] => norfolk-eilanden
[continentId] => 7
)
[165] => stdClass Object
(
[countryId] => 191
[isoCode] => ug
[name] => Oeganda
[nameSlugified] => oeganda
[continentId] => 1
)
[166] => stdClass Object
(
[countryId] => 192
[isoCode] => ua
[name] => Oekraïne
[nameSlugified] => oekraine
[continentId] => 4
)
[167] => stdClass Object
(
[countryId] => 197
[isoCode] => uz
[name] => Oezbekistan
[nameSlugified] => oezbekistan
[continentId] => 2
)
[168] => stdClass Object
(
[countryId] => 141
[isoCode] => om
[name] => Oman
[nameSlugified] => oman
[continentId] => 5
)
[169] => stdClass Object
(
[countryId] => 218
[isoCode] => tl
[name] => Oost Timor
[nameSlugified] => oost-timor
[continentId] => 2
)
[170] => stdClass Object
(
[countryId] => 12
[isoCode] => at
[name] => Oostenrijk
[nameSlugified] => oostenrijk
[continentId] => 4
)
[171] => stdClass Object
(
[countryId] => 246
[isoCode] => rn
[name] => Paaseiland
[nameSlugified] => paaseiland
[continentId] => 7
)
[172] => stdClass Object
(
[countryId] => 142
[isoCode] => pk
[name] => Pakistan
[nameSlugified] => pakistan
[continentId] => 2
)
[173] => stdClass Object
(
[countryId] => 143
[isoCode] => pw
[name] => Palau
[nameSlugified] => palau
[continentId] => 7
)
[174] => stdClass Object
(
[countryId] => 214
[isoCode] => ps
[name] => Palestina
[nameSlugified] => palestina
[continentId] => 5
)
[175] => stdClass Object
(
[countryId] => 144
[isoCode] => pa
[name] => Panama
[nameSlugified] => panama
[continentId] => 3
)
[176] => stdClass Object
(
[countryId] => 145
[isoCode] => pg
[name] => Papua Nieuw Guinea
[nameSlugified] => papua-nieuw-guinea
[continentId] => 7
)
[177] => stdClass Object
(
[countryId] => 146
[isoCode] => py
[name] => Paraguay
[nameSlugified] => paraguay
[continentId] => 9
)
[178] => stdClass Object
(
[countryId] => 147
[isoCode] => pe
[name] => Peru
[nameSlugified] => peru
[continentId] => 9
)
[179] => stdClass Object
(
[countryId] => 236
[isoCode] => pn
[name] => Pitcairn
[nameSlugified] => pitcairn
[continentId] => 7
)
[180] => stdClass Object
(
[countryId] => 149
[isoCode] => pl
[name] => Polen
[nameSlugified] => polen
[continentId] => 4
)
[181] => stdClass Object
(
[countryId] => 150
[isoCode] => pt
[name] => Portugal
[nameSlugified] => portugal
[continentId] => 4
)
[182] => stdClass Object
(
[countryId] => 151
[isoCode] => pr
[name] => Puerto Rico
[nameSlugified] => puerto-rico
[continentId] => 3
)
[183] => stdClass Object
(
[countryId] => 152
[isoCode] => qa
[name] => Qatar
[nameSlugified] => qatar
[continentId] => 5
)
[184] => stdClass Object
(
[countryId] => 999
[isoCode] => rr
[name] => reisinspiratie
[nameSlugified] => reisinspiratie
[continentId] => 4
)
[185] => stdClass Object
(
[countryId] => 153
[isoCode] => re
[name] => Réunion
[nameSlugified] => reunion
[continentId] => 1
)
[186] => stdClass Object
(
[countryId] => 154
[isoCode] => ro
[name] => Roemenië
[nameSlugified] => roemenie
[continentId] => 4
)
[187] => stdClass Object
(
[countryId] => 155
[isoCode] => ru
[name] => Rusland
[nameSlugified] => rusland
[continentId] => 4
)
[188] => stdClass Object
(
[countryId] => 156
[isoCode] => rw
[name] => Rwanda
[nameSlugified] => rwanda
[continentId] => 1
)
[189] => stdClass Object
(
[countryId] => 157
[isoCode] => mp
[name] => Saipan
[nameSlugified] => saipan
[continentId] => 7
)
[190] => stdClass Object
(
[countryId] => 222
[isoCode] => ws
[name] => Samoa
[nameSlugified] => samoa
[continentId] => 7
)
[191] => stdClass Object
(
[countryId] => 158
[isoCode] => sm
[name] => San Marino
[nameSlugified] => san-marino
[continentId] => 4
)
[192] => stdClass Object
(
[countryId] => 239
[isoCode] => st
[name] => Sao Tome en Principe
[nameSlugified] => sao-tome-en-principe
[continentId] => 1
)
[193] => stdClass Object
(
[countryId] => 159
[isoCode] => sa
[name] => Saudi Arabië
[nameSlugified] => saudi-arabie
[continentId] => 5
)
[194] => stdClass Object
(
[countryId] => 160
[isoCode] => sn
[name] => Senegal
[nameSlugified] => senegal
[continentId] => 1
)
[195] => stdClass Object
(
[countryId] => 247
[isoCode] => rs
[name] => Servië
[nameSlugified] => servie
[continentId] => 4
)
[196] => stdClass Object
(
[countryId] => 207
[isoCode] => yu
[name] => Servie en Montenegro
[nameSlugified] => servie-en-montenegro
[continentId] => 4
)
[197] => stdClass Object
(
[countryId] => 161
[isoCode] => sc
[name] => Seychellen
[nameSlugified] => seychellen
[continentId] => 1
)
[198] => stdClass Object
(
[countryId] => 162
[isoCode] => sl
[name] => Sierra Leone
[nameSlugified] => sierra-leone
[continentId] => 1
)
[199] => stdClass Object
(
[countryId] => 163
[isoCode] => sg
[name] => Singapore
[nameSlugified] => singapore
[continentId] => 2
)
[200] => stdClass Object
(
[countryId] => 238
[isoCode] => sh
[name] => Sint Helena
[nameSlugified] => sint-helena
[continentId] => 7
)
[201] => stdClass Object
(
[countryId] => 253
[isoCode] => cx
[name] => Sint Maarten
[nameSlugified] => sint-maarten
[continentId] => 3
)
[202] => stdClass Object
(
[countryId] => 235
[isoCode] => pm
[name] => Sint Pierre en Miquelon
[nameSlugified] => sint-pierre-en-miquelon
[continentId] => 7
)
[203] => stdClass Object
(
[countryId] => 165
[isoCode] => si
[name] => Slovenië
[nameSlugified] => slovenie
[continentId] => 4
)
[204] => stdClass Object
(
[countryId] => 164
[isoCode] => sk
[name] => Slowaakse Republiek
[nameSlugified] => slowaakse-republiek
[continentId] => 4
)
[205] => stdClass Object
(
[countryId] => 175
[isoCode] => sd
[name] => Soedan
[nameSlugified] => soedan
[continentId] => 1
)
[206] => stdClass Object
(
[countryId] => 237
[isoCode] => sb
[name] => Solomon Eilanden
[nameSlugified] => solomon-eilanden
[continentId] => 7
)
[207] => stdClass Object
(
[countryId] => 166
[isoCode] => so
[name] => Somalië
[nameSlugified] => somalie
[continentId] => 1
)
[208] => stdClass Object
(
[countryId] => 250
[isoCode] => ss
[name] => South Sudan
[nameSlugified] => south-sudan
[continentId] => 1
)
[209] => stdClass Object
(
[countryId] => 169
[isoCode] => es
[name] => Spanje
[nameSlugified] => spanje
[continentId] => 4
)
[210] => stdClass Object
(
[countryId] => 211
[isoCode] => sj
[name] => Spitsbergen
[nameSlugified] => spitsbergen
[continentId] => 4
)
[211] => stdClass Object
(
[countryId] => 170
[isoCode] => lk
[name] => Sri Lanka
[nameSlugified] => sri-lanka
[continentId] => 2
)
[212] => stdClass Object
(
[countryId] => 172
[isoCode] => kn
[name] => St. Kitts and Nevis
[nameSlugified] => st-kitts-and-nevis
[continentId] => 3
)
[213] => stdClass Object
(
[countryId] => 173
[isoCode] => lc
[name] => St. Lucia
[nameSlugified] => st-lucia
[continentId] => 3
)
[214] => stdClass Object
(
[countryId] => 174
[isoCode] => vc
[name] => St. Vincent
[nameSlugified] => st-vincent
[continentId] => 3
)
[215] => stdClass Object
(
[countryId] => 176
[isoCode] => sr
[name] => Suriname
[nameSlugified] => suriname
[continentId] => 9
)
[216] => stdClass Object
(
[countryId] => 177
[isoCode] => sz
[name] => Swaziland
[nameSlugified] => swaziland
[continentId] => 1
)
[217] => stdClass Object
(
[countryId] => 180
[isoCode] => sy
[name] => Syrië
[nameSlugified] => syrie
[continentId] => 5
)
[218] => stdClass Object
(
[countryId] => 181
[isoCode] => tw
[name] => Taiwan
[nameSlugified] => taiwan
[continentId] => 2
)
[219] => stdClass Object
(
[countryId] => 213
[isoCode] => tj
[name] => Tajikistan
[nameSlugified] => tajikistan
[continentId] => 2
)
[220] => stdClass Object
(
[countryId] => 182
[isoCode] => tz
[name] => Tanzania
[nameSlugified] => tanzania
[continentId] => 1
)
[221] => stdClass Object
(
[countryId] => 183
[isoCode] => th
[name] => Thailand
[nameSlugified] => thailand
[continentId] => 2
)
[222] => stdClass Object
(
[countryId] => 220
[isoCode] => tb
[name] => Tibet
[nameSlugified] => tibet
[continentId] => 2
)
[223] => stdClass Object
(
[countryId] => 184
[isoCode] => tg
[name] => Togo
[nameSlugified] => togo
[continentId] => 1
)
[224] => stdClass Object
(
[countryId] => 240
[isoCode] => tk
[name] => Tokelau
[nameSlugified] => tokelau
[continentId] => 7
)
[225] => stdClass Object
(
[countryId] => 223
[isoCode] => to
[name] => Tonga
[nameSlugified] => tonga
[continentId] => 7
)
[226] => stdClass Object
(
[countryId] => 185
[isoCode] => tt
[name] => Trinidad en Tobago
[nameSlugified] => trinidad-en-tobago
[continentId] => 3
)
[227] => stdClass Object
(
[countryId] => 38
[isoCode] => td
[name] => Tsjaad
[nameSlugified] => tsjaad
[continentId] => 1
)
[228] => stdClass Object
(
[countryId] => 49
[isoCode] => cz
[name] => Tsjechische Republiek
[nameSlugified] => tsjechische-republiek
[continentId] => 4
)
[229] => stdClass Object
(
[countryId] => 186
[isoCode] => tn
[name] => Tunesië
[nameSlugified] => tunesie
[continentId] => 1
)
[230] => stdClass Object
(
[countryId] => 187
[isoCode] => tr
[name] => Turkije
[nameSlugified] => turkije
[continentId] => 5
)
[231] => stdClass Object
(
[countryId] => 188
[isoCode] => tm
[name] => Turkmenistan
[nameSlugified] => turkmenistan
[continentId] => 2
)
[232] => stdClass Object
(
[countryId] => 189
[isoCode] => tc
[name] => Turkse en Caicos Eilanden
[nameSlugified] => turkse-en-caicos-eilanden
[continentId] => 3
)
[233] => stdClass Object
(
[countryId] => 245
[isoCode] => tv
[name] => Tuvalu
[nameSlugified] => tuvalu
[continentId] => 7
)
[234] => stdClass Object
(
[countryId] => 195
[isoCode] => uy
[name] => Uruguay
[nameSlugified] => uruguay
[continentId] => 9
)
[235] => stdClass Object
(
[countryId] => 198
[isoCode] => vu
[name] => Vanuatu
[nameSlugified] => vanuatu
[continentId] => 7
)
[236] => stdClass Object
(
[countryId] => 199
[isoCode] => va
[name] => Vaticaanstad
[nameSlugified] => vaticaanstad
[continentId] => 4
)
[237] => stdClass Object
(
[countryId] => 200
[isoCode] => ve
[name] => Venezuela
[nameSlugified] => venezuela
[continentId] => 9
)
[238] => stdClass Object
(
[countryId] => 194
[isoCode] => gb
[name] => Verenigd Koninkrijk
[nameSlugified] => verenigd-koninkrijk
[continentId] => 4
)
[239] => stdClass Object
(
[countryId] => 193
[isoCode] => ae
[name] => Verenigde Arabische Emiraten
[nameSlugified] => verenigde-arabische-emiraten
[continentId] => 5
)
[240] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[isoCode] => us
[name] => Verenigde Staten
[nameSlugified] => verenigde-staten
[continentId] => 6
)
[241] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[isoCode] => vn
[name] => Vietnam
[nameSlugified] => vietnam
[continentId] => 2
)
[242] => stdClass Object
(
[countryId] => 202
[isoCode] => wf
[name] => Wallis & Futuna
[nameSlugified] => wallis-futuna
[continentId] => 7
)
[243] => stdClass Object
(
[countryId] => 215
[isoCode] => eh
[name] => Westelijke Sahara
[nameSlugified] => westelijke-sahara
[continentId] => 1
)
[244] => stdClass Object
(
[countryId] => 18
[isoCode] => by
[name] => Wit-Rusland
[nameSlugified] => wit-rusland
[continentId] => 4
)
[245] => stdClass Object
(
[countryId] => 204
[isoCode] => zm
[name] => Zambia
[nameSlugified] => zambia
[continentId] => 1
)
[246] => stdClass Object
(
[countryId] => 205
[isoCode] => zw
[name] => Zimbabwe
[nameSlugified] => zimbabwe
[continentId] => 1
)
[247] => stdClass Object
(
[countryId] => 171
[isoCode] => gs
[name] => Zuid Georgia
[nameSlugified] => zuid-georgia
[continentId] => 3
)
[248] => stdClass Object
(
[countryId] => 250
[isoCode] => ss
[name] => Zuid Sudan
[nameSlugified] => zuid-sudan
[continentId] => 1
)
[249] => stdClass Object
(
[countryId] => 167
[isoCode] => za
[name] => Zuid-Afrika
[nameSlugified] => zuid-afrika
[continentId] => 1
)
[250] => stdClass Object
(
[countryId] => 168
[isoCode] => kr
[name] => Zuid-Korea
[nameSlugified] => zuid-korea
[continentId] => 2
)
[251] => stdClass Object
(
[countryId] => 178
[isoCode] => se
[name] => Zweden
[nameSlugified] => zweden
[continentId] => 4
)
[252] => stdClass Object
(
[countryId] => 179
[isoCode] => ch
[name] => Zwitserland
[nameSlugified] => zwitserland
[continentId] => 4
)
)
[portalTicker] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[userId] => 424114
[username] => MiekeSimons
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_105x105.jpg?r=0
[currentContinentId] => 4
[currentContinentName] => Europa
[currentContinentNameSlugified] => europa
[currentCountryNameSlugified] => nederland
[currentCountryName] => Nederland
[currentCountryIsoCode] => nl
[currentCountryId] => 134
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 87
[countryName] => India
[countryIsoCode] => in
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 132
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
)
[name] => Mieke Simons
[firstName] => Mieke
[reportsCount] => 209
[travelsCount] => 5
)
[1] => stdClass Object
(
[userId] => 464097
[username] => volunteerinnepal
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/464/097_50x50.jpg?r=0
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/464/097_105x105.jpg?r=0
[currentContinentId] => 2
[currentContinentName] => Azië
[currentContinentNameSlugified] => azi
[currentCountryNameSlugified] => nepal
[currentCountryName] => Nepal
[currentCountryIsoCode] => np
[currentCountryId] => 132
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 132
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
)
[name] => Corine Bakhuizen
[firstName] => Corine
[reportsCount] => 24
[travelsCount] => 1
)
)
[latestNews] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[newsId] => 138
[date] => 2026-03-27
[title] => Vakantie naar Spanje plannen? Denk hier aan!
[text] =>
Spanje is een populair vakantieland onder Nederlanders. Elke zomer weer vieren veel mensen vakantie in dit Zuid-Europese land. Niet gek, want je vindt er zon, zee en strand. Je kunt er lekker ontspannen en ook nog eens genieten van heerlijk eten. Denk je erover na om komende zomer zelf op vakantie te gaan naar Spanje? Plan je reis van goed. Wij vertellen je hier wat je vooraf moet weten, zodat je niet voor verrassingen komt te staan.
Wil je met je kinderen op vakantie naar Spanje? Grote kans dat je in de zomer gaat, want je zit vast aan de schoolvakanties. Het is er vaak een drukte van belang, want mensen uit heel Europa trekken dan naar Spanje. Dit komt vooral doordat je er zekerheid hebt op mooi weer. Als je van levendigheid houdt en zongarantie wilt, is de zomer de beste tijd om naar Spanje te reizen.
Houd je niet van massatoerisme of heb je het al snel warm? En zit je ook niet vast aan schoolvakanties? Dan is het voor- of najaar een betere tijd om vakantie te vieren in Spanje. Het is er dan een stuk rustiger en ook minder warm. Bijkomend voordeel is dat je in deze periodes vaak ook minder betaalt voor een vakantie naar Spanje.
Voordat je begint met het plannen van een vakantie naar Spanje, is het slim om een budget vast te stellen. Je bespaart je zelf zo veel tijd en moeite. Als je op voorhand al weet dat een vakantie te duur is, hoef je er ook niet naar te kijken. Wil je naar Spanje op vakantie met TUI? Kies dit land dan als bestemming, geef aan wanneer je weg wilt en kies het aantal personen dat meegaat. Bij het aanbod zie je vervolgens de prijs staan. Hierdoor weet je direct of een vakantie binnen je budget valt of niet.
Veel mensen reizen met het vliegtuig naar Spanje. Dit komt vooral doordat je met de auto al snel een dag onderweg bent. Vanuit Utrecht is het 14 tot 18 uur rijden tot de grensregio. Wil je naar het zuiden? Dan ben je al snel meer dan 20 uur onderweg. Met het vliegtuig sta je binnen een paar uur in Spanje. Als je tijdens je vakantie veel wilt zien, kun je eventueel een auto huren. Je kunt dan gaan en staan waar je wilt en bent niet afhankelijk van taxi’s of het openbaar vervoer.
Wie vakantie wil vieren in Spanje, moet ook een accommodatie boeken. Doordat het zo’n populair vakantieland is, zijn er volop mogelijkheden. Toch is het niet slim om maar zo een verblijf te boeken. De accommodatie moet namelijk passen bij je vakantieplannen en het gezelschap waarmee je reist. Gaan er kinderen mee? Dan is een accommodatie met zwembad aan te raden. Kijk overigens niet alleen naar de ligging en faciliteiten, maar lees ook altijd reviews. Je weet zo wat je kunt verwachten.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => vakantie-naar-spanje-plannen-denk-hier-aan
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/138/138_1.jpg
)
[1] => stdClass Object
(
[newsId] => 137
[date] => 2026-02-10
[title] => Praktische tips voor een ontspannen autoreis
[text] =>
Met de auto op reis gaan blijft één van de fijnste manieren om vrijheid te voelen. Je bepaalt zelf je tempo, je route en je stops. Geen wachtrijen, geen bagagelimieten, geen vaste schema’s. Maar die vrijheid werkt alleen echt als je je reis goed aanpakt. Zonder voorbereiding wordt een roadtrip al snel vermoeiend in plaats van ontspannend. Met de juiste mindset en een paar slimme keuzes maak je van elke rit een onvergetelijke ervaring.
Veel stress ontstaat al vóór vertrek. Te veel kilometers per dag, te weinig rustmomenten en te hoge verwachtingen.
Probeer je reisdagen niet voller te proppen dan nodig. Vier tot zes uur rijden per dag is voor de meeste mensen meer dan genoeg. Zo hou je tijd over om onderweg te stoppen, iets te eten, een wandeling te maken of gewoon even niets te doen.
Plan je grote lijnen, maar laat ruimte voor spontaniteit. Soms is het net die onverwachte afslag die je bij het mooiste uitzicht brengt.
Op lange ritten merk je snel wat echt telt: een goede zithouding, weinig rijgeluid en een stabiel gevoel op de weg. Niet hoe snel je gaat, maar hoe ontspannen je aankomt.
Elektrisch rijden op vakantie klinkt voor sommigen nog spannend, maar in de praktijk valt het goed mee.
Bovendien ontdek je onderweg vaak leuke plekken bij laadstations: parkjes, cafés, kleine dorpen waar je anders gewoon voorbij zou rijden.
Het kost je tien minuten en kan uren stress besparen.
Wie nog op zoek is naar een betrouwbare auto, vindt vandaag veel opties online. Zo is Touring CarSelect een platform waar je rustig kunt kijken naar recente tweedehandswagens met garantie, zonder de typische showroomdruk. Dat is handig als je zonder zorgen wil vertrekken.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => praktische-tips-voor-een-ontspannen-autoreis
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/137/137_1.jpg
)
[2] => stdClass Object
(
[newsId] => 135
[date] => 2026-01-28
[title] => Van droom naar bezit: hoe je verantwoord een boot of tweede huis koopt
[text] =>
Stel: je bent al jaren fan van reizen, van vrijheid op het water of de geur van dennen in een bos en je overweegt om een boot of vakantiehuis te kopen. Het klinkt als de ultieme droom: een eigen stekkie voor weekends en vakanties, zonder telkens iets te huren of in een druk hotel te zitten. Maar voordat je die stap zet, is het slim om eerst goed na te denken.
Een eigen boot of vakantiehuis heeft veel aantrekkingskracht: het is jouw eigen plek om tot rust te komen, weg van dagelijkse beslommeringen. Je bepaalt zelf wanneer je gaat, met wie, en hoe lang je blijft. Voor veel reizigers voelt het als een rustpunt.
Tegelijkertijd is bezit geen vanzelfsprekendheid: het brengt verplichtingen en kosten mee die je niet moet onderschatten. Een vakantiehuis of boot is geen hotel of huurwoning. Je bent verantwoordelijk voor onderhoud, stalling, verzekering en alle bijkomende lasten. Denk bijvoorbeeld aan onvoorziene uitgaven voor reparaties, extra kosten bij verhuur of seizoensgebonden beperkingen die het gebruik beïnvloeden.
Of je nu kiest voor een boot of vakantiehuis: de locatie bepaalt veel. Hoe ver is het van je ‘thuis’? Hoe vaak ga je echt? Als je slechts één of twee weekenden per jaar kunt gaan, is het de vraag of de investering de moeite waard is.
De meeste experts raden aan om vóór aankoop te huren of te logeren op een vergelijkbare plek, om te ervaren of het écht bij je past.
Bij een vakantiehuis moet je ook uitzoeken wat de lokale regels zijn. In Nederland is permanente bewoning van een recreatiewoning bijvoorbeeld niet altijd toegestaan.
Ook kan de omgeving of het seizoen invloed hebben op het gebruiksgemak. Bij een boot spelen zaken als vaargebied, ligplaatsen en bereikbaarheid een rol.
De koopprijs is vaak nog maar het begin. Denk aan overdrachtsbelasting, notariskosten en soms advieskosten. Daarna komen de vaste lasten: energie, belastingen, verzekeringen, onderhoud en eventuele park- of ligplaatskosten.
Winterstalling en antifoulingPeriodiek motoronderhoud en keuringBrandstof, waterkaarten, havengeldenEen recreatiewoning vraagt om structureel onderhoud van zowel binnen- als buitenzijde, denk aan schilderwerk, dakonderhoud, cv-installaties of tuinbeheer. Vergeet ook niet de kosten voor schoonmaak bij verhuur of een lokale beheerder.
Kostenvoorbeeld
Reken voor een bescheiden vakantiewoning op €3.000–€6.000 vaste lasten per jaar. Voor een middelgrote boot al snel €2.500–€4.000, afhankelijk van gebruik en stalling.
Wat past beter bij jou: boot of vakantiehuis?
Een boot biedt ultieme flexibiliteit. Je kunt meerdere locaties aandoen, je ‘verplaatst’ je vakantieplek als het ware. Dat is perfect voor mensen die houden van avontuur op het water en zich makkelijk kunnen aanpassen. Tegelijkertijd vraagt een boot intensief onderhoud, en zijn de jaarlijkse kosten vaak hoger dan verwacht. Zeker als je er niet zelf veel aan doet.
Een vakantiehuis is stabieler qua investering. Je kiest voor een vaste plek die je naar eigen smaak kunt inrichten en verbeteren. Bovendien kun je het huis mogelijk (deels) verhuren als je er zelf niet bent. De keerzijde: minder mobiliteit, en ook hier zijn er terugkerende kosten die vaak onderschat worden.
Let op: De waardeontwikkeling van een vakantiehuis kan aantrekkelijk zijn, maar dit is sterk afhankelijk van locatie, onderhoud en regelgeving.
Een slimme investering bescherm je met een goede verzekering
Welke keuze je ook maakt, je koopt geen luxeproduct maar een bezit met waarde. En waarde vraagt om bescherming. Het risico op schade door brand, storm, inbraak of ongelukjes is niet te vermijden maar je kunt je er wel goed tegen wapenen.
Daarom is het verstandig om je vanaf het begin goed te laten adviseren over passende verzekeringen. Eerdmans is verzekeringsspecialist voor recreatie die precies weet wat belangrijk is bij het verzekeren van een boot of vakantiehuis. Denk aan dekking voor schade, aansprakelijkheid, inboedel of milieuschade.
Wat als je droom verandert?
Een boot of vakantiehuis koop je vaak met het idee om er jarenlang van te genieten. Maar levens veranderen. Misschien gebruik je het minder dan gedacht, wil je overstappen op een ander type vaartuig of woning, of komt er een moment dat je de investering liever liquide maakt. Dan is het goed om een plan B te hebben.
- Restwaarde en marktvraag: Boten schrijven doorgaans sneller af dan recreatiewoningen. Een goed onderhouden huis op een gewilde locatie kan zijn waarde behouden of zelfs stijgen, zeker bij schaarste.
- Verkoopproces: Bij een vakantiehuis moet je denken aan een verkoopmakelaar, juridische afhandeling (zeker in het buitenland), en eventueel het afkopen van erfpacht of parkcontracten. Voor een boot: registratie, keuring en mogelijk btw-status.
- Verhuren als tussenstap: Als verkoop nog geen optie is, kun je overwegen om (tijdelijk) te verhuren om kosten te dekken. Let dan wel op extra regels, vergunningen en verzekeringseisen.
Tip: Bepaal bij aankoop al wat je ideale gebruikstermijn is. Zo kun je tijdig inspelen op veranderingen en voorkom je dat het bezit een last wordt.
Maak van jouw droom een doordacht plan
Een eigen boot of vakantiehuis kopen is fantastisch. Het kan jouw reislust en behoefte aan vrijheid vervullen. Maar de droom wordt pas echt duurzaam als je realistisch bent over kosten, tijd, onderhoud en verzekeringen.
Neem de tijd om te rekenen, plannen en vergelijken. Kijk of de investering bij je levensstijl past, en maak gebruik van de juiste expertise. Zo wordt je vakantiedroom geen zorgenpost, maar een plek waar je jaar na jaar van kunt genieten.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => van-droom-naar-bezit-hoe-je-verantwoord-een-boot-of-tweede-huis-koopt
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/135/135_1.jpg
)
)
[topCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 88
[reportCount] => 7
[pictureCount] => 65535
[position] => 1
[countryName] => Indonesië
[countryIsoCode] => ID
[continentName] => Azië
)
[1] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 183
[reportCount] => 4
[pictureCount] => 65535
[position] => 2
[countryName] => Thailand
[countryIsoCode] => TH
[continentName] => Azië
)
[2] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 115
[reportCount] => 2
[pictureCount] => 65535
[position] => 3
[countryName] => Maleisië
[countryIsoCode] => MY
[continentName] => Azië
)
[3] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 201
[reportCount] => 2
[pictureCount] => 65535
[position] => 4
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => VN
[continentName] => Azië
)
[4] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 87
[reportCount] => 1
[pictureCount] => 65535
[position] => 5
[countryName] => India
[countryIsoCode] => IN
[continentName] => Azië
)
[5] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 170
[reportCount] => 1
[pictureCount] => 36442
[position] => 6
[countryName] => Sri Lanka
[countryIsoCode] => LK
[continentName] => Azië
)
)
[countryId] => 132
[countryName] => Nepal
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
[countryPopulation] => 0
[countrySurface] => 0
[capitalCityLongitude] => 0.000000
[capitalCitylatitude] => 0.000000
[portalReports] => ArrayIterator Object
(
[storage:ArrayIterator:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111600
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-04-03
[photoRevision] => 0
[title] => Is reizen altijd leuk?
[message] => Het was de laatste dagen nogal hectisch, ik probeer het in vogelvlucht te beschrijven. Na het afscheid van Cassandra en Steve ontving ik nog enkele appjes vanuit Kathmandu, daarna kwamen meteen nieuwe gasten. Ook weer interessant. De setting van Bardia Homestay is zodanig dat je al snel contact maakt met mensen, maar je ook veilig kunt terugtrekken.
Een alleenreizende man van mijn leeftijd, Philip uit Den Haag, is zo doorgewinterd als maar kan. In de meest onherbergzame landen en gebieden gaat hij het avontuur aan, met vaak erbarmelijke omstandigheden qua comfort. Voor mij een brug te ver. Iedereen weet dat ik het risico op muizen in mijn kamer niet wil lopen, nog maar te zwijgen van de sanitaire voorzieningen. Philip’s vrouw reist voor de helft met hem mee maar haakt af als het haar te gortig wordt. Paula, een vrij jonge vrouw uit het Noorden des lands, organiseert reizen door Nepal en zoekt in Bardia nieuwe mogelijkheden voor haar klanten. Ze heeft een jaar in China gewoond en op nog meer plekken in Azië. Je zou verwachten dat ze single is, maar nee hoor, thuis heeft ze een partner en een dochter van zes. Alles goed geregeld voor het thuisfront, maar als zij haar passie niet kan volgen is het leven thuis ook minder fijn. Zo legt ze het uit en ik begrijp het best, al ben ik wat terughoudend als het om kinderen gaat. Eerder moest een vriendin mij elke keer haar mening inwrijven over mijn reizen naar Nepal, terwijl mijn man Anton ziek is. Aan iedereen die het maar horen wilde of niet moest zij deze boodschap kwijt. Anton is de enige die hierover iets te zeggen heeft en verder helemaal niemand. Meningen zijn er altijd en het zegt best vaak iets over de boodschapper zelf.
Mijn laatste volle dag in Bardia bleek nog makkelijk vol te raken. Eerst bij Manu achter op de motorbike naar het weeshuis, om afscheid te nemen. Alle kinderen hadden vrij, de examens achter de rug. Ook de principal en een aantal docenten doken nog even op zodat we samen op de foto konden. Vervolgens naar Sangita, die na veel onzekerheid toch wat geweven doeken kon leveren. Mijn hele bestelling is helaas niet gelukt, zo gaan de dingen soms hier. Ik hoop met mijn aankopen in Kathmandu toch zoveel mogelijk wensen van bekenden in te vullen. Daarvoor heb ik drie volle dagen. Toen door naar BBAS voor een kort afscheid. Ook daar een aantal leraren bij elkaar die graag een tikka uitdeelden. Tja, na die heerlijke frisse douche van de ochtend toch weer een rood bepoederd gezicht en dat krijg je er met één wasbeurt niet uit. Ik ken mensen die tikka’s weigeren om die reden, maar voor mij hoort het bij de cultuur als een soort van zegen en dank.
Eerder bestelde ik een taart voor Bardia Homestay, voor de familie Mahatara en nu voor de leraren van BBAS. De bakkerij in het dorp heeft grote keuze en zet desgewenst een tekst op de taart, levering inbegrepen. Ik hoef dit natuurlijk niet allemaal te doen, maar onderdeel van mijn missie is ook het onderhouden van contacten en dat gebeurt wederzijds. Vervolgens de lunchafspraak met Sonja in Karuwa Bar, even de tijd nemen voor een uitgebreid gesprek terwijl Sandesh zichtbaar genoot van de hapjes en de sfeer. De vriendschap met Sonja verdiept tijdens elk verblijf hier. Toen bleek dat ik de taart voor Mina’s familie nog even zelf moest afleveren reed Budhi’s oom in zijn riksja mij naar hun huis. Wat schetste mijn verbazing toen hij daarna niet terugreed, maar verder door, naar de rivier, regelmatig stoppend om te kijken naar potentiële dieren. Elke keer als ik vroeg mij naar de Homestay te brengen reed hij weer iets verder door. Zou hier een bedoeling achter zitten, begon ik me af te vragen. Communicatie lukte niet erg en nadat ik iets duidelijker mijn bestemming aangaf en welnu! draaide het voertuig om in de juiste richting. Daar bleek dat hij nog mensen moest oppakken. Ik ben ooit wel eens uit een riksja gesprongen toen de chauffeur totaal niet luisterde en zijn eigen gang ging. Dit ritje had ook niet veel gescheeld. Ter geruststelling, Nepalezen schaden mijn vertrouwen zelden tot nooit.
En toen moest er nog worden ingepakt voor de vlucht naar Kathmandu. Eenmaal daar ga ik veel dingen weggooien, oude kleding vooral, om plaats te maken voor veelal lichtgewicht aankopen voor bekenden én voor de verkoop op een te plannen marktkraam deze zomer. Sonja’s voorstel om vanuit Ambasa een minibusje te nemen in plaats van een taxi juich ik toe, het scheelt enorm in prijs en nog steeds bezuinig ik waar het even kan. Vooral voor mezelf. Al kijk ik wel uit naar de volgende massage, die heb ik echt nodig voor mijn overbelaste lichaam. De ochtend van vertrek rijdt Sonja mij in haar jeep dertien kilometer verderop naar Ambasa. Philip blijkt die dag ook te vertrekken en neemt hetzelfde vervoer tot Nepalganj, maar een andere vlucht. In Ambasa zien we spoedig een minibus aankomen en nemen plaats op de twee resterende plekken. Bagage op het dak en rijden maar. Dat dacht ik dus, maar dan duiken vier kleurig gekleden vrouwen op die ook een plekje willen. Dat wordt weer proppen, haringen in een ton, sardientjes in een blik. Philip vormt het ideale gezelschap voor dit gebeuren, hij kan er net als ik hartelijk om lachen, heeft voor hetere vuren gestaan. Onderwijl worden nog wat reiservaringen uitgewisseld, waarbij ik ontdek dat ook hij regelmatig op de koffie is gekomen qua onbekendheid met documenten en regelingen. Een reiziger als hij, die toegeeft dat dit onderdeel is van het vrije reizen, terwijl ik vaker als naïef werd afgeschilderd bij dergelijke confrontaties. Een pak van mijn hart, niet leuk natuurlijk maar het hoort erbij. En wie beweert dat reizen en avontuur altijd leuk is?
Veel bedrijvigheid op de luchthaven en vooral… wachten wachten wachten. Eerst om in te checken, daarna op mijn uiteindelijk drie uur vertraagde vliegtuig. Een nieuwe beproeving van geduld, die ik met moeite doorsta. Het Aziatische geduld is blijkbaar aangeboren, daar kan ik nooit aan tippen. Maar de beloning volgt tijdens de vlucht met magische uitzichten. Eerst een stuk vlakke Terai met het landschap ala Bardia. Ik zou zomaar alsnog een tijger kunnen spotten, bedenk ik. Ook de hemel is merendeels open en toont iets later de Himalayarange in volle glorie. Kathmandu is gelegen op ruim 1300 meter hoogte en daardoor minder warm. De drukte van de stad verhoogt dan weer de gevoelstemperatuur. Mijn kamikaze taxichauffeur probeert iedereen van de weg te drukken, ik laat het gebeuren. Weerstand kost ook energie. Eenmaal in mijn hotel, kamer op vijf hoog, ben ik toe aan een maaltijd. En ook daar een beloning, op het dakterras zeven hoog. Vergezichten rondom met vele lichtjes. Boven mij de sterren en daarna een lange diepe slaap.
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
Met dank,
Mieke
ENGLISH VERSION
Is traveling always fun?
The last few days have been quite hectic; I will try to describe it in a nutshell. After saying goodbye to Cassandra and Steve, I received a few more WhatsApp messages from Kathmandu, and then new guests arrived immediately. That was interesting too. The setting of Bardia Homestay is such that you quickly make contact with people, but you can also safely retreat.
A solo traveler of my age, Philip from The Hague, is as seasoned as can be. He takes on adventures in the most inhospitable countries and regions, often facing deplorable conditions regarding comfort. For me, that is a bridge too far. Everyone knows that I do not want to run the risk of mice in my room, let alone the sanitary facilities. Philip’s wife travels with him for half the trip but drops out when things get too much for her. Paula, a fairly young woman from the North of the country, organizes trips through Nepal and is looking for new opportunities for her clients in Bardia. She lived in China for a year and in other places in Asia as well. You would expect her to be single, but oh no; at home she has a partner and a six-year-old daughter. Everything is well arranged for the home front, but if she can't pursue her passion, life at home isn't as pleasant either. That is how she explains it, and I understand it quite well, although I am somewhat reserved when it comes to children. Earlier, a friend had to rub her opinion in my face every time about my trips to Nepal, while my husband Anton is ill. She had to convey this message to anyone who would listen, whether they wanted to hear it or not. Anton is the only one who has a say in this, and absolutely no one else. There are always opinions, and quite often they say something about the messenger themselves.
My last full day in Bardia turned out to be easily filled. First, I rode on the back of Manu's motorbike to the orphanage to say goodbye. All the children had the day off, with the exams behind them. The principal and a number of teachers also dropped by briefly so we could take a photo together. Next, I went to Sangita, who, after much uncertainty, was finally able to deliver some woven cloths. Unfortunately, my entire order didn't work out; that's just how things go here sometimes. I hope to fulfill as many wishes of acquaintances as possible with my purchases in Kathmandu. I have three full days for that. Then on to BBAS for a brief farewell. There, too, a number of teachers were gathered who were eager to hand out tikkas. Well, after that lovely fresh shower this morning, my face was powdered red again, and you can't get that out with just one wash. I know people who refuse tikkas for that reason, but for me, it is part of the culture as a kind of blessing and gratitude.
Earlier, I ordered a cake for Bardia Homestay, for the Mahatara family, and now for the teachers of BBAS. The bakery in the village has a wide selection and will put a message on the cake if desired, delivery included. Of course, I don't have to do all of this, but maintaining contacts is also part of my mission, and that happens mutually. Next, the lunch appointment with Sonja at Karuwa Bar; taking some time for an extensive conversation while Sandesh visibly enjoyed the snacks and the atmosphere. The friendship with Sonja deepens during every stay here. When it turned out that I still had to deliver the cake for Mina’s family myself, Budhi’s uncle drove me to their house in his rickshaw. Imagine my surprise when he didn't drive back afterwards, but continued on towards the river, stopping regularly to look for potential animals. Every time I asked him to take me to the Homestay, he drove a little further. I started to wonder if there was a purpose behind this. Communication was difficult, and after I indicated my destination a little more clearly—well!—the vehicle turned around in the right direction. There, it turned out that he still had people to pick up. I once jumped out of a rickshaw when the driver completely ignored me and went his own way. This ride came very close either. Rest assured, Nepalese people rarely, if ever, betray my trust.
And then I still had to pack for the flight to Kathmandu. Once there, I’m going to throw away a lot of things, especially old clothes, to make room for mostly lightweight purchases for acquaintances and for selling at a market stall I plan to set up this summer. I applaud Sonja’s suggestion to take a minibus from Ambasa instead of a taxi; it saves a huge amount of money, and I still cut corners wherever I can. Especially for myself. Although I am looking forward to the next massage; I really need it for my overworked body. On the morning of departure, Sonja drives me thirteen kilometers to Ambasa in her jeep. It turns out Philip is leaving that day too and is taking the same transport to Nepalganj, but a different flight. In Ambasa, we soon see a minibus arrive and take our seats in the two remaining spots. Luggage on the roof and off we go. Or so I thought, but then four colorfully dressed women appear who also want a seat. It’s going to be a squeeze again, packed like sardines in a can. Philip makes the ideal company for this ordeal; just like me, he can have a good laugh about it and has faced tougher challenges. Meanwhile, we exchange some travel experiences, during which I discover that he, too, has regularly run into trouble regarding his unfamiliarity with documents and regulations. A traveler like him admits that this is part of free travel, whereas I was more often portrayed as naive during such confrontations. A weight off my mind; not fun, of course, but it is part of the experience. And who says that travel and adventure are always fun?
A lot of activity at the airport and, above all… waiting, waiting, waiting. First to check in, then for my flight, which was ultimately delayed by three hours. Another test of patience, which I endure with difficulty. Asian patience is apparently innate; I can never match that. But the reward follows during the flight with magical views. First, a stretch of flat Terai with the landscape like Bardia. I might just spot a tiger after all, I think to myself. The sky is also mostly clear and, a little later, reveals the Himalayan range in all its glory. Kathmandu is situated at an altitude of over 1,300 meters and is therefore less hot. The hustle and bustle of the city, however, raises the perceived temperature. My kamikaze taxi driver tries to push everyone off the road; I let it happen. Resistance costs energy too. Once in my hotel, a room on the fifth floor, I am ready for a meal. And there, too, a reward, on the rooftop terrace on the seventh floor. Panoramic views all around with many lights. Above me, the stars, and then a long, deep sleep.
Any support for the orphanage in Bardia remains welcome.
You can donate to: NL56 TRIO 0786 9296 69 payable to MGPG Simons.
Thank you,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 147
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Kathmandu
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/255/137_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => is-reizen-altijd-leuk
)
[1] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111560
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-29
[photoRevision] => 0
[title] => Warmte en rust
[message] =>
Lieve lezers,
Bij jullie is afgelopen nacht de zomertijd ingegaan. Van Anton begrijp ik dat na een mooie lentetijd nu een koudere periode is aangebroken en dat in de week voor Pasen waarin het ooit normaal was dat er veel in bloei stond. Nu kun je daar steeds minder op rekenen, de bloeimaanden april en mei zijn verschoven naar februari en maart, soms april. Klimaatverandering treft ons steeds vaker en in allerlei vormen. De vele overstromingen en gigantische bosbranden wereldwijd. Wie durft er nog te twijfelen aan klimaatverandering, behalve de zwaar narcistische gelijkhebber Uncle Donald en enkele complotdenkers?
Hier is het inmiddels weer uitputtend warm. Eerst dacht ik dat het vooral aan mezelf ligt – leeftijd, gevolgen van het recente virus, onvoldoende gehard – maar ik hoor steeds meer anderen ook over de hoge luchtvochtigheid die hun parten speelt. Vooral op een actieve dag, vol goede moed begonnen in redelijke koelte, dan lopen dingen uit en wordt het ondraaglijk warm op de betreffende locatie. In combinatie met het onvermijdelijke stof dat in je huid kruipt en regelmatig jeukende insektenbulten kun je je voorstellen dat ik niet de hele dag met een blij vakantiegevoel rondloop. Gelukkig zijn de kamers in deze Homestay voorzien van verkoelingselementen, dus probeer ik deze laatste dagen in Bardia de uren tussen tien en vier zoveel mogelijk te slijten op deze plek. De meeste zaken zijn afgerond, zojuist nog per fiets naar het dorp geweest om de timmerman te betalen, eind van de middag nog even langs Sushila en Manju die vandaag vrij zijn van een safari.
Gisterochtend de schilderworkshop in het weeshuis. Bepakt en bezakt per gammele autoriksja naar Patraboji, vergezeld van Cassandra en Asmita. Fijn dat zij beiden zo enthousiast zijn en mij veel werk automatisch uit handen nemen. Bovendien is Asmita handig voor de taal, in het weeshuis is Engels erg gebrekkig. Veertig stuks canvasdoeken in diverse maten, vele tubes en potjes acrylverf, dikke en dunne kwasten, metalen bekertjes voor water, lolly’s en snoepjes, nieuwe shirts, broeken en slippers, alles in de touctouc. Een reisje van zo’n drie kwartier, waarin de wind nog lekker door het voertuig blaast. De kinderen en hun verzorgsters wachten ons al op, we geven tekst en uitleg en dan verzamelen we ons met z’n allen rondom de grote tafels in de eetruimte. Beter dan buiten in warmte en stof. Alle materialen worden uitgedeeld, op mijn iPad laat ik wat voorbeelden zien van schilderingen en dan zie je meteen de verschillen. De een begint heel secuur met een kader, de ander gooit heel diffuus wat verf op het doek. Lolly’s en snoepjes worden gretig aangepakt, het is tenslotte ook een beetje feest. Bikram komt op zijn motorfiets, maakt foto’s en video’s. Ik ervaar zijn betrokkenheid bij dit project heel positief en ben nog steeds blij met zijn aanbod voor de schoolverlaters.
De avond ervoor zijn de eerste grote kasten geplaatst. Ik vraag om even in de slaapruimtes te mogen kijken. Een grote kast met drie deuren van een goede houtsoort. De binnenkant wekt ook mijn nieuwsgierigheid, dus ik open een deur. Van boven tot beneden al helemaal gevuld. Mogelijk is er een ordening maar dan wel onzichtbaar voor een buitenstaander. Ik laat het los en vertrouw erop dat zij op hun manier gebruik maken van de kastruimte. Stukken beter dan de plastic tassen van hiervoor. Kast nummer drie en vier zijn besteld en in de maak, mogelijk nog geplaatst voor mijn vertrek naar Kathmandu van aanstaande woensdag. Nu er een begin is gemaakt met nieuw meubilair valt het extra op hoeveel er nog te doen is. Voor nu even niets, samen met Sonja en Budhi bespreek ik de komende dagen hoe verder te gaan, want er zit ook een officiële kant aan dit project. De leider van het weeshuis moet grote aankopen verantwoorden naar de lokale overheid. We gaan zien hoe dit het beste aangepakt kan worden voor alle partijen.
Gaande de ochtend ben ik de uitputting nabij. Hoe leuk was het geweest deze sessie met muziek af te sluiten. De principal en andere leraren hebben hun vrije dag en dus blijft hun kantoor gesloten. Zo hebben wij geen toegang tot de muziekinstrumenten en eerlijk gezegd, het komt als geroepen want ik wil zo snel mogelijk naar mijn kamer. Heel fijn om de kinderen te zien genieten, dat zit helemaal in mijn systeem, maar ik zal een volgende keer een iets koelere periode kiezen. Nadat de schilderijtjes klaar zijn en te drogen gezet worden de kaplahoutjes naar buiten gehaald. Dit blijkt wederom een enorm succes waar kinderen nooit verveeld door raken. Een aantal jongens trapt een balletje en wij gaan nog even in gesprek met enkele kinderen. De vraag ‘wat wil je later worden’ wordt door een aantal beantwoord met ‘dokter, verpleegster, politie-agent, chauffeur, iets in het leger, wetenschapper en ingenieur’. Deze kinderen hebben gelukkig dromen. Deze stimulans voor een goede toekomst is nodig voor hun inzet op school. ’s Middags bekijk ik online de film ‘Between the mountain and the sky’ over het leven van Maggy Doyne, de Amerikaanse die sinds twintig jaar actief is in Surkhet en vijftig weeskinderen heeft geadopteerd. Een prachtige documentaire, gemaakt door haar man Jeremy die sinds tien jaar ook bij haar woont. Samen kregen zij twee biologische kinderen. Een van de meisjes, inmiddels volwassen, heeft met een studiebeurs in Maastricht kunnen studeren en dit wordt tevens getoond in de film.
Steve, de Brit uit Birmingham, heeft zijn verblijf hier verlengd. Hij is zo enthousiast over de safari’s hier en de band met zijn gidsen Bahle en Ragobir. Elke dag opnieuw komen ze stralend terug, meestal met een of meer scores van een te spotten dier. Ook gisteren was dat het geval, maar de dag werd met een schok afgesloten bij het bericht dat een bekende olifantenrijder rond vier uur in de middag gedood is door zijn eigen – gedomesticeerde – olifant. Niemand weet precies waarom, er waren geen directe getuigen. Enkele dagen eerder maakte Steve nog een prachtige foto van deze olifant met zijn berijder, inclusief paraplu. Hij weet te vertellen dat het niet de olifant is die door Cassandra is beklommen, maar het had wel degelijk gekund. Juist deze olifanten worden ingezet bij calamiteiten in de jungle en blijkbaar schuilt ook daar toch een risico. Vanuit hun standplaats, waar ze met een poot aan een ketting vastzitten, gaan ze elke dag een aantal uren de jungle in om aan het eind van de middag terug te keren naar hun standplaats. Iedereen denkt nu weer aan Manmohan, de geliefde gids die in september 2024 gedood werd door een neushoorn.
Deze ochtend zijn Steve en Cassandra gezamenlijk vertrokken voor hun vlucht naar Kathmandu. Niet alleen zijzelf, maar ook wij met z’n allen hebben ontzettend genoten van hun gezelschap. Zo enthousiast en aimabel bij iedereen in deze lodge. Er worden foto’s genomen, grappen gemaakt en dan wordt het stil. Het wachten is op nieuwe gasten vanmiddag, maar wat zou het heerlijk zijn om even de tijd te krijgen alles te laten bezinken alvorens meteen in een nieuwe modus te moeten. Dit is wat het runnen van een lodge of homestay ook met zich meebrengt. Er is continu werk, niet alleen voor het personeel maar vooral ook voor Sonja en Budhi. Ik observeer dit nu weer enkele weken en heb er bewondering voor, zeker in dit uitputtende klimaat. Gasten als Steve en Cassandra geven positieve energie, die wil je elke week wel!
Het is goed om in Kathmandu een paar dagen te kunnen afschakelen, inkopen te doen voor bekenden en voor de verkoop. Langzaam terug in de moderne wereld en met vele nieuwe herinneringen in mijn bagage. Nu zit ik er nog middenin.
Wordt vervolgd.
Liefs, Mieke
ENGLISH VERSION
Warmth and Peace
Dear readers,
Summer time started for you last night. I understand from Anton that after a beautiful spring, a colder period has now arrived, and this in the week before Easter when it was once normal for much to be in bloom. Now you can count on that less and less; the flowering months of April and May have shifted to February and March, sometimes April. Climate change affects us increasingly often and in all kinds of forms. The many floods and gigantic wildfires worldwide. Who still dares to doubt climate change, except for the heavily narcissistic know-it-all Uncle Donald and a few conspiracy theorists?
Here, it is exhaustingly hot again by now. At first, I thought it was mainly my own fault – age, consequences of the recent virus, insufficient hardening – but I am hearing more and more others talking about the high humidity that is taking its toll on them too. Especially on an active day, having started in good spirits in reasonable coolness, things start to sprout and it becomes unbearably hot at the location in question. Combined with the inevitable dust getting into your skin and frequent itchy insect bites, you can imagine that I am not walking around with a happy holiday feeling all day. Fortunately, the rooms in this Homestay are equipped with cooling elements, so I am trying to spend the hours between ten and four as much as possible at this place during these last days in Bardia. Most business is finished; I just cycled to the village to pay the carpenter, and I'll stop by Sushila and Manju late this afternoon, as they have the day off from a safari.
Yesterday morning, the painting workshop at the orphanage. Loaded down with luggage, we took a rickety auto-rickshaw to Patraboji, accompanied by Cassandra and Asmita. It is nice that they are both so enthusiastic and automatically take a lot of work off my hands. Moreover, Asmita is handy with the language; English is very poor at the orphanage. Forty canvases in various sizes, many tubes and jars of acrylic paint, thick and thin brushes, metal cups for water, lollipops and sweets, new shirts, trousers, and flip-flops—everything in the touc-tuc. A trip of about forty-five minutes, during which the wind still blows pleasantly through the vehicle. The children and their caregivers are already waiting for us; we provide explanations, and then we all gather around the large tables in the dining area. Better than outside in the heat and dust. All materials are handed out; I show some examples of paintings on my iPad, and then you immediately see the differences. One starts very meticulously with a frame, the other throws some paint very diffusely onto the canvas. Lollipops and sweets are eagerly accepted; after all, it is a bit of a celebration. Bikram arrives on his motorcycle, taking photos and videos. I perceive his involvement in this project very positively and am still happy with his offer for the school leavers.
The first large wardrobes were installed the evening before. I ask if I can take a quick look at the sleeping quarters. A large wardrobe with three doors made of a good quality wood. The inside also piques my curiosity, so I open a door. It is already completely filled from top to bottom. There might be some organization, but it is invisible to an outsider. I let it go and trust that they will use the wardrobe space in their own way. Much better than the plastic bags from before. Wardrobes number three and four have been ordered and are being made, possibly to be installed before my departure to Kathmandu this coming Wednesday. Now that a start has been made with the new furniture, it stands out even more how much there is still to do. For now, nothing; together with Sonja and Budhi, I will discuss how to proceed over the coming days, because there is also an official side to this project. The leader of the orphanage has to justify major purchases to the local government. We will see how this can best be handled for all parties.
As the morning progresses, I am close to exhaustion. How nice it would have been to end this session with music. The principal and other teachers have the day off, so their office remains closed. As a result, we have no access to the musical instruments, and honestly, it comes at just the right time because I want to get to my room as soon as possible. It is very nice to see the children enjoying themselves—that is completely ingrained in me—but next time I will choose a slightly cooler period. After the little paintings are finished and set out to dry, the Kapla blocks are brought outside. This proves to be another huge success that the children never get bored with. A number of boys kick a ball around, and we have a brief chat with a few children. The question ‘what do you want to be when you grow up?’ is answered by several with ‘doctor, nurse, police officer, driver, something in the army, scientist, and engineer’. Fortunately, these children have dreams. This encouragement for a good future is necessary for their effort at school. In the afternoon, I watch the film ‘Between the Mountain and the Sky’ online about the life of Maggy Doyne, the American woman who has been active in Surkhet for twenty years and has adopted fifty orphans. It is a beautiful documentary made by her husband Jeremy, who has also lived with her for the past ten years. Together, they had two biological children. One of the girls, now an adult, was able to study in Maastricht on a scholarship, and this is also shown in the film.
Steve, the Brit from Birmingham, has extended his stay here. He is so enthusiastic about the safaris here and the bond with his guides, Bahle and Ragobir. Every day they return beaming, usually with one or more sightings of an animal to be spotted. Yesterday was no exception, but the day ended with a shock with the news that a well-known elephant rider was killed around four o'clock in the afternoon by his own – domesticated – elephant. No one knows exactly why; there were no direct witnesses. Just a few days earlier, Steve took a beautiful photo of this elephant with his rider, complete with umbrella. He explains that it is not the elephant Cassandra rode, but it certainly could have happened. It is precisely these elephants that are deployed during jungle emergencies, and apparently, there is a risk lurking there as well. From their base, where one leg is chained, they go into the jungle for several hours every day, returning to their base at the end of the afternoon. Everyone is thinking of Manmohan again now, the beloved guide who was killed by a rhinoceros in September 2024.
This morning, Steve and Cassandra left together for their flight to Kathmandu. Not only they themselves, but all of us together thoroughly enjoyed their company. Everyone at this lodge was so enthusiastic and amiable. Photos are taken, jokes are made, and then it falls silent. We are waiting for new guests this afternoon, but how wonderful it would be to have a moment to let everything sink in before having to switch into a new mode immediately. This is also what running a lodge or homestay entails. There is continuous work, not only for the staff but especially for Sonja and Budhi. I have been observing this for a few weeks now and I admire it, certainly in this exhausting climate. Guests like Steve and Cassandra provide positive energy; you would want that every week!
It is good to be able to switch off for a few days in Kathmandu, do some shopping for acquaintances and for sales. Slowly returning to the modern world and with many new memories in my luggage. Right now, I am still right in the middle of it.
To be continued. Love, Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 157
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/254/812_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => warmte-en-rust
)
[2] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111540
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-26
[photoRevision] => 0
[title] => Wachten op de hoofdprijs.
[message] => Dag lezers,
Een uur geleden kwam ik thuis van mijn eerste jeepsafari ooit. Na ruim tien jaar moest het er maar eens van komen. Het seizoen om een tijger of neushoorn te spotten is extra gunstig, bijna dagelijks komen gasten enthousiast terug van hun safari nadat ze de hoofdprijs – Koning Tijger van de Jungle – gescoord hebben. Zelfs neushoorns en luipaarden zijn gesignaleerd, alsook kuddes wilde olifanten. Toen Cassandra na anderhalve dag safari besloot nog een halve dag erbij te nemen heb ik de knoop doorgehakt. Vanochtend om half zeven startte de jeep, Cassandra en ik achterop, de twee Budhi’s op de middenbank en onze chauffeur aan het stuur. Hoe mooi is het landschap als je de zon kunt zien opkomen. Je moet er vroeg je bed voor uit maar dan krijg je ook wat. Heerlijke frisse ochtendgeuren, een lichte dauw en de oranje bol die langzaam hoger klimt.
Nadat Cassandra bij gebrek aan kamers twee nachten in een andere lodge overnachtte werd ze hier mijn buurvrouw en zijn we veel dingen samen gaan doen. Een heerlijke jonge vrouw, oprecht geïnteresseerd in mens, dier en cultuur hier. Iemand die minder dan gemiddeld met zichzelf bezig is, waardoor gesprekken voor mij ook waardevol zijn. En toen begon meteen al een klein avontuur. Sonja en Budhi’s hond Harry, die ik van kleins af aan ken, heeft de neiging achter zijn baasjes aan te lopen als die op pad gaan. Laat dat nu net niet de bedoeling zijn, dus wordt hij tien minuten vastgebonden en dan mogen de thuisblijvers hem losmaken. Onderweg is er een te groot risico dat hij met andere dieren in gevecht raakt, dus liever niet. Maar, Cassandra en ik vonden geen riksja en wilden lopend naar het dorp. Baasjes niet thuis, dus aan ons gevraagd om Harry na tien minuten te bevrijden. Toen wij echter het terrein verlieten kwamen we er even later achter dat eigenwijze Harry ons volgde. Of hij mijn/onze geur al goed kent, iets anders zintuiglijks, ik weet het niet, maar we waren al best ver gevorderd, dus vonden we teruggaan niet zomaar een optie. Toch werd het spannend, want stel nou dat er werkelijk iets mis zou gaan? Neem bijvoorbeeld de apen die we moesten passeren, die keken al verlekkerd naar Harry. Onderweg liepen we de Duitser Daniël al tegen het lijf, hem ken ik van tien jaar geleden, en hij adviseerde om een kleine stok te zoeken zodat Harry kon worden afgeleid. Ik heb nul ervaring met honden, Cassandra gelukkig iets meer. Met haar rustige stem kon zij Harry binnen onze cirkel houden. Eenmaal het terras bereikt zocht Harry een plekje in onze buurt, af en toe onderbroken door een uitdaging om zich heen. Docenten Bikram en Birendra sloten later aan en wisten nog beter raad met ons probleem. Na een gezamenlijk drankje zochten zij een riksja voor ons, maar Harry liet zich niet verleiden om erbij te komen. ‘Die loopt wel gewoon mee’ aldus Bikram. En zo ging het ook. Wat een opluchting toen we alledrie Bardia Homestay zonder kleerscheuren bereikten. Ik moet er niet aan denken dat het was misgegaan. Hond Tommy is destijds door een luipaard gedood. Nog steeds niet altijd te voorkomen, het gebeurt zelfs weer frequenter, maar ik zou het niet op mijn geweten willen hebben. Sonja en Budhi konden er vooral om lachen, goddank.
Gisterochtend lopend naar het dorp, waar Cassandra een kijkje wilde nemen op BBAS Memorial School. Onderweg veel kinderen die ons groeten, de entree op school hartverwarmend. Cassandra krijgt een kijkje in een aantal klassen en is getuige van het dagelijks openingsritueel. Ze is zo blij dat ze voor extra dagen in Bardia heeft gekozen. Naast haar safari’s wordt ze door mij meegevoerd in andere stukje van het leven hier. Vanuit school begeven we ons naar de winkelstraat en kopen ruim twintig paar zomerschoeisel in diverse maten voor een deel van de weeskinderen. Een cappuccino in Shivam Café, even geld pinnen en zo weet Cassandra ook steeds beter hoe Thakurdwara in elkaar steekt. Budhi is terug van een week West-Nepal als gids van Pieter en Irene, en heeft aangeboden ons ’s middags te begeleiden naar Patraboji. Even een contactmoment, de slippers brengen en onze plannen bespreken voordat ik huiswaarts keer. Samen met twee andere mannen hobbelen we in de jeep naar het weeshuis. Alle kinderen zitten op het binnenplein, de schoolexamens van deze dag zijn achter de rug. Een voor een worden de slippers uitgestald en mag er gekozen worden. Een deel ervan past om geen enkele voet, dus die gaan mee terug en tevens kopen we voor elk kind een nieuw paar. Ook shirtjes en broeken zijn nog tekort. Op de vrijdagmarkt gaan Cassandra en ik de ontbrekende spullen kopen om deze zaterdag mee te nemen als we de afrondende schilderworkshop gaan houden. Later wordt er nog gespeeld met de kaplahoutjes, gebadmintond en gevoetbald. Een van onze mannen creëert een soort van doel en de jongens mogen penalty’s nemen. Op blote voeten wordt de bal goed geraakt. Cassandra is diep onder de indruk van deze ervaring en wil graag iets meer gaan betekenen voor de kinderen. Haar eerste keer in Nepal heeft met haar hetzelfde gedaan als met mij destijds.
Nadat we op de terugweg even bij Sangita zijn langsgeweest in de hoop dat zij de bestelde doeken op tijd af heeft – anders ga ik alternatieven voorstellen in Kathmandu – worden we verrast op een voorproefje voor de safari. Op een mooi uitkijkpunt staan meerdere jeeps geparkeerd en zitten hoofdzakelijk Nepalese mannen in stilte te wachten op het grote moment. Ook wij kunnen er getuige van worden. Er stromen meer mensen toe, ook steeds meer blanke toeristen, want op dit moment van de dag kan de tijger zich laten zien. Nog even geen tijger, wél twee olifanten met berijder. Beide olifanten nemen een bad, een van de twee doet zelfs zijn behoefte in de rivier. Ooit was ik hier met Sonja, die vertelde dat ze op deze plek regelmatig kwam zwemmen met de toen nog kleine Usha en Sandesh. Ik vraag Budhi naar krokodillen in dit water. ‘Er zitten wel eens wat kleine exemplaren’. Met andere woorden, waar hebben we het over? Zwemmen tussen kleine krokodillen, wie maakt zich daar nou druk om? Cassandra zou heel graag een olifant even aanraken. Budhi vraagt de berijder of dit kan en ja hoor, hij stuurt het beest naar de grond en Cassandra mag erop klimmen. Even het gevoel van ‘hoe op een olifant te zitten’. Zij geniet overduidelijk en hier is geen sprake van de dierenmishandeling die gangbaar was met vele toeristen in Thailand en dergelijke, waarbij een olifantenritje tot een attractie behoorde. Na een minuut is Cassandra weer beneden.
En dan gebeurt het. Er is een tijger gespot en iedereen raakt meteen op drift, wil de beste positie innemen voor een opname. Ik heb dat geoefend oog nog niet, weet echt wel hoe een tijger eruitziet, maar ik zie hem niet. Dan als de wiedeweerga in de jeep, op naar een betere plek. Onze chauffeur racet alsof zijn leven er van af hangt. Ik zie de passie, maar moet stiekem ook wel lachen. Dit alles voor het zien een tijger, misschien minder dan een minuut! Steve, de Engelsman in onze lodge, heeft een gigantische lens aan zijn camera en is al vier dagen achter elkaar op safari. Eenmaal op de andere plek zie ik vele telelenzen voor de zojuist gespotte Koning van de Jungle. Ik kijk in de richting van de lenzen, maar zie nog steeds geen tijger. En dan is hij weer weg en wordt het beest op diverse camera’s aan mij getoond. Hij was er echt, maar in een soort van schaduw en moeilijk zichtbaar, zeker niet voor mijn blote ongeoefende oog. Ik heb me beziggehouden met de mens, de reactie van gepassioneerde wildspotters. We blijven nog wat hangen op de plek en dan zie ik een rijtje herten. ‘I see deer’ zeg ik tegen een vreemde gids. ‘No deer, this is tigerfood’, lacht hij terug. Tigerfood in overvloed, maar tijgers blijven schaars voor publiek, ondanks de sterk toegenomen populatie in Bardia National Park.
Een lange uitputtende dag, die vraagt om vroeg naar bed want voor een ochtendsafari loopt de wekker af om half zes. En die safari heb ik nu afgesloten, zonder tijger, maar mét neushoorn in de verte en heel veel tigerfood.
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
Met dank,
Mieke
ENGLISH VERSION
Waiting for the grand prize
Hello readers,
An hour ago, I returned home from my first-ever jeep safari. After more than ten years, it was about time. The season for spotting a tiger or rhinoceros is particularly favorable; almost daily, guests return enthusiastically from their safari after scoring the grand prize – King Tiger of the Jungle. Even rhinoceroses and leopards have been sighted, as well as herds or wild elephants. When Cassandra decided to add another half day after a day and a half of safari, I made the decision. This morning at half past six, the jeep started, Cassandra and I in the back, the two Budhis on the middle seat, and our driver at the wheel. How beautiful the landscape is when you can watch the sun rise. You have to get out of bed early for it, but it is well worth it. Wonderful fresh morning scents, a light dew, and the orange orb slowly climbing higher.
After Cassandra spent two nights at another lodge due to a lack of rooms, she became my neighbor here, and we started doing many things together. A lovely young woman, genuinely interested in the people, animals, and culture here. Someone who is less self-absorbed than average, which makes conversations valuable to me as well. And then a small adventure began right away. Sonja and Budhi’s dog, Harry, whom I have known since childhood, has a tendency to follow his owners when they head out. That is precisely not the intention, so he is tied up for ten minutes, and then those staying at home are allowed to untie him. On the way, there is too great a risk that he will get into a fight with other animals, so preferably not. But, Cassandra and I couldn't find a rickshaw and wanted to walk to the village. Owners weren't home, so we were asked to free Harry after ten minutes. However, when we left the grounds, we discovered a little later that stubborn Harry was following us. Whether he knows my/our scent well already, or something else sensory, I don't know, but we had already made quite a bit of progress, so turning back wasn't just an option for us. Still, it was getting tense, because what if something really did go wrong? Take, for example, the monkeys we had to pass; they were already looking at Harry with lustful eyes. Along the way, we bumped into the German guy, Daniel—I know him from ten years ago—and he advised us to find a small stick so Harry could be distracted. I have zero experience with dogs; fortunately, Cassandra has a bit more. With her calm voice, she managed to keep Harry within our circle. Once we reached the terrace, Harry looked for a spot near us, occasionally interrupted by a challenge around him. Teachers Bikram and Birendra joined us later and knew even better how to deal with our problem. After a drink together, they looked for a rickshaw for us, but Harry refused to be tempted to join in. "He'll just walk along," said Bikram. And that's exactly what happened. What a relief when all three of us reached Bardia Homestay unharmed. I dread to think what would have happened if things had gone wrong. The dog Tommy was killed by a leopard back then. It is still not always preventable; it is even happening more frequently again, but I wouldn't want it on my conscience. Sonja and Budhi could mostly laugh about it, thank God.
Yesterday morning, we walked to the village, where Cassandra wanted to take a look at BBAS Memorial School. Along the way, many children greet us; the entrance to the school was heartwarming. Cassandra gets a glimpse into several classrooms and witnesses the daily opening ritual. She is so happy that she chose to stay in Bardia for extra days. Besides her safaris, I take her along to another aspect of life here. From the school, we head to the shopping street and buy over twenty pairs of summer shoes in various sizes for some of the orphans. A cappuccino at Shivam Café, a quick cash withdrawal, and in this way, Cassandra is also learning more and more about how Thakurdwara works. Budhi is back from a week in West Nepal as Pieter and Irene's guide and has offered to accompany us to Patraboji in the afternoon. A brief moment to connect, drop off the flip-flops, and discuss our plans before I head home. Together with two other men, we bump along in the jeep to the orphanage. All the children are sitting in the courtyard; the school exams for the day are behind them. One by one, the flip-flops are laid out and they get to choose. Some of them don't fit any feet, so those go back with us, and we also buy a new pair for each child. We are still short on shirts and trousers as well. Cassandra and I are going to the Friday market to buy the missing items to take with us this Saturday when we hold the concluding painting workshop. Later, they play with Kapla blocks, badminton, and football. One of our men creates a sort of goal, and the boys get to take penalties. Barefoot, they hit the ball well. Cassandra is deeply impressed by this experience and wants to do something more for the children. Her first time in Nepal has had the same effect on her as it did on me back then.
After stopping by Sangita on the way back, hoping she would finish the ordered canvases on time—otherwise I’ll suggest alternatives in Kathmandu—we are treated to a preview of the safari. Several jeeps are parked at a beautiful viewpoint, where mainly Nepalese men are sitting in silence, waiting for the big moment. We get to witness it too. More people stream in, including an increasing number of white tourists, because at this time of day the tiger might show itself. No tiger just yet, but two elephants with riders. Both elephants take a bath; one of them even relieves itself in the river. I was once here with Sonja, who told me that she regularly came to swim at this spot with the then-small Usha and Sandesh. I ask Budhi about crocodiles in this water. ‘There are sometimes a few small ones.’ In other words, what are we talking about? Swimming among small crocodiles; who would worry about that? Cassandra would really love to touch an elephant. Budhi asks the rider if this is possible, and sure enough, he steers the beast to the ground and Cassandra is allowed to climb on. Just for a moment, she gets the feeling of ‘how to sit on an elephant’. She is clearly enjoying herself, and there is no sign here of the animal abuse that was common with many tourists in Thailand and the like, where an elephant ride was part of the attraction. After a minute, Cassandra is back down.
And then it happens. A tiger has been spotted, and everyone immediately goes into a frenzy, wanting to take the best position for a shot. I don't have that trained eye yet; I know perfectly well what a tiger looks like, but I don't see it. Then, like lightning, into the jeep, off to a better spot. Our driver races as if his life depends on it. I see the passion, but secretly I have to laugh too. All this just to see a tiger, perhaps for less than a minute! Steve, the Englishman at our lodge, has a gigantic lens on his camera and has been on safari for four days in a row. Once at the other spot, I see many telephoto lenses focused on the King of the Jungle that was just spotted. I look in the direction of the lenses, but still see no tiger. And then he is gone again, and the beast is shown to me on various cameras. He really was there, but in a sort of shadow and difficult to see, certainly not to my naked, untrained eye. I have been occupied with the human element, the reaction of passionate wildlife spotters. We linger at the spot for a while, and then I see a row of deer. ‘I see deer,’ I say to a stranger guide. ‘No deer, this is tiger food,’ he laughs back. Tiger food in abundance, but tigers remain scarce for the public, despite the greatly increased population in Bardia National Park.
A long, exhausting day that calls for an early bedtime, because the alarm clock goes off at half past five for a morning safari. And I have now concluded that safari, without a tiger, but with a rhinoceros in the distance and lots of tiger food.
Any support for the orphanage in Bardia remains welcome.
You can donate to: NL56 TRIO 0786 9296 69 payable to MGPG Simons.
Thank you,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 9
[visitorCount] => 136
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/254/736_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => wachten-op-de-hoofdprijs
)
[3] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111526
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-24
[photoRevision] => 0
[title] => Afdingen of niet?
[message] => Zondagochtend om precies elf uur – not Nepali time – verscheen Bikram hier op zijn motorfiets om samen naar weeshuis Patraboji te vertrekken. Ik kruip achterop, de tas met veertig zomerbroeken tussen ons in en rijden maar. Al gauw merk ik dat ik van het zadel dreig af te glijden en hou me stevig vast aan de tas, totdat mijn beenspieren halverwege de route het niet meer trekken en ik Bikram verzoek even te stoppen. Hij neemt de tas gewoon over aan de voorkant en zo bereiken we het weeshuis. De principal verwelkomt ons, ik ben inmiddels een bekend gezicht.
De meeste kinderen zijn begonnen aan hun examens op de tegenovergelegen overheidsschool en hebben daardoor korte schooldagen. Als de eerste jongetjes thuiskomen worden de zomerbroeken, luchtig en kreukvrij, tevoorschijn gehaald. Ze rennen naar hun kamer om even later hun schooluniform te hebben ingewisseld voor een sportieve zomeroutfit. Zo leuk om te zien. We krijgen een rondleiding, waarbij Bikram constateert dat hier nog veel werk aan de winkel is. Je kunt het best vergelijken met de toestand van zijn school tien jaar geleden. We krijgen een stoel aangeboden terwijl steeds meer kinderen toestromen en hun nieuwe broek aantrekken, ook de meisjes. Met z’n allen gaan we op de foto.
Ik zie dat het volleybalnet al tussen twee palen is gespannen en gebruikt wordt voor badminton. De kinderen maken er een wedstrijd van, raken de shuttle heel goed. Zo zie je maar, als je materialen aanbiedt dan ontdekken kinderen hun voorkeuren en talenten. En als Bikram vervolgens zijn voorstel doet aan de principal is deze zeer verguld met het aanbod. Hij haalt de drie schoolverlaters van dit jaar erbij, twee jongens en een meisje, die ook op de hoogte worden gesteld van hun nieuwe kans op een andere school. Ik observeer hun gezichtjes en zie langzaam een lach en stralende ogen verschijnen. Klas 7 is het eindstation op deze school, dus ze mogen nog drie jaar onderwijs volgen op BBAS. Ik vraag hoe het zit met de aansluiting qua Engelse taal. Dat schijnt goed bijgespijkerd te kunnen worden. Ze hebben ook hier Engelse les gehad, maar de vakken worden in Nepalees gedoceerd, daar zit het grote verschil. Het nieuwe schooljaar start hier eind april, dus kunnen zij volgende maand al op de schoolbus stappen en dan hebben wij hun boeken en uniformen verzorgd. Intussen zijn ook andere docenten erbij gekomen, vriendelijke mannen die meer willen weten over mijn drijfveren. ‘A great sense of humanity’ zegt een van hen. Ik reageer met grote eer voor hun dagelijkse bijdrage aan een betere jeugd en toekomst voor deze kansarme kinderen. Wat heb ik eraan om steeds meer voor mezelf te willen, wetende dat ik met wat moeite een klein verschil voor anderen kan maken? Hier wordt iedereen beter van en dat is wat we met z’n allen moeten willen.
Helemaal tevreden vertrekken we, met voor mij ruim plek achterop. Zo kan ik weer genieten van een motorritje. Ik vraag Bikram mij af te zetten bij het huis van de familie Mahatara om alle schildermaterialen op te halen. Het is nog niet te warm om te voet verder te gaan. Moeder is alleen thuis. De dochters zijn in de jungle bezig. Zo gaat het vaker, opeens is iedereen weer bezig met eigen dingen en is er weinig contact. Ik beloof deze week nog een keer terug te komen als de dochters aanwezig zijn.
Sonja heeft nieuws. Cassandra, de jonge vrouw die de Manaslutrek heeft voltooid en aanvankelijk de 25e hier zou arriveren, wilde graag eerder komen. Op de valreep kon ze mee op de ochtendvlucht vanuit Pokhara en is nu onderweg naar Bardia. Ik kijk er echt naar uit haar te zien en leren kennen, ze kwam heel leuk over aan de telefoon en in ons mailcontact. En ja hoor, daar komen twee dikke auto’s binnenrijden, vol met nieuwe gasten, allemaal vanuit hetzelfde vliegtuig. Cassandra en ik herkennen elkaar meteen en raken aan de praat. Een zware trek, maar blij en trots dat ze de ontberingen heeft volgehouden. Het was vooral ook heel mooi, de magische omgeving en de hele ervaring. En niet te vergeten, de vriendelijkheid van het Nepalese volk.Twaalf dagen in een geheel nieuwe groep is ook een uitdaging gebleken, maar de gezamenlijke ontberingen en vele vreugdevolle momenten hebben vooral een band gesmeed. Na afloop vertakte de groep zich in diverse richtingen, Cassandra verbleef nog enkele dagen aan het meer van Pokhara, samen met twee anderen, heeft de broodnodige rust en een massage genomen. Ook even wat winkeltjes bezocht waarbij de meningen over afdingen nogal uiteen kunnen lopen. Zelf wil zij in dit ontwikkelingsland met zulke lieve mensen geen of zo min mogelijk korting bedingen. Het gaat tenslotte om heel kleine bedragen die hier veel waard zijn en voor ons nauwelijks merkbaar. Beslist niet naief of te lief, maar een weldoordachte houding ten opzichte van haar eigen waarden en normen. Ze vraagt mijn mening hierover. Welnu, de rupeekoers is al zo gunstig voor ons, niet voor de mensen hier. Wat is het gebruik? Als je bijvoorbeeld een aantal stuks koopt kun je gerust vragen om een beetje korting, maar verder heb ik zelf snel het gevoel mensen uit te knijpen voor bijna niets. Ik geef juist vaker een beetje extra, ook een fooi aan de medewerkers hier, omdat ik weet hoe moeilijk ze het hebben. Een paar honderd rupees voor mij is niets, voor hun een dagloon extra. Voor mij hoort respect voor het gastvrije volk ook tot onderdeel van reizen door Nepal.
Cassandra en de andere nieuwe gasten kiezen meteen voor een halve dagsafari. Helaas levert dit nog geen tijger of luipaard op, maar ’s avonds eten we gezellig met elkaar en komen de verhalen op tafel. Een stevige Engelsman uit Birmingham reist veel in zijn eentje, een jong stel uit West-Vlaanderen ontmoet elkaar regelmatig halverwege België en Japan vanwege zijn tijdelijke standplaats in de aanleg van windturbines in het uiterste Zuiden van Japan. Twee weken werken, twee weken vrij voor hem. Zij wilde haar thuis niet verlaten en aldus vullen ze hun relatie momenteel op deze manier in. Cassandra woont in Hilversum en werkt voor de Voedsel- en Warenautoriteit in Utrecht. Het gezelschap gaat de volgende dag voor een hele safari, terwijl ik mijn eerste fietstochtje maak, samen met Sonja en Sandesh. Ook een belevenis, vooral de smalle landweggetjes zijn een uitdaging om niet te kantelen. Verder houd ik me bezig met de voorbereidingen voor de schilderworkshop eind deze week, waaraan Cassandra graag wil bijdragen.
En zo zijn er weer twee dagen verstreken. Cornel is terug in Amsterdam en heeft bij zijn werkgever het verzoek ingediend voor een jaarlijkse bijdrage aan een goed doel. Nu afwachten of er een ‘ja’ komt, dan kunnen we verder met onze Bright Futures of Patraboji.
Tot snel,
liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Bargaining or not?
Sunday morning at exactly eleven o'clock – not Nepali time – Bikram appeared here on his motorcycle to leave together for the Patraboji orphanage. I climbed on the back, the bag with forty pairs of summer trousers between us, and off we went. Soon I noticed that I was in danger of sliding off the saddle and held on tight to the bag, until my leg muscles couldn't take it anymore halfway through the route and I asked Bikram to stop for a moment. He simply took the bag from the front, and so we reached the orphanage. The principal welcomed us; by now, I was a familiar face.
Most of the children had started their exams at the government school across the street and therefore had short school days. When the first little boys came home, the summer trousers, airy and wrinkle-free, were brought out. They ran to their rooms, only to have exchanged their school uniforms for sporty summer outfits a moment later. So nice to see. We were given a tour, during which Bikram noted that there was still a lot of work to be done here. It is best compared to the state of his school ten years ago. We are offered a chair while more and more children stream in and put on their new trousers, the girls too. We all have our picture taken.
I see that the volleyball net has already been stretched between two posts and is being used for badminton. The children are turning it into a competition, hitting the shuttle very well. It just goes to show: when you offer equipment, children discover their preferences and talents. And when Bikram subsequently presents his proposal to the principal, the latter is delighted with the offer. He brings over this year's three graduating students—two boys and a girl—who are also informed of their new opportunity at another school. I observe their little faces and slowly see smiles and sparkling eyes appear. Class 7 is the final destination at this school, so they get to attend BBAS for another three years. I ask about the transition regarding the English language. Apparently, that can be significantly improved. They have had English lessons here as well, but the subjects are taught in Nepalese; that is where the big difference lies. The new school year starts here at the end of April, so they can board the school bus next month, and we have provided their books and uniforms. In the meantime, other teachers have joined us, friendly men who want to know more about my motivations. ‘A great sense of humanity,’ says one of them. I respond with great honor for their daily contribution to a better youth and future for these underprivileged children. What good does it do me to constantly want more for myself, knowing that with some effort I can make a small difference for others? Everyone benefits from this, and that is what we should all want.
We leave completely satisfied, with plenty of room for me on the back. This way, I can enjoy a motorbike ride again. I ask Bikram to drop me off at the Mahatara family's house to pick up all the painting materials. It isn't too hot yet to continue on foot. Mother is home alone. The daughters are busy in the jungle. It happens often like this; suddenly everyone is busy with their own things again and there is little contact. I promise to come back again this week when the daughters are present.
Sonja has news. Cassandra, the young woman who completed the Manaslu trek and was initially supposed to arrive here on the 25th, wanted to come earlier. At the last minute, she managed to join the morning flight from Pokhara and is now on her way to Bardia. I am really looking forward to seeing her and getting to know her; she came across very nicely on the phone and in our email correspondence. And sure enough, two large cars drive up, full of new guests, all from the same plane. Cassandra and I recognize each other immediately and strike up a conversation. A tough trek, but happy and proud that she endured the hardships. Above all, it was very beautiful: the magical surroundings and the whole experience. And not to forget, the friendliness of the Nepalese people. The group dynamics were sometimes a bit lacking; unfortunately, there are always egos involved who criticize others. Over the past few days in Pokhara, Cassandra has been hanging out with a few group members. The other two made it a sport to haggle down their purchases as much as possible and be proud of it. Cassandra felt uncomfortable with this, tried to haggle a bit, and was seen as too sweet because of it. Well, it's getting ridiculous. She asks what I think of this. Honestly, it's shameful. I would be deeply ashamed in their situation, but that is not how they are. You come here with an expensive ticket, then do an expensive mountain trek, and afterwards go and squeeze people who are trying to earn a little bit! The rupee exchange rate is already so favorable for us, not for the people here. What is the custom? If, for example, you buy several items, feel free to ask for a small discount, but otherwise, you should mostly leave your superiority and arrogance at home. Personally, I tend to give a little extra more often—including a tip for the staff here—because I know how hard they have it. A few hundred rupees is nothing to me; for them, it is an extra day's wage.
Cassandra and the other new guests immediately opt for a half-day safari. Unfortunately, this doesn't yield a tiger or leopard yet, but in the evening, we have a nice dinner together and the stories come out. A sturdy Englishman from Birmingham travels a lot on his own, while a young couple from West Flanders meets regularly halfway between Belgium and Japan because of his temporary posting in the construction of wind turbines in the far south of Japan. Two weeks of work, two weeks off for him. She didn't want to leave her home, and so they are currently filling their relationship in this way. Cassandra lives in Hilversum and works for the Food and Consumer Product Safety Authority in Utrecht. The whole group is going on a full safari the next day, while I’m taking my first bike ride, together with Sonja and Sandesh. That’s quite an experience too; the narrow country lanes, in particular, are a challenge to avoid tipping over. Furthermore, I am busy with the preparations for the painting workshop at the end of this week, to which Cassandra is eager to contribute.
And so another two days have passed. Cornel is back in Amsterdam and has submitted a request to his employer for an annual contribution to a charity. Now we just have to wait and see if we get a ‘yes’, then we can move forward with our Bright Futures of Patraboji.
love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 189
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/254/404_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => afdingen-of-niet
)
[4] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111516
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-22
[photoRevision] => 0
[title] => Feest, eindelijk een timmerman
[message] =>
Dag lezers,
Zoals gebruikelijk laat ik de gebeurtenissen altijd even neerdalen alvorens er een verhaal van te maken. Zondagochtend hier, nog steeds lekker afgekoeld na flinke regenval, met grote warmte op komst. Dat betekent vooral nu handelen en straks overdag gestrekt in mijn koele kamer voor een boek of film. Gisteren was een echt hoogtepunt, met vruchtbare ervaringen.
Er meldde zich maar steeds geen timmerman voor de kasten. Ook hier zijn goede vaklui schaars en is het wachten geblazen. In overleg met Sonja opperde zij het idee om eens in het dorp op een locatie te gaan kijken waar timmerlieden bezig zijn met de inrichting van een nieuwe winkel. Vele vakjeskasten horen daarbij. Zo gezegd zo gedaan. Gids Ragobir bracht mij achterop zijn motorfiets en zette me voor het pand af. Door alle bouwpuin baande ik me een weg naar binnen, waar één jongeman achter een tafel zat. Ik probeerde mijn verzoek uit te leggen, hij had er zeker oren naar, maar zijn Engels bleek gebrekkig. Toen de vertaalapp erbij gepakt en al gaande werd mijn vraag duidelijk. Jazeker kon ik geholpen worden en waarschijnlijk deze week nog. Twee stevige kasten met elk twaalf vakken, dat klusje kon best even tussendoor. Terwijl ik wegliep kwamen de timmerlui net binnen en vanaf dat moment kon ik exact alle wensen doorgeven, mét deuren graag en transport naar de bestemming. Allemaal mogelijk, even later was de totaalprijs berekend en kon ik de helft aanbetalen. Op weg naar de geldautomaat bedacht ik dat deze kasten wellicht te groot zouden zijn voor de deuren van de slaapruimtes. Dit later uitgelegd en bleek ook geen probleem, want de kasten worden op locatie in elkaar gezet. Nog deze week kunnen ze geleverd worden en bij tevredenheid bestel ik er nog drie bij, voor de andere slaapruimtes en de keuken. Niet heel goedkoop, maar daarom is het dan ook geen Ikea-kwaliteit én zeer duurzaam. Nog steeds is er voldoende budget, dus na afloop van mijn reis zijn er grote stappen gezet.
In het dorp koop ik tafeltennisbatjes en badmintonrackets, aangevuld met balletjes en shuttles, voor BBAS Memorial School waar ik rond het middaguur ben uitgenodigd voor het feestelijke afscheid van de schoolverlaters. Ruim op tijd betreed ik voor het eerst deze reis het schoolterrein en komt mij keiharde Nepalese muziek tegemoet. Dat wordt volhouden. De hartelijke ontvangst door alle bekenden neemt mijn schroom helemaal weg. En wat is er weer veel verbeterd! Alsof men iets vaker met de bezem door alles heen gaat. Voormalig schoolhoofd Bikram, nu manager, heeft zijn beste pak aangetrokken en nodigt me uit in de nieuwe lounge. Heel blij dat ik er eindelijk weer ben. Hij weet dat ik bezig ben met het weeshuis in Patraboji, is er zelf ook geweest en kent het schoolhoofd daar. Vorig jaar is hij zelfs met een groep scholieren erheen gegaan om zelfgespaarde cadeautjes te brengen. Wat een lief gebaar. In plaats van zich gepasseerd te voelen draait hij het om en zoekt naar wegen om verbinding te maken met het weeshuis. BBAS is een particuliere school, ouders betalen voor de lessen. Voordeel is dat scholieren betere kansen krijgen voor vervolgonderwijs vanwege de vele lessen in de Engelse taal. Dit ontbreekt op de overheidsscholen, onterecht naar mijn mening. Maar goed, zo is de situatie nu. Basisonderwijs loopt tot en met klas 10, terwijl de school van de weeskinderen maar tot en met klas 5 gaat. Bikram biedt aan om deze kinderen vanaf klas 5 gratis toe te laten voor de laatste vijf klassen. Enkel de schooluniformen en boeken moeten door iemand bekostigd worden en de vraag is of wij dit willen doen. Dat moet zeker mogelijk zijn, want over een paar jaar zijn alle studenten die wij nu ondersteunen klaar met hun opleiding en komt er ruimte voor nieuwe studenten. We zien tegen die tijd wel hoe het verder gaat met donaties en behoeften. Maar dit is een mooi aanbod, met extra kansen voor kansarme kinderen. De schoolbus haalt elke dag vele kinderen op in de hele regio, dus Patraboji kan daar best aan worden toegevoegd.
Het festijn begint een uur te laat, Nepali time. Vooraf spreek ik het nieuwe schoolhoofd uitgebreid, even later word ik door financieel manager Nehru in een sari gehuld en opgemaakt. Val ik iets minder op tussen de prachtig in sari gekleden onderwijzeressen. Ik wil me graag een beetje verstoppen tussen de scholieren en leraren, maar word verzocht op het podium plaats te nemen als bijzondere gast. De rest van het rijtje bestaat uit mannen. Dan volgt een reeks toespraken met interrupties van dans- en zangacts, waarbij ook ik word gevraagd de mensen toe te spreken. Tijdens de lange speech van Bikram, in het Nepalees, begrijp ik dat hij mijn bijdrage aan deze school uitgebreid benoemt, zelfs Mina wordt als succesvolle ex-leerling opgevoerd. Met andere woorden, ook jullie kunnen je droom waarmaken. Woorden van gelijke strekking staan op de muren geschilderd en gedecoreerd. Het merendeel van de nieuwbouw is natuurlijk gerealiseerd door Bright Futures of Bardia, maar in de loop der jaren heb ik heel wat activiteiten georganiseerd en een bibliotheek opgezet. Ik voeg hierbij een foto van tien jaar geleden, een school bestaande uit hoofdzakelijk hutjes uit bamboe en leem. Intussen zijn er tikka’s – stippen met rode poeder – uitgedeeld en voel ik het poeder in mijn hele gezicht en handen. Volhouden maar, tweeënhalf uur lang. Het wordt later en later. Als het feest losbarst, mét uitgebreide maaltijd en veel dans, moet ik helaas afhaken. Wetend dat ik Sonja beloofd heb om samen met de Duitse Eva en Jurgen pizza te gaan eten in de vroege avond en vooraf een goede opfrisbeurt en rustmoment nodig heb. Ik lees de teleurstelling op de gezichten van de mensen, maar het is even niet anders. Ik beloof deze week nog een paar keer terug te komen. En vandaag samen met Bikram naar het weeshuis om zijn voorstel te bespreken, tevens de veertig kinderbroeken af te leveren.
Eind middag brengt Ragobir Sonja, zoon Sandesh en mij naar Shivam Cafe [e-38] Bakery. Het koppel uit Hamburg zit er al, zij vertrekken binnenkort over land naar Delhi en vliegen even later terug naar huis. De pizza’s houden het midden tussen een pizza en quiche, het wordt lekker gezellig met elkaar. En als het donker is geworden zoeken we riksja’s voor de terugweg. Alleen voor Eva en Jurgen (mét rollator) is er een beschikbaar, daarna lijkt elke vorm van vervoer onbereikbaar. Totdat Sonja na lang proberen eindelijk contact krijgt met Ragobir om ons per jeep te komen ophalen. Heel even krijg je dan een gevoel van ‘het ging allemaal te goed vandaag, het moet een keer ophouden’. Maar met geduld en vertrouwen komt het meestal allemaal weer goed.
De eerste dag van de lente. Precies vijfentwintig jaar geleden overleed mijn moeder plotseling, 69 jaar oud. Ik denk aan haar, misschien ziet ze mij. Sindsdien is de wereld onnavolgbaar veranderd. Liefde blijft, door alles heen.
Liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Celebration, finally a carpenter
Hello readers,
As usual, I always let the events sink in for a moment before turning them into a story. Sunday morning here, still pleasantly cool after heavy rain, with great heat on the way. That mainly means acting now and later during the day stretched out in my cool room for a book or movie. Yesterday was a real highlight, with fruitful experiences.
No carpenter showed up for the cabinets. Good craftsmen are scarce here too, and it is a waiting game. In consultation with Sonja, she suggested the idea of going to look at a location in the village where carpenters are busy setting up a new shop. Many compartment cabinets are part of that. No sooner said than done. Guide Ragobir took me on the back of his motorcycle and dropped me off in front of the building. I made my way through all the construction debris to get inside, where one young man was sitting behind a table. I tried to explain my request; he was certainly listening, but his English turned out to be poor. Then I grabbed the translation app, and as I went along, my question became clear. Yes, I could certainly be helped, and probably this week. Two sturdy cabinets, each with twelve compartments; that little job could easily be squeezed in. As I walked away, the carpenters were just arriving, and from that moment on, I could communicate all my exact requirements: please include doors and transport to the destination. All possible; a moment later, the total price was calculated, and I could pay a 50% deposit. On my way to the ATM, I realized that these cabinets might be too big for the bedroom doors. I explained this later, and it turned out not to be a problem, as the cabinets are being assembled on-site. They can be delivered this week, and if I am satisfied, I will order three more for the other bedrooms and the kitchen. Not very cheap, but that is precisely why it isn't IKEA quality, and it is very durable. There is still sufficient budget, so significant progress will have been made by the end of my trip.
In the village, I buy table tennis bats and badminton rackets, supplemented with balls and shuttles, for BBAS Memorial School, where I have been invited around noon for the festive farewell of the graduating students. Well ahead of time, I enter the school grounds for the first time on this trip, only to be greeted by deafening Nepalese music. I’ll have to endure this. The warm welcome from all the familiar faces completely dispels my shyness. And how much has improved again! It is as if they are sweeping everything clean with a broom a little more often. Former headmaster Bikram, now manager, has put on his best suit and invites me into the new lounge. He is very happy that I am finally back. He knows that I am working on the orphanage in Patraboji, has been there himself, and knows the headmaster there. Last year, he even went there with a group of students to bring gifts he had saved up himself. What a sweet gesture. Instead of feeling overlooked, he turns it around and looks for ways to connect with the orphanage. BBAS is a private school; parents pay for the lessons. The advantage is that students get better opportunities for further education due to the many lessons in the English language. This is lacking in government schools, unjustly so in my opinion. But anyway, that is the current situation. Primary education runs up to and including grade 10, while the school for the orphans only goes up to and including grade 5. Bikram is offering to admit these children for free from grade 5 for the final five grades. Only the school uniforms and books need to be paid for by someone, and the question is whether we want to do this. That should certainly be possible, because in a few years all the students we currently support will have finished their education and there will be room for new students. We will see how things go regarding donations and needs by then. But this is a wonderful offer, providing extra opportunities for underprivileged children. The school bus picks up many children throughout the region every day, so Patraboji could certainly be added to that.
The festivities begin an hour late, Nepali time. Beforehand, I speak at length with the new headmaster; a little later, I am dressed in a sari and made up by financial manager Nehru. This makes me stand out slightly less among the teachers beautifully dressed in saris. I would like to hide a bit among the students and teachers, but I am asked to take a seat on the stage as a special guest. The rest of the line consists of men. Then follows a series of speeches interrupted by dance and song acts, during which I am also asked to address the people. During Bikram's long speech, in Nepalese, I understand that he extensively mentions my contribution to this school; even Mina is featured as a successful former student. In other words, you too can make your dream come true. Words to that effect are painted and decorated on the walls. The majority of the new building was, of course, realized by Bright Futures of Bardia, but over the years I have organized quite a few activities and set up a library. I am attaching a photo from ten years ago, a school consisting mainly of bamboo and mud huts. In the meantime, tikkas—dots with red powder—have been handed out, and I can feel the powder all over my face and hands. Just hang in there, for two and a half hours. It is getting later and later. When the party kicks off, complete with an elaborate meal and lots of dancing, I unfortunately have to drop out. Knowing that I promised Sonja that I would go eat pizza with the German Eva and Jurgen in the early evening, and that I need a good freshening up and a moment of rest beforehand. I see the disappointment on people's faces, but for now, there is no other way. I promise to come back a few more times this week. And today, together with Bikram, to the orphanage to discuss his proposal and also to deliver the forty pairs of children's trousers.
Late afternoon, Ragobir takes Sonja, son Sandesh, and me to Shivam Cafe [e-38] Bakery. The couple from Hamburg is already there; they are leaving soon overland for Delhi and flying back home shortly after. The pizzas are somewhere between a pizza and a quiche; it’s getting nice and cozy together. And when it gets dark, we look for rickshaws for the way back. Only Eva and Jurgen (with a walker) have one available; after that, every form of transport seems unattainable. Until, after trying for a long time, Sonja finally manages to contact Ragobir to come pick us up by jeep. For a brief moment, you get the feeling of ‘it all went too well today, it has to end sometime’. But with patience and trust, things usually turn out fine again.
The first day of spring. Exactly twenty-five years ago, my mother passed away suddenly, aged 69. I think of her; perhaps she sees me. Since then, the world has changed inexplicably. Love remains, through everything.
Love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 15
[visitorCount] => 155
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/254/323_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => feest-eindelijk-een-timmerman
)
[5] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111501
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-20
[photoRevision] => 0
[title] => Afscheid
[message] => Namaste,
Afgelopen nacht kwamen er weer de nodige pennies from heaven en ook deze hele ochtend regent het met tussenpozen gestaag door. Voor mij en velen een prettige afkoeling, voor boeren niet altijd het juiste moment, bijvoorbeeld als het hooi moet drogen. Ik herinner met de angst van mijn moeder, een boerendochter, als het weer niet het gewenste gedrag vertoonde, met de zomer van 1976 als absoluut dieptepunt. Net zoals heel veel andere dingen waar de mens weinig controle over heeft wordt dit hier moeiteloos aanvaard. Klagen over het weer behoort bij de Nederlander, die graag van een mug een olifant maakt. De Nepalees doet liever het omgekeerde en maakt van vele olifanten een mug. Dit komt de ontspanning wel ten goede, is steeds weer mijn ervaring. Het zal zeker minder wenselijke aspecten in zich dragen, maar een goede middenweg zou ik toejuichen. Tegelijkertijd lees ik het boek ‘Lang zullen we lekker leven’ over de nogal verwende en genotzuchtige Nederlander, klagend over alles wat niet instant wordt bevredigd. Een vakantie minder? O, heb ik weer, die pech. De benzine die duurder wordt? Kan ik weer iets minder uit eten. Ik chargeer, maar die geluiden zijn niet schaars en ten diepste een teken van geestelijke armoede, zo lees ik ook in dit boek. Velen van ons hebben het goed en als het even iets minder wordt dan is er een probleem. Een probleem dat er helemaal niet is. Oké, dit zijn ook ethische kwesties die Nepal vaak bij me oproept. Sinds enkele jaren heb ik een sterkere neiging hierover naar buiten te treden, oppervlakkigheid is er al genoeg. Neem het tot je of niet, dat is aan de lezer zelf.
Hetzelfde geldt voor taboes, die nog veelvuldig opgeld doen. Gisteren kreeg mijn vriendin Henriëtte eindelijk haar langgewenste euthanasie. Twee uur voor haar overlijden stuurde ze enkele appjes naar mij, om te bedanken voor de vriendschap van 43 jaar in lief en leed en mij het allerbeste te wensen. De afgelopen drieënhalf jaar verbleef zij in een psychiatrisch verzorgingshuis. Alle behandelingen tegen haar zware depressie bleken niet aan te slaan. Aan haar lijdensweg leek geen einde te komen, totdat ze enkele weken geleden de datum van haar toegekende euthanasie aan mij doorgaf. Ik heb haar rust, vrede en liefde toegewenst, wat kun je anders doen? Dit is waar zij langdurig tevergeefs naar hunkerde. Nu heeft zij die rust gevonden, daarvan ben ik overtuigd. Afscheid van een vriendin.
Een paar jaar geleden kreeg ik het aanbod voor een eigen website, om met mijn schrijverschap goed geld te kunnen verdienen. Ik heb dit aangenomen, inclusief een cursus copywriting, en heb de teksten voor diverse websites gemaakt. Naarmate ik dit vaker deed nam mijn vreugde tot schrijven steeds verder af. Van onderwerpen als vastgoed, belastingconsulent en andere businessmodellen raak ik nooit geïnspireerd. Toch heb ik het een tijdje volgehouden en ben daarbij ook afgeknapt op het gemak waarmee mensen gewoon niets meer laten horen of op het laatst alsnog afhaken. Ik heb de website opgeheven, een tijdje weinig geschreven en ben toen begonnen aan een nieuwe roman. Afscheid van een wereld die niet bij me past. Inmiddels schrijf ik ook in opdracht van mensen die een zwaar verhaal te vertellen hebben. Dit soort zielsverhalen zijn bij mij aan het juiste adres. En dat geldt ook voor hetgeen waarmee ik hoofdzakelijk in Nepal bezig ben. Ondanks mijn nog steeds mindere energie kost het weinig moeite om uit te voeren wat ik in mijn hoofd heb. Dit is wie ik ben.
Gisteren was ik uitgenodigd bij de familie Thapa, voor het avondeten. Zoals gebruikelijk krijg ik bij de meeste families als eerste een maaltijd opgediend, terwijl de rest toekijkt of ik wel genoeg heb. Nog steeds vrij ongemakkelijk, maar ook komisch. Zo ging het trouwens ook bij de familie Mahatara, elke dag opnieuw. Ik at vaak alleen, een ander zat erbij of liep wat rond of bezig in de keuken. Een keer aten we toevallig met enkelen samen, maar niet aan tafel. Ik zat op de bank, moeder op de trap, vader aan een andere tafel en weer een ander in een hoekje. Deze eetstijl zou ik niet continu willen doorvoeren, maar aanpassing aan de lokale gebruiken vind ik respectvol. Thuis pas ik mij weer aan het schema van hoofdkok Anton aan.
Vanochtend naar de vrijdagmarkt, waar ik had afgesproken met Ranju voor het uitzoeken van veertig zomerbroeken voor de weeskinderen. Een week geleden kocht Mina een paraplu tegen de warmte, nu had ik er een nodig tegen de regen. De markt was dunbevolkt met kraampjes, dus zochten we onze toevlucht tot twee zaken waar we de hele voorraad aan zomerbroeken – met korte en lange pijp – hebben opgekocht. Het plan was deze morgen te gaan brengen, maar later ontving ik een uitnodiging van Bikram, voormalig hoofd van BBAS Memorial School, om morgen rond het middaguur het feestelijk afscheid van schoolverlaters bij te wonen. Weer een afscheid. Eerder was ik daarbij in 2017. Dit doorkruist mijn eigen plannen, maar daar ga ik natuurlijk bij zijn. Überhaupt was ik van plan deze school zondag te bezoeken en nu zijn zij me voor. Dus dan wordt het weeshuisbezoek opgeschoven naar zondag, zo flexibel kan het allemaal gaan.
Eerder schreef ik over Indra, de man die nogal vervuld is van zichzelf. Hem ontmoet ik regelmatig en hij probeert me steeds over te halen tot een uitstapje. Ik vind hem behoorlijk glad, echt iemand die graag gezien wil worden met een blonde vrouw, ook al ben ik op leeftijd. Als ik zeg dat ik andere prioriteiten heb biedt hij aan me hierbij te helpen. Daar ben ik even voor gezwicht, maar navraag bij Sonja over deze man heeft mijn intuïtie bevestigd. ‘Niet doen, Mieke’, was haar overtuigende reactie. Nu nog diplomatiek zijn uitnodigingen zien af te wimpelen. En zo leer ik elke dag weer iets bij, over mezelf, andere mensen en de wereld om me heen. Ook dat is reizen, openstaan voor nieuwe indrukken en je eigen positie daarin. Genoeg gepreekt.
Ik wens iedereen een zonnig lenteweekend,
laat de regen hier maar even blijven, het klaart snel weer op.
Liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Farewell
Last night the necessary pennies came from heaven again, and it has been raining steadily intermittently all this morning as well. For me and many others, it is a pleasant cooling down, but for farmers, it is not always the right moment, for example when the hay needs to dry. I remember the fear of my mother, a farmer's daughter, when the weather did not behave as desired, with the summer of 1976 as the absolute low point. Just like so many other things over which humans have little control, this is accepted here effortlessly. Complaining about the weather is typical of the Dutch, who like to make a mountain out of a molehill. The Nepalese prefer to do the opposite and turn many elephants into mosquitoes. This does benefit relaxation, is my experience time and again. It will certainly carry less desirable aspects, but I would welcome a good middle ground. At the same time, I am reading the book ‘Lang zullen we lekker leven’ (Long Live the Good Life) about the rather spoiled and pleasure-seeking Dutchman, complaining about everything that is not instantly satisfied. One less holiday? Oh, here we go again, bad luck. The petrol getting more expensive? Can I eat out a little less again? I am exaggerating, but those sentiments are not uncommon and are, at their core, a sign of spiritual poverty, as I also read in this book. Many of us are doing well, and if things take a turn for the worse, then there is a problem. A problem that doesn't exist at all. Okay, these are also ethical issues that Nepal often raises for me. For several years now, I have had a stronger inclination to speak out about this; there is already enough superficiality. Take it to heart or not is up to the reader.
The same applies to taboos, which are still widely prevalent. Yesterday, my friend Henriëtte finally received her long-desired euthanasia. Two hours before her passing, she sent me a few text messages to thank me for our friendship of 43 years through thick and thin, and to wish me all the best. For the past three and a half years, she had been staying in a psychiatric care home. All treatments for her severe depression proved ineffective. There seemed to be no end to her suffering, until she informed me of the date of her granted euthanasia a few weeks ago. I wished her rest, peace, and love; what else can you do? This is what she had longed for in vain for a long time. Now she has found that peace; of that, I am convinced. Farewell to a friend.
A few years ago, I received an offer for my own website, so that I could earn good money with my writing. I accepted this, including a copywriting course, and created the texts for various websites. As I did this more often, my joy in writing diminished more and more. Subjects like real estate, tax consultancy, and other business models never inspire me. Nevertheless, I kept it up for a while, but in doing so, I was put off by the ease with which people simply stop responding or drop out at the very last minute. I shut down the website, wrote little for a while, and then started a new novel. A farewell to a world that doesn't suit me. By now, I also write on commission for people who have a heavy story to tell. These kinds of soul stories have come to the right place with me. And that also applies to what I am primarily working on in Nepal. Despite my still low energy, it takes little effort to execute what I have in mind. This is who I am.
Yesterday, I was invited to the Thapa family's for dinner. As is customary with most families, I am served a meal first, while the rest watch to see if I have had enough. Still quite awkward, but also comical. That is how it went with the Mahatara family, by the way, every single day. I often ate alone; someone else sat with me, walked around, or was busy in the kitchen. Once, we happened to eat together with a few others, but not at the table. I sat on the couch, Mother on the stairs, Father at another table, and yet another in a corner. I wouldn't want to adopt this eating style continuously, but I consider adapting to local customs to be respectful. At home, I adjust to Head Chef Anton's schedule again.
This morning I went to the Friday market, where I had arranged to meet Ranju to pick out forty pairs of summer trousers for the orphans. A week ago, Mina bought an umbrella for the heat; now I needed one for the rain. The market was sparsely populated with stalls, so we resorted to two shops where we bought up the entire stock of summer trousers—both short and long-legged. The plan was to drop them off tomorrow, but later I received an invitation from Bikram, former head of BBAS Memorial School, to attend the festive farewell for graduating students tomorrow around noon. Another farewell. I attended one before in 2017. This disrupts my own plans, but naturally, I will be there. In fact, I was planning to visit this school on Sunday anyway, and now they have beaten me to it. So the orphanage visit will be moved to Sunday; that is how flexible things can be.
I previously wrote about Indra, the man who is quite self-absorbed. I meet him regularly, and he keeps trying to persuade me to go on an outing. I find him quite smooth, really someone who wants to be seen with a blonde woman, even though I am getting on in years. When I say that I have other priorities, he offers to help me with this. I gave in to that for a moment, but asking Sonja about this man confirmed my intuition. ‘Don’t do it, Mieke,’ was her convincing response. Now I just need to diplomatically turn down his invitations. And so I learn something new every day, about myself, other people, and the world around me. That, too, is traveling: being open to new impressions and your own position within them. Enough preaching.
I wish everyone a sunny spring weekend,
let the rain stay here for a while, it will clear up quickly.
Love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 105
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,bardiya
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => afscheid
)
[6] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111486
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-18
[photoRevision] => 0
[title] => Wildernis en de mens
[message] => Hi lezers,
En dan is opeens weer alles anders. Althans, er zijn wat mensen vertrokken of staan op het punt om te gaan. Te beginnen bij Mina, die voor enkele formaliteiten in Kathmandu moet zijn en niet van tevoren weet hoe lang dit kan duren. Zij vertrok gisterochtend, wilde graag nog een keer met de bus naar de luchthaven van Nepalganj. Best komisch, zij is nu zo gewend aan luxe vormen van vervoer en dan deze keuze. Ruim zeven jaar geleden was zij nog nooit buiten Bardia geweest en nam ik haar plus vier andere junglemeisjes een dagje mee uit naar Nepalganj. Ze werden er helemaal verlegen van, voelden zich ogenschijnlijk verloren in een stad. Ik bracht haar tot in het dorp en van daaruit reisde zij alleen verder. Geen emotioneel afscheid bij de familie, daar doet men hier niet echt aan. Ik heb haar stevig omhelsd, gezegd hoe trots ik op haar ben en mijn liefde uitgesproken. Die is wederzijds. Ik hoef, geloof ik, als kinderloze moeder niet te vrezen voor gebrek aan steun in de tijd dat ik afhankelijk word. Luchtvaartmaatschappij Salam Air vliegt vanaf juni dit jaar ook op Wenen en zodra Mina op een dergelijke vlucht is ingedeeld hoop ik daarheen te reizen voor enkele dagen. Ik kan in haar luxe hotelkamer verblijven en daarna nog een bezoekje brengen aan vrienden Marlene en Hannes. Aanvankelijk zou ik meegaan naar Nepalganj, ook om Asmita te bezoeken. Zij is in opleiding tot verpleegkundige en woont intern. Het beleid is nogal streng, want zij kreeg geen extra uurtje vrij, hooguit een korte ontmoeting bij de deur. Haar examens staan voor die deur en pas daarna kan ze even vrij nemen. Ik hoop dat dit nog lukt voor mijn vertrek, en anders, heel spijtig. Morgen bezoek ik in ieder geval haar familie.
Tijdens mijn vroege, nog lekker frisse ochtendwandeling dook Jack al op vanuit de jungle. Hij werd gewekt door twee camerabeelden met opnames van tijgers of luipaarden die om aandacht vroegen. Jack’s passie spat er steeds vanaf, hij is een bevlogen onderzoeker in een globale organisatie, maar doet veel meer dan officieel gevraagd wordt. Dit is zijn levenswerk. Behalve gepassioneerd is hij ook vaker gefrustreerd. Een betere balans tussen mens en wildernis ís mogelijk, maar wereldwijd is er te weinig aandacht voor en gaat met name de mens door met vervuilen en zichzelf voorop stellen. Ook lokaal en regionaal is er vaak te weinig aandacht voor het grotere plaatje, noodzakelijk voor die betere balans. De mensen hier leven met de jungle, maar dat is ook grotendeels hun ‘broodheer’. Reizigers die tijgers en neushoorns willen zien, plus de vijfhonderd vogelsoorten en zoveel meer, daaraan wordt geld verdiend. De pyramide van Maslow komt in beeld. Pas als je basisbehoeften voldoende vervuld zijn komt er ruimte voor andere zaken die om aandacht vragen. En mogelijk verschilt hierin de westerling (inclusief Oceanië) van mensen uit ontwikkelingslanden. Doorgaan en elke stap in de goede richting moet gekoesterd worden, opgeven is geen optie. Jack hoopt dat hier en daar meer mensen op de hoogte raken van de crisis die ook hierin speelt, met klimaatverandering en politieke keuzes voorop. Ik beloof hem een blog te schrijven voor mijn lezers en te verwijzen naar goede documentaires. Elke druppel telt.
Mina uitgezwaaid, vervolgens de kast opzoeken voor vervoer naar het weeshuis. De communicatie met handen en voeten verloopt relatief goed, maar het duurt een eeuwigheid – nog steeds in westerse termen – voordat er een geschikte riksja verschijnt. Eenmaal daar wordt de kast stevig vastgebonden op het dak en rijden maar. Susila heeft vandaag vrij van de jungle en begeleidt mij graag naar het weeshuis, dus we halen haar thuis op. Sinds vorig jaar is hier menige route geasfalteerd, dat scheelt enorm in de snelheid van vervoer, maar het merendeel leggen we toch af over een bumpy road. Ik verwacht elk moment de kast langs mij te zien glijden. Neem daarbij dat we een heel stuk door de community forest rijden, waar wilde beesten zich ophouden, en mijn fantasie kan werkelijkheid worden. Toch voel ik geen angst meer sinds ik hier wat langer ben, en al helemaal niet met topjunglegids Susila bij me. Samen met zus Manju is zij een veelgevraagd junglegids, wat natuurlijk eervol is maar ook geld in het laatje brengt. Extra veel verdienen de dames met hun werk voor de BBC, waarin zij als deskundige worden ingezet en zelfs drones besturen voor waanzinnig beeldmateriaal. Onder deze blog vind je een link naar een stuk film waaraan zij hebben meegewerkt. Volgende maand wordt de volgende documentaire uitgezonden en komen zij zelf meer in beeld. Ook de bergexpeditie van Manju blijkt onderdeel van de BBC.
Ik voel me gezegend omringd te zijn met zulke mensen.
En daar komt het weeshuis weer in zicht. De kinderen zijn nog op school, de principal heeft ons al gespot en helpt mee de kast naar haar bestemming te brengen. De glimlach raakt niet meer van zijn gezicht. Susila blijkt hier eerder te zijn geweest en bekijkt alle ruimtes. Zij is enthousiast over onze bijdrage en stelt zelfs voor om als ‘zussenteam’ mee te doen in de uitvoering en mogelijk een stukje financiering. Hoe mooi is dat? Het zou voor alle partijen een waardevolle toevoeging zijn en helpen bij een versnelde opbouw van dit prachtige noodzakelijke initiatief. Gezien de stroom donaties overweeg ik om een deel te bewaren voor een maandelijkse bijdrage aan basiskosten of voor tussentijdse aanpassingen aan bijvoorbeeld sanitair. Ik zal enkele foto’s toevoegen van de huidige erbarmelijke situatie. Elk bezoekje brengt nieuwe positieve bewegingen op gang. Ook Irene en Pieter willen blijven ondersteunen. Nu is het wachten op de timmerman voor houten kasten in alle ruimtes. Ook na mijn vertrek kan dit gewoon doorgaan en krijg ik vast foto’s doorgestuurd.
Waar is BBAS Memorial School gebleven? vraagt misschien menigeen zich af. De school waar ik jarenlang activiteiten organiseerde, van sport-, spel- en leesmateriaal voorzag. Je kunt stellen dat de Australische Bright Futures of Bardia voor een enorme vooruitgang heeft gezorgd en nog steeds tweemaal per jaar aanwezig is. Ik kan daar nauwelijks nog iets aan toevoegen. Het weeshuis daarentegen heeft nog lange tijd grote nood aan ondersteuning, daar komt elke roepie als geroepen. Ik merk het ook aan de donaties, mensen voelen kennelijk het verschil. Weeskinderen hebben grote achterstand en moeten wonen op een plek die niet automatisch als thuis voelt. Zij moeten hun verzorgers delen met tientallen andere kinderen. Meer hoef ik niet uit te leggen. Laten we deze plek tot een THUIS maken voor elk kind, NU en in de TOEKOMST. En intussen niet de veiligheid te vergeten, voor zowel mens als dier. Chitra wordt hier gezien als een belangrijke schakel naar de toekomst. Jack prijst haar de hemel in, zal haar deze week bezoeken in Pokhara en wil haar graag begeleiden tijdens een eventuele stage in haar studie bosbouw. Chitra werd afgelopen studiejaar geprezen als beste student en ontving, samen met enkele andere studenten, een onderscheiding. Vader en moeder Mahatara mochten erbij zijn, gevlogen vanuit Nepalganj en in hun beste kledij. Hier konden zij tien jaar geleden alleen maar van dromen. Stel je eens voor, een of meer weeskinderen krijgen deze kans. In dat geval zijn er hopelijk broertjes, zusjes of andere dierbaren die trots naast de student mogen poseren.
Gemeenteraadsverkiezingen in Nederland. Het zal jullie niet verbazen dat mijn – wellicht ijdele – hoop is gevestigd op winst voor links. Kiezers die niet stemmen voor enkel hun eigen portemonnee maar voor een eerlijke verdeling van onze welvaart, ook op lokaal niveau.
Tot later,
liefs,
Mieke
Link naar BBC-documentaire: https://youtu.be/AQ3yDuRdzxU?si=t6dmRXZl4u_9Onhm
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
ENGLISH VERSION
Wilderness and Humanity
And then suddenly everything is different again. At least, some people have left or are about to leave. Starting with Mina, who needs to be in Kathmandu for a few formalities and doesn't know in advance how long this might take. She left yesterday morning; she really wanted to take the bus to Nepalganj airport one more time. Quite comical; she is now so used to luxury forms of transport, and then this choice. Over seven years ago, she had never been outside Bardia, and I took her plus four other jungle girls on a day trip to Nepalganj. They became completely shy, seemingly feeling lost in a city. I took her to the village, and from there she traveled on alone. No emotional farewell with the family; people don't really do that here. I gave her a tight hug, told her how proud I am of her, and expressed my love. It is mutual. I don't believe I need to fear a lack of support as a childless mother during the time I become dependent. Salam Air will also be flying to Vienna starting in June of this year, and as soon as Mina is assigned to such a flight, I hope to travel there for a few days. I can stay in her luxury hotel room and then pay a visit to friends Marlene and Hannes. Initially, I was going to go along to Nepalganj, also to visit Asmita. She is training to become a nurse and lives in the boarding facility. The policy is quite strict, as she was not given an extra hour off, at most a brief meeting at the door. Her exams are right outside that door, and only after that can she take some time off. I hope this still works out before my departure; otherwise, it will be very unfortunate. In any case, I will visit her family tomorrow.
During my early, still pleasantly fresh morning walk, Jack emerged from the jungle. He was woken by two camera feeds showing footage of tigers or leopards demanding attention. Jack’s passion is palpable; he is an enthusiastic researcher within a global organization, yet he does far more than is officially required. This is his life’s work. Besides being passionate, he is also frequently frustrated. A better balance between humans and wilderness is definitely possible, but there is too little attention paid to it worldwide, and humans, in particular, continue to pollute and put themselves first. Locally and regionally, too, there is often too little attention paid to the bigger picture, which is necessary for that better balance. The people here live with the jungle, but that is also largely their ‘breadwinner’. Money is made from travelers who want to see tigers and rhinos, plus the five hundred bird species and so much more. Maslow’s pyramid comes into play. Only when your basic needs are sufficiently met does room open up for other matters that demand attention. And this is possibly where Westerners (including those from Oceania) differ from people in developing countries. Continuing and cherishing every step in the right direction, giving up is not an option. Jack hopes that more people here and there will become aware of the crisis at play here as well, with climate change and political choices at the forefront. I promise him I will write a blog post for my readers and refer them to good documentaries. Every drop counts.
Waved Mina goodbye, then go find the cupboard for transport to the orphanage. Communication using gestures and body language goes relatively well, but it takes an eternity—still in Western terms—before a suitable rickshaw appears. Once there, the cupboard is securely strapped to the roof, and off we go. Susila has the day off from the jungle and is happy to accompany me to the orphanage, so we pick her up at home. Since last year, many routes here have been paved, which makes a huge difference in the speed of transport, but we still cover the majority of the way on a bumpy road. I expect to see the cupboard slide past me at any moment. Add to that the fact that we are driving quite a way through the community forest, where wild animals reside, and my fantasy could become reality. Yet I no longer feel any fear since I’ve been here a bit longer, and certainly not with top jungle guide Susila by my side. Together with her sister Manju, she is a highly sought-after jungle guide, which is of course an honor but also brings in some money. The ladies earn even more from their work for the BBC, where they are employed as experts and even fly drones for incredible footage. Below this blog post, you will find a link to a piece of film they worked on. The next documentary will be broadcast next month, and they will appear more on screen themselves. Manju’s mountain expedition also turns out to be part of the BBC. I feel blessed to be surrounded by such people.
And there comes the orphanage back into view. The children are still at school; the principal has already spotted us and is helping to take the cabinet to its destination. The smile never leaves his face. It turns out Susila has been here before and is inspecting all the rooms. She is enthusiastic about our contribution and even suggests that we participate as a ‘sisters’ team’ in the execution and possibly provide some funding. How wonderful is that? It would be a valuable addition for all parties and help accelerate the development of this beautiful and necessary initiative. Given the stream of donations, I am considering saving a portion for a monthly contribution towards basic costs or for interim adjustments to, for example, the sanitary facilities. I will add some photos of the current deplorable situation. Every visit sets new positive movements in motion. Irene and Pieter also want to continue supporting. Now we are waiting for the carpenter for wooden cabinets in all the rooms. This can continue as usual even after my departure, and I will surely receive photos.
Where has BBAS Memorial School gone? many might be wondering. The school where I organized activities for years and provided with sports, games, and reading materials. You could say that the Australian Bright Futures of Bardia have brought about enormous progress and are still present twice a year. I can hardly add anything to that. The orphanage, on the other hand, will continue to be in great need of support for a long time to come; every rupee is a godsend there. I notice it in the donations as well; people apparently feel the difference. Orphans are severely disadvantaged and have to live in a place that does not automatically feel like home. They have to share their caregivers with dozens of other children. I don't need to explain any more. Let's make this place a HOME for every child, NOW and in the FUTURE.
And meanwhile, let's not forget safety, for both humans and animals. Chitra is seen here as an important link to the future. Jack praises her to the skies, will visit her in Pokhara this week, and would love to guide her during a potential internship in her forestry studies. Chitra was praised as the best student last academic year and received an award along with several other students. Father and Mother Mahatara were allowed to attend, having flown in from Nepalganj and dressed in their finest clothes. Ten years ago, they could only dream of this. Just imagine, one or more orphans getting this chance. In that case, hopefully there are brothers, sisters, or other loved ones who get to pose proudly alongside their student.
Municipal elections in the Netherlands. It will come as no surprise to you that my – perhaps vain – hope is pinned on a victory for the Left. Voters who do not vote solely for their own wallets, but for a fair distribution of our wealth, including at the local level.
See you later,
love,
Mieke
Link to BBC documentary: https://youtu.be/AQ3yDuRdzxU?si=t6dmRXZl4u_9Onhm
Any support for the orphanage in Bardia remains welcome.
You can donate to: NL56 TRIO 0786 9296 69 payable to MGPG Simons.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 143
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/253/926_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => wildernis-en-de-mens
)
[7] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111476
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-16
[photoRevision] => 0
[title] => Kermis in de hemel
[message] => Dag allemaal,
Ga er maar even voor zitten, dit wordt een lang verhaal.
Na een luie zaterdag, waarop ik hoofdzakelijk in het koele huis ben gebleven, met een kort uitstapje met Mina voor een drankje in het dorp, was het gisteren weer een dag van actie. In de ochtend naar het dorp om een flink geldbedrag te pinnen, op zoek te gaan naar een kant-en-klare kast en een verjaardagscadeautje voor Susila. Weet dat de zondag hier een gewone werkdag is, de zaterdag is de vrije dag, met name voor scholen. Het was niet moeilijk een kast te vinden, maar er verscheen steeds geen winkelier bij. Uiteindelijk trof ik een jonge man die met pijn en moeite wilde opstaan om zijn eigen te verkopen kasten te laten zien en de prijs te noemen. Aan vervoer doen ze niet, dus dat moet zelf geregeld worden. Al vaker zag ik touctoucs met meubels op het dak gebonden, dus dat kan ik zeker zelf organiseren.
Vervolgens langs bij Sonja om alle spullen voor het weeshuis – boeken, muziekinstrumenten, sportartikelen – goed te verdelen voor vervoer ’s middags. Terwijl ik het toegangspad opliep kwam mij heerlijke muziek tegemoet, die even later live bleek te zijn. Sonja, Pieter en Irene hadden de smaak goed te pakken bij het testen van de ukelele, de tabla en de tamboerijn. Sandesh, Budhi’s zoon van vijftien, completeerde het orkest met het blaasinstrument waarvoor een enorme hoeveelheid lucht nodig is. Menigeen krijgt er geen geluid uit, maar de stevige Sandesh blaast zijn wangen op en krijgt het instrument aan de praat. Als zij er al zo’n plezier aan beleven, hoe zal dat straks in het weeshuis zijn? Ik vermoed dat er geen muziekleraar beschikbaar is, dus zal ik op zoek gaan naar alternatieven, waarbij tutorials via Youtube een eerste optie zijn. Voorop staat het plezier dat de kinderen kunnen ervaren, misschien wel talent ontdekken, een stukje autodidactisch vooruit komen. Als dat aangevuld kan worden met de juiste instructies door een leraar zou dat heel mooi zijn. Ik zal de muziekwinkelier in Kathmandu eens vragen naar ideeën.
Mina en ik worden om twee uur opgehaald, Irene zit al voorin en de achterbak is volgeladen met dozen en tassen. Eerder heb ik alle shirtjes ontdaan van kaartjes en stickers. De twee leidsters van het weeshuis hebben hun handen al vol genoeg. Een hartelijk welkom door de principal van het weeshuis en de bijbehorende school aan de overkant wacht ons bij aankomst. Nu al toont hij een brede glimlach en neemt ons mee naar alle slaapruimtes om de matrassen en het nieuwe beddengoed te tonen. Niet geheel onverwacht zie ik dat het plastic niet van de matrassen is afgehaald, daar schuiven de lakens zo lekker van. Josine, Anton’s dochter en moeder van drie zonen, gaf al de tip door om te zorgen voor onderleggers, handig bij ongelukjes in bed. Die blijken vooralsnog niet nodig, maar het is een overweging waard. Na deze rondleiding gaat de deur open naar een lokaal waar ik nog niet eerder was. Een ruimte met groot scherm aan de muur, verder dienend als kantoor, maar bovenal als digitaal leslokaal voor alle schoolkinderen. Onderwijl stroomt een klasje binnen, in blauw schooluniform. Ze zitten op de grond, wij krijgen een stoel aangeboden. Een van de leraren laat zien wat er mogelijk is qua digitaal lesmateriaal, ook basislessen in muziek als tutorial op Youtube. Hier had ik niet op gerekend, maar daar zit beslist muziek in. De instrumenten worden een voor een getoond, kinderen vliegen er op af. Ook boekjes worden uitgedeeld en als iedereen een presentje in handen heeft roepen ze gezamenlijk ‘thank you very much, we are happy’. De leraren kunnen niet stoppen ons te bedanken, een grote aanwinst in een stukje vreugde voor de kinderen. Hier komen weeshuis en school samen, met sport-, spel en leesmaterialen. In de grote keuken bezorgen we de shirtjes en Nepalese boekjes voor het weeshuis zelf. Irene heeft armbandjes voor de meisjes en koekjes voor iedereen meegebracht.
En dan, terwijl de muziekinstrumenten klinken, begint het boven ons te rommelen met binnen een minuut gigantische donder en regen. ‘Kermis in de hel’, noemde mijn moeder dat. De muziek van boven mag dan uit een soort van hel klinken, beneden klinkt alles hemels, zeker voor de kinderen. Ik geef aan nog regelmatig een bezoekje te brengen deze weken en zo snel mogelijk al een kast te bezorgen. Ook het verzoek erbij dat zij hun behoeftes moeten aangeven als ze onze hulp nodig hebben. Wij willen niet alles voor hen invullen, dan wordt het snel betutteling. Samen maken we er iets beters van, met de leraren en verzorgers voorop. Zij begeleiden de kinderen elke dag opnieuw naar een betere toekomst. Hun moeilijke start valt niet ongedaan te maken, een goed leven hoeft geen illusie te blijven. Samenwerking en verbinding, daar komt het op aan. Er worden ons paraplu’s aangereikt om de auto te bereiken, de druppels vallen recht naar beneden op de glibberige bodem.
Wat zou het een kroon op deze dag zijn als we onderweg nog een tijger kunnen spotten in de community forest waar we doorheen moeten. In dit seizoen laten tijgers zich bijna dagelijks zien aan safarigasten. De warmte en benauwdheid moet je er maar voor over hebben. Waarom niet zelf een jeepsafari, bedenk ik opeens. Dé kans om mijn eerste wilde tijger te zien. Mina vertelde dat ze best bang is in de jungle en daarin lijken we op elkaar. Ik gun dieren een goed leven, maar bij voorkeur op veilige afstand. Met drie zussen als junglegids en een zus als studente bosbouw is deze stewardess bang voor wilde beesten. Indien de weersvoorspellingen het toelaten is maandag dé dag om samen een halve dag op safari te gaan. Maar de kansen zijn klein nu de regen zich laat gelden. Ook die safari is er volgend jaar nog, evenals de Everest en Mustang. Voor mij liever afkoeling dan een tijger op dit moment. Zus Manju is voor de tweede keer in korte tijd mee met een onderzoeksexpeditie naar het sneeuwluipaard in de Himalaya. Tijdens de familie-videoapp staat zij midden in een sneeuwbui en geniet overduidelijk. Ik heb de bestseller over het sneeuwluipaard gelezen en daarin staat beschreven hoe moeilijk deze koning van het hooggebergte te onderscheiden is van zijn omgeving. Zus Susila is regelmatig op pad met Jack Kinross om camera’s te plaatsen voor gedragsonderzoek naar tijgers en luipaarden. De camera wordt aan een boom bevestigd en van stroom voorzien door een klein zonnepaneel. Op hun telefoon volgen ze de activiteiten binnen een bepaalde straal van de camera. Dit moet uiteindelijk leiden tot wetenschappelijke conclusies en aanbevelingen voor meer veiligheid voor dier en mens. Eerlijk gezegd denk ik dat we bepaalde mensen meer moeten vrezen dan welk dier dan ook.
Mina vat het plan op de hele aanwezige familie te trakteren op een etentje buitenshuis. Vader en moeder twijfelen even, het kost immers geld. En ondanks dat Mina dit nu met alle gemak kan betalen, het heerlijk vindt haar familie te verwennen en ondersteunen, is het best lastig om te accepteren voor haar ouders. Ik snap dat heel goed, in je hoofd blijf je op de kleintjes letten en doe je geen onnodige uitgaven, ook al kan het nu wel. Als je lang in armoede hebt geleefd – en daarvan heb ik de eerste jaren hier een beeld gekregen – dan zet je niet zomaar een knop om naar meer welvaart. Voor de jonge generatie anders dan voor ouderen. Toch gaan we uiteindelijk met z’n allen in een touctouc naar het dorpscentrum. Vader voorin, moeder, Susila, Ranju, Mina, ik en het kleine buurmeisje op de achterbankjes. Een touctouc is nooit vol, er kan altijd nog iemand bij. Een feestje aan de vooravond van Susila’s drieëndertigste verjaardag. We maken van elke dag een feestje.
Hier zie ik dat je, met talent en wat financiële ondersteuning, van een dubbeltje een kwartje kunt worden. Met geld kun je mooie dingen doen, maar het kan ook de meest lelijke eigenschappen naar boven halen. Geld is een middel, geen doel op zichzelf voor mij. Zonder verbinding blijft het een eenzame bedoening. Laten we daarop toosten. En vanavond op de verjaardag van Susila, met vele bekenden samen!
Liefs,
Mieke
Foto’s volgen later
ENGLISH VERSION
Fairground in Heaven
Sit down for a moment, this is going to be a long story.
After a lazy Saturday, during which I mainly stayed in the cool house, with a short outing with Mina for a drink in the village, yesterday was a day of action again. In the morning, I went to the village to withdraw a substantial amount of money, look for a ready-made cabinet, and a birthday present for Susila. Keep in mind that Sunday is a regular workday here; Saturday is the day off, particularly for schools. It wasn't difficult to find a cabinet, but no shopkeeper appeared. Eventually, I met a young man who was willing to stand up with great difficulty to show me the cabinets he had for sale and to name the price. They don't provide transport, so that has to be arranged independently. I have seen touc-tucs with furniture tied to the roof quite often, so I can certainly organize that myself.
Next, I stopped by Sonja's to properly distribute all the supplies for the orphanage—books, musical instruments, sports equipment—for transport in the afternoon. As I walked up the access path, delightful music greeted me, which turned out to be live a little later. Sonja, Pieter, and Irene were really getting into the swing of things testing the ukulele, the tabla, and the tambourine. Sandesh, Budhi’s fifteen-year-old son, completed the orchestra with the wind instrument that requires an enormous amount of air. Many people can't get a sound out of it, but the sturdy Sandesh puffs out his cheeks and gets the instrument going. If they are enjoying it so much, what will it be like later at the orphanage? I suspect there is no music teacher available, so I will look for alternatives, with YouTube tutorials being a first option. The priority is the enjoyment the children can experience, perhaps even discovering talent, and making some autodidactic progress. If that can be supplemented with the right instructions from a teacher, that would be wonderful. I will ask the music shop owner in Kathmandu for some ideas.
Mina and I are being picked up at two o'clock; Irene is already sitting in the front, and the trunk is loaded with boxes and bags. Earlier, I removed the tags and stickers from all the shirts. The two leaders of the orphanage already have their hands full enough. A warm welcome awaits us upon arrival from the principal of the orphanage and the associated school across the street. He already displays a broad smile and takes us to all the sleeping quarters to show us the mattresses and the new bedding. Not entirely unexpectedly, I see that the plastic has not been removed from the mattresses; that makes the sheets slide around so easily. Josine, Anton’s daughter and mother of three sons, had already passed on the tip to provide underpads, handy for accidents in bed. For now, these do not appear to be necessary, but it is worth considering. After this tour, the door opens to a room I have not been to before. A room with a large screen on the wall, serving otherwise as an office, but above all as a digital classroom for all the schoolchildren. Meanwhile, a small class streams in, in blue school uniforms. They sit on the floor; we are offered a chair. One of the teachers shows what is possible in terms of digital teaching materials, including basic music lessons as tutorials on YouTube. I hadn't counted on this, but there is definitely music in it. The instruments are shown one by one, and the children rush towards them. Booklets are also handed out, and when everyone has a small gift in their hands, they collectively shout, "Thank you very much, we are happy." The teachers cannot stop thanking us, a great asset in bringing a little joy to the children. Here, orphanage and school come together, with sports, games, and reading materials. In the large kitchen, we deliver the shirts and Nepalese booklets for the orphanage itself. Irene has brought bracelets for the girls and cookies for everyone.
And then, while the musical instruments are playing, it starts to rumble above us, followed within a minute by massive thunder and rain. ‘A fair in hell,’ my mother called it. The music from above may sound like it comes from a sort of hell, but down below everything sounds heavenly, certainly to the children. I indicate that I will be paying regular visits these weeks and delivering a cupboard as soon as possible. I also request that they indicate their needs if they require our help. We do not want to decide everything for them; that quickly becomes patronizing. Together we will make things better, with the teachers and caregivers leading the way. They guide the children towards a better future every single day. Their difficult start cannot be undone; a good life does not have to remain an illusion. Collaboration and connection, that is what it comes down to. We are handed umbrellas to reach the car; the raindrops fall straight down onto the slippery ground.
What a crowning glory to this day it would be if we could spot a tiger on the way in the community forest we have to pass through. In this season, tigers show themselves to safari guests almost daily. You just have to be willing to put up with the heat and stuffiness. Why not go on a jeep safari myself, I suddenly think. The chance to see my first wild tiger. Mina said she is quite scared in the jungle, and in that respect, we are alike. I wish animals a good life, but preferably at a safe distance. With three sisters as jungle guides and one sister as a forestry student, this flight attendant is afraid of wild animals. Weather permitting, Monday is the day to go on a half-day safari together. But the chances are slim now that the rain is making its presence felt. That safari will still be available next year, as will Everest and Mustang. For me, I’d rather have some cooling down than a tiger right now. Sister Manju is joining a research expedition to see the snow leopard in the Himalayas for the second time in a short period. During the family video call, she is standing in the middle of a snow shower and is clearly enjoying herself. I have read the bestseller about the snow leopard, and it describes how difficult it is to distinguish this king of the high mountains from its surroundings. Sister Susila regularly heads out with Jack Kinross to place cameras for behavioral research on tigers and leopards. The camera is attached to a tree and powered by a small solar panel. On their phones, they monitor activity within a certain radius of the camera. This is intended to ultimately lead to scientific conclusions and recommendations for greater safety for both animals and humans. Honestly, I think we should fear certain people more than any animal.
Mina comes up with the plan to treat the entire family present to dinner out. Father and Mother hesitate for a moment; after all, it costs money. And even though Mina can now afford this with ease, and loves spoiling and supporting her family, it is quite difficult for her parents to accept. I understand that very well; in your mind, you keep watching the pennies and avoid unnecessary expenses, even though you can now. If you have lived in poverty for a long time—and I got a sense of that during the first few years here—you don't just flip a switch to greater prosperity. It is different for the younger generation than for the older ones. Nevertheless, we eventually all head to the village center in a tuk-tuk. Father in the front, Mother, Susila, Ranju, Mina, me, and the little neighbor girl on the back seats. A tuk-tuk is never full; there is always room for one more. A party on the eve of Susila’s thirty-third birthday. We turn every day into a party. Here I see that, with talent and some financial support, you can turn a dime into a quarter. With money, you can do wonderful things, but it can also bring out the ugliest traits. For me, money is a means, not an end in itself. Without connection, it remains a lonely affair. Let’s toast to that. And tonight to Susila’s birthday, together with many acquaintances!
Love,
Mieke
Photos to follow later
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 147
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,bardiya
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => kermis-in-de-hemel
)
[8] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111461
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-14
[photoRevision] => 0
[title] => Heerlijke verrassingen
[message] => Namaste,
Nacht twee bij mijn Nepalese familie zit erop. En zoals het vaker gaat hier in Bardia, alles stroomt als vanzelf, ik word verzorgd en zelfs verwend, een dag verloopt vol positieve verrassingen. Heel organisch en ontspannen rijgen de fijne momenten zich aaneen. Sowieso hangt hier een positieve sfeer, de lieve ouders, alle dochters met elk hun eigen aard en talent.
Toen ik donderdag arriveerde was alleen dochter nummer drie, Ranju, aanwezig. Iets later kwam moeder erbij, maar de rest was buitenshuis bezig. Susila als safarigids, Manju plotseling opgeroepen naar Kathmandu, Mina nog onderweg, de jongste drie op hun studielocatie, vader ook altijd actief na zijn pensioen als olifantenberijder. Opnieuw werd het bloedjewarm, ongekend benauwd. Manmohans weduwe Shanti woont op een steenworpafstand. Tussen haar ochtend- en avondwerkzaamheden door is zij enkele uren thuis, dus konden we haar gemakkelijk bezoeken. Mijn aangekochte stoffen, bedoeld om deze door Shanti te laten veranderen in een broek en luchtig bloesje, heb ik afgeleverd en we zijn voor de gezelligheid nog even blijven hangen. Samen met dochtertje Nilaxi bewoont Shanti één kamer, waar ook haar naaimachine staat opgeborgen. Haar schoonfamilie woont er weliswaar omheen, maar dit is hun plekje. Keuken en toiletruimte worden gedeeld. De hartelijkheid waarmee we ontvangen worden lijkt vaak omgekeerd evenredig met de leefomstandigheden van mensen.
Over de komst van Mina wordt nogal geheimzinnig gedaan, dus gewoon wachten en intussen wat lezen of puzzelen. Totdat ik het idee krijg nog een belofte in te lossen, aan Prapti, die de volgende dag terug reist naar Kathmandu. Samen met Ranju en moeder nemen we een touctouc naar het dorp en wachten totdat Prapti zich heeft opgefrist. Bij Shivam café en bakery strijken we neer voor een ijsje of cappuccino en nemen afscheid. Als je wat langer in een dorp vertoeft leer je de mensen beter kennen, maar ook de onderlinge dynamiek. Wie zijn werkelijk bevriend en wie duldt elkaar. Het zijn net mensen, niet echt veel verschillend van ons, enkel qua culturele waarden en gebruiken. Tussen deze twee families proef ik weinig affectie. Na wat inkopen dezelfde touctouc voor de terugreis en dan is huize Mahatara nog steeds behoorlijk rustig.
Ranju gaat aan de slag in de keuken, vader is gearriveerd en steekt het vuur aan voor bereiding van het vlees. De tijd verstrijkt verder en opeens hoor ik nieuwe geluiden aan de voorzijde, zie iemand snel een kamer inschieten en dan is ze daar. Mina, mijn oogappel sinds vele jaren. Hoe heerlijk om elkaar weer in het echt te zien, na een jaar lang videogeprekken. Uitgerekend nu zij niet voor haar werk hoefde te vliegen stuitte ze op ongemakken en vertragingen. En weet je waar? In Delhi, hoe kan het ook anders. Maar liefst zestien uur heeft zij daar haar tijd stuk moeten slaan, gewoon op banken op de luchthaven. Vliegvelden in de Emiraten hebben hiervoor slaapcabines ingevoerd. Als je niet weet wanneer je vlucht eindelijk vertrekt neem je ook niet even een hotel. Vervolgens een nieuwe vertraging in Kathmandu en toen was zelfs deze energieke jonge vrouw helemaal kapot. Ook nog haar darmen van streek. Inmiddels weet ook zij hoe zwaar reizen kan zijn als alles tegenzit. Maar de vreugde is er niet minder om. Nadat iedereen een kleine of grotere maaltijd achter de kiezen heeft verschijnt Susila na een lange werkdag en heeft nog energie over voor hele verhalen. Eenmaal in bed overdenk ik de dag en val in een diepe slaap.
Een frisse start voor dag twee, in het teken van de vrijdagmarkt in het dorp. Mina, Ranju en ik gaan op jacht naar veertig shirtjes voor de weeskinderen. Later sluit Irene aan, die graag wat meer contact met de bevolking zoekt in gewone dagelijkse dingen. Zij fietst elke dag hele stukken tot in verre uithoeken, ook nog op een herenfiets. Ik zou het niet meer klaarspelen daar überhaupt op te klimmen. Zolang Pieter nog herstellende is van bostyfus gaat zij alleen op pad. Men is nog bezig met de opbouw van de markt, dus dan maar wachten in café Shivam. Daar zit een groep jonge mannen die hun ogen richten op Mina en Ranju. Met name Mina wordt flink bevraagd over haar leven als stewardess. De leider van de groep, Indra genaamd, een stevige dertiger en eigenaar van een lodge, schuift langzaam dichterbij en ziet kans zijn verhaal te doen. Hij neemt ook hier de leiding over. Hele ervaringen van zijn tijd in de Emiraten worden op tafel gegooid, onderbreken is heel lastig en vreet energie. Een gewoonte waar ik steeds vaker genoeg van heb, mensen die menen dat alleen hun verhaal ertoe doet. Wat is dat toch? Sowieso gebrek aan empathie en fatsoenlijke communicatie. Ik vermoed dat velen het niet eens in de gaten hebben als ik afhaak. Steeds opnieuw, zelfs als men mij laat uitpraten, wordt er geen gesprek gevoerd met vragen of samenvattingen, maar wil de ander eroverheen met zijn of haar verhaal, liefst meteen. En dan kan ik fatsoenshalve nog wel luisteren of reageren, maar dan is de toon al gezet. Ik zoek mensen op van gelijke golflengte en de rest graag op afstand. Zo, dat moest er even uit.
Nadat Irene is aangesloten en heeft kennisgemaakt met de jonge vrouwen zoeken we gezamenlijk de markt op en duiken snel op de kraampjes met allerhande hippe shirts. Heerlijk dat Mina en Ranju een goede blik hebben op jeugdmode, want ik zou andere keuzes maken. Geen idee wat nu in of juist uit de mode is. Mina regelt zelfs wat korting voor de grote aankoop die we doen en dan op naar de volgende kraam om het geheel van veertig stuks compleet te maken. En weer wordt het heter en heter, ik druip aan alle kanten. Sonja en de Duitse Eva scharrelen ook lekker rond. Het voelt als een ontmoetingsplek van vooral vrouwen. Mina oppert dat voor de opgroeiende meisjes een soort van stretch beha ook handig is, dus vijf stuks hiervan erbij. Terwijl Mina en Irene nog wat verder ronddolen voor boodschappen zoek ik met Ranju een terras op voor een ijskoud drankje. Oei, mijn darmen spelen op, ik sprint naar het oerprimitieve toilet en hoop op een goede afloop. Gelukkig staat er een grote emmer water klaar en heb ik altijd reinigingsdoekjes in mijn rugzakje. Dit is wat ik steeds meer probeer te voorkomen, maar daar trekken mijn darmen zich niets van aan.
Op de terugweg bij Sonja langs om de levering muziekinstrumenten te inspecteren. Alles is de vorige avond nog door twee gidsen afgehaald en heelhuids overgekomen na een dubbele reis vanuit Kathmandu. Mina vraagt of ik het leuk vind haar oma te bezoeken, per scooter. Zeker, na een nieuwe opfrisbeurt. Oma van 84 zit al op haar troon op het terras van het nieuwgebouwde huis van haar dochter. Ook ik krijg een troon toegeschoven, vervolgens komen alle vrouwelijke onderdanen erbij, later zelfs twee overbuurvrouwen die eerst nieuwsgierig vanaf een afstandje hebben toegekeken. Alsof dit vrouwenkransje nog niet compleet is komt daar Irene op de fiets voorbij, met hele andere plannen, maar ze wordt gewenkt om af te stappen voor een kopje thee. Haar wens iets dichter bij de lokale bevolking te komen wordt op die manier wel ingevuld. Groot enthousiasme over en weer, ondanks alle taalbarrieres. Een van de jonge vrouwen zit al elf jaar in het leger, heeft nu een maand verlof na een jaar lang in Zuid-Soedan gestationeerd te zijn geweest, een van de zwaarste gebieden ter wereld.
Mina en ik stappen weer op de scooter, Irene op haar fiets, in dezelfde richting. En zo gebeurt het dat Irene ook bij de familie Mahatara wordt uitgenodigd voor een drankje. Heel graag. Mina haalt haar business class vaardigheden tevoorschijn en verwent ons met rumpunch en papadums. Nog net voor het donker kan Irene terug naar haar kamer en duikt luipaardvriend Jack Kinross vanuit de achtertuin op. Irene wilde hem graag ontmoeten, bij deze dus. Jack blijkt te zijn uitgenodigd voor het avondeten hier bij de familie, een mooie kans om wat uitgebreider met hem in gesprek te gaan. Hij heeft bijna altijd haast als ik hem op straat ontmoet. Wat heeft die man veel te vertellen, ik hang aan zijn lippen. En ik kan hem zelfs onderbreken waarbij hij interesse toont in mijn verhaal, voor zover hem nog onbekend. Want dat de mensen hier over mij praten is wel duidelijk geworden.
Na een vorstelijke maaltijd gaat plots het licht uit. Dan komt er een verlichte taart vanuit de keuken, binnengedragen door Mina en word ik toegezongen met Happy Birthday. Een verlate verjaardagsviering voor mij, geheel in het geheim voorbereid. Deze dag kan niet meer stuk. Weer een nacht om veel te verwerken en op naar een rustige dag zonder plannen vooraf. Maar, dat zegt weer niets over het verrassende verloop. Ik geef me over en geniet enorm.
Liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Namaste,
Night two with my Nepalese family is over. And as is often the case here in Bardia, everything flows naturally; I am taken care of and even spoiled, and the day unfolds full of positive surprises. The lovely moments string together very organically and relaxedly. There is a positive atmosphere here anyway: the sweet parents, all the daughters, each with their own nature and talent.
When I arrived on Thursday, only daughter number three, Ranju, was present. Mother joined us a little later, but the rest were busy outside. Susila as a safari guide, Manju suddenly called up to Kathmandu, Mina still on her way, the youngest three at their study location, and Father also always active after his retirement as an elephant rider. Once again, it became scorching hot, incredibly muggy. Manmohan's widow, Shanti, lives a stone's throw away. Between her morning and evening work, she is home for a few hours, so we could easily visit her. I dropped off the fabrics I had purchased, intended for Shanti to transform into a pair of trousers and a light blouse, and we lingered for a while for the sake of socializing. Shanti shares a single room with her daughter Nilaxi, where her sewing machine is also stored. Although her in-laws live around it, this is their spot. The kitchen and toilet are shared. The warmth with which we are received often seems inversely proportional to the living conditions of the people.
There is quite a bit of secrecy surrounding Mina's arrival, so we just wait and read or do puzzles in the meantime. Until I get the idea to fulfill another promise to Prapti, who is traveling back to Kathmandu the next day. Together with Ranju and mother, we take a tuk-tuk to the village and wait until Prapti has freshened up. We settle down at Shivam café and bakery for an ice cream or cappuccino and say goodbye. When you stay in a village for a while, you get to know the people better, as well as the dynamics between them. Who are truly friends and who tolerates each other? They are just like people, not really much different from us, except in terms of cultural values and customs. I sense little affection between these two families. After some shopping, the same touctouc for the return journey, and then the Mahatara household is still quite quiet.
Ranju gets to work in the kitchen; Father has arrived and is lighting the fire to prepare the meat. Time continues to pass, and suddenly I hear new sounds at the front, see someone quickly dart into a room, and then she is there. Mina, the apple of my eye for many years. How wonderful to see each other in person again, after a year of video calls. Just when she didn't have to fly for work, she encountered inconveniences and delays. And do you know where? In Delhi, of course. She had to kill no less than sixteen hours there, simply on benches at the airport. Airports in the Emirates have introduced sleeping cabins for this purpose. If you don't know when your flight will finally depart, you don't just book a hotel. Next came another delay in Kathmandu, and by then even this energetic young woman was completely exhausted. Her stomach was upset, too. By now, she knows how tough traveling can be when everything goes wrong. But the joy is no less for it. After everyone has finished a small or large meal, Susila appears after a long workday and still has energy left for long stories. Once in bed, I reflect on the day and fall into a deep sleep.
A fresh start for day two, centered around the Friday market in the village. Mina, Ranju, and I go hunting for forty T-shirts for the orphans. Later, Irene joins us; she likes to seek out more contact with the locals in ordinary daily activities. She cycles long distances every day, reaching the far corners, and on a men's bike at that. I wouldn't be able to manage to climb onto one of those anymore. As long as Pieter is still recovering from typhoid, she goes out alone.
They are still busy setting up the market, so we just wait in Café Shivam. There sits a group of young men whose eyes are fixed on Mina and Ranju. Mina, in particular, is being heavily questioned about her life as a flight attendant. The leader of the group, named Indra, a sturdy man in his thirties and owner of a lodge, slowly slides closer and seizes the opportunity to tell his story. He takes the lead here as well. Entire experiences from his time in the Emirates are laid bare; interrupting is very difficult and drains energy. It is a habit I am increasingly fed up with: people who believe that only their story matters. What is it about? In any case, a lack of empathy and decent communication. I suspect that many do not even notice when I tune out. Time and again, even when they let me finish speaking, the conversation does not involve questions or summaries; instead, the other person wants to jump in with their own story, preferably immediately. And while I might still listen or respond out of politeness, the tone has already been set. I seek out people on the same wavelength and prefer to keep the rest at a distance. There, I just had to get that off my chest.
After Irene has joined us and introduced herself to the young women, we head to the market together and quickly dive into the stalls with all kinds of trendy shirts. It’s wonderful that Mina and Ranju have a good eye for youth fashion, because I would make different choices. I have no idea what is in or out of fashion right now. Mina even arranges a discount for the big purchase we make, and then off to the next stall to complete the collection of forty items. And again it gets hotter and hotter; I am dripping all over. Sonja and the German Eva are also happily pottering around. It feels like a meeting place for mostly women. Mina suggests that a kind of stretch bra would also be handy for the growing girls, so five of those are added to the mix. While Mina and Irene wander around a bit further for groceries, I look for a terrace with Ranju for an ice-cold drink. Oh dear, my bowels are acting up; I sprint to the primitive toilet and hope for a good outcome. Fortunately, a large bucket of water is ready, and I always have cleansing wipes in my backpack. This is what I try to avoid more and more, but my bowels don't care at all.
On the way back, I stopped by Sonja's to inspect the delivery of musical instruments. Everything had been picked up the previous evening by two guides and arrived intact after a double trip from Kathmandu. Mina asks if I would like to visit her grandmother, by scooter. Certainly, after a fresh coat of freshening up. Grandma, 84, is already sitting on her throne on the terrace of her daughter's newly built house. I am also handed a throne, then all the female subjects join in, and later even two neighbors from across the street who had initially been watching curiously from a distance. As if this circle of women wasn't complete yet, Irene cycles past with completely different plans, but she is beckoned to dismount for a cup of tea. Her wish to get a little closer to the local population is certainly fulfilled in this way. Great enthusiasm on both sides, despite all the language barriers. One of the young women has been in the army for eleven years and is now on a month's leave after having been stationed in South Sudan for a year, one of the toughest areas in the world.
Mina and I get back on the scooter, Irene on her bike, heading in the same direction. And so it happens that Irene is also invited to the Mahatara family for a drink. Very gladly. Mina brings out her business class skills and spoils us with rum punch and papadums. Just before dark, Irene manages to return to her room, and leopard friend Jack Kinross emerges from the backyard. Irene really wanted to meet him, so here it is. It turns out Jack has been invited for dinner here with the family, a great opportunity to have a more extensive conversation with him. He is almost always in a hurry when I meet him on the street. That man has so much to tell; I hang on his every word. And I can even interrupt him, whereupon he shows interest in my story, insofar as it is still unknown to him. Because it has become quite clear that people here are talking about me.
After a lavish meal, the lights suddenly go out. Then an illuminated cake appears from the kitchen, carried in by Mina, and I am serenaded with Happy Birthday. A belated birthday celebration for me, prepared entirely in secret. This day couldn't be better. Another night to process a lot, and on to a quiet day with no prior plans. But, that says nothing about the surprising course of events. I surrender and enjoy it immensely.
Love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 162
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/253/697_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => heerlijke-verrassingen
)
[9] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111448
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-12
[photoRevision] => 0
[title] => Op naar de volgende plek
[message] =>
Dag lezers,
Het is nu zeven uur in de ochtend, ik hoor vogeltjes en bedrijvigheid van medewerkers buiten. Rond elf uur deze ochtend word ik opgehaald door Susila en Manju, de oudste zussen van Mina en de andere vier, om daar een tijdje te bivakkeren. Ik heb zo’n vermoeden dat Mina er al is, maar net als vorig jaar zwijgt ze daarover in haar berichtjes. Hun woonhuis ligt op een kilometer van hier, dus alles blijft bereikbaar en mijn laatste week in Bardia ben ik weer terug in Bardia Homestay. Alleen Pieter en Irene uit Den Haag zijn nog over als gast hier. Deze leeftijdgenoten van mij uit Den Haag reizen zes maanden door Azië, maar sinds Pieter een week geleden ziek werd wachten ze met verder trekken totdat hij weer helemaal fit is ‘Bostyfus’ luidde de diagnose bij de plaatselijke dokter. Niemand die er ooit van gehoord had hier, maar het gaat gepaard met koorts en algehele malaise.
Gisterochtend hebben we Cornel naar vliegveld Nepalganj gebracht voor zijn vlucht naar Kathmandu. Zijn thuisvlucht met KLM van aanstaande vrijdag, via Dubai, bleek nog steeds niet geannuleerd, dus moest hij in ieder geval tijdig in Kathmandu zijn. Eenmaal daar kreeg ik bericht van hem dat KLM alle vluchten naar de Emiraten tot eind deze maand geschrapt heeft. Het moge duidelijk zijn dat dit met de Iran-oorlog te maken heeft. Tja, de luchtvaartmaatschappij schijnt dan verplicht te zijn alternatieven aan te bieden, maar hoe, wat en wanneer is nog de vraag. Ik schreef er al eerder iets over, als reiziger ben je vrijwillig onderweg en heb je je te verhouden tot de situaties die zich voordoen. Dit geldt ook absoluut voor alle gelukszoekers in Dubai, de Nederlandse belasting vaarwel gezegd, die nu door onze regering gerepatrieerd worden. Moreel gezien vind ik het schandelijk, deze houding. Er is veel kritiek in kranten en op internet over deze gang van zaken, maar het gaat gewoon door. Genoeg hierover.
Nadat onze taxi Cornel had afgezet en wij na twee weken afscheid namen maakte ik van de gelegenheid gebruik de zaak met matrassen en stoffering te bezoeken voor het uitzoeken van het hele assortiment aan beddengoed. Sonja heeft de contacten gelegd, namen en locaties aan mij en de chauffeur doorgegeven, waardoor ik heel efficiënt te werk kon gaan. De eigenaar was al op de hoogte toen ik binnenkwam en binnen een half uur was alles geregeld. Tien tweepersoonsmatrassen, tien eenpersoonsmatrassen voor de stapelbedden, dertig kussens met slopen, onderlakens, dekbedden en overtrekken. Alles bij elkaar voor een prijs waar je bij ons nog niet één Aupingmatras voor koopt. Daar moet bij gezegd dat het momentum ook zeer gunstig is. Een jaar geleden kreeg je voor een euro rond de 140 roepies, nu al 170. Voor Nepal geen goede zaak, voor ons hét moment om te investeren in extra veel noodzakelijke spullen voor het weeshuis. Bovendien is de opbrengst aan donaties nog nooit zo hoog geweest, nog los van de investering die Cornel op eigen titel wil doen. Deze ochtend wordt de hele aankoop door het bedrijf zelf rechtstreeks bij het weeshuis bezorgd.
Ook werden gisteren de tweehonderd boeken afgeleverd in twee loodzware dozen. Het is alleen nog wachten op de muziekinstrumenten. Mijn plan is om zondag weer een bezoek te brengen aan het weeshuis, zodat ze eerst rustig het beddengoed kunnen uitpakken en installeren. Het is daarbij handig alvast een of twee kant-en-klare kasten te leveren voor al die kleine spullen. Zodra de timmerman ruimte heeft kan deze ter plekke gaan werken aan de rest van de kastruimte. Op de vrije vrijdagmarkt ga ik op zoek naar een serie shirtjes, broeken en sokken voor alle leeftijden van de kinderen. Het zou leuk zijn als ze dit zelf konden uitzoeken, maar daarvoor zijn de locaties te ver van elkaar verwijderd en is het regelen van vervoer een te grote opgave.
Mijn spullen zijn weer grotendeels ingepakt, nu mezelf lekker verzorgen en dan een frisse start bij het huis van de zeven zusters. Van daaruit vervolg ik mijn verhaal.
Wederom grote dank voor elke donatie. Graag blijf ik de verbinding maken tussen gevers en ontvangers. Toen ik tien jaar geleden mijn eerste reis naar hier maakte had ik dit vervolg nooit kunnen voorspellen. Een stukje verschil, dat mijn leven verrijkt en hopelijk ook dat van enkele anderen.
Liefs, Mieke
ENGLISH VERSION
On to the next spot
Hello readers,
It's now seven in the morning, and I hear birdsong and the hustle and bustle of staff outside. Around eleven this morning, Susila and Manju, Mina's eldest sisters and the other four, will pick me up to camp there for a while. I suspect Mina is already there, but just like last year, she's keeping quiet about it in her messages. Their house is a kilometer from here, so everything remains accessible, and for my last week in Bardia, I'll be back at Bardia Homestay. Only Pieter and Irene from The Hague are still here as guests. These people of my age from The Hague have been traveling through Asia for six months, but since Pieter got sick a week ago, they've been waiting to move on until he's fully recovered. "Styphoid," was the local doctor's diagnosis. No one here had ever heard of it, but it's accompanied by fever and general malaise.
Yesterday morning we took Cornel to Nepalganj Airport for his flight to Kathmandu. His home flight with KLM this coming Friday, via Dubai, had still not been canceled, so he at least had to be in Kathmandu on time. Once there, I received a message from him that KLM had canceled all flights to the Emirates until the end of this month. This is clearly related to the Iran war. Well, apparently, the airline is obligated to offer alternatives, but how, what, and when remains to be seen. I've written about this before; as a traveler, you're traveling voluntarily and have to deal with the situations that arise. This absolutely applies to all the fortune seekers in Dubai, having said goodbye to Dutch taxes, who are now being repatriated by our government. Morally, I find this attitude disgraceful. There's a lot of criticism in newspapers and online about this state of affairs, but it continues unabated. Enough about that.
After our taxi dropped off Cornel and we said goodbye after two weeks, I took the opportunity to visit the mattress and upholstery shop to browse the entire range of bedding. Sonja established the contacts, giving names and locations to me and the driver, allowing me to work very efficiently. The owner was already aware of the situation when I arrived, and within half an hour everything was arranged. Ten double mattresses, ten single mattresses for the bunk beds, thirty pillows with pillowcases, bottom sheets, duvets, and duvet covers. All for a price you wouldn't even pay for a single Auping mattress here. It should be noted that the momentum is also very favorable. A year ago, one euro cost around 140 rupees; now it's already 170. Not a good deal for Nepal, but for us, the perfect opportunity to invest in a large number of essential items for the orphanage. Moreover, the donations have never been higher, not to mention the investment Cornel wants to make on his own behalf. This morning, the entire purchase will be delivered directly to the orphanage by the company itself.
The two hundred books were also delivered yesterday in two heavy boxes. Now all that's left is the musical instruments. My plan is to visit the orphanage again on Sunday so they can unpack and set up the bedding in peace. It would be helpful to deliver one or two ready-made cupboards for all those small items. As soon as the carpenter has space, he can start working on the rest of the cupboard space on-site. At the free Friday market, I'll look for a range of shirts, trousers, and socks for the children of all ages. It would be nice if they could pick this out themselves, but the locations are too far apart for that, and arranging transport is too much of a challenge.
My things are mostly packed again. Now it's time to pamper myself and then make a fresh start at the house of the seven sisters. I'll continue my story from there.
Once again, a huge thank you for every donation. I'm eager to continue connecting donors and recipients. When I first made my trip here ten years ago, I could never have predicted this outcome. It's a small difference that enriches my life and hopefully the lives of others as well.
Love, Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 150
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,bardiya
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => op-naar-de-volgende-plek
)
[10] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111419
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-08
[photoRevision] => 0
[title] => Internationale Vrouwendag
[message] => Dag lezers,
Of het zo moest zijn, deze dag stond een eerste bezoek aan het weeshuis gepland. Sonja en Budhi hebben een vrij luxe SUV gehuurd om een aantal spullen mee te nemen. Daarbij bezoeken we ook een weverij, waar katoenen doeken worden gemaakt, dus gaan nog enkele vrouwen mee. Eva, de Duitse uit Hamburg en de Haagse Irene, logerend in deze lodge, een half jaar met haar man Pieter reizend door Azië. Inclusief Sonja en ik allemaal vrouwen van een zekere leeftijd. Budhi en chauffeur Raju zijn in de minderheid.
Cornel is te druk met de zorgen rondom zijn KLM-ticket, hij staat eindelijk in de virtuele rij voor contact met een medewerker om zijn vlucht te bespreken en neemt geen risico zonder internet te zijn als hij eindelijk aan de beurt is. Hoe meer mensen, hoe lastiger om ieders wensen te honoreren. Wij willen vertrekken, dus Cornel blijft hier en zal binnen enkele dagen een nieuwe kans krijgen het weeshuis te bezoeken. Bedenk dat de locatie niet zo makkelijk te bereiken is. Je moet door een stukje jungle heen, niet zonder risico, dus lopen is geen optie, heel misschien een touctouc? Sinds vorig jaar zijn enkele routes geasfalteerd, dus word je niet meer aanhoudend heen en weer geschokt door alle hobbels in de weg. We halen Sangitha thuis op, samen met haar zoontje die lijdt aan een schildklierziekte en voor wie Sonja en Budhi een tijdlang medicijnen verzorgd hebben. Samen met een andere jonge vrouw spint en weeft Sangitha zes uur per dag in een warme afgelegen ruimte om mooie katoenen sjaals en draagdoeken te maken in diverse kleuren. Ik had al een voorbeeld gezien bij Sonja, maar wil nu zelf ook wat exemplaren aanschaffen voor liefhebbers in Nederland. We krijgen een demonstratie van alle technieken en zoeken allen enkele doeken uit om mee te nemen.
Aansluitend rijden we naar het weeshuis, waar we aanvankelijk niet allemaal samen naar binnen wilden. Het wordt op die manier al gauw ‘aapjes kijken’ en dat voelt niet goed. Sonja maakt een inschatting en vindt dat het nu wel moet kunnen. De kinderen zijn bezig met huiswerk en kijken op als wij het terrein op komen lopen. Er wonen momenteel 35 kinderen, met jongens in de meerderheid, en slechts twee vrouwen hebben de zorg over dit ‘gezin’, waarbij een groot gebrek aan allerlei middelen het in onze ogen niet makkelijker maakt. Enkele maanden geleden is een jongen van acht verdronken in de rivier, dit ijlt nog goed na bij de andere kinderen, alsof ze een broertje verloren zijn. Stap voor stap maken we kennis met de kinderen, waarbij ik nogal wat gezichtjes herken van vorig jaar. De principal stelt ons voor en leidt ons vervolgens rond in de diverse ruimtes waar de kinderen wonen. Hun slaapzaaltjes hebben geen vooruitgang geboekt sinds een jaar geleden. In de ruimte met stapelbedden ontbreken zelfs vele matrassen en moeten kinderen op een spaanplaten ondergrond slapen. Hier zijn duidelijk nieuwe matrassen nodig en dit wordt bevestigd door de leider van het huis. Budhi loopt overal mee, voor vertaling en een inschatting van prioriteiten. Nog steeds nergens een kast te bespeuren, alle spullen slingeren rond of worden bewaard in plastic tasjes. We besluiten kasten te laten timmeren in elke ruimte, voor elk kind eigen vakjes. De muren kunnen ook wel een likje verf gebruiken, maar die noodzaak is minder groot.
Ook de centrale keuken heeft nood aan kastruimte en zo komen we tot de slotsom dat in eerste instantie nieuwe matrassen en een aantal kasten geleverd gaan worden, alles mogelijk uit ons budget. Ik probeer deze keer foto’s mee te sturen van de situatie.
Tot slot bieden we twee badmintonsetjes aan, een voetbal en twee tassen met kaplahoutjes plus spaanplaten ondergrond. De kinderen duiken er meteen op. Het wachten is op bezorging van alle boeken en muziekinstrumenten, die door onder anderen de verkiezingen vertraging heeft opgelopen. We bieden de materialen in porties aan, ook beter voor de kinderen. Zo krijgen ze steeds nieuwe uitdagingen en plezier. Fijn dat we door dit bezoek keuzes hebben gemaakt waarmee we snel aan de slag kunnen. Bij thuiskomst slaat Budhi meteen aan het bellen en rekenen. Cornel bekijkt enkele foto’s en besluit tot financiering van alle kasten en matrassen. Zo houden we nog genoeg over voor schenking van kleding en schoenen, eventueel extra geld voor voeding voor de komende tijd. Ook daaraan is regelmatig gebrek en dat mag natuurlijk niet. Jullie begrijpen dat de donaties niet tevergeefs zijn en een stapje naar betere leefbaarheid voor deze kinderen zonder ouders kunnen bewerkstelligen. Ik ben blij hieraan een bijdrage te kunnen leveren door bemiddeling tussen donateurs en ontvangers. Natuurlijk zou je willen dat dit allemaal niet nodig is, maar iedereen weet dat de wereld zo niet in elkaar steekt. Als iedereen één ander mens ondersteunt zou er niet zulke grote nood zijn.
Helaas worden nog steeds vele rijke mensen rijker en arme mensen armer. Alsof dit een natuurwet zou zijn. Dit is wat mensen doen en daar ligt ook een deel van de oplossing. Al lijkt het vaak een illusie, ik blijf idealistisch en ga door. Helpen jullie een beetje mee?
Met dank en liefs,
Mieke
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
ENGLISH VERSION
International Women's Day.
Dear readers,
As if it were meant to be, today was our first visit to the orphanage. Sonja and Budhi have rented a rather luxurious SUV to bring some things. We're also visiting a weaving mill where cotton cloth is made, so a few other women are joining us. Eva, the German from Hamburg, and Irene from The Hague, are staying at this lodge, having spent six months traveling through Asia with her husband Pieter. Including Sonja and me, we're all women of a certain age. Budhi and his driver, Raju, are in the minority.
Cornel is too busy worrying about his KLM ticket; he's finally in the virtual queue to contact a staff member to discuss his flight, and he's not taking the risk of being without internet when it's finally his turn. The more people there are, the harder it is to honor everyone's wishes. We want to leave, so Cornel is staying here and will have another opportunity to visit the orphanage in a few days. Keep in mind that the location isn't easy to reach. You have to go through a bit of jungle, not without risk, so walking isn't an option. Perhaps a touc-touc? Since last year, some routes have been paved, so you're no longer constantly jolted by all the bumps in the road. We pick up Sangitha at home, along with her son, who suffers from thyroid disease and for whom Sonja and Budhi have been providing medication for a while. Along with another young woman, Sangitha spins and weaves six hours a day in a warm, secluded room, making beautiful cotton scarves and wraps in various colors. I'd already seen an example at Sonja's, but now I want to buy some myself for enthusiasts in the Netherlands. We get a demonstration of all the techniques and each select a few wraps to take home.
We then drive to the orphanage, where we initially didn't all want to go in together. It quickly becomes a case of "monkey watching," and that doesn't feel right. Sonja assesses her situation and decides it should be okay now. The children are busy with homework and look up as we enter the grounds. Currently, 35 children live there, with the majority being boys, and only two women care for this "family," and a severe lack of resources doesn't make things any easier, in our opinion. A few months ago, an eight-year-old boy drowned in the river, and the other children still feel the pain, as if they've lost a little brother. Step by step, we get to know the children, and I recognize quite a few faces from last year. The principal introduces us and then shows us around the various rooms where the children live. Their dormitories haven't improved since a year ago. In the room with bunk beds, even many mattresses are missing, and the children have to sleep on a particleboard floor. New mattresses are clearly needed here, and this is confirmed by the house leader. Budhi accompanies us everywhere, providing translation and prioritizing. Still no closets to be seen; all items are scattered about or stored in plastic bags. We decide to have closets built in every room, with individual compartments for each child. The walls could also use a fresh coat of paint, but that's less urgent. The central kitchen also needs storage, so we decide that new mattresses and a few closets will be provided first, all within our budget. I'll try to include photos of the situation this time.
Finally, we offer two badminton sets, a soccer ball, and two bags filled with kapla wood and a particleboard base. The children immediately jump on them. We're waiting for the delivery of all the books and musical instruments, which has been delayed due to, among other things, the elections. We offer the materials in portions, which is also better for the children. This way, they constantly have new challenges and fun. It's great that this visit has helped us make choices that will allow us to get started quickly. Upon returning home, Budhi immediately starts making phone calls and calculating. Cornel looks at some photos and decides to finance all the cupboards and mattresses. This leaves us enough for donations of clothing and shoes, and possibly extra money for food in the coming period. This too is often in short supply, and of course, that shouldn't be allowed. You understand that the donations are not in vain and can contribute to a better quality of life for these orphaned children. I'm happy to contribute by mediating between donors and recipients. Of course, you'd wish all this weren't necessary, but everyone knows that's not how the world works. If everyone supported one other person, there wouldn't be such great need.
Unfortunately, many rich people still get richer and poor people get poorer. As if this were a law of nature. This is what people do, and that's part of the solution. Even though it often seems like an illusion, I remain idealistic and keep going. Will you help a little?
With thanks and love,
Mieke
Any support for the orphanage in Bardia remains welcome.
You can donate to: NL56 TRIO 0786 9296 69, payable to MGPG Simons.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 174
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/253/402_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => internationale-vrouwendag
)
[11] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111403
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-06
[photoRevision] => 0
[title] => Prioriteren (including English version)
[message] => Namaste,
Het is weer heerlijk om bij Sonja en Budhi te zijn. Hier voel ik rust op een dieper niveau dan ik sinds lang ervaren heb. Maar ook voel ik hoe vermoeid ik eigenlijk ben, iets dat moeilijk toe te geven is maar zich op een zeker moment niet meer laat ontkennen. Mijn vele slapeloze hoestnachten, het leven tussen hoop en vrees met een chronisch zieke partner, de rol die ik steeds speel op de achtergrond en die niet echt gezien wordt, de ziekte en verwijdering van mijn zus en haar gezin. Machteloosheid die knaagt, energiezuigers. Kortom, er spelen nogal wat dingen en daarin ben ik beslist niet de enige. Ik wil er meestal ook weinig aandacht voor, vragen al helemaal niet. Het draait ook niet echt om mij, maar ik probeer door alles heen overeind te blijven en me niet te laten hangen. Klagen beperk ik ook graag zoveel mogelijk. Enkele fijne vriendinnen horen dat wel aan en samen lachen we om alles wat niet zo gaat als we zouden willen. Die houding past me beter.
Deze introductie verklaart waarom ik mijn plannen weer heb omgegooid. Het waren, eerlijk gezegd, ook erg ambitieuze plannen. Vanuit hier terug naar Pokhara, mogelijk vijftien uur met de bus, daar per jeep naar Mustang voor wandeltochten en dit alles ook weer terug. Uiteindelijk nog een week verblijf in Bardia en dan de lange terugreis naar huis, die in de huidige omstandigheden mogelijk ook minder soepel verloopt. Er zijn grenzen, waarbij nu mijn energieniveau bepalend is om deze te respecteren. Mina is al op de hoogte en vol begrip. Mijn gezondheid is haar dierbaar en zij komt graag naar Bardia om toch tien dagen samen op te trekken. Volgende keer nieuwe kansen, de Mount Everest staat er volgend jaar ook nog, om maar wat te noemen. Ook dat hoort bij Nepal, neem het leven zoals het komt, laat je meevoeren met de stroom. Een hele opluchting, waardoor ik al mijn beperkte energie kan geven aan mijn activiteiten hier. Samen met Sonja en Cornel al besproken hoe we ons eerste bezoek aan het weeshuis gaan invullen. Vanochtend sportmaterialen gekocht in het dorp, voor cricket, badminton en voetbal. De kans lijkt serieus dat er voldoende budget over is voor dingen als sanitair, bedden en/of matrassen en kasten, helemaal afhankelijk van wat we volgende week horen van de leidsters daar.
Gisteren verkiezingsdag. Cornel en ik zijn te voet naar het dorp gelopen, het was al bijna tropisch warm. Behalve vervoer voor de kiezers mochten riksja’s en motoren geen passagiers meenemen. Eenmaal in het dorp, na bezoek aan de apotheek, waren we zo klam en kapot dat we een primitief terras vonden voor een colaatje. Daar stopte een motor, de berijder streek neer op hetzelfde terras. Ik twijfelde geen seconde hem te vragen ons, tegen een goede prijs, terug te brengen naar onze Homestay. Geen enkel probleem, maar dan wel ieder apart. Maar… overal was politie ter controle van het verloop van de verkiezingen, waarom zouden ze voor ons een uitzondering maken? Niet geschoten is altijd mis. Vervolgens toch maar naar een politiewagen gestapt, ons probleem uitgelegd en ja hoor… wij kregen permissie om ons te laten vervoeren. En zo geschiedde. Cornel als eerste, een kwartier later mocht ik opstappen. Dat blijft leuk, deze spontane acties die alleen in Nepal mogelijk zijn.
Ook deze ochtend zijn we samen het dorp in geweest, per riksja. Zelf had ik wat meer tijd nodig, ontmoet ook vaak weer bekenden. Uiteindelijk ben ik achter op een motor door de vader van een studente thuisgebracht. Mijn plan was om vanmiddag de familie Mahatara te bezoeken, maar ik heb niet voldoende puf. Morgen is weer een nieuwe dag, die volledig open ligt. Ook wil ik graag snel naar Shanti, de weduwe van Manmonhan, de gids die anderhalf jaar geleden door een neushoorn gedood is. Cornel vertrekt binnen een week, tegen die tijd is Mina hier en kan zij mij begeleiden naar alle plekken die ik wil bezoeken. Maar ook samen tijd doorbrengen en mogelijk nog een toeristisch uitstapje tussendoor. Dit alles liefst met zo min mogelijk agenda’s.
Ik ben blij en opgelucht met dit besluit, dan maar minder stoer. De zorg voor mijn projectjes gaat nog altijd vóór andere avonturen, dus ik mag niet klagen. Zo heel af en toe, tegen mijn vriendinnen!!
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
Met dank en liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Prioritizing
Namaste,
It's wonderful to be with Sonja and Budhi again. Here, I feel peace on a deeper level than I've experienced in a long time. But I also feel how tired I actually am, something that's hard to admit but at a certain point, you can no longer deny. My many sleepless nights with coughs, living between hope and fear with a chronically ill partner, the role I always play in the background that's not really seen, the illness and the distance from my sister and her family. A gnawing powerlessness, energy drains. In short, quite a few things are going on, and I'm definitely not alone in that. I usually don't want much attention for it, let alone asking questions. It's not really about me, but I try to stay strong through it all and not let myself get bogged down. I also like to minimize complaining as much as possible. A few good friends do listen to me, and together we laugh about everything that doesn't go as we'd like. That attitude suits me better.
This introduction explains why I've changed my plans again. To be honest, they were quite ambitious. From here, back to Pokhara, possibly a fifteen-hour bus ride, then by jeep to Mustang for hikes, and back again. Ultimately, another week's stay in Bardia and then the long journey home, which, given the current circumstances, might not be as smooth. There are limits, and my energy level is now the determining factor in respecting them. Mina is already aware and understanding. My health is precious to her, and she's happy to come to Bardia to spend ten days together. New opportunities next time; Mount Everest will still be there next year, to name just one example. That's also part of Nepal: take life as it comes, go with the flow. A huge relief, allowing me to dedicate all my limited energy to my activities here. Sonja and Cornel have already discussed how we'll spend our first visit to the orphanage. This morning I bought sports equipment in the village for cricket, badminton, and football. There seems a good chance that there will be enough budget left for things like sanitary facilities, beds and/or mattresses and cupboards, depending entirely on what we hear from the leaders there next week.
Yesterday was election day. Cornel and I walked to the village; it was already almost tropically hot. Rickshaws and motorcycles weren't allowed to carry passengers, except for transport for the voters. Once in the village, after a visit to the pharmacy, we were so clammy and exhausted that we found a primitive terrace for a Coke. A motorcycle stopped there, and the rider landed on the same terrace. I didn't hesitate for a second to ask him to take us back to our homestay for a good price. No problem at all, but we'd have to do it separately. But... there were police everywhere monitoring the progress of the elections, why would they make an exception for us? Nothing ventured, nothing gained. So we went to a police car, explained our problem, and sure enough... we were given permission to be transported. And so it happened. Cornel was the first, and fifteen minutes later I was allowed on. It's always fun, these spontaneous actions that are only possible in Nepal.
This morning we also went into the village together, by rickshaw. I needed a bit more time myself, and I often meet up with people I know. In the end, I was taken home on the back of a motorbike by a student's father. My plan was to visit the Mahatara family this afternoon, but I don't have the energy. Tomorrow is another day, completely open. I also want to quickly visit Shanti, the widow of Manmonhan, the guide who was killed by a rhinoceros a year and a half ago. Cornel is leaving within a week, and by then Mina will be here and can accompany me to all the places I want to visit. We'll also spend time together and possibly take a tourist trip along the way. Preferably with as few agendas as possible.
I'm happy and relieved with this decision, but less brave. Caring for my projects still takes priority over other adventures, so I can't complain. Just occasionally, to my friends!
Any support for the orphanage in Bardia is always welcome.
You can donate to: NL56 TRIO 0786 9296 69, payable to MGPG Simons.
With thanks and love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 144
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,bardiya
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => prioriteren-including-english-version
)
[12] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111387
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-05
[photoRevision] => 0
[title] => Oorlog en vrede (including English version)
[message] => Oorlog en vrede
Gisteren hebben we Bardia bereikt, Bardia Homestay bij vrienden Sonja en Budhi. Mijn grote oase tijdens mijn activiteiten in Nepal. De reis vanuit Sarangkot, waar we twee dagen verbleven om de bergen van dichtbij te zien, was een eitje. Taxi, vliegtuig, taxi en klaar. Ook nog zonder noemenswaardige vertraging. Die bergen hebben we overigens nog steeds niet gezien, behalve vanuit het vliegtuig, boven de wolken. Het is en blijft heiig, ook hier. Heel jammer, maar we maken er geen punt van. Alles waar je geen invloed op hebt kun je beter aanvaarden, al is de praktijk meestal weerbarstiger. Zo lees ik op internet over al die mensen die nu tijdelijk ‘vastzitten’ in de golfregio, toeristen en zakenlui vooral. Er kan om veiligheidsredenen niet gevlogen worden en dan kom je van daaruit niet weg. Zelf denk ik hoofdzakelijk aan al die mensen die slachtoffer zijn van de daar heersende regimes, van de bombardementen, de idioten die dit veroorzaken en de machteloosheid daartegen. Als reiziger heb je een vrije keuze om naar een gebied toe te gaan en nu valt het even tegen, of flink tegen. Mensen voelen hun eigen ellende doorgaans toch het meest, denkend aan mijn overstap in Delhi. Maar alles bij elkaar is dit van voorbijgaande aard en komt er straks een oplossing, wordt het wellicht als avontuur overgebracht.
Als ik hoor over de bekende Nederlanders die vastzitten in een hotel in Dubai, dat is roddeljournalistiek. En dat laatste krijg ik regelmatig opgediend van vriend Cornel in de vorm van smeuiige verhalen uit de eerste hand. Hij heeft een aantal jaren als purser bij Martinair gewerkt, naar wereldwijde bestemmingen en veel bekende mensen aan boord gehad. Later stuitte hij opnieuw op bekendheden voor zijn werk bij DPG Media. Zo kwam ooit André Hazes aan boord en beweerde een bom in zijn tas te hebben, werd door de marechaussee meegenomen en kon later toch mee met de vlucht. Het was een grap. De tirannie van Matthijs van Nieuwkerk die al bekend was toen hij nog bij het Parool werkte, idem dito voor John de Mol en Joop van den Ende. Van deze laatste had ik dit minder verwacht. En zo kan ik nog een tijdje doorgaan, ik zou er tien blogs mee kunnen vullen maar dat ga ik niet doen. Wel vermeldenswaardig vind ik de vliegramp in Faro, vlak voor Kerst 1992, toen ruim vijftig passagiers omkwamen bij de landing en de helft van het vliegtuig explodeerde. Cornel zat als purser in de andere helft.
Zowel Cornel als ik maken ons geen zorgen over onze eigen situatie in deze nieuwe oorlog, we zien wel. Zijn terugvlucht is al over tien dagen, de mijne over ruim een maand. Het blijft afwachten, dus vooralsnog zinloos. Op deze vredige plek lijkt dit alles heel ver weg. Ik hoor de vogeltjes vrolijk fluiten en wat ochtendgeluiden van het personeel dat al vroeg aan de slag is. Vrede. Mijn virusinfectie doet zich nog steeds gelden, ik hoop dat dit de plek is waar ik voor honderd procent kan herstellen. Ook Cornel is nu bevangen door een flinke verkoudheid. Vandaag verkiezingsdag, waarbij de rest van het openbare leven zo goed als stil ligt. We gaan hier en daar wel een kijkje nemen, bedachten eventueel wat exit-polls te houden. En van de uitslag hangt natuurlijk veel af voor de bevolking hier. Ik hoorde dat de vorig jaar gevluchte president, tegen wie Gen Z in opstand kwam en bloedig werd neergeslagen, zich opnieuw verkiesbaar heeft gesteld. De man is dus weer opgedoken en kan gewoon door. Hoe is het in godsnaam mogelijk? Ook weer een spannende dag vanuit dit oogpunt bezien. Er is hoop, maar ook vrees.
Onze pakketten zijn nog niet aangekomen, dat gaat doorgaans sneller. Ik probeer de tijd te nemen voor alles, de klok wat meer stil te zetten en uit te gaan van een goede afloop. Ook dat brengt vrede, vooral in mezelf. Daar begint het uiteindelijk. Tijdens mijn Camino de Santiago van 25 jaar geleden liep ik regelmatig met de woorden van Paolo Coelho in gedachten. ‘Loop langzamer dan je normaal doet, zo kom je er ook.’ Niet dat dit altijd lukte, maar het is een richtlijn om te onthaasten die het waard is. En nog gratis ook, mits je daarnaast het slogan ‘tijd is geld’ hanteert. Maar die houd ik graag op afstand.
Tot zover mijn eerste verhaal vanuit Bardia. Zodra ik foto’s heb overgezet krijgen jullie wat meer beeld bij mijn tekst. Nu houd ik mijn energie nog even vast voor andere dingen.
Liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
War and Peace
Yesterday we reached Bardia, Bardia Homestay with friends Sonja and Budhi. My oasis during my activities in Nepal. The journey from Sarangkot, where we stayed for two days to see the mountains up close, was a breeze. Taxi, plane, taxi, and done. Without any significant delays, either. Incidentally, we still haven't seen those mountains, except from the plane, above the clouds. It's still hazy, even here. A real shame, but we're not making a big deal about it. It's better to accept things beyond your control, although reality is usually more difficult. For example, I read online about all the people who are temporarily "stuck" in the Gulf region, tourists and businesspeople in particular. For security reasons, flights are prohibited, and then there's no way to get away from there. I'm mainly thinking about all the people who are victims of the regimes there, the bombings, the idiots who cause it, and the powerlessness they feel in the face of it. As a traveler, you have a free choice to go to an area, and now it's disappointing, or very disappointing. People usually feel their own misery the most, thinking about my layover in Delhi. But all in all, this is temporary, and a solution will be found soon, perhaps it will be presented as an adventure.
When I hear about Dutch celebrities stuck in a hotel in Dubai, that's gossip journalism. And my friend Cornel regularly serves me the latter in the form of juicy, firsthand stories. He worked for several years as a flight attendant for Martinair, flying to destinations worldwide and with many famous people on board. Later, he encountered more celebrities through his work at DPG Media. André Hazes, for example, once boarded the plane and claimed to have a bomb in his bag. He was taken away by the Royal Netherlands Marechaussee, but was later allowed to board the flight after all. It was a joke. The tyranny of Matthijs van Nieuwkerk, which was already well-known when he still worked at Het Parool, ditto for John de Mol and Joop van den Ende. I expected less from the latter. And I could go on for a while; I could fill ten blog posts with it, but I won't. I find the Faro plane crash, just before Christmas 1992, particularly noteworthy, when more than fifty passengers died during landing and half of the plane exploded. Cornel was a purser in the other half.
Neither Cornel nor I are worried about our own situation in this new war; we'll see. His return flight is in ten days, mine in over a month. It's a waiting game, so for now, it's pointless. In this peaceful place, all of this seems so far away. I hear the birds singing cheerfully and some morning sounds from the staff already working early. Peace. My viral infection is still raging; I hope this is the place where I can recover completely. Cornel, too, has now come down with a nasty cold. Today is election day, with the rest of public life practically at a standstill. We'll take a look around here and there, and we've thought about possibly holding some exit polls. And of course, a lot depends on the outcome for the people here. I heard that the president who fled last year, against whom Gen Z rebelled and was brutally suppressed, has run for re-election. So the man has resurfaced and can just keep going. How on earth is that possible? Another exciting day from this perspective. There is hope, but also fear.
Our packages haven't arrived yet; that usually takes less time. I'm trying to take my time with everything, slow down the clock a bit, and expect a happy ending. That, too, brings peace, especially within myself. That's where it all begins, after all. During my Camino de Santiago 25 years ago, I often walked with Paolo Coelho's words in mind: "Walk slower than you normally do, and you'll get there." Not that this always worked, but it's a guideline for slowing down that's worth it. And it's free, too, provided you also apply the slogan "time is money." But I like to keep that at bay.
That concludes my first story from Bardia. As soon as I've uploaded photos, you'll get a better idea of what I'm writing. For now, I'm conserving my energy for other things.
Love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 167
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,bardiya
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => oorlog-en-vrede-including-english-version
)
[13] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111372
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-03
[photoRevision] => 0
[title] => Nog meer boeken (including English version)
[message] =>
Dag lezers,
Onze eerste dag in Pokhara was bedoeld om verder rust te nemen van de reis en jetlag. Op zoek naar de massagesalon van vorig jaar bleek nog niet zo eenvoudig. Uiteindelijk toch gevonden, maar helaas geen mannelijke masseurs. Even verder gezocht, er zijn meer dan genoeg salons voor van alles en nog wat, en toen besloten dat alleen ik terug zou gaan naar de mij bekende salon. De vrouw hartstikke blij dat ik blijkbaar heel tevreden was over hun goede kwaliteit en navenante prijs. Clementine kan het bevestigen. Vorig jaar ondergingen we er ook een schoonheidsbehandeling. Deze keer beperk ik mij tot twee uur lichaamsmassage, waarbij ik helemaal geolied word, bijna in slaap sukkelend. Zo grappig als mijn masseuse op de tafel klimt om beter bij mijn rug te kunnen. Weer een stapje verder in mijn verlangen naar Zen.
Lopend door de hoofdstraat ontdek ik een nieuwe boekhandel, keurig verzorgd en met een enorm assortiment. Tijdens mijn rondgang ontdek ik de meest prachtige kinderboeken voor diverse leeftijden, anders dan de exemplaren die ik vanuit Kathmandu heb verstuurd. Donaties blijven nog steeds binnenstromen, dus besluit ik om ook van hieruit een flink aantal te laten doorsturen. Verkoper blij, ik blij, straks kinderen blij. Het blijft een genot, de glimlach en meegaandheid van de mensen. Ook hier alle medewerking die je maar kunt voorstellen. De winkelbediende belt zelfs met Budhi, Sonja’s vriend, om te vragen waar het pakket het beste naar toe gestuurd kan worden. Zo langzamerhand zal er een boekenkast moeten komen in het weeshuis van Bardia. En dat gaat ook gebeuren, door de lokale timmerman. Straks, tijdens ons eerste bezoek, overleggen we wat er verder nodig is en wat wij hierin kunnen betekenen. Leer-, sport- en muziekmaterialen zijn in groten getale aangeschaft, hierna komen wat grotere dingen aan bod. Een boekenkast dus, mogelijk iets in het sanitair en/of de slaapruimtes. Vorig jaar zag ik dat de kinderen hun kleding en andere spullen in een plastic zak bewaarden. Ook daar horen kasten, wat mij betreft. Maar ik ga de dingen niet graag op voorhand allemaal invullen, overleg met de mensen daar is een must en respectvol.
De volgende dag is Cornel alleen op pad gegaan voor verkenning van de omgeving. Zelf had ik allerlei kleine aankopen te doen en een uitgebreide lunch met Chitra, Radha en Laxmi, de drie studenten van de bosbouw universiteit. Ik wacht hen op in de lounge van ons hotel en dan arriveren de jonge vrouwen met een bos bloemen voor mij. Een brede lach en omhelzing. Mooi voor hen en voor mij. Samen nemen we diverse gerechten om te delen en praten intussen bij over heel veel. Vooral de politiek is een thema dat de dames graag aankaarten. Hoe mooi is dat, een waardevol gesprek met mensen die kennis hebben van de wereldpolitiek. Ik vertel over onze verse premier, de eerste homoseksuele én jongste premier ooit, mijn vertrouwen in hem en een deel van zijn ministersploeg. Hun verkiezingen voor een nieuwe regering zijn in aantocht. De meisjes hebben stemrecht, maar mogen dit alleen uitvoeren in hun plaats van herkomst en inschrijving. Dit betekent een gigantische reis voor ieder van hun, die nauwelijks uitvoerbaar is. Zo gaat hun stem dus verloren. Ik heb mijn machtiging voor de gemeenteraadsverkiezingen afgegeven aan Anton, wil mijn stem nooit verloren laten gaan, maar als het je zo moeilijk wordt gemaakt begrijp ik goed dat je je kans voorbij laat gaan.
Intussen bellen we met vriendin Toos in Nederland, die altijd enthousiast is om Chitra te zien. Mijn idee is om na afloop samen met de dames naar de boekhandel te gaan en ieder een boek cadeau te doen. Toos sluit daar graag bij aan, dus worden het twee boeken per persoon. En dan maken de meisjes kennis met keuzestress. Er is zo ontzettend veel te kiezen aan wereldliteratuur en andere interessante boeken, waar ligt je prioriteit. Regelmatig wordt er een keuze gemaakt en daarna weer gewijzigd. Ik herken dit van mezelf, een luxeprobleem. Uiteindelijk worden knopen doorgehakt. Radha neemt zelfs twee dikke Dostojewski’s, waar ze al zo lang nieuwsgierig naar is. Zelf ben ik daar nooit helemaal doorheen gekomen, heb bewondering voor haar ambitie om alles te willen weten van geschiedenis en politiek, naast haar studie bosbouw. Zij wil de politiek in en zich hard maken voor natuurbeheer en -behoud. Laxmi legt haar accent op fotografie van wildlife en Chitra wil een brug slaan tussen behoud van wildlife en veiligheid voor mensen. Nog steeds worden te veel mensen gedood door wilde dieren en dat kan beter. Gewapend met hun boeken lopen de dames terug naar hun hostel bij de faculteit. Het was weer een rijke ontmoeting.
Tijdens de lunch vertelde Laxmi dat zij verloofd is. Zij is afkomstig van een speciale tak van Hindoes, waarin vrij strenge leefregels gelden. Het eten van vlees is verboden bijvoorbeeld. Maar ook gearrangeerde huwelijken horen erbij en zo gebeurde het dat een echtgenoot voor haar is uitgezocht die zij niet fysiek mag ontmoeten tot aan de huwelijksdag. Ze mogen wel andersoortig contact onderhouden, via internet. En dat doet zij regelmatig, om elkaar beter te leren kennen. Ik vraag naar een foto en dan begint ze verlegen te lachen. Ik zie haar toekomstige echtgenoot en vind oprecht dat ze niet mag klagen over zijn looks. Daar is ze het mee eens. De andere twee zijn nog niet zo ver, denken er ook niet echt over na. Zij willen vooral vrijheid in hun werk en zien daarna wel hoe hun leven loopt. Best opmerkelijk dat een intelligente moderne jonge vrouw zich onderwerpt aan een gearrangeerd huwelijk. Ik heb dit vaker meegemaakt in ontmoetingen.
In de avond lopen Cornel en ik langs het meer, op zoek naar een plek voor ons avondmaal, en komen terecht in een vrij luxe tent. Omdat het begint te regenen en voorlopig niet ophoudt besluiten we te blijven hangen. Een beetje louche tent zelfs, bij nader inzien. Maar de bediening, het eten en drinken zijn goed. Tussen de buien door lopen we terug naar ons hotel en gaan met de kippen op stok. Na drie dagen Pokhara verkassen we naar Sarangkot, een paar honderd meter hoger, waar we twee nachten blijven en hopen op helder weer. Eenmaal daar besluiten we wel of niet tot iets spannends als zipflying of paragliding. Dat laatste geldt alleen voor Cornel, die zeven jaar jonger is dan ik. Tien jaar geleden heb ik een tandemsprong gemaakt en vindt dat inmiddels genoeg.
Eenmaal per taxi ons hotel in Sarangkot bereikt kijk ik met open mond naar de superluxe kamers die ons getoond worden, vergelijkbaar met paradores in Spanje. De meerprijs is zo gigantisch hoog, voor mij te decadent en Cornel sluit zich daarbij aan. De meer eenvoudige kamers hebben ook alles wat we nodig hebben. Hierna eindigt mijn luxe en zak ik langzaam af naar standje eenvoud. Helemaal prima en fijn. Dat past mij het beste.
Wordt vervolgd, vanaf morgen in Bardia.
Heel veel dank voor alle donaties. Ik breng alles met liefde naar de juiste bestemming.
Liefs, Mieke
ENGLISH VERSION
Even More Books
Hello readers,
Our first day in Pokhara was intended to rest further from the trip and jetlag. Looking for last year's massage salon turned out to be not so simple. Eventually found it, but unfortunately no male masseurs. Searched a bit further; there are more than enough salons for all sorts of things, and then I decided that I alone would go back to the salon I knew. The woman was very happy that I apparently was very satisfied with their good quality and corresponding price. Clementine can confirm it. Last year we also had a beauty treatment there. This time I limited myself to a two-hour body massage, during which I was completely oiled and drifting off to sleep. So funny how my masseuse climbs on the table to get better access to my back. Another step further in my desire for Zen.
Walking down the main street, I discover a new bookstore, neatly kept and with an enormous selection. During my walkaround, I discover the most beautiful children's books for various ages, different from the copies I sent from Kathmandu. Donations are still pouring in, so I decide to have a considerable number sent from here as well. Seller happy, me happy, soon children happy. It remains a pleasure, the smiles and cooperation of the people. Here too, all the cooperation you could imagine. The store clerk even calls Budhi, Sonja’s friend, to ask where the package is best sent. Gradually, a bookshelf will have to be built in the orphanage of Bardia. And that will happen as well, by the local carpenter. Later, during our first visit, we will discuss what else is needed and what we can contribute. Learning, sports, and music materials have been purchased in large quantities, next some larger things will be addressed. So a bookshelf, possibly something for the sanitary facilities and/or the sleeping areas. Last year I saw that the children kept their clothes and other belongings in a plastic bag. Cabinets also belong there, as far as I am concerned. But I don't like to fill in everything in advance, consultation with the people there is a must and respectful.
The next day Cornel went out alone to explore the surroundings. I myself had various small purchases to make and a substantial lunch with Chitra, Radha, and Laxmi, the three students from the forestry university. I wait for them in the lounge of our hotel, and then the young women arrive with a bouquet of flowers for me. A broad smile and a hug. Beautiful for them and for me. Together we have various dishes to share and in the meantime catch up on many things. Especially politics is a topic the ladies like to bring up. How wonderful is that, a valuable conversation with people who have knowledge of world politics. I talk about our new prime minister, the first homosexual and youngest prime minister ever, my confidence in him, and part of his team of ministers. Their elections for a new government are approaching. The girls have the right to vote, but may only exercise this in their place of origin and registration. This means a huge journey for each of them, which is hardly executable. That is how their vote gets lost. I have given my authorization for the municipal elections to Anton, I never want my vote to be lost, but if it is made so difficult for you, I understand well that you let your chance pass.
Meanwhile, we call friend Toos in the Netherlands, who is always enthusiastic to see Chitra. My idea is to go to the bookstore with the ladies afterwards and give each of them a book as a gift. Toos likes to join in, so it will be two books per person. And then the girls get to know choice-stress. There is so much to choose from in world literature and other interesting books, what should your priority be? Choices are regularly made and then changed again. I recognize this from myself, a luxury problem. Eventually, decisions are made. Radha even takes two thick Dostoevsky books, which she has been curious about for so long. I myself never got through them completely, I admire her ambition to want to know everything about history and politics, alongside her forestry studies. She wants to go into politics and advocate for nature management and conservation. Laxmi emphasizes wildlife photography, and Chitra wants to bridge the gap between wildlife preservation and human safety. Still, too many people are killed by wild animals, and that can be improved. Armed with their books, the ladies walk back to their hostel at the faculty. It was another rich encounter.
During lunch, Laxmi told me that she is engaged. She comes from a special branch of Hindus, where quite strict rules of living apply. Eating meat is forbidden, for example. But arranged marriages are also part of it, and so it happened that a husband was chosen for her whom she is not allowed to meet physically until the wedding day. They are allowed to maintain other kinds of contact, via the internet. And she does that regularly, to get to know each other better. I ask for a photo, and then she starts to laugh shyly. I see her future husband and genuinely think she cannot complain about his looks. She agrees with that. The other two are not that far yet, and also do not really think about it. They mainly want freedom in their work and will see where their life goes afterwards. Quite remarkable that an intelligent modern young woman submits to an arranged marriage. I have experienced this several times in encounters.
In the evening, Cornel and I walk along the lake, looking for a place for our dinner, and end up in a fairly luxurious tent. Because it starts to rain and doesn't stop for the time being, we decide to hang around. A somewhat shady tent, on second thought. But the service, food, and drinks are good. Between the showers, we walk back to our hotel and go to bed early. After three days in Pokhara, we move to Sarangkot, a few hundred meters higher, where we stay for two nights and hope for clear weather. Once there, we decide whether or not to do something exciting like zip flying or paragliding. The latter only applies to Cornel, who is seven years younger than me. Ten years ago, I did a tandem jump and now consider that enough.
Once we reach our hotel in Sarangkot by taxi, I look with my mouth open at the super-luxurious rooms that are shown to us, comparable to paradores in Spain. The extra cost is so gigantic, for me too decadent, and Cornel agrees. The more simple rooms also have everything we need. After this, my luxury ends and I slowly descend to basic mode. Completely fine and nice. That suits me best.
To be continued, from tomorrow in Bardia.
Many thanks for all the donations. I bring everything to the right place with love.
Love, Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 177
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Sarangkot
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,sarangkot
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => nog-meer-boeken-including-english-version
)
[14] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111348
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-01
[photoRevision] => 0
[title] => Langzaam uit de achtbaan
[message] => Lieve lezers,
Op dit moment is het vrijdagmiddag en groet ik jullie vanuit Pokhara, waar we gisteren per vlucht van een half uur zijn aangekomen. Cornel heeft dit soort zaken nu geregeld en trakteert mij op iets meer luxe, wat meteen merkbaar is aan de hotelkeuze. Dit heb ik niet eerder mogen meemaken in Nepal, een prachtig boutique-hotel met smaakvolle inrichting, zeer schoon, een airco, een badkamer met afgescheiden douche en een goed balkon met bergzicht. We zullen maar zeggen dat ik het verdiend heb na die enorme achtbaan naar Kathmandu.
Waar was ik gebleven? Ook de hotelkeuze in Kathmandu was beslist een goede. Als welkomstdrankje werd ik verrast met een wodka on the rocks, de avond hebben we vrolijk doorgebracht in cafe New Orleans. Wat een bevrijding om snel van een stuk bagage verlost te zijn. Ik had ervoor kunnen kiezen minder mee te nemen, maar het lijkt thuis altijd minder dan onderweg. Van die laatste-moment-dingetjes die er nog bij moeten. Mijn eigen laptop, tablet, opladers en snoeren. Van vriendin Karen uit Etten-Leur had ik een goede stevige laptop cadeau gekregen, bestemd voor Souvenir, zoontje van de blinde Bhima. Ook Anton heeft een zwak voor deze jongen, de situatie waarin hij zit, en geeft altijd een Lego-bouwpakket van een autootje voor hem mee. Hartstikke mooi allemaal, dus ik kan geen keuze maken om iets thuis te laten. Maar goed, de spullen zijn bijna op hun plek en ik kan verlicht verder reizen.
De volgende dag meteen flink aan de bak. We hebben maar één volle dag in Kathmandu en daarop moet best veel gebeuren. Na een goed ontbijt vertrokken om boeken en muziekinstrumenten uit te zoeken. Dat wiel hoef ik niet meer uit te vinden, ik weet de juiste winkels, ook nog lekker dichtbij deze keer. En hoe leuk is het dan om de lach van boekhandelaar Raman te zien als ik onaangekondigd weer verschijn. Dat wordt een goede verkoop, moet hij denken. Maar hij is vooral enthousiast over het feit dat de kinderen in het verre - door de overheid vaak vergeten – Bardia ook de kans krijgen om boeken te lezen. Deze keer nemen we van elk kinderboek één exemplaar in Nepalese taal voor het weeshuis. Een enorme reeks rijk geïllustreerde boeken wordt opgestapeld, Raman verzorgt de rekening en de verzending, wij de betaling. Vlak om de hoek liggen maar liefst vier zaken met goede muziekinstrumenten. Vorig jaar heb ik aan het einde van de reis met Clementine nog een paar trommels en tamboerijnen gekocht, die de winkelier voor ons naar Sonja heeft verzonden. Later kreeg ik video’s van de bezorging in het weeshuis en zag vooral vrolijk musicerende en zingende kinderen. Dat was nog maar het begin, want we gunnen nu vele kinderen een instrument. Uiteindelijk liggen er zeven ukeleles, drie tabla’s, tien houten fluiten, een keyboard en vier tamboerijnen op tafel, die eveneens met een pakketdienst naar Bardia reizen. De verkoper regelt het transport. De ervaring leert dat dit vaak supersnel ter plekke is, dus wij hopen dat onze aankopen spoedig Bardia Homestay bereiken, zodat wij na onze aankomst op 4 maart niet lang moeten wachten op bezorging bij de weeskinderen. Dat begin van de dag verliep voorspoedig.
Tijd voor een lunch in de Boeddhistische tuin van Electric Pagoda. Op die plek nam ik mijn eerste maaltijd ooit in Nepal, ruim tien jaar geleden en was meteen verkocht. Cornel kent al wat eettentjes hier, maar deze nog niet. Zelf ben ik geen purist, doe de oosterse keuken niet altijd eer aan en ben blij als er bijvoorbeeld ook goede salades op de kaart staan, Cornel eet bij voorkeur wat het land zelf te bieden heeft. In de steden vind je steeds meer continentale gerechten, in de dorpjes is dat lastiger en ben je vaak aangewezen op lokaal voedsel. Ook prima voor mij, maar niet elke dag. Ik herinner me van de eerste Indiareis met Anton in het jaar 2000 dat na drie weken curry’s en tandoori onze smaakpapillen smeekten om iets anders. Ik kon mijn oren niet geloven dat mijn Anton voorstelde om bij het gehate MacDonalds binnen te gaan. En daar was een deel van het menu ook aangepast aan de Indiase keuken, zoals de Maharadja-burger. Nood breekt wet, én principes.
De middag staat in het teken van het hoogtepunt van de dag, de blinde massage bij Seeing Hands. Iets eerder dan gepland melden we ons daar. De blinde baas hoort meteen als er een bekende binnenkomt en wil zijn kennis van het Nederlands graag tentoonspreiden. Even later komt Bhima en heeft weinig klanten, dus ik mag meteen door. Ik hunker naar handen die mijn opgelopen spanning van de reis verzachten. Maar de kleine handjes van Bhima zijn niet altijd zachtzinnig, dat hebben al meer bekenden ondervonden. Dus met regelmaat moet ik haar afremmen om niet met méér spanning de deur uit te gaan. De eerste tien minuten praten we bij, daarna geef ik me over en krijg na de geplande anderhalf uur als bonus nog een hoofdmassage. Cornel is door een mannelijke collega van Bhima onder handen genomen, tot grote tevredenheid. De tijd is gevlogen, snel terug naar het hotel, even opfrissen en omkleden voor het avondmaal met de Nepalese ‘familie’ in Kathmandu.
Berggids Dawa was recent nog in Vietnam voor het organiseren van avontuurlijke reizen, maar toen ik hem berichtte dat ik onderweg was en hem graag wilde uitnodigen bleek hij in Kathmandu te zitten en maakt graag gebruik van onze uitnodiging. Hij is al aanwezig in het aquarium, het restaurant driehoog met glazen omlijsting en uitzicht op de bergen rondom. De meisjes komen wat later en zijn wildenthousiast iedereen te zien. Bloemen voor mij. Chandani, het meisje bij wie ik tien jaar geleden als eerste thuis werd uitgenodigd voor een maaltijd, was er eerder nooit bij. Ik kwam haar wel eens tegen in Bardia, maar nu studeert zij in Kathmandu. Niet wetend dat ik zou komen stuurde ze mij kort geleden een berichtje, waarop ik kon vertellen elkaar snel te ontmoeten. Ze neemt haar broertje mee, inmiddels een stevige broer geworden. De jongste zussen Mahatara, Rama en Puja, zijn erbij met vriendin Prapti die ik ook vaker ontmoet heb. Bhima en haar baas, zoontje Souvenir en dan zijn we compleet. Sabina en Shristi hebben het niet gered om te komen, maar hen ga ik over vijf weken terugzien. De sfeer is geweldig, het eten ook. Ik zie duidelijk verschil in gedrag tussen Chandani en Prapti aan de ene kant en Rama en Puja aan de andere kant. De eerstgenoemden zijn uitdagend bezig, dol op selfies met getuite lippen, dat werk. Rama en Puja hebben meer ingetogen klasse. Intussen bellen we met Toos en Hugo, al een aantal jaren bekend met de zussen Mahatara. En wie zit daar in een stoel? Mijn eigen echtgenoot! De man die een hekel heeft aan beeldbellen, maar hij moet er toch even aan geloven. Er worden nieuwe plannen gesmeed tussen de gasten, waarover een andere keer meer. Het is wederom een verbindende maaltijd geweest. Kleine moeite, groot plezier. Heel fijn dat ik al een aantal spelartikelen kon meegeven aan de meisjes, die dit voor mij verzenden naar Bardia. Delegeren is te leren. O ja, en Souvenir werd natuurlijk flink in het zonnetje gezet met een eigen laptop en … wat zou er in dat pakje zitten? Een Lego-autootje, zei hij voordat het werd uitgepakt. Mijn hoofd tolt van alle gesprekken en informatie. Na afloop nemen Cornel en ik nog een afzakkertje in New Orleans en prepareren onze bagage voor de reis naar Pokhara.
Daar zijn we gisteren aangeland, zoals gezegd. Geen blauwe hemel, af en toe regen zelfs, maar de zon heeft zich aangekondigd. Die moet ervoor zorgen dat we een aantal achtduizenders goed kunnen aanschouwen. Lekker wat langs het Fewa-meer gelopen, een aanlokkelijk terras gezocht en uiteindelijk neergestreken bij een Spaans georiënteerd restaurantje. Weer een proeverij die behoorlijk uitliep. Tijd voor een echte rustdag, want een reisdag is nooit een rustdag, ook al vlieg je maar een half uur verder. Verplaatsing vergt extra energie.
De landelijke verkiezingen zijn hier in aantocht, bijna iedereen heeft het erover. Na de opstand van vorig jaar is het tijd om afscheid te nemen van de nieuwe interim-regering en een stabiele situatie te creëren. Net als bij ons gelooft de een meer in een betere toekomst dan de ander. Mijn taxichauffeur vanaf de luchthaven had veel vertrouwen in betere tijden. Boekhandelaar Raman, een wereldwijze man, ziet iets te vaak gebeuren dat een president – eenmaal gekozen – vergeet wat hij of zij beloofd heeft en vooral zichzelf en aanhang goed verzorgt. In ons land stond vorige week ook een nieuwe ploeg op het bordes, in ieder geval hoopvol na de desastreuze club amateurs die ze uitzwaaiden. 'You have big cow in the Netherlands', sprak de taxichauffeur. Absoluut, in vergelijking met de meeste landen, maar of die koe haar melk en vlees iets beter verdeelt over het hele volk blijft afwachten. Laat ik afsluiten met hoop, al is er vandaag weer een nieuwe brand ontstaan in de wereld.
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
Met dank,
Mieke
(Helaas nog geen foto's kunnen uploaden)
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 159
[author] => Mieke
[cityName] => Pokhara
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,pokhara
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => langzaam-uit-de-achtbaan
)
)
)
[reportsPaginator] => Zend_Paginator Object
(
[_cacheEnabled:protected] => 1
[_adapter:protected] => TravelLog\PaginatorAdapter Object
(
[_count:protected] => 60
[_array:protected] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111600
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-04-03
[photoRevision] => 0
[title] => Is reizen altijd leuk?
[message] => Het was de laatste dagen nogal hectisch, ik probeer het in vogelvlucht te beschrijven. Na het afscheid van Cassandra en Steve ontving ik nog enkele appjes vanuit Kathmandu, daarna kwamen meteen nieuwe gasten. Ook weer interessant. De setting van Bardia Homestay is zodanig dat je al snel contact maakt met mensen, maar je ook veilig kunt terugtrekken.
Een alleenreizende man van mijn leeftijd, Philip uit Den Haag, is zo doorgewinterd als maar kan. In de meest onherbergzame landen en gebieden gaat hij het avontuur aan, met vaak erbarmelijke omstandigheden qua comfort. Voor mij een brug te ver. Iedereen weet dat ik het risico op muizen in mijn kamer niet wil lopen, nog maar te zwijgen van de sanitaire voorzieningen. Philip’s vrouw reist voor de helft met hem mee maar haakt af als het haar te gortig wordt. Paula, een vrij jonge vrouw uit het Noorden des lands, organiseert reizen door Nepal en zoekt in Bardia nieuwe mogelijkheden voor haar klanten. Ze heeft een jaar in China gewoond en op nog meer plekken in Azië. Je zou verwachten dat ze single is, maar nee hoor, thuis heeft ze een partner en een dochter van zes. Alles goed geregeld voor het thuisfront, maar als zij haar passie niet kan volgen is het leven thuis ook minder fijn. Zo legt ze het uit en ik begrijp het best, al ben ik wat terughoudend als het om kinderen gaat. Eerder moest een vriendin mij elke keer haar mening inwrijven over mijn reizen naar Nepal, terwijl mijn man Anton ziek is. Aan iedereen die het maar horen wilde of niet moest zij deze boodschap kwijt. Anton is de enige die hierover iets te zeggen heeft en verder helemaal niemand. Meningen zijn er altijd en het zegt best vaak iets over de boodschapper zelf.
Mijn laatste volle dag in Bardia bleek nog makkelijk vol te raken. Eerst bij Manu achter op de motorbike naar het weeshuis, om afscheid te nemen. Alle kinderen hadden vrij, de examens achter de rug. Ook de principal en een aantal docenten doken nog even op zodat we samen op de foto konden. Vervolgens naar Sangita, die na veel onzekerheid toch wat geweven doeken kon leveren. Mijn hele bestelling is helaas niet gelukt, zo gaan de dingen soms hier. Ik hoop met mijn aankopen in Kathmandu toch zoveel mogelijk wensen van bekenden in te vullen. Daarvoor heb ik drie volle dagen. Toen door naar BBAS voor een kort afscheid. Ook daar een aantal leraren bij elkaar die graag een tikka uitdeelden. Tja, na die heerlijke frisse douche van de ochtend toch weer een rood bepoederd gezicht en dat krijg je er met één wasbeurt niet uit. Ik ken mensen die tikka’s weigeren om die reden, maar voor mij hoort het bij de cultuur als een soort van zegen en dank.
Eerder bestelde ik een taart voor Bardia Homestay, voor de familie Mahatara en nu voor de leraren van BBAS. De bakkerij in het dorp heeft grote keuze en zet desgewenst een tekst op de taart, levering inbegrepen. Ik hoef dit natuurlijk niet allemaal te doen, maar onderdeel van mijn missie is ook het onderhouden van contacten en dat gebeurt wederzijds. Vervolgens de lunchafspraak met Sonja in Karuwa Bar, even de tijd nemen voor een uitgebreid gesprek terwijl Sandesh zichtbaar genoot van de hapjes en de sfeer. De vriendschap met Sonja verdiept tijdens elk verblijf hier. Toen bleek dat ik de taart voor Mina’s familie nog even zelf moest afleveren reed Budhi’s oom in zijn riksja mij naar hun huis. Wat schetste mijn verbazing toen hij daarna niet terugreed, maar verder door, naar de rivier, regelmatig stoppend om te kijken naar potentiële dieren. Elke keer als ik vroeg mij naar de Homestay te brengen reed hij weer iets verder door. Zou hier een bedoeling achter zitten, begon ik me af te vragen. Communicatie lukte niet erg en nadat ik iets duidelijker mijn bestemming aangaf en welnu! draaide het voertuig om in de juiste richting. Daar bleek dat hij nog mensen moest oppakken. Ik ben ooit wel eens uit een riksja gesprongen toen de chauffeur totaal niet luisterde en zijn eigen gang ging. Dit ritje had ook niet veel gescheeld. Ter geruststelling, Nepalezen schaden mijn vertrouwen zelden tot nooit.
En toen moest er nog worden ingepakt voor de vlucht naar Kathmandu. Eenmaal daar ga ik veel dingen weggooien, oude kleding vooral, om plaats te maken voor veelal lichtgewicht aankopen voor bekenden én voor de verkoop op een te plannen marktkraam deze zomer. Sonja’s voorstel om vanuit Ambasa een minibusje te nemen in plaats van een taxi juich ik toe, het scheelt enorm in prijs en nog steeds bezuinig ik waar het even kan. Vooral voor mezelf. Al kijk ik wel uit naar de volgende massage, die heb ik echt nodig voor mijn overbelaste lichaam. De ochtend van vertrek rijdt Sonja mij in haar jeep dertien kilometer verderop naar Ambasa. Philip blijkt die dag ook te vertrekken en neemt hetzelfde vervoer tot Nepalganj, maar een andere vlucht. In Ambasa zien we spoedig een minibus aankomen en nemen plaats op de twee resterende plekken. Bagage op het dak en rijden maar. Dat dacht ik dus, maar dan duiken vier kleurig gekleden vrouwen op die ook een plekje willen. Dat wordt weer proppen, haringen in een ton, sardientjes in een blik. Philip vormt het ideale gezelschap voor dit gebeuren, hij kan er net als ik hartelijk om lachen, heeft voor hetere vuren gestaan. Onderwijl worden nog wat reiservaringen uitgewisseld, waarbij ik ontdek dat ook hij regelmatig op de koffie is gekomen qua onbekendheid met documenten en regelingen. Een reiziger als hij, die toegeeft dat dit onderdeel is van het vrije reizen, terwijl ik vaker als naïef werd afgeschilderd bij dergelijke confrontaties. Een pak van mijn hart, niet leuk natuurlijk maar het hoort erbij. En wie beweert dat reizen en avontuur altijd leuk is?
Veel bedrijvigheid op de luchthaven en vooral… wachten wachten wachten. Eerst om in te checken, daarna op mijn uiteindelijk drie uur vertraagde vliegtuig. Een nieuwe beproeving van geduld, die ik met moeite doorsta. Het Aziatische geduld is blijkbaar aangeboren, daar kan ik nooit aan tippen. Maar de beloning volgt tijdens de vlucht met magische uitzichten. Eerst een stuk vlakke Terai met het landschap ala Bardia. Ik zou zomaar alsnog een tijger kunnen spotten, bedenk ik. Ook de hemel is merendeels open en toont iets later de Himalayarange in volle glorie. Kathmandu is gelegen op ruim 1300 meter hoogte en daardoor minder warm. De drukte van de stad verhoogt dan weer de gevoelstemperatuur. Mijn kamikaze taxichauffeur probeert iedereen van de weg te drukken, ik laat het gebeuren. Weerstand kost ook energie. Eenmaal in mijn hotel, kamer op vijf hoog, ben ik toe aan een maaltijd. En ook daar een beloning, op het dakterras zeven hoog. Vergezichten rondom met vele lichtjes. Boven mij de sterren en daarna een lange diepe slaap.
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
Met dank,
Mieke
ENGLISH VERSION
Is traveling always fun?
The last few days have been quite hectic; I will try to describe it in a nutshell. After saying goodbye to Cassandra and Steve, I received a few more WhatsApp messages from Kathmandu, and then new guests arrived immediately. That was interesting too. The setting of Bardia Homestay is such that you quickly make contact with people, but you can also safely retreat.
A solo traveler of my age, Philip from The Hague, is as seasoned as can be. He takes on adventures in the most inhospitable countries and regions, often facing deplorable conditions regarding comfort. For me, that is a bridge too far. Everyone knows that I do not want to run the risk of mice in my room, let alone the sanitary facilities. Philip’s wife travels with him for half the trip but drops out when things get too much for her. Paula, a fairly young woman from the North of the country, organizes trips through Nepal and is looking for new opportunities for her clients in Bardia. She lived in China for a year and in other places in Asia as well. You would expect her to be single, but oh no; at home she has a partner and a six-year-old daughter. Everything is well arranged for the home front, but if she can't pursue her passion, life at home isn't as pleasant either. That is how she explains it, and I understand it quite well, although I am somewhat reserved when it comes to children. Earlier, a friend had to rub her opinion in my face every time about my trips to Nepal, while my husband Anton is ill. She had to convey this message to anyone who would listen, whether they wanted to hear it or not. Anton is the only one who has a say in this, and absolutely no one else. There are always opinions, and quite often they say something about the messenger themselves.
My last full day in Bardia turned out to be easily filled. First, I rode on the back of Manu's motorbike to the orphanage to say goodbye. All the children had the day off, with the exams behind them. The principal and a number of teachers also dropped by briefly so we could take a photo together. Next, I went to Sangita, who, after much uncertainty, was finally able to deliver some woven cloths. Unfortunately, my entire order didn't work out; that's just how things go here sometimes. I hope to fulfill as many wishes of acquaintances as possible with my purchases in Kathmandu. I have three full days for that. Then on to BBAS for a brief farewell. There, too, a number of teachers were gathered who were eager to hand out tikkas. Well, after that lovely fresh shower this morning, my face was powdered red again, and you can't get that out with just one wash. I know people who refuse tikkas for that reason, but for me, it is part of the culture as a kind of blessing and gratitude.
Earlier, I ordered a cake for Bardia Homestay, for the Mahatara family, and now for the teachers of BBAS. The bakery in the village has a wide selection and will put a message on the cake if desired, delivery included. Of course, I don't have to do all of this, but maintaining contacts is also part of my mission, and that happens mutually. Next, the lunch appointment with Sonja at Karuwa Bar; taking some time for an extensive conversation while Sandesh visibly enjoyed the snacks and the atmosphere. The friendship with Sonja deepens during every stay here. When it turned out that I still had to deliver the cake for Mina’s family myself, Budhi’s uncle drove me to their house in his rickshaw. Imagine my surprise when he didn't drive back afterwards, but continued on towards the river, stopping regularly to look for potential animals. Every time I asked him to take me to the Homestay, he drove a little further. I started to wonder if there was a purpose behind this. Communication was difficult, and after I indicated my destination a little more clearly—well!—the vehicle turned around in the right direction. There, it turned out that he still had people to pick up. I once jumped out of a rickshaw when the driver completely ignored me and went his own way. This ride came very close either. Rest assured, Nepalese people rarely, if ever, betray my trust.
And then I still had to pack for the flight to Kathmandu. Once there, I’m going to throw away a lot of things, especially old clothes, to make room for mostly lightweight purchases for acquaintances and for selling at a market stall I plan to set up this summer. I applaud Sonja’s suggestion to take a minibus from Ambasa instead of a taxi; it saves a huge amount of money, and I still cut corners wherever I can. Especially for myself. Although I am looking forward to the next massage; I really need it for my overworked body. On the morning of departure, Sonja drives me thirteen kilometers to Ambasa in her jeep. It turns out Philip is leaving that day too and is taking the same transport to Nepalganj, but a different flight. In Ambasa, we soon see a minibus arrive and take our seats in the two remaining spots. Luggage on the roof and off we go. Or so I thought, but then four colorfully dressed women appear who also want a seat. It’s going to be a squeeze again, packed like sardines in a can. Philip makes the ideal company for this ordeal; just like me, he can have a good laugh about it and has faced tougher challenges. Meanwhile, we exchange some travel experiences, during which I discover that he, too, has regularly run into trouble regarding his unfamiliarity with documents and regulations. A traveler like him admits that this is part of free travel, whereas I was more often portrayed as naive during such confrontations. A weight off my mind; not fun, of course, but it is part of the experience. And who says that travel and adventure are always fun?
A lot of activity at the airport and, above all… waiting, waiting, waiting. First to check in, then for my flight, which was ultimately delayed by three hours. Another test of patience, which I endure with difficulty. Asian patience is apparently innate; I can never match that. But the reward follows during the flight with magical views. First, a stretch of flat Terai with the landscape like Bardia. I might just spot a tiger after all, I think to myself. The sky is also mostly clear and, a little later, reveals the Himalayan range in all its glory. Kathmandu is situated at an altitude of over 1,300 meters and is therefore less hot. The hustle and bustle of the city, however, raises the perceived temperature. My kamikaze taxi driver tries to push everyone off the road; I let it happen. Resistance costs energy too. Once in my hotel, a room on the fifth floor, I am ready for a meal. And there, too, a reward, on the rooftop terrace on the seventh floor. Panoramic views all around with many lights. Above me, the stars, and then a long, deep sleep.
Any support for the orphanage in Bardia remains welcome.
You can donate to: NL56 TRIO 0786 9296 69 payable to MGPG Simons.
Thank you,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 147
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Kathmandu
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/255/137_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => is-reizen-altijd-leuk
)
[1] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111560
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-29
[photoRevision] => 0
[title] => Warmte en rust
[message] =>
Lieve lezers,
Bij jullie is afgelopen nacht de zomertijd ingegaan. Van Anton begrijp ik dat na een mooie lentetijd nu een koudere periode is aangebroken en dat in de week voor Pasen waarin het ooit normaal was dat er veel in bloei stond. Nu kun je daar steeds minder op rekenen, de bloeimaanden april en mei zijn verschoven naar februari en maart, soms april. Klimaatverandering treft ons steeds vaker en in allerlei vormen. De vele overstromingen en gigantische bosbranden wereldwijd. Wie durft er nog te twijfelen aan klimaatverandering, behalve de zwaar narcistische gelijkhebber Uncle Donald en enkele complotdenkers?
Hier is het inmiddels weer uitputtend warm. Eerst dacht ik dat het vooral aan mezelf ligt – leeftijd, gevolgen van het recente virus, onvoldoende gehard – maar ik hoor steeds meer anderen ook over de hoge luchtvochtigheid die hun parten speelt. Vooral op een actieve dag, vol goede moed begonnen in redelijke koelte, dan lopen dingen uit en wordt het ondraaglijk warm op de betreffende locatie. In combinatie met het onvermijdelijke stof dat in je huid kruipt en regelmatig jeukende insektenbulten kun je je voorstellen dat ik niet de hele dag met een blij vakantiegevoel rondloop. Gelukkig zijn de kamers in deze Homestay voorzien van verkoelingselementen, dus probeer ik deze laatste dagen in Bardia de uren tussen tien en vier zoveel mogelijk te slijten op deze plek. De meeste zaken zijn afgerond, zojuist nog per fiets naar het dorp geweest om de timmerman te betalen, eind van de middag nog even langs Sushila en Manju die vandaag vrij zijn van een safari.
Gisterochtend de schilderworkshop in het weeshuis. Bepakt en bezakt per gammele autoriksja naar Patraboji, vergezeld van Cassandra en Asmita. Fijn dat zij beiden zo enthousiast zijn en mij veel werk automatisch uit handen nemen. Bovendien is Asmita handig voor de taal, in het weeshuis is Engels erg gebrekkig. Veertig stuks canvasdoeken in diverse maten, vele tubes en potjes acrylverf, dikke en dunne kwasten, metalen bekertjes voor water, lolly’s en snoepjes, nieuwe shirts, broeken en slippers, alles in de touctouc. Een reisje van zo’n drie kwartier, waarin de wind nog lekker door het voertuig blaast. De kinderen en hun verzorgsters wachten ons al op, we geven tekst en uitleg en dan verzamelen we ons met z’n allen rondom de grote tafels in de eetruimte. Beter dan buiten in warmte en stof. Alle materialen worden uitgedeeld, op mijn iPad laat ik wat voorbeelden zien van schilderingen en dan zie je meteen de verschillen. De een begint heel secuur met een kader, de ander gooit heel diffuus wat verf op het doek. Lolly’s en snoepjes worden gretig aangepakt, het is tenslotte ook een beetje feest. Bikram komt op zijn motorfiets, maakt foto’s en video’s. Ik ervaar zijn betrokkenheid bij dit project heel positief en ben nog steeds blij met zijn aanbod voor de schoolverlaters.
De avond ervoor zijn de eerste grote kasten geplaatst. Ik vraag om even in de slaapruimtes te mogen kijken. Een grote kast met drie deuren van een goede houtsoort. De binnenkant wekt ook mijn nieuwsgierigheid, dus ik open een deur. Van boven tot beneden al helemaal gevuld. Mogelijk is er een ordening maar dan wel onzichtbaar voor een buitenstaander. Ik laat het los en vertrouw erop dat zij op hun manier gebruik maken van de kastruimte. Stukken beter dan de plastic tassen van hiervoor. Kast nummer drie en vier zijn besteld en in de maak, mogelijk nog geplaatst voor mijn vertrek naar Kathmandu van aanstaande woensdag. Nu er een begin is gemaakt met nieuw meubilair valt het extra op hoeveel er nog te doen is. Voor nu even niets, samen met Sonja en Budhi bespreek ik de komende dagen hoe verder te gaan, want er zit ook een officiële kant aan dit project. De leider van het weeshuis moet grote aankopen verantwoorden naar de lokale overheid. We gaan zien hoe dit het beste aangepakt kan worden voor alle partijen.
Gaande de ochtend ben ik de uitputting nabij. Hoe leuk was het geweest deze sessie met muziek af te sluiten. De principal en andere leraren hebben hun vrije dag en dus blijft hun kantoor gesloten. Zo hebben wij geen toegang tot de muziekinstrumenten en eerlijk gezegd, het komt als geroepen want ik wil zo snel mogelijk naar mijn kamer. Heel fijn om de kinderen te zien genieten, dat zit helemaal in mijn systeem, maar ik zal een volgende keer een iets koelere periode kiezen. Nadat de schilderijtjes klaar zijn en te drogen gezet worden de kaplahoutjes naar buiten gehaald. Dit blijkt wederom een enorm succes waar kinderen nooit verveeld door raken. Een aantal jongens trapt een balletje en wij gaan nog even in gesprek met enkele kinderen. De vraag ‘wat wil je later worden’ wordt door een aantal beantwoord met ‘dokter, verpleegster, politie-agent, chauffeur, iets in het leger, wetenschapper en ingenieur’. Deze kinderen hebben gelukkig dromen. Deze stimulans voor een goede toekomst is nodig voor hun inzet op school. ’s Middags bekijk ik online de film ‘Between the mountain and the sky’ over het leven van Maggy Doyne, de Amerikaanse die sinds twintig jaar actief is in Surkhet en vijftig weeskinderen heeft geadopteerd. Een prachtige documentaire, gemaakt door haar man Jeremy die sinds tien jaar ook bij haar woont. Samen kregen zij twee biologische kinderen. Een van de meisjes, inmiddels volwassen, heeft met een studiebeurs in Maastricht kunnen studeren en dit wordt tevens getoond in de film.
Steve, de Brit uit Birmingham, heeft zijn verblijf hier verlengd. Hij is zo enthousiast over de safari’s hier en de band met zijn gidsen Bahle en Ragobir. Elke dag opnieuw komen ze stralend terug, meestal met een of meer scores van een te spotten dier. Ook gisteren was dat het geval, maar de dag werd met een schok afgesloten bij het bericht dat een bekende olifantenrijder rond vier uur in de middag gedood is door zijn eigen – gedomesticeerde – olifant. Niemand weet precies waarom, er waren geen directe getuigen. Enkele dagen eerder maakte Steve nog een prachtige foto van deze olifant met zijn berijder, inclusief paraplu. Hij weet te vertellen dat het niet de olifant is die door Cassandra is beklommen, maar het had wel degelijk gekund. Juist deze olifanten worden ingezet bij calamiteiten in de jungle en blijkbaar schuilt ook daar toch een risico. Vanuit hun standplaats, waar ze met een poot aan een ketting vastzitten, gaan ze elke dag een aantal uren de jungle in om aan het eind van de middag terug te keren naar hun standplaats. Iedereen denkt nu weer aan Manmohan, de geliefde gids die in september 2024 gedood werd door een neushoorn.
Deze ochtend zijn Steve en Cassandra gezamenlijk vertrokken voor hun vlucht naar Kathmandu. Niet alleen zijzelf, maar ook wij met z’n allen hebben ontzettend genoten van hun gezelschap. Zo enthousiast en aimabel bij iedereen in deze lodge. Er worden foto’s genomen, grappen gemaakt en dan wordt het stil. Het wachten is op nieuwe gasten vanmiddag, maar wat zou het heerlijk zijn om even de tijd te krijgen alles te laten bezinken alvorens meteen in een nieuwe modus te moeten. Dit is wat het runnen van een lodge of homestay ook met zich meebrengt. Er is continu werk, niet alleen voor het personeel maar vooral ook voor Sonja en Budhi. Ik observeer dit nu weer enkele weken en heb er bewondering voor, zeker in dit uitputtende klimaat. Gasten als Steve en Cassandra geven positieve energie, die wil je elke week wel!
Het is goed om in Kathmandu een paar dagen te kunnen afschakelen, inkopen te doen voor bekenden en voor de verkoop. Langzaam terug in de moderne wereld en met vele nieuwe herinneringen in mijn bagage. Nu zit ik er nog middenin.
Wordt vervolgd.
Liefs, Mieke
ENGLISH VERSION
Warmth and Peace
Dear readers,
Summer time started for you last night. I understand from Anton that after a beautiful spring, a colder period has now arrived, and this in the week before Easter when it was once normal for much to be in bloom. Now you can count on that less and less; the flowering months of April and May have shifted to February and March, sometimes April. Climate change affects us increasingly often and in all kinds of forms. The many floods and gigantic wildfires worldwide. Who still dares to doubt climate change, except for the heavily narcissistic know-it-all Uncle Donald and a few conspiracy theorists?
Here, it is exhaustingly hot again by now. At first, I thought it was mainly my own fault – age, consequences of the recent virus, insufficient hardening – but I am hearing more and more others talking about the high humidity that is taking its toll on them too. Especially on an active day, having started in good spirits in reasonable coolness, things start to sprout and it becomes unbearably hot at the location in question. Combined with the inevitable dust getting into your skin and frequent itchy insect bites, you can imagine that I am not walking around with a happy holiday feeling all day. Fortunately, the rooms in this Homestay are equipped with cooling elements, so I am trying to spend the hours between ten and four as much as possible at this place during these last days in Bardia. Most business is finished; I just cycled to the village to pay the carpenter, and I'll stop by Sushila and Manju late this afternoon, as they have the day off from a safari.
Yesterday morning, the painting workshop at the orphanage. Loaded down with luggage, we took a rickety auto-rickshaw to Patraboji, accompanied by Cassandra and Asmita. It is nice that they are both so enthusiastic and automatically take a lot of work off my hands. Moreover, Asmita is handy with the language; English is very poor at the orphanage. Forty canvases in various sizes, many tubes and jars of acrylic paint, thick and thin brushes, metal cups for water, lollipops and sweets, new shirts, trousers, and flip-flops—everything in the touc-tuc. A trip of about forty-five minutes, during which the wind still blows pleasantly through the vehicle. The children and their caregivers are already waiting for us; we provide explanations, and then we all gather around the large tables in the dining area. Better than outside in the heat and dust. All materials are handed out; I show some examples of paintings on my iPad, and then you immediately see the differences. One starts very meticulously with a frame, the other throws some paint very diffusely onto the canvas. Lollipops and sweets are eagerly accepted; after all, it is a bit of a celebration. Bikram arrives on his motorcycle, taking photos and videos. I perceive his involvement in this project very positively and am still happy with his offer for the school leavers.
The first large wardrobes were installed the evening before. I ask if I can take a quick look at the sleeping quarters. A large wardrobe with three doors made of a good quality wood. The inside also piques my curiosity, so I open a door. It is already completely filled from top to bottom. There might be some organization, but it is invisible to an outsider. I let it go and trust that they will use the wardrobe space in their own way. Much better than the plastic bags from before. Wardrobes number three and four have been ordered and are being made, possibly to be installed before my departure to Kathmandu this coming Wednesday. Now that a start has been made with the new furniture, it stands out even more how much there is still to do. For now, nothing; together with Sonja and Budhi, I will discuss how to proceed over the coming days, because there is also an official side to this project. The leader of the orphanage has to justify major purchases to the local government. We will see how this can best be handled for all parties.
As the morning progresses, I am close to exhaustion. How nice it would have been to end this session with music. The principal and other teachers have the day off, so their office remains closed. As a result, we have no access to the musical instruments, and honestly, it comes at just the right time because I want to get to my room as soon as possible. It is very nice to see the children enjoying themselves—that is completely ingrained in me—but next time I will choose a slightly cooler period. After the little paintings are finished and set out to dry, the Kapla blocks are brought outside. This proves to be another huge success that the children never get bored with. A number of boys kick a ball around, and we have a brief chat with a few children. The question ‘what do you want to be when you grow up?’ is answered by several with ‘doctor, nurse, police officer, driver, something in the army, scientist, and engineer’. Fortunately, these children have dreams. This encouragement for a good future is necessary for their effort at school. In the afternoon, I watch the film ‘Between the Mountain and the Sky’ online about the life of Maggy Doyne, the American woman who has been active in Surkhet for twenty years and has adopted fifty orphans. It is a beautiful documentary made by her husband Jeremy, who has also lived with her for the past ten years. Together, they had two biological children. One of the girls, now an adult, was able to study in Maastricht on a scholarship, and this is also shown in the film.
Steve, the Brit from Birmingham, has extended his stay here. He is so enthusiastic about the safaris here and the bond with his guides, Bahle and Ragobir. Every day they return beaming, usually with one or more sightings of an animal to be spotted. Yesterday was no exception, but the day ended with a shock with the news that a well-known elephant rider was killed around four o'clock in the afternoon by his own – domesticated – elephant. No one knows exactly why; there were no direct witnesses. Just a few days earlier, Steve took a beautiful photo of this elephant with his rider, complete with umbrella. He explains that it is not the elephant Cassandra rode, but it certainly could have happened. It is precisely these elephants that are deployed during jungle emergencies, and apparently, there is a risk lurking there as well. From their base, where one leg is chained, they go into the jungle for several hours every day, returning to their base at the end of the afternoon. Everyone is thinking of Manmohan again now, the beloved guide who was killed by a rhinoceros in September 2024.
This morning, Steve and Cassandra left together for their flight to Kathmandu. Not only they themselves, but all of us together thoroughly enjoyed their company. Everyone at this lodge was so enthusiastic and amiable. Photos are taken, jokes are made, and then it falls silent. We are waiting for new guests this afternoon, but how wonderful it would be to have a moment to let everything sink in before having to switch into a new mode immediately. This is also what running a lodge or homestay entails. There is continuous work, not only for the staff but especially for Sonja and Budhi. I have been observing this for a few weeks now and I admire it, certainly in this exhausting climate. Guests like Steve and Cassandra provide positive energy; you would want that every week!
It is good to be able to switch off for a few days in Kathmandu, do some shopping for acquaintances and for sales. Slowly returning to the modern world and with many new memories in my luggage. Right now, I am still right in the middle of it.
To be continued. Love, Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 157
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/254/812_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => warmte-en-rust
)
[2] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111540
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-26
[photoRevision] => 0
[title] => Wachten op de hoofdprijs.
[message] => Dag lezers,
Een uur geleden kwam ik thuis van mijn eerste jeepsafari ooit. Na ruim tien jaar moest het er maar eens van komen. Het seizoen om een tijger of neushoorn te spotten is extra gunstig, bijna dagelijks komen gasten enthousiast terug van hun safari nadat ze de hoofdprijs – Koning Tijger van de Jungle – gescoord hebben. Zelfs neushoorns en luipaarden zijn gesignaleerd, alsook kuddes wilde olifanten. Toen Cassandra na anderhalve dag safari besloot nog een halve dag erbij te nemen heb ik de knoop doorgehakt. Vanochtend om half zeven startte de jeep, Cassandra en ik achterop, de twee Budhi’s op de middenbank en onze chauffeur aan het stuur. Hoe mooi is het landschap als je de zon kunt zien opkomen. Je moet er vroeg je bed voor uit maar dan krijg je ook wat. Heerlijke frisse ochtendgeuren, een lichte dauw en de oranje bol die langzaam hoger klimt.
Nadat Cassandra bij gebrek aan kamers twee nachten in een andere lodge overnachtte werd ze hier mijn buurvrouw en zijn we veel dingen samen gaan doen. Een heerlijke jonge vrouw, oprecht geïnteresseerd in mens, dier en cultuur hier. Iemand die minder dan gemiddeld met zichzelf bezig is, waardoor gesprekken voor mij ook waardevol zijn. En toen begon meteen al een klein avontuur. Sonja en Budhi’s hond Harry, die ik van kleins af aan ken, heeft de neiging achter zijn baasjes aan te lopen als die op pad gaan. Laat dat nu net niet de bedoeling zijn, dus wordt hij tien minuten vastgebonden en dan mogen de thuisblijvers hem losmaken. Onderweg is er een te groot risico dat hij met andere dieren in gevecht raakt, dus liever niet. Maar, Cassandra en ik vonden geen riksja en wilden lopend naar het dorp. Baasjes niet thuis, dus aan ons gevraagd om Harry na tien minuten te bevrijden. Toen wij echter het terrein verlieten kwamen we er even later achter dat eigenwijze Harry ons volgde. Of hij mijn/onze geur al goed kent, iets anders zintuiglijks, ik weet het niet, maar we waren al best ver gevorderd, dus vonden we teruggaan niet zomaar een optie. Toch werd het spannend, want stel nou dat er werkelijk iets mis zou gaan? Neem bijvoorbeeld de apen die we moesten passeren, die keken al verlekkerd naar Harry. Onderweg liepen we de Duitser Daniël al tegen het lijf, hem ken ik van tien jaar geleden, en hij adviseerde om een kleine stok te zoeken zodat Harry kon worden afgeleid. Ik heb nul ervaring met honden, Cassandra gelukkig iets meer. Met haar rustige stem kon zij Harry binnen onze cirkel houden. Eenmaal het terras bereikt zocht Harry een plekje in onze buurt, af en toe onderbroken door een uitdaging om zich heen. Docenten Bikram en Birendra sloten later aan en wisten nog beter raad met ons probleem. Na een gezamenlijk drankje zochten zij een riksja voor ons, maar Harry liet zich niet verleiden om erbij te komen. ‘Die loopt wel gewoon mee’ aldus Bikram. En zo ging het ook. Wat een opluchting toen we alledrie Bardia Homestay zonder kleerscheuren bereikten. Ik moet er niet aan denken dat het was misgegaan. Hond Tommy is destijds door een luipaard gedood. Nog steeds niet altijd te voorkomen, het gebeurt zelfs weer frequenter, maar ik zou het niet op mijn geweten willen hebben. Sonja en Budhi konden er vooral om lachen, goddank.
Gisterochtend lopend naar het dorp, waar Cassandra een kijkje wilde nemen op BBAS Memorial School. Onderweg veel kinderen die ons groeten, de entree op school hartverwarmend. Cassandra krijgt een kijkje in een aantal klassen en is getuige van het dagelijks openingsritueel. Ze is zo blij dat ze voor extra dagen in Bardia heeft gekozen. Naast haar safari’s wordt ze door mij meegevoerd in andere stukje van het leven hier. Vanuit school begeven we ons naar de winkelstraat en kopen ruim twintig paar zomerschoeisel in diverse maten voor een deel van de weeskinderen. Een cappuccino in Shivam Café, even geld pinnen en zo weet Cassandra ook steeds beter hoe Thakurdwara in elkaar steekt. Budhi is terug van een week West-Nepal als gids van Pieter en Irene, en heeft aangeboden ons ’s middags te begeleiden naar Patraboji. Even een contactmoment, de slippers brengen en onze plannen bespreken voordat ik huiswaarts keer. Samen met twee andere mannen hobbelen we in de jeep naar het weeshuis. Alle kinderen zitten op het binnenplein, de schoolexamens van deze dag zijn achter de rug. Een voor een worden de slippers uitgestald en mag er gekozen worden. Een deel ervan past om geen enkele voet, dus die gaan mee terug en tevens kopen we voor elk kind een nieuw paar. Ook shirtjes en broeken zijn nog tekort. Op de vrijdagmarkt gaan Cassandra en ik de ontbrekende spullen kopen om deze zaterdag mee te nemen als we de afrondende schilderworkshop gaan houden. Later wordt er nog gespeeld met de kaplahoutjes, gebadmintond en gevoetbald. Een van onze mannen creëert een soort van doel en de jongens mogen penalty’s nemen. Op blote voeten wordt de bal goed geraakt. Cassandra is diep onder de indruk van deze ervaring en wil graag iets meer gaan betekenen voor de kinderen. Haar eerste keer in Nepal heeft met haar hetzelfde gedaan als met mij destijds.
Nadat we op de terugweg even bij Sangita zijn langsgeweest in de hoop dat zij de bestelde doeken op tijd af heeft – anders ga ik alternatieven voorstellen in Kathmandu – worden we verrast op een voorproefje voor de safari. Op een mooi uitkijkpunt staan meerdere jeeps geparkeerd en zitten hoofdzakelijk Nepalese mannen in stilte te wachten op het grote moment. Ook wij kunnen er getuige van worden. Er stromen meer mensen toe, ook steeds meer blanke toeristen, want op dit moment van de dag kan de tijger zich laten zien. Nog even geen tijger, wél twee olifanten met berijder. Beide olifanten nemen een bad, een van de twee doet zelfs zijn behoefte in de rivier. Ooit was ik hier met Sonja, die vertelde dat ze op deze plek regelmatig kwam zwemmen met de toen nog kleine Usha en Sandesh. Ik vraag Budhi naar krokodillen in dit water. ‘Er zitten wel eens wat kleine exemplaren’. Met andere woorden, waar hebben we het over? Zwemmen tussen kleine krokodillen, wie maakt zich daar nou druk om? Cassandra zou heel graag een olifant even aanraken. Budhi vraagt de berijder of dit kan en ja hoor, hij stuurt het beest naar de grond en Cassandra mag erop klimmen. Even het gevoel van ‘hoe op een olifant te zitten’. Zij geniet overduidelijk en hier is geen sprake van de dierenmishandeling die gangbaar was met vele toeristen in Thailand en dergelijke, waarbij een olifantenritje tot een attractie behoorde. Na een minuut is Cassandra weer beneden.
En dan gebeurt het. Er is een tijger gespot en iedereen raakt meteen op drift, wil de beste positie innemen voor een opname. Ik heb dat geoefend oog nog niet, weet echt wel hoe een tijger eruitziet, maar ik zie hem niet. Dan als de wiedeweerga in de jeep, op naar een betere plek. Onze chauffeur racet alsof zijn leven er van af hangt. Ik zie de passie, maar moet stiekem ook wel lachen. Dit alles voor het zien een tijger, misschien minder dan een minuut! Steve, de Engelsman in onze lodge, heeft een gigantische lens aan zijn camera en is al vier dagen achter elkaar op safari. Eenmaal op de andere plek zie ik vele telelenzen voor de zojuist gespotte Koning van de Jungle. Ik kijk in de richting van de lenzen, maar zie nog steeds geen tijger. En dan is hij weer weg en wordt het beest op diverse camera’s aan mij getoond. Hij was er echt, maar in een soort van schaduw en moeilijk zichtbaar, zeker niet voor mijn blote ongeoefende oog. Ik heb me beziggehouden met de mens, de reactie van gepassioneerde wildspotters. We blijven nog wat hangen op de plek en dan zie ik een rijtje herten. ‘I see deer’ zeg ik tegen een vreemde gids. ‘No deer, this is tigerfood’, lacht hij terug. Tigerfood in overvloed, maar tijgers blijven schaars voor publiek, ondanks de sterk toegenomen populatie in Bardia National Park.
Een lange uitputtende dag, die vraagt om vroeg naar bed want voor een ochtendsafari loopt de wekker af om half zes. En die safari heb ik nu afgesloten, zonder tijger, maar mét neushoorn in de verte en heel veel tigerfood.
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
Met dank,
Mieke
ENGLISH VERSION
Waiting for the grand prize
Hello readers,
An hour ago, I returned home from my first-ever jeep safari. After more than ten years, it was about time. The season for spotting a tiger or rhinoceros is particularly favorable; almost daily, guests return enthusiastically from their safari after scoring the grand prize – King Tiger of the Jungle. Even rhinoceroses and leopards have been sighted, as well as herds or wild elephants. When Cassandra decided to add another half day after a day and a half of safari, I made the decision. This morning at half past six, the jeep started, Cassandra and I in the back, the two Budhis on the middle seat, and our driver at the wheel. How beautiful the landscape is when you can watch the sun rise. You have to get out of bed early for it, but it is well worth it. Wonderful fresh morning scents, a light dew, and the orange orb slowly climbing higher.
After Cassandra spent two nights at another lodge due to a lack of rooms, she became my neighbor here, and we started doing many things together. A lovely young woman, genuinely interested in the people, animals, and culture here. Someone who is less self-absorbed than average, which makes conversations valuable to me as well. And then a small adventure began right away. Sonja and Budhi’s dog, Harry, whom I have known since childhood, has a tendency to follow his owners when they head out. That is precisely not the intention, so he is tied up for ten minutes, and then those staying at home are allowed to untie him. On the way, there is too great a risk that he will get into a fight with other animals, so preferably not. But, Cassandra and I couldn't find a rickshaw and wanted to walk to the village. Owners weren't home, so we were asked to free Harry after ten minutes. However, when we left the grounds, we discovered a little later that stubborn Harry was following us. Whether he knows my/our scent well already, or something else sensory, I don't know, but we had already made quite a bit of progress, so turning back wasn't just an option for us. Still, it was getting tense, because what if something really did go wrong? Take, for example, the monkeys we had to pass; they were already looking at Harry with lustful eyes. Along the way, we bumped into the German guy, Daniel—I know him from ten years ago—and he advised us to find a small stick so Harry could be distracted. I have zero experience with dogs; fortunately, Cassandra has a bit more. With her calm voice, she managed to keep Harry within our circle. Once we reached the terrace, Harry looked for a spot near us, occasionally interrupted by a challenge around him. Teachers Bikram and Birendra joined us later and knew even better how to deal with our problem. After a drink together, they looked for a rickshaw for us, but Harry refused to be tempted to join in. "He'll just walk along," said Bikram. And that's exactly what happened. What a relief when all three of us reached Bardia Homestay unharmed. I dread to think what would have happened if things had gone wrong. The dog Tommy was killed by a leopard back then. It is still not always preventable; it is even happening more frequently again, but I wouldn't want it on my conscience. Sonja and Budhi could mostly laugh about it, thank God.
Yesterday morning, we walked to the village, where Cassandra wanted to take a look at BBAS Memorial School. Along the way, many children greet us; the entrance to the school was heartwarming. Cassandra gets a glimpse into several classrooms and witnesses the daily opening ritual. She is so happy that she chose to stay in Bardia for extra days. Besides her safaris, I take her along to another aspect of life here. From the school, we head to the shopping street and buy over twenty pairs of summer shoes in various sizes for some of the orphans. A cappuccino at Shivam Café, a quick cash withdrawal, and in this way, Cassandra is also learning more and more about how Thakurdwara works. Budhi is back from a week in West Nepal as Pieter and Irene's guide and has offered to accompany us to Patraboji in the afternoon. A brief moment to connect, drop off the flip-flops, and discuss our plans before I head home. Together with two other men, we bump along in the jeep to the orphanage. All the children are sitting in the courtyard; the school exams for the day are behind them. One by one, the flip-flops are laid out and they get to choose. Some of them don't fit any feet, so those go back with us, and we also buy a new pair for each child. We are still short on shirts and trousers as well. Cassandra and I are going to the Friday market to buy the missing items to take with us this Saturday when we hold the concluding painting workshop. Later, they play with Kapla blocks, badminton, and football. One of our men creates a sort of goal, and the boys get to take penalties. Barefoot, they hit the ball well. Cassandra is deeply impressed by this experience and wants to do something more for the children. Her first time in Nepal has had the same effect on her as it did on me back then.
After stopping by Sangita on the way back, hoping she would finish the ordered canvases on time—otherwise I’ll suggest alternatives in Kathmandu—we are treated to a preview of the safari. Several jeeps are parked at a beautiful viewpoint, where mainly Nepalese men are sitting in silence, waiting for the big moment. We get to witness it too. More people stream in, including an increasing number of white tourists, because at this time of day the tiger might show itself. No tiger just yet, but two elephants with riders. Both elephants take a bath; one of them even relieves itself in the river. I was once here with Sonja, who told me that she regularly came to swim at this spot with the then-small Usha and Sandesh. I ask Budhi about crocodiles in this water. ‘There are sometimes a few small ones.’ In other words, what are we talking about? Swimming among small crocodiles; who would worry about that? Cassandra would really love to touch an elephant. Budhi asks the rider if this is possible, and sure enough, he steers the beast to the ground and Cassandra is allowed to climb on. Just for a moment, she gets the feeling of ‘how to sit on an elephant’. She is clearly enjoying herself, and there is no sign here of the animal abuse that was common with many tourists in Thailand and the like, where an elephant ride was part of the attraction. After a minute, Cassandra is back down.
And then it happens. A tiger has been spotted, and everyone immediately goes into a frenzy, wanting to take the best position for a shot. I don't have that trained eye yet; I know perfectly well what a tiger looks like, but I don't see it. Then, like lightning, into the jeep, off to a better spot. Our driver races as if his life depends on it. I see the passion, but secretly I have to laugh too. All this just to see a tiger, perhaps for less than a minute! Steve, the Englishman at our lodge, has a gigantic lens on his camera and has been on safari for four days in a row. Once at the other spot, I see many telephoto lenses focused on the King of the Jungle that was just spotted. I look in the direction of the lenses, but still see no tiger. And then he is gone again, and the beast is shown to me on various cameras. He really was there, but in a sort of shadow and difficult to see, certainly not to my naked, untrained eye. I have been occupied with the human element, the reaction of passionate wildlife spotters. We linger at the spot for a while, and then I see a row of deer. ‘I see deer,’ I say to a stranger guide. ‘No deer, this is tiger food,’ he laughs back. Tiger food in abundance, but tigers remain scarce for the public, despite the greatly increased population in Bardia National Park.
A long, exhausting day that calls for an early bedtime, because the alarm clock goes off at half past five for a morning safari. And I have now concluded that safari, without a tiger, but with a rhinoceros in the distance and lots of tiger food.
Any support for the orphanage in Bardia remains welcome.
You can donate to: NL56 TRIO 0786 9296 69 payable to MGPG Simons.
Thank you,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 9
[visitorCount] => 136
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/254/736_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => wachten-op-de-hoofdprijs
)
[3] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111526
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-24
[photoRevision] => 0
[title] => Afdingen of niet?
[message] => Zondagochtend om precies elf uur – not Nepali time – verscheen Bikram hier op zijn motorfiets om samen naar weeshuis Patraboji te vertrekken. Ik kruip achterop, de tas met veertig zomerbroeken tussen ons in en rijden maar. Al gauw merk ik dat ik van het zadel dreig af te glijden en hou me stevig vast aan de tas, totdat mijn beenspieren halverwege de route het niet meer trekken en ik Bikram verzoek even te stoppen. Hij neemt de tas gewoon over aan de voorkant en zo bereiken we het weeshuis. De principal verwelkomt ons, ik ben inmiddels een bekend gezicht.
De meeste kinderen zijn begonnen aan hun examens op de tegenovergelegen overheidsschool en hebben daardoor korte schooldagen. Als de eerste jongetjes thuiskomen worden de zomerbroeken, luchtig en kreukvrij, tevoorschijn gehaald. Ze rennen naar hun kamer om even later hun schooluniform te hebben ingewisseld voor een sportieve zomeroutfit. Zo leuk om te zien. We krijgen een rondleiding, waarbij Bikram constateert dat hier nog veel werk aan de winkel is. Je kunt het best vergelijken met de toestand van zijn school tien jaar geleden. We krijgen een stoel aangeboden terwijl steeds meer kinderen toestromen en hun nieuwe broek aantrekken, ook de meisjes. Met z’n allen gaan we op de foto.
Ik zie dat het volleybalnet al tussen twee palen is gespannen en gebruikt wordt voor badminton. De kinderen maken er een wedstrijd van, raken de shuttle heel goed. Zo zie je maar, als je materialen aanbiedt dan ontdekken kinderen hun voorkeuren en talenten. En als Bikram vervolgens zijn voorstel doet aan de principal is deze zeer verguld met het aanbod. Hij haalt de drie schoolverlaters van dit jaar erbij, twee jongens en een meisje, die ook op de hoogte worden gesteld van hun nieuwe kans op een andere school. Ik observeer hun gezichtjes en zie langzaam een lach en stralende ogen verschijnen. Klas 7 is het eindstation op deze school, dus ze mogen nog drie jaar onderwijs volgen op BBAS. Ik vraag hoe het zit met de aansluiting qua Engelse taal. Dat schijnt goed bijgespijkerd te kunnen worden. Ze hebben ook hier Engelse les gehad, maar de vakken worden in Nepalees gedoceerd, daar zit het grote verschil. Het nieuwe schooljaar start hier eind april, dus kunnen zij volgende maand al op de schoolbus stappen en dan hebben wij hun boeken en uniformen verzorgd. Intussen zijn ook andere docenten erbij gekomen, vriendelijke mannen die meer willen weten over mijn drijfveren. ‘A great sense of humanity’ zegt een van hen. Ik reageer met grote eer voor hun dagelijkse bijdrage aan een betere jeugd en toekomst voor deze kansarme kinderen. Wat heb ik eraan om steeds meer voor mezelf te willen, wetende dat ik met wat moeite een klein verschil voor anderen kan maken? Hier wordt iedereen beter van en dat is wat we met z’n allen moeten willen.
Helemaal tevreden vertrekken we, met voor mij ruim plek achterop. Zo kan ik weer genieten van een motorritje. Ik vraag Bikram mij af te zetten bij het huis van de familie Mahatara om alle schildermaterialen op te halen. Het is nog niet te warm om te voet verder te gaan. Moeder is alleen thuis. De dochters zijn in de jungle bezig. Zo gaat het vaker, opeens is iedereen weer bezig met eigen dingen en is er weinig contact. Ik beloof deze week nog een keer terug te komen als de dochters aanwezig zijn.
Sonja heeft nieuws. Cassandra, de jonge vrouw die de Manaslutrek heeft voltooid en aanvankelijk de 25e hier zou arriveren, wilde graag eerder komen. Op de valreep kon ze mee op de ochtendvlucht vanuit Pokhara en is nu onderweg naar Bardia. Ik kijk er echt naar uit haar te zien en leren kennen, ze kwam heel leuk over aan de telefoon en in ons mailcontact. En ja hoor, daar komen twee dikke auto’s binnenrijden, vol met nieuwe gasten, allemaal vanuit hetzelfde vliegtuig. Cassandra en ik herkennen elkaar meteen en raken aan de praat. Een zware trek, maar blij en trots dat ze de ontberingen heeft volgehouden. Het was vooral ook heel mooi, de magische omgeving en de hele ervaring. En niet te vergeten, de vriendelijkheid van het Nepalese volk.Twaalf dagen in een geheel nieuwe groep is ook een uitdaging gebleken, maar de gezamenlijke ontberingen en vele vreugdevolle momenten hebben vooral een band gesmeed. Na afloop vertakte de groep zich in diverse richtingen, Cassandra verbleef nog enkele dagen aan het meer van Pokhara, samen met twee anderen, heeft de broodnodige rust en een massage genomen. Ook even wat winkeltjes bezocht waarbij de meningen over afdingen nogal uiteen kunnen lopen. Zelf wil zij in dit ontwikkelingsland met zulke lieve mensen geen of zo min mogelijk korting bedingen. Het gaat tenslotte om heel kleine bedragen die hier veel waard zijn en voor ons nauwelijks merkbaar. Beslist niet naief of te lief, maar een weldoordachte houding ten opzichte van haar eigen waarden en normen. Ze vraagt mijn mening hierover. Welnu, de rupeekoers is al zo gunstig voor ons, niet voor de mensen hier. Wat is het gebruik? Als je bijvoorbeeld een aantal stuks koopt kun je gerust vragen om een beetje korting, maar verder heb ik zelf snel het gevoel mensen uit te knijpen voor bijna niets. Ik geef juist vaker een beetje extra, ook een fooi aan de medewerkers hier, omdat ik weet hoe moeilijk ze het hebben. Een paar honderd rupees voor mij is niets, voor hun een dagloon extra. Voor mij hoort respect voor het gastvrije volk ook tot onderdeel van reizen door Nepal.
Cassandra en de andere nieuwe gasten kiezen meteen voor een halve dagsafari. Helaas levert dit nog geen tijger of luipaard op, maar ’s avonds eten we gezellig met elkaar en komen de verhalen op tafel. Een stevige Engelsman uit Birmingham reist veel in zijn eentje, een jong stel uit West-Vlaanderen ontmoet elkaar regelmatig halverwege België en Japan vanwege zijn tijdelijke standplaats in de aanleg van windturbines in het uiterste Zuiden van Japan. Twee weken werken, twee weken vrij voor hem. Zij wilde haar thuis niet verlaten en aldus vullen ze hun relatie momenteel op deze manier in. Cassandra woont in Hilversum en werkt voor de Voedsel- en Warenautoriteit in Utrecht. Het gezelschap gaat de volgende dag voor een hele safari, terwijl ik mijn eerste fietstochtje maak, samen met Sonja en Sandesh. Ook een belevenis, vooral de smalle landweggetjes zijn een uitdaging om niet te kantelen. Verder houd ik me bezig met de voorbereidingen voor de schilderworkshop eind deze week, waaraan Cassandra graag wil bijdragen.
En zo zijn er weer twee dagen verstreken. Cornel is terug in Amsterdam en heeft bij zijn werkgever het verzoek ingediend voor een jaarlijkse bijdrage aan een goed doel. Nu afwachten of er een ‘ja’ komt, dan kunnen we verder met onze Bright Futures of Patraboji.
Tot snel,
liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Bargaining or not?
Sunday morning at exactly eleven o'clock – not Nepali time – Bikram appeared here on his motorcycle to leave together for the Patraboji orphanage. I climbed on the back, the bag with forty pairs of summer trousers between us, and off we went. Soon I noticed that I was in danger of sliding off the saddle and held on tight to the bag, until my leg muscles couldn't take it anymore halfway through the route and I asked Bikram to stop for a moment. He simply took the bag from the front, and so we reached the orphanage. The principal welcomed us; by now, I was a familiar face.
Most of the children had started their exams at the government school across the street and therefore had short school days. When the first little boys came home, the summer trousers, airy and wrinkle-free, were brought out. They ran to their rooms, only to have exchanged their school uniforms for sporty summer outfits a moment later. So nice to see. We were given a tour, during which Bikram noted that there was still a lot of work to be done here. It is best compared to the state of his school ten years ago. We are offered a chair while more and more children stream in and put on their new trousers, the girls too. We all have our picture taken.
I see that the volleyball net has already been stretched between two posts and is being used for badminton. The children are turning it into a competition, hitting the shuttle very well. It just goes to show: when you offer equipment, children discover their preferences and talents. And when Bikram subsequently presents his proposal to the principal, the latter is delighted with the offer. He brings over this year's three graduating students—two boys and a girl—who are also informed of their new opportunity at another school. I observe their little faces and slowly see smiles and sparkling eyes appear. Class 7 is the final destination at this school, so they get to attend BBAS for another three years. I ask about the transition regarding the English language. Apparently, that can be significantly improved. They have had English lessons here as well, but the subjects are taught in Nepalese; that is where the big difference lies. The new school year starts here at the end of April, so they can board the school bus next month, and we have provided their books and uniforms. In the meantime, other teachers have joined us, friendly men who want to know more about my motivations. ‘A great sense of humanity,’ says one of them. I respond with great honor for their daily contribution to a better youth and future for these underprivileged children. What good does it do me to constantly want more for myself, knowing that with some effort I can make a small difference for others? Everyone benefits from this, and that is what we should all want.
We leave completely satisfied, with plenty of room for me on the back. This way, I can enjoy a motorbike ride again. I ask Bikram to drop me off at the Mahatara family's house to pick up all the painting materials. It isn't too hot yet to continue on foot. Mother is home alone. The daughters are busy in the jungle. It happens often like this; suddenly everyone is busy with their own things again and there is little contact. I promise to come back again this week when the daughters are present.
Sonja has news. Cassandra, the young woman who completed the Manaslu trek and was initially supposed to arrive here on the 25th, wanted to come earlier. At the last minute, she managed to join the morning flight from Pokhara and is now on her way to Bardia. I am really looking forward to seeing her and getting to know her; she came across very nicely on the phone and in our email correspondence. And sure enough, two large cars drive up, full of new guests, all from the same plane. Cassandra and I recognize each other immediately and strike up a conversation. A tough trek, but happy and proud that she endured the hardships. Above all, it was very beautiful: the magical surroundings and the whole experience. And not to forget, the friendliness of the Nepalese people. The group dynamics were sometimes a bit lacking; unfortunately, there are always egos involved who criticize others. Over the past few days in Pokhara, Cassandra has been hanging out with a few group members. The other two made it a sport to haggle down their purchases as much as possible and be proud of it. Cassandra felt uncomfortable with this, tried to haggle a bit, and was seen as too sweet because of it. Well, it's getting ridiculous. She asks what I think of this. Honestly, it's shameful. I would be deeply ashamed in their situation, but that is not how they are. You come here with an expensive ticket, then do an expensive mountain trek, and afterwards go and squeeze people who are trying to earn a little bit! The rupee exchange rate is already so favorable for us, not for the people here. What is the custom? If, for example, you buy several items, feel free to ask for a small discount, but otherwise, you should mostly leave your superiority and arrogance at home. Personally, I tend to give a little extra more often—including a tip for the staff here—because I know how hard they have it. A few hundred rupees is nothing to me; for them, it is an extra day's wage.
Cassandra and the other new guests immediately opt for a half-day safari. Unfortunately, this doesn't yield a tiger or leopard yet, but in the evening, we have a nice dinner together and the stories come out. A sturdy Englishman from Birmingham travels a lot on his own, while a young couple from West Flanders meets regularly halfway between Belgium and Japan because of his temporary posting in the construction of wind turbines in the far south of Japan. Two weeks of work, two weeks off for him. She didn't want to leave her home, and so they are currently filling their relationship in this way. Cassandra lives in Hilversum and works for the Food and Consumer Product Safety Authority in Utrecht. The whole group is going on a full safari the next day, while I’m taking my first bike ride, together with Sonja and Sandesh. That’s quite an experience too; the narrow country lanes, in particular, are a challenge to avoid tipping over. Furthermore, I am busy with the preparations for the painting workshop at the end of this week, to which Cassandra is eager to contribute.
And so another two days have passed. Cornel is back in Amsterdam and has submitted a request to his employer for an annual contribution to a charity. Now we just have to wait and see if we get a ‘yes’, then we can move forward with our Bright Futures of Patraboji.
love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 189
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/254/404_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => afdingen-of-niet
)
[4] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111516
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-22
[photoRevision] => 0
[title] => Feest, eindelijk een timmerman
[message] =>
Dag lezers,
Zoals gebruikelijk laat ik de gebeurtenissen altijd even neerdalen alvorens er een verhaal van te maken. Zondagochtend hier, nog steeds lekker afgekoeld na flinke regenval, met grote warmte op komst. Dat betekent vooral nu handelen en straks overdag gestrekt in mijn koele kamer voor een boek of film. Gisteren was een echt hoogtepunt, met vruchtbare ervaringen.
Er meldde zich maar steeds geen timmerman voor de kasten. Ook hier zijn goede vaklui schaars en is het wachten geblazen. In overleg met Sonja opperde zij het idee om eens in het dorp op een locatie te gaan kijken waar timmerlieden bezig zijn met de inrichting van een nieuwe winkel. Vele vakjeskasten horen daarbij. Zo gezegd zo gedaan. Gids Ragobir bracht mij achterop zijn motorfiets en zette me voor het pand af. Door alle bouwpuin baande ik me een weg naar binnen, waar één jongeman achter een tafel zat. Ik probeerde mijn verzoek uit te leggen, hij had er zeker oren naar, maar zijn Engels bleek gebrekkig. Toen de vertaalapp erbij gepakt en al gaande werd mijn vraag duidelijk. Jazeker kon ik geholpen worden en waarschijnlijk deze week nog. Twee stevige kasten met elk twaalf vakken, dat klusje kon best even tussendoor. Terwijl ik wegliep kwamen de timmerlui net binnen en vanaf dat moment kon ik exact alle wensen doorgeven, mét deuren graag en transport naar de bestemming. Allemaal mogelijk, even later was de totaalprijs berekend en kon ik de helft aanbetalen. Op weg naar de geldautomaat bedacht ik dat deze kasten wellicht te groot zouden zijn voor de deuren van de slaapruimtes. Dit later uitgelegd en bleek ook geen probleem, want de kasten worden op locatie in elkaar gezet. Nog deze week kunnen ze geleverd worden en bij tevredenheid bestel ik er nog drie bij, voor de andere slaapruimtes en de keuken. Niet heel goedkoop, maar daarom is het dan ook geen Ikea-kwaliteit én zeer duurzaam. Nog steeds is er voldoende budget, dus na afloop van mijn reis zijn er grote stappen gezet.
In het dorp koop ik tafeltennisbatjes en badmintonrackets, aangevuld met balletjes en shuttles, voor BBAS Memorial School waar ik rond het middaguur ben uitgenodigd voor het feestelijke afscheid van de schoolverlaters. Ruim op tijd betreed ik voor het eerst deze reis het schoolterrein en komt mij keiharde Nepalese muziek tegemoet. Dat wordt volhouden. De hartelijke ontvangst door alle bekenden neemt mijn schroom helemaal weg. En wat is er weer veel verbeterd! Alsof men iets vaker met de bezem door alles heen gaat. Voormalig schoolhoofd Bikram, nu manager, heeft zijn beste pak aangetrokken en nodigt me uit in de nieuwe lounge. Heel blij dat ik er eindelijk weer ben. Hij weet dat ik bezig ben met het weeshuis in Patraboji, is er zelf ook geweest en kent het schoolhoofd daar. Vorig jaar is hij zelfs met een groep scholieren erheen gegaan om zelfgespaarde cadeautjes te brengen. Wat een lief gebaar. In plaats van zich gepasseerd te voelen draait hij het om en zoekt naar wegen om verbinding te maken met het weeshuis. BBAS is een particuliere school, ouders betalen voor de lessen. Voordeel is dat scholieren betere kansen krijgen voor vervolgonderwijs vanwege de vele lessen in de Engelse taal. Dit ontbreekt op de overheidsscholen, onterecht naar mijn mening. Maar goed, zo is de situatie nu. Basisonderwijs loopt tot en met klas 10, terwijl de school van de weeskinderen maar tot en met klas 5 gaat. Bikram biedt aan om deze kinderen vanaf klas 5 gratis toe te laten voor de laatste vijf klassen. Enkel de schooluniformen en boeken moeten door iemand bekostigd worden en de vraag is of wij dit willen doen. Dat moet zeker mogelijk zijn, want over een paar jaar zijn alle studenten die wij nu ondersteunen klaar met hun opleiding en komt er ruimte voor nieuwe studenten. We zien tegen die tijd wel hoe het verder gaat met donaties en behoeften. Maar dit is een mooi aanbod, met extra kansen voor kansarme kinderen. De schoolbus haalt elke dag vele kinderen op in de hele regio, dus Patraboji kan daar best aan worden toegevoegd.
Het festijn begint een uur te laat, Nepali time. Vooraf spreek ik het nieuwe schoolhoofd uitgebreid, even later word ik door financieel manager Nehru in een sari gehuld en opgemaakt. Val ik iets minder op tussen de prachtig in sari gekleden onderwijzeressen. Ik wil me graag een beetje verstoppen tussen de scholieren en leraren, maar word verzocht op het podium plaats te nemen als bijzondere gast. De rest van het rijtje bestaat uit mannen. Dan volgt een reeks toespraken met interrupties van dans- en zangacts, waarbij ook ik word gevraagd de mensen toe te spreken. Tijdens de lange speech van Bikram, in het Nepalees, begrijp ik dat hij mijn bijdrage aan deze school uitgebreid benoemt, zelfs Mina wordt als succesvolle ex-leerling opgevoerd. Met andere woorden, ook jullie kunnen je droom waarmaken. Woorden van gelijke strekking staan op de muren geschilderd en gedecoreerd. Het merendeel van de nieuwbouw is natuurlijk gerealiseerd door Bright Futures of Bardia, maar in de loop der jaren heb ik heel wat activiteiten georganiseerd en een bibliotheek opgezet. Ik voeg hierbij een foto van tien jaar geleden, een school bestaande uit hoofdzakelijk hutjes uit bamboe en leem. Intussen zijn er tikka’s – stippen met rode poeder – uitgedeeld en voel ik het poeder in mijn hele gezicht en handen. Volhouden maar, tweeënhalf uur lang. Het wordt later en later. Als het feest losbarst, mét uitgebreide maaltijd en veel dans, moet ik helaas afhaken. Wetend dat ik Sonja beloofd heb om samen met de Duitse Eva en Jurgen pizza te gaan eten in de vroege avond en vooraf een goede opfrisbeurt en rustmoment nodig heb. Ik lees de teleurstelling op de gezichten van de mensen, maar het is even niet anders. Ik beloof deze week nog een paar keer terug te komen. En vandaag samen met Bikram naar het weeshuis om zijn voorstel te bespreken, tevens de veertig kinderbroeken af te leveren.
Eind middag brengt Ragobir Sonja, zoon Sandesh en mij naar Shivam Cafe [e-38] Bakery. Het koppel uit Hamburg zit er al, zij vertrekken binnenkort over land naar Delhi en vliegen even later terug naar huis. De pizza’s houden het midden tussen een pizza en quiche, het wordt lekker gezellig met elkaar. En als het donker is geworden zoeken we riksja’s voor de terugweg. Alleen voor Eva en Jurgen (mét rollator) is er een beschikbaar, daarna lijkt elke vorm van vervoer onbereikbaar. Totdat Sonja na lang proberen eindelijk contact krijgt met Ragobir om ons per jeep te komen ophalen. Heel even krijg je dan een gevoel van ‘het ging allemaal te goed vandaag, het moet een keer ophouden’. Maar met geduld en vertrouwen komt het meestal allemaal weer goed.
De eerste dag van de lente. Precies vijfentwintig jaar geleden overleed mijn moeder plotseling, 69 jaar oud. Ik denk aan haar, misschien ziet ze mij. Sindsdien is de wereld onnavolgbaar veranderd. Liefde blijft, door alles heen.
Liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Celebration, finally a carpenter
Hello readers,
As usual, I always let the events sink in for a moment before turning them into a story. Sunday morning here, still pleasantly cool after heavy rain, with great heat on the way. That mainly means acting now and later during the day stretched out in my cool room for a book or movie. Yesterday was a real highlight, with fruitful experiences.
No carpenter showed up for the cabinets. Good craftsmen are scarce here too, and it is a waiting game. In consultation with Sonja, she suggested the idea of going to look at a location in the village where carpenters are busy setting up a new shop. Many compartment cabinets are part of that. No sooner said than done. Guide Ragobir took me on the back of his motorcycle and dropped me off in front of the building. I made my way through all the construction debris to get inside, where one young man was sitting behind a table. I tried to explain my request; he was certainly listening, but his English turned out to be poor. Then I grabbed the translation app, and as I went along, my question became clear. Yes, I could certainly be helped, and probably this week. Two sturdy cabinets, each with twelve compartments; that little job could easily be squeezed in. As I walked away, the carpenters were just arriving, and from that moment on, I could communicate all my exact requirements: please include doors and transport to the destination. All possible; a moment later, the total price was calculated, and I could pay a 50% deposit. On my way to the ATM, I realized that these cabinets might be too big for the bedroom doors. I explained this later, and it turned out not to be a problem, as the cabinets are being assembled on-site. They can be delivered this week, and if I am satisfied, I will order three more for the other bedrooms and the kitchen. Not very cheap, but that is precisely why it isn't IKEA quality, and it is very durable. There is still sufficient budget, so significant progress will have been made by the end of my trip.
In the village, I buy table tennis bats and badminton rackets, supplemented with balls and shuttles, for BBAS Memorial School, where I have been invited around noon for the festive farewell of the graduating students. Well ahead of time, I enter the school grounds for the first time on this trip, only to be greeted by deafening Nepalese music. I’ll have to endure this. The warm welcome from all the familiar faces completely dispels my shyness. And how much has improved again! It is as if they are sweeping everything clean with a broom a little more often. Former headmaster Bikram, now manager, has put on his best suit and invites me into the new lounge. He is very happy that I am finally back. He knows that I am working on the orphanage in Patraboji, has been there himself, and knows the headmaster there. Last year, he even went there with a group of students to bring gifts he had saved up himself. What a sweet gesture. Instead of feeling overlooked, he turns it around and looks for ways to connect with the orphanage. BBAS is a private school; parents pay for the lessons. The advantage is that students get better opportunities for further education due to the many lessons in the English language. This is lacking in government schools, unjustly so in my opinion. But anyway, that is the current situation. Primary education runs up to and including grade 10, while the school for the orphans only goes up to and including grade 5. Bikram is offering to admit these children for free from grade 5 for the final five grades. Only the school uniforms and books need to be paid for by someone, and the question is whether we want to do this. That should certainly be possible, because in a few years all the students we currently support will have finished their education and there will be room for new students. We will see how things go regarding donations and needs by then. But this is a wonderful offer, providing extra opportunities for underprivileged children. The school bus picks up many children throughout the region every day, so Patraboji could certainly be added to that.
The festivities begin an hour late, Nepali time. Beforehand, I speak at length with the new headmaster; a little later, I am dressed in a sari and made up by financial manager Nehru. This makes me stand out slightly less among the teachers beautifully dressed in saris. I would like to hide a bit among the students and teachers, but I am asked to take a seat on the stage as a special guest. The rest of the line consists of men. Then follows a series of speeches interrupted by dance and song acts, during which I am also asked to address the people. During Bikram's long speech, in Nepalese, I understand that he extensively mentions my contribution to this school; even Mina is featured as a successful former student. In other words, you too can make your dream come true. Words to that effect are painted and decorated on the walls. The majority of the new building was, of course, realized by Bright Futures of Bardia, but over the years I have organized quite a few activities and set up a library. I am attaching a photo from ten years ago, a school consisting mainly of bamboo and mud huts. In the meantime, tikkas—dots with red powder—have been handed out, and I can feel the powder all over my face and hands. Just hang in there, for two and a half hours. It is getting later and later. When the party kicks off, complete with an elaborate meal and lots of dancing, I unfortunately have to drop out. Knowing that I promised Sonja that I would go eat pizza with the German Eva and Jurgen in the early evening, and that I need a good freshening up and a moment of rest beforehand. I see the disappointment on people's faces, but for now, there is no other way. I promise to come back a few more times this week. And today, together with Bikram, to the orphanage to discuss his proposal and also to deliver the forty pairs of children's trousers.
Late afternoon, Ragobir takes Sonja, son Sandesh, and me to Shivam Cafe [e-38] Bakery. The couple from Hamburg is already there; they are leaving soon overland for Delhi and flying back home shortly after. The pizzas are somewhere between a pizza and a quiche; it’s getting nice and cozy together. And when it gets dark, we look for rickshaws for the way back. Only Eva and Jurgen (with a walker) have one available; after that, every form of transport seems unattainable. Until, after trying for a long time, Sonja finally manages to contact Ragobir to come pick us up by jeep. For a brief moment, you get the feeling of ‘it all went too well today, it has to end sometime’. But with patience and trust, things usually turn out fine again.
The first day of spring. Exactly twenty-five years ago, my mother passed away suddenly, aged 69. I think of her; perhaps she sees me. Since then, the world has changed inexplicably. Love remains, through everything.
Love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 15
[visitorCount] => 155
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/254/323_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => feest-eindelijk-een-timmerman
)
[5] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111501
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-20
[photoRevision] => 0
[title] => Afscheid
[message] => Namaste,
Afgelopen nacht kwamen er weer de nodige pennies from heaven en ook deze hele ochtend regent het met tussenpozen gestaag door. Voor mij en velen een prettige afkoeling, voor boeren niet altijd het juiste moment, bijvoorbeeld als het hooi moet drogen. Ik herinner met de angst van mijn moeder, een boerendochter, als het weer niet het gewenste gedrag vertoonde, met de zomer van 1976 als absoluut dieptepunt. Net zoals heel veel andere dingen waar de mens weinig controle over heeft wordt dit hier moeiteloos aanvaard. Klagen over het weer behoort bij de Nederlander, die graag van een mug een olifant maakt. De Nepalees doet liever het omgekeerde en maakt van vele olifanten een mug. Dit komt de ontspanning wel ten goede, is steeds weer mijn ervaring. Het zal zeker minder wenselijke aspecten in zich dragen, maar een goede middenweg zou ik toejuichen. Tegelijkertijd lees ik het boek ‘Lang zullen we lekker leven’ over de nogal verwende en genotzuchtige Nederlander, klagend over alles wat niet instant wordt bevredigd. Een vakantie minder? O, heb ik weer, die pech. De benzine die duurder wordt? Kan ik weer iets minder uit eten. Ik chargeer, maar die geluiden zijn niet schaars en ten diepste een teken van geestelijke armoede, zo lees ik ook in dit boek. Velen van ons hebben het goed en als het even iets minder wordt dan is er een probleem. Een probleem dat er helemaal niet is. Oké, dit zijn ook ethische kwesties die Nepal vaak bij me oproept. Sinds enkele jaren heb ik een sterkere neiging hierover naar buiten te treden, oppervlakkigheid is er al genoeg. Neem het tot je of niet, dat is aan de lezer zelf.
Hetzelfde geldt voor taboes, die nog veelvuldig opgeld doen. Gisteren kreeg mijn vriendin Henriëtte eindelijk haar langgewenste euthanasie. Twee uur voor haar overlijden stuurde ze enkele appjes naar mij, om te bedanken voor de vriendschap van 43 jaar in lief en leed en mij het allerbeste te wensen. De afgelopen drieënhalf jaar verbleef zij in een psychiatrisch verzorgingshuis. Alle behandelingen tegen haar zware depressie bleken niet aan te slaan. Aan haar lijdensweg leek geen einde te komen, totdat ze enkele weken geleden de datum van haar toegekende euthanasie aan mij doorgaf. Ik heb haar rust, vrede en liefde toegewenst, wat kun je anders doen? Dit is waar zij langdurig tevergeefs naar hunkerde. Nu heeft zij die rust gevonden, daarvan ben ik overtuigd. Afscheid van een vriendin.
Een paar jaar geleden kreeg ik het aanbod voor een eigen website, om met mijn schrijverschap goed geld te kunnen verdienen. Ik heb dit aangenomen, inclusief een cursus copywriting, en heb de teksten voor diverse websites gemaakt. Naarmate ik dit vaker deed nam mijn vreugde tot schrijven steeds verder af. Van onderwerpen als vastgoed, belastingconsulent en andere businessmodellen raak ik nooit geïnspireerd. Toch heb ik het een tijdje volgehouden en ben daarbij ook afgeknapt op het gemak waarmee mensen gewoon niets meer laten horen of op het laatst alsnog afhaken. Ik heb de website opgeheven, een tijdje weinig geschreven en ben toen begonnen aan een nieuwe roman. Afscheid van een wereld die niet bij me past. Inmiddels schrijf ik ook in opdracht van mensen die een zwaar verhaal te vertellen hebben. Dit soort zielsverhalen zijn bij mij aan het juiste adres. En dat geldt ook voor hetgeen waarmee ik hoofdzakelijk in Nepal bezig ben. Ondanks mijn nog steeds mindere energie kost het weinig moeite om uit te voeren wat ik in mijn hoofd heb. Dit is wie ik ben.
Gisteren was ik uitgenodigd bij de familie Thapa, voor het avondeten. Zoals gebruikelijk krijg ik bij de meeste families als eerste een maaltijd opgediend, terwijl de rest toekijkt of ik wel genoeg heb. Nog steeds vrij ongemakkelijk, maar ook komisch. Zo ging het trouwens ook bij de familie Mahatara, elke dag opnieuw. Ik at vaak alleen, een ander zat erbij of liep wat rond of bezig in de keuken. Een keer aten we toevallig met enkelen samen, maar niet aan tafel. Ik zat op de bank, moeder op de trap, vader aan een andere tafel en weer een ander in een hoekje. Deze eetstijl zou ik niet continu willen doorvoeren, maar aanpassing aan de lokale gebruiken vind ik respectvol. Thuis pas ik mij weer aan het schema van hoofdkok Anton aan.
Vanochtend naar de vrijdagmarkt, waar ik had afgesproken met Ranju voor het uitzoeken van veertig zomerbroeken voor de weeskinderen. Een week geleden kocht Mina een paraplu tegen de warmte, nu had ik er een nodig tegen de regen. De markt was dunbevolkt met kraampjes, dus zochten we onze toevlucht tot twee zaken waar we de hele voorraad aan zomerbroeken – met korte en lange pijp – hebben opgekocht. Het plan was deze morgen te gaan brengen, maar later ontving ik een uitnodiging van Bikram, voormalig hoofd van BBAS Memorial School, om morgen rond het middaguur het feestelijk afscheid van schoolverlaters bij te wonen. Weer een afscheid. Eerder was ik daarbij in 2017. Dit doorkruist mijn eigen plannen, maar daar ga ik natuurlijk bij zijn. Überhaupt was ik van plan deze school zondag te bezoeken en nu zijn zij me voor. Dus dan wordt het weeshuisbezoek opgeschoven naar zondag, zo flexibel kan het allemaal gaan.
Eerder schreef ik over Indra, de man die nogal vervuld is van zichzelf. Hem ontmoet ik regelmatig en hij probeert me steeds over te halen tot een uitstapje. Ik vind hem behoorlijk glad, echt iemand die graag gezien wil worden met een blonde vrouw, ook al ben ik op leeftijd. Als ik zeg dat ik andere prioriteiten heb biedt hij aan me hierbij te helpen. Daar ben ik even voor gezwicht, maar navraag bij Sonja over deze man heeft mijn intuïtie bevestigd. ‘Niet doen, Mieke’, was haar overtuigende reactie. Nu nog diplomatiek zijn uitnodigingen zien af te wimpelen. En zo leer ik elke dag weer iets bij, over mezelf, andere mensen en de wereld om me heen. Ook dat is reizen, openstaan voor nieuwe indrukken en je eigen positie daarin. Genoeg gepreekt.
Ik wens iedereen een zonnig lenteweekend,
laat de regen hier maar even blijven, het klaart snel weer op.
Liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Farewell
Last night the necessary pennies came from heaven again, and it has been raining steadily intermittently all this morning as well. For me and many others, it is a pleasant cooling down, but for farmers, it is not always the right moment, for example when the hay needs to dry. I remember the fear of my mother, a farmer's daughter, when the weather did not behave as desired, with the summer of 1976 as the absolute low point. Just like so many other things over which humans have little control, this is accepted here effortlessly. Complaining about the weather is typical of the Dutch, who like to make a mountain out of a molehill. The Nepalese prefer to do the opposite and turn many elephants into mosquitoes. This does benefit relaxation, is my experience time and again. It will certainly carry less desirable aspects, but I would welcome a good middle ground. At the same time, I am reading the book ‘Lang zullen we lekker leven’ (Long Live the Good Life) about the rather spoiled and pleasure-seeking Dutchman, complaining about everything that is not instantly satisfied. One less holiday? Oh, here we go again, bad luck. The petrol getting more expensive? Can I eat out a little less again? I am exaggerating, but those sentiments are not uncommon and are, at their core, a sign of spiritual poverty, as I also read in this book. Many of us are doing well, and if things take a turn for the worse, then there is a problem. A problem that doesn't exist at all. Okay, these are also ethical issues that Nepal often raises for me. For several years now, I have had a stronger inclination to speak out about this; there is already enough superficiality. Take it to heart or not is up to the reader.
The same applies to taboos, which are still widely prevalent. Yesterday, my friend Henriëtte finally received her long-desired euthanasia. Two hours before her passing, she sent me a few text messages to thank me for our friendship of 43 years through thick and thin, and to wish me all the best. For the past three and a half years, she had been staying in a psychiatric care home. All treatments for her severe depression proved ineffective. There seemed to be no end to her suffering, until she informed me of the date of her granted euthanasia a few weeks ago. I wished her rest, peace, and love; what else can you do? This is what she had longed for in vain for a long time. Now she has found that peace; of that, I am convinced. Farewell to a friend.
A few years ago, I received an offer for my own website, so that I could earn good money with my writing. I accepted this, including a copywriting course, and created the texts for various websites. As I did this more often, my joy in writing diminished more and more. Subjects like real estate, tax consultancy, and other business models never inspire me. Nevertheless, I kept it up for a while, but in doing so, I was put off by the ease with which people simply stop responding or drop out at the very last minute. I shut down the website, wrote little for a while, and then started a new novel. A farewell to a world that doesn't suit me. By now, I also write on commission for people who have a heavy story to tell. These kinds of soul stories have come to the right place with me. And that also applies to what I am primarily working on in Nepal. Despite my still low energy, it takes little effort to execute what I have in mind. This is who I am.
Yesterday, I was invited to the Thapa family's for dinner. As is customary with most families, I am served a meal first, while the rest watch to see if I have had enough. Still quite awkward, but also comical. That is how it went with the Mahatara family, by the way, every single day. I often ate alone; someone else sat with me, walked around, or was busy in the kitchen. Once, we happened to eat together with a few others, but not at the table. I sat on the couch, Mother on the stairs, Father at another table, and yet another in a corner. I wouldn't want to adopt this eating style continuously, but I consider adapting to local customs to be respectful. At home, I adjust to Head Chef Anton's schedule again.
This morning I went to the Friday market, where I had arranged to meet Ranju to pick out forty pairs of summer trousers for the orphans. A week ago, Mina bought an umbrella for the heat; now I needed one for the rain. The market was sparsely populated with stalls, so we resorted to two shops where we bought up the entire stock of summer trousers—both short and long-legged. The plan was to drop them off tomorrow, but later I received an invitation from Bikram, former head of BBAS Memorial School, to attend the festive farewell for graduating students tomorrow around noon. Another farewell. I attended one before in 2017. This disrupts my own plans, but naturally, I will be there. In fact, I was planning to visit this school on Sunday anyway, and now they have beaten me to it. So the orphanage visit will be moved to Sunday; that is how flexible things can be.
I previously wrote about Indra, the man who is quite self-absorbed. I meet him regularly, and he keeps trying to persuade me to go on an outing. I find him quite smooth, really someone who wants to be seen with a blonde woman, even though I am getting on in years. When I say that I have other priorities, he offers to help me with this. I gave in to that for a moment, but asking Sonja about this man confirmed my intuition. ‘Don’t do it, Mieke,’ was her convincing response. Now I just need to diplomatically turn down his invitations. And so I learn something new every day, about myself, other people, and the world around me. That, too, is traveling: being open to new impressions and your own position within them. Enough preaching.
I wish everyone a sunny spring weekend,
let the rain stay here for a while, it will clear up quickly.
Love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 105
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,bardiya
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => afscheid
)
[6] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111486
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-18
[photoRevision] => 0
[title] => Wildernis en de mens
[message] => Hi lezers,
En dan is opeens weer alles anders. Althans, er zijn wat mensen vertrokken of staan op het punt om te gaan. Te beginnen bij Mina, die voor enkele formaliteiten in Kathmandu moet zijn en niet van tevoren weet hoe lang dit kan duren. Zij vertrok gisterochtend, wilde graag nog een keer met de bus naar de luchthaven van Nepalganj. Best komisch, zij is nu zo gewend aan luxe vormen van vervoer en dan deze keuze. Ruim zeven jaar geleden was zij nog nooit buiten Bardia geweest en nam ik haar plus vier andere junglemeisjes een dagje mee uit naar Nepalganj. Ze werden er helemaal verlegen van, voelden zich ogenschijnlijk verloren in een stad. Ik bracht haar tot in het dorp en van daaruit reisde zij alleen verder. Geen emotioneel afscheid bij de familie, daar doet men hier niet echt aan. Ik heb haar stevig omhelsd, gezegd hoe trots ik op haar ben en mijn liefde uitgesproken. Die is wederzijds. Ik hoef, geloof ik, als kinderloze moeder niet te vrezen voor gebrek aan steun in de tijd dat ik afhankelijk word. Luchtvaartmaatschappij Salam Air vliegt vanaf juni dit jaar ook op Wenen en zodra Mina op een dergelijke vlucht is ingedeeld hoop ik daarheen te reizen voor enkele dagen. Ik kan in haar luxe hotelkamer verblijven en daarna nog een bezoekje brengen aan vrienden Marlene en Hannes. Aanvankelijk zou ik meegaan naar Nepalganj, ook om Asmita te bezoeken. Zij is in opleiding tot verpleegkundige en woont intern. Het beleid is nogal streng, want zij kreeg geen extra uurtje vrij, hooguit een korte ontmoeting bij de deur. Haar examens staan voor die deur en pas daarna kan ze even vrij nemen. Ik hoop dat dit nog lukt voor mijn vertrek, en anders, heel spijtig. Morgen bezoek ik in ieder geval haar familie.
Tijdens mijn vroege, nog lekker frisse ochtendwandeling dook Jack al op vanuit de jungle. Hij werd gewekt door twee camerabeelden met opnames van tijgers of luipaarden die om aandacht vroegen. Jack’s passie spat er steeds vanaf, hij is een bevlogen onderzoeker in een globale organisatie, maar doet veel meer dan officieel gevraagd wordt. Dit is zijn levenswerk. Behalve gepassioneerd is hij ook vaker gefrustreerd. Een betere balans tussen mens en wildernis ís mogelijk, maar wereldwijd is er te weinig aandacht voor en gaat met name de mens door met vervuilen en zichzelf voorop stellen. Ook lokaal en regionaal is er vaak te weinig aandacht voor het grotere plaatje, noodzakelijk voor die betere balans. De mensen hier leven met de jungle, maar dat is ook grotendeels hun ‘broodheer’. Reizigers die tijgers en neushoorns willen zien, plus de vijfhonderd vogelsoorten en zoveel meer, daaraan wordt geld verdiend. De pyramide van Maslow komt in beeld. Pas als je basisbehoeften voldoende vervuld zijn komt er ruimte voor andere zaken die om aandacht vragen. En mogelijk verschilt hierin de westerling (inclusief Oceanië) van mensen uit ontwikkelingslanden. Doorgaan en elke stap in de goede richting moet gekoesterd worden, opgeven is geen optie. Jack hoopt dat hier en daar meer mensen op de hoogte raken van de crisis die ook hierin speelt, met klimaatverandering en politieke keuzes voorop. Ik beloof hem een blog te schrijven voor mijn lezers en te verwijzen naar goede documentaires. Elke druppel telt.
Mina uitgezwaaid, vervolgens de kast opzoeken voor vervoer naar het weeshuis. De communicatie met handen en voeten verloopt relatief goed, maar het duurt een eeuwigheid – nog steeds in westerse termen – voordat er een geschikte riksja verschijnt. Eenmaal daar wordt de kast stevig vastgebonden op het dak en rijden maar. Susila heeft vandaag vrij van de jungle en begeleidt mij graag naar het weeshuis, dus we halen haar thuis op. Sinds vorig jaar is hier menige route geasfalteerd, dat scheelt enorm in de snelheid van vervoer, maar het merendeel leggen we toch af over een bumpy road. Ik verwacht elk moment de kast langs mij te zien glijden. Neem daarbij dat we een heel stuk door de community forest rijden, waar wilde beesten zich ophouden, en mijn fantasie kan werkelijkheid worden. Toch voel ik geen angst meer sinds ik hier wat langer ben, en al helemaal niet met topjunglegids Susila bij me. Samen met zus Manju is zij een veelgevraagd junglegids, wat natuurlijk eervol is maar ook geld in het laatje brengt. Extra veel verdienen de dames met hun werk voor de BBC, waarin zij als deskundige worden ingezet en zelfs drones besturen voor waanzinnig beeldmateriaal. Onder deze blog vind je een link naar een stuk film waaraan zij hebben meegewerkt. Volgende maand wordt de volgende documentaire uitgezonden en komen zij zelf meer in beeld. Ook de bergexpeditie van Manju blijkt onderdeel van de BBC.
Ik voel me gezegend omringd te zijn met zulke mensen.
En daar komt het weeshuis weer in zicht. De kinderen zijn nog op school, de principal heeft ons al gespot en helpt mee de kast naar haar bestemming te brengen. De glimlach raakt niet meer van zijn gezicht. Susila blijkt hier eerder te zijn geweest en bekijkt alle ruimtes. Zij is enthousiast over onze bijdrage en stelt zelfs voor om als ‘zussenteam’ mee te doen in de uitvoering en mogelijk een stukje financiering. Hoe mooi is dat? Het zou voor alle partijen een waardevolle toevoeging zijn en helpen bij een versnelde opbouw van dit prachtige noodzakelijke initiatief. Gezien de stroom donaties overweeg ik om een deel te bewaren voor een maandelijkse bijdrage aan basiskosten of voor tussentijdse aanpassingen aan bijvoorbeeld sanitair. Ik zal enkele foto’s toevoegen van de huidige erbarmelijke situatie. Elk bezoekje brengt nieuwe positieve bewegingen op gang. Ook Irene en Pieter willen blijven ondersteunen. Nu is het wachten op de timmerman voor houten kasten in alle ruimtes. Ook na mijn vertrek kan dit gewoon doorgaan en krijg ik vast foto’s doorgestuurd.
Waar is BBAS Memorial School gebleven? vraagt misschien menigeen zich af. De school waar ik jarenlang activiteiten organiseerde, van sport-, spel- en leesmateriaal voorzag. Je kunt stellen dat de Australische Bright Futures of Bardia voor een enorme vooruitgang heeft gezorgd en nog steeds tweemaal per jaar aanwezig is. Ik kan daar nauwelijks nog iets aan toevoegen. Het weeshuis daarentegen heeft nog lange tijd grote nood aan ondersteuning, daar komt elke roepie als geroepen. Ik merk het ook aan de donaties, mensen voelen kennelijk het verschil. Weeskinderen hebben grote achterstand en moeten wonen op een plek die niet automatisch als thuis voelt. Zij moeten hun verzorgers delen met tientallen andere kinderen. Meer hoef ik niet uit te leggen. Laten we deze plek tot een THUIS maken voor elk kind, NU en in de TOEKOMST. En intussen niet de veiligheid te vergeten, voor zowel mens als dier. Chitra wordt hier gezien als een belangrijke schakel naar de toekomst. Jack prijst haar de hemel in, zal haar deze week bezoeken in Pokhara en wil haar graag begeleiden tijdens een eventuele stage in haar studie bosbouw. Chitra werd afgelopen studiejaar geprezen als beste student en ontving, samen met enkele andere studenten, een onderscheiding. Vader en moeder Mahatara mochten erbij zijn, gevlogen vanuit Nepalganj en in hun beste kledij. Hier konden zij tien jaar geleden alleen maar van dromen. Stel je eens voor, een of meer weeskinderen krijgen deze kans. In dat geval zijn er hopelijk broertjes, zusjes of andere dierbaren die trots naast de student mogen poseren.
Gemeenteraadsverkiezingen in Nederland. Het zal jullie niet verbazen dat mijn – wellicht ijdele – hoop is gevestigd op winst voor links. Kiezers die niet stemmen voor enkel hun eigen portemonnee maar voor een eerlijke verdeling van onze welvaart, ook op lokaal niveau.
Tot later,
liefs,
Mieke
Link naar BBC-documentaire: https://youtu.be/AQ3yDuRdzxU?si=t6dmRXZl4u_9Onhm
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
ENGLISH VERSION
Wilderness and Humanity
And then suddenly everything is different again. At least, some people have left or are about to leave. Starting with Mina, who needs to be in Kathmandu for a few formalities and doesn't know in advance how long this might take. She left yesterday morning; she really wanted to take the bus to Nepalganj airport one more time. Quite comical; she is now so used to luxury forms of transport, and then this choice. Over seven years ago, she had never been outside Bardia, and I took her plus four other jungle girls on a day trip to Nepalganj. They became completely shy, seemingly feeling lost in a city. I took her to the village, and from there she traveled on alone. No emotional farewell with the family; people don't really do that here. I gave her a tight hug, told her how proud I am of her, and expressed my love. It is mutual. I don't believe I need to fear a lack of support as a childless mother during the time I become dependent. Salam Air will also be flying to Vienna starting in June of this year, and as soon as Mina is assigned to such a flight, I hope to travel there for a few days. I can stay in her luxury hotel room and then pay a visit to friends Marlene and Hannes. Initially, I was going to go along to Nepalganj, also to visit Asmita. She is training to become a nurse and lives in the boarding facility. The policy is quite strict, as she was not given an extra hour off, at most a brief meeting at the door. Her exams are right outside that door, and only after that can she take some time off. I hope this still works out before my departure; otherwise, it will be very unfortunate. In any case, I will visit her family tomorrow.
During my early, still pleasantly fresh morning walk, Jack emerged from the jungle. He was woken by two camera feeds showing footage of tigers or leopards demanding attention. Jack’s passion is palpable; he is an enthusiastic researcher within a global organization, yet he does far more than is officially required. This is his life’s work. Besides being passionate, he is also frequently frustrated. A better balance between humans and wilderness is definitely possible, but there is too little attention paid to it worldwide, and humans, in particular, continue to pollute and put themselves first. Locally and regionally, too, there is often too little attention paid to the bigger picture, which is necessary for that better balance. The people here live with the jungle, but that is also largely their ‘breadwinner’. Money is made from travelers who want to see tigers and rhinos, plus the five hundred bird species and so much more. Maslow’s pyramid comes into play. Only when your basic needs are sufficiently met does room open up for other matters that demand attention. And this is possibly where Westerners (including those from Oceania) differ from people in developing countries. Continuing and cherishing every step in the right direction, giving up is not an option. Jack hopes that more people here and there will become aware of the crisis at play here as well, with climate change and political choices at the forefront. I promise him I will write a blog post for my readers and refer them to good documentaries. Every drop counts.
Waved Mina goodbye, then go find the cupboard for transport to the orphanage. Communication using gestures and body language goes relatively well, but it takes an eternity—still in Western terms—before a suitable rickshaw appears. Once there, the cupboard is securely strapped to the roof, and off we go. Susila has the day off from the jungle and is happy to accompany me to the orphanage, so we pick her up at home. Since last year, many routes here have been paved, which makes a huge difference in the speed of transport, but we still cover the majority of the way on a bumpy road. I expect to see the cupboard slide past me at any moment. Add to that the fact that we are driving quite a way through the community forest, where wild animals reside, and my fantasy could become reality. Yet I no longer feel any fear since I’ve been here a bit longer, and certainly not with top jungle guide Susila by my side. Together with her sister Manju, she is a highly sought-after jungle guide, which is of course an honor but also brings in some money. The ladies earn even more from their work for the BBC, where they are employed as experts and even fly drones for incredible footage. Below this blog post, you will find a link to a piece of film they worked on. The next documentary will be broadcast next month, and they will appear more on screen themselves. Manju’s mountain expedition also turns out to be part of the BBC. I feel blessed to be surrounded by such people.
And there comes the orphanage back into view. The children are still at school; the principal has already spotted us and is helping to take the cabinet to its destination. The smile never leaves his face. It turns out Susila has been here before and is inspecting all the rooms. She is enthusiastic about our contribution and even suggests that we participate as a ‘sisters’ team’ in the execution and possibly provide some funding. How wonderful is that? It would be a valuable addition for all parties and help accelerate the development of this beautiful and necessary initiative. Given the stream of donations, I am considering saving a portion for a monthly contribution towards basic costs or for interim adjustments to, for example, the sanitary facilities. I will add some photos of the current deplorable situation. Every visit sets new positive movements in motion. Irene and Pieter also want to continue supporting. Now we are waiting for the carpenter for wooden cabinets in all the rooms. This can continue as usual even after my departure, and I will surely receive photos.
Where has BBAS Memorial School gone? many might be wondering. The school where I organized activities for years and provided with sports, games, and reading materials. You could say that the Australian Bright Futures of Bardia have brought about enormous progress and are still present twice a year. I can hardly add anything to that. The orphanage, on the other hand, will continue to be in great need of support for a long time to come; every rupee is a godsend there. I notice it in the donations as well; people apparently feel the difference. Orphans are severely disadvantaged and have to live in a place that does not automatically feel like home. They have to share their caregivers with dozens of other children. I don't need to explain any more. Let's make this place a HOME for every child, NOW and in the FUTURE.
And meanwhile, let's not forget safety, for both humans and animals. Chitra is seen here as an important link to the future. Jack praises her to the skies, will visit her in Pokhara this week, and would love to guide her during a potential internship in her forestry studies. Chitra was praised as the best student last academic year and received an award along with several other students. Father and Mother Mahatara were allowed to attend, having flown in from Nepalganj and dressed in their finest clothes. Ten years ago, they could only dream of this. Just imagine, one or more orphans getting this chance. In that case, hopefully there are brothers, sisters, or other loved ones who get to pose proudly alongside their student.
Municipal elections in the Netherlands. It will come as no surprise to you that my – perhaps vain – hope is pinned on a victory for the Left. Voters who do not vote solely for their own wallets, but for a fair distribution of our wealth, including at the local level.
See you later,
love,
Mieke
Link to BBC documentary: https://youtu.be/AQ3yDuRdzxU?si=t6dmRXZl4u_9Onhm
Any support for the orphanage in Bardia remains welcome.
You can donate to: NL56 TRIO 0786 9296 69 payable to MGPG Simons.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 143
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/253/926_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => wildernis-en-de-mens
)
[7] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111476
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-16
[photoRevision] => 0
[title] => Kermis in de hemel
[message] => Dag allemaal,
Ga er maar even voor zitten, dit wordt een lang verhaal.
Na een luie zaterdag, waarop ik hoofdzakelijk in het koele huis ben gebleven, met een kort uitstapje met Mina voor een drankje in het dorp, was het gisteren weer een dag van actie. In de ochtend naar het dorp om een flink geldbedrag te pinnen, op zoek te gaan naar een kant-en-klare kast en een verjaardagscadeautje voor Susila. Weet dat de zondag hier een gewone werkdag is, de zaterdag is de vrije dag, met name voor scholen. Het was niet moeilijk een kast te vinden, maar er verscheen steeds geen winkelier bij. Uiteindelijk trof ik een jonge man die met pijn en moeite wilde opstaan om zijn eigen te verkopen kasten te laten zien en de prijs te noemen. Aan vervoer doen ze niet, dus dat moet zelf geregeld worden. Al vaker zag ik touctoucs met meubels op het dak gebonden, dus dat kan ik zeker zelf organiseren.
Vervolgens langs bij Sonja om alle spullen voor het weeshuis – boeken, muziekinstrumenten, sportartikelen – goed te verdelen voor vervoer ’s middags. Terwijl ik het toegangspad opliep kwam mij heerlijke muziek tegemoet, die even later live bleek te zijn. Sonja, Pieter en Irene hadden de smaak goed te pakken bij het testen van de ukelele, de tabla en de tamboerijn. Sandesh, Budhi’s zoon van vijftien, completeerde het orkest met het blaasinstrument waarvoor een enorme hoeveelheid lucht nodig is. Menigeen krijgt er geen geluid uit, maar de stevige Sandesh blaast zijn wangen op en krijgt het instrument aan de praat. Als zij er al zo’n plezier aan beleven, hoe zal dat straks in het weeshuis zijn? Ik vermoed dat er geen muziekleraar beschikbaar is, dus zal ik op zoek gaan naar alternatieven, waarbij tutorials via Youtube een eerste optie zijn. Voorop staat het plezier dat de kinderen kunnen ervaren, misschien wel talent ontdekken, een stukje autodidactisch vooruit komen. Als dat aangevuld kan worden met de juiste instructies door een leraar zou dat heel mooi zijn. Ik zal de muziekwinkelier in Kathmandu eens vragen naar ideeën.
Mina en ik worden om twee uur opgehaald, Irene zit al voorin en de achterbak is volgeladen met dozen en tassen. Eerder heb ik alle shirtjes ontdaan van kaartjes en stickers. De twee leidsters van het weeshuis hebben hun handen al vol genoeg. Een hartelijk welkom door de principal van het weeshuis en de bijbehorende school aan de overkant wacht ons bij aankomst. Nu al toont hij een brede glimlach en neemt ons mee naar alle slaapruimtes om de matrassen en het nieuwe beddengoed te tonen. Niet geheel onverwacht zie ik dat het plastic niet van de matrassen is afgehaald, daar schuiven de lakens zo lekker van. Josine, Anton’s dochter en moeder van drie zonen, gaf al de tip door om te zorgen voor onderleggers, handig bij ongelukjes in bed. Die blijken vooralsnog niet nodig, maar het is een overweging waard. Na deze rondleiding gaat de deur open naar een lokaal waar ik nog niet eerder was. Een ruimte met groot scherm aan de muur, verder dienend als kantoor, maar bovenal als digitaal leslokaal voor alle schoolkinderen. Onderwijl stroomt een klasje binnen, in blauw schooluniform. Ze zitten op de grond, wij krijgen een stoel aangeboden. Een van de leraren laat zien wat er mogelijk is qua digitaal lesmateriaal, ook basislessen in muziek als tutorial op Youtube. Hier had ik niet op gerekend, maar daar zit beslist muziek in. De instrumenten worden een voor een getoond, kinderen vliegen er op af. Ook boekjes worden uitgedeeld en als iedereen een presentje in handen heeft roepen ze gezamenlijk ‘thank you very much, we are happy’. De leraren kunnen niet stoppen ons te bedanken, een grote aanwinst in een stukje vreugde voor de kinderen. Hier komen weeshuis en school samen, met sport-, spel en leesmaterialen. In de grote keuken bezorgen we de shirtjes en Nepalese boekjes voor het weeshuis zelf. Irene heeft armbandjes voor de meisjes en koekjes voor iedereen meegebracht.
En dan, terwijl de muziekinstrumenten klinken, begint het boven ons te rommelen met binnen een minuut gigantische donder en regen. ‘Kermis in de hel’, noemde mijn moeder dat. De muziek van boven mag dan uit een soort van hel klinken, beneden klinkt alles hemels, zeker voor de kinderen. Ik geef aan nog regelmatig een bezoekje te brengen deze weken en zo snel mogelijk al een kast te bezorgen. Ook het verzoek erbij dat zij hun behoeftes moeten aangeven als ze onze hulp nodig hebben. Wij willen niet alles voor hen invullen, dan wordt het snel betutteling. Samen maken we er iets beters van, met de leraren en verzorgers voorop. Zij begeleiden de kinderen elke dag opnieuw naar een betere toekomst. Hun moeilijke start valt niet ongedaan te maken, een goed leven hoeft geen illusie te blijven. Samenwerking en verbinding, daar komt het op aan. Er worden ons paraplu’s aangereikt om de auto te bereiken, de druppels vallen recht naar beneden op de glibberige bodem.
Wat zou het een kroon op deze dag zijn als we onderweg nog een tijger kunnen spotten in de community forest waar we doorheen moeten. In dit seizoen laten tijgers zich bijna dagelijks zien aan safarigasten. De warmte en benauwdheid moet je er maar voor over hebben. Waarom niet zelf een jeepsafari, bedenk ik opeens. Dé kans om mijn eerste wilde tijger te zien. Mina vertelde dat ze best bang is in de jungle en daarin lijken we op elkaar. Ik gun dieren een goed leven, maar bij voorkeur op veilige afstand. Met drie zussen als junglegids en een zus als studente bosbouw is deze stewardess bang voor wilde beesten. Indien de weersvoorspellingen het toelaten is maandag dé dag om samen een halve dag op safari te gaan. Maar de kansen zijn klein nu de regen zich laat gelden. Ook die safari is er volgend jaar nog, evenals de Everest en Mustang. Voor mij liever afkoeling dan een tijger op dit moment. Zus Manju is voor de tweede keer in korte tijd mee met een onderzoeksexpeditie naar het sneeuwluipaard in de Himalaya. Tijdens de familie-videoapp staat zij midden in een sneeuwbui en geniet overduidelijk. Ik heb de bestseller over het sneeuwluipaard gelezen en daarin staat beschreven hoe moeilijk deze koning van het hooggebergte te onderscheiden is van zijn omgeving. Zus Susila is regelmatig op pad met Jack Kinross om camera’s te plaatsen voor gedragsonderzoek naar tijgers en luipaarden. De camera wordt aan een boom bevestigd en van stroom voorzien door een klein zonnepaneel. Op hun telefoon volgen ze de activiteiten binnen een bepaalde straal van de camera. Dit moet uiteindelijk leiden tot wetenschappelijke conclusies en aanbevelingen voor meer veiligheid voor dier en mens. Eerlijk gezegd denk ik dat we bepaalde mensen meer moeten vrezen dan welk dier dan ook.
Mina vat het plan op de hele aanwezige familie te trakteren op een etentje buitenshuis. Vader en moeder twijfelen even, het kost immers geld. En ondanks dat Mina dit nu met alle gemak kan betalen, het heerlijk vindt haar familie te verwennen en ondersteunen, is het best lastig om te accepteren voor haar ouders. Ik snap dat heel goed, in je hoofd blijf je op de kleintjes letten en doe je geen onnodige uitgaven, ook al kan het nu wel. Als je lang in armoede hebt geleefd – en daarvan heb ik de eerste jaren hier een beeld gekregen – dan zet je niet zomaar een knop om naar meer welvaart. Voor de jonge generatie anders dan voor ouderen. Toch gaan we uiteindelijk met z’n allen in een touctouc naar het dorpscentrum. Vader voorin, moeder, Susila, Ranju, Mina, ik en het kleine buurmeisje op de achterbankjes. Een touctouc is nooit vol, er kan altijd nog iemand bij. Een feestje aan de vooravond van Susila’s drieëndertigste verjaardag. We maken van elke dag een feestje.
Hier zie ik dat je, met talent en wat financiële ondersteuning, van een dubbeltje een kwartje kunt worden. Met geld kun je mooie dingen doen, maar het kan ook de meest lelijke eigenschappen naar boven halen. Geld is een middel, geen doel op zichzelf voor mij. Zonder verbinding blijft het een eenzame bedoening. Laten we daarop toosten. En vanavond op de verjaardag van Susila, met vele bekenden samen!
Liefs,
Mieke
Foto’s volgen later
ENGLISH VERSION
Fairground in Heaven
Sit down for a moment, this is going to be a long story.
After a lazy Saturday, during which I mainly stayed in the cool house, with a short outing with Mina for a drink in the village, yesterday was a day of action again. In the morning, I went to the village to withdraw a substantial amount of money, look for a ready-made cabinet, and a birthday present for Susila. Keep in mind that Sunday is a regular workday here; Saturday is the day off, particularly for schools. It wasn't difficult to find a cabinet, but no shopkeeper appeared. Eventually, I met a young man who was willing to stand up with great difficulty to show me the cabinets he had for sale and to name the price. They don't provide transport, so that has to be arranged independently. I have seen touc-tucs with furniture tied to the roof quite often, so I can certainly organize that myself.
Next, I stopped by Sonja's to properly distribute all the supplies for the orphanage—books, musical instruments, sports equipment—for transport in the afternoon. As I walked up the access path, delightful music greeted me, which turned out to be live a little later. Sonja, Pieter, and Irene were really getting into the swing of things testing the ukulele, the tabla, and the tambourine. Sandesh, Budhi’s fifteen-year-old son, completed the orchestra with the wind instrument that requires an enormous amount of air. Many people can't get a sound out of it, but the sturdy Sandesh puffs out his cheeks and gets the instrument going. If they are enjoying it so much, what will it be like later at the orphanage? I suspect there is no music teacher available, so I will look for alternatives, with YouTube tutorials being a first option. The priority is the enjoyment the children can experience, perhaps even discovering talent, and making some autodidactic progress. If that can be supplemented with the right instructions from a teacher, that would be wonderful. I will ask the music shop owner in Kathmandu for some ideas.
Mina and I are being picked up at two o'clock; Irene is already sitting in the front, and the trunk is loaded with boxes and bags. Earlier, I removed the tags and stickers from all the shirts. The two leaders of the orphanage already have their hands full enough. A warm welcome awaits us upon arrival from the principal of the orphanage and the associated school across the street. He already displays a broad smile and takes us to all the sleeping quarters to show us the mattresses and the new bedding. Not entirely unexpectedly, I see that the plastic has not been removed from the mattresses; that makes the sheets slide around so easily. Josine, Anton’s daughter and mother of three sons, had already passed on the tip to provide underpads, handy for accidents in bed. For now, these do not appear to be necessary, but it is worth considering. After this tour, the door opens to a room I have not been to before. A room with a large screen on the wall, serving otherwise as an office, but above all as a digital classroom for all the schoolchildren. Meanwhile, a small class streams in, in blue school uniforms. They sit on the floor; we are offered a chair. One of the teachers shows what is possible in terms of digital teaching materials, including basic music lessons as tutorials on YouTube. I hadn't counted on this, but there is definitely music in it. The instruments are shown one by one, and the children rush towards them. Booklets are also handed out, and when everyone has a small gift in their hands, they collectively shout, "Thank you very much, we are happy." The teachers cannot stop thanking us, a great asset in bringing a little joy to the children. Here, orphanage and school come together, with sports, games, and reading materials. In the large kitchen, we deliver the shirts and Nepalese booklets for the orphanage itself. Irene has brought bracelets for the girls and cookies for everyone.
And then, while the musical instruments are playing, it starts to rumble above us, followed within a minute by massive thunder and rain. ‘A fair in hell,’ my mother called it. The music from above may sound like it comes from a sort of hell, but down below everything sounds heavenly, certainly to the children. I indicate that I will be paying regular visits these weeks and delivering a cupboard as soon as possible. I also request that they indicate their needs if they require our help. We do not want to decide everything for them; that quickly becomes patronizing. Together we will make things better, with the teachers and caregivers leading the way. They guide the children towards a better future every single day. Their difficult start cannot be undone; a good life does not have to remain an illusion. Collaboration and connection, that is what it comes down to. We are handed umbrellas to reach the car; the raindrops fall straight down onto the slippery ground.
What a crowning glory to this day it would be if we could spot a tiger on the way in the community forest we have to pass through. In this season, tigers show themselves to safari guests almost daily. You just have to be willing to put up with the heat and stuffiness. Why not go on a jeep safari myself, I suddenly think. The chance to see my first wild tiger. Mina said she is quite scared in the jungle, and in that respect, we are alike. I wish animals a good life, but preferably at a safe distance. With three sisters as jungle guides and one sister as a forestry student, this flight attendant is afraid of wild animals. Weather permitting, Monday is the day to go on a half-day safari together. But the chances are slim now that the rain is making its presence felt. That safari will still be available next year, as will Everest and Mustang. For me, I’d rather have some cooling down than a tiger right now. Sister Manju is joining a research expedition to see the snow leopard in the Himalayas for the second time in a short period. During the family video call, she is standing in the middle of a snow shower and is clearly enjoying herself. I have read the bestseller about the snow leopard, and it describes how difficult it is to distinguish this king of the high mountains from its surroundings. Sister Susila regularly heads out with Jack Kinross to place cameras for behavioral research on tigers and leopards. The camera is attached to a tree and powered by a small solar panel. On their phones, they monitor activity within a certain radius of the camera. This is intended to ultimately lead to scientific conclusions and recommendations for greater safety for both animals and humans. Honestly, I think we should fear certain people more than any animal.
Mina comes up with the plan to treat the entire family present to dinner out. Father and Mother hesitate for a moment; after all, it costs money. And even though Mina can now afford this with ease, and loves spoiling and supporting her family, it is quite difficult for her parents to accept. I understand that very well; in your mind, you keep watching the pennies and avoid unnecessary expenses, even though you can now. If you have lived in poverty for a long time—and I got a sense of that during the first few years here—you don't just flip a switch to greater prosperity. It is different for the younger generation than for the older ones. Nevertheless, we eventually all head to the village center in a tuk-tuk. Father in the front, Mother, Susila, Ranju, Mina, me, and the little neighbor girl on the back seats. A tuk-tuk is never full; there is always room for one more. A party on the eve of Susila’s thirty-third birthday. We turn every day into a party. Here I see that, with talent and some financial support, you can turn a dime into a quarter. With money, you can do wonderful things, but it can also bring out the ugliest traits. For me, money is a means, not an end in itself. Without connection, it remains a lonely affair. Let’s toast to that. And tonight to Susila’s birthday, together with many acquaintances!
Love,
Mieke
Photos to follow later
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 147
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,bardiya
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => kermis-in-de-hemel
)
[8] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111461
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-14
[photoRevision] => 0
[title] => Heerlijke verrassingen
[message] => Namaste,
Nacht twee bij mijn Nepalese familie zit erop. En zoals het vaker gaat hier in Bardia, alles stroomt als vanzelf, ik word verzorgd en zelfs verwend, een dag verloopt vol positieve verrassingen. Heel organisch en ontspannen rijgen de fijne momenten zich aaneen. Sowieso hangt hier een positieve sfeer, de lieve ouders, alle dochters met elk hun eigen aard en talent.
Toen ik donderdag arriveerde was alleen dochter nummer drie, Ranju, aanwezig. Iets later kwam moeder erbij, maar de rest was buitenshuis bezig. Susila als safarigids, Manju plotseling opgeroepen naar Kathmandu, Mina nog onderweg, de jongste drie op hun studielocatie, vader ook altijd actief na zijn pensioen als olifantenberijder. Opnieuw werd het bloedjewarm, ongekend benauwd. Manmohans weduwe Shanti woont op een steenworpafstand. Tussen haar ochtend- en avondwerkzaamheden door is zij enkele uren thuis, dus konden we haar gemakkelijk bezoeken. Mijn aangekochte stoffen, bedoeld om deze door Shanti te laten veranderen in een broek en luchtig bloesje, heb ik afgeleverd en we zijn voor de gezelligheid nog even blijven hangen. Samen met dochtertje Nilaxi bewoont Shanti één kamer, waar ook haar naaimachine staat opgeborgen. Haar schoonfamilie woont er weliswaar omheen, maar dit is hun plekje. Keuken en toiletruimte worden gedeeld. De hartelijkheid waarmee we ontvangen worden lijkt vaak omgekeerd evenredig met de leefomstandigheden van mensen.
Over de komst van Mina wordt nogal geheimzinnig gedaan, dus gewoon wachten en intussen wat lezen of puzzelen. Totdat ik het idee krijg nog een belofte in te lossen, aan Prapti, die de volgende dag terug reist naar Kathmandu. Samen met Ranju en moeder nemen we een touctouc naar het dorp en wachten totdat Prapti zich heeft opgefrist. Bij Shivam café en bakery strijken we neer voor een ijsje of cappuccino en nemen afscheid. Als je wat langer in een dorp vertoeft leer je de mensen beter kennen, maar ook de onderlinge dynamiek. Wie zijn werkelijk bevriend en wie duldt elkaar. Het zijn net mensen, niet echt veel verschillend van ons, enkel qua culturele waarden en gebruiken. Tussen deze twee families proef ik weinig affectie. Na wat inkopen dezelfde touctouc voor de terugreis en dan is huize Mahatara nog steeds behoorlijk rustig.
Ranju gaat aan de slag in de keuken, vader is gearriveerd en steekt het vuur aan voor bereiding van het vlees. De tijd verstrijkt verder en opeens hoor ik nieuwe geluiden aan de voorzijde, zie iemand snel een kamer inschieten en dan is ze daar. Mina, mijn oogappel sinds vele jaren. Hoe heerlijk om elkaar weer in het echt te zien, na een jaar lang videogeprekken. Uitgerekend nu zij niet voor haar werk hoefde te vliegen stuitte ze op ongemakken en vertragingen. En weet je waar? In Delhi, hoe kan het ook anders. Maar liefst zestien uur heeft zij daar haar tijd stuk moeten slaan, gewoon op banken op de luchthaven. Vliegvelden in de Emiraten hebben hiervoor slaapcabines ingevoerd. Als je niet weet wanneer je vlucht eindelijk vertrekt neem je ook niet even een hotel. Vervolgens een nieuwe vertraging in Kathmandu en toen was zelfs deze energieke jonge vrouw helemaal kapot. Ook nog haar darmen van streek. Inmiddels weet ook zij hoe zwaar reizen kan zijn als alles tegenzit. Maar de vreugde is er niet minder om. Nadat iedereen een kleine of grotere maaltijd achter de kiezen heeft verschijnt Susila na een lange werkdag en heeft nog energie over voor hele verhalen. Eenmaal in bed overdenk ik de dag en val in een diepe slaap.
Een frisse start voor dag twee, in het teken van de vrijdagmarkt in het dorp. Mina, Ranju en ik gaan op jacht naar veertig shirtjes voor de weeskinderen. Later sluit Irene aan, die graag wat meer contact met de bevolking zoekt in gewone dagelijkse dingen. Zij fietst elke dag hele stukken tot in verre uithoeken, ook nog op een herenfiets. Ik zou het niet meer klaarspelen daar überhaupt op te klimmen. Zolang Pieter nog herstellende is van bostyfus gaat zij alleen op pad. Men is nog bezig met de opbouw van de markt, dus dan maar wachten in café Shivam. Daar zit een groep jonge mannen die hun ogen richten op Mina en Ranju. Met name Mina wordt flink bevraagd over haar leven als stewardess. De leider van de groep, Indra genaamd, een stevige dertiger en eigenaar van een lodge, schuift langzaam dichterbij en ziet kans zijn verhaal te doen. Hij neemt ook hier de leiding over. Hele ervaringen van zijn tijd in de Emiraten worden op tafel gegooid, onderbreken is heel lastig en vreet energie. Een gewoonte waar ik steeds vaker genoeg van heb, mensen die menen dat alleen hun verhaal ertoe doet. Wat is dat toch? Sowieso gebrek aan empathie en fatsoenlijke communicatie. Ik vermoed dat velen het niet eens in de gaten hebben als ik afhaak. Steeds opnieuw, zelfs als men mij laat uitpraten, wordt er geen gesprek gevoerd met vragen of samenvattingen, maar wil de ander eroverheen met zijn of haar verhaal, liefst meteen. En dan kan ik fatsoenshalve nog wel luisteren of reageren, maar dan is de toon al gezet. Ik zoek mensen op van gelijke golflengte en de rest graag op afstand. Zo, dat moest er even uit.
Nadat Irene is aangesloten en heeft kennisgemaakt met de jonge vrouwen zoeken we gezamenlijk de markt op en duiken snel op de kraampjes met allerhande hippe shirts. Heerlijk dat Mina en Ranju een goede blik hebben op jeugdmode, want ik zou andere keuzes maken. Geen idee wat nu in of juist uit de mode is. Mina regelt zelfs wat korting voor de grote aankoop die we doen en dan op naar de volgende kraam om het geheel van veertig stuks compleet te maken. En weer wordt het heter en heter, ik druip aan alle kanten. Sonja en de Duitse Eva scharrelen ook lekker rond. Het voelt als een ontmoetingsplek van vooral vrouwen. Mina oppert dat voor de opgroeiende meisjes een soort van stretch beha ook handig is, dus vijf stuks hiervan erbij. Terwijl Mina en Irene nog wat verder ronddolen voor boodschappen zoek ik met Ranju een terras op voor een ijskoud drankje. Oei, mijn darmen spelen op, ik sprint naar het oerprimitieve toilet en hoop op een goede afloop. Gelukkig staat er een grote emmer water klaar en heb ik altijd reinigingsdoekjes in mijn rugzakje. Dit is wat ik steeds meer probeer te voorkomen, maar daar trekken mijn darmen zich niets van aan.
Op de terugweg bij Sonja langs om de levering muziekinstrumenten te inspecteren. Alles is de vorige avond nog door twee gidsen afgehaald en heelhuids overgekomen na een dubbele reis vanuit Kathmandu. Mina vraagt of ik het leuk vind haar oma te bezoeken, per scooter. Zeker, na een nieuwe opfrisbeurt. Oma van 84 zit al op haar troon op het terras van het nieuwgebouwde huis van haar dochter. Ook ik krijg een troon toegeschoven, vervolgens komen alle vrouwelijke onderdanen erbij, later zelfs twee overbuurvrouwen die eerst nieuwsgierig vanaf een afstandje hebben toegekeken. Alsof dit vrouwenkransje nog niet compleet is komt daar Irene op de fiets voorbij, met hele andere plannen, maar ze wordt gewenkt om af te stappen voor een kopje thee. Haar wens iets dichter bij de lokale bevolking te komen wordt op die manier wel ingevuld. Groot enthousiasme over en weer, ondanks alle taalbarrieres. Een van de jonge vrouwen zit al elf jaar in het leger, heeft nu een maand verlof na een jaar lang in Zuid-Soedan gestationeerd te zijn geweest, een van de zwaarste gebieden ter wereld.
Mina en ik stappen weer op de scooter, Irene op haar fiets, in dezelfde richting. En zo gebeurt het dat Irene ook bij de familie Mahatara wordt uitgenodigd voor een drankje. Heel graag. Mina haalt haar business class vaardigheden tevoorschijn en verwent ons met rumpunch en papadums. Nog net voor het donker kan Irene terug naar haar kamer en duikt luipaardvriend Jack Kinross vanuit de achtertuin op. Irene wilde hem graag ontmoeten, bij deze dus. Jack blijkt te zijn uitgenodigd voor het avondeten hier bij de familie, een mooie kans om wat uitgebreider met hem in gesprek te gaan. Hij heeft bijna altijd haast als ik hem op straat ontmoet. Wat heeft die man veel te vertellen, ik hang aan zijn lippen. En ik kan hem zelfs onderbreken waarbij hij interesse toont in mijn verhaal, voor zover hem nog onbekend. Want dat de mensen hier over mij praten is wel duidelijk geworden.
Na een vorstelijke maaltijd gaat plots het licht uit. Dan komt er een verlichte taart vanuit de keuken, binnengedragen door Mina en word ik toegezongen met Happy Birthday. Een verlate verjaardagsviering voor mij, geheel in het geheim voorbereid. Deze dag kan niet meer stuk. Weer een nacht om veel te verwerken en op naar een rustige dag zonder plannen vooraf. Maar, dat zegt weer niets over het verrassende verloop. Ik geef me over en geniet enorm.
Liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Namaste,
Night two with my Nepalese family is over. And as is often the case here in Bardia, everything flows naturally; I am taken care of and even spoiled, and the day unfolds full of positive surprises. The lovely moments string together very organically and relaxedly. There is a positive atmosphere here anyway: the sweet parents, all the daughters, each with their own nature and talent.
When I arrived on Thursday, only daughter number three, Ranju, was present. Mother joined us a little later, but the rest were busy outside. Susila as a safari guide, Manju suddenly called up to Kathmandu, Mina still on her way, the youngest three at their study location, and Father also always active after his retirement as an elephant rider. Once again, it became scorching hot, incredibly muggy. Manmohan's widow, Shanti, lives a stone's throw away. Between her morning and evening work, she is home for a few hours, so we could easily visit her. I dropped off the fabrics I had purchased, intended for Shanti to transform into a pair of trousers and a light blouse, and we lingered for a while for the sake of socializing. Shanti shares a single room with her daughter Nilaxi, where her sewing machine is also stored. Although her in-laws live around it, this is their spot. The kitchen and toilet are shared. The warmth with which we are received often seems inversely proportional to the living conditions of the people.
There is quite a bit of secrecy surrounding Mina's arrival, so we just wait and read or do puzzles in the meantime. Until I get the idea to fulfill another promise to Prapti, who is traveling back to Kathmandu the next day. Together with Ranju and mother, we take a tuk-tuk to the village and wait until Prapti has freshened up. We settle down at Shivam café and bakery for an ice cream or cappuccino and say goodbye. When you stay in a village for a while, you get to know the people better, as well as the dynamics between them. Who are truly friends and who tolerates each other? They are just like people, not really much different from us, except in terms of cultural values and customs. I sense little affection between these two families. After some shopping, the same touctouc for the return journey, and then the Mahatara household is still quite quiet.
Ranju gets to work in the kitchen; Father has arrived and is lighting the fire to prepare the meat. Time continues to pass, and suddenly I hear new sounds at the front, see someone quickly dart into a room, and then she is there. Mina, the apple of my eye for many years. How wonderful to see each other in person again, after a year of video calls. Just when she didn't have to fly for work, she encountered inconveniences and delays. And do you know where? In Delhi, of course. She had to kill no less than sixteen hours there, simply on benches at the airport. Airports in the Emirates have introduced sleeping cabins for this purpose. If you don't know when your flight will finally depart, you don't just book a hotel. Next came another delay in Kathmandu, and by then even this energetic young woman was completely exhausted. Her stomach was upset, too. By now, she knows how tough traveling can be when everything goes wrong. But the joy is no less for it. After everyone has finished a small or large meal, Susila appears after a long workday and still has energy left for long stories. Once in bed, I reflect on the day and fall into a deep sleep.
A fresh start for day two, centered around the Friday market in the village. Mina, Ranju, and I go hunting for forty T-shirts for the orphans. Later, Irene joins us; she likes to seek out more contact with the locals in ordinary daily activities. She cycles long distances every day, reaching the far corners, and on a men's bike at that. I wouldn't be able to manage to climb onto one of those anymore. As long as Pieter is still recovering from typhoid, she goes out alone.
They are still busy setting up the market, so we just wait in Café Shivam. There sits a group of young men whose eyes are fixed on Mina and Ranju. Mina, in particular, is being heavily questioned about her life as a flight attendant. The leader of the group, named Indra, a sturdy man in his thirties and owner of a lodge, slowly slides closer and seizes the opportunity to tell his story. He takes the lead here as well. Entire experiences from his time in the Emirates are laid bare; interrupting is very difficult and drains energy. It is a habit I am increasingly fed up with: people who believe that only their story matters. What is it about? In any case, a lack of empathy and decent communication. I suspect that many do not even notice when I tune out. Time and again, even when they let me finish speaking, the conversation does not involve questions or summaries; instead, the other person wants to jump in with their own story, preferably immediately. And while I might still listen or respond out of politeness, the tone has already been set. I seek out people on the same wavelength and prefer to keep the rest at a distance. There, I just had to get that off my chest.
After Irene has joined us and introduced herself to the young women, we head to the market together and quickly dive into the stalls with all kinds of trendy shirts. It’s wonderful that Mina and Ranju have a good eye for youth fashion, because I would make different choices. I have no idea what is in or out of fashion right now. Mina even arranges a discount for the big purchase we make, and then off to the next stall to complete the collection of forty items. And again it gets hotter and hotter; I am dripping all over. Sonja and the German Eva are also happily pottering around. It feels like a meeting place for mostly women. Mina suggests that a kind of stretch bra would also be handy for the growing girls, so five of those are added to the mix. While Mina and Irene wander around a bit further for groceries, I look for a terrace with Ranju for an ice-cold drink. Oh dear, my bowels are acting up; I sprint to the primitive toilet and hope for a good outcome. Fortunately, a large bucket of water is ready, and I always have cleansing wipes in my backpack. This is what I try to avoid more and more, but my bowels don't care at all.
On the way back, I stopped by Sonja's to inspect the delivery of musical instruments. Everything had been picked up the previous evening by two guides and arrived intact after a double trip from Kathmandu. Mina asks if I would like to visit her grandmother, by scooter. Certainly, after a fresh coat of freshening up. Grandma, 84, is already sitting on her throne on the terrace of her daughter's newly built house. I am also handed a throne, then all the female subjects join in, and later even two neighbors from across the street who had initially been watching curiously from a distance. As if this circle of women wasn't complete yet, Irene cycles past with completely different plans, but she is beckoned to dismount for a cup of tea. Her wish to get a little closer to the local population is certainly fulfilled in this way. Great enthusiasm on both sides, despite all the language barriers. One of the young women has been in the army for eleven years and is now on a month's leave after having been stationed in South Sudan for a year, one of the toughest areas in the world.
Mina and I get back on the scooter, Irene on her bike, heading in the same direction. And so it happens that Irene is also invited to the Mahatara family for a drink. Very gladly. Mina brings out her business class skills and spoils us with rum punch and papadums. Just before dark, Irene manages to return to her room, and leopard friend Jack Kinross emerges from the backyard. Irene really wanted to meet him, so here it is. It turns out Jack has been invited for dinner here with the family, a great opportunity to have a more extensive conversation with him. He is almost always in a hurry when I meet him on the street. That man has so much to tell; I hang on his every word. And I can even interrupt him, whereupon he shows interest in my story, insofar as it is still unknown to him. Because it has become quite clear that people here are talking about me.
After a lavish meal, the lights suddenly go out. Then an illuminated cake appears from the kitchen, carried in by Mina, and I am serenaded with Happy Birthday. A belated birthday celebration for me, prepared entirely in secret. This day couldn't be better. Another night to process a lot, and on to a quiet day with no prior plans. But, that says nothing about the surprising course of events. I surrender and enjoy it immensely.
Love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 162
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/253/697_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => heerlijke-verrassingen
)
[9] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111448
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-12
[photoRevision] => 0
[title] => Op naar de volgende plek
[message] =>
Dag lezers,
Het is nu zeven uur in de ochtend, ik hoor vogeltjes en bedrijvigheid van medewerkers buiten. Rond elf uur deze ochtend word ik opgehaald door Susila en Manju, de oudste zussen van Mina en de andere vier, om daar een tijdje te bivakkeren. Ik heb zo’n vermoeden dat Mina er al is, maar net als vorig jaar zwijgt ze daarover in haar berichtjes. Hun woonhuis ligt op een kilometer van hier, dus alles blijft bereikbaar en mijn laatste week in Bardia ben ik weer terug in Bardia Homestay. Alleen Pieter en Irene uit Den Haag zijn nog over als gast hier. Deze leeftijdgenoten van mij uit Den Haag reizen zes maanden door Azië, maar sinds Pieter een week geleden ziek werd wachten ze met verder trekken totdat hij weer helemaal fit is ‘Bostyfus’ luidde de diagnose bij de plaatselijke dokter. Niemand die er ooit van gehoord had hier, maar het gaat gepaard met koorts en algehele malaise.
Gisterochtend hebben we Cornel naar vliegveld Nepalganj gebracht voor zijn vlucht naar Kathmandu. Zijn thuisvlucht met KLM van aanstaande vrijdag, via Dubai, bleek nog steeds niet geannuleerd, dus moest hij in ieder geval tijdig in Kathmandu zijn. Eenmaal daar kreeg ik bericht van hem dat KLM alle vluchten naar de Emiraten tot eind deze maand geschrapt heeft. Het moge duidelijk zijn dat dit met de Iran-oorlog te maken heeft. Tja, de luchtvaartmaatschappij schijnt dan verplicht te zijn alternatieven aan te bieden, maar hoe, wat en wanneer is nog de vraag. Ik schreef er al eerder iets over, als reiziger ben je vrijwillig onderweg en heb je je te verhouden tot de situaties die zich voordoen. Dit geldt ook absoluut voor alle gelukszoekers in Dubai, de Nederlandse belasting vaarwel gezegd, die nu door onze regering gerepatrieerd worden. Moreel gezien vind ik het schandelijk, deze houding. Er is veel kritiek in kranten en op internet over deze gang van zaken, maar het gaat gewoon door. Genoeg hierover.
Nadat onze taxi Cornel had afgezet en wij na twee weken afscheid namen maakte ik van de gelegenheid gebruik de zaak met matrassen en stoffering te bezoeken voor het uitzoeken van het hele assortiment aan beddengoed. Sonja heeft de contacten gelegd, namen en locaties aan mij en de chauffeur doorgegeven, waardoor ik heel efficiënt te werk kon gaan. De eigenaar was al op de hoogte toen ik binnenkwam en binnen een half uur was alles geregeld. Tien tweepersoonsmatrassen, tien eenpersoonsmatrassen voor de stapelbedden, dertig kussens met slopen, onderlakens, dekbedden en overtrekken. Alles bij elkaar voor een prijs waar je bij ons nog niet één Aupingmatras voor koopt. Daar moet bij gezegd dat het momentum ook zeer gunstig is. Een jaar geleden kreeg je voor een euro rond de 140 roepies, nu al 170. Voor Nepal geen goede zaak, voor ons hét moment om te investeren in extra veel noodzakelijke spullen voor het weeshuis. Bovendien is de opbrengst aan donaties nog nooit zo hoog geweest, nog los van de investering die Cornel op eigen titel wil doen. Deze ochtend wordt de hele aankoop door het bedrijf zelf rechtstreeks bij het weeshuis bezorgd.
Ook werden gisteren de tweehonderd boeken afgeleverd in twee loodzware dozen. Het is alleen nog wachten op de muziekinstrumenten. Mijn plan is om zondag weer een bezoek te brengen aan het weeshuis, zodat ze eerst rustig het beddengoed kunnen uitpakken en installeren. Het is daarbij handig alvast een of twee kant-en-klare kasten te leveren voor al die kleine spullen. Zodra de timmerman ruimte heeft kan deze ter plekke gaan werken aan de rest van de kastruimte. Op de vrije vrijdagmarkt ga ik op zoek naar een serie shirtjes, broeken en sokken voor alle leeftijden van de kinderen. Het zou leuk zijn als ze dit zelf konden uitzoeken, maar daarvoor zijn de locaties te ver van elkaar verwijderd en is het regelen van vervoer een te grote opgave.
Mijn spullen zijn weer grotendeels ingepakt, nu mezelf lekker verzorgen en dan een frisse start bij het huis van de zeven zusters. Van daaruit vervolg ik mijn verhaal.
Wederom grote dank voor elke donatie. Graag blijf ik de verbinding maken tussen gevers en ontvangers. Toen ik tien jaar geleden mijn eerste reis naar hier maakte had ik dit vervolg nooit kunnen voorspellen. Een stukje verschil, dat mijn leven verrijkt en hopelijk ook dat van enkele anderen.
Liefs, Mieke
ENGLISH VERSION
On to the next spot
Hello readers,
It's now seven in the morning, and I hear birdsong and the hustle and bustle of staff outside. Around eleven this morning, Susila and Manju, Mina's eldest sisters and the other four, will pick me up to camp there for a while. I suspect Mina is already there, but just like last year, she's keeping quiet about it in her messages. Their house is a kilometer from here, so everything remains accessible, and for my last week in Bardia, I'll be back at Bardia Homestay. Only Pieter and Irene from The Hague are still here as guests. These people of my age from The Hague have been traveling through Asia for six months, but since Pieter got sick a week ago, they've been waiting to move on until he's fully recovered. "Styphoid," was the local doctor's diagnosis. No one here had ever heard of it, but it's accompanied by fever and general malaise.
Yesterday morning we took Cornel to Nepalganj Airport for his flight to Kathmandu. His home flight with KLM this coming Friday, via Dubai, had still not been canceled, so he at least had to be in Kathmandu on time. Once there, I received a message from him that KLM had canceled all flights to the Emirates until the end of this month. This is clearly related to the Iran war. Well, apparently, the airline is obligated to offer alternatives, but how, what, and when remains to be seen. I've written about this before; as a traveler, you're traveling voluntarily and have to deal with the situations that arise. This absolutely applies to all the fortune seekers in Dubai, having said goodbye to Dutch taxes, who are now being repatriated by our government. Morally, I find this attitude disgraceful. There's a lot of criticism in newspapers and online about this state of affairs, but it continues unabated. Enough about that.
After our taxi dropped off Cornel and we said goodbye after two weeks, I took the opportunity to visit the mattress and upholstery shop to browse the entire range of bedding. Sonja established the contacts, giving names and locations to me and the driver, allowing me to work very efficiently. The owner was already aware of the situation when I arrived, and within half an hour everything was arranged. Ten double mattresses, ten single mattresses for the bunk beds, thirty pillows with pillowcases, bottom sheets, duvets, and duvet covers. All for a price you wouldn't even pay for a single Auping mattress here. It should be noted that the momentum is also very favorable. A year ago, one euro cost around 140 rupees; now it's already 170. Not a good deal for Nepal, but for us, the perfect opportunity to invest in a large number of essential items for the orphanage. Moreover, the donations have never been higher, not to mention the investment Cornel wants to make on his own behalf. This morning, the entire purchase will be delivered directly to the orphanage by the company itself.
The two hundred books were also delivered yesterday in two heavy boxes. Now all that's left is the musical instruments. My plan is to visit the orphanage again on Sunday so they can unpack and set up the bedding in peace. It would be helpful to deliver one or two ready-made cupboards for all those small items. As soon as the carpenter has space, he can start working on the rest of the cupboard space on-site. At the free Friday market, I'll look for a range of shirts, trousers, and socks for the children of all ages. It would be nice if they could pick this out themselves, but the locations are too far apart for that, and arranging transport is too much of a challenge.
My things are mostly packed again. Now it's time to pamper myself and then make a fresh start at the house of the seven sisters. I'll continue my story from there.
Once again, a huge thank you for every donation. I'm eager to continue connecting donors and recipients. When I first made my trip here ten years ago, I could never have predicted this outcome. It's a small difference that enriches my life and hopefully the lives of others as well.
Love, Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 150
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,bardiya
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => op-naar-de-volgende-plek
)
[10] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111419
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-08
[photoRevision] => 0
[title] => Internationale Vrouwendag
[message] => Dag lezers,
Of het zo moest zijn, deze dag stond een eerste bezoek aan het weeshuis gepland. Sonja en Budhi hebben een vrij luxe SUV gehuurd om een aantal spullen mee te nemen. Daarbij bezoeken we ook een weverij, waar katoenen doeken worden gemaakt, dus gaan nog enkele vrouwen mee. Eva, de Duitse uit Hamburg en de Haagse Irene, logerend in deze lodge, een half jaar met haar man Pieter reizend door Azië. Inclusief Sonja en ik allemaal vrouwen van een zekere leeftijd. Budhi en chauffeur Raju zijn in de minderheid.
Cornel is te druk met de zorgen rondom zijn KLM-ticket, hij staat eindelijk in de virtuele rij voor contact met een medewerker om zijn vlucht te bespreken en neemt geen risico zonder internet te zijn als hij eindelijk aan de beurt is. Hoe meer mensen, hoe lastiger om ieders wensen te honoreren. Wij willen vertrekken, dus Cornel blijft hier en zal binnen enkele dagen een nieuwe kans krijgen het weeshuis te bezoeken. Bedenk dat de locatie niet zo makkelijk te bereiken is. Je moet door een stukje jungle heen, niet zonder risico, dus lopen is geen optie, heel misschien een touctouc? Sinds vorig jaar zijn enkele routes geasfalteerd, dus word je niet meer aanhoudend heen en weer geschokt door alle hobbels in de weg. We halen Sangitha thuis op, samen met haar zoontje die lijdt aan een schildklierziekte en voor wie Sonja en Budhi een tijdlang medicijnen verzorgd hebben. Samen met een andere jonge vrouw spint en weeft Sangitha zes uur per dag in een warme afgelegen ruimte om mooie katoenen sjaals en draagdoeken te maken in diverse kleuren. Ik had al een voorbeeld gezien bij Sonja, maar wil nu zelf ook wat exemplaren aanschaffen voor liefhebbers in Nederland. We krijgen een demonstratie van alle technieken en zoeken allen enkele doeken uit om mee te nemen.
Aansluitend rijden we naar het weeshuis, waar we aanvankelijk niet allemaal samen naar binnen wilden. Het wordt op die manier al gauw ‘aapjes kijken’ en dat voelt niet goed. Sonja maakt een inschatting en vindt dat het nu wel moet kunnen. De kinderen zijn bezig met huiswerk en kijken op als wij het terrein op komen lopen. Er wonen momenteel 35 kinderen, met jongens in de meerderheid, en slechts twee vrouwen hebben de zorg over dit ‘gezin’, waarbij een groot gebrek aan allerlei middelen het in onze ogen niet makkelijker maakt. Enkele maanden geleden is een jongen van acht verdronken in de rivier, dit ijlt nog goed na bij de andere kinderen, alsof ze een broertje verloren zijn. Stap voor stap maken we kennis met de kinderen, waarbij ik nogal wat gezichtjes herken van vorig jaar. De principal stelt ons voor en leidt ons vervolgens rond in de diverse ruimtes waar de kinderen wonen. Hun slaapzaaltjes hebben geen vooruitgang geboekt sinds een jaar geleden. In de ruimte met stapelbedden ontbreken zelfs vele matrassen en moeten kinderen op een spaanplaten ondergrond slapen. Hier zijn duidelijk nieuwe matrassen nodig en dit wordt bevestigd door de leider van het huis. Budhi loopt overal mee, voor vertaling en een inschatting van prioriteiten. Nog steeds nergens een kast te bespeuren, alle spullen slingeren rond of worden bewaard in plastic tasjes. We besluiten kasten te laten timmeren in elke ruimte, voor elk kind eigen vakjes. De muren kunnen ook wel een likje verf gebruiken, maar die noodzaak is minder groot.
Ook de centrale keuken heeft nood aan kastruimte en zo komen we tot de slotsom dat in eerste instantie nieuwe matrassen en een aantal kasten geleverd gaan worden, alles mogelijk uit ons budget. Ik probeer deze keer foto’s mee te sturen van de situatie.
Tot slot bieden we twee badmintonsetjes aan, een voetbal en twee tassen met kaplahoutjes plus spaanplaten ondergrond. De kinderen duiken er meteen op. Het wachten is op bezorging van alle boeken en muziekinstrumenten, die door onder anderen de verkiezingen vertraging heeft opgelopen. We bieden de materialen in porties aan, ook beter voor de kinderen. Zo krijgen ze steeds nieuwe uitdagingen en plezier. Fijn dat we door dit bezoek keuzes hebben gemaakt waarmee we snel aan de slag kunnen. Bij thuiskomst slaat Budhi meteen aan het bellen en rekenen. Cornel bekijkt enkele foto’s en besluit tot financiering van alle kasten en matrassen. Zo houden we nog genoeg over voor schenking van kleding en schoenen, eventueel extra geld voor voeding voor de komende tijd. Ook daaraan is regelmatig gebrek en dat mag natuurlijk niet. Jullie begrijpen dat de donaties niet tevergeefs zijn en een stapje naar betere leefbaarheid voor deze kinderen zonder ouders kunnen bewerkstelligen. Ik ben blij hieraan een bijdrage te kunnen leveren door bemiddeling tussen donateurs en ontvangers. Natuurlijk zou je willen dat dit allemaal niet nodig is, maar iedereen weet dat de wereld zo niet in elkaar steekt. Als iedereen één ander mens ondersteunt zou er niet zulke grote nood zijn.
Helaas worden nog steeds vele rijke mensen rijker en arme mensen armer. Alsof dit een natuurwet zou zijn. Dit is wat mensen doen en daar ligt ook een deel van de oplossing. Al lijkt het vaak een illusie, ik blijf idealistisch en ga door. Helpen jullie een beetje mee?
Met dank en liefs,
Mieke
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
ENGLISH VERSION
International Women's Day.
Dear readers,
As if it were meant to be, today was our first visit to the orphanage. Sonja and Budhi have rented a rather luxurious SUV to bring some things. We're also visiting a weaving mill where cotton cloth is made, so a few other women are joining us. Eva, the German from Hamburg, and Irene from The Hague, are staying at this lodge, having spent six months traveling through Asia with her husband Pieter. Including Sonja and me, we're all women of a certain age. Budhi and his driver, Raju, are in the minority.
Cornel is too busy worrying about his KLM ticket; he's finally in the virtual queue to contact a staff member to discuss his flight, and he's not taking the risk of being without internet when it's finally his turn. The more people there are, the harder it is to honor everyone's wishes. We want to leave, so Cornel is staying here and will have another opportunity to visit the orphanage in a few days. Keep in mind that the location isn't easy to reach. You have to go through a bit of jungle, not without risk, so walking isn't an option. Perhaps a touc-touc? Since last year, some routes have been paved, so you're no longer constantly jolted by all the bumps in the road. We pick up Sangitha at home, along with her son, who suffers from thyroid disease and for whom Sonja and Budhi have been providing medication for a while. Along with another young woman, Sangitha spins and weaves six hours a day in a warm, secluded room, making beautiful cotton scarves and wraps in various colors. I'd already seen an example at Sonja's, but now I want to buy some myself for enthusiasts in the Netherlands. We get a demonstration of all the techniques and each select a few wraps to take home.
We then drive to the orphanage, where we initially didn't all want to go in together. It quickly becomes a case of "monkey watching," and that doesn't feel right. Sonja assesses her situation and decides it should be okay now. The children are busy with homework and look up as we enter the grounds. Currently, 35 children live there, with the majority being boys, and only two women care for this "family," and a severe lack of resources doesn't make things any easier, in our opinion. A few months ago, an eight-year-old boy drowned in the river, and the other children still feel the pain, as if they've lost a little brother. Step by step, we get to know the children, and I recognize quite a few faces from last year. The principal introduces us and then shows us around the various rooms where the children live. Their dormitories haven't improved since a year ago. In the room with bunk beds, even many mattresses are missing, and the children have to sleep on a particleboard floor. New mattresses are clearly needed here, and this is confirmed by the house leader. Budhi accompanies us everywhere, providing translation and prioritizing. Still no closets to be seen; all items are scattered about or stored in plastic bags. We decide to have closets built in every room, with individual compartments for each child. The walls could also use a fresh coat of paint, but that's less urgent. The central kitchen also needs storage, so we decide that new mattresses and a few closets will be provided first, all within our budget. I'll try to include photos of the situation this time.
Finally, we offer two badminton sets, a soccer ball, and two bags filled with kapla wood and a particleboard base. The children immediately jump on them. We're waiting for the delivery of all the books and musical instruments, which has been delayed due to, among other things, the elections. We offer the materials in portions, which is also better for the children. This way, they constantly have new challenges and fun. It's great that this visit has helped us make choices that will allow us to get started quickly. Upon returning home, Budhi immediately starts making phone calls and calculating. Cornel looks at some photos and decides to finance all the cupboards and mattresses. This leaves us enough for donations of clothing and shoes, and possibly extra money for food in the coming period. This too is often in short supply, and of course, that shouldn't be allowed. You understand that the donations are not in vain and can contribute to a better quality of life for these orphaned children. I'm happy to contribute by mediating between donors and recipients. Of course, you'd wish all this weren't necessary, but everyone knows that's not how the world works. If everyone supported one other person, there wouldn't be such great need.
Unfortunately, many rich people still get richer and poor people get poorer. As if this were a law of nature. This is what people do, and that's part of the solution. Even though it often seems like an illusion, I remain idealistic and keep going. Will you help a little?
With thanks and love,
Mieke
Any support for the orphanage in Bardia remains welcome.
You can donate to: NL56 TRIO 0786 9296 69, payable to MGPG Simons.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 174
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/253/402_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => internationale-vrouwendag
)
[11] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111403
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-06
[photoRevision] => 0
[title] => Prioriteren (including English version)
[message] => Namaste,
Het is weer heerlijk om bij Sonja en Budhi te zijn. Hier voel ik rust op een dieper niveau dan ik sinds lang ervaren heb. Maar ook voel ik hoe vermoeid ik eigenlijk ben, iets dat moeilijk toe te geven is maar zich op een zeker moment niet meer laat ontkennen. Mijn vele slapeloze hoestnachten, het leven tussen hoop en vrees met een chronisch zieke partner, de rol die ik steeds speel op de achtergrond en die niet echt gezien wordt, de ziekte en verwijdering van mijn zus en haar gezin. Machteloosheid die knaagt, energiezuigers. Kortom, er spelen nogal wat dingen en daarin ben ik beslist niet de enige. Ik wil er meestal ook weinig aandacht voor, vragen al helemaal niet. Het draait ook niet echt om mij, maar ik probeer door alles heen overeind te blijven en me niet te laten hangen. Klagen beperk ik ook graag zoveel mogelijk. Enkele fijne vriendinnen horen dat wel aan en samen lachen we om alles wat niet zo gaat als we zouden willen. Die houding past me beter.
Deze introductie verklaart waarom ik mijn plannen weer heb omgegooid. Het waren, eerlijk gezegd, ook erg ambitieuze plannen. Vanuit hier terug naar Pokhara, mogelijk vijftien uur met de bus, daar per jeep naar Mustang voor wandeltochten en dit alles ook weer terug. Uiteindelijk nog een week verblijf in Bardia en dan de lange terugreis naar huis, die in de huidige omstandigheden mogelijk ook minder soepel verloopt. Er zijn grenzen, waarbij nu mijn energieniveau bepalend is om deze te respecteren. Mina is al op de hoogte en vol begrip. Mijn gezondheid is haar dierbaar en zij komt graag naar Bardia om toch tien dagen samen op te trekken. Volgende keer nieuwe kansen, de Mount Everest staat er volgend jaar ook nog, om maar wat te noemen. Ook dat hoort bij Nepal, neem het leven zoals het komt, laat je meevoeren met de stroom. Een hele opluchting, waardoor ik al mijn beperkte energie kan geven aan mijn activiteiten hier. Samen met Sonja en Cornel al besproken hoe we ons eerste bezoek aan het weeshuis gaan invullen. Vanochtend sportmaterialen gekocht in het dorp, voor cricket, badminton en voetbal. De kans lijkt serieus dat er voldoende budget over is voor dingen als sanitair, bedden en/of matrassen en kasten, helemaal afhankelijk van wat we volgende week horen van de leidsters daar.
Gisteren verkiezingsdag. Cornel en ik zijn te voet naar het dorp gelopen, het was al bijna tropisch warm. Behalve vervoer voor de kiezers mochten riksja’s en motoren geen passagiers meenemen. Eenmaal in het dorp, na bezoek aan de apotheek, waren we zo klam en kapot dat we een primitief terras vonden voor een colaatje. Daar stopte een motor, de berijder streek neer op hetzelfde terras. Ik twijfelde geen seconde hem te vragen ons, tegen een goede prijs, terug te brengen naar onze Homestay. Geen enkel probleem, maar dan wel ieder apart. Maar… overal was politie ter controle van het verloop van de verkiezingen, waarom zouden ze voor ons een uitzondering maken? Niet geschoten is altijd mis. Vervolgens toch maar naar een politiewagen gestapt, ons probleem uitgelegd en ja hoor… wij kregen permissie om ons te laten vervoeren. En zo geschiedde. Cornel als eerste, een kwartier later mocht ik opstappen. Dat blijft leuk, deze spontane acties die alleen in Nepal mogelijk zijn.
Ook deze ochtend zijn we samen het dorp in geweest, per riksja. Zelf had ik wat meer tijd nodig, ontmoet ook vaak weer bekenden. Uiteindelijk ben ik achter op een motor door de vader van een studente thuisgebracht. Mijn plan was om vanmiddag de familie Mahatara te bezoeken, maar ik heb niet voldoende puf. Morgen is weer een nieuwe dag, die volledig open ligt. Ook wil ik graag snel naar Shanti, de weduwe van Manmonhan, de gids die anderhalf jaar geleden door een neushoorn gedood is. Cornel vertrekt binnen een week, tegen die tijd is Mina hier en kan zij mij begeleiden naar alle plekken die ik wil bezoeken. Maar ook samen tijd doorbrengen en mogelijk nog een toeristisch uitstapje tussendoor. Dit alles liefst met zo min mogelijk agenda’s.
Ik ben blij en opgelucht met dit besluit, dan maar minder stoer. De zorg voor mijn projectjes gaat nog altijd vóór andere avonturen, dus ik mag niet klagen. Zo heel af en toe, tegen mijn vriendinnen!!
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
Met dank en liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Prioritizing
Namaste,
It's wonderful to be with Sonja and Budhi again. Here, I feel peace on a deeper level than I've experienced in a long time. But I also feel how tired I actually am, something that's hard to admit but at a certain point, you can no longer deny. My many sleepless nights with coughs, living between hope and fear with a chronically ill partner, the role I always play in the background that's not really seen, the illness and the distance from my sister and her family. A gnawing powerlessness, energy drains. In short, quite a few things are going on, and I'm definitely not alone in that. I usually don't want much attention for it, let alone asking questions. It's not really about me, but I try to stay strong through it all and not let myself get bogged down. I also like to minimize complaining as much as possible. A few good friends do listen to me, and together we laugh about everything that doesn't go as we'd like. That attitude suits me better.
This introduction explains why I've changed my plans again. To be honest, they were quite ambitious. From here, back to Pokhara, possibly a fifteen-hour bus ride, then by jeep to Mustang for hikes, and back again. Ultimately, another week's stay in Bardia and then the long journey home, which, given the current circumstances, might not be as smooth. There are limits, and my energy level is now the determining factor in respecting them. Mina is already aware and understanding. My health is precious to her, and she's happy to come to Bardia to spend ten days together. New opportunities next time; Mount Everest will still be there next year, to name just one example. That's also part of Nepal: take life as it comes, go with the flow. A huge relief, allowing me to dedicate all my limited energy to my activities here. Sonja and Cornel have already discussed how we'll spend our first visit to the orphanage. This morning I bought sports equipment in the village for cricket, badminton, and football. There seems a good chance that there will be enough budget left for things like sanitary facilities, beds and/or mattresses and cupboards, depending entirely on what we hear from the leaders there next week.
Yesterday was election day. Cornel and I walked to the village; it was already almost tropically hot. Rickshaws and motorcycles weren't allowed to carry passengers, except for transport for the voters. Once in the village, after a visit to the pharmacy, we were so clammy and exhausted that we found a primitive terrace for a Coke. A motorcycle stopped there, and the rider landed on the same terrace. I didn't hesitate for a second to ask him to take us back to our homestay for a good price. No problem at all, but we'd have to do it separately. But... there were police everywhere monitoring the progress of the elections, why would they make an exception for us? Nothing ventured, nothing gained. So we went to a police car, explained our problem, and sure enough... we were given permission to be transported. And so it happened. Cornel was the first, and fifteen minutes later I was allowed on. It's always fun, these spontaneous actions that are only possible in Nepal.
This morning we also went into the village together, by rickshaw. I needed a bit more time myself, and I often meet up with people I know. In the end, I was taken home on the back of a motorbike by a student's father. My plan was to visit the Mahatara family this afternoon, but I don't have the energy. Tomorrow is another day, completely open. I also want to quickly visit Shanti, the widow of Manmonhan, the guide who was killed by a rhinoceros a year and a half ago. Cornel is leaving within a week, and by then Mina will be here and can accompany me to all the places I want to visit. We'll also spend time together and possibly take a tourist trip along the way. Preferably with as few agendas as possible.
I'm happy and relieved with this decision, but less brave. Caring for my projects still takes priority over other adventures, so I can't complain. Just occasionally, to my friends!
Any support for the orphanage in Bardia is always welcome.
You can donate to: NL56 TRIO 0786 9296 69, payable to MGPG Simons.
With thanks and love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 144
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,bardiya
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => prioriteren-including-english-version
)
[12] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111387
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-05
[photoRevision] => 0
[title] => Oorlog en vrede (including English version)
[message] => Oorlog en vrede
Gisteren hebben we Bardia bereikt, Bardia Homestay bij vrienden Sonja en Budhi. Mijn grote oase tijdens mijn activiteiten in Nepal. De reis vanuit Sarangkot, waar we twee dagen verbleven om de bergen van dichtbij te zien, was een eitje. Taxi, vliegtuig, taxi en klaar. Ook nog zonder noemenswaardige vertraging. Die bergen hebben we overigens nog steeds niet gezien, behalve vanuit het vliegtuig, boven de wolken. Het is en blijft heiig, ook hier. Heel jammer, maar we maken er geen punt van. Alles waar je geen invloed op hebt kun je beter aanvaarden, al is de praktijk meestal weerbarstiger. Zo lees ik op internet over al die mensen die nu tijdelijk ‘vastzitten’ in de golfregio, toeristen en zakenlui vooral. Er kan om veiligheidsredenen niet gevlogen worden en dan kom je van daaruit niet weg. Zelf denk ik hoofdzakelijk aan al die mensen die slachtoffer zijn van de daar heersende regimes, van de bombardementen, de idioten die dit veroorzaken en de machteloosheid daartegen. Als reiziger heb je een vrije keuze om naar een gebied toe te gaan en nu valt het even tegen, of flink tegen. Mensen voelen hun eigen ellende doorgaans toch het meest, denkend aan mijn overstap in Delhi. Maar alles bij elkaar is dit van voorbijgaande aard en komt er straks een oplossing, wordt het wellicht als avontuur overgebracht.
Als ik hoor over de bekende Nederlanders die vastzitten in een hotel in Dubai, dat is roddeljournalistiek. En dat laatste krijg ik regelmatig opgediend van vriend Cornel in de vorm van smeuiige verhalen uit de eerste hand. Hij heeft een aantal jaren als purser bij Martinair gewerkt, naar wereldwijde bestemmingen en veel bekende mensen aan boord gehad. Later stuitte hij opnieuw op bekendheden voor zijn werk bij DPG Media. Zo kwam ooit André Hazes aan boord en beweerde een bom in zijn tas te hebben, werd door de marechaussee meegenomen en kon later toch mee met de vlucht. Het was een grap. De tirannie van Matthijs van Nieuwkerk die al bekend was toen hij nog bij het Parool werkte, idem dito voor John de Mol en Joop van den Ende. Van deze laatste had ik dit minder verwacht. En zo kan ik nog een tijdje doorgaan, ik zou er tien blogs mee kunnen vullen maar dat ga ik niet doen. Wel vermeldenswaardig vind ik de vliegramp in Faro, vlak voor Kerst 1992, toen ruim vijftig passagiers omkwamen bij de landing en de helft van het vliegtuig explodeerde. Cornel zat als purser in de andere helft.
Zowel Cornel als ik maken ons geen zorgen over onze eigen situatie in deze nieuwe oorlog, we zien wel. Zijn terugvlucht is al over tien dagen, de mijne over ruim een maand. Het blijft afwachten, dus vooralsnog zinloos. Op deze vredige plek lijkt dit alles heel ver weg. Ik hoor de vogeltjes vrolijk fluiten en wat ochtendgeluiden van het personeel dat al vroeg aan de slag is. Vrede. Mijn virusinfectie doet zich nog steeds gelden, ik hoop dat dit de plek is waar ik voor honderd procent kan herstellen. Ook Cornel is nu bevangen door een flinke verkoudheid. Vandaag verkiezingsdag, waarbij de rest van het openbare leven zo goed als stil ligt. We gaan hier en daar wel een kijkje nemen, bedachten eventueel wat exit-polls te houden. En van de uitslag hangt natuurlijk veel af voor de bevolking hier. Ik hoorde dat de vorig jaar gevluchte president, tegen wie Gen Z in opstand kwam en bloedig werd neergeslagen, zich opnieuw verkiesbaar heeft gesteld. De man is dus weer opgedoken en kan gewoon door. Hoe is het in godsnaam mogelijk? Ook weer een spannende dag vanuit dit oogpunt bezien. Er is hoop, maar ook vrees.
Onze pakketten zijn nog niet aangekomen, dat gaat doorgaans sneller. Ik probeer de tijd te nemen voor alles, de klok wat meer stil te zetten en uit te gaan van een goede afloop. Ook dat brengt vrede, vooral in mezelf. Daar begint het uiteindelijk. Tijdens mijn Camino de Santiago van 25 jaar geleden liep ik regelmatig met de woorden van Paolo Coelho in gedachten. ‘Loop langzamer dan je normaal doet, zo kom je er ook.’ Niet dat dit altijd lukte, maar het is een richtlijn om te onthaasten die het waard is. En nog gratis ook, mits je daarnaast het slogan ‘tijd is geld’ hanteert. Maar die houd ik graag op afstand.
Tot zover mijn eerste verhaal vanuit Bardia. Zodra ik foto’s heb overgezet krijgen jullie wat meer beeld bij mijn tekst. Nu houd ik mijn energie nog even vast voor andere dingen.
Liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
War and Peace
Yesterday we reached Bardia, Bardia Homestay with friends Sonja and Budhi. My oasis during my activities in Nepal. The journey from Sarangkot, where we stayed for two days to see the mountains up close, was a breeze. Taxi, plane, taxi, and done. Without any significant delays, either. Incidentally, we still haven't seen those mountains, except from the plane, above the clouds. It's still hazy, even here. A real shame, but we're not making a big deal about it. It's better to accept things beyond your control, although reality is usually more difficult. For example, I read online about all the people who are temporarily "stuck" in the Gulf region, tourists and businesspeople in particular. For security reasons, flights are prohibited, and then there's no way to get away from there. I'm mainly thinking about all the people who are victims of the regimes there, the bombings, the idiots who cause it, and the powerlessness they feel in the face of it. As a traveler, you have a free choice to go to an area, and now it's disappointing, or very disappointing. People usually feel their own misery the most, thinking about my layover in Delhi. But all in all, this is temporary, and a solution will be found soon, perhaps it will be presented as an adventure.
When I hear about Dutch celebrities stuck in a hotel in Dubai, that's gossip journalism. And my friend Cornel regularly serves me the latter in the form of juicy, firsthand stories. He worked for several years as a flight attendant for Martinair, flying to destinations worldwide and with many famous people on board. Later, he encountered more celebrities through his work at DPG Media. André Hazes, for example, once boarded the plane and claimed to have a bomb in his bag. He was taken away by the Royal Netherlands Marechaussee, but was later allowed to board the flight after all. It was a joke. The tyranny of Matthijs van Nieuwkerk, which was already well-known when he still worked at Het Parool, ditto for John de Mol and Joop van den Ende. I expected less from the latter. And I could go on for a while; I could fill ten blog posts with it, but I won't. I find the Faro plane crash, just before Christmas 1992, particularly noteworthy, when more than fifty passengers died during landing and half of the plane exploded. Cornel was a purser in the other half.
Neither Cornel nor I are worried about our own situation in this new war; we'll see. His return flight is in ten days, mine in over a month. It's a waiting game, so for now, it's pointless. In this peaceful place, all of this seems so far away. I hear the birds singing cheerfully and some morning sounds from the staff already working early. Peace. My viral infection is still raging; I hope this is the place where I can recover completely. Cornel, too, has now come down with a nasty cold. Today is election day, with the rest of public life practically at a standstill. We'll take a look around here and there, and we've thought about possibly holding some exit polls. And of course, a lot depends on the outcome for the people here. I heard that the president who fled last year, against whom Gen Z rebelled and was brutally suppressed, has run for re-election. So the man has resurfaced and can just keep going. How on earth is that possible? Another exciting day from this perspective. There is hope, but also fear.
Our packages haven't arrived yet; that usually takes less time. I'm trying to take my time with everything, slow down the clock a bit, and expect a happy ending. That, too, brings peace, especially within myself. That's where it all begins, after all. During my Camino de Santiago 25 years ago, I often walked with Paolo Coelho's words in mind: "Walk slower than you normally do, and you'll get there." Not that this always worked, but it's a guideline for slowing down that's worth it. And it's free, too, provided you also apply the slogan "time is money." But I like to keep that at bay.
That concludes my first story from Bardia. As soon as I've uploaded photos, you'll get a better idea of what I'm writing. For now, I'm conserving my energy for other things.
Love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 167
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,bardiya
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => oorlog-en-vrede-including-english-version
)
[13] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111372
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-03
[photoRevision] => 0
[title] => Nog meer boeken (including English version)
[message] =>
Dag lezers,
Onze eerste dag in Pokhara was bedoeld om verder rust te nemen van de reis en jetlag. Op zoek naar de massagesalon van vorig jaar bleek nog niet zo eenvoudig. Uiteindelijk toch gevonden, maar helaas geen mannelijke masseurs. Even verder gezocht, er zijn meer dan genoeg salons voor van alles en nog wat, en toen besloten dat alleen ik terug zou gaan naar de mij bekende salon. De vrouw hartstikke blij dat ik blijkbaar heel tevreden was over hun goede kwaliteit en navenante prijs. Clementine kan het bevestigen. Vorig jaar ondergingen we er ook een schoonheidsbehandeling. Deze keer beperk ik mij tot twee uur lichaamsmassage, waarbij ik helemaal geolied word, bijna in slaap sukkelend. Zo grappig als mijn masseuse op de tafel klimt om beter bij mijn rug te kunnen. Weer een stapje verder in mijn verlangen naar Zen.
Lopend door de hoofdstraat ontdek ik een nieuwe boekhandel, keurig verzorgd en met een enorm assortiment. Tijdens mijn rondgang ontdek ik de meest prachtige kinderboeken voor diverse leeftijden, anders dan de exemplaren die ik vanuit Kathmandu heb verstuurd. Donaties blijven nog steeds binnenstromen, dus besluit ik om ook van hieruit een flink aantal te laten doorsturen. Verkoper blij, ik blij, straks kinderen blij. Het blijft een genot, de glimlach en meegaandheid van de mensen. Ook hier alle medewerking die je maar kunt voorstellen. De winkelbediende belt zelfs met Budhi, Sonja’s vriend, om te vragen waar het pakket het beste naar toe gestuurd kan worden. Zo langzamerhand zal er een boekenkast moeten komen in het weeshuis van Bardia. En dat gaat ook gebeuren, door de lokale timmerman. Straks, tijdens ons eerste bezoek, overleggen we wat er verder nodig is en wat wij hierin kunnen betekenen. Leer-, sport- en muziekmaterialen zijn in groten getale aangeschaft, hierna komen wat grotere dingen aan bod. Een boekenkast dus, mogelijk iets in het sanitair en/of de slaapruimtes. Vorig jaar zag ik dat de kinderen hun kleding en andere spullen in een plastic zak bewaarden. Ook daar horen kasten, wat mij betreft. Maar ik ga de dingen niet graag op voorhand allemaal invullen, overleg met de mensen daar is een must en respectvol.
De volgende dag is Cornel alleen op pad gegaan voor verkenning van de omgeving. Zelf had ik allerlei kleine aankopen te doen en een uitgebreide lunch met Chitra, Radha en Laxmi, de drie studenten van de bosbouw universiteit. Ik wacht hen op in de lounge van ons hotel en dan arriveren de jonge vrouwen met een bos bloemen voor mij. Een brede lach en omhelzing. Mooi voor hen en voor mij. Samen nemen we diverse gerechten om te delen en praten intussen bij over heel veel. Vooral de politiek is een thema dat de dames graag aankaarten. Hoe mooi is dat, een waardevol gesprek met mensen die kennis hebben van de wereldpolitiek. Ik vertel over onze verse premier, de eerste homoseksuele én jongste premier ooit, mijn vertrouwen in hem en een deel van zijn ministersploeg. Hun verkiezingen voor een nieuwe regering zijn in aantocht. De meisjes hebben stemrecht, maar mogen dit alleen uitvoeren in hun plaats van herkomst en inschrijving. Dit betekent een gigantische reis voor ieder van hun, die nauwelijks uitvoerbaar is. Zo gaat hun stem dus verloren. Ik heb mijn machtiging voor de gemeenteraadsverkiezingen afgegeven aan Anton, wil mijn stem nooit verloren laten gaan, maar als het je zo moeilijk wordt gemaakt begrijp ik goed dat je je kans voorbij laat gaan.
Intussen bellen we met vriendin Toos in Nederland, die altijd enthousiast is om Chitra te zien. Mijn idee is om na afloop samen met de dames naar de boekhandel te gaan en ieder een boek cadeau te doen. Toos sluit daar graag bij aan, dus worden het twee boeken per persoon. En dan maken de meisjes kennis met keuzestress. Er is zo ontzettend veel te kiezen aan wereldliteratuur en andere interessante boeken, waar ligt je prioriteit. Regelmatig wordt er een keuze gemaakt en daarna weer gewijzigd. Ik herken dit van mezelf, een luxeprobleem. Uiteindelijk worden knopen doorgehakt. Radha neemt zelfs twee dikke Dostojewski’s, waar ze al zo lang nieuwsgierig naar is. Zelf ben ik daar nooit helemaal doorheen gekomen, heb bewondering voor haar ambitie om alles te willen weten van geschiedenis en politiek, naast haar studie bosbouw. Zij wil de politiek in en zich hard maken voor natuurbeheer en -behoud. Laxmi legt haar accent op fotografie van wildlife en Chitra wil een brug slaan tussen behoud van wildlife en veiligheid voor mensen. Nog steeds worden te veel mensen gedood door wilde dieren en dat kan beter. Gewapend met hun boeken lopen de dames terug naar hun hostel bij de faculteit. Het was weer een rijke ontmoeting.
Tijdens de lunch vertelde Laxmi dat zij verloofd is. Zij is afkomstig van een speciale tak van Hindoes, waarin vrij strenge leefregels gelden. Het eten van vlees is verboden bijvoorbeeld. Maar ook gearrangeerde huwelijken horen erbij en zo gebeurde het dat een echtgenoot voor haar is uitgezocht die zij niet fysiek mag ontmoeten tot aan de huwelijksdag. Ze mogen wel andersoortig contact onderhouden, via internet. En dat doet zij regelmatig, om elkaar beter te leren kennen. Ik vraag naar een foto en dan begint ze verlegen te lachen. Ik zie haar toekomstige echtgenoot en vind oprecht dat ze niet mag klagen over zijn looks. Daar is ze het mee eens. De andere twee zijn nog niet zo ver, denken er ook niet echt over na. Zij willen vooral vrijheid in hun werk en zien daarna wel hoe hun leven loopt. Best opmerkelijk dat een intelligente moderne jonge vrouw zich onderwerpt aan een gearrangeerd huwelijk. Ik heb dit vaker meegemaakt in ontmoetingen.
In de avond lopen Cornel en ik langs het meer, op zoek naar een plek voor ons avondmaal, en komen terecht in een vrij luxe tent. Omdat het begint te regenen en voorlopig niet ophoudt besluiten we te blijven hangen. Een beetje louche tent zelfs, bij nader inzien. Maar de bediening, het eten en drinken zijn goed. Tussen de buien door lopen we terug naar ons hotel en gaan met de kippen op stok. Na drie dagen Pokhara verkassen we naar Sarangkot, een paar honderd meter hoger, waar we twee nachten blijven en hopen op helder weer. Eenmaal daar besluiten we wel of niet tot iets spannends als zipflying of paragliding. Dat laatste geldt alleen voor Cornel, die zeven jaar jonger is dan ik. Tien jaar geleden heb ik een tandemsprong gemaakt en vindt dat inmiddels genoeg.
Eenmaal per taxi ons hotel in Sarangkot bereikt kijk ik met open mond naar de superluxe kamers die ons getoond worden, vergelijkbaar met paradores in Spanje. De meerprijs is zo gigantisch hoog, voor mij te decadent en Cornel sluit zich daarbij aan. De meer eenvoudige kamers hebben ook alles wat we nodig hebben. Hierna eindigt mijn luxe en zak ik langzaam af naar standje eenvoud. Helemaal prima en fijn. Dat past mij het beste.
Wordt vervolgd, vanaf morgen in Bardia.
Heel veel dank voor alle donaties. Ik breng alles met liefde naar de juiste bestemming.
Liefs, Mieke
ENGLISH VERSION
Even More Books
Hello readers,
Our first day in Pokhara was intended to rest further from the trip and jetlag. Looking for last year's massage salon turned out to be not so simple. Eventually found it, but unfortunately no male masseurs. Searched a bit further; there are more than enough salons for all sorts of things, and then I decided that I alone would go back to the salon I knew. The woman was very happy that I apparently was very satisfied with their good quality and corresponding price. Clementine can confirm it. Last year we also had a beauty treatment there. This time I limited myself to a two-hour body massage, during which I was completely oiled and drifting off to sleep. So funny how my masseuse climbs on the table to get better access to my back. Another step further in my desire for Zen.
Walking down the main street, I discover a new bookstore, neatly kept and with an enormous selection. During my walkaround, I discover the most beautiful children's books for various ages, different from the copies I sent from Kathmandu. Donations are still pouring in, so I decide to have a considerable number sent from here as well. Seller happy, me happy, soon children happy. It remains a pleasure, the smiles and cooperation of the people. Here too, all the cooperation you could imagine. The store clerk even calls Budhi, Sonja’s friend, to ask where the package is best sent. Gradually, a bookshelf will have to be built in the orphanage of Bardia. And that will happen as well, by the local carpenter. Later, during our first visit, we will discuss what else is needed and what we can contribute. Learning, sports, and music materials have been purchased in large quantities, next some larger things will be addressed. So a bookshelf, possibly something for the sanitary facilities and/or the sleeping areas. Last year I saw that the children kept their clothes and other belongings in a plastic bag. Cabinets also belong there, as far as I am concerned. But I don't like to fill in everything in advance, consultation with the people there is a must and respectful.
The next day Cornel went out alone to explore the surroundings. I myself had various small purchases to make and a substantial lunch with Chitra, Radha, and Laxmi, the three students from the forestry university. I wait for them in the lounge of our hotel, and then the young women arrive with a bouquet of flowers for me. A broad smile and a hug. Beautiful for them and for me. Together we have various dishes to share and in the meantime catch up on many things. Especially politics is a topic the ladies like to bring up. How wonderful is that, a valuable conversation with people who have knowledge of world politics. I talk about our new prime minister, the first homosexual and youngest prime minister ever, my confidence in him, and part of his team of ministers. Their elections for a new government are approaching. The girls have the right to vote, but may only exercise this in their place of origin and registration. This means a huge journey for each of them, which is hardly executable. That is how their vote gets lost. I have given my authorization for the municipal elections to Anton, I never want my vote to be lost, but if it is made so difficult for you, I understand well that you let your chance pass.
Meanwhile, we call friend Toos in the Netherlands, who is always enthusiastic to see Chitra. My idea is to go to the bookstore with the ladies afterwards and give each of them a book as a gift. Toos likes to join in, so it will be two books per person. And then the girls get to know choice-stress. There is so much to choose from in world literature and other interesting books, what should your priority be? Choices are regularly made and then changed again. I recognize this from myself, a luxury problem. Eventually, decisions are made. Radha even takes two thick Dostoevsky books, which she has been curious about for so long. I myself never got through them completely, I admire her ambition to want to know everything about history and politics, alongside her forestry studies. She wants to go into politics and advocate for nature management and conservation. Laxmi emphasizes wildlife photography, and Chitra wants to bridge the gap between wildlife preservation and human safety. Still, too many people are killed by wild animals, and that can be improved. Armed with their books, the ladies walk back to their hostel at the faculty. It was another rich encounter.
During lunch, Laxmi told me that she is engaged. She comes from a special branch of Hindus, where quite strict rules of living apply. Eating meat is forbidden, for example. But arranged marriages are also part of it, and so it happened that a husband was chosen for her whom she is not allowed to meet physically until the wedding day. They are allowed to maintain other kinds of contact, via the internet. And she does that regularly, to get to know each other better. I ask for a photo, and then she starts to laugh shyly. I see her future husband and genuinely think she cannot complain about his looks. She agrees with that. The other two are not that far yet, and also do not really think about it. They mainly want freedom in their work and will see where their life goes afterwards. Quite remarkable that an intelligent modern young woman submits to an arranged marriage. I have experienced this several times in encounters.
In the evening, Cornel and I walk along the lake, looking for a place for our dinner, and end up in a fairly luxurious tent. Because it starts to rain and doesn't stop for the time being, we decide to hang around. A somewhat shady tent, on second thought. But the service, food, and drinks are good. Between the showers, we walk back to our hotel and go to bed early. After three days in Pokhara, we move to Sarangkot, a few hundred meters higher, where we stay for two nights and hope for clear weather. Once there, we decide whether or not to do something exciting like zip flying or paragliding. The latter only applies to Cornel, who is seven years younger than me. Ten years ago, I did a tandem jump and now consider that enough.
Once we reach our hotel in Sarangkot by taxi, I look with my mouth open at the super-luxurious rooms that are shown to us, comparable to paradores in Spain. The extra cost is so gigantic, for me too decadent, and Cornel agrees. The more simple rooms also have everything we need. After this, my luxury ends and I slowly descend to basic mode. Completely fine and nice. That suits me best.
To be continued, from tomorrow in Bardia.
Many thanks for all the donations. I bring everything to the right place with love.
Love, Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 177
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Sarangkot
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,sarangkot
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => nog-meer-boeken-including-english-version
)
[14] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111348
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-01
[photoRevision] => 0
[title] => Langzaam uit de achtbaan
[message] => Lieve lezers,
Op dit moment is het vrijdagmiddag en groet ik jullie vanuit Pokhara, waar we gisteren per vlucht van een half uur zijn aangekomen. Cornel heeft dit soort zaken nu geregeld en trakteert mij op iets meer luxe, wat meteen merkbaar is aan de hotelkeuze. Dit heb ik niet eerder mogen meemaken in Nepal, een prachtig boutique-hotel met smaakvolle inrichting, zeer schoon, een airco, een badkamer met afgescheiden douche en een goed balkon met bergzicht. We zullen maar zeggen dat ik het verdiend heb na die enorme achtbaan naar Kathmandu.
Waar was ik gebleven? Ook de hotelkeuze in Kathmandu was beslist een goede. Als welkomstdrankje werd ik verrast met een wodka on the rocks, de avond hebben we vrolijk doorgebracht in cafe New Orleans. Wat een bevrijding om snel van een stuk bagage verlost te zijn. Ik had ervoor kunnen kiezen minder mee te nemen, maar het lijkt thuis altijd minder dan onderweg. Van die laatste-moment-dingetjes die er nog bij moeten. Mijn eigen laptop, tablet, opladers en snoeren. Van vriendin Karen uit Etten-Leur had ik een goede stevige laptop cadeau gekregen, bestemd voor Souvenir, zoontje van de blinde Bhima. Ook Anton heeft een zwak voor deze jongen, de situatie waarin hij zit, en geeft altijd een Lego-bouwpakket van een autootje voor hem mee. Hartstikke mooi allemaal, dus ik kan geen keuze maken om iets thuis te laten. Maar goed, de spullen zijn bijna op hun plek en ik kan verlicht verder reizen.
De volgende dag meteen flink aan de bak. We hebben maar één volle dag in Kathmandu en daarop moet best veel gebeuren. Na een goed ontbijt vertrokken om boeken en muziekinstrumenten uit te zoeken. Dat wiel hoef ik niet meer uit te vinden, ik weet de juiste winkels, ook nog lekker dichtbij deze keer. En hoe leuk is het dan om de lach van boekhandelaar Raman te zien als ik onaangekondigd weer verschijn. Dat wordt een goede verkoop, moet hij denken. Maar hij is vooral enthousiast over het feit dat de kinderen in het verre - door de overheid vaak vergeten – Bardia ook de kans krijgen om boeken te lezen. Deze keer nemen we van elk kinderboek één exemplaar in Nepalese taal voor het weeshuis. Een enorme reeks rijk geïllustreerde boeken wordt opgestapeld, Raman verzorgt de rekening en de verzending, wij de betaling. Vlak om de hoek liggen maar liefst vier zaken met goede muziekinstrumenten. Vorig jaar heb ik aan het einde van de reis met Clementine nog een paar trommels en tamboerijnen gekocht, die de winkelier voor ons naar Sonja heeft verzonden. Later kreeg ik video’s van de bezorging in het weeshuis en zag vooral vrolijk musicerende en zingende kinderen. Dat was nog maar het begin, want we gunnen nu vele kinderen een instrument. Uiteindelijk liggen er zeven ukeleles, drie tabla’s, tien houten fluiten, een keyboard en vier tamboerijnen op tafel, die eveneens met een pakketdienst naar Bardia reizen. De verkoper regelt het transport. De ervaring leert dat dit vaak supersnel ter plekke is, dus wij hopen dat onze aankopen spoedig Bardia Homestay bereiken, zodat wij na onze aankomst op 4 maart niet lang moeten wachten op bezorging bij de weeskinderen. Dat begin van de dag verliep voorspoedig.
Tijd voor een lunch in de Boeddhistische tuin van Electric Pagoda. Op die plek nam ik mijn eerste maaltijd ooit in Nepal, ruim tien jaar geleden en was meteen verkocht. Cornel kent al wat eettentjes hier, maar deze nog niet. Zelf ben ik geen purist, doe de oosterse keuken niet altijd eer aan en ben blij als er bijvoorbeeld ook goede salades op de kaart staan, Cornel eet bij voorkeur wat het land zelf te bieden heeft. In de steden vind je steeds meer continentale gerechten, in de dorpjes is dat lastiger en ben je vaak aangewezen op lokaal voedsel. Ook prima voor mij, maar niet elke dag. Ik herinner me van de eerste Indiareis met Anton in het jaar 2000 dat na drie weken curry’s en tandoori onze smaakpapillen smeekten om iets anders. Ik kon mijn oren niet geloven dat mijn Anton voorstelde om bij het gehate MacDonalds binnen te gaan. En daar was een deel van het menu ook aangepast aan de Indiase keuken, zoals de Maharadja-burger. Nood breekt wet, én principes.
De middag staat in het teken van het hoogtepunt van de dag, de blinde massage bij Seeing Hands. Iets eerder dan gepland melden we ons daar. De blinde baas hoort meteen als er een bekende binnenkomt en wil zijn kennis van het Nederlands graag tentoonspreiden. Even later komt Bhima en heeft weinig klanten, dus ik mag meteen door. Ik hunker naar handen die mijn opgelopen spanning van de reis verzachten. Maar de kleine handjes van Bhima zijn niet altijd zachtzinnig, dat hebben al meer bekenden ondervonden. Dus met regelmaat moet ik haar afremmen om niet met méér spanning de deur uit te gaan. De eerste tien minuten praten we bij, daarna geef ik me over en krijg na de geplande anderhalf uur als bonus nog een hoofdmassage. Cornel is door een mannelijke collega van Bhima onder handen genomen, tot grote tevredenheid. De tijd is gevlogen, snel terug naar het hotel, even opfrissen en omkleden voor het avondmaal met de Nepalese ‘familie’ in Kathmandu.
Berggids Dawa was recent nog in Vietnam voor het organiseren van avontuurlijke reizen, maar toen ik hem berichtte dat ik onderweg was en hem graag wilde uitnodigen bleek hij in Kathmandu te zitten en maakt graag gebruik van onze uitnodiging. Hij is al aanwezig in het aquarium, het restaurant driehoog met glazen omlijsting en uitzicht op de bergen rondom. De meisjes komen wat later en zijn wildenthousiast iedereen te zien. Bloemen voor mij. Chandani, het meisje bij wie ik tien jaar geleden als eerste thuis werd uitgenodigd voor een maaltijd, was er eerder nooit bij. Ik kwam haar wel eens tegen in Bardia, maar nu studeert zij in Kathmandu. Niet wetend dat ik zou komen stuurde ze mij kort geleden een berichtje, waarop ik kon vertellen elkaar snel te ontmoeten. Ze neemt haar broertje mee, inmiddels een stevige broer geworden. De jongste zussen Mahatara, Rama en Puja, zijn erbij met vriendin Prapti die ik ook vaker ontmoet heb. Bhima en haar baas, zoontje Souvenir en dan zijn we compleet. Sabina en Shristi hebben het niet gered om te komen, maar hen ga ik over vijf weken terugzien. De sfeer is geweldig, het eten ook. Ik zie duidelijk verschil in gedrag tussen Chandani en Prapti aan de ene kant en Rama en Puja aan de andere kant. De eerstgenoemden zijn uitdagend bezig, dol op selfies met getuite lippen, dat werk. Rama en Puja hebben meer ingetogen klasse. Intussen bellen we met Toos en Hugo, al een aantal jaren bekend met de zussen Mahatara. En wie zit daar in een stoel? Mijn eigen echtgenoot! De man die een hekel heeft aan beeldbellen, maar hij moet er toch even aan geloven. Er worden nieuwe plannen gesmeed tussen de gasten, waarover een andere keer meer. Het is wederom een verbindende maaltijd geweest. Kleine moeite, groot plezier. Heel fijn dat ik al een aantal spelartikelen kon meegeven aan de meisjes, die dit voor mij verzenden naar Bardia. Delegeren is te leren. O ja, en Souvenir werd natuurlijk flink in het zonnetje gezet met een eigen laptop en … wat zou er in dat pakje zitten? Een Lego-autootje, zei hij voordat het werd uitgepakt. Mijn hoofd tolt van alle gesprekken en informatie. Na afloop nemen Cornel en ik nog een afzakkertje in New Orleans en prepareren onze bagage voor de reis naar Pokhara.
Daar zijn we gisteren aangeland, zoals gezegd. Geen blauwe hemel, af en toe regen zelfs, maar de zon heeft zich aangekondigd. Die moet ervoor zorgen dat we een aantal achtduizenders goed kunnen aanschouwen. Lekker wat langs het Fewa-meer gelopen, een aanlokkelijk terras gezocht en uiteindelijk neergestreken bij een Spaans georiënteerd restaurantje. Weer een proeverij die behoorlijk uitliep. Tijd voor een echte rustdag, want een reisdag is nooit een rustdag, ook al vlieg je maar een half uur verder. Verplaatsing vergt extra energie.
De landelijke verkiezingen zijn hier in aantocht, bijna iedereen heeft het erover. Na de opstand van vorig jaar is het tijd om afscheid te nemen van de nieuwe interim-regering en een stabiele situatie te creëren. Net als bij ons gelooft de een meer in een betere toekomst dan de ander. Mijn taxichauffeur vanaf de luchthaven had veel vertrouwen in betere tijden. Boekhandelaar Raman, een wereldwijze man, ziet iets te vaak gebeuren dat een president – eenmaal gekozen – vergeet wat hij of zij beloofd heeft en vooral zichzelf en aanhang goed verzorgt. In ons land stond vorige week ook een nieuwe ploeg op het bordes, in ieder geval hoopvol na de desastreuze club amateurs die ze uitzwaaiden. 'You have big cow in the Netherlands', sprak de taxichauffeur. Absoluut, in vergelijking met de meeste landen, maar of die koe haar melk en vlees iets beter verdeelt over het hele volk blijft afwachten. Laat ik afsluiten met hoop, al is er vandaag weer een nieuwe brand ontstaan in de wereld.
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
Met dank,
Mieke
(Helaas nog geen foto's kunnen uploaden)
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 159
[author] => Mieke
[cityName] => Pokhara
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,pokhara
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => langzaam-uit-de-achtbaan
)
)
)
[_currentItemCount:protected] => 15
[_currentItems:protected] => ArrayIterator Object
(
[storage:ArrayIterator:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111600
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-04-03
[photoRevision] => 0
[title] => Is reizen altijd leuk?
[message] => Het was de laatste dagen nogal hectisch, ik probeer het in vogelvlucht te beschrijven. Na het afscheid van Cassandra en Steve ontving ik nog enkele appjes vanuit Kathmandu, daarna kwamen meteen nieuwe gasten. Ook weer interessant. De setting van Bardia Homestay is zodanig dat je al snel contact maakt met mensen, maar je ook veilig kunt terugtrekken.
Een alleenreizende man van mijn leeftijd, Philip uit Den Haag, is zo doorgewinterd als maar kan. In de meest onherbergzame landen en gebieden gaat hij het avontuur aan, met vaak erbarmelijke omstandigheden qua comfort. Voor mij een brug te ver. Iedereen weet dat ik het risico op muizen in mijn kamer niet wil lopen, nog maar te zwijgen van de sanitaire voorzieningen. Philip’s vrouw reist voor de helft met hem mee maar haakt af als het haar te gortig wordt. Paula, een vrij jonge vrouw uit het Noorden des lands, organiseert reizen door Nepal en zoekt in Bardia nieuwe mogelijkheden voor haar klanten. Ze heeft een jaar in China gewoond en op nog meer plekken in Azië. Je zou verwachten dat ze single is, maar nee hoor, thuis heeft ze een partner en een dochter van zes. Alles goed geregeld voor het thuisfront, maar als zij haar passie niet kan volgen is het leven thuis ook minder fijn. Zo legt ze het uit en ik begrijp het best, al ben ik wat terughoudend als het om kinderen gaat. Eerder moest een vriendin mij elke keer haar mening inwrijven over mijn reizen naar Nepal, terwijl mijn man Anton ziek is. Aan iedereen die het maar horen wilde of niet moest zij deze boodschap kwijt. Anton is de enige die hierover iets te zeggen heeft en verder helemaal niemand. Meningen zijn er altijd en het zegt best vaak iets over de boodschapper zelf.
Mijn laatste volle dag in Bardia bleek nog makkelijk vol te raken. Eerst bij Manu achter op de motorbike naar het weeshuis, om afscheid te nemen. Alle kinderen hadden vrij, de examens achter de rug. Ook de principal en een aantal docenten doken nog even op zodat we samen op de foto konden. Vervolgens naar Sangita, die na veel onzekerheid toch wat geweven doeken kon leveren. Mijn hele bestelling is helaas niet gelukt, zo gaan de dingen soms hier. Ik hoop met mijn aankopen in Kathmandu toch zoveel mogelijk wensen van bekenden in te vullen. Daarvoor heb ik drie volle dagen. Toen door naar BBAS voor een kort afscheid. Ook daar een aantal leraren bij elkaar die graag een tikka uitdeelden. Tja, na die heerlijke frisse douche van de ochtend toch weer een rood bepoederd gezicht en dat krijg je er met één wasbeurt niet uit. Ik ken mensen die tikka’s weigeren om die reden, maar voor mij hoort het bij de cultuur als een soort van zegen en dank.
Eerder bestelde ik een taart voor Bardia Homestay, voor de familie Mahatara en nu voor de leraren van BBAS. De bakkerij in het dorp heeft grote keuze en zet desgewenst een tekst op de taart, levering inbegrepen. Ik hoef dit natuurlijk niet allemaal te doen, maar onderdeel van mijn missie is ook het onderhouden van contacten en dat gebeurt wederzijds. Vervolgens de lunchafspraak met Sonja in Karuwa Bar, even de tijd nemen voor een uitgebreid gesprek terwijl Sandesh zichtbaar genoot van de hapjes en de sfeer. De vriendschap met Sonja verdiept tijdens elk verblijf hier. Toen bleek dat ik de taart voor Mina’s familie nog even zelf moest afleveren reed Budhi’s oom in zijn riksja mij naar hun huis. Wat schetste mijn verbazing toen hij daarna niet terugreed, maar verder door, naar de rivier, regelmatig stoppend om te kijken naar potentiële dieren. Elke keer als ik vroeg mij naar de Homestay te brengen reed hij weer iets verder door. Zou hier een bedoeling achter zitten, begon ik me af te vragen. Communicatie lukte niet erg en nadat ik iets duidelijker mijn bestemming aangaf en welnu! draaide het voertuig om in de juiste richting. Daar bleek dat hij nog mensen moest oppakken. Ik ben ooit wel eens uit een riksja gesprongen toen de chauffeur totaal niet luisterde en zijn eigen gang ging. Dit ritje had ook niet veel gescheeld. Ter geruststelling, Nepalezen schaden mijn vertrouwen zelden tot nooit.
En toen moest er nog worden ingepakt voor de vlucht naar Kathmandu. Eenmaal daar ga ik veel dingen weggooien, oude kleding vooral, om plaats te maken voor veelal lichtgewicht aankopen voor bekenden én voor de verkoop op een te plannen marktkraam deze zomer. Sonja’s voorstel om vanuit Ambasa een minibusje te nemen in plaats van een taxi juich ik toe, het scheelt enorm in prijs en nog steeds bezuinig ik waar het even kan. Vooral voor mezelf. Al kijk ik wel uit naar de volgende massage, die heb ik echt nodig voor mijn overbelaste lichaam. De ochtend van vertrek rijdt Sonja mij in haar jeep dertien kilometer verderop naar Ambasa. Philip blijkt die dag ook te vertrekken en neemt hetzelfde vervoer tot Nepalganj, maar een andere vlucht. In Ambasa zien we spoedig een minibus aankomen en nemen plaats op de twee resterende plekken. Bagage op het dak en rijden maar. Dat dacht ik dus, maar dan duiken vier kleurig gekleden vrouwen op die ook een plekje willen. Dat wordt weer proppen, haringen in een ton, sardientjes in een blik. Philip vormt het ideale gezelschap voor dit gebeuren, hij kan er net als ik hartelijk om lachen, heeft voor hetere vuren gestaan. Onderwijl worden nog wat reiservaringen uitgewisseld, waarbij ik ontdek dat ook hij regelmatig op de koffie is gekomen qua onbekendheid met documenten en regelingen. Een reiziger als hij, die toegeeft dat dit onderdeel is van het vrije reizen, terwijl ik vaker als naïef werd afgeschilderd bij dergelijke confrontaties. Een pak van mijn hart, niet leuk natuurlijk maar het hoort erbij. En wie beweert dat reizen en avontuur altijd leuk is?
Veel bedrijvigheid op de luchthaven en vooral… wachten wachten wachten. Eerst om in te checken, daarna op mijn uiteindelijk drie uur vertraagde vliegtuig. Een nieuwe beproeving van geduld, die ik met moeite doorsta. Het Aziatische geduld is blijkbaar aangeboren, daar kan ik nooit aan tippen. Maar de beloning volgt tijdens de vlucht met magische uitzichten. Eerst een stuk vlakke Terai met het landschap ala Bardia. Ik zou zomaar alsnog een tijger kunnen spotten, bedenk ik. Ook de hemel is merendeels open en toont iets later de Himalayarange in volle glorie. Kathmandu is gelegen op ruim 1300 meter hoogte en daardoor minder warm. De drukte van de stad verhoogt dan weer de gevoelstemperatuur. Mijn kamikaze taxichauffeur probeert iedereen van de weg te drukken, ik laat het gebeuren. Weerstand kost ook energie. Eenmaal in mijn hotel, kamer op vijf hoog, ben ik toe aan een maaltijd. En ook daar een beloning, op het dakterras zeven hoog. Vergezichten rondom met vele lichtjes. Boven mij de sterren en daarna een lange diepe slaap.
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
Met dank,
Mieke
ENGLISH VERSION
Is traveling always fun?
The last few days have been quite hectic; I will try to describe it in a nutshell. After saying goodbye to Cassandra and Steve, I received a few more WhatsApp messages from Kathmandu, and then new guests arrived immediately. That was interesting too. The setting of Bardia Homestay is such that you quickly make contact with people, but you can also safely retreat.
A solo traveler of my age, Philip from The Hague, is as seasoned as can be. He takes on adventures in the most inhospitable countries and regions, often facing deplorable conditions regarding comfort. For me, that is a bridge too far. Everyone knows that I do not want to run the risk of mice in my room, let alone the sanitary facilities. Philip’s wife travels with him for half the trip but drops out when things get too much for her. Paula, a fairly young woman from the North of the country, organizes trips through Nepal and is looking for new opportunities for her clients in Bardia. She lived in China for a year and in other places in Asia as well. You would expect her to be single, but oh no; at home she has a partner and a six-year-old daughter. Everything is well arranged for the home front, but if she can't pursue her passion, life at home isn't as pleasant either. That is how she explains it, and I understand it quite well, although I am somewhat reserved when it comes to children. Earlier, a friend had to rub her opinion in my face every time about my trips to Nepal, while my husband Anton is ill. She had to convey this message to anyone who would listen, whether they wanted to hear it or not. Anton is the only one who has a say in this, and absolutely no one else. There are always opinions, and quite often they say something about the messenger themselves.
My last full day in Bardia turned out to be easily filled. First, I rode on the back of Manu's motorbike to the orphanage to say goodbye. All the children had the day off, with the exams behind them. The principal and a number of teachers also dropped by briefly so we could take a photo together. Next, I went to Sangita, who, after much uncertainty, was finally able to deliver some woven cloths. Unfortunately, my entire order didn't work out; that's just how things go here sometimes. I hope to fulfill as many wishes of acquaintances as possible with my purchases in Kathmandu. I have three full days for that. Then on to BBAS for a brief farewell. There, too, a number of teachers were gathered who were eager to hand out tikkas. Well, after that lovely fresh shower this morning, my face was powdered red again, and you can't get that out with just one wash. I know people who refuse tikkas for that reason, but for me, it is part of the culture as a kind of blessing and gratitude.
Earlier, I ordered a cake for Bardia Homestay, for the Mahatara family, and now for the teachers of BBAS. The bakery in the village has a wide selection and will put a message on the cake if desired, delivery included. Of course, I don't have to do all of this, but maintaining contacts is also part of my mission, and that happens mutually. Next, the lunch appointment with Sonja at Karuwa Bar; taking some time for an extensive conversation while Sandesh visibly enjoyed the snacks and the atmosphere. The friendship with Sonja deepens during every stay here. When it turned out that I still had to deliver the cake for Mina’s family myself, Budhi’s uncle drove me to their house in his rickshaw. Imagine my surprise when he didn't drive back afterwards, but continued on towards the river, stopping regularly to look for potential animals. Every time I asked him to take me to the Homestay, he drove a little further. I started to wonder if there was a purpose behind this. Communication was difficult, and after I indicated my destination a little more clearly—well!—the vehicle turned around in the right direction. There, it turned out that he still had people to pick up. I once jumped out of a rickshaw when the driver completely ignored me and went his own way. This ride came very close either. Rest assured, Nepalese people rarely, if ever, betray my trust.
And then I still had to pack for the flight to Kathmandu. Once there, I’m going to throw away a lot of things, especially old clothes, to make room for mostly lightweight purchases for acquaintances and for selling at a market stall I plan to set up this summer. I applaud Sonja’s suggestion to take a minibus from Ambasa instead of a taxi; it saves a huge amount of money, and I still cut corners wherever I can. Especially for myself. Although I am looking forward to the next massage; I really need it for my overworked body. On the morning of departure, Sonja drives me thirteen kilometers to Ambasa in her jeep. It turns out Philip is leaving that day too and is taking the same transport to Nepalganj, but a different flight. In Ambasa, we soon see a minibus arrive and take our seats in the two remaining spots. Luggage on the roof and off we go. Or so I thought, but then four colorfully dressed women appear who also want a seat. It’s going to be a squeeze again, packed like sardines in a can. Philip makes the ideal company for this ordeal; just like me, he can have a good laugh about it and has faced tougher challenges. Meanwhile, we exchange some travel experiences, during which I discover that he, too, has regularly run into trouble regarding his unfamiliarity with documents and regulations. A traveler like him admits that this is part of free travel, whereas I was more often portrayed as naive during such confrontations. A weight off my mind; not fun, of course, but it is part of the experience. And who says that travel and adventure are always fun?
A lot of activity at the airport and, above all… waiting, waiting, waiting. First to check in, then for my flight, which was ultimately delayed by three hours. Another test of patience, which I endure with difficulty. Asian patience is apparently innate; I can never match that. But the reward follows during the flight with magical views. First, a stretch of flat Terai with the landscape like Bardia. I might just spot a tiger after all, I think to myself. The sky is also mostly clear and, a little later, reveals the Himalayan range in all its glory. Kathmandu is situated at an altitude of over 1,300 meters and is therefore less hot. The hustle and bustle of the city, however, raises the perceived temperature. My kamikaze taxi driver tries to push everyone off the road; I let it happen. Resistance costs energy too. Once in my hotel, a room on the fifth floor, I am ready for a meal. And there, too, a reward, on the rooftop terrace on the seventh floor. Panoramic views all around with many lights. Above me, the stars, and then a long, deep sleep.
Any support for the orphanage in Bardia remains welcome.
You can donate to: NL56 TRIO 0786 9296 69 payable to MGPG Simons.
Thank you,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 147
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Kathmandu
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/255/137_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => is-reizen-altijd-leuk
)
[1] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111560
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-29
[photoRevision] => 0
[title] => Warmte en rust
[message] =>
Lieve lezers,
Bij jullie is afgelopen nacht de zomertijd ingegaan. Van Anton begrijp ik dat na een mooie lentetijd nu een koudere periode is aangebroken en dat in de week voor Pasen waarin het ooit normaal was dat er veel in bloei stond. Nu kun je daar steeds minder op rekenen, de bloeimaanden april en mei zijn verschoven naar februari en maart, soms april. Klimaatverandering treft ons steeds vaker en in allerlei vormen. De vele overstromingen en gigantische bosbranden wereldwijd. Wie durft er nog te twijfelen aan klimaatverandering, behalve de zwaar narcistische gelijkhebber Uncle Donald en enkele complotdenkers?
Hier is het inmiddels weer uitputtend warm. Eerst dacht ik dat het vooral aan mezelf ligt – leeftijd, gevolgen van het recente virus, onvoldoende gehard – maar ik hoor steeds meer anderen ook over de hoge luchtvochtigheid die hun parten speelt. Vooral op een actieve dag, vol goede moed begonnen in redelijke koelte, dan lopen dingen uit en wordt het ondraaglijk warm op de betreffende locatie. In combinatie met het onvermijdelijke stof dat in je huid kruipt en regelmatig jeukende insektenbulten kun je je voorstellen dat ik niet de hele dag met een blij vakantiegevoel rondloop. Gelukkig zijn de kamers in deze Homestay voorzien van verkoelingselementen, dus probeer ik deze laatste dagen in Bardia de uren tussen tien en vier zoveel mogelijk te slijten op deze plek. De meeste zaken zijn afgerond, zojuist nog per fiets naar het dorp geweest om de timmerman te betalen, eind van de middag nog even langs Sushila en Manju die vandaag vrij zijn van een safari.
Gisterochtend de schilderworkshop in het weeshuis. Bepakt en bezakt per gammele autoriksja naar Patraboji, vergezeld van Cassandra en Asmita. Fijn dat zij beiden zo enthousiast zijn en mij veel werk automatisch uit handen nemen. Bovendien is Asmita handig voor de taal, in het weeshuis is Engels erg gebrekkig. Veertig stuks canvasdoeken in diverse maten, vele tubes en potjes acrylverf, dikke en dunne kwasten, metalen bekertjes voor water, lolly’s en snoepjes, nieuwe shirts, broeken en slippers, alles in de touctouc. Een reisje van zo’n drie kwartier, waarin de wind nog lekker door het voertuig blaast. De kinderen en hun verzorgsters wachten ons al op, we geven tekst en uitleg en dan verzamelen we ons met z’n allen rondom de grote tafels in de eetruimte. Beter dan buiten in warmte en stof. Alle materialen worden uitgedeeld, op mijn iPad laat ik wat voorbeelden zien van schilderingen en dan zie je meteen de verschillen. De een begint heel secuur met een kader, de ander gooit heel diffuus wat verf op het doek. Lolly’s en snoepjes worden gretig aangepakt, het is tenslotte ook een beetje feest. Bikram komt op zijn motorfiets, maakt foto’s en video’s. Ik ervaar zijn betrokkenheid bij dit project heel positief en ben nog steeds blij met zijn aanbod voor de schoolverlaters.
De avond ervoor zijn de eerste grote kasten geplaatst. Ik vraag om even in de slaapruimtes te mogen kijken. Een grote kast met drie deuren van een goede houtsoort. De binnenkant wekt ook mijn nieuwsgierigheid, dus ik open een deur. Van boven tot beneden al helemaal gevuld. Mogelijk is er een ordening maar dan wel onzichtbaar voor een buitenstaander. Ik laat het los en vertrouw erop dat zij op hun manier gebruik maken van de kastruimte. Stukken beter dan de plastic tassen van hiervoor. Kast nummer drie en vier zijn besteld en in de maak, mogelijk nog geplaatst voor mijn vertrek naar Kathmandu van aanstaande woensdag. Nu er een begin is gemaakt met nieuw meubilair valt het extra op hoeveel er nog te doen is. Voor nu even niets, samen met Sonja en Budhi bespreek ik de komende dagen hoe verder te gaan, want er zit ook een officiële kant aan dit project. De leider van het weeshuis moet grote aankopen verantwoorden naar de lokale overheid. We gaan zien hoe dit het beste aangepakt kan worden voor alle partijen.
Gaande de ochtend ben ik de uitputting nabij. Hoe leuk was het geweest deze sessie met muziek af te sluiten. De principal en andere leraren hebben hun vrije dag en dus blijft hun kantoor gesloten. Zo hebben wij geen toegang tot de muziekinstrumenten en eerlijk gezegd, het komt als geroepen want ik wil zo snel mogelijk naar mijn kamer. Heel fijn om de kinderen te zien genieten, dat zit helemaal in mijn systeem, maar ik zal een volgende keer een iets koelere periode kiezen. Nadat de schilderijtjes klaar zijn en te drogen gezet worden de kaplahoutjes naar buiten gehaald. Dit blijkt wederom een enorm succes waar kinderen nooit verveeld door raken. Een aantal jongens trapt een balletje en wij gaan nog even in gesprek met enkele kinderen. De vraag ‘wat wil je later worden’ wordt door een aantal beantwoord met ‘dokter, verpleegster, politie-agent, chauffeur, iets in het leger, wetenschapper en ingenieur’. Deze kinderen hebben gelukkig dromen. Deze stimulans voor een goede toekomst is nodig voor hun inzet op school. ’s Middags bekijk ik online de film ‘Between the mountain and the sky’ over het leven van Maggy Doyne, de Amerikaanse die sinds twintig jaar actief is in Surkhet en vijftig weeskinderen heeft geadopteerd. Een prachtige documentaire, gemaakt door haar man Jeremy die sinds tien jaar ook bij haar woont. Samen kregen zij twee biologische kinderen. Een van de meisjes, inmiddels volwassen, heeft met een studiebeurs in Maastricht kunnen studeren en dit wordt tevens getoond in de film.
Steve, de Brit uit Birmingham, heeft zijn verblijf hier verlengd. Hij is zo enthousiast over de safari’s hier en de band met zijn gidsen Bahle en Ragobir. Elke dag opnieuw komen ze stralend terug, meestal met een of meer scores van een te spotten dier. Ook gisteren was dat het geval, maar de dag werd met een schok afgesloten bij het bericht dat een bekende olifantenrijder rond vier uur in de middag gedood is door zijn eigen – gedomesticeerde – olifant. Niemand weet precies waarom, er waren geen directe getuigen. Enkele dagen eerder maakte Steve nog een prachtige foto van deze olifant met zijn berijder, inclusief paraplu. Hij weet te vertellen dat het niet de olifant is die door Cassandra is beklommen, maar het had wel degelijk gekund. Juist deze olifanten worden ingezet bij calamiteiten in de jungle en blijkbaar schuilt ook daar toch een risico. Vanuit hun standplaats, waar ze met een poot aan een ketting vastzitten, gaan ze elke dag een aantal uren de jungle in om aan het eind van de middag terug te keren naar hun standplaats. Iedereen denkt nu weer aan Manmohan, de geliefde gids die in september 2024 gedood werd door een neushoorn.
Deze ochtend zijn Steve en Cassandra gezamenlijk vertrokken voor hun vlucht naar Kathmandu. Niet alleen zijzelf, maar ook wij met z’n allen hebben ontzettend genoten van hun gezelschap. Zo enthousiast en aimabel bij iedereen in deze lodge. Er worden foto’s genomen, grappen gemaakt en dan wordt het stil. Het wachten is op nieuwe gasten vanmiddag, maar wat zou het heerlijk zijn om even de tijd te krijgen alles te laten bezinken alvorens meteen in een nieuwe modus te moeten. Dit is wat het runnen van een lodge of homestay ook met zich meebrengt. Er is continu werk, niet alleen voor het personeel maar vooral ook voor Sonja en Budhi. Ik observeer dit nu weer enkele weken en heb er bewondering voor, zeker in dit uitputtende klimaat. Gasten als Steve en Cassandra geven positieve energie, die wil je elke week wel!
Het is goed om in Kathmandu een paar dagen te kunnen afschakelen, inkopen te doen voor bekenden en voor de verkoop. Langzaam terug in de moderne wereld en met vele nieuwe herinneringen in mijn bagage. Nu zit ik er nog middenin.
Wordt vervolgd.
Liefs, Mieke
ENGLISH VERSION
Warmth and Peace
Dear readers,
Summer time started for you last night. I understand from Anton that after a beautiful spring, a colder period has now arrived, and this in the week before Easter when it was once normal for much to be in bloom. Now you can count on that less and less; the flowering months of April and May have shifted to February and March, sometimes April. Climate change affects us increasingly often and in all kinds of forms. The many floods and gigantic wildfires worldwide. Who still dares to doubt climate change, except for the heavily narcissistic know-it-all Uncle Donald and a few conspiracy theorists?
Here, it is exhaustingly hot again by now. At first, I thought it was mainly my own fault – age, consequences of the recent virus, insufficient hardening – but I am hearing more and more others talking about the high humidity that is taking its toll on them too. Especially on an active day, having started in good spirits in reasonable coolness, things start to sprout and it becomes unbearably hot at the location in question. Combined with the inevitable dust getting into your skin and frequent itchy insect bites, you can imagine that I am not walking around with a happy holiday feeling all day. Fortunately, the rooms in this Homestay are equipped with cooling elements, so I am trying to spend the hours between ten and four as much as possible at this place during these last days in Bardia. Most business is finished; I just cycled to the village to pay the carpenter, and I'll stop by Sushila and Manju late this afternoon, as they have the day off from a safari.
Yesterday morning, the painting workshop at the orphanage. Loaded down with luggage, we took a rickety auto-rickshaw to Patraboji, accompanied by Cassandra and Asmita. It is nice that they are both so enthusiastic and automatically take a lot of work off my hands. Moreover, Asmita is handy with the language; English is very poor at the orphanage. Forty canvases in various sizes, many tubes and jars of acrylic paint, thick and thin brushes, metal cups for water, lollipops and sweets, new shirts, trousers, and flip-flops—everything in the touc-tuc. A trip of about forty-five minutes, during which the wind still blows pleasantly through the vehicle. The children and their caregivers are already waiting for us; we provide explanations, and then we all gather around the large tables in the dining area. Better than outside in the heat and dust. All materials are handed out; I show some examples of paintings on my iPad, and then you immediately see the differences. One starts very meticulously with a frame, the other throws some paint very diffusely onto the canvas. Lollipops and sweets are eagerly accepted; after all, it is a bit of a celebration. Bikram arrives on his motorcycle, taking photos and videos. I perceive his involvement in this project very positively and am still happy with his offer for the school leavers.
The first large wardrobes were installed the evening before. I ask if I can take a quick look at the sleeping quarters. A large wardrobe with three doors made of a good quality wood. The inside also piques my curiosity, so I open a door. It is already completely filled from top to bottom. There might be some organization, but it is invisible to an outsider. I let it go and trust that they will use the wardrobe space in their own way. Much better than the plastic bags from before. Wardrobes number three and four have been ordered and are being made, possibly to be installed before my departure to Kathmandu this coming Wednesday. Now that a start has been made with the new furniture, it stands out even more how much there is still to do. For now, nothing; together with Sonja and Budhi, I will discuss how to proceed over the coming days, because there is also an official side to this project. The leader of the orphanage has to justify major purchases to the local government. We will see how this can best be handled for all parties.
As the morning progresses, I am close to exhaustion. How nice it would have been to end this session with music. The principal and other teachers have the day off, so their office remains closed. As a result, we have no access to the musical instruments, and honestly, it comes at just the right time because I want to get to my room as soon as possible. It is very nice to see the children enjoying themselves—that is completely ingrained in me—but next time I will choose a slightly cooler period. After the little paintings are finished and set out to dry, the Kapla blocks are brought outside. This proves to be another huge success that the children never get bored with. A number of boys kick a ball around, and we have a brief chat with a few children. The question ‘what do you want to be when you grow up?’ is answered by several with ‘doctor, nurse, police officer, driver, something in the army, scientist, and engineer’. Fortunately, these children have dreams. This encouragement for a good future is necessary for their effort at school. In the afternoon, I watch the film ‘Between the Mountain and the Sky’ online about the life of Maggy Doyne, the American woman who has been active in Surkhet for twenty years and has adopted fifty orphans. It is a beautiful documentary made by her husband Jeremy, who has also lived with her for the past ten years. Together, they had two biological children. One of the girls, now an adult, was able to study in Maastricht on a scholarship, and this is also shown in the film.
Steve, the Brit from Birmingham, has extended his stay here. He is so enthusiastic about the safaris here and the bond with his guides, Bahle and Ragobir. Every day they return beaming, usually with one or more sightings of an animal to be spotted. Yesterday was no exception, but the day ended with a shock with the news that a well-known elephant rider was killed around four o'clock in the afternoon by his own – domesticated – elephant. No one knows exactly why; there were no direct witnesses. Just a few days earlier, Steve took a beautiful photo of this elephant with his rider, complete with umbrella. He explains that it is not the elephant Cassandra rode, but it certainly could have happened. It is precisely these elephants that are deployed during jungle emergencies, and apparently, there is a risk lurking there as well. From their base, where one leg is chained, they go into the jungle for several hours every day, returning to their base at the end of the afternoon. Everyone is thinking of Manmohan again now, the beloved guide who was killed by a rhinoceros in September 2024.
This morning, Steve and Cassandra left together for their flight to Kathmandu. Not only they themselves, but all of us together thoroughly enjoyed their company. Everyone at this lodge was so enthusiastic and amiable. Photos are taken, jokes are made, and then it falls silent. We are waiting for new guests this afternoon, but how wonderful it would be to have a moment to let everything sink in before having to switch into a new mode immediately. This is also what running a lodge or homestay entails. There is continuous work, not only for the staff but especially for Sonja and Budhi. I have been observing this for a few weeks now and I admire it, certainly in this exhausting climate. Guests like Steve and Cassandra provide positive energy; you would want that every week!
It is good to be able to switch off for a few days in Kathmandu, do some shopping for acquaintances and for sales. Slowly returning to the modern world and with many new memories in my luggage. Right now, I am still right in the middle of it.
To be continued. Love, Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 157
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/254/812_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => warmte-en-rust
)
[2] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111540
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-26
[photoRevision] => 0
[title] => Wachten op de hoofdprijs.
[message] => Dag lezers,
Een uur geleden kwam ik thuis van mijn eerste jeepsafari ooit. Na ruim tien jaar moest het er maar eens van komen. Het seizoen om een tijger of neushoorn te spotten is extra gunstig, bijna dagelijks komen gasten enthousiast terug van hun safari nadat ze de hoofdprijs – Koning Tijger van de Jungle – gescoord hebben. Zelfs neushoorns en luipaarden zijn gesignaleerd, alsook kuddes wilde olifanten. Toen Cassandra na anderhalve dag safari besloot nog een halve dag erbij te nemen heb ik de knoop doorgehakt. Vanochtend om half zeven startte de jeep, Cassandra en ik achterop, de twee Budhi’s op de middenbank en onze chauffeur aan het stuur. Hoe mooi is het landschap als je de zon kunt zien opkomen. Je moet er vroeg je bed voor uit maar dan krijg je ook wat. Heerlijke frisse ochtendgeuren, een lichte dauw en de oranje bol die langzaam hoger klimt.
Nadat Cassandra bij gebrek aan kamers twee nachten in een andere lodge overnachtte werd ze hier mijn buurvrouw en zijn we veel dingen samen gaan doen. Een heerlijke jonge vrouw, oprecht geïnteresseerd in mens, dier en cultuur hier. Iemand die minder dan gemiddeld met zichzelf bezig is, waardoor gesprekken voor mij ook waardevol zijn. En toen begon meteen al een klein avontuur. Sonja en Budhi’s hond Harry, die ik van kleins af aan ken, heeft de neiging achter zijn baasjes aan te lopen als die op pad gaan. Laat dat nu net niet de bedoeling zijn, dus wordt hij tien minuten vastgebonden en dan mogen de thuisblijvers hem losmaken. Onderweg is er een te groot risico dat hij met andere dieren in gevecht raakt, dus liever niet. Maar, Cassandra en ik vonden geen riksja en wilden lopend naar het dorp. Baasjes niet thuis, dus aan ons gevraagd om Harry na tien minuten te bevrijden. Toen wij echter het terrein verlieten kwamen we er even later achter dat eigenwijze Harry ons volgde. Of hij mijn/onze geur al goed kent, iets anders zintuiglijks, ik weet het niet, maar we waren al best ver gevorderd, dus vonden we teruggaan niet zomaar een optie. Toch werd het spannend, want stel nou dat er werkelijk iets mis zou gaan? Neem bijvoorbeeld de apen die we moesten passeren, die keken al verlekkerd naar Harry. Onderweg liepen we de Duitser Daniël al tegen het lijf, hem ken ik van tien jaar geleden, en hij adviseerde om een kleine stok te zoeken zodat Harry kon worden afgeleid. Ik heb nul ervaring met honden, Cassandra gelukkig iets meer. Met haar rustige stem kon zij Harry binnen onze cirkel houden. Eenmaal het terras bereikt zocht Harry een plekje in onze buurt, af en toe onderbroken door een uitdaging om zich heen. Docenten Bikram en Birendra sloten later aan en wisten nog beter raad met ons probleem. Na een gezamenlijk drankje zochten zij een riksja voor ons, maar Harry liet zich niet verleiden om erbij te komen. ‘Die loopt wel gewoon mee’ aldus Bikram. En zo ging het ook. Wat een opluchting toen we alledrie Bardia Homestay zonder kleerscheuren bereikten. Ik moet er niet aan denken dat het was misgegaan. Hond Tommy is destijds door een luipaard gedood. Nog steeds niet altijd te voorkomen, het gebeurt zelfs weer frequenter, maar ik zou het niet op mijn geweten willen hebben. Sonja en Budhi konden er vooral om lachen, goddank.
Gisterochtend lopend naar het dorp, waar Cassandra een kijkje wilde nemen op BBAS Memorial School. Onderweg veel kinderen die ons groeten, de entree op school hartverwarmend. Cassandra krijgt een kijkje in een aantal klassen en is getuige van het dagelijks openingsritueel. Ze is zo blij dat ze voor extra dagen in Bardia heeft gekozen. Naast haar safari’s wordt ze door mij meegevoerd in andere stukje van het leven hier. Vanuit school begeven we ons naar de winkelstraat en kopen ruim twintig paar zomerschoeisel in diverse maten voor een deel van de weeskinderen. Een cappuccino in Shivam Café, even geld pinnen en zo weet Cassandra ook steeds beter hoe Thakurdwara in elkaar steekt. Budhi is terug van een week West-Nepal als gids van Pieter en Irene, en heeft aangeboden ons ’s middags te begeleiden naar Patraboji. Even een contactmoment, de slippers brengen en onze plannen bespreken voordat ik huiswaarts keer. Samen met twee andere mannen hobbelen we in de jeep naar het weeshuis. Alle kinderen zitten op het binnenplein, de schoolexamens van deze dag zijn achter de rug. Een voor een worden de slippers uitgestald en mag er gekozen worden. Een deel ervan past om geen enkele voet, dus die gaan mee terug en tevens kopen we voor elk kind een nieuw paar. Ook shirtjes en broeken zijn nog tekort. Op de vrijdagmarkt gaan Cassandra en ik de ontbrekende spullen kopen om deze zaterdag mee te nemen als we de afrondende schilderworkshop gaan houden. Later wordt er nog gespeeld met de kaplahoutjes, gebadmintond en gevoetbald. Een van onze mannen creëert een soort van doel en de jongens mogen penalty’s nemen. Op blote voeten wordt de bal goed geraakt. Cassandra is diep onder de indruk van deze ervaring en wil graag iets meer gaan betekenen voor de kinderen. Haar eerste keer in Nepal heeft met haar hetzelfde gedaan als met mij destijds.
Nadat we op de terugweg even bij Sangita zijn langsgeweest in de hoop dat zij de bestelde doeken op tijd af heeft – anders ga ik alternatieven voorstellen in Kathmandu – worden we verrast op een voorproefje voor de safari. Op een mooi uitkijkpunt staan meerdere jeeps geparkeerd en zitten hoofdzakelijk Nepalese mannen in stilte te wachten op het grote moment. Ook wij kunnen er getuige van worden. Er stromen meer mensen toe, ook steeds meer blanke toeristen, want op dit moment van de dag kan de tijger zich laten zien. Nog even geen tijger, wél twee olifanten met berijder. Beide olifanten nemen een bad, een van de twee doet zelfs zijn behoefte in de rivier. Ooit was ik hier met Sonja, die vertelde dat ze op deze plek regelmatig kwam zwemmen met de toen nog kleine Usha en Sandesh. Ik vraag Budhi naar krokodillen in dit water. ‘Er zitten wel eens wat kleine exemplaren’. Met andere woorden, waar hebben we het over? Zwemmen tussen kleine krokodillen, wie maakt zich daar nou druk om? Cassandra zou heel graag een olifant even aanraken. Budhi vraagt de berijder of dit kan en ja hoor, hij stuurt het beest naar de grond en Cassandra mag erop klimmen. Even het gevoel van ‘hoe op een olifant te zitten’. Zij geniet overduidelijk en hier is geen sprake van de dierenmishandeling die gangbaar was met vele toeristen in Thailand en dergelijke, waarbij een olifantenritje tot een attractie behoorde. Na een minuut is Cassandra weer beneden.
En dan gebeurt het. Er is een tijger gespot en iedereen raakt meteen op drift, wil de beste positie innemen voor een opname. Ik heb dat geoefend oog nog niet, weet echt wel hoe een tijger eruitziet, maar ik zie hem niet. Dan als de wiedeweerga in de jeep, op naar een betere plek. Onze chauffeur racet alsof zijn leven er van af hangt. Ik zie de passie, maar moet stiekem ook wel lachen. Dit alles voor het zien een tijger, misschien minder dan een minuut! Steve, de Engelsman in onze lodge, heeft een gigantische lens aan zijn camera en is al vier dagen achter elkaar op safari. Eenmaal op de andere plek zie ik vele telelenzen voor de zojuist gespotte Koning van de Jungle. Ik kijk in de richting van de lenzen, maar zie nog steeds geen tijger. En dan is hij weer weg en wordt het beest op diverse camera’s aan mij getoond. Hij was er echt, maar in een soort van schaduw en moeilijk zichtbaar, zeker niet voor mijn blote ongeoefende oog. Ik heb me beziggehouden met de mens, de reactie van gepassioneerde wildspotters. We blijven nog wat hangen op de plek en dan zie ik een rijtje herten. ‘I see deer’ zeg ik tegen een vreemde gids. ‘No deer, this is tigerfood’, lacht hij terug. Tigerfood in overvloed, maar tijgers blijven schaars voor publiek, ondanks de sterk toegenomen populatie in Bardia National Park.
Een lange uitputtende dag, die vraagt om vroeg naar bed want voor een ochtendsafari loopt de wekker af om half zes. En die safari heb ik nu afgesloten, zonder tijger, maar mét neushoorn in de verte en heel veel tigerfood.
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
Met dank,
Mieke
ENGLISH VERSION
Waiting for the grand prize
Hello readers,
An hour ago, I returned home from my first-ever jeep safari. After more than ten years, it was about time. The season for spotting a tiger or rhinoceros is particularly favorable; almost daily, guests return enthusiastically from their safari after scoring the grand prize – King Tiger of the Jungle. Even rhinoceroses and leopards have been sighted, as well as herds or wild elephants. When Cassandra decided to add another half day after a day and a half of safari, I made the decision. This morning at half past six, the jeep started, Cassandra and I in the back, the two Budhis on the middle seat, and our driver at the wheel. How beautiful the landscape is when you can watch the sun rise. You have to get out of bed early for it, but it is well worth it. Wonderful fresh morning scents, a light dew, and the orange orb slowly climbing higher.
After Cassandra spent two nights at another lodge due to a lack of rooms, she became my neighbor here, and we started doing many things together. A lovely young woman, genuinely interested in the people, animals, and culture here. Someone who is less self-absorbed than average, which makes conversations valuable to me as well. And then a small adventure began right away. Sonja and Budhi’s dog, Harry, whom I have known since childhood, has a tendency to follow his owners when they head out. That is precisely not the intention, so he is tied up for ten minutes, and then those staying at home are allowed to untie him. On the way, there is too great a risk that he will get into a fight with other animals, so preferably not. But, Cassandra and I couldn't find a rickshaw and wanted to walk to the village. Owners weren't home, so we were asked to free Harry after ten minutes. However, when we left the grounds, we discovered a little later that stubborn Harry was following us. Whether he knows my/our scent well already, or something else sensory, I don't know, but we had already made quite a bit of progress, so turning back wasn't just an option for us. Still, it was getting tense, because what if something really did go wrong? Take, for example, the monkeys we had to pass; they were already looking at Harry with lustful eyes. Along the way, we bumped into the German guy, Daniel—I know him from ten years ago—and he advised us to find a small stick so Harry could be distracted. I have zero experience with dogs; fortunately, Cassandra has a bit more. With her calm voice, she managed to keep Harry within our circle. Once we reached the terrace, Harry looked for a spot near us, occasionally interrupted by a challenge around him. Teachers Bikram and Birendra joined us later and knew even better how to deal with our problem. After a drink together, they looked for a rickshaw for us, but Harry refused to be tempted to join in. "He'll just walk along," said Bikram. And that's exactly what happened. What a relief when all three of us reached Bardia Homestay unharmed. I dread to think what would have happened if things had gone wrong. The dog Tommy was killed by a leopard back then. It is still not always preventable; it is even happening more frequently again, but I wouldn't want it on my conscience. Sonja and Budhi could mostly laugh about it, thank God.
Yesterday morning, we walked to the village, where Cassandra wanted to take a look at BBAS Memorial School. Along the way, many children greet us; the entrance to the school was heartwarming. Cassandra gets a glimpse into several classrooms and witnesses the daily opening ritual. She is so happy that she chose to stay in Bardia for extra days. Besides her safaris, I take her along to another aspect of life here. From the school, we head to the shopping street and buy over twenty pairs of summer shoes in various sizes for some of the orphans. A cappuccino at Shivam Café, a quick cash withdrawal, and in this way, Cassandra is also learning more and more about how Thakurdwara works. Budhi is back from a week in West Nepal as Pieter and Irene's guide and has offered to accompany us to Patraboji in the afternoon. A brief moment to connect, drop off the flip-flops, and discuss our plans before I head home. Together with two other men, we bump along in the jeep to the orphanage. All the children are sitting in the courtyard; the school exams for the day are behind them. One by one, the flip-flops are laid out and they get to choose. Some of them don't fit any feet, so those go back with us, and we also buy a new pair for each child. We are still short on shirts and trousers as well. Cassandra and I are going to the Friday market to buy the missing items to take with us this Saturday when we hold the concluding painting workshop. Later, they play with Kapla blocks, badminton, and football. One of our men creates a sort of goal, and the boys get to take penalties. Barefoot, they hit the ball well. Cassandra is deeply impressed by this experience and wants to do something more for the children. Her first time in Nepal has had the same effect on her as it did on me back then.
After stopping by Sangita on the way back, hoping she would finish the ordered canvases on time—otherwise I’ll suggest alternatives in Kathmandu—we are treated to a preview of the safari. Several jeeps are parked at a beautiful viewpoint, where mainly Nepalese men are sitting in silence, waiting for the big moment. We get to witness it too. More people stream in, including an increasing number of white tourists, because at this time of day the tiger might show itself. No tiger just yet, but two elephants with riders. Both elephants take a bath; one of them even relieves itself in the river. I was once here with Sonja, who told me that she regularly came to swim at this spot with the then-small Usha and Sandesh. I ask Budhi about crocodiles in this water. ‘There are sometimes a few small ones.’ In other words, what are we talking about? Swimming among small crocodiles; who would worry about that? Cassandra would really love to touch an elephant. Budhi asks the rider if this is possible, and sure enough, he steers the beast to the ground and Cassandra is allowed to climb on. Just for a moment, she gets the feeling of ‘how to sit on an elephant’. She is clearly enjoying herself, and there is no sign here of the animal abuse that was common with many tourists in Thailand and the like, where an elephant ride was part of the attraction. After a minute, Cassandra is back down.
And then it happens. A tiger has been spotted, and everyone immediately goes into a frenzy, wanting to take the best position for a shot. I don't have that trained eye yet; I know perfectly well what a tiger looks like, but I don't see it. Then, like lightning, into the jeep, off to a better spot. Our driver races as if his life depends on it. I see the passion, but secretly I have to laugh too. All this just to see a tiger, perhaps for less than a minute! Steve, the Englishman at our lodge, has a gigantic lens on his camera and has been on safari for four days in a row. Once at the other spot, I see many telephoto lenses focused on the King of the Jungle that was just spotted. I look in the direction of the lenses, but still see no tiger. And then he is gone again, and the beast is shown to me on various cameras. He really was there, but in a sort of shadow and difficult to see, certainly not to my naked, untrained eye. I have been occupied with the human element, the reaction of passionate wildlife spotters. We linger at the spot for a while, and then I see a row of deer. ‘I see deer,’ I say to a stranger guide. ‘No deer, this is tiger food,’ he laughs back. Tiger food in abundance, but tigers remain scarce for the public, despite the greatly increased population in Bardia National Park.
A long, exhausting day that calls for an early bedtime, because the alarm clock goes off at half past five for a morning safari. And I have now concluded that safari, without a tiger, but with a rhinoceros in the distance and lots of tiger food.
Any support for the orphanage in Bardia remains welcome.
You can donate to: NL56 TRIO 0786 9296 69 payable to MGPG Simons.
Thank you,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 9
[visitorCount] => 136
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/254/736_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => wachten-op-de-hoofdprijs
)
[3] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111526
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-24
[photoRevision] => 0
[title] => Afdingen of niet?
[message] => Zondagochtend om precies elf uur – not Nepali time – verscheen Bikram hier op zijn motorfiets om samen naar weeshuis Patraboji te vertrekken. Ik kruip achterop, de tas met veertig zomerbroeken tussen ons in en rijden maar. Al gauw merk ik dat ik van het zadel dreig af te glijden en hou me stevig vast aan de tas, totdat mijn beenspieren halverwege de route het niet meer trekken en ik Bikram verzoek even te stoppen. Hij neemt de tas gewoon over aan de voorkant en zo bereiken we het weeshuis. De principal verwelkomt ons, ik ben inmiddels een bekend gezicht.
De meeste kinderen zijn begonnen aan hun examens op de tegenovergelegen overheidsschool en hebben daardoor korte schooldagen. Als de eerste jongetjes thuiskomen worden de zomerbroeken, luchtig en kreukvrij, tevoorschijn gehaald. Ze rennen naar hun kamer om even later hun schooluniform te hebben ingewisseld voor een sportieve zomeroutfit. Zo leuk om te zien. We krijgen een rondleiding, waarbij Bikram constateert dat hier nog veel werk aan de winkel is. Je kunt het best vergelijken met de toestand van zijn school tien jaar geleden. We krijgen een stoel aangeboden terwijl steeds meer kinderen toestromen en hun nieuwe broek aantrekken, ook de meisjes. Met z’n allen gaan we op de foto.
Ik zie dat het volleybalnet al tussen twee palen is gespannen en gebruikt wordt voor badminton. De kinderen maken er een wedstrijd van, raken de shuttle heel goed. Zo zie je maar, als je materialen aanbiedt dan ontdekken kinderen hun voorkeuren en talenten. En als Bikram vervolgens zijn voorstel doet aan de principal is deze zeer verguld met het aanbod. Hij haalt de drie schoolverlaters van dit jaar erbij, twee jongens en een meisje, die ook op de hoogte worden gesteld van hun nieuwe kans op een andere school. Ik observeer hun gezichtjes en zie langzaam een lach en stralende ogen verschijnen. Klas 7 is het eindstation op deze school, dus ze mogen nog drie jaar onderwijs volgen op BBAS. Ik vraag hoe het zit met de aansluiting qua Engelse taal. Dat schijnt goed bijgespijkerd te kunnen worden. Ze hebben ook hier Engelse les gehad, maar de vakken worden in Nepalees gedoceerd, daar zit het grote verschil. Het nieuwe schooljaar start hier eind april, dus kunnen zij volgende maand al op de schoolbus stappen en dan hebben wij hun boeken en uniformen verzorgd. Intussen zijn ook andere docenten erbij gekomen, vriendelijke mannen die meer willen weten over mijn drijfveren. ‘A great sense of humanity’ zegt een van hen. Ik reageer met grote eer voor hun dagelijkse bijdrage aan een betere jeugd en toekomst voor deze kansarme kinderen. Wat heb ik eraan om steeds meer voor mezelf te willen, wetende dat ik met wat moeite een klein verschil voor anderen kan maken? Hier wordt iedereen beter van en dat is wat we met z’n allen moeten willen.
Helemaal tevreden vertrekken we, met voor mij ruim plek achterop. Zo kan ik weer genieten van een motorritje. Ik vraag Bikram mij af te zetten bij het huis van de familie Mahatara om alle schildermaterialen op te halen. Het is nog niet te warm om te voet verder te gaan. Moeder is alleen thuis. De dochters zijn in de jungle bezig. Zo gaat het vaker, opeens is iedereen weer bezig met eigen dingen en is er weinig contact. Ik beloof deze week nog een keer terug te komen als de dochters aanwezig zijn.
Sonja heeft nieuws. Cassandra, de jonge vrouw die de Manaslutrek heeft voltooid en aanvankelijk de 25e hier zou arriveren, wilde graag eerder komen. Op de valreep kon ze mee op de ochtendvlucht vanuit Pokhara en is nu onderweg naar Bardia. Ik kijk er echt naar uit haar te zien en leren kennen, ze kwam heel leuk over aan de telefoon en in ons mailcontact. En ja hoor, daar komen twee dikke auto’s binnenrijden, vol met nieuwe gasten, allemaal vanuit hetzelfde vliegtuig. Cassandra en ik herkennen elkaar meteen en raken aan de praat. Een zware trek, maar blij en trots dat ze de ontberingen heeft volgehouden. Het was vooral ook heel mooi, de magische omgeving en de hele ervaring. En niet te vergeten, de vriendelijkheid van het Nepalese volk.Twaalf dagen in een geheel nieuwe groep is ook een uitdaging gebleken, maar de gezamenlijke ontberingen en vele vreugdevolle momenten hebben vooral een band gesmeed. Na afloop vertakte de groep zich in diverse richtingen, Cassandra verbleef nog enkele dagen aan het meer van Pokhara, samen met twee anderen, heeft de broodnodige rust en een massage genomen. Ook even wat winkeltjes bezocht waarbij de meningen over afdingen nogal uiteen kunnen lopen. Zelf wil zij in dit ontwikkelingsland met zulke lieve mensen geen of zo min mogelijk korting bedingen. Het gaat tenslotte om heel kleine bedragen die hier veel waard zijn en voor ons nauwelijks merkbaar. Beslist niet naief of te lief, maar een weldoordachte houding ten opzichte van haar eigen waarden en normen. Ze vraagt mijn mening hierover. Welnu, de rupeekoers is al zo gunstig voor ons, niet voor de mensen hier. Wat is het gebruik? Als je bijvoorbeeld een aantal stuks koopt kun je gerust vragen om een beetje korting, maar verder heb ik zelf snel het gevoel mensen uit te knijpen voor bijna niets. Ik geef juist vaker een beetje extra, ook een fooi aan de medewerkers hier, omdat ik weet hoe moeilijk ze het hebben. Een paar honderd rupees voor mij is niets, voor hun een dagloon extra. Voor mij hoort respect voor het gastvrije volk ook tot onderdeel van reizen door Nepal.
Cassandra en de andere nieuwe gasten kiezen meteen voor een halve dagsafari. Helaas levert dit nog geen tijger of luipaard op, maar ’s avonds eten we gezellig met elkaar en komen de verhalen op tafel. Een stevige Engelsman uit Birmingham reist veel in zijn eentje, een jong stel uit West-Vlaanderen ontmoet elkaar regelmatig halverwege België en Japan vanwege zijn tijdelijke standplaats in de aanleg van windturbines in het uiterste Zuiden van Japan. Twee weken werken, twee weken vrij voor hem. Zij wilde haar thuis niet verlaten en aldus vullen ze hun relatie momenteel op deze manier in. Cassandra woont in Hilversum en werkt voor de Voedsel- en Warenautoriteit in Utrecht. Het gezelschap gaat de volgende dag voor een hele safari, terwijl ik mijn eerste fietstochtje maak, samen met Sonja en Sandesh. Ook een belevenis, vooral de smalle landweggetjes zijn een uitdaging om niet te kantelen. Verder houd ik me bezig met de voorbereidingen voor de schilderworkshop eind deze week, waaraan Cassandra graag wil bijdragen.
En zo zijn er weer twee dagen verstreken. Cornel is terug in Amsterdam en heeft bij zijn werkgever het verzoek ingediend voor een jaarlijkse bijdrage aan een goed doel. Nu afwachten of er een ‘ja’ komt, dan kunnen we verder met onze Bright Futures of Patraboji.
Tot snel,
liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Bargaining or not?
Sunday morning at exactly eleven o'clock – not Nepali time – Bikram appeared here on his motorcycle to leave together for the Patraboji orphanage. I climbed on the back, the bag with forty pairs of summer trousers between us, and off we went. Soon I noticed that I was in danger of sliding off the saddle and held on tight to the bag, until my leg muscles couldn't take it anymore halfway through the route and I asked Bikram to stop for a moment. He simply took the bag from the front, and so we reached the orphanage. The principal welcomed us; by now, I was a familiar face.
Most of the children had started their exams at the government school across the street and therefore had short school days. When the first little boys came home, the summer trousers, airy and wrinkle-free, were brought out. They ran to their rooms, only to have exchanged their school uniforms for sporty summer outfits a moment later. So nice to see. We were given a tour, during which Bikram noted that there was still a lot of work to be done here. It is best compared to the state of his school ten years ago. We are offered a chair while more and more children stream in and put on their new trousers, the girls too. We all have our picture taken.
I see that the volleyball net has already been stretched between two posts and is being used for badminton. The children are turning it into a competition, hitting the shuttle very well. It just goes to show: when you offer equipment, children discover their preferences and talents. And when Bikram subsequently presents his proposal to the principal, the latter is delighted with the offer. He brings over this year's three graduating students—two boys and a girl—who are also informed of their new opportunity at another school. I observe their little faces and slowly see smiles and sparkling eyes appear. Class 7 is the final destination at this school, so they get to attend BBAS for another three years. I ask about the transition regarding the English language. Apparently, that can be significantly improved. They have had English lessons here as well, but the subjects are taught in Nepalese; that is where the big difference lies. The new school year starts here at the end of April, so they can board the school bus next month, and we have provided their books and uniforms. In the meantime, other teachers have joined us, friendly men who want to know more about my motivations. ‘A great sense of humanity,’ says one of them. I respond with great honor for their daily contribution to a better youth and future for these underprivileged children. What good does it do me to constantly want more for myself, knowing that with some effort I can make a small difference for others? Everyone benefits from this, and that is what we should all want.
We leave completely satisfied, with plenty of room for me on the back. This way, I can enjoy a motorbike ride again. I ask Bikram to drop me off at the Mahatara family's house to pick up all the painting materials. It isn't too hot yet to continue on foot. Mother is home alone. The daughters are busy in the jungle. It happens often like this; suddenly everyone is busy with their own things again and there is little contact. I promise to come back again this week when the daughters are present.
Sonja has news. Cassandra, the young woman who completed the Manaslu trek and was initially supposed to arrive here on the 25th, wanted to come earlier. At the last minute, she managed to join the morning flight from Pokhara and is now on her way to Bardia. I am really looking forward to seeing her and getting to know her; she came across very nicely on the phone and in our email correspondence. And sure enough, two large cars drive up, full of new guests, all from the same plane. Cassandra and I recognize each other immediately and strike up a conversation. A tough trek, but happy and proud that she endured the hardships. Above all, it was very beautiful: the magical surroundings and the whole experience. And not to forget, the friendliness of the Nepalese people. The group dynamics were sometimes a bit lacking; unfortunately, there are always egos involved who criticize others. Over the past few days in Pokhara, Cassandra has been hanging out with a few group members. The other two made it a sport to haggle down their purchases as much as possible and be proud of it. Cassandra felt uncomfortable with this, tried to haggle a bit, and was seen as too sweet because of it. Well, it's getting ridiculous. She asks what I think of this. Honestly, it's shameful. I would be deeply ashamed in their situation, but that is not how they are. You come here with an expensive ticket, then do an expensive mountain trek, and afterwards go and squeeze people who are trying to earn a little bit! The rupee exchange rate is already so favorable for us, not for the people here. What is the custom? If, for example, you buy several items, feel free to ask for a small discount, but otherwise, you should mostly leave your superiority and arrogance at home. Personally, I tend to give a little extra more often—including a tip for the staff here—because I know how hard they have it. A few hundred rupees is nothing to me; for them, it is an extra day's wage.
Cassandra and the other new guests immediately opt for a half-day safari. Unfortunately, this doesn't yield a tiger or leopard yet, but in the evening, we have a nice dinner together and the stories come out. A sturdy Englishman from Birmingham travels a lot on his own, while a young couple from West Flanders meets regularly halfway between Belgium and Japan because of his temporary posting in the construction of wind turbines in the far south of Japan. Two weeks of work, two weeks off for him. She didn't want to leave her home, and so they are currently filling their relationship in this way. Cassandra lives in Hilversum and works for the Food and Consumer Product Safety Authority in Utrecht. The whole group is going on a full safari the next day, while I’m taking my first bike ride, together with Sonja and Sandesh. That’s quite an experience too; the narrow country lanes, in particular, are a challenge to avoid tipping over. Furthermore, I am busy with the preparations for the painting workshop at the end of this week, to which Cassandra is eager to contribute.
And so another two days have passed. Cornel is back in Amsterdam and has submitted a request to his employer for an annual contribution to a charity. Now we just have to wait and see if we get a ‘yes’, then we can move forward with our Bright Futures of Patraboji.
love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 189
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/254/404_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => afdingen-of-niet
)
[4] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111516
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-22
[photoRevision] => 0
[title] => Feest, eindelijk een timmerman
[message] =>
Dag lezers,
Zoals gebruikelijk laat ik de gebeurtenissen altijd even neerdalen alvorens er een verhaal van te maken. Zondagochtend hier, nog steeds lekker afgekoeld na flinke regenval, met grote warmte op komst. Dat betekent vooral nu handelen en straks overdag gestrekt in mijn koele kamer voor een boek of film. Gisteren was een echt hoogtepunt, met vruchtbare ervaringen.
Er meldde zich maar steeds geen timmerman voor de kasten. Ook hier zijn goede vaklui schaars en is het wachten geblazen. In overleg met Sonja opperde zij het idee om eens in het dorp op een locatie te gaan kijken waar timmerlieden bezig zijn met de inrichting van een nieuwe winkel. Vele vakjeskasten horen daarbij. Zo gezegd zo gedaan. Gids Ragobir bracht mij achterop zijn motorfiets en zette me voor het pand af. Door alle bouwpuin baande ik me een weg naar binnen, waar één jongeman achter een tafel zat. Ik probeerde mijn verzoek uit te leggen, hij had er zeker oren naar, maar zijn Engels bleek gebrekkig. Toen de vertaalapp erbij gepakt en al gaande werd mijn vraag duidelijk. Jazeker kon ik geholpen worden en waarschijnlijk deze week nog. Twee stevige kasten met elk twaalf vakken, dat klusje kon best even tussendoor. Terwijl ik wegliep kwamen de timmerlui net binnen en vanaf dat moment kon ik exact alle wensen doorgeven, mét deuren graag en transport naar de bestemming. Allemaal mogelijk, even later was de totaalprijs berekend en kon ik de helft aanbetalen. Op weg naar de geldautomaat bedacht ik dat deze kasten wellicht te groot zouden zijn voor de deuren van de slaapruimtes. Dit later uitgelegd en bleek ook geen probleem, want de kasten worden op locatie in elkaar gezet. Nog deze week kunnen ze geleverd worden en bij tevredenheid bestel ik er nog drie bij, voor de andere slaapruimtes en de keuken. Niet heel goedkoop, maar daarom is het dan ook geen Ikea-kwaliteit én zeer duurzaam. Nog steeds is er voldoende budget, dus na afloop van mijn reis zijn er grote stappen gezet.
In het dorp koop ik tafeltennisbatjes en badmintonrackets, aangevuld met balletjes en shuttles, voor BBAS Memorial School waar ik rond het middaguur ben uitgenodigd voor het feestelijke afscheid van de schoolverlaters. Ruim op tijd betreed ik voor het eerst deze reis het schoolterrein en komt mij keiharde Nepalese muziek tegemoet. Dat wordt volhouden. De hartelijke ontvangst door alle bekenden neemt mijn schroom helemaal weg. En wat is er weer veel verbeterd! Alsof men iets vaker met de bezem door alles heen gaat. Voormalig schoolhoofd Bikram, nu manager, heeft zijn beste pak aangetrokken en nodigt me uit in de nieuwe lounge. Heel blij dat ik er eindelijk weer ben. Hij weet dat ik bezig ben met het weeshuis in Patraboji, is er zelf ook geweest en kent het schoolhoofd daar. Vorig jaar is hij zelfs met een groep scholieren erheen gegaan om zelfgespaarde cadeautjes te brengen. Wat een lief gebaar. In plaats van zich gepasseerd te voelen draait hij het om en zoekt naar wegen om verbinding te maken met het weeshuis. BBAS is een particuliere school, ouders betalen voor de lessen. Voordeel is dat scholieren betere kansen krijgen voor vervolgonderwijs vanwege de vele lessen in de Engelse taal. Dit ontbreekt op de overheidsscholen, onterecht naar mijn mening. Maar goed, zo is de situatie nu. Basisonderwijs loopt tot en met klas 10, terwijl de school van de weeskinderen maar tot en met klas 5 gaat. Bikram biedt aan om deze kinderen vanaf klas 5 gratis toe te laten voor de laatste vijf klassen. Enkel de schooluniformen en boeken moeten door iemand bekostigd worden en de vraag is of wij dit willen doen. Dat moet zeker mogelijk zijn, want over een paar jaar zijn alle studenten die wij nu ondersteunen klaar met hun opleiding en komt er ruimte voor nieuwe studenten. We zien tegen die tijd wel hoe het verder gaat met donaties en behoeften. Maar dit is een mooi aanbod, met extra kansen voor kansarme kinderen. De schoolbus haalt elke dag vele kinderen op in de hele regio, dus Patraboji kan daar best aan worden toegevoegd.
Het festijn begint een uur te laat, Nepali time. Vooraf spreek ik het nieuwe schoolhoofd uitgebreid, even later word ik door financieel manager Nehru in een sari gehuld en opgemaakt. Val ik iets minder op tussen de prachtig in sari gekleden onderwijzeressen. Ik wil me graag een beetje verstoppen tussen de scholieren en leraren, maar word verzocht op het podium plaats te nemen als bijzondere gast. De rest van het rijtje bestaat uit mannen. Dan volgt een reeks toespraken met interrupties van dans- en zangacts, waarbij ook ik word gevraagd de mensen toe te spreken. Tijdens de lange speech van Bikram, in het Nepalees, begrijp ik dat hij mijn bijdrage aan deze school uitgebreid benoemt, zelfs Mina wordt als succesvolle ex-leerling opgevoerd. Met andere woorden, ook jullie kunnen je droom waarmaken. Woorden van gelijke strekking staan op de muren geschilderd en gedecoreerd. Het merendeel van de nieuwbouw is natuurlijk gerealiseerd door Bright Futures of Bardia, maar in de loop der jaren heb ik heel wat activiteiten georganiseerd en een bibliotheek opgezet. Ik voeg hierbij een foto van tien jaar geleden, een school bestaande uit hoofdzakelijk hutjes uit bamboe en leem. Intussen zijn er tikka’s – stippen met rode poeder – uitgedeeld en voel ik het poeder in mijn hele gezicht en handen. Volhouden maar, tweeënhalf uur lang. Het wordt later en later. Als het feest losbarst, mét uitgebreide maaltijd en veel dans, moet ik helaas afhaken. Wetend dat ik Sonja beloofd heb om samen met de Duitse Eva en Jurgen pizza te gaan eten in de vroege avond en vooraf een goede opfrisbeurt en rustmoment nodig heb. Ik lees de teleurstelling op de gezichten van de mensen, maar het is even niet anders. Ik beloof deze week nog een paar keer terug te komen. En vandaag samen met Bikram naar het weeshuis om zijn voorstel te bespreken, tevens de veertig kinderbroeken af te leveren.
Eind middag brengt Ragobir Sonja, zoon Sandesh en mij naar Shivam Cafe [e-38] Bakery. Het koppel uit Hamburg zit er al, zij vertrekken binnenkort over land naar Delhi en vliegen even later terug naar huis. De pizza’s houden het midden tussen een pizza en quiche, het wordt lekker gezellig met elkaar. En als het donker is geworden zoeken we riksja’s voor de terugweg. Alleen voor Eva en Jurgen (mét rollator) is er een beschikbaar, daarna lijkt elke vorm van vervoer onbereikbaar. Totdat Sonja na lang proberen eindelijk contact krijgt met Ragobir om ons per jeep te komen ophalen. Heel even krijg je dan een gevoel van ‘het ging allemaal te goed vandaag, het moet een keer ophouden’. Maar met geduld en vertrouwen komt het meestal allemaal weer goed.
De eerste dag van de lente. Precies vijfentwintig jaar geleden overleed mijn moeder plotseling, 69 jaar oud. Ik denk aan haar, misschien ziet ze mij. Sindsdien is de wereld onnavolgbaar veranderd. Liefde blijft, door alles heen.
Liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Celebration, finally a carpenter
Hello readers,
As usual, I always let the events sink in for a moment before turning them into a story. Sunday morning here, still pleasantly cool after heavy rain, with great heat on the way. That mainly means acting now and later during the day stretched out in my cool room for a book or movie. Yesterday was a real highlight, with fruitful experiences.
No carpenter showed up for the cabinets. Good craftsmen are scarce here too, and it is a waiting game. In consultation with Sonja, she suggested the idea of going to look at a location in the village where carpenters are busy setting up a new shop. Many compartment cabinets are part of that. No sooner said than done. Guide Ragobir took me on the back of his motorcycle and dropped me off in front of the building. I made my way through all the construction debris to get inside, where one young man was sitting behind a table. I tried to explain my request; he was certainly listening, but his English turned out to be poor. Then I grabbed the translation app, and as I went along, my question became clear. Yes, I could certainly be helped, and probably this week. Two sturdy cabinets, each with twelve compartments; that little job could easily be squeezed in. As I walked away, the carpenters were just arriving, and from that moment on, I could communicate all my exact requirements: please include doors and transport to the destination. All possible; a moment later, the total price was calculated, and I could pay a 50% deposit. On my way to the ATM, I realized that these cabinets might be too big for the bedroom doors. I explained this later, and it turned out not to be a problem, as the cabinets are being assembled on-site. They can be delivered this week, and if I am satisfied, I will order three more for the other bedrooms and the kitchen. Not very cheap, but that is precisely why it isn't IKEA quality, and it is very durable. There is still sufficient budget, so significant progress will have been made by the end of my trip.
In the village, I buy table tennis bats and badminton rackets, supplemented with balls and shuttles, for BBAS Memorial School, where I have been invited around noon for the festive farewell of the graduating students. Well ahead of time, I enter the school grounds for the first time on this trip, only to be greeted by deafening Nepalese music. I’ll have to endure this. The warm welcome from all the familiar faces completely dispels my shyness. And how much has improved again! It is as if they are sweeping everything clean with a broom a little more often. Former headmaster Bikram, now manager, has put on his best suit and invites me into the new lounge. He is very happy that I am finally back. He knows that I am working on the orphanage in Patraboji, has been there himself, and knows the headmaster there. Last year, he even went there with a group of students to bring gifts he had saved up himself. What a sweet gesture. Instead of feeling overlooked, he turns it around and looks for ways to connect with the orphanage. BBAS is a private school; parents pay for the lessons. The advantage is that students get better opportunities for further education due to the many lessons in the English language. This is lacking in government schools, unjustly so in my opinion. But anyway, that is the current situation. Primary education runs up to and including grade 10, while the school for the orphans only goes up to and including grade 5. Bikram is offering to admit these children for free from grade 5 for the final five grades. Only the school uniforms and books need to be paid for by someone, and the question is whether we want to do this. That should certainly be possible, because in a few years all the students we currently support will have finished their education and there will be room for new students. We will see how things go regarding donations and needs by then. But this is a wonderful offer, providing extra opportunities for underprivileged children. The school bus picks up many children throughout the region every day, so Patraboji could certainly be added to that.
The festivities begin an hour late, Nepali time. Beforehand, I speak at length with the new headmaster; a little later, I am dressed in a sari and made up by financial manager Nehru. This makes me stand out slightly less among the teachers beautifully dressed in saris. I would like to hide a bit among the students and teachers, but I am asked to take a seat on the stage as a special guest. The rest of the line consists of men. Then follows a series of speeches interrupted by dance and song acts, during which I am also asked to address the people. During Bikram's long speech, in Nepalese, I understand that he extensively mentions my contribution to this school; even Mina is featured as a successful former student. In other words, you too can make your dream come true. Words to that effect are painted and decorated on the walls. The majority of the new building was, of course, realized by Bright Futures of Bardia, but over the years I have organized quite a few activities and set up a library. I am attaching a photo from ten years ago, a school consisting mainly of bamboo and mud huts. In the meantime, tikkas—dots with red powder—have been handed out, and I can feel the powder all over my face and hands. Just hang in there, for two and a half hours. It is getting later and later. When the party kicks off, complete with an elaborate meal and lots of dancing, I unfortunately have to drop out. Knowing that I promised Sonja that I would go eat pizza with the German Eva and Jurgen in the early evening, and that I need a good freshening up and a moment of rest beforehand. I see the disappointment on people's faces, but for now, there is no other way. I promise to come back a few more times this week. And today, together with Bikram, to the orphanage to discuss his proposal and also to deliver the forty pairs of children's trousers.
Late afternoon, Ragobir takes Sonja, son Sandesh, and me to Shivam Cafe [e-38] Bakery. The couple from Hamburg is already there; they are leaving soon overland for Delhi and flying back home shortly after. The pizzas are somewhere between a pizza and a quiche; it’s getting nice and cozy together. And when it gets dark, we look for rickshaws for the way back. Only Eva and Jurgen (with a walker) have one available; after that, every form of transport seems unattainable. Until, after trying for a long time, Sonja finally manages to contact Ragobir to come pick us up by jeep. For a brief moment, you get the feeling of ‘it all went too well today, it has to end sometime’. But with patience and trust, things usually turn out fine again.
The first day of spring. Exactly twenty-five years ago, my mother passed away suddenly, aged 69. I think of her; perhaps she sees me. Since then, the world has changed inexplicably. Love remains, through everything.
Love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 15
[visitorCount] => 155
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/254/323_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => feest-eindelijk-een-timmerman
)
[5] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111501
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-20
[photoRevision] => 0
[title] => Afscheid
[message] => Namaste,
Afgelopen nacht kwamen er weer de nodige pennies from heaven en ook deze hele ochtend regent het met tussenpozen gestaag door. Voor mij en velen een prettige afkoeling, voor boeren niet altijd het juiste moment, bijvoorbeeld als het hooi moet drogen. Ik herinner met de angst van mijn moeder, een boerendochter, als het weer niet het gewenste gedrag vertoonde, met de zomer van 1976 als absoluut dieptepunt. Net zoals heel veel andere dingen waar de mens weinig controle over heeft wordt dit hier moeiteloos aanvaard. Klagen over het weer behoort bij de Nederlander, die graag van een mug een olifant maakt. De Nepalees doet liever het omgekeerde en maakt van vele olifanten een mug. Dit komt de ontspanning wel ten goede, is steeds weer mijn ervaring. Het zal zeker minder wenselijke aspecten in zich dragen, maar een goede middenweg zou ik toejuichen. Tegelijkertijd lees ik het boek ‘Lang zullen we lekker leven’ over de nogal verwende en genotzuchtige Nederlander, klagend over alles wat niet instant wordt bevredigd. Een vakantie minder? O, heb ik weer, die pech. De benzine die duurder wordt? Kan ik weer iets minder uit eten. Ik chargeer, maar die geluiden zijn niet schaars en ten diepste een teken van geestelijke armoede, zo lees ik ook in dit boek. Velen van ons hebben het goed en als het even iets minder wordt dan is er een probleem. Een probleem dat er helemaal niet is. Oké, dit zijn ook ethische kwesties die Nepal vaak bij me oproept. Sinds enkele jaren heb ik een sterkere neiging hierover naar buiten te treden, oppervlakkigheid is er al genoeg. Neem het tot je of niet, dat is aan de lezer zelf.
Hetzelfde geldt voor taboes, die nog veelvuldig opgeld doen. Gisteren kreeg mijn vriendin Henriëtte eindelijk haar langgewenste euthanasie. Twee uur voor haar overlijden stuurde ze enkele appjes naar mij, om te bedanken voor de vriendschap van 43 jaar in lief en leed en mij het allerbeste te wensen. De afgelopen drieënhalf jaar verbleef zij in een psychiatrisch verzorgingshuis. Alle behandelingen tegen haar zware depressie bleken niet aan te slaan. Aan haar lijdensweg leek geen einde te komen, totdat ze enkele weken geleden de datum van haar toegekende euthanasie aan mij doorgaf. Ik heb haar rust, vrede en liefde toegewenst, wat kun je anders doen? Dit is waar zij langdurig tevergeefs naar hunkerde. Nu heeft zij die rust gevonden, daarvan ben ik overtuigd. Afscheid van een vriendin.
Een paar jaar geleden kreeg ik het aanbod voor een eigen website, om met mijn schrijverschap goed geld te kunnen verdienen. Ik heb dit aangenomen, inclusief een cursus copywriting, en heb de teksten voor diverse websites gemaakt. Naarmate ik dit vaker deed nam mijn vreugde tot schrijven steeds verder af. Van onderwerpen als vastgoed, belastingconsulent en andere businessmodellen raak ik nooit geïnspireerd. Toch heb ik het een tijdje volgehouden en ben daarbij ook afgeknapt op het gemak waarmee mensen gewoon niets meer laten horen of op het laatst alsnog afhaken. Ik heb de website opgeheven, een tijdje weinig geschreven en ben toen begonnen aan een nieuwe roman. Afscheid van een wereld die niet bij me past. Inmiddels schrijf ik ook in opdracht van mensen die een zwaar verhaal te vertellen hebben. Dit soort zielsverhalen zijn bij mij aan het juiste adres. En dat geldt ook voor hetgeen waarmee ik hoofdzakelijk in Nepal bezig ben. Ondanks mijn nog steeds mindere energie kost het weinig moeite om uit te voeren wat ik in mijn hoofd heb. Dit is wie ik ben.
Gisteren was ik uitgenodigd bij de familie Thapa, voor het avondeten. Zoals gebruikelijk krijg ik bij de meeste families als eerste een maaltijd opgediend, terwijl de rest toekijkt of ik wel genoeg heb. Nog steeds vrij ongemakkelijk, maar ook komisch. Zo ging het trouwens ook bij de familie Mahatara, elke dag opnieuw. Ik at vaak alleen, een ander zat erbij of liep wat rond of bezig in de keuken. Een keer aten we toevallig met enkelen samen, maar niet aan tafel. Ik zat op de bank, moeder op de trap, vader aan een andere tafel en weer een ander in een hoekje. Deze eetstijl zou ik niet continu willen doorvoeren, maar aanpassing aan de lokale gebruiken vind ik respectvol. Thuis pas ik mij weer aan het schema van hoofdkok Anton aan.
Vanochtend naar de vrijdagmarkt, waar ik had afgesproken met Ranju voor het uitzoeken van veertig zomerbroeken voor de weeskinderen. Een week geleden kocht Mina een paraplu tegen de warmte, nu had ik er een nodig tegen de regen. De markt was dunbevolkt met kraampjes, dus zochten we onze toevlucht tot twee zaken waar we de hele voorraad aan zomerbroeken – met korte en lange pijp – hebben opgekocht. Het plan was deze morgen te gaan brengen, maar later ontving ik een uitnodiging van Bikram, voormalig hoofd van BBAS Memorial School, om morgen rond het middaguur het feestelijk afscheid van schoolverlaters bij te wonen. Weer een afscheid. Eerder was ik daarbij in 2017. Dit doorkruist mijn eigen plannen, maar daar ga ik natuurlijk bij zijn. Überhaupt was ik van plan deze school zondag te bezoeken en nu zijn zij me voor. Dus dan wordt het weeshuisbezoek opgeschoven naar zondag, zo flexibel kan het allemaal gaan.
Eerder schreef ik over Indra, de man die nogal vervuld is van zichzelf. Hem ontmoet ik regelmatig en hij probeert me steeds over te halen tot een uitstapje. Ik vind hem behoorlijk glad, echt iemand die graag gezien wil worden met een blonde vrouw, ook al ben ik op leeftijd. Als ik zeg dat ik andere prioriteiten heb biedt hij aan me hierbij te helpen. Daar ben ik even voor gezwicht, maar navraag bij Sonja over deze man heeft mijn intuïtie bevestigd. ‘Niet doen, Mieke’, was haar overtuigende reactie. Nu nog diplomatiek zijn uitnodigingen zien af te wimpelen. En zo leer ik elke dag weer iets bij, over mezelf, andere mensen en de wereld om me heen. Ook dat is reizen, openstaan voor nieuwe indrukken en je eigen positie daarin. Genoeg gepreekt.
Ik wens iedereen een zonnig lenteweekend,
laat de regen hier maar even blijven, het klaart snel weer op.
Liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Farewell
Last night the necessary pennies came from heaven again, and it has been raining steadily intermittently all this morning as well. For me and many others, it is a pleasant cooling down, but for farmers, it is not always the right moment, for example when the hay needs to dry. I remember the fear of my mother, a farmer's daughter, when the weather did not behave as desired, with the summer of 1976 as the absolute low point. Just like so many other things over which humans have little control, this is accepted here effortlessly. Complaining about the weather is typical of the Dutch, who like to make a mountain out of a molehill. The Nepalese prefer to do the opposite and turn many elephants into mosquitoes. This does benefit relaxation, is my experience time and again. It will certainly carry less desirable aspects, but I would welcome a good middle ground. At the same time, I am reading the book ‘Lang zullen we lekker leven’ (Long Live the Good Life) about the rather spoiled and pleasure-seeking Dutchman, complaining about everything that is not instantly satisfied. One less holiday? Oh, here we go again, bad luck. The petrol getting more expensive? Can I eat out a little less again? I am exaggerating, but those sentiments are not uncommon and are, at their core, a sign of spiritual poverty, as I also read in this book. Many of us are doing well, and if things take a turn for the worse, then there is a problem. A problem that doesn't exist at all. Okay, these are also ethical issues that Nepal often raises for me. For several years now, I have had a stronger inclination to speak out about this; there is already enough superficiality. Take it to heart or not is up to the reader.
The same applies to taboos, which are still widely prevalent. Yesterday, my friend Henriëtte finally received her long-desired euthanasia. Two hours before her passing, she sent me a few text messages to thank me for our friendship of 43 years through thick and thin, and to wish me all the best. For the past three and a half years, she had been staying in a psychiatric care home. All treatments for her severe depression proved ineffective. There seemed to be no end to her suffering, until she informed me of the date of her granted euthanasia a few weeks ago. I wished her rest, peace, and love; what else can you do? This is what she had longed for in vain for a long time. Now she has found that peace; of that, I am convinced. Farewell to a friend.
A few years ago, I received an offer for my own website, so that I could earn good money with my writing. I accepted this, including a copywriting course, and created the texts for various websites. As I did this more often, my joy in writing diminished more and more. Subjects like real estate, tax consultancy, and other business models never inspire me. Nevertheless, I kept it up for a while, but in doing so, I was put off by the ease with which people simply stop responding or drop out at the very last minute. I shut down the website, wrote little for a while, and then started a new novel. A farewell to a world that doesn't suit me. By now, I also write on commission for people who have a heavy story to tell. These kinds of soul stories have come to the right place with me. And that also applies to what I am primarily working on in Nepal. Despite my still low energy, it takes little effort to execute what I have in mind. This is who I am.
Yesterday, I was invited to the Thapa family's for dinner. As is customary with most families, I am served a meal first, while the rest watch to see if I have had enough. Still quite awkward, but also comical. That is how it went with the Mahatara family, by the way, every single day. I often ate alone; someone else sat with me, walked around, or was busy in the kitchen. Once, we happened to eat together with a few others, but not at the table. I sat on the couch, Mother on the stairs, Father at another table, and yet another in a corner. I wouldn't want to adopt this eating style continuously, but I consider adapting to local customs to be respectful. At home, I adjust to Head Chef Anton's schedule again.
This morning I went to the Friday market, where I had arranged to meet Ranju to pick out forty pairs of summer trousers for the orphans. A week ago, Mina bought an umbrella for the heat; now I needed one for the rain. The market was sparsely populated with stalls, so we resorted to two shops where we bought up the entire stock of summer trousers—both short and long-legged. The plan was to drop them off tomorrow, but later I received an invitation from Bikram, former head of BBAS Memorial School, to attend the festive farewell for graduating students tomorrow around noon. Another farewell. I attended one before in 2017. This disrupts my own plans, but naturally, I will be there. In fact, I was planning to visit this school on Sunday anyway, and now they have beaten me to it. So the orphanage visit will be moved to Sunday; that is how flexible things can be.
I previously wrote about Indra, the man who is quite self-absorbed. I meet him regularly, and he keeps trying to persuade me to go on an outing. I find him quite smooth, really someone who wants to be seen with a blonde woman, even though I am getting on in years. When I say that I have other priorities, he offers to help me with this. I gave in to that for a moment, but asking Sonja about this man confirmed my intuition. ‘Don’t do it, Mieke,’ was her convincing response. Now I just need to diplomatically turn down his invitations. And so I learn something new every day, about myself, other people, and the world around me. That, too, is traveling: being open to new impressions and your own position within them. Enough preaching.
I wish everyone a sunny spring weekend,
let the rain stay here for a while, it will clear up quickly.
Love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 105
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,bardiya
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => afscheid
)
[6] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111486
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-18
[photoRevision] => 0
[title] => Wildernis en de mens
[message] => Hi lezers,
En dan is opeens weer alles anders. Althans, er zijn wat mensen vertrokken of staan op het punt om te gaan. Te beginnen bij Mina, die voor enkele formaliteiten in Kathmandu moet zijn en niet van tevoren weet hoe lang dit kan duren. Zij vertrok gisterochtend, wilde graag nog een keer met de bus naar de luchthaven van Nepalganj. Best komisch, zij is nu zo gewend aan luxe vormen van vervoer en dan deze keuze. Ruim zeven jaar geleden was zij nog nooit buiten Bardia geweest en nam ik haar plus vier andere junglemeisjes een dagje mee uit naar Nepalganj. Ze werden er helemaal verlegen van, voelden zich ogenschijnlijk verloren in een stad. Ik bracht haar tot in het dorp en van daaruit reisde zij alleen verder. Geen emotioneel afscheid bij de familie, daar doet men hier niet echt aan. Ik heb haar stevig omhelsd, gezegd hoe trots ik op haar ben en mijn liefde uitgesproken. Die is wederzijds. Ik hoef, geloof ik, als kinderloze moeder niet te vrezen voor gebrek aan steun in de tijd dat ik afhankelijk word. Luchtvaartmaatschappij Salam Air vliegt vanaf juni dit jaar ook op Wenen en zodra Mina op een dergelijke vlucht is ingedeeld hoop ik daarheen te reizen voor enkele dagen. Ik kan in haar luxe hotelkamer verblijven en daarna nog een bezoekje brengen aan vrienden Marlene en Hannes. Aanvankelijk zou ik meegaan naar Nepalganj, ook om Asmita te bezoeken. Zij is in opleiding tot verpleegkundige en woont intern. Het beleid is nogal streng, want zij kreeg geen extra uurtje vrij, hooguit een korte ontmoeting bij de deur. Haar examens staan voor die deur en pas daarna kan ze even vrij nemen. Ik hoop dat dit nog lukt voor mijn vertrek, en anders, heel spijtig. Morgen bezoek ik in ieder geval haar familie.
Tijdens mijn vroege, nog lekker frisse ochtendwandeling dook Jack al op vanuit de jungle. Hij werd gewekt door twee camerabeelden met opnames van tijgers of luipaarden die om aandacht vroegen. Jack’s passie spat er steeds vanaf, hij is een bevlogen onderzoeker in een globale organisatie, maar doet veel meer dan officieel gevraagd wordt. Dit is zijn levenswerk. Behalve gepassioneerd is hij ook vaker gefrustreerd. Een betere balans tussen mens en wildernis ís mogelijk, maar wereldwijd is er te weinig aandacht voor en gaat met name de mens door met vervuilen en zichzelf voorop stellen. Ook lokaal en regionaal is er vaak te weinig aandacht voor het grotere plaatje, noodzakelijk voor die betere balans. De mensen hier leven met de jungle, maar dat is ook grotendeels hun ‘broodheer’. Reizigers die tijgers en neushoorns willen zien, plus de vijfhonderd vogelsoorten en zoveel meer, daaraan wordt geld verdiend. De pyramide van Maslow komt in beeld. Pas als je basisbehoeften voldoende vervuld zijn komt er ruimte voor andere zaken die om aandacht vragen. En mogelijk verschilt hierin de westerling (inclusief Oceanië) van mensen uit ontwikkelingslanden. Doorgaan en elke stap in de goede richting moet gekoesterd worden, opgeven is geen optie. Jack hoopt dat hier en daar meer mensen op de hoogte raken van de crisis die ook hierin speelt, met klimaatverandering en politieke keuzes voorop. Ik beloof hem een blog te schrijven voor mijn lezers en te verwijzen naar goede documentaires. Elke druppel telt.
Mina uitgezwaaid, vervolgens de kast opzoeken voor vervoer naar het weeshuis. De communicatie met handen en voeten verloopt relatief goed, maar het duurt een eeuwigheid – nog steeds in westerse termen – voordat er een geschikte riksja verschijnt. Eenmaal daar wordt de kast stevig vastgebonden op het dak en rijden maar. Susila heeft vandaag vrij van de jungle en begeleidt mij graag naar het weeshuis, dus we halen haar thuis op. Sinds vorig jaar is hier menige route geasfalteerd, dat scheelt enorm in de snelheid van vervoer, maar het merendeel leggen we toch af over een bumpy road. Ik verwacht elk moment de kast langs mij te zien glijden. Neem daarbij dat we een heel stuk door de community forest rijden, waar wilde beesten zich ophouden, en mijn fantasie kan werkelijkheid worden. Toch voel ik geen angst meer sinds ik hier wat langer ben, en al helemaal niet met topjunglegids Susila bij me. Samen met zus Manju is zij een veelgevraagd junglegids, wat natuurlijk eervol is maar ook geld in het laatje brengt. Extra veel verdienen de dames met hun werk voor de BBC, waarin zij als deskundige worden ingezet en zelfs drones besturen voor waanzinnig beeldmateriaal. Onder deze blog vind je een link naar een stuk film waaraan zij hebben meegewerkt. Volgende maand wordt de volgende documentaire uitgezonden en komen zij zelf meer in beeld. Ook de bergexpeditie van Manju blijkt onderdeel van de BBC.
Ik voel me gezegend omringd te zijn met zulke mensen.
En daar komt het weeshuis weer in zicht. De kinderen zijn nog op school, de principal heeft ons al gespot en helpt mee de kast naar haar bestemming te brengen. De glimlach raakt niet meer van zijn gezicht. Susila blijkt hier eerder te zijn geweest en bekijkt alle ruimtes. Zij is enthousiast over onze bijdrage en stelt zelfs voor om als ‘zussenteam’ mee te doen in de uitvoering en mogelijk een stukje financiering. Hoe mooi is dat? Het zou voor alle partijen een waardevolle toevoeging zijn en helpen bij een versnelde opbouw van dit prachtige noodzakelijke initiatief. Gezien de stroom donaties overweeg ik om een deel te bewaren voor een maandelijkse bijdrage aan basiskosten of voor tussentijdse aanpassingen aan bijvoorbeeld sanitair. Ik zal enkele foto’s toevoegen van de huidige erbarmelijke situatie. Elk bezoekje brengt nieuwe positieve bewegingen op gang. Ook Irene en Pieter willen blijven ondersteunen. Nu is het wachten op de timmerman voor houten kasten in alle ruimtes. Ook na mijn vertrek kan dit gewoon doorgaan en krijg ik vast foto’s doorgestuurd.
Waar is BBAS Memorial School gebleven? vraagt misschien menigeen zich af. De school waar ik jarenlang activiteiten organiseerde, van sport-, spel- en leesmateriaal voorzag. Je kunt stellen dat de Australische Bright Futures of Bardia voor een enorme vooruitgang heeft gezorgd en nog steeds tweemaal per jaar aanwezig is. Ik kan daar nauwelijks nog iets aan toevoegen. Het weeshuis daarentegen heeft nog lange tijd grote nood aan ondersteuning, daar komt elke roepie als geroepen. Ik merk het ook aan de donaties, mensen voelen kennelijk het verschil. Weeskinderen hebben grote achterstand en moeten wonen op een plek die niet automatisch als thuis voelt. Zij moeten hun verzorgers delen met tientallen andere kinderen. Meer hoef ik niet uit te leggen. Laten we deze plek tot een THUIS maken voor elk kind, NU en in de TOEKOMST. En intussen niet de veiligheid te vergeten, voor zowel mens als dier. Chitra wordt hier gezien als een belangrijke schakel naar de toekomst. Jack prijst haar de hemel in, zal haar deze week bezoeken in Pokhara en wil haar graag begeleiden tijdens een eventuele stage in haar studie bosbouw. Chitra werd afgelopen studiejaar geprezen als beste student en ontving, samen met enkele andere studenten, een onderscheiding. Vader en moeder Mahatara mochten erbij zijn, gevlogen vanuit Nepalganj en in hun beste kledij. Hier konden zij tien jaar geleden alleen maar van dromen. Stel je eens voor, een of meer weeskinderen krijgen deze kans. In dat geval zijn er hopelijk broertjes, zusjes of andere dierbaren die trots naast de student mogen poseren.
Gemeenteraadsverkiezingen in Nederland. Het zal jullie niet verbazen dat mijn – wellicht ijdele – hoop is gevestigd op winst voor links. Kiezers die niet stemmen voor enkel hun eigen portemonnee maar voor een eerlijke verdeling van onze welvaart, ook op lokaal niveau.
Tot later,
liefs,
Mieke
Link naar BBC-documentaire: https://youtu.be/AQ3yDuRdzxU?si=t6dmRXZl4u_9Onhm
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
ENGLISH VERSION
Wilderness and Humanity
And then suddenly everything is different again. At least, some people have left or are about to leave. Starting with Mina, who needs to be in Kathmandu for a few formalities and doesn't know in advance how long this might take. She left yesterday morning; she really wanted to take the bus to Nepalganj airport one more time. Quite comical; she is now so used to luxury forms of transport, and then this choice. Over seven years ago, she had never been outside Bardia, and I took her plus four other jungle girls on a day trip to Nepalganj. They became completely shy, seemingly feeling lost in a city. I took her to the village, and from there she traveled on alone. No emotional farewell with the family; people don't really do that here. I gave her a tight hug, told her how proud I am of her, and expressed my love. It is mutual. I don't believe I need to fear a lack of support as a childless mother during the time I become dependent. Salam Air will also be flying to Vienna starting in June of this year, and as soon as Mina is assigned to such a flight, I hope to travel there for a few days. I can stay in her luxury hotel room and then pay a visit to friends Marlene and Hannes. Initially, I was going to go along to Nepalganj, also to visit Asmita. She is training to become a nurse and lives in the boarding facility. The policy is quite strict, as she was not given an extra hour off, at most a brief meeting at the door. Her exams are right outside that door, and only after that can she take some time off. I hope this still works out before my departure; otherwise, it will be very unfortunate. In any case, I will visit her family tomorrow.
During my early, still pleasantly fresh morning walk, Jack emerged from the jungle. He was woken by two camera feeds showing footage of tigers or leopards demanding attention. Jack’s passion is palpable; he is an enthusiastic researcher within a global organization, yet he does far more than is officially required. This is his life’s work. Besides being passionate, he is also frequently frustrated. A better balance between humans and wilderness is definitely possible, but there is too little attention paid to it worldwide, and humans, in particular, continue to pollute and put themselves first. Locally and regionally, too, there is often too little attention paid to the bigger picture, which is necessary for that better balance. The people here live with the jungle, but that is also largely their ‘breadwinner’. Money is made from travelers who want to see tigers and rhinos, plus the five hundred bird species and so much more. Maslow’s pyramid comes into play. Only when your basic needs are sufficiently met does room open up for other matters that demand attention. And this is possibly where Westerners (including those from Oceania) differ from people in developing countries. Continuing and cherishing every step in the right direction, giving up is not an option. Jack hopes that more people here and there will become aware of the crisis at play here as well, with climate change and political choices at the forefront. I promise him I will write a blog post for my readers and refer them to good documentaries. Every drop counts.
Waved Mina goodbye, then go find the cupboard for transport to the orphanage. Communication using gestures and body language goes relatively well, but it takes an eternity—still in Western terms—before a suitable rickshaw appears. Once there, the cupboard is securely strapped to the roof, and off we go. Susila has the day off from the jungle and is happy to accompany me to the orphanage, so we pick her up at home. Since last year, many routes here have been paved, which makes a huge difference in the speed of transport, but we still cover the majority of the way on a bumpy road. I expect to see the cupboard slide past me at any moment. Add to that the fact that we are driving quite a way through the community forest, where wild animals reside, and my fantasy could become reality. Yet I no longer feel any fear since I’ve been here a bit longer, and certainly not with top jungle guide Susila by my side. Together with her sister Manju, she is a highly sought-after jungle guide, which is of course an honor but also brings in some money. The ladies earn even more from their work for the BBC, where they are employed as experts and even fly drones for incredible footage. Below this blog post, you will find a link to a piece of film they worked on. The next documentary will be broadcast next month, and they will appear more on screen themselves. Manju’s mountain expedition also turns out to be part of the BBC. I feel blessed to be surrounded by such people.
And there comes the orphanage back into view. The children are still at school; the principal has already spotted us and is helping to take the cabinet to its destination. The smile never leaves his face. It turns out Susila has been here before and is inspecting all the rooms. She is enthusiastic about our contribution and even suggests that we participate as a ‘sisters’ team’ in the execution and possibly provide some funding. How wonderful is that? It would be a valuable addition for all parties and help accelerate the development of this beautiful and necessary initiative. Given the stream of donations, I am considering saving a portion for a monthly contribution towards basic costs or for interim adjustments to, for example, the sanitary facilities. I will add some photos of the current deplorable situation. Every visit sets new positive movements in motion. Irene and Pieter also want to continue supporting. Now we are waiting for the carpenter for wooden cabinets in all the rooms. This can continue as usual even after my departure, and I will surely receive photos.
Where has BBAS Memorial School gone? many might be wondering. The school where I organized activities for years and provided with sports, games, and reading materials. You could say that the Australian Bright Futures of Bardia have brought about enormous progress and are still present twice a year. I can hardly add anything to that. The orphanage, on the other hand, will continue to be in great need of support for a long time to come; every rupee is a godsend there. I notice it in the donations as well; people apparently feel the difference. Orphans are severely disadvantaged and have to live in a place that does not automatically feel like home. They have to share their caregivers with dozens of other children. I don't need to explain any more. Let's make this place a HOME for every child, NOW and in the FUTURE.
And meanwhile, let's not forget safety, for both humans and animals. Chitra is seen here as an important link to the future. Jack praises her to the skies, will visit her in Pokhara this week, and would love to guide her during a potential internship in her forestry studies. Chitra was praised as the best student last academic year and received an award along with several other students. Father and Mother Mahatara were allowed to attend, having flown in from Nepalganj and dressed in their finest clothes. Ten years ago, they could only dream of this. Just imagine, one or more orphans getting this chance. In that case, hopefully there are brothers, sisters, or other loved ones who get to pose proudly alongside their student.
Municipal elections in the Netherlands. It will come as no surprise to you that my – perhaps vain – hope is pinned on a victory for the Left. Voters who do not vote solely for their own wallets, but for a fair distribution of our wealth, including at the local level.
See you later,
love,
Mieke
Link to BBC documentary: https://youtu.be/AQ3yDuRdzxU?si=t6dmRXZl4u_9Onhm
Any support for the orphanage in Bardia remains welcome.
You can donate to: NL56 TRIO 0786 9296 69 payable to MGPG Simons.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 143
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/253/926_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => wildernis-en-de-mens
)
[7] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111476
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-16
[photoRevision] => 0
[title] => Kermis in de hemel
[message] => Dag allemaal,
Ga er maar even voor zitten, dit wordt een lang verhaal.
Na een luie zaterdag, waarop ik hoofdzakelijk in het koele huis ben gebleven, met een kort uitstapje met Mina voor een drankje in het dorp, was het gisteren weer een dag van actie. In de ochtend naar het dorp om een flink geldbedrag te pinnen, op zoek te gaan naar een kant-en-klare kast en een verjaardagscadeautje voor Susila. Weet dat de zondag hier een gewone werkdag is, de zaterdag is de vrije dag, met name voor scholen. Het was niet moeilijk een kast te vinden, maar er verscheen steeds geen winkelier bij. Uiteindelijk trof ik een jonge man die met pijn en moeite wilde opstaan om zijn eigen te verkopen kasten te laten zien en de prijs te noemen. Aan vervoer doen ze niet, dus dat moet zelf geregeld worden. Al vaker zag ik touctoucs met meubels op het dak gebonden, dus dat kan ik zeker zelf organiseren.
Vervolgens langs bij Sonja om alle spullen voor het weeshuis – boeken, muziekinstrumenten, sportartikelen – goed te verdelen voor vervoer ’s middags. Terwijl ik het toegangspad opliep kwam mij heerlijke muziek tegemoet, die even later live bleek te zijn. Sonja, Pieter en Irene hadden de smaak goed te pakken bij het testen van de ukelele, de tabla en de tamboerijn. Sandesh, Budhi’s zoon van vijftien, completeerde het orkest met het blaasinstrument waarvoor een enorme hoeveelheid lucht nodig is. Menigeen krijgt er geen geluid uit, maar de stevige Sandesh blaast zijn wangen op en krijgt het instrument aan de praat. Als zij er al zo’n plezier aan beleven, hoe zal dat straks in het weeshuis zijn? Ik vermoed dat er geen muziekleraar beschikbaar is, dus zal ik op zoek gaan naar alternatieven, waarbij tutorials via Youtube een eerste optie zijn. Voorop staat het plezier dat de kinderen kunnen ervaren, misschien wel talent ontdekken, een stukje autodidactisch vooruit komen. Als dat aangevuld kan worden met de juiste instructies door een leraar zou dat heel mooi zijn. Ik zal de muziekwinkelier in Kathmandu eens vragen naar ideeën.
Mina en ik worden om twee uur opgehaald, Irene zit al voorin en de achterbak is volgeladen met dozen en tassen. Eerder heb ik alle shirtjes ontdaan van kaartjes en stickers. De twee leidsters van het weeshuis hebben hun handen al vol genoeg. Een hartelijk welkom door de principal van het weeshuis en de bijbehorende school aan de overkant wacht ons bij aankomst. Nu al toont hij een brede glimlach en neemt ons mee naar alle slaapruimtes om de matrassen en het nieuwe beddengoed te tonen. Niet geheel onverwacht zie ik dat het plastic niet van de matrassen is afgehaald, daar schuiven de lakens zo lekker van. Josine, Anton’s dochter en moeder van drie zonen, gaf al de tip door om te zorgen voor onderleggers, handig bij ongelukjes in bed. Die blijken vooralsnog niet nodig, maar het is een overweging waard. Na deze rondleiding gaat de deur open naar een lokaal waar ik nog niet eerder was. Een ruimte met groot scherm aan de muur, verder dienend als kantoor, maar bovenal als digitaal leslokaal voor alle schoolkinderen. Onderwijl stroomt een klasje binnen, in blauw schooluniform. Ze zitten op de grond, wij krijgen een stoel aangeboden. Een van de leraren laat zien wat er mogelijk is qua digitaal lesmateriaal, ook basislessen in muziek als tutorial op Youtube. Hier had ik niet op gerekend, maar daar zit beslist muziek in. De instrumenten worden een voor een getoond, kinderen vliegen er op af. Ook boekjes worden uitgedeeld en als iedereen een presentje in handen heeft roepen ze gezamenlijk ‘thank you very much, we are happy’. De leraren kunnen niet stoppen ons te bedanken, een grote aanwinst in een stukje vreugde voor de kinderen. Hier komen weeshuis en school samen, met sport-, spel en leesmaterialen. In de grote keuken bezorgen we de shirtjes en Nepalese boekjes voor het weeshuis zelf. Irene heeft armbandjes voor de meisjes en koekjes voor iedereen meegebracht.
En dan, terwijl de muziekinstrumenten klinken, begint het boven ons te rommelen met binnen een minuut gigantische donder en regen. ‘Kermis in de hel’, noemde mijn moeder dat. De muziek van boven mag dan uit een soort van hel klinken, beneden klinkt alles hemels, zeker voor de kinderen. Ik geef aan nog regelmatig een bezoekje te brengen deze weken en zo snel mogelijk al een kast te bezorgen. Ook het verzoek erbij dat zij hun behoeftes moeten aangeven als ze onze hulp nodig hebben. Wij willen niet alles voor hen invullen, dan wordt het snel betutteling. Samen maken we er iets beters van, met de leraren en verzorgers voorop. Zij begeleiden de kinderen elke dag opnieuw naar een betere toekomst. Hun moeilijke start valt niet ongedaan te maken, een goed leven hoeft geen illusie te blijven. Samenwerking en verbinding, daar komt het op aan. Er worden ons paraplu’s aangereikt om de auto te bereiken, de druppels vallen recht naar beneden op de glibberige bodem.
Wat zou het een kroon op deze dag zijn als we onderweg nog een tijger kunnen spotten in de community forest waar we doorheen moeten. In dit seizoen laten tijgers zich bijna dagelijks zien aan safarigasten. De warmte en benauwdheid moet je er maar voor over hebben. Waarom niet zelf een jeepsafari, bedenk ik opeens. Dé kans om mijn eerste wilde tijger te zien. Mina vertelde dat ze best bang is in de jungle en daarin lijken we op elkaar. Ik gun dieren een goed leven, maar bij voorkeur op veilige afstand. Met drie zussen als junglegids en een zus als studente bosbouw is deze stewardess bang voor wilde beesten. Indien de weersvoorspellingen het toelaten is maandag dé dag om samen een halve dag op safari te gaan. Maar de kansen zijn klein nu de regen zich laat gelden. Ook die safari is er volgend jaar nog, evenals de Everest en Mustang. Voor mij liever afkoeling dan een tijger op dit moment. Zus Manju is voor de tweede keer in korte tijd mee met een onderzoeksexpeditie naar het sneeuwluipaard in de Himalaya. Tijdens de familie-videoapp staat zij midden in een sneeuwbui en geniet overduidelijk. Ik heb de bestseller over het sneeuwluipaard gelezen en daarin staat beschreven hoe moeilijk deze koning van het hooggebergte te onderscheiden is van zijn omgeving. Zus Susila is regelmatig op pad met Jack Kinross om camera’s te plaatsen voor gedragsonderzoek naar tijgers en luipaarden. De camera wordt aan een boom bevestigd en van stroom voorzien door een klein zonnepaneel. Op hun telefoon volgen ze de activiteiten binnen een bepaalde straal van de camera. Dit moet uiteindelijk leiden tot wetenschappelijke conclusies en aanbevelingen voor meer veiligheid voor dier en mens. Eerlijk gezegd denk ik dat we bepaalde mensen meer moeten vrezen dan welk dier dan ook.
Mina vat het plan op de hele aanwezige familie te trakteren op een etentje buitenshuis. Vader en moeder twijfelen even, het kost immers geld. En ondanks dat Mina dit nu met alle gemak kan betalen, het heerlijk vindt haar familie te verwennen en ondersteunen, is het best lastig om te accepteren voor haar ouders. Ik snap dat heel goed, in je hoofd blijf je op de kleintjes letten en doe je geen onnodige uitgaven, ook al kan het nu wel. Als je lang in armoede hebt geleefd – en daarvan heb ik de eerste jaren hier een beeld gekregen – dan zet je niet zomaar een knop om naar meer welvaart. Voor de jonge generatie anders dan voor ouderen. Toch gaan we uiteindelijk met z’n allen in een touctouc naar het dorpscentrum. Vader voorin, moeder, Susila, Ranju, Mina, ik en het kleine buurmeisje op de achterbankjes. Een touctouc is nooit vol, er kan altijd nog iemand bij. Een feestje aan de vooravond van Susila’s drieëndertigste verjaardag. We maken van elke dag een feestje.
Hier zie ik dat je, met talent en wat financiële ondersteuning, van een dubbeltje een kwartje kunt worden. Met geld kun je mooie dingen doen, maar het kan ook de meest lelijke eigenschappen naar boven halen. Geld is een middel, geen doel op zichzelf voor mij. Zonder verbinding blijft het een eenzame bedoening. Laten we daarop toosten. En vanavond op de verjaardag van Susila, met vele bekenden samen!
Liefs,
Mieke
Foto’s volgen later
ENGLISH VERSION
Fairground in Heaven
Sit down for a moment, this is going to be a long story.
After a lazy Saturday, during which I mainly stayed in the cool house, with a short outing with Mina for a drink in the village, yesterday was a day of action again. In the morning, I went to the village to withdraw a substantial amount of money, look for a ready-made cabinet, and a birthday present for Susila. Keep in mind that Sunday is a regular workday here; Saturday is the day off, particularly for schools. It wasn't difficult to find a cabinet, but no shopkeeper appeared. Eventually, I met a young man who was willing to stand up with great difficulty to show me the cabinets he had for sale and to name the price. They don't provide transport, so that has to be arranged independently. I have seen touc-tucs with furniture tied to the roof quite often, so I can certainly organize that myself.
Next, I stopped by Sonja's to properly distribute all the supplies for the orphanage—books, musical instruments, sports equipment—for transport in the afternoon. As I walked up the access path, delightful music greeted me, which turned out to be live a little later. Sonja, Pieter, and Irene were really getting into the swing of things testing the ukulele, the tabla, and the tambourine. Sandesh, Budhi’s fifteen-year-old son, completed the orchestra with the wind instrument that requires an enormous amount of air. Many people can't get a sound out of it, but the sturdy Sandesh puffs out his cheeks and gets the instrument going. If they are enjoying it so much, what will it be like later at the orphanage? I suspect there is no music teacher available, so I will look for alternatives, with YouTube tutorials being a first option. The priority is the enjoyment the children can experience, perhaps even discovering talent, and making some autodidactic progress. If that can be supplemented with the right instructions from a teacher, that would be wonderful. I will ask the music shop owner in Kathmandu for some ideas.
Mina and I are being picked up at two o'clock; Irene is already sitting in the front, and the trunk is loaded with boxes and bags. Earlier, I removed the tags and stickers from all the shirts. The two leaders of the orphanage already have their hands full enough. A warm welcome awaits us upon arrival from the principal of the orphanage and the associated school across the street. He already displays a broad smile and takes us to all the sleeping quarters to show us the mattresses and the new bedding. Not entirely unexpectedly, I see that the plastic has not been removed from the mattresses; that makes the sheets slide around so easily. Josine, Anton’s daughter and mother of three sons, had already passed on the tip to provide underpads, handy for accidents in bed. For now, these do not appear to be necessary, but it is worth considering. After this tour, the door opens to a room I have not been to before. A room with a large screen on the wall, serving otherwise as an office, but above all as a digital classroom for all the schoolchildren. Meanwhile, a small class streams in, in blue school uniforms. They sit on the floor; we are offered a chair. One of the teachers shows what is possible in terms of digital teaching materials, including basic music lessons as tutorials on YouTube. I hadn't counted on this, but there is definitely music in it. The instruments are shown one by one, and the children rush towards them. Booklets are also handed out, and when everyone has a small gift in their hands, they collectively shout, "Thank you very much, we are happy." The teachers cannot stop thanking us, a great asset in bringing a little joy to the children. Here, orphanage and school come together, with sports, games, and reading materials. In the large kitchen, we deliver the shirts and Nepalese booklets for the orphanage itself. Irene has brought bracelets for the girls and cookies for everyone.
And then, while the musical instruments are playing, it starts to rumble above us, followed within a minute by massive thunder and rain. ‘A fair in hell,’ my mother called it. The music from above may sound like it comes from a sort of hell, but down below everything sounds heavenly, certainly to the children. I indicate that I will be paying regular visits these weeks and delivering a cupboard as soon as possible. I also request that they indicate their needs if they require our help. We do not want to decide everything for them; that quickly becomes patronizing. Together we will make things better, with the teachers and caregivers leading the way. They guide the children towards a better future every single day. Their difficult start cannot be undone; a good life does not have to remain an illusion. Collaboration and connection, that is what it comes down to. We are handed umbrellas to reach the car; the raindrops fall straight down onto the slippery ground.
What a crowning glory to this day it would be if we could spot a tiger on the way in the community forest we have to pass through. In this season, tigers show themselves to safari guests almost daily. You just have to be willing to put up with the heat and stuffiness. Why not go on a jeep safari myself, I suddenly think. The chance to see my first wild tiger. Mina said she is quite scared in the jungle, and in that respect, we are alike. I wish animals a good life, but preferably at a safe distance. With three sisters as jungle guides and one sister as a forestry student, this flight attendant is afraid of wild animals. Weather permitting, Monday is the day to go on a half-day safari together. But the chances are slim now that the rain is making its presence felt. That safari will still be available next year, as will Everest and Mustang. For me, I’d rather have some cooling down than a tiger right now. Sister Manju is joining a research expedition to see the snow leopard in the Himalayas for the second time in a short period. During the family video call, she is standing in the middle of a snow shower and is clearly enjoying herself. I have read the bestseller about the snow leopard, and it describes how difficult it is to distinguish this king of the high mountains from its surroundings. Sister Susila regularly heads out with Jack Kinross to place cameras for behavioral research on tigers and leopards. The camera is attached to a tree and powered by a small solar panel. On their phones, they monitor activity within a certain radius of the camera. This is intended to ultimately lead to scientific conclusions and recommendations for greater safety for both animals and humans. Honestly, I think we should fear certain people more than any animal.
Mina comes up with the plan to treat the entire family present to dinner out. Father and Mother hesitate for a moment; after all, it costs money. And even though Mina can now afford this with ease, and loves spoiling and supporting her family, it is quite difficult for her parents to accept. I understand that very well; in your mind, you keep watching the pennies and avoid unnecessary expenses, even though you can now. If you have lived in poverty for a long time—and I got a sense of that during the first few years here—you don't just flip a switch to greater prosperity. It is different for the younger generation than for the older ones. Nevertheless, we eventually all head to the village center in a tuk-tuk. Father in the front, Mother, Susila, Ranju, Mina, me, and the little neighbor girl on the back seats. A tuk-tuk is never full; there is always room for one more. A party on the eve of Susila’s thirty-third birthday. We turn every day into a party. Here I see that, with talent and some financial support, you can turn a dime into a quarter. With money, you can do wonderful things, but it can also bring out the ugliest traits. For me, money is a means, not an end in itself. Without connection, it remains a lonely affair. Let’s toast to that. And tonight to Susila’s birthday, together with many acquaintances!
Love,
Mieke
Photos to follow later
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 147
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,bardiya
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => kermis-in-de-hemel
)
[8] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111461
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-14
[photoRevision] => 0
[title] => Heerlijke verrassingen
[message] => Namaste,
Nacht twee bij mijn Nepalese familie zit erop. En zoals het vaker gaat hier in Bardia, alles stroomt als vanzelf, ik word verzorgd en zelfs verwend, een dag verloopt vol positieve verrassingen. Heel organisch en ontspannen rijgen de fijne momenten zich aaneen. Sowieso hangt hier een positieve sfeer, de lieve ouders, alle dochters met elk hun eigen aard en talent.
Toen ik donderdag arriveerde was alleen dochter nummer drie, Ranju, aanwezig. Iets later kwam moeder erbij, maar de rest was buitenshuis bezig. Susila als safarigids, Manju plotseling opgeroepen naar Kathmandu, Mina nog onderweg, de jongste drie op hun studielocatie, vader ook altijd actief na zijn pensioen als olifantenberijder. Opnieuw werd het bloedjewarm, ongekend benauwd. Manmohans weduwe Shanti woont op een steenworpafstand. Tussen haar ochtend- en avondwerkzaamheden door is zij enkele uren thuis, dus konden we haar gemakkelijk bezoeken. Mijn aangekochte stoffen, bedoeld om deze door Shanti te laten veranderen in een broek en luchtig bloesje, heb ik afgeleverd en we zijn voor de gezelligheid nog even blijven hangen. Samen met dochtertje Nilaxi bewoont Shanti één kamer, waar ook haar naaimachine staat opgeborgen. Haar schoonfamilie woont er weliswaar omheen, maar dit is hun plekje. Keuken en toiletruimte worden gedeeld. De hartelijkheid waarmee we ontvangen worden lijkt vaak omgekeerd evenredig met de leefomstandigheden van mensen.
Over de komst van Mina wordt nogal geheimzinnig gedaan, dus gewoon wachten en intussen wat lezen of puzzelen. Totdat ik het idee krijg nog een belofte in te lossen, aan Prapti, die de volgende dag terug reist naar Kathmandu. Samen met Ranju en moeder nemen we een touctouc naar het dorp en wachten totdat Prapti zich heeft opgefrist. Bij Shivam café en bakery strijken we neer voor een ijsje of cappuccino en nemen afscheid. Als je wat langer in een dorp vertoeft leer je de mensen beter kennen, maar ook de onderlinge dynamiek. Wie zijn werkelijk bevriend en wie duldt elkaar. Het zijn net mensen, niet echt veel verschillend van ons, enkel qua culturele waarden en gebruiken. Tussen deze twee families proef ik weinig affectie. Na wat inkopen dezelfde touctouc voor de terugreis en dan is huize Mahatara nog steeds behoorlijk rustig.
Ranju gaat aan de slag in de keuken, vader is gearriveerd en steekt het vuur aan voor bereiding van het vlees. De tijd verstrijkt verder en opeens hoor ik nieuwe geluiden aan de voorzijde, zie iemand snel een kamer inschieten en dan is ze daar. Mina, mijn oogappel sinds vele jaren. Hoe heerlijk om elkaar weer in het echt te zien, na een jaar lang videogeprekken. Uitgerekend nu zij niet voor haar werk hoefde te vliegen stuitte ze op ongemakken en vertragingen. En weet je waar? In Delhi, hoe kan het ook anders. Maar liefst zestien uur heeft zij daar haar tijd stuk moeten slaan, gewoon op banken op de luchthaven. Vliegvelden in de Emiraten hebben hiervoor slaapcabines ingevoerd. Als je niet weet wanneer je vlucht eindelijk vertrekt neem je ook niet even een hotel. Vervolgens een nieuwe vertraging in Kathmandu en toen was zelfs deze energieke jonge vrouw helemaal kapot. Ook nog haar darmen van streek. Inmiddels weet ook zij hoe zwaar reizen kan zijn als alles tegenzit. Maar de vreugde is er niet minder om. Nadat iedereen een kleine of grotere maaltijd achter de kiezen heeft verschijnt Susila na een lange werkdag en heeft nog energie over voor hele verhalen. Eenmaal in bed overdenk ik de dag en val in een diepe slaap.
Een frisse start voor dag twee, in het teken van de vrijdagmarkt in het dorp. Mina, Ranju en ik gaan op jacht naar veertig shirtjes voor de weeskinderen. Later sluit Irene aan, die graag wat meer contact met de bevolking zoekt in gewone dagelijkse dingen. Zij fietst elke dag hele stukken tot in verre uithoeken, ook nog op een herenfiets. Ik zou het niet meer klaarspelen daar überhaupt op te klimmen. Zolang Pieter nog herstellende is van bostyfus gaat zij alleen op pad. Men is nog bezig met de opbouw van de markt, dus dan maar wachten in café Shivam. Daar zit een groep jonge mannen die hun ogen richten op Mina en Ranju. Met name Mina wordt flink bevraagd over haar leven als stewardess. De leider van de groep, Indra genaamd, een stevige dertiger en eigenaar van een lodge, schuift langzaam dichterbij en ziet kans zijn verhaal te doen. Hij neemt ook hier de leiding over. Hele ervaringen van zijn tijd in de Emiraten worden op tafel gegooid, onderbreken is heel lastig en vreet energie. Een gewoonte waar ik steeds vaker genoeg van heb, mensen die menen dat alleen hun verhaal ertoe doet. Wat is dat toch? Sowieso gebrek aan empathie en fatsoenlijke communicatie. Ik vermoed dat velen het niet eens in de gaten hebben als ik afhaak. Steeds opnieuw, zelfs als men mij laat uitpraten, wordt er geen gesprek gevoerd met vragen of samenvattingen, maar wil de ander eroverheen met zijn of haar verhaal, liefst meteen. En dan kan ik fatsoenshalve nog wel luisteren of reageren, maar dan is de toon al gezet. Ik zoek mensen op van gelijke golflengte en de rest graag op afstand. Zo, dat moest er even uit.
Nadat Irene is aangesloten en heeft kennisgemaakt met de jonge vrouwen zoeken we gezamenlijk de markt op en duiken snel op de kraampjes met allerhande hippe shirts. Heerlijk dat Mina en Ranju een goede blik hebben op jeugdmode, want ik zou andere keuzes maken. Geen idee wat nu in of juist uit de mode is. Mina regelt zelfs wat korting voor de grote aankoop die we doen en dan op naar de volgende kraam om het geheel van veertig stuks compleet te maken. En weer wordt het heter en heter, ik druip aan alle kanten. Sonja en de Duitse Eva scharrelen ook lekker rond. Het voelt als een ontmoetingsplek van vooral vrouwen. Mina oppert dat voor de opgroeiende meisjes een soort van stretch beha ook handig is, dus vijf stuks hiervan erbij. Terwijl Mina en Irene nog wat verder ronddolen voor boodschappen zoek ik met Ranju een terras op voor een ijskoud drankje. Oei, mijn darmen spelen op, ik sprint naar het oerprimitieve toilet en hoop op een goede afloop. Gelukkig staat er een grote emmer water klaar en heb ik altijd reinigingsdoekjes in mijn rugzakje. Dit is wat ik steeds meer probeer te voorkomen, maar daar trekken mijn darmen zich niets van aan.
Op de terugweg bij Sonja langs om de levering muziekinstrumenten te inspecteren. Alles is de vorige avond nog door twee gidsen afgehaald en heelhuids overgekomen na een dubbele reis vanuit Kathmandu. Mina vraagt of ik het leuk vind haar oma te bezoeken, per scooter. Zeker, na een nieuwe opfrisbeurt. Oma van 84 zit al op haar troon op het terras van het nieuwgebouwde huis van haar dochter. Ook ik krijg een troon toegeschoven, vervolgens komen alle vrouwelijke onderdanen erbij, later zelfs twee overbuurvrouwen die eerst nieuwsgierig vanaf een afstandje hebben toegekeken. Alsof dit vrouwenkransje nog niet compleet is komt daar Irene op de fiets voorbij, met hele andere plannen, maar ze wordt gewenkt om af te stappen voor een kopje thee. Haar wens iets dichter bij de lokale bevolking te komen wordt op die manier wel ingevuld. Groot enthousiasme over en weer, ondanks alle taalbarrieres. Een van de jonge vrouwen zit al elf jaar in het leger, heeft nu een maand verlof na een jaar lang in Zuid-Soedan gestationeerd te zijn geweest, een van de zwaarste gebieden ter wereld.
Mina en ik stappen weer op de scooter, Irene op haar fiets, in dezelfde richting. En zo gebeurt het dat Irene ook bij de familie Mahatara wordt uitgenodigd voor een drankje. Heel graag. Mina haalt haar business class vaardigheden tevoorschijn en verwent ons met rumpunch en papadums. Nog net voor het donker kan Irene terug naar haar kamer en duikt luipaardvriend Jack Kinross vanuit de achtertuin op. Irene wilde hem graag ontmoeten, bij deze dus. Jack blijkt te zijn uitgenodigd voor het avondeten hier bij de familie, een mooie kans om wat uitgebreider met hem in gesprek te gaan. Hij heeft bijna altijd haast als ik hem op straat ontmoet. Wat heeft die man veel te vertellen, ik hang aan zijn lippen. En ik kan hem zelfs onderbreken waarbij hij interesse toont in mijn verhaal, voor zover hem nog onbekend. Want dat de mensen hier over mij praten is wel duidelijk geworden.
Na een vorstelijke maaltijd gaat plots het licht uit. Dan komt er een verlichte taart vanuit de keuken, binnengedragen door Mina en word ik toegezongen met Happy Birthday. Een verlate verjaardagsviering voor mij, geheel in het geheim voorbereid. Deze dag kan niet meer stuk. Weer een nacht om veel te verwerken en op naar een rustige dag zonder plannen vooraf. Maar, dat zegt weer niets over het verrassende verloop. Ik geef me over en geniet enorm.
Liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Namaste,
Night two with my Nepalese family is over. And as is often the case here in Bardia, everything flows naturally; I am taken care of and even spoiled, and the day unfolds full of positive surprises. The lovely moments string together very organically and relaxedly. There is a positive atmosphere here anyway: the sweet parents, all the daughters, each with their own nature and talent.
When I arrived on Thursday, only daughter number three, Ranju, was present. Mother joined us a little later, but the rest were busy outside. Susila as a safari guide, Manju suddenly called up to Kathmandu, Mina still on her way, the youngest three at their study location, and Father also always active after his retirement as an elephant rider. Once again, it became scorching hot, incredibly muggy. Manmohan's widow, Shanti, lives a stone's throw away. Between her morning and evening work, she is home for a few hours, so we could easily visit her. I dropped off the fabrics I had purchased, intended for Shanti to transform into a pair of trousers and a light blouse, and we lingered for a while for the sake of socializing. Shanti shares a single room with her daughter Nilaxi, where her sewing machine is also stored. Although her in-laws live around it, this is their spot. The kitchen and toilet are shared. The warmth with which we are received often seems inversely proportional to the living conditions of the people.
There is quite a bit of secrecy surrounding Mina's arrival, so we just wait and read or do puzzles in the meantime. Until I get the idea to fulfill another promise to Prapti, who is traveling back to Kathmandu the next day. Together with Ranju and mother, we take a tuk-tuk to the village and wait until Prapti has freshened up. We settle down at Shivam café and bakery for an ice cream or cappuccino and say goodbye. When you stay in a village for a while, you get to know the people better, as well as the dynamics between them. Who are truly friends and who tolerates each other? They are just like people, not really much different from us, except in terms of cultural values and customs. I sense little affection between these two families. After some shopping, the same touctouc for the return journey, and then the Mahatara household is still quite quiet.
Ranju gets to work in the kitchen; Father has arrived and is lighting the fire to prepare the meat. Time continues to pass, and suddenly I hear new sounds at the front, see someone quickly dart into a room, and then she is there. Mina, the apple of my eye for many years. How wonderful to see each other in person again, after a year of video calls. Just when she didn't have to fly for work, she encountered inconveniences and delays. And do you know where? In Delhi, of course. She had to kill no less than sixteen hours there, simply on benches at the airport. Airports in the Emirates have introduced sleeping cabins for this purpose. If you don't know when your flight will finally depart, you don't just book a hotel. Next came another delay in Kathmandu, and by then even this energetic young woman was completely exhausted. Her stomach was upset, too. By now, she knows how tough traveling can be when everything goes wrong. But the joy is no less for it. After everyone has finished a small or large meal, Susila appears after a long workday and still has energy left for long stories. Once in bed, I reflect on the day and fall into a deep sleep.
A fresh start for day two, centered around the Friday market in the village. Mina, Ranju, and I go hunting for forty T-shirts for the orphans. Later, Irene joins us; she likes to seek out more contact with the locals in ordinary daily activities. She cycles long distances every day, reaching the far corners, and on a men's bike at that. I wouldn't be able to manage to climb onto one of those anymore. As long as Pieter is still recovering from typhoid, she goes out alone.
They are still busy setting up the market, so we just wait in Café Shivam. There sits a group of young men whose eyes are fixed on Mina and Ranju. Mina, in particular, is being heavily questioned about her life as a flight attendant. The leader of the group, named Indra, a sturdy man in his thirties and owner of a lodge, slowly slides closer and seizes the opportunity to tell his story. He takes the lead here as well. Entire experiences from his time in the Emirates are laid bare; interrupting is very difficult and drains energy. It is a habit I am increasingly fed up with: people who believe that only their story matters. What is it about? In any case, a lack of empathy and decent communication. I suspect that many do not even notice when I tune out. Time and again, even when they let me finish speaking, the conversation does not involve questions or summaries; instead, the other person wants to jump in with their own story, preferably immediately. And while I might still listen or respond out of politeness, the tone has already been set. I seek out people on the same wavelength and prefer to keep the rest at a distance. There, I just had to get that off my chest.
After Irene has joined us and introduced herself to the young women, we head to the market together and quickly dive into the stalls with all kinds of trendy shirts. It’s wonderful that Mina and Ranju have a good eye for youth fashion, because I would make different choices. I have no idea what is in or out of fashion right now. Mina even arranges a discount for the big purchase we make, and then off to the next stall to complete the collection of forty items. And again it gets hotter and hotter; I am dripping all over. Sonja and the German Eva are also happily pottering around. It feels like a meeting place for mostly women. Mina suggests that a kind of stretch bra would also be handy for the growing girls, so five of those are added to the mix. While Mina and Irene wander around a bit further for groceries, I look for a terrace with Ranju for an ice-cold drink. Oh dear, my bowels are acting up; I sprint to the primitive toilet and hope for a good outcome. Fortunately, a large bucket of water is ready, and I always have cleansing wipes in my backpack. This is what I try to avoid more and more, but my bowels don't care at all.
On the way back, I stopped by Sonja's to inspect the delivery of musical instruments. Everything had been picked up the previous evening by two guides and arrived intact after a double trip from Kathmandu. Mina asks if I would like to visit her grandmother, by scooter. Certainly, after a fresh coat of freshening up. Grandma, 84, is already sitting on her throne on the terrace of her daughter's newly built house. I am also handed a throne, then all the female subjects join in, and later even two neighbors from across the street who had initially been watching curiously from a distance. As if this circle of women wasn't complete yet, Irene cycles past with completely different plans, but she is beckoned to dismount for a cup of tea. Her wish to get a little closer to the local population is certainly fulfilled in this way. Great enthusiasm on both sides, despite all the language barriers. One of the young women has been in the army for eleven years and is now on a month's leave after having been stationed in South Sudan for a year, one of the toughest areas in the world.
Mina and I get back on the scooter, Irene on her bike, heading in the same direction. And so it happens that Irene is also invited to the Mahatara family for a drink. Very gladly. Mina brings out her business class skills and spoils us with rum punch and papadums. Just before dark, Irene manages to return to her room, and leopard friend Jack Kinross emerges from the backyard. Irene really wanted to meet him, so here it is. It turns out Jack has been invited for dinner here with the family, a great opportunity to have a more extensive conversation with him. He is almost always in a hurry when I meet him on the street. That man has so much to tell; I hang on his every word. And I can even interrupt him, whereupon he shows interest in my story, insofar as it is still unknown to him. Because it has become quite clear that people here are talking about me.
After a lavish meal, the lights suddenly go out. Then an illuminated cake appears from the kitchen, carried in by Mina, and I am serenaded with Happy Birthday. A belated birthday celebration for me, prepared entirely in secret. This day couldn't be better. Another night to process a lot, and on to a quiet day with no prior plans. But, that says nothing about the surprising course of events. I surrender and enjoy it immensely.
Love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 162
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/253/697_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => heerlijke-verrassingen
)
[9] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111448
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-12
[photoRevision] => 0
[title] => Op naar de volgende plek
[message] =>
Dag lezers,
Het is nu zeven uur in de ochtend, ik hoor vogeltjes en bedrijvigheid van medewerkers buiten. Rond elf uur deze ochtend word ik opgehaald door Susila en Manju, de oudste zussen van Mina en de andere vier, om daar een tijdje te bivakkeren. Ik heb zo’n vermoeden dat Mina er al is, maar net als vorig jaar zwijgt ze daarover in haar berichtjes. Hun woonhuis ligt op een kilometer van hier, dus alles blijft bereikbaar en mijn laatste week in Bardia ben ik weer terug in Bardia Homestay. Alleen Pieter en Irene uit Den Haag zijn nog over als gast hier. Deze leeftijdgenoten van mij uit Den Haag reizen zes maanden door Azië, maar sinds Pieter een week geleden ziek werd wachten ze met verder trekken totdat hij weer helemaal fit is ‘Bostyfus’ luidde de diagnose bij de plaatselijke dokter. Niemand die er ooit van gehoord had hier, maar het gaat gepaard met koorts en algehele malaise.
Gisterochtend hebben we Cornel naar vliegveld Nepalganj gebracht voor zijn vlucht naar Kathmandu. Zijn thuisvlucht met KLM van aanstaande vrijdag, via Dubai, bleek nog steeds niet geannuleerd, dus moest hij in ieder geval tijdig in Kathmandu zijn. Eenmaal daar kreeg ik bericht van hem dat KLM alle vluchten naar de Emiraten tot eind deze maand geschrapt heeft. Het moge duidelijk zijn dat dit met de Iran-oorlog te maken heeft. Tja, de luchtvaartmaatschappij schijnt dan verplicht te zijn alternatieven aan te bieden, maar hoe, wat en wanneer is nog de vraag. Ik schreef er al eerder iets over, als reiziger ben je vrijwillig onderweg en heb je je te verhouden tot de situaties die zich voordoen. Dit geldt ook absoluut voor alle gelukszoekers in Dubai, de Nederlandse belasting vaarwel gezegd, die nu door onze regering gerepatrieerd worden. Moreel gezien vind ik het schandelijk, deze houding. Er is veel kritiek in kranten en op internet over deze gang van zaken, maar het gaat gewoon door. Genoeg hierover.
Nadat onze taxi Cornel had afgezet en wij na twee weken afscheid namen maakte ik van de gelegenheid gebruik de zaak met matrassen en stoffering te bezoeken voor het uitzoeken van het hele assortiment aan beddengoed. Sonja heeft de contacten gelegd, namen en locaties aan mij en de chauffeur doorgegeven, waardoor ik heel efficiënt te werk kon gaan. De eigenaar was al op de hoogte toen ik binnenkwam en binnen een half uur was alles geregeld. Tien tweepersoonsmatrassen, tien eenpersoonsmatrassen voor de stapelbedden, dertig kussens met slopen, onderlakens, dekbedden en overtrekken. Alles bij elkaar voor een prijs waar je bij ons nog niet één Aupingmatras voor koopt. Daar moet bij gezegd dat het momentum ook zeer gunstig is. Een jaar geleden kreeg je voor een euro rond de 140 roepies, nu al 170. Voor Nepal geen goede zaak, voor ons hét moment om te investeren in extra veel noodzakelijke spullen voor het weeshuis. Bovendien is de opbrengst aan donaties nog nooit zo hoog geweest, nog los van de investering die Cornel op eigen titel wil doen. Deze ochtend wordt de hele aankoop door het bedrijf zelf rechtstreeks bij het weeshuis bezorgd.
Ook werden gisteren de tweehonderd boeken afgeleverd in twee loodzware dozen. Het is alleen nog wachten op de muziekinstrumenten. Mijn plan is om zondag weer een bezoek te brengen aan het weeshuis, zodat ze eerst rustig het beddengoed kunnen uitpakken en installeren. Het is daarbij handig alvast een of twee kant-en-klare kasten te leveren voor al die kleine spullen. Zodra de timmerman ruimte heeft kan deze ter plekke gaan werken aan de rest van de kastruimte. Op de vrije vrijdagmarkt ga ik op zoek naar een serie shirtjes, broeken en sokken voor alle leeftijden van de kinderen. Het zou leuk zijn als ze dit zelf konden uitzoeken, maar daarvoor zijn de locaties te ver van elkaar verwijderd en is het regelen van vervoer een te grote opgave.
Mijn spullen zijn weer grotendeels ingepakt, nu mezelf lekker verzorgen en dan een frisse start bij het huis van de zeven zusters. Van daaruit vervolg ik mijn verhaal.
Wederom grote dank voor elke donatie. Graag blijf ik de verbinding maken tussen gevers en ontvangers. Toen ik tien jaar geleden mijn eerste reis naar hier maakte had ik dit vervolg nooit kunnen voorspellen. Een stukje verschil, dat mijn leven verrijkt en hopelijk ook dat van enkele anderen.
Liefs, Mieke
ENGLISH VERSION
On to the next spot
Hello readers,
It's now seven in the morning, and I hear birdsong and the hustle and bustle of staff outside. Around eleven this morning, Susila and Manju, Mina's eldest sisters and the other four, will pick me up to camp there for a while. I suspect Mina is already there, but just like last year, she's keeping quiet about it in her messages. Their house is a kilometer from here, so everything remains accessible, and for my last week in Bardia, I'll be back at Bardia Homestay. Only Pieter and Irene from The Hague are still here as guests. These people of my age from The Hague have been traveling through Asia for six months, but since Pieter got sick a week ago, they've been waiting to move on until he's fully recovered. "Styphoid," was the local doctor's diagnosis. No one here had ever heard of it, but it's accompanied by fever and general malaise.
Yesterday morning we took Cornel to Nepalganj Airport for his flight to Kathmandu. His home flight with KLM this coming Friday, via Dubai, had still not been canceled, so he at least had to be in Kathmandu on time. Once there, I received a message from him that KLM had canceled all flights to the Emirates until the end of this month. This is clearly related to the Iran war. Well, apparently, the airline is obligated to offer alternatives, but how, what, and when remains to be seen. I've written about this before; as a traveler, you're traveling voluntarily and have to deal with the situations that arise. This absolutely applies to all the fortune seekers in Dubai, having said goodbye to Dutch taxes, who are now being repatriated by our government. Morally, I find this attitude disgraceful. There's a lot of criticism in newspapers and online about this state of affairs, but it continues unabated. Enough about that.
After our taxi dropped off Cornel and we said goodbye after two weeks, I took the opportunity to visit the mattress and upholstery shop to browse the entire range of bedding. Sonja established the contacts, giving names and locations to me and the driver, allowing me to work very efficiently. The owner was already aware of the situation when I arrived, and within half an hour everything was arranged. Ten double mattresses, ten single mattresses for the bunk beds, thirty pillows with pillowcases, bottom sheets, duvets, and duvet covers. All for a price you wouldn't even pay for a single Auping mattress here. It should be noted that the momentum is also very favorable. A year ago, one euro cost around 140 rupees; now it's already 170. Not a good deal for Nepal, but for us, the perfect opportunity to invest in a large number of essential items for the orphanage. Moreover, the donations have never been higher, not to mention the investment Cornel wants to make on his own behalf. This morning, the entire purchase will be delivered directly to the orphanage by the company itself.
The two hundred books were also delivered yesterday in two heavy boxes. Now all that's left is the musical instruments. My plan is to visit the orphanage again on Sunday so they can unpack and set up the bedding in peace. It would be helpful to deliver one or two ready-made cupboards for all those small items. As soon as the carpenter has space, he can start working on the rest of the cupboard space on-site. At the free Friday market, I'll look for a range of shirts, trousers, and socks for the children of all ages. It would be nice if they could pick this out themselves, but the locations are too far apart for that, and arranging transport is too much of a challenge.
My things are mostly packed again. Now it's time to pamper myself and then make a fresh start at the house of the seven sisters. I'll continue my story from there.
Once again, a huge thank you for every donation. I'm eager to continue connecting donors and recipients. When I first made my trip here ten years ago, I could never have predicted this outcome. It's a small difference that enriches my life and hopefully the lives of others as well.
Love, Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 150
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,bardiya
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => op-naar-de-volgende-plek
)
[10] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111419
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-08
[photoRevision] => 0
[title] => Internationale Vrouwendag
[message] => Dag lezers,
Of het zo moest zijn, deze dag stond een eerste bezoek aan het weeshuis gepland. Sonja en Budhi hebben een vrij luxe SUV gehuurd om een aantal spullen mee te nemen. Daarbij bezoeken we ook een weverij, waar katoenen doeken worden gemaakt, dus gaan nog enkele vrouwen mee. Eva, de Duitse uit Hamburg en de Haagse Irene, logerend in deze lodge, een half jaar met haar man Pieter reizend door Azië. Inclusief Sonja en ik allemaal vrouwen van een zekere leeftijd. Budhi en chauffeur Raju zijn in de minderheid.
Cornel is te druk met de zorgen rondom zijn KLM-ticket, hij staat eindelijk in de virtuele rij voor contact met een medewerker om zijn vlucht te bespreken en neemt geen risico zonder internet te zijn als hij eindelijk aan de beurt is. Hoe meer mensen, hoe lastiger om ieders wensen te honoreren. Wij willen vertrekken, dus Cornel blijft hier en zal binnen enkele dagen een nieuwe kans krijgen het weeshuis te bezoeken. Bedenk dat de locatie niet zo makkelijk te bereiken is. Je moet door een stukje jungle heen, niet zonder risico, dus lopen is geen optie, heel misschien een touctouc? Sinds vorig jaar zijn enkele routes geasfalteerd, dus word je niet meer aanhoudend heen en weer geschokt door alle hobbels in de weg. We halen Sangitha thuis op, samen met haar zoontje die lijdt aan een schildklierziekte en voor wie Sonja en Budhi een tijdlang medicijnen verzorgd hebben. Samen met een andere jonge vrouw spint en weeft Sangitha zes uur per dag in een warme afgelegen ruimte om mooie katoenen sjaals en draagdoeken te maken in diverse kleuren. Ik had al een voorbeeld gezien bij Sonja, maar wil nu zelf ook wat exemplaren aanschaffen voor liefhebbers in Nederland. We krijgen een demonstratie van alle technieken en zoeken allen enkele doeken uit om mee te nemen.
Aansluitend rijden we naar het weeshuis, waar we aanvankelijk niet allemaal samen naar binnen wilden. Het wordt op die manier al gauw ‘aapjes kijken’ en dat voelt niet goed. Sonja maakt een inschatting en vindt dat het nu wel moet kunnen. De kinderen zijn bezig met huiswerk en kijken op als wij het terrein op komen lopen. Er wonen momenteel 35 kinderen, met jongens in de meerderheid, en slechts twee vrouwen hebben de zorg over dit ‘gezin’, waarbij een groot gebrek aan allerlei middelen het in onze ogen niet makkelijker maakt. Enkele maanden geleden is een jongen van acht verdronken in de rivier, dit ijlt nog goed na bij de andere kinderen, alsof ze een broertje verloren zijn. Stap voor stap maken we kennis met de kinderen, waarbij ik nogal wat gezichtjes herken van vorig jaar. De principal stelt ons voor en leidt ons vervolgens rond in de diverse ruimtes waar de kinderen wonen. Hun slaapzaaltjes hebben geen vooruitgang geboekt sinds een jaar geleden. In de ruimte met stapelbedden ontbreken zelfs vele matrassen en moeten kinderen op een spaanplaten ondergrond slapen. Hier zijn duidelijk nieuwe matrassen nodig en dit wordt bevestigd door de leider van het huis. Budhi loopt overal mee, voor vertaling en een inschatting van prioriteiten. Nog steeds nergens een kast te bespeuren, alle spullen slingeren rond of worden bewaard in plastic tasjes. We besluiten kasten te laten timmeren in elke ruimte, voor elk kind eigen vakjes. De muren kunnen ook wel een likje verf gebruiken, maar die noodzaak is minder groot.
Ook de centrale keuken heeft nood aan kastruimte en zo komen we tot de slotsom dat in eerste instantie nieuwe matrassen en een aantal kasten geleverd gaan worden, alles mogelijk uit ons budget. Ik probeer deze keer foto’s mee te sturen van de situatie.
Tot slot bieden we twee badmintonsetjes aan, een voetbal en twee tassen met kaplahoutjes plus spaanplaten ondergrond. De kinderen duiken er meteen op. Het wachten is op bezorging van alle boeken en muziekinstrumenten, die door onder anderen de verkiezingen vertraging heeft opgelopen. We bieden de materialen in porties aan, ook beter voor de kinderen. Zo krijgen ze steeds nieuwe uitdagingen en plezier. Fijn dat we door dit bezoek keuzes hebben gemaakt waarmee we snel aan de slag kunnen. Bij thuiskomst slaat Budhi meteen aan het bellen en rekenen. Cornel bekijkt enkele foto’s en besluit tot financiering van alle kasten en matrassen. Zo houden we nog genoeg over voor schenking van kleding en schoenen, eventueel extra geld voor voeding voor de komende tijd. Ook daaraan is regelmatig gebrek en dat mag natuurlijk niet. Jullie begrijpen dat de donaties niet tevergeefs zijn en een stapje naar betere leefbaarheid voor deze kinderen zonder ouders kunnen bewerkstelligen. Ik ben blij hieraan een bijdrage te kunnen leveren door bemiddeling tussen donateurs en ontvangers. Natuurlijk zou je willen dat dit allemaal niet nodig is, maar iedereen weet dat de wereld zo niet in elkaar steekt. Als iedereen één ander mens ondersteunt zou er niet zulke grote nood zijn.
Helaas worden nog steeds vele rijke mensen rijker en arme mensen armer. Alsof dit een natuurwet zou zijn. Dit is wat mensen doen en daar ligt ook een deel van de oplossing. Al lijkt het vaak een illusie, ik blijf idealistisch en ga door. Helpen jullie een beetje mee?
Met dank en liefs,
Mieke
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
ENGLISH VERSION
International Women's Day.
Dear readers,
As if it were meant to be, today was our first visit to the orphanage. Sonja and Budhi have rented a rather luxurious SUV to bring some things. We're also visiting a weaving mill where cotton cloth is made, so a few other women are joining us. Eva, the German from Hamburg, and Irene from The Hague, are staying at this lodge, having spent six months traveling through Asia with her husband Pieter. Including Sonja and me, we're all women of a certain age. Budhi and his driver, Raju, are in the minority.
Cornel is too busy worrying about his KLM ticket; he's finally in the virtual queue to contact a staff member to discuss his flight, and he's not taking the risk of being without internet when it's finally his turn. The more people there are, the harder it is to honor everyone's wishes. We want to leave, so Cornel is staying here and will have another opportunity to visit the orphanage in a few days. Keep in mind that the location isn't easy to reach. You have to go through a bit of jungle, not without risk, so walking isn't an option. Perhaps a touc-touc? Since last year, some routes have been paved, so you're no longer constantly jolted by all the bumps in the road. We pick up Sangitha at home, along with her son, who suffers from thyroid disease and for whom Sonja and Budhi have been providing medication for a while. Along with another young woman, Sangitha spins and weaves six hours a day in a warm, secluded room, making beautiful cotton scarves and wraps in various colors. I'd already seen an example at Sonja's, but now I want to buy some myself for enthusiasts in the Netherlands. We get a demonstration of all the techniques and each select a few wraps to take home.
We then drive to the orphanage, where we initially didn't all want to go in together. It quickly becomes a case of "monkey watching," and that doesn't feel right. Sonja assesses her situation and decides it should be okay now. The children are busy with homework and look up as we enter the grounds. Currently, 35 children live there, with the majority being boys, and only two women care for this "family," and a severe lack of resources doesn't make things any easier, in our opinion. A few months ago, an eight-year-old boy drowned in the river, and the other children still feel the pain, as if they've lost a little brother. Step by step, we get to know the children, and I recognize quite a few faces from last year. The principal introduces us and then shows us around the various rooms where the children live. Their dormitories haven't improved since a year ago. In the room with bunk beds, even many mattresses are missing, and the children have to sleep on a particleboard floor. New mattresses are clearly needed here, and this is confirmed by the house leader. Budhi accompanies us everywhere, providing translation and prioritizing. Still no closets to be seen; all items are scattered about or stored in plastic bags. We decide to have closets built in every room, with individual compartments for each child. The walls could also use a fresh coat of paint, but that's less urgent. The central kitchen also needs storage, so we decide that new mattresses and a few closets will be provided first, all within our budget. I'll try to include photos of the situation this time.
Finally, we offer two badminton sets, a soccer ball, and two bags filled with kapla wood and a particleboard base. The children immediately jump on them. We're waiting for the delivery of all the books and musical instruments, which has been delayed due to, among other things, the elections. We offer the materials in portions, which is also better for the children. This way, they constantly have new challenges and fun. It's great that this visit has helped us make choices that will allow us to get started quickly. Upon returning home, Budhi immediately starts making phone calls and calculating. Cornel looks at some photos and decides to finance all the cupboards and mattresses. This leaves us enough for donations of clothing and shoes, and possibly extra money for food in the coming period. This too is often in short supply, and of course, that shouldn't be allowed. You understand that the donations are not in vain and can contribute to a better quality of life for these orphaned children. I'm happy to contribute by mediating between donors and recipients. Of course, you'd wish all this weren't necessary, but everyone knows that's not how the world works. If everyone supported one other person, there wouldn't be such great need.
Unfortunately, many rich people still get richer and poor people get poorer. As if this were a law of nature. This is what people do, and that's part of the solution. Even though it often seems like an illusion, I remain idealistic and keep going. Will you help a little?
With thanks and love,
Mieke
Any support for the orphanage in Bardia remains welcome.
You can donate to: NL56 TRIO 0786 9296 69, payable to MGPG Simons.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 174
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/253/402_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => internationale-vrouwendag
)
[11] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111403
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-06
[photoRevision] => 0
[title] => Prioriteren (including English version)
[message] => Namaste,
Het is weer heerlijk om bij Sonja en Budhi te zijn. Hier voel ik rust op een dieper niveau dan ik sinds lang ervaren heb. Maar ook voel ik hoe vermoeid ik eigenlijk ben, iets dat moeilijk toe te geven is maar zich op een zeker moment niet meer laat ontkennen. Mijn vele slapeloze hoestnachten, het leven tussen hoop en vrees met een chronisch zieke partner, de rol die ik steeds speel op de achtergrond en die niet echt gezien wordt, de ziekte en verwijdering van mijn zus en haar gezin. Machteloosheid die knaagt, energiezuigers. Kortom, er spelen nogal wat dingen en daarin ben ik beslist niet de enige. Ik wil er meestal ook weinig aandacht voor, vragen al helemaal niet. Het draait ook niet echt om mij, maar ik probeer door alles heen overeind te blijven en me niet te laten hangen. Klagen beperk ik ook graag zoveel mogelijk. Enkele fijne vriendinnen horen dat wel aan en samen lachen we om alles wat niet zo gaat als we zouden willen. Die houding past me beter.
Deze introductie verklaart waarom ik mijn plannen weer heb omgegooid. Het waren, eerlijk gezegd, ook erg ambitieuze plannen. Vanuit hier terug naar Pokhara, mogelijk vijftien uur met de bus, daar per jeep naar Mustang voor wandeltochten en dit alles ook weer terug. Uiteindelijk nog een week verblijf in Bardia en dan de lange terugreis naar huis, die in de huidige omstandigheden mogelijk ook minder soepel verloopt. Er zijn grenzen, waarbij nu mijn energieniveau bepalend is om deze te respecteren. Mina is al op de hoogte en vol begrip. Mijn gezondheid is haar dierbaar en zij komt graag naar Bardia om toch tien dagen samen op te trekken. Volgende keer nieuwe kansen, de Mount Everest staat er volgend jaar ook nog, om maar wat te noemen. Ook dat hoort bij Nepal, neem het leven zoals het komt, laat je meevoeren met de stroom. Een hele opluchting, waardoor ik al mijn beperkte energie kan geven aan mijn activiteiten hier. Samen met Sonja en Cornel al besproken hoe we ons eerste bezoek aan het weeshuis gaan invullen. Vanochtend sportmaterialen gekocht in het dorp, voor cricket, badminton en voetbal. De kans lijkt serieus dat er voldoende budget over is voor dingen als sanitair, bedden en/of matrassen en kasten, helemaal afhankelijk van wat we volgende week horen van de leidsters daar.
Gisteren verkiezingsdag. Cornel en ik zijn te voet naar het dorp gelopen, het was al bijna tropisch warm. Behalve vervoer voor de kiezers mochten riksja’s en motoren geen passagiers meenemen. Eenmaal in het dorp, na bezoek aan de apotheek, waren we zo klam en kapot dat we een primitief terras vonden voor een colaatje. Daar stopte een motor, de berijder streek neer op hetzelfde terras. Ik twijfelde geen seconde hem te vragen ons, tegen een goede prijs, terug te brengen naar onze Homestay. Geen enkel probleem, maar dan wel ieder apart. Maar… overal was politie ter controle van het verloop van de verkiezingen, waarom zouden ze voor ons een uitzondering maken? Niet geschoten is altijd mis. Vervolgens toch maar naar een politiewagen gestapt, ons probleem uitgelegd en ja hoor… wij kregen permissie om ons te laten vervoeren. En zo geschiedde. Cornel als eerste, een kwartier later mocht ik opstappen. Dat blijft leuk, deze spontane acties die alleen in Nepal mogelijk zijn.
Ook deze ochtend zijn we samen het dorp in geweest, per riksja. Zelf had ik wat meer tijd nodig, ontmoet ook vaak weer bekenden. Uiteindelijk ben ik achter op een motor door de vader van een studente thuisgebracht. Mijn plan was om vanmiddag de familie Mahatara te bezoeken, maar ik heb niet voldoende puf. Morgen is weer een nieuwe dag, die volledig open ligt. Ook wil ik graag snel naar Shanti, de weduwe van Manmonhan, de gids die anderhalf jaar geleden door een neushoorn gedood is. Cornel vertrekt binnen een week, tegen die tijd is Mina hier en kan zij mij begeleiden naar alle plekken die ik wil bezoeken. Maar ook samen tijd doorbrengen en mogelijk nog een toeristisch uitstapje tussendoor. Dit alles liefst met zo min mogelijk agenda’s.
Ik ben blij en opgelucht met dit besluit, dan maar minder stoer. De zorg voor mijn projectjes gaat nog altijd vóór andere avonturen, dus ik mag niet klagen. Zo heel af en toe, tegen mijn vriendinnen!!
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
Met dank en liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Prioritizing
Namaste,
It's wonderful to be with Sonja and Budhi again. Here, I feel peace on a deeper level than I've experienced in a long time. But I also feel how tired I actually am, something that's hard to admit but at a certain point, you can no longer deny. My many sleepless nights with coughs, living between hope and fear with a chronically ill partner, the role I always play in the background that's not really seen, the illness and the distance from my sister and her family. A gnawing powerlessness, energy drains. In short, quite a few things are going on, and I'm definitely not alone in that. I usually don't want much attention for it, let alone asking questions. It's not really about me, but I try to stay strong through it all and not let myself get bogged down. I also like to minimize complaining as much as possible. A few good friends do listen to me, and together we laugh about everything that doesn't go as we'd like. That attitude suits me better.
This introduction explains why I've changed my plans again. To be honest, they were quite ambitious. From here, back to Pokhara, possibly a fifteen-hour bus ride, then by jeep to Mustang for hikes, and back again. Ultimately, another week's stay in Bardia and then the long journey home, which, given the current circumstances, might not be as smooth. There are limits, and my energy level is now the determining factor in respecting them. Mina is already aware and understanding. My health is precious to her, and she's happy to come to Bardia to spend ten days together. New opportunities next time; Mount Everest will still be there next year, to name just one example. That's also part of Nepal: take life as it comes, go with the flow. A huge relief, allowing me to dedicate all my limited energy to my activities here. Sonja and Cornel have already discussed how we'll spend our first visit to the orphanage. This morning I bought sports equipment in the village for cricket, badminton, and football. There seems a good chance that there will be enough budget left for things like sanitary facilities, beds and/or mattresses and cupboards, depending entirely on what we hear from the leaders there next week.
Yesterday was election day. Cornel and I walked to the village; it was already almost tropically hot. Rickshaws and motorcycles weren't allowed to carry passengers, except for transport for the voters. Once in the village, after a visit to the pharmacy, we were so clammy and exhausted that we found a primitive terrace for a Coke. A motorcycle stopped there, and the rider landed on the same terrace. I didn't hesitate for a second to ask him to take us back to our homestay for a good price. No problem at all, but we'd have to do it separately. But... there were police everywhere monitoring the progress of the elections, why would they make an exception for us? Nothing ventured, nothing gained. So we went to a police car, explained our problem, and sure enough... we were given permission to be transported. And so it happened. Cornel was the first, and fifteen minutes later I was allowed on. It's always fun, these spontaneous actions that are only possible in Nepal.
This morning we also went into the village together, by rickshaw. I needed a bit more time myself, and I often meet up with people I know. In the end, I was taken home on the back of a motorbike by a student's father. My plan was to visit the Mahatara family this afternoon, but I don't have the energy. Tomorrow is another day, completely open. I also want to quickly visit Shanti, the widow of Manmonhan, the guide who was killed by a rhinoceros a year and a half ago. Cornel is leaving within a week, and by then Mina will be here and can accompany me to all the places I want to visit. We'll also spend time together and possibly take a tourist trip along the way. Preferably with as few agendas as possible.
I'm happy and relieved with this decision, but less brave. Caring for my projects still takes priority over other adventures, so I can't complain. Just occasionally, to my friends!
Any support for the orphanage in Bardia is always welcome.
You can donate to: NL56 TRIO 0786 9296 69, payable to MGPG Simons.
With thanks and love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 144
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,bardiya
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => prioriteren-including-english-version
)
[12] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111387
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-05
[photoRevision] => 0
[title] => Oorlog en vrede (including English version)
[message] => Oorlog en vrede
Gisteren hebben we Bardia bereikt, Bardia Homestay bij vrienden Sonja en Budhi. Mijn grote oase tijdens mijn activiteiten in Nepal. De reis vanuit Sarangkot, waar we twee dagen verbleven om de bergen van dichtbij te zien, was een eitje. Taxi, vliegtuig, taxi en klaar. Ook nog zonder noemenswaardige vertraging. Die bergen hebben we overigens nog steeds niet gezien, behalve vanuit het vliegtuig, boven de wolken. Het is en blijft heiig, ook hier. Heel jammer, maar we maken er geen punt van. Alles waar je geen invloed op hebt kun je beter aanvaarden, al is de praktijk meestal weerbarstiger. Zo lees ik op internet over al die mensen die nu tijdelijk ‘vastzitten’ in de golfregio, toeristen en zakenlui vooral. Er kan om veiligheidsredenen niet gevlogen worden en dan kom je van daaruit niet weg. Zelf denk ik hoofdzakelijk aan al die mensen die slachtoffer zijn van de daar heersende regimes, van de bombardementen, de idioten die dit veroorzaken en de machteloosheid daartegen. Als reiziger heb je een vrije keuze om naar een gebied toe te gaan en nu valt het even tegen, of flink tegen. Mensen voelen hun eigen ellende doorgaans toch het meest, denkend aan mijn overstap in Delhi. Maar alles bij elkaar is dit van voorbijgaande aard en komt er straks een oplossing, wordt het wellicht als avontuur overgebracht.
Als ik hoor over de bekende Nederlanders die vastzitten in een hotel in Dubai, dat is roddeljournalistiek. En dat laatste krijg ik regelmatig opgediend van vriend Cornel in de vorm van smeuiige verhalen uit de eerste hand. Hij heeft een aantal jaren als purser bij Martinair gewerkt, naar wereldwijde bestemmingen en veel bekende mensen aan boord gehad. Later stuitte hij opnieuw op bekendheden voor zijn werk bij DPG Media. Zo kwam ooit André Hazes aan boord en beweerde een bom in zijn tas te hebben, werd door de marechaussee meegenomen en kon later toch mee met de vlucht. Het was een grap. De tirannie van Matthijs van Nieuwkerk die al bekend was toen hij nog bij het Parool werkte, idem dito voor John de Mol en Joop van den Ende. Van deze laatste had ik dit minder verwacht. En zo kan ik nog een tijdje doorgaan, ik zou er tien blogs mee kunnen vullen maar dat ga ik niet doen. Wel vermeldenswaardig vind ik de vliegramp in Faro, vlak voor Kerst 1992, toen ruim vijftig passagiers omkwamen bij de landing en de helft van het vliegtuig explodeerde. Cornel zat als purser in de andere helft.
Zowel Cornel als ik maken ons geen zorgen over onze eigen situatie in deze nieuwe oorlog, we zien wel. Zijn terugvlucht is al over tien dagen, de mijne over ruim een maand. Het blijft afwachten, dus vooralsnog zinloos. Op deze vredige plek lijkt dit alles heel ver weg. Ik hoor de vogeltjes vrolijk fluiten en wat ochtendgeluiden van het personeel dat al vroeg aan de slag is. Vrede. Mijn virusinfectie doet zich nog steeds gelden, ik hoop dat dit de plek is waar ik voor honderd procent kan herstellen. Ook Cornel is nu bevangen door een flinke verkoudheid. Vandaag verkiezingsdag, waarbij de rest van het openbare leven zo goed als stil ligt. We gaan hier en daar wel een kijkje nemen, bedachten eventueel wat exit-polls te houden. En van de uitslag hangt natuurlijk veel af voor de bevolking hier. Ik hoorde dat de vorig jaar gevluchte president, tegen wie Gen Z in opstand kwam en bloedig werd neergeslagen, zich opnieuw verkiesbaar heeft gesteld. De man is dus weer opgedoken en kan gewoon door. Hoe is het in godsnaam mogelijk? Ook weer een spannende dag vanuit dit oogpunt bezien. Er is hoop, maar ook vrees.
Onze pakketten zijn nog niet aangekomen, dat gaat doorgaans sneller. Ik probeer de tijd te nemen voor alles, de klok wat meer stil te zetten en uit te gaan van een goede afloop. Ook dat brengt vrede, vooral in mezelf. Daar begint het uiteindelijk. Tijdens mijn Camino de Santiago van 25 jaar geleden liep ik regelmatig met de woorden van Paolo Coelho in gedachten. ‘Loop langzamer dan je normaal doet, zo kom je er ook.’ Niet dat dit altijd lukte, maar het is een richtlijn om te onthaasten die het waard is. En nog gratis ook, mits je daarnaast het slogan ‘tijd is geld’ hanteert. Maar die houd ik graag op afstand.
Tot zover mijn eerste verhaal vanuit Bardia. Zodra ik foto’s heb overgezet krijgen jullie wat meer beeld bij mijn tekst. Nu houd ik mijn energie nog even vast voor andere dingen.
Liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
War and Peace
Yesterday we reached Bardia, Bardia Homestay with friends Sonja and Budhi. My oasis during my activities in Nepal. The journey from Sarangkot, where we stayed for two days to see the mountains up close, was a breeze. Taxi, plane, taxi, and done. Without any significant delays, either. Incidentally, we still haven't seen those mountains, except from the plane, above the clouds. It's still hazy, even here. A real shame, but we're not making a big deal about it. It's better to accept things beyond your control, although reality is usually more difficult. For example, I read online about all the people who are temporarily "stuck" in the Gulf region, tourists and businesspeople in particular. For security reasons, flights are prohibited, and then there's no way to get away from there. I'm mainly thinking about all the people who are victims of the regimes there, the bombings, the idiots who cause it, and the powerlessness they feel in the face of it. As a traveler, you have a free choice to go to an area, and now it's disappointing, or very disappointing. People usually feel their own misery the most, thinking about my layover in Delhi. But all in all, this is temporary, and a solution will be found soon, perhaps it will be presented as an adventure.
When I hear about Dutch celebrities stuck in a hotel in Dubai, that's gossip journalism. And my friend Cornel regularly serves me the latter in the form of juicy, firsthand stories. He worked for several years as a flight attendant for Martinair, flying to destinations worldwide and with many famous people on board. Later, he encountered more celebrities through his work at DPG Media. André Hazes, for example, once boarded the plane and claimed to have a bomb in his bag. He was taken away by the Royal Netherlands Marechaussee, but was later allowed to board the flight after all. It was a joke. The tyranny of Matthijs van Nieuwkerk, which was already well-known when he still worked at Het Parool, ditto for John de Mol and Joop van den Ende. I expected less from the latter. And I could go on for a while; I could fill ten blog posts with it, but I won't. I find the Faro plane crash, just before Christmas 1992, particularly noteworthy, when more than fifty passengers died during landing and half of the plane exploded. Cornel was a purser in the other half.
Neither Cornel nor I are worried about our own situation in this new war; we'll see. His return flight is in ten days, mine in over a month. It's a waiting game, so for now, it's pointless. In this peaceful place, all of this seems so far away. I hear the birds singing cheerfully and some morning sounds from the staff already working early. Peace. My viral infection is still raging; I hope this is the place where I can recover completely. Cornel, too, has now come down with a nasty cold. Today is election day, with the rest of public life practically at a standstill. We'll take a look around here and there, and we've thought about possibly holding some exit polls. And of course, a lot depends on the outcome for the people here. I heard that the president who fled last year, against whom Gen Z rebelled and was brutally suppressed, has run for re-election. So the man has resurfaced and can just keep going. How on earth is that possible? Another exciting day from this perspective. There is hope, but also fear.
Our packages haven't arrived yet; that usually takes less time. I'm trying to take my time with everything, slow down the clock a bit, and expect a happy ending. That, too, brings peace, especially within myself. That's where it all begins, after all. During my Camino de Santiago 25 years ago, I often walked with Paolo Coelho's words in mind: "Walk slower than you normally do, and you'll get there." Not that this always worked, but it's a guideline for slowing down that's worth it. And it's free, too, provided you also apply the slogan "time is money." But I like to keep that at bay.
That concludes my first story from Bardia. As soon as I've uploaded photos, you'll get a better idea of what I'm writing. For now, I'm conserving my energy for other things.
Love,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 167
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,bardiya
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => oorlog-en-vrede-including-english-version
)
[13] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111372
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-03
[photoRevision] => 0
[title] => Nog meer boeken (including English version)
[message] =>
Dag lezers,
Onze eerste dag in Pokhara was bedoeld om verder rust te nemen van de reis en jetlag. Op zoek naar de massagesalon van vorig jaar bleek nog niet zo eenvoudig. Uiteindelijk toch gevonden, maar helaas geen mannelijke masseurs. Even verder gezocht, er zijn meer dan genoeg salons voor van alles en nog wat, en toen besloten dat alleen ik terug zou gaan naar de mij bekende salon. De vrouw hartstikke blij dat ik blijkbaar heel tevreden was over hun goede kwaliteit en navenante prijs. Clementine kan het bevestigen. Vorig jaar ondergingen we er ook een schoonheidsbehandeling. Deze keer beperk ik mij tot twee uur lichaamsmassage, waarbij ik helemaal geolied word, bijna in slaap sukkelend. Zo grappig als mijn masseuse op de tafel klimt om beter bij mijn rug te kunnen. Weer een stapje verder in mijn verlangen naar Zen.
Lopend door de hoofdstraat ontdek ik een nieuwe boekhandel, keurig verzorgd en met een enorm assortiment. Tijdens mijn rondgang ontdek ik de meest prachtige kinderboeken voor diverse leeftijden, anders dan de exemplaren die ik vanuit Kathmandu heb verstuurd. Donaties blijven nog steeds binnenstromen, dus besluit ik om ook van hieruit een flink aantal te laten doorsturen. Verkoper blij, ik blij, straks kinderen blij. Het blijft een genot, de glimlach en meegaandheid van de mensen. Ook hier alle medewerking die je maar kunt voorstellen. De winkelbediende belt zelfs met Budhi, Sonja’s vriend, om te vragen waar het pakket het beste naar toe gestuurd kan worden. Zo langzamerhand zal er een boekenkast moeten komen in het weeshuis van Bardia. En dat gaat ook gebeuren, door de lokale timmerman. Straks, tijdens ons eerste bezoek, overleggen we wat er verder nodig is en wat wij hierin kunnen betekenen. Leer-, sport- en muziekmaterialen zijn in groten getale aangeschaft, hierna komen wat grotere dingen aan bod. Een boekenkast dus, mogelijk iets in het sanitair en/of de slaapruimtes. Vorig jaar zag ik dat de kinderen hun kleding en andere spullen in een plastic zak bewaarden. Ook daar horen kasten, wat mij betreft. Maar ik ga de dingen niet graag op voorhand allemaal invullen, overleg met de mensen daar is een must en respectvol.
De volgende dag is Cornel alleen op pad gegaan voor verkenning van de omgeving. Zelf had ik allerlei kleine aankopen te doen en een uitgebreide lunch met Chitra, Radha en Laxmi, de drie studenten van de bosbouw universiteit. Ik wacht hen op in de lounge van ons hotel en dan arriveren de jonge vrouwen met een bos bloemen voor mij. Een brede lach en omhelzing. Mooi voor hen en voor mij. Samen nemen we diverse gerechten om te delen en praten intussen bij over heel veel. Vooral de politiek is een thema dat de dames graag aankaarten. Hoe mooi is dat, een waardevol gesprek met mensen die kennis hebben van de wereldpolitiek. Ik vertel over onze verse premier, de eerste homoseksuele én jongste premier ooit, mijn vertrouwen in hem en een deel van zijn ministersploeg. Hun verkiezingen voor een nieuwe regering zijn in aantocht. De meisjes hebben stemrecht, maar mogen dit alleen uitvoeren in hun plaats van herkomst en inschrijving. Dit betekent een gigantische reis voor ieder van hun, die nauwelijks uitvoerbaar is. Zo gaat hun stem dus verloren. Ik heb mijn machtiging voor de gemeenteraadsverkiezingen afgegeven aan Anton, wil mijn stem nooit verloren laten gaan, maar als het je zo moeilijk wordt gemaakt begrijp ik goed dat je je kans voorbij laat gaan.
Intussen bellen we met vriendin Toos in Nederland, die altijd enthousiast is om Chitra te zien. Mijn idee is om na afloop samen met de dames naar de boekhandel te gaan en ieder een boek cadeau te doen. Toos sluit daar graag bij aan, dus worden het twee boeken per persoon. En dan maken de meisjes kennis met keuzestress. Er is zo ontzettend veel te kiezen aan wereldliteratuur en andere interessante boeken, waar ligt je prioriteit. Regelmatig wordt er een keuze gemaakt en daarna weer gewijzigd. Ik herken dit van mezelf, een luxeprobleem. Uiteindelijk worden knopen doorgehakt. Radha neemt zelfs twee dikke Dostojewski’s, waar ze al zo lang nieuwsgierig naar is. Zelf ben ik daar nooit helemaal doorheen gekomen, heb bewondering voor haar ambitie om alles te willen weten van geschiedenis en politiek, naast haar studie bosbouw. Zij wil de politiek in en zich hard maken voor natuurbeheer en -behoud. Laxmi legt haar accent op fotografie van wildlife en Chitra wil een brug slaan tussen behoud van wildlife en veiligheid voor mensen. Nog steeds worden te veel mensen gedood door wilde dieren en dat kan beter. Gewapend met hun boeken lopen de dames terug naar hun hostel bij de faculteit. Het was weer een rijke ontmoeting.
Tijdens de lunch vertelde Laxmi dat zij verloofd is. Zij is afkomstig van een speciale tak van Hindoes, waarin vrij strenge leefregels gelden. Het eten van vlees is verboden bijvoorbeeld. Maar ook gearrangeerde huwelijken horen erbij en zo gebeurde het dat een echtgenoot voor haar is uitgezocht die zij niet fysiek mag ontmoeten tot aan de huwelijksdag. Ze mogen wel andersoortig contact onderhouden, via internet. En dat doet zij regelmatig, om elkaar beter te leren kennen. Ik vraag naar een foto en dan begint ze verlegen te lachen. Ik zie haar toekomstige echtgenoot en vind oprecht dat ze niet mag klagen over zijn looks. Daar is ze het mee eens. De andere twee zijn nog niet zo ver, denken er ook niet echt over na. Zij willen vooral vrijheid in hun werk en zien daarna wel hoe hun leven loopt. Best opmerkelijk dat een intelligente moderne jonge vrouw zich onderwerpt aan een gearrangeerd huwelijk. Ik heb dit vaker meegemaakt in ontmoetingen.
In de avond lopen Cornel en ik langs het meer, op zoek naar een plek voor ons avondmaal, en komen terecht in een vrij luxe tent. Omdat het begint te regenen en voorlopig niet ophoudt besluiten we te blijven hangen. Een beetje louche tent zelfs, bij nader inzien. Maar de bediening, het eten en drinken zijn goed. Tussen de buien door lopen we terug naar ons hotel en gaan met de kippen op stok. Na drie dagen Pokhara verkassen we naar Sarangkot, een paar honderd meter hoger, waar we twee nachten blijven en hopen op helder weer. Eenmaal daar besluiten we wel of niet tot iets spannends als zipflying of paragliding. Dat laatste geldt alleen voor Cornel, die zeven jaar jonger is dan ik. Tien jaar geleden heb ik een tandemsprong gemaakt en vindt dat inmiddels genoeg.
Eenmaal per taxi ons hotel in Sarangkot bereikt kijk ik met open mond naar de superluxe kamers die ons getoond worden, vergelijkbaar met paradores in Spanje. De meerprijs is zo gigantisch hoog, voor mij te decadent en Cornel sluit zich daarbij aan. De meer eenvoudige kamers hebben ook alles wat we nodig hebben. Hierna eindigt mijn luxe en zak ik langzaam af naar standje eenvoud. Helemaal prima en fijn. Dat past mij het beste.
Wordt vervolgd, vanaf morgen in Bardia.
Heel veel dank voor alle donaties. Ik breng alles met liefde naar de juiste bestemming.
Liefs, Mieke
ENGLISH VERSION
Even More Books
Hello readers,
Our first day in Pokhara was intended to rest further from the trip and jetlag. Looking for last year's massage salon turned out to be not so simple. Eventually found it, but unfortunately no male masseurs. Searched a bit further; there are more than enough salons for all sorts of things, and then I decided that I alone would go back to the salon I knew. The woman was very happy that I apparently was very satisfied with their good quality and corresponding price. Clementine can confirm it. Last year we also had a beauty treatment there. This time I limited myself to a two-hour body massage, during which I was completely oiled and drifting off to sleep. So funny how my masseuse climbs on the table to get better access to my back. Another step further in my desire for Zen.
Walking down the main street, I discover a new bookstore, neatly kept and with an enormous selection. During my walkaround, I discover the most beautiful children's books for various ages, different from the copies I sent from Kathmandu. Donations are still pouring in, so I decide to have a considerable number sent from here as well. Seller happy, me happy, soon children happy. It remains a pleasure, the smiles and cooperation of the people. Here too, all the cooperation you could imagine. The store clerk even calls Budhi, Sonja’s friend, to ask where the package is best sent. Gradually, a bookshelf will have to be built in the orphanage of Bardia. And that will happen as well, by the local carpenter. Later, during our first visit, we will discuss what else is needed and what we can contribute. Learning, sports, and music materials have been purchased in large quantities, next some larger things will be addressed. So a bookshelf, possibly something for the sanitary facilities and/or the sleeping areas. Last year I saw that the children kept their clothes and other belongings in a plastic bag. Cabinets also belong there, as far as I am concerned. But I don't like to fill in everything in advance, consultation with the people there is a must and respectful.
The next day Cornel went out alone to explore the surroundings. I myself had various small purchases to make and a substantial lunch with Chitra, Radha, and Laxmi, the three students from the forestry university. I wait for them in the lounge of our hotel, and then the young women arrive with a bouquet of flowers for me. A broad smile and a hug. Beautiful for them and for me. Together we have various dishes to share and in the meantime catch up on many things. Especially politics is a topic the ladies like to bring up. How wonderful is that, a valuable conversation with people who have knowledge of world politics. I talk about our new prime minister, the first homosexual and youngest prime minister ever, my confidence in him, and part of his team of ministers. Their elections for a new government are approaching. The girls have the right to vote, but may only exercise this in their place of origin and registration. This means a huge journey for each of them, which is hardly executable. That is how their vote gets lost. I have given my authorization for the municipal elections to Anton, I never want my vote to be lost, but if it is made so difficult for you, I understand well that you let your chance pass.
Meanwhile, we call friend Toos in the Netherlands, who is always enthusiastic to see Chitra. My idea is to go to the bookstore with the ladies afterwards and give each of them a book as a gift. Toos likes to join in, so it will be two books per person. And then the girls get to know choice-stress. There is so much to choose from in world literature and other interesting books, what should your priority be? Choices are regularly made and then changed again. I recognize this from myself, a luxury problem. Eventually, decisions are made. Radha even takes two thick Dostoevsky books, which she has been curious about for so long. I myself never got through them completely, I admire her ambition to want to know everything about history and politics, alongside her forestry studies. She wants to go into politics and advocate for nature management and conservation. Laxmi emphasizes wildlife photography, and Chitra wants to bridge the gap between wildlife preservation and human safety. Still, too many people are killed by wild animals, and that can be improved. Armed with their books, the ladies walk back to their hostel at the faculty. It was another rich encounter.
During lunch, Laxmi told me that she is engaged. She comes from a special branch of Hindus, where quite strict rules of living apply. Eating meat is forbidden, for example. But arranged marriages are also part of it, and so it happened that a husband was chosen for her whom she is not allowed to meet physically until the wedding day. They are allowed to maintain other kinds of contact, via the internet. And she does that regularly, to get to know each other better. I ask for a photo, and then she starts to laugh shyly. I see her future husband and genuinely think she cannot complain about his looks. She agrees with that. The other two are not that far yet, and also do not really think about it. They mainly want freedom in their work and will see where their life goes afterwards. Quite remarkable that an intelligent modern young woman submits to an arranged marriage. I have experienced this several times in encounters.
In the evening, Cornel and I walk along the lake, looking for a place for our dinner, and end up in a fairly luxurious tent. Because it starts to rain and doesn't stop for the time being, we decide to hang around. A somewhat shady tent, on second thought. But the service, food, and drinks are good. Between the showers, we walk back to our hotel and go to bed early. After three days in Pokhara, we move to Sarangkot, a few hundred meters higher, where we stay for two nights and hope for clear weather. Once there, we decide whether or not to do something exciting like zip flying or paragliding. The latter only applies to Cornel, who is seven years younger than me. Ten years ago, I did a tandem jump and now consider that enough.
Once we reach our hotel in Sarangkot by taxi, I look with my mouth open at the super-luxurious rooms that are shown to us, comparable to paradores in Spain. The extra cost is so gigantic, for me too decadent, and Cornel agrees. The more simple rooms also have everything we need. After this, my luxury ends and I slowly descend to basic mode. Completely fine and nice. That suits me best.
To be continued, from tomorrow in Bardia.
Many thanks for all the donations. I bring everything to the right place with love.
Love, Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 177
[author] => Mieke Simons
[cityName] => Sarangkot
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,sarangkot
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => nog-meer-boeken-including-english-version
)
[14] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111348
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2026-03-01
[photoRevision] => 0
[title] => Langzaam uit de achtbaan
[message] => Lieve lezers,
Op dit moment is het vrijdagmiddag en groet ik jullie vanuit Pokhara, waar we gisteren per vlucht van een half uur zijn aangekomen. Cornel heeft dit soort zaken nu geregeld en trakteert mij op iets meer luxe, wat meteen merkbaar is aan de hotelkeuze. Dit heb ik niet eerder mogen meemaken in Nepal, een prachtig boutique-hotel met smaakvolle inrichting, zeer schoon, een airco, een badkamer met afgescheiden douche en een goed balkon met bergzicht. We zullen maar zeggen dat ik het verdiend heb na die enorme achtbaan naar Kathmandu.
Waar was ik gebleven? Ook de hotelkeuze in Kathmandu was beslist een goede. Als welkomstdrankje werd ik verrast met een wodka on the rocks, de avond hebben we vrolijk doorgebracht in cafe New Orleans. Wat een bevrijding om snel van een stuk bagage verlost te zijn. Ik had ervoor kunnen kiezen minder mee te nemen, maar het lijkt thuis altijd minder dan onderweg. Van die laatste-moment-dingetjes die er nog bij moeten. Mijn eigen laptop, tablet, opladers en snoeren. Van vriendin Karen uit Etten-Leur had ik een goede stevige laptop cadeau gekregen, bestemd voor Souvenir, zoontje van de blinde Bhima. Ook Anton heeft een zwak voor deze jongen, de situatie waarin hij zit, en geeft altijd een Lego-bouwpakket van een autootje voor hem mee. Hartstikke mooi allemaal, dus ik kan geen keuze maken om iets thuis te laten. Maar goed, de spullen zijn bijna op hun plek en ik kan verlicht verder reizen.
De volgende dag meteen flink aan de bak. We hebben maar één volle dag in Kathmandu en daarop moet best veel gebeuren. Na een goed ontbijt vertrokken om boeken en muziekinstrumenten uit te zoeken. Dat wiel hoef ik niet meer uit te vinden, ik weet de juiste winkels, ook nog lekker dichtbij deze keer. En hoe leuk is het dan om de lach van boekhandelaar Raman te zien als ik onaangekondigd weer verschijn. Dat wordt een goede verkoop, moet hij denken. Maar hij is vooral enthousiast over het feit dat de kinderen in het verre - door de overheid vaak vergeten – Bardia ook de kans krijgen om boeken te lezen. Deze keer nemen we van elk kinderboek één exemplaar in Nepalese taal voor het weeshuis. Een enorme reeks rijk geïllustreerde boeken wordt opgestapeld, Raman verzorgt de rekening en de verzending, wij de betaling. Vlak om de hoek liggen maar liefst vier zaken met goede muziekinstrumenten. Vorig jaar heb ik aan het einde van de reis met Clementine nog een paar trommels en tamboerijnen gekocht, die de winkelier voor ons naar Sonja heeft verzonden. Later kreeg ik video’s van de bezorging in het weeshuis en zag vooral vrolijk musicerende en zingende kinderen. Dat was nog maar het begin, want we gunnen nu vele kinderen een instrument. Uiteindelijk liggen er zeven ukeleles, drie tabla’s, tien houten fluiten, een keyboard en vier tamboerijnen op tafel, die eveneens met een pakketdienst naar Bardia reizen. De verkoper regelt het transport. De ervaring leert dat dit vaak supersnel ter plekke is, dus wij hopen dat onze aankopen spoedig Bardia Homestay bereiken, zodat wij na onze aankomst op 4 maart niet lang moeten wachten op bezorging bij de weeskinderen. Dat begin van de dag verliep voorspoedig.
Tijd voor een lunch in de Boeddhistische tuin van Electric Pagoda. Op die plek nam ik mijn eerste maaltijd ooit in Nepal, ruim tien jaar geleden en was meteen verkocht. Cornel kent al wat eettentjes hier, maar deze nog niet. Zelf ben ik geen purist, doe de oosterse keuken niet altijd eer aan en ben blij als er bijvoorbeeld ook goede salades op de kaart staan, Cornel eet bij voorkeur wat het land zelf te bieden heeft. In de steden vind je steeds meer continentale gerechten, in de dorpjes is dat lastiger en ben je vaak aangewezen op lokaal voedsel. Ook prima voor mij, maar niet elke dag. Ik herinner me van de eerste Indiareis met Anton in het jaar 2000 dat na drie weken curry’s en tandoori onze smaakpapillen smeekten om iets anders. Ik kon mijn oren niet geloven dat mijn Anton voorstelde om bij het gehate MacDonalds binnen te gaan. En daar was een deel van het menu ook aangepast aan de Indiase keuken, zoals de Maharadja-burger. Nood breekt wet, én principes.
De middag staat in het teken van het hoogtepunt van de dag, de blinde massage bij Seeing Hands. Iets eerder dan gepland melden we ons daar. De blinde baas hoort meteen als er een bekende binnenkomt en wil zijn kennis van het Nederlands graag tentoonspreiden. Even later komt Bhima en heeft weinig klanten, dus ik mag meteen door. Ik hunker naar handen die mijn opgelopen spanning van de reis verzachten. Maar de kleine handjes van Bhima zijn niet altijd zachtzinnig, dat hebben al meer bekenden ondervonden. Dus met regelmaat moet ik haar afremmen om niet met méér spanning de deur uit te gaan. De eerste tien minuten praten we bij, daarna geef ik me over en krijg na de geplande anderhalf uur als bonus nog een hoofdmassage. Cornel is door een mannelijke collega van Bhima onder handen genomen, tot grote tevredenheid. De tijd is gevlogen, snel terug naar het hotel, even opfrissen en omkleden voor het avondmaal met de Nepalese ‘familie’ in Kathmandu.
Berggids Dawa was recent nog in Vietnam voor het organiseren van avontuurlijke reizen, maar toen ik hem berichtte dat ik onderweg was en hem graag wilde uitnodigen bleek hij in Kathmandu te zitten en maakt graag gebruik van onze uitnodiging. Hij is al aanwezig in het aquarium, het restaurant driehoog met glazen omlijsting en uitzicht op de bergen rondom. De meisjes komen wat later en zijn wildenthousiast iedereen te zien. Bloemen voor mij. Chandani, het meisje bij wie ik tien jaar geleden als eerste thuis werd uitgenodigd voor een maaltijd, was er eerder nooit bij. Ik kwam haar wel eens tegen in Bardia, maar nu studeert zij in Kathmandu. Niet wetend dat ik zou komen stuurde ze mij kort geleden een berichtje, waarop ik kon vertellen elkaar snel te ontmoeten. Ze neemt haar broertje mee, inmiddels een stevige broer geworden. De jongste zussen Mahatara, Rama en Puja, zijn erbij met vriendin Prapti die ik ook vaker ontmoet heb. Bhima en haar baas, zoontje Souvenir en dan zijn we compleet. Sabina en Shristi hebben het niet gered om te komen, maar hen ga ik over vijf weken terugzien. De sfeer is geweldig, het eten ook. Ik zie duidelijk verschil in gedrag tussen Chandani en Prapti aan de ene kant en Rama en Puja aan de andere kant. De eerstgenoemden zijn uitdagend bezig, dol op selfies met getuite lippen, dat werk. Rama en Puja hebben meer ingetogen klasse. Intussen bellen we met Toos en Hugo, al een aantal jaren bekend met de zussen Mahatara. En wie zit daar in een stoel? Mijn eigen echtgenoot! De man die een hekel heeft aan beeldbellen, maar hij moet er toch even aan geloven. Er worden nieuwe plannen gesmeed tussen de gasten, waarover een andere keer meer. Het is wederom een verbindende maaltijd geweest. Kleine moeite, groot plezier. Heel fijn dat ik al een aantal spelartikelen kon meegeven aan de meisjes, die dit voor mij verzenden naar Bardia. Delegeren is te leren. O ja, en Souvenir werd natuurlijk flink in het zonnetje gezet met een eigen laptop en … wat zou er in dat pakje zitten? Een Lego-autootje, zei hij voordat het werd uitgepakt. Mijn hoofd tolt van alle gesprekken en informatie. Na afloop nemen Cornel en ik nog een afzakkertje in New Orleans en prepareren onze bagage voor de reis naar Pokhara.
Daar zijn we gisteren aangeland, zoals gezegd. Geen blauwe hemel, af en toe regen zelfs, maar de zon heeft zich aangekondigd. Die moet ervoor zorgen dat we een aantal achtduizenders goed kunnen aanschouwen. Lekker wat langs het Fewa-meer gelopen, een aanlokkelijk terras gezocht en uiteindelijk neergestreken bij een Spaans georiënteerd restaurantje. Weer een proeverij die behoorlijk uitliep. Tijd voor een echte rustdag, want een reisdag is nooit een rustdag, ook al vlieg je maar een half uur verder. Verplaatsing vergt extra energie.
De landelijke verkiezingen zijn hier in aantocht, bijna iedereen heeft het erover. Na de opstand van vorig jaar is het tijd om afscheid te nemen van de nieuwe interim-regering en een stabiele situatie te creëren. Net als bij ons gelooft de een meer in een betere toekomst dan de ander. Mijn taxichauffeur vanaf de luchthaven had veel vertrouwen in betere tijden. Boekhandelaar Raman, een wereldwijze man, ziet iets te vaak gebeuren dat een president – eenmaal gekozen – vergeet wat hij of zij beloofd heeft en vooral zichzelf en aanhang goed verzorgt. In ons land stond vorige week ook een nieuwe ploeg op het bordes, in ieder geval hoopvol na de desastreuze club amateurs die ze uitzwaaiden. 'You have big cow in the Netherlands', sprak de taxichauffeur. Absoluut, in vergelijking met de meeste landen, maar of die koe haar melk en vlees iets beter verdeelt over het hele volk blijft afwachten. Laat ik afsluiten met hoop, al is er vandaag weer een nieuwe brand ontstaan in de wereld.
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
Met dank,
Mieke
(Helaas nog geen foto's kunnen uploaden)
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 136385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 159
[author] => Mieke
[cityName] => Pokhara
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/nepal,pokhara
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => langzaam-uit-de-achtbaan
)
)
)
[_currentPageNumber:protected] => 1
[_filter:protected] =>
[_itemCountPerPage:protected] => 15
[_pageCount:protected] => 4
[_pageRange:protected] => 10
[_pages:protected] => stdClass Object
(
[pageCount] => 4
[itemCountPerPage] => 15
[first] => 1
[current] => 1
[last] => 4
[next] => 2
[pagesInRange] => Array
(
[1] => 1
[2] => 2
[3] => 3
[4] => 4
)
[firstPageInRange] => 1
[lastPageInRange] => 4
[currentItemCount] => 15
[totalItemCount] => 60
[firstItemNumber] => 1
[lastItemNumber] => 15
)
[_view:protected] =>
)
[breadcrumb] =>
>
Reisverslagen
[styleSheet] => https://cdn.easyapps.nl/578/css/style.css
)
Kathmandu - Nepal 
