Zend_View Object
(
[_useViewStream:Zend_View:private] => 1
[_useStreamWrapper:Zend_View:private] =>
[_path:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[script] => Array
(
[0] => /srv/www/tl-www/website/application/layouts/scripts/
[1] => /srv/www/tl-www/website/application/layouts/scripts/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/scripts/
[3] => ./views/scripts/
)
[helper] => Array
(
)
[filter] => Array
(
)
)
[_file:Zend_View_Abstract:private] => /srv/www/tl-www/website/application/layouts/scripts/home/bodyReports.phtml
[_helper:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[HeadMeta] => Zend_View_Helper_HeadMeta Object
(
[_typeKeys:protected] => Array
(
[0] => name
[1] => http-equiv
[2] => charset
[3] => property
)
[_requiredKeys:protected] => Array
(
[0] => content
)
[_modifierKeys:protected] => Array
(
[0] => lang
[1] => scheme
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadMeta
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
Recente reisverslagen uit Bolivia
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Bolivia
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype Object
(
[_defaultDoctype:protected] => HTML4_LOOSE
[_registry:protected] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[doctypes] => Array
(
[XHTML11] =>
[XHTML1_STRICT] =>
[XHTML1_TRANSITIONAL] =>
[XHTML1_FRAMESET] =>
[XHTML1_RDFA] =>
[XHTML_BASIC1] =>
[XHTML5] =>
[HTML4_STRICT] =>
[HTML4_LOOSE] =>
[HTML4_FRAMESET] =>
[HTML5] =>
)
[doctype] => HTML4_LOOSE
)
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_Doctype
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink Object
(
[_itemKeys:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => href
[2] => hreflang
[3] => id
[4] => media
[5] => rel
[6] => rev
[7] => type
[8] => title
[9] => extras
[10] => sizes
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadLink
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
Recente reisverslagen uit Bolivia
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Bolivia
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadScript] => Zend_View_Helper_HeadScript Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadScript
[_arbitraryAttributes:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureScriptType:protected] =>
[_captureScriptAttrs:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_optionalAttributes:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => defer
[2] => language
[3] => src
)
[_requiredAttributes:protected] => Array
(
[0] => type
)
[useCdata] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
Recente reisverslagen uit Bolivia
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Bolivia
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[InlineScript] => Zend_View_Helper_InlineScript Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_InlineScript
[_arbitraryAttributes:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureScriptType:protected] =>
[_captureScriptAttrs:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_optionalAttributes:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => defer
[2] => language
[3] => src
)
[_requiredAttributes:protected] => Array
(
[0] => type
)
[useCdata] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
Recente reisverslagen uit Bolivia
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Bolivia
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadTitle] => Zend_View_Helper_HeadTitle Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadTitle
[_translate:protected] =>
[_translator:protected] =>
[_defaultAttachOrder:protected] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Bolivia
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
Recente reisverslagen uit Bolivia
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Bolivia
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[PartialLoop] => Zend_View_Helper_PartialLoop Object
(
[partialCounter:protected] => 15
[_objectKey:protected] =>
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[PaginationControl] => Zend_View_Helper_PaginationControl Object
(
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Partial] => Zend_View_Helper_Partial Object
(
[_objectKey:protected] =>
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Url] => Zend_View_Helper_Url Object
(
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
)
[_helperLoaded:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_helperLoadedDir:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filter:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterClass:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterLoaded:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterLoadedDir:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_escape:Zend_View_Abstract:private] => htmlspecialchars
[_encoding:Zend_View_Abstract:private] => UTF-8
[_lfiProtectionOn:Zend_View_Abstract:private] => 1
[_loaders:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[filter] => Zend_Loader_PluginLoader Object
(
[_loadedPluginPaths:protected] => Array
(
)
[_loadedPlugins:protected] => Array
(
)
[_prefixToPaths:protected] => Array
(
[Zend_View_Filter_] => Array
(
[0] => Zend/View/Filter/
[1] => ./views/filters/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/filters/
)
)
[_useStaticRegistry:protected] =>
)
[helper] => Zend_Loader_PluginLoader Object
(
[_loadedPluginPaths:protected] => Array
(
)
[_loadedPlugins:protected] => Array
(
[HeadMeta] => Zend_View_Helper_HeadMeta
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink
[HeadScript] => Zend_View_Helper_HeadScript
[InlineScript] => Zend_View_Helper_InlineScript
[HeadTitle] => Zend_View_Helper_HeadTitle
[PartialLoop] => Zend_View_Helper_PartialLoop
[Slugify] => TravelLog\View\Helper\Slugify
[DateTime] => TravelLog\View\Helper\DateTime
[Url] => Zend_View_Helper_Url
[ClickTracking] => TravelLog\View\Helper\ClickTracking
[TruncateWords] => TravelLog\View\Helper\TruncateWords
[PaginationControl] => Zend_View_Helper_PaginationControl
[Partial] => Zend_View_Helper_Partial
)
[_prefixToPaths:protected] => Array
(
[Zend_View_Helper_] => Array
(
[0] => Zend/View/Helper/
[1] => ./views/helpers/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/helpers/
)
[TravelLog\View\Helper\] => Array
(
[0] => /srv/www/tl-www/website/application/library/TravelLog/View/Helper/
)
)
[_useStaticRegistry:protected] =>
)
)
[_loaderTypes:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[0] => filter
[1] => helper
)
[_strictVars:Zend_View_Abstract:private] =>
[module] => home
[controller] => bolivia
[action] => reisverslagen
[exception] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
(
[_previous:Zend_Exception:private] =>
[message:protected] => Invalid controller specified (bolivia)
[string:Exception:private] =>
[code:protected] => 0
[file:protected] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Controller/Dispatcher/Standard.php
[line:protected] => 248
[trace:Exception:private] => Array
(
[0] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Controller/Front.php
[line] => 954
[function] => dispatch
[class] => Zend_Controller_Dispatcher_Standard
[type] => ->
[args] => Array
(
[0] => Zend_Controller_Request_Http Object
(
[_paramSources:protected] => Array
(
[0] => _GET
[1] => _POST
)
[_requestUri:protected] => /bolivia/reisverslagen/p/1/page/4
[_baseUrl:protected] =>
[_basePath:protected] =>
[_pathInfo:protected] => bolivia/reisverslagen/p/1/page/4
[_params:protected] => Array
(
[controller] => bolivia
[action] => reisverslagen
[p] => 1
[page] => 4
[module] => home
[error_handler] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[exception] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
*RECURSION*
[type] => EXCEPTION_NO_CONTROLLER
[request] => Zend_Controller_Request_Http Object
(
[_paramSources:protected] => Array
(
[0] => _GET
[1] => _POST
)
[_requestUri:protected] => /bolivia/reisverslagen/p/1/page/4
[_baseUrl:protected] =>
[_basePath:protected] =>
[_pathInfo:protected] => bolivia/reisverslagen/p/1/page/4
[_params:protected] => Array
(
[controller] => bolivia
[action] => reisverslagen
[p] => 1
[page] => 4
[module] => home
)
[_rawBody:protected] =>
[_aliases:protected] => Array
(
)
[_dispatched:protected] => 1
[_module:protected] => home
[_moduleKey:protected] => module
[_controller:protected] => bolivia
[_controllerKey:protected] => controller
[_action:protected] => reisverslagen
[_actionKey:protected] => action
)
)
)
[continentId] => 9
[countryId] => 24
)
[_rawBody:protected] =>
[_aliases:protected] => Array
(
)
[_dispatched:protected] => 1
[_module:protected] => home
[_moduleKey:protected] => module
[_controller:protected] => reports
[_controllerKey:protected] => controller
[_action:protected] => index
[_actionKey:protected] => action
)
[1] => Zend_Controller_Response_Http Object
(
[_body:protected] => Array
(
[default] =>
Recente reisverslagen uit Bolivia
)
[_exceptions:protected] => Array
(
[0] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
*RECURSION*
)
[_headers:protected] => Array
(
)
[_headersRaw:protected] => Array
(
)
[_httpResponseCode:protected] => 200
[_isRedirect:protected] =>
[_renderExceptions:protected] =>
[headersSentThrowsException] => 1
)
)
)
[1] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Application/Bootstrap/Bootstrap.php
[line] => 97
[function] => dispatch
[class] => Zend_Controller_Front
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
[2] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Application.php
[line] => 366
[function] => run
[class] => Zend_Application_Bootstrap_Bootstrap
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
[3] => Array
(
[file] => /srv/www/tl-www/website/public/index.php
[line] => 220
[function] => run
[class] => Zend_Application
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
)
[previous:Exception:private] =>
)
[currentUserId] => 0
[currentUserName] =>
[domainName] => waarbenjij.nu
[protocol] => https://
[cdnRoot] => https://cdn.easyapps.nl/
[cdn] => https://cdn.easyapps.nl/578/
[notificationWindow] =>
[customBannerParameters] => Array
(
)
[analyticsDomain] => .waarbenjij.nu
[analyticsCode] => UA-109425-7
[analyticsClickTracking] =>
[allContinents] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 1
[name] => Afrika
[nameSlugified] => afrika
[nameSlugifiedCrc32] => 1586791595
[info] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 2
[name] => Azië
[nameSlugified] => azie
[nameSlugifiedCrc32] => 1918887877
[info] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 3
[name] => Centraal-Amerika
[nameSlugified] => centraal-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 4250903019
[info] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 4
[name] => Europa
[nameSlugified] => europa
[nameSlugifiedCrc32] => 1342086343
[info] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 5
[name] => Midden Oosten
[nameSlugified] => midden-oosten
[nameSlugifiedCrc32] => 3432809701
[info] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 6
[name] => Noord-Amerika
[nameSlugified] => noord-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 20851603
[info] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 7
[name] => Oceanië
[nameSlugified] => oceanie
[nameSlugifiedCrc32] => 1997821390
[info] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 8
[name] => Rusland
[nameSlugified] => rusland
[nameSlugifiedCrc32] => 2319586005
[info] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 9
[name] => Zuid-Amerika
[nameSlugified] => zuid-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 2250637612
[info] =>
)
)
[allCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 209
[isoCode] => af
[name] => Afghanistan
[nameSlugified] => afghanistan
[continentId] => 2
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 254
[isoCode] => ax
[name] => Åland
[nameSlugified] => aland
[continentId] => 4
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 242
[isoCode] => us
[name] => Alaska
[nameSlugified] => alaska
[continentId] => 6
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 1
[isoCode] => al
[name] => Albanië
[nameSlugified] => albanie
[continentId] => 4
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 2
[isoCode] => dz
[name] => Algerije
[nameSlugified] => algerije
[continentId] => 1
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 3
[isoCode] => as
[name] => Amerikaans Samoa
[nameSlugified] => amerikaans-samoa
[continentId] => 7
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 190
[isoCode] => vi
[name] => Amerikaanse maagdeneilanden
[nameSlugified] => amerikaanse-maagdeneilanden
[continentId] => 3
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 4
[isoCode] => ad
[name] => Andorra
[nameSlugified] => andorra
[continentId] => 4
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 5
[isoCode] => ao
[name] => Angola
[nameSlugified] => angola
[continentId] => 1
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 6
[isoCode] => ai
[name] => Anguilla
[nameSlugified] => anguilla
[continentId] => 3
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 212
[isoCode] => aq
[name] => Antarctica
[nameSlugified] => antarctica
[continentId] => 9
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 7
[isoCode] => ag
[name] => Antigua
[nameSlugified] => antigua
[continentId] => 3
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 8
[isoCode] => ar
[name] => Argentinië
[nameSlugified] => argentinie
[continentId] => 9
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 9
[isoCode] => am
[name] => Armenië
[nameSlugified] => armenie
[continentId] => 2
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 10
[isoCode] => aw
[name] => Aruba
[nameSlugified] => aruba
[continentId] => 3
)
[15] => stdClass Object
(
[countryId] => 11
[isoCode] => au
[name] => Australië
[nameSlugified] => australie
[continentId] => 7
)
[16] => stdClass Object
(
[countryId] => 13
[isoCode] => az
[name] => Azerbeidjan
[nameSlugified] => azerbeidjan
[continentId] => 2
)
[17] => stdClass Object
(
[countryId] => 14
[isoCode] => bs
[name] => Bahama's
[nameSlugified] => bahama-s
[continentId] => 3
)
[18] => stdClass Object
(
[countryId] => 15
[isoCode] => bh
[name] => Bahrain
[nameSlugified] => bahrain
[continentId] => 5
)
[19] => stdClass Object
(
[countryId] => 16
[isoCode] => bd
[name] => Bangladesh
[nameSlugified] => bangladesh
[continentId] => 2
)
[20] => stdClass Object
(
[countryId] => 17
[isoCode] => bb
[name] => Barbados
[nameSlugified] => barbados
[continentId] => 3
)
[21] => stdClass Object
(
[countryId] => 19
[isoCode] => be
[name] => België
[nameSlugified] => belgie
[continentId] => 4
)
[22] => stdClass Object
(
[countryId] => 20
[isoCode] => bz
[name] => Belize
[nameSlugified] => belize
[continentId] => 1
)
[23] => stdClass Object
(
[countryId] => 21
[isoCode] => bj
[name] => Benin
[nameSlugified] => benin
[continentId] => 1
)
[24] => stdClass Object
(
[countryId] => 22
[isoCode] => bm
[name] => Bermuda
[nameSlugified] => bermuda
[continentId] => 6
)
[25] => stdClass Object
(
[countryId] => 23
[isoCode] => bt
[name] => Bhutan
[nameSlugified] => bhutan
[continentId] => 2
)
[26] => stdClass Object
(
[countryId] => 24
[isoCode] => bo
[name] => Bolivia
[nameSlugified] => bolivia
[continentId] => 9
)
[27] => stdClass Object
(
[countryId] => 252
[isoCode] => bq
[name] => Bonaire
[nameSlugified] => bonaire
[continentId] => 9
)
[28] => stdClass Object
(
[countryId] => 217
[isoCode] => ba
[name] => Bosnië en Herzegovina
[nameSlugified] => bosnie-en-herzegovina
[continentId] => 4
)
[29] => stdClass Object
(
[countryId] => 25
[isoCode] => bw
[name] => Botswana
[nameSlugified] => botswana
[continentId] => 1
)
[30] => stdClass Object
(
[countryId] => 226
[isoCode] => bv
[name] => Bouve Eilanden
[nameSlugified] => bouve-eilanden
[continentId] => 7
)
[31] => stdClass Object
(
[countryId] => 26
[isoCode] => br
[name] => Brazilië
[nameSlugified] => brazilie
[continentId] => 9
)
[32] => stdClass Object
(
[countryId] => 229
[isoCode] => io
[name] => Brits Territorium
[nameSlugified] => brits-territorium
[continentId] => 2
)
[33] => stdClass Object
(
[countryId] => 27
[isoCode] => vg
[name] => Britse maagdeneilanden
[nameSlugified] => britse-maagdeneilanden
[continentId] => 7
)
[34] => stdClass Object
(
[countryId] => 28
[isoCode] => bn
[name] => Brunei
[nameSlugified] => brunei
[continentId] => 2
)
[35] => stdClass Object
(
[countryId] => 29
[isoCode] => bg
[name] => Bulgarije
[nameSlugified] => bulgarije
[continentId] => 4
)
[36] => stdClass Object
(
[countryId] => 30
[isoCode] => bf
[name] => Burkina Faso
[nameSlugified] => burkina-faso
[continentId] => 1
)
[37] => stdClass Object
(
[countryId] => 31
[isoCode] => bi
[name] => Burundi
[nameSlugified] => burundi
[continentId] => 1
)
[38] => stdClass Object
(
[countryId] => 32
[isoCode] => kh
[name] => Cambodja
[nameSlugified] => cambodja
[continentId] => 2
)
[39] => stdClass Object
(
[countryId] => 34
[isoCode] => ca
[name] => Canada
[nameSlugified] => canada
[continentId] => 6
)
[40] => stdClass Object
(
[countryId] => 36
[isoCode] => ky
[name] => Cayman Eilanden
[nameSlugified] => cayman-eilanden
[continentId] => 3
)
[41] => stdClass Object
(
[countryId] => 37
[isoCode] => cf
[name] => Centraal Afrikaanse Republiek
[nameSlugified] => centraal-afrikaanse-republiek
[continentId] => 1
)
[42] => stdClass Object
(
[countryId] => 40
[isoCode] => cl
[name] => Chili
[nameSlugified] => chili
[continentId] => 9
)
[43] => stdClass Object
(
[countryId] => 41
[isoCode] => cn
[name] => China
[nameSlugified] => china
[continentId] => 2
)
[44] => stdClass Object
(
[countryId] => 42
[isoCode] => co
[name] => Colombia
[nameSlugified] => colombia
[continentId] => 9
)
[45] => stdClass Object
(
[countryId] => 231
[isoCode] => km
[name] => Comoros
[nameSlugified] => comoros
[continentId] => 7
)
[46] => stdClass Object
(
[countryId] => 43
[isoCode] => cg
[name] => Congo - Brazzaville
[nameSlugified] => congo-brazzaville
[continentId] => 1
)
[47] => stdClass Object
(
[countryId] => 44
[isoCode] => cd
[name] => Congo, Democratische Republiek v
[nameSlugified] => congo-democratische-republiek-v
[continentId] => 1
)
[48] => stdClass Object
(
[countryId] => 45
[isoCode] => ck
[name] => Cook Eilanden
[nameSlugified] => cook-eilanden
[continentId] => 7
)
[49] => stdClass Object
(
[countryId] => 46
[isoCode] => cr
[name] => Costa Rica
[nameSlugified] => costa-rica
[continentId] => 3
)
[50] => stdClass Object
(
[countryId] => 208
[isoCode] => cu
[name] => Cuba
[nameSlugified] => cuba
[continentId] => 3
)
[51] => stdClass Object
(
[countryId] => 251
[isoCode] => cw
[name] => Curaçao
[nameSlugified] => curacao
[continentId] => 9
)
[52] => stdClass Object
(
[countryId] => 48
[isoCode] => cy
[name] => Cyprus
[nameSlugified] => cyprus
[continentId] => 5
)
[53] => stdClass Object
(
[countryId] => 249
[isoCode] => gx
[name] => De ruimte
[nameSlugified] => de-ruimte
[continentId] => 0
)
[54] => stdClass Object
(
[countryId] => 50
[isoCode] => dk
[name] => Denemarken
[nameSlugified] => denemarken
[continentId] => 4
)
[55] => stdClass Object
(
[countryId] => 51
[isoCode] => dj
[name] => Djibouti
[nameSlugified] => djibouti
[continentId] => 1
)
[56] => stdClass Object
(
[countryId] => 52
[isoCode] => dm
[name] => Dominica
[nameSlugified] => dominica
[continentId] => 3
)
[57] => stdClass Object
(
[countryId] => 53
[isoCode] => do
[name] => Dominicaanse Republiek
[nameSlugified] => dominicaanse-republiek
[continentId] => 3
)
[58] => stdClass Object
(
[countryId] => 70
[isoCode] => de
[name] => Duitsland
[nameSlugified] => duitsland
[continentId] => 4
)
[59] => stdClass Object
(
[countryId] => 54
[isoCode] => ec
[name] => Ecuador
[nameSlugified] => ecuador
[continentId] => 9
)
[60] => stdClass Object
(
[countryId] => 55
[isoCode] => eg
[name] => Egypte
[nameSlugified] => egypte
[continentId] => 1
)
[61] => stdClass Object
(
[countryId] => 56
[isoCode] => sv
[name] => El Salvador
[nameSlugified] => el-salvador
[continentId] => 3
)
[62] => stdClass Object
(
[countryId] => 57
[isoCode] => gq
[name] => Equatoriaal Guinea
[nameSlugified] => equatoriaal-guinea
[continentId] => 1
)
[63] => stdClass Object
(
[countryId] => 58
[isoCode] => er
[name] => Eritrea
[nameSlugified] => eritrea
[continentId] => 1
)
[64] => stdClass Object
(
[countryId] => 59
[isoCode] => ee
[name] => Estland
[nameSlugified] => estland
[continentId] => 4
)
[65] => stdClass Object
(
[countryId] => 60
[isoCode] => et
[name] => Ethiopië
[nameSlugified] => ethiopie
[continentId] => 1
)
[66] => stdClass Object
(
[countryId] => 219
[isoCode] => fk
[name] => Falkland Eilanden
[nameSlugified] => falkland-eilanden
[continentId] => 9
)
[67] => stdClass Object
(
[countryId] => 61
[isoCode] => fo
[name] => Faroe eilanden
[nameSlugified] => faroe-eilanden
[continentId] => 4
)
[68] => stdClass Object
(
[countryId] => 62
[isoCode] => fj
[name] => Fiji
[nameSlugified] => fiji
[continentId] => 7
)
[69] => stdClass Object
(
[countryId] => 148
[isoCode] => ph
[name] => Filipijnen
[nameSlugified] => filipijnen
[continentId] => 2
)
[70] => stdClass Object
(
[countryId] => 63
[isoCode] => fi
[name] => Finland
[nameSlugified] => finland
[continentId] => 4
)
[71] => stdClass Object
(
[countryId] => 64
[isoCode] => fr
[name] => Frankrijk
[nameSlugified] => frankrijk
[continentId] => 4
)
[72] => stdClass Object
(
[countryId] => 65
[isoCode] => gf
[name] => Frans Guiana
[nameSlugified] => frans-guiana
[continentId] => 9
)
[73] => stdClass Object
(
[countryId] => 66
[isoCode] => pf
[name] => Frans Polynesië
[nameSlugified] => frans-polynesie
[continentId] => 7
)
[74] => stdClass Object
(
[countryId] => 67
[isoCode] => ga
[name] => Gabon
[nameSlugified] => gabon
[continentId] => 1
)
[75] => stdClass Object
(
[countryId] => 68
[isoCode] => gm
[name] => Gambia
[nameSlugified] => gambia
[continentId] => 1
)
[76] => stdClass Object
(
[countryId] => 69
[isoCode] => ge
[name] => Georgië
[nameSlugified] => georgie
[continentId] => 2
)
[77] => stdClass Object
(
[countryId] => 71
[isoCode] => gh
[name] => Ghana
[nameSlugified] => ghana
[continentId] => 1
)
[78] => stdClass Object
(
[countryId] => 72
[isoCode] => gi
[name] => Gibraltar
[nameSlugified] => gibraltar
[continentId] => 4
)
[79] => stdClass Object
(
[countryId] => 73
[isoCode] => gd
[name] => Granada
[nameSlugified] => granada
[continentId] => 4
)
[80] => stdClass Object
(
[countryId] => 74
[isoCode] => gr
[name] => Griekenland
[nameSlugified] => griekenland
[continentId] => 4
)
[81] => stdClass Object
(
[countryId] => 75
[isoCode] => gl
[name] => Groenland
[nameSlugified] => groenland
[continentId] => 4
)
[82] => stdClass Object
(
[countryId] => 76
[isoCode] => gp
[name] => Guadeloupe
[nameSlugified] => guadeloupe
[continentId] => 3
)
[83] => stdClass Object
(
[countryId] => 77
[isoCode] => gu
[name] => Guam
[nameSlugified] => guam
[continentId] => 7
)
[84] => stdClass Object
(
[countryId] => 78
[isoCode] => gt
[name] => Guatemala
[nameSlugified] => guatemala
[continentId] => 3
)
[85] => stdClass Object
(
[countryId] => 80
[isoCode] => gn
[name] => Guinea
[nameSlugified] => guinea
[continentId] => 1
)
[86] => stdClass Object
(
[countryId] => 79
[isoCode] => gw
[name] => Guinea-Bissau
[nameSlugified] => guinea-bissau
[continentId] => 1
)
[87] => stdClass Object
(
[countryId] => 81
[isoCode] => gy
[name] => Guyana
[nameSlugified] => guyana
[continentId] => 9
)
[88] => stdClass Object
(
[countryId] => 82
[isoCode] => ht
[name] => Haïti
[nameSlugified] => haiti
[continentId] => 3
)
[89] => stdClass Object
(
[countryId] => 248
[isoCode] => hi
[name] => Hawaï
[nameSlugified] => hawai
[continentId] => 6
)
[90] => stdClass Object
(
[countryId] => 228
[isoCode] => hm
[name] => Heard en Mc Donald Eilanden
[nameSlugified] => heard-en-mc-donald-eilanden
[continentId] => 7
)
[91] => stdClass Object
(
[countryId] => 83
[isoCode] => hn
[name] => Honduras
[nameSlugified] => honduras
[continentId] => 3
)
[92] => stdClass Object
(
[countryId] => 84
[isoCode] => hk
[name] => Hong Kong
[nameSlugified] => hong-kong
[continentId] => 2
)
[93] => stdClass Object
(
[countryId] => 85
[isoCode] => hu
[name] => Hongarije
[nameSlugified] => hongarije
[continentId] => 4
)
[94] => stdClass Object
(
[countryId] => 91
[isoCode] => ie
[name] => Ierland
[nameSlugified] => ierland
[continentId] => 4
)
[95] => stdClass Object
(
[countryId] => 86
[isoCode] => is
[name] => IJsland
[nameSlugified] => ijsland
[continentId] => 4
)
[96] => stdClass Object
(
[countryId] => 87
[isoCode] => in
[name] => India
[nameSlugified] => india
[continentId] => 2
)
[97] => stdClass Object
(
[countryId] => 88
[isoCode] => id
[name] => Indonesië
[nameSlugified] => indonesie
[continentId] => 2
)
[98] => stdClass Object
(
[countryId] => 90
[isoCode] => iq
[name] => Irak
[nameSlugified] => irak
[continentId] => 5
)
[99] => stdClass Object
(
[countryId] => 89
[isoCode] => ir
[name] => Iran
[nameSlugified] => iran
[continentId] => 5
)
[100] => stdClass Object
(
[countryId] => 92
[isoCode] => il
[name] => Israel
[nameSlugified] => israel
[continentId] => 5
)
[101] => stdClass Object
(
[countryId] => 93
[isoCode] => it
[name] => Italië
[nameSlugified] => italie
[continentId] => 4
)
[102] => stdClass Object
(
[countryId] => 94
[isoCode] => ci
[name] => Ivoorkust
[nameSlugified] => ivoorkust
[continentId] => 1
)
[103] => stdClass Object
(
[countryId] => 95
[isoCode] => jm
[name] => Jamaica
[nameSlugified] => jamaica
[continentId] => 3
)
[104] => stdClass Object
(
[countryId] => 96
[isoCode] => jp
[name] => Japan
[nameSlugified] => japan
[continentId] => 2
)
[105] => stdClass Object
(
[countryId] => 203
[isoCode] => ye
[name] => Jemen
[nameSlugified] => jemen
[continentId] => 5
)
[106] => stdClass Object
(
[countryId] => 97
[isoCode] => jo
[name] => Jordanië
[nameSlugified] => jordanie
[continentId] => 5
)
[107] => stdClass Object
(
[countryId] => 35
[isoCode] => cv
[name] => Kaap Verdië
[nameSlugified] => kaap-verdie
[continentId] => 3
)
[108] => stdClass Object
(
[countryId] => 33
[isoCode] => cm
[name] => Kameroen
[nameSlugified] => kameroen
[continentId] => 1
)
[109] => stdClass Object
(
[countryId] => 39
[isoCode] => cs
[name] => Kanaaleilanden
[nameSlugified] => kanaaleilanden
[continentId] => 4
)
[110] => stdClass Object
(
[countryId] => 98
[isoCode] => kz
[name] => Kazachstan
[nameSlugified] => kazachstan
[continentId] => 2
)
[111] => stdClass Object
(
[countryId] => 99
[isoCode] => ke
[name] => Kenia
[nameSlugified] => kenia
[continentId] => 1
)
[112] => stdClass Object
(
[countryId] => 227
[isoCode] => cx
[name] => Kerst Eiland
[nameSlugified] => kerst-eiland
[continentId] => 7
)
[113] => stdClass Object
(
[countryId] => 230
[isoCode] => ki
[name] => Kiribati
[nameSlugified] => kiribati
[continentId] => 7
)
[114] => stdClass Object
(
[countryId] => 100
[isoCode] => kw
[name] => Koeweit
[nameSlugified] => koeweit
[continentId] => 5
)
[115] => stdClass Object
(
[countryId] => 243
[isoCode] => kx
[name] => Kosovo
[nameSlugified] => kosovo
[continentId] => 4
)
[116] => stdClass Object
(
[countryId] => 47
[isoCode] => hr
[name] => Kroatië
[nameSlugified] => kroatie
[continentId] => 4
)
[117] => stdClass Object
(
[countryId] => 101
[isoCode] => kg
[name] => Kyrgizië
[nameSlugified] => kyrgizie
[continentId] => 2
)
[118] => stdClass Object
(
[countryId] => 102
[isoCode] => la
[name] => Laos
[nameSlugified] => laos
[continentId] => 2
)
[119] => stdClass Object
(
[countryId] => 105
[isoCode] => ls
[name] => Lesotho
[nameSlugified] => lesotho
[continentId] => 1
)
[120] => stdClass Object
(
[countryId] => 103
[isoCode] => lv
[name] => Letland
[nameSlugified] => letland
[continentId] => 4
)
[121] => stdClass Object
(
[countryId] => 104
[isoCode] => lb
[name] => Libanon
[nameSlugified] => libanon
[continentId] => 5
)
[122] => stdClass Object
(
[countryId] => 106
[isoCode] => lr
[name] => Liberië
[nameSlugified] => liberie
[continentId] => 1
)
[123] => stdClass Object
(
[countryId] => 107
[isoCode] => ly
[name] => Libië
[nameSlugified] => libie
[continentId] => 1
)
[124] => stdClass Object
(
[countryId] => 108
[isoCode] => li
[name] => Liechtenstein
[nameSlugified] => liechtenstein
[continentId] => 4
)
[125] => stdClass Object
(
[countryId] => 109
[isoCode] => lt
[name] => Litouwen
[nameSlugified] => litouwen
[continentId] => 4
)
[126] => stdClass Object
(
[countryId] => 110
[isoCode] => lu
[name] => Luxemburg
[nameSlugified] => luxemburg
[continentId] => 4
)
[127] => stdClass Object
(
[countryId] => 111
[isoCode] => mo
[name] => Macau
[nameSlugified] => macau
[continentId] => 2
)
[128] => stdClass Object
(
[countryId] => 112
[isoCode] => mk
[name] => Macedonië
[nameSlugified] => macedonie
[continentId] => 4
)
[129] => stdClass Object
(
[countryId] => 113
[isoCode] => mg
[name] => Madagascar
[nameSlugified] => madagascar
[continentId] => 1
)
[130] => stdClass Object
(
[countryId] => 114
[isoCode] => mw
[name] => Malawi
[nameSlugified] => malawi
[continentId] => 1
)
[131] => stdClass Object
(
[countryId] => 221
[isoCode] => mv
[name] => Malediven
[nameSlugified] => malediven
[continentId] => 2
)
[132] => stdClass Object
(
[countryId] => 115
[isoCode] => my
[name] => Maleisië
[nameSlugified] => maleisie
[continentId] => 2
)
[133] => stdClass Object
(
[countryId] => 116
[isoCode] => ml
[name] => Mali
[nameSlugified] => mali
[continentId] => 1
)
[134] => stdClass Object
(
[countryId] => 117
[isoCode] => mt
[name] => Malta
[nameSlugified] => malta
[continentId] => 4
)
[135] => stdClass Object
(
[countryId] => 128
[isoCode] => ma
[name] => Marokko
[nameSlugified] => marokko
[continentId] => 1
)
[136] => stdClass Object
(
[countryId] => 118
[isoCode] => mh
[name] => Marshall eilanden
[nameSlugified] => marshall-eilanden
[continentId] => 7
)
[137] => stdClass Object
(
[countryId] => 119
[isoCode] => mq
[name] => Martinique
[nameSlugified] => martinique
[continentId] => 3
)
[138] => stdClass Object
(
[countryId] => 120
[isoCode] => mr
[name] => Mauritanië
[nameSlugified] => mauritanie
[continentId] => 1
)
[139] => stdClass Object
(
[countryId] => 121
[isoCode] => mu
[name] => Mauritius
[nameSlugified] => mauritius
[continentId] => 3
)
[140] => stdClass Object
(
[countryId] => 241
[isoCode] => yt
[name] => Mayotte
[nameSlugified] => mayotte
[continentId] => 7
)
[141] => stdClass Object
(
[countryId] => 122
[isoCode] => mx
[name] => Mexico
[nameSlugified] => mexico
[continentId] => 6
)
[142] => stdClass Object
(
[countryId] => 123
[isoCode] => fm
[name] => Micronesië
[nameSlugified] => micronesie
[continentId] => 7
)
[143] => stdClass Object
(
[countryId] => 124
[isoCode] => md
[name] => Moldavië
[nameSlugified] => moldavie
[continentId] => 4
)
[144] => stdClass Object
(
[countryId] => 125
[isoCode] => mc
[name] => Monaco
[nameSlugified] => monaco
[continentId] => 4
)
[145] => stdClass Object
(
[countryId] => 126
[isoCode] => mn
[name] => Mongolië
[nameSlugified] => mongolie
[continentId] => 2
)
[146] => stdClass Object
(
[countryId] => 244
[isoCode] => me
[name] => Montenegro
[nameSlugified] => montenegro
[continentId] => 4
)
[147] => stdClass Object
(
[countryId] => 127
[isoCode] => ms
[name] => Montserat
[nameSlugified] => montserat
[continentId] => 9
)
[148] => stdClass Object
(
[countryId] => 129
[isoCode] => mz
[name] => Mozambique
[nameSlugified] => mozambique
[continentId] => 1
)
[149] => stdClass Object
(
[countryId] => 130
[isoCode] => mm
[name] => Myanmar
[nameSlugified] => myanmar
[continentId] => 2
)
[150] => stdClass Object
(
[countryId] => 131
[isoCode] => na
[name] => Namibië
[nameSlugified] => namibie
[continentId] => 1
)
[151] => stdClass Object
(
[countryId] => 233
[isoCode] => nr
[name] => Nauru
[nameSlugified] => nauru
[continentId] => 7
)
[152] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[isoCode] => nl
[name] => Nederland
[nameSlugified] => nederland
[continentId] => 4
)
[153] => stdClass Object
(
[countryId] => 133
[isoCode] => cw
[name] => Nederlandse Antillen
[nameSlugified] => nederlandse-antillen
[continentId] => 3
)
[154] => stdClass Object
(
[countryId] => 132
[isoCode] => np
[name] => Nepal
[nameSlugified] => nepal
[continentId] => 2
)
[155] => stdClass Object
(
[countryId] => 137
[isoCode] => ni
[name] => Nicaragua
[nameSlugified] => nicaragua
[continentId] => 3
)
[156] => stdClass Object
(
[countryId] => 135
[isoCode] => nc
[name] => Nieuw Caledonië
[nameSlugified] => nieuw-caledonie
[continentId] => 7
)
[157] => stdClass Object
(
[countryId] => 136
[isoCode] => nz
[name] => Nieuw Zeeland
[nameSlugified] => nieuw-zeeland
[continentId] => 7
)
[158] => stdClass Object
(
[countryId] => 138
[isoCode] => ne
[name] => Niger
[nameSlugified] => niger
[continentId] => 1
)
[159] => stdClass Object
(
[countryId] => 139
[isoCode] => ng
[name] => Nigeria
[nameSlugified] => nigeria
[continentId] => 1
)
[160] => stdClass Object
(
[countryId] => 234
[isoCode] => nu
[name] => Niue
[nameSlugified] => niue
[continentId] => 7
)
[161] => stdClass Object
(
[countryId] => 210
[isoCode] => kp
[name] => Noord-Korea
[nameSlugified] => noord-korea
[continentId] => 2
)
[162] => stdClass Object
(
[countryId] => 216
[isoCode] => nt
[name] => Noordpool
[nameSlugified] => noordpool
[continentId] => 4
)
[163] => stdClass Object
(
[countryId] => 140
[isoCode] => no
[name] => Noorwegen
[nameSlugified] => noorwegen
[continentId] => 4
)
[164] => stdClass Object
(
[countryId] => 232
[isoCode] => nf
[name] => Norfolk Eilanden
[nameSlugified] => norfolk-eilanden
[continentId] => 7
)
[165] => stdClass Object
(
[countryId] => 191
[isoCode] => ug
[name] => Oeganda
[nameSlugified] => oeganda
[continentId] => 1
)
[166] => stdClass Object
(
[countryId] => 192
[isoCode] => ua
[name] => Oekraïne
[nameSlugified] => oekraine
[continentId] => 4
)
[167] => stdClass Object
(
[countryId] => 197
[isoCode] => uz
[name] => Oezbekistan
[nameSlugified] => oezbekistan
[continentId] => 2
)
[168] => stdClass Object
(
[countryId] => 141
[isoCode] => om
[name] => Oman
[nameSlugified] => oman
[continentId] => 5
)
[169] => stdClass Object
(
[countryId] => 218
[isoCode] => tl
[name] => Oost Timor
[nameSlugified] => oost-timor
[continentId] => 2
)
[170] => stdClass Object
(
[countryId] => 12
[isoCode] => at
[name] => Oostenrijk
[nameSlugified] => oostenrijk
[continentId] => 4
)
[171] => stdClass Object
(
[countryId] => 246
[isoCode] => rn
[name] => Paaseiland
[nameSlugified] => paaseiland
[continentId] => 7
)
[172] => stdClass Object
(
[countryId] => 142
[isoCode] => pk
[name] => Pakistan
[nameSlugified] => pakistan
[continentId] => 2
)
[173] => stdClass Object
(
[countryId] => 143
[isoCode] => pw
[name] => Palau
[nameSlugified] => palau
[continentId] => 7
)
[174] => stdClass Object
(
[countryId] => 214
[isoCode] => ps
[name] => Palestina
[nameSlugified] => palestina
[continentId] => 5
)
[175] => stdClass Object
(
[countryId] => 144
[isoCode] => pa
[name] => Panama
[nameSlugified] => panama
[continentId] => 3
)
[176] => stdClass Object
(
[countryId] => 145
[isoCode] => pg
[name] => Papua Nieuw Guinea
[nameSlugified] => papua-nieuw-guinea
[continentId] => 7
)
[177] => stdClass Object
(
[countryId] => 146
[isoCode] => py
[name] => Paraguay
[nameSlugified] => paraguay
[continentId] => 9
)
[178] => stdClass Object
(
[countryId] => 147
[isoCode] => pe
[name] => Peru
[nameSlugified] => peru
[continentId] => 9
)
[179] => stdClass Object
(
[countryId] => 236
[isoCode] => pn
[name] => Pitcairn
[nameSlugified] => pitcairn
[continentId] => 7
)
[180] => stdClass Object
(
[countryId] => 149
[isoCode] => pl
[name] => Polen
[nameSlugified] => polen
[continentId] => 4
)
[181] => stdClass Object
(
[countryId] => 150
[isoCode] => pt
[name] => Portugal
[nameSlugified] => portugal
[continentId] => 4
)
[182] => stdClass Object
(
[countryId] => 151
[isoCode] => pr
[name] => Puerto Rico
[nameSlugified] => puerto-rico
[continentId] => 3
)
[183] => stdClass Object
(
[countryId] => 152
[isoCode] => qa
[name] => Qatar
[nameSlugified] => qatar
[continentId] => 5
)
[184] => stdClass Object
(
[countryId] => 999
[isoCode] => rr
[name] => reisinspiratie
[nameSlugified] => reisinspiratie
[continentId] => 4
)
[185] => stdClass Object
(
[countryId] => 153
[isoCode] => re
[name] => Réunion
[nameSlugified] => reunion
[continentId] => 1
)
[186] => stdClass Object
(
[countryId] => 154
[isoCode] => ro
[name] => Roemenië
[nameSlugified] => roemenie
[continentId] => 4
)
[187] => stdClass Object
(
[countryId] => 155
[isoCode] => ru
[name] => Rusland
[nameSlugified] => rusland
[continentId] => 4
)
[188] => stdClass Object
(
[countryId] => 156
[isoCode] => rw
[name] => Rwanda
[nameSlugified] => rwanda
[continentId] => 1
)
[189] => stdClass Object
(
[countryId] => 157
[isoCode] => mp
[name] => Saipan
[nameSlugified] => saipan
[continentId] => 7
)
[190] => stdClass Object
(
[countryId] => 222
[isoCode] => ws
[name] => Samoa
[nameSlugified] => samoa
[continentId] => 7
)
[191] => stdClass Object
(
[countryId] => 158
[isoCode] => sm
[name] => San Marino
[nameSlugified] => san-marino
[continentId] => 4
)
[192] => stdClass Object
(
[countryId] => 239
[isoCode] => st
[name] => Sao Tome en Principe
[nameSlugified] => sao-tome-en-principe
[continentId] => 1
)
[193] => stdClass Object
(
[countryId] => 159
[isoCode] => sa
[name] => Saudi Arabië
[nameSlugified] => saudi-arabie
[continentId] => 5
)
[194] => stdClass Object
(
[countryId] => 160
[isoCode] => sn
[name] => Senegal
[nameSlugified] => senegal
[continentId] => 1
)
[195] => stdClass Object
(
[countryId] => 247
[isoCode] => rs
[name] => Servië
[nameSlugified] => servie
[continentId] => 4
)
[196] => stdClass Object
(
[countryId] => 207
[isoCode] => yu
[name] => Servie en Montenegro
[nameSlugified] => servie-en-montenegro
[continentId] => 4
)
[197] => stdClass Object
(
[countryId] => 161
[isoCode] => sc
[name] => Seychellen
[nameSlugified] => seychellen
[continentId] => 1
)
[198] => stdClass Object
(
[countryId] => 162
[isoCode] => sl
[name] => Sierra Leone
[nameSlugified] => sierra-leone
[continentId] => 1
)
[199] => stdClass Object
(
[countryId] => 163
[isoCode] => sg
[name] => Singapore
[nameSlugified] => singapore
[continentId] => 2
)
[200] => stdClass Object
(
[countryId] => 238
[isoCode] => sh
[name] => Sint Helena
[nameSlugified] => sint-helena
[continentId] => 7
)
[201] => stdClass Object
(
[countryId] => 253
[isoCode] => cx
[name] => Sint Maarten
[nameSlugified] => sint-maarten
[continentId] => 3
)
[202] => stdClass Object
(
[countryId] => 235
[isoCode] => pm
[name] => Sint Pierre en Miquelon
[nameSlugified] => sint-pierre-en-miquelon
[continentId] => 7
)
[203] => stdClass Object
(
[countryId] => 165
[isoCode] => si
[name] => Slovenië
[nameSlugified] => slovenie
[continentId] => 4
)
[204] => stdClass Object
(
[countryId] => 164
[isoCode] => sk
[name] => Slowaakse Republiek
[nameSlugified] => slowaakse-republiek
[continentId] => 4
)
[205] => stdClass Object
(
[countryId] => 175
[isoCode] => sd
[name] => Soedan
[nameSlugified] => soedan
[continentId] => 1
)
[206] => stdClass Object
(
[countryId] => 237
[isoCode] => sb
[name] => Solomon Eilanden
[nameSlugified] => solomon-eilanden
[continentId] => 7
)
[207] => stdClass Object
(
[countryId] => 166
[isoCode] => so
[name] => Somalië
[nameSlugified] => somalie
[continentId] => 1
)
[208] => stdClass Object
(
[countryId] => 250
[isoCode] => ss
[name] => South Sudan
[nameSlugified] => south-sudan
[continentId] => 1
)
[209] => stdClass Object
(
[countryId] => 169
[isoCode] => es
[name] => Spanje
[nameSlugified] => spanje
[continentId] => 4
)
[210] => stdClass Object
(
[countryId] => 211
[isoCode] => sj
[name] => Spitsbergen
[nameSlugified] => spitsbergen
[continentId] => 4
)
[211] => stdClass Object
(
[countryId] => 170
[isoCode] => lk
[name] => Sri Lanka
[nameSlugified] => sri-lanka
[continentId] => 2
)
[212] => stdClass Object
(
[countryId] => 172
[isoCode] => kn
[name] => St. Kitts and Nevis
[nameSlugified] => st-kitts-and-nevis
[continentId] => 3
)
[213] => stdClass Object
(
[countryId] => 173
[isoCode] => lc
[name] => St. Lucia
[nameSlugified] => st-lucia
[continentId] => 3
)
[214] => stdClass Object
(
[countryId] => 174
[isoCode] => vc
[name] => St. Vincent
[nameSlugified] => st-vincent
[continentId] => 3
)
[215] => stdClass Object
(
[countryId] => 176
[isoCode] => sr
[name] => Suriname
[nameSlugified] => suriname
[continentId] => 9
)
[216] => stdClass Object
(
[countryId] => 177
[isoCode] => sz
[name] => Swaziland
[nameSlugified] => swaziland
[continentId] => 1
)
[217] => stdClass Object
(
[countryId] => 180
[isoCode] => sy
[name] => Syrië
[nameSlugified] => syrie
[continentId] => 5
)
[218] => stdClass Object
(
[countryId] => 181
[isoCode] => tw
[name] => Taiwan
[nameSlugified] => taiwan
[continentId] => 2
)
[219] => stdClass Object
(
[countryId] => 213
[isoCode] => tj
[name] => Tajikistan
[nameSlugified] => tajikistan
[continentId] => 2
)
[220] => stdClass Object
(
[countryId] => 182
[isoCode] => tz
[name] => Tanzania
[nameSlugified] => tanzania
[continentId] => 1
)
[221] => stdClass Object
(
[countryId] => 183
[isoCode] => th
[name] => Thailand
[nameSlugified] => thailand
[continentId] => 2
)
[222] => stdClass Object
(
[countryId] => 220
[isoCode] => tb
[name] => Tibet
[nameSlugified] => tibet
[continentId] => 2
)
[223] => stdClass Object
(
[countryId] => 184
[isoCode] => tg
[name] => Togo
[nameSlugified] => togo
[continentId] => 1
)
[224] => stdClass Object
(
[countryId] => 240
[isoCode] => tk
[name] => Tokelau
[nameSlugified] => tokelau
[continentId] => 7
)
[225] => stdClass Object
(
[countryId] => 223
[isoCode] => to
[name] => Tonga
[nameSlugified] => tonga
[continentId] => 7
)
[226] => stdClass Object
(
[countryId] => 185
[isoCode] => tt
[name] => Trinidad en Tobago
[nameSlugified] => trinidad-en-tobago
[continentId] => 3
)
[227] => stdClass Object
(
[countryId] => 38
[isoCode] => td
[name] => Tsjaad
[nameSlugified] => tsjaad
[continentId] => 1
)
[228] => stdClass Object
(
[countryId] => 49
[isoCode] => cz
[name] => Tsjechische Republiek
[nameSlugified] => tsjechische-republiek
[continentId] => 4
)
[229] => stdClass Object
(
[countryId] => 186
[isoCode] => tn
[name] => Tunesië
[nameSlugified] => tunesie
[continentId] => 1
)
[230] => stdClass Object
(
[countryId] => 187
[isoCode] => tr
[name] => Turkije
[nameSlugified] => turkije
[continentId] => 5
)
[231] => stdClass Object
(
[countryId] => 188
[isoCode] => tm
[name] => Turkmenistan
[nameSlugified] => turkmenistan
[continentId] => 2
)
[232] => stdClass Object
(
[countryId] => 189
[isoCode] => tc
[name] => Turkse en Caicos Eilanden
[nameSlugified] => turkse-en-caicos-eilanden
[continentId] => 3
)
[233] => stdClass Object
(
[countryId] => 245
[isoCode] => tv
[name] => Tuvalu
[nameSlugified] => tuvalu
[continentId] => 7
)
[234] => stdClass Object
(
[countryId] => 195
[isoCode] => uy
[name] => Uruguay
[nameSlugified] => uruguay
[continentId] => 9
)
[235] => stdClass Object
(
[countryId] => 198
[isoCode] => vu
[name] => Vanuatu
[nameSlugified] => vanuatu
[continentId] => 7
)
[236] => stdClass Object
(
[countryId] => 199
[isoCode] => va
[name] => Vaticaanstad
[nameSlugified] => vaticaanstad
[continentId] => 4
)
[237] => stdClass Object
(
[countryId] => 200
[isoCode] => ve
[name] => Venezuela
[nameSlugified] => venezuela
[continentId] => 9
)
[238] => stdClass Object
(
[countryId] => 194
[isoCode] => gb
[name] => Verenigd Koninkrijk
[nameSlugified] => verenigd-koninkrijk
[continentId] => 4
)
[239] => stdClass Object
(
[countryId] => 193
[isoCode] => ae
[name] => Verenigde Arabische Emiraten
[nameSlugified] => verenigde-arabische-emiraten
[continentId] => 5
)
[240] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[isoCode] => us
[name] => Verenigde Staten
[nameSlugified] => verenigde-staten
[continentId] => 6
)
[241] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[isoCode] => vn
[name] => Vietnam
[nameSlugified] => vietnam
[continentId] => 2
)
[242] => stdClass Object
(
[countryId] => 202
[isoCode] => wf
[name] => Wallis & Futuna
[nameSlugified] => wallis-futuna
[continentId] => 7
)
[243] => stdClass Object
(
[countryId] => 215
[isoCode] => eh
[name] => Westelijke Sahara
[nameSlugified] => westelijke-sahara
[continentId] => 1
)
[244] => stdClass Object
(
[countryId] => 18
[isoCode] => by
[name] => Wit-Rusland
[nameSlugified] => wit-rusland
[continentId] => 4
)
[245] => stdClass Object
(
[countryId] => 204
[isoCode] => zm
[name] => Zambia
[nameSlugified] => zambia
[continentId] => 1
)
[246] => stdClass Object
(
[countryId] => 205
[isoCode] => zw
[name] => Zimbabwe
[nameSlugified] => zimbabwe
[continentId] => 1
)
[247] => stdClass Object
(
[countryId] => 171
[isoCode] => gs
[name] => Zuid Georgia
[nameSlugified] => zuid-georgia
[continentId] => 3
)
[248] => stdClass Object
(
[countryId] => 250
[isoCode] => ss
[name] => Zuid Sudan
[nameSlugified] => zuid-sudan
[continentId] => 1
)
[249] => stdClass Object
(
[countryId] => 167
[isoCode] => za
[name] => Zuid-Afrika
[nameSlugified] => zuid-afrika
[continentId] => 1
)
[250] => stdClass Object
(
[countryId] => 168
[isoCode] => kr
[name] => Zuid-Korea
[nameSlugified] => zuid-korea
[continentId] => 2
)
[251] => stdClass Object
(
[countryId] => 178
[isoCode] => se
[name] => Zweden
[nameSlugified] => zweden
[continentId] => 4
)
[252] => stdClass Object
(
[countryId] => 179
[isoCode] => ch
[name] => Zwitserland
[nameSlugified] => zwitserland
[continentId] => 4
)
)
[portalTicker] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[userId] => 238850
[username] => frankenrenee
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/238/850_50x50.jpg?r=0
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/238/850_105x105.jpg?r=0
[currentContinentId] => 9
[currentContinentName] => Zuid-Amerika
[currentContinentNameSlugified] => zuid-amerika
[currentCountryNameSlugified] => peru
[currentCountryName] => Peru
[currentCountryIsoCode] => pe
[currentCountryId] => 147
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 41
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 87
[countryName] => India
[countryIsoCode] => in
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 54
[countryName] => Ecuador
[countryIsoCode] => ec
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 147
[countryName] => Peru
[countryIsoCode] => pe
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 183
[countryName] => Thailand
[countryIsoCode] => th
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 8
[countryName] => Argentinië
[countryIsoCode] => ar
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 122
[countryName] => Mexico
[countryIsoCode] => mx
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 24
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
)
[name] => Frank en renee Fonken
[firstName] => Frank en renee
[reportsCount] => 81
[travelsCount] => 9
)
[1] => stdClass Object
(
[userId] => 444239
[username] => lorenopstage2024
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/default/profile_50x50.jpg
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/default/profile_105x105.jpg
[currentContinentId] => 9
[currentContinentName] => Zuid-Amerika
[currentContinentNameSlugified] => zuid-amerika
[currentCountryNameSlugified] => bolivia
[currentCountryName] => Bolivia
[currentCountryIsoCode] => bo
[currentCountryId] => 24
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 19
[countryName] => België
[countryIsoCode] => be
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 24
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
)
[name] =>
[firstName] =>
[reportsCount] => 17
[travelsCount] => 1
)
)
[latestNews] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[newsId] => 137
[date] => 2026-02-10
[title] => Praktische tips voor een ontspannen autoreis
[text] =>
Met de auto op reis gaan blijft één van de fijnste manieren om vrijheid te voelen. Je bepaalt zelf je tempo, je route en je stops. Geen wachtrijen, geen bagagelimieten, geen vaste schema’s. Maar die vrijheid werkt alleen echt als je je reis goed aanpakt. Zonder voorbereiding wordt een roadtrip al snel vermoeiend in plaats van ontspannend. Met de juiste mindset en een paar slimme keuzes maak je van elke rit een onvergetelijke ervaring.
Begin met een realistische planning
Veel stress ontstaat al vóór vertrek. Te veel kilometers per dag, te weinig rustmomenten en te hoge verwachtingen.
Probeer je reisdagen niet voller te proppen dan nodig. Vier tot zes uur rijden per dag is voor de meeste mensen meer dan genoeg. Zo hou je tijd over om onderweg te stoppen, iets te eten, een wandeling te maken of gewoon even niets te doen.
Plan je grote lijnen, maar laat ruimte voor spontaniteit. Soms is het net die onverwachte afslag die je bij het mooiste uitzicht brengt.
Comfort is belangrijker dan snelheid
Op lange ritten merk je snel wat echt telt: een goede zithouding, weinig rijgeluid en een stabiel gevoel op de weg. Niet hoe snel je gaat, maar hoe ontspannen je aankomt.
Daarom kiezen sommige reizigers bewust voor een tweedehands Audi. Niet om indruk te maken, maar omdat die bekendstaan om hun rustige rijervaring en degelijke afwerking. Zeker op lange snelwegtrajecten kan dat het verschil maken tussen uitgeput aankomen of fris uitstappen.
Elektrisch reizen
Elektrisch rijden op vakantie klinkt voor sommigen nog spannend, maar in de praktijk valt het goed mee.
Met een tweedehands elektrische auto rijd je stil, soepel en zonder schakelmomenten. Je pauzes worden automatisch rustmomenten: even stoppen om te laden, iets drinken, benen strekken. Dat natuurlijke ritme zorgt ervoor dat je minder gehaast bent en meer in het moment zit.
Bovendien ontdek je onderweg vaak leuke plekken bij laadstations: parkjes, cafés, kleine dorpen waar je anders gewoon voorbij zou rijden.
Check je auto voor vertrek
Een korte controle kan veel ellende voorkomen:
– Bandenspanning
– Olie en koelvloeistof
– Ruitensproeiervloeistof
– Verlichting
– Remmen
Het kost je tien minuten en kan uren stress besparen.
Een goede auto maakt het verschil
Wie nog op zoek is naar een betrouwbare auto, vindt vandaag veel opties online. Zo is Touring CarSelect een platform waar je rustig kunt kijken naar recente tweedehandswagens met garantie, zonder de typische showroomdruk. Dat is handig als je zonder zorgen wil vertrekken.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => praktische-tips-voor-een-ontspannen-autoreis
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/137/137_1.jpg
)
[1] => stdClass Object
(
[newsId] => 135
[date] => 2026-01-28
[title] => Van droom naar bezit: hoe je verantwoord een boot of tweede huis koopt
[text] =>
Stel: je bent al jaren fan van reizen, van vrijheid op het water of de geur van dennen in een bos en je overweegt om een boot of vakantiehuis te kopen. Het klinkt als de ultieme droom: een eigen stekkie voor weekends en vakanties, zonder telkens iets te huren of in een druk hotel te zitten. Maar voordat je die stap zet, is het slim om eerst goed na te denken.
Waarom een eigen boot of vakantiehuis aantrekkelijk is
Een eigen boot of vakantiehuis heeft veel aantrekkingskracht: het is jouw eigen plek om tot rust te komen, weg van dagelijkse beslommeringen. Je bepaalt zelf wanneer je gaat, met wie, en hoe lang je blijft. Voor veel reizigers voelt het als een rustpunt.
Tegelijkertijd is bezit geen vanzelfsprekendheid: het brengt verplichtingen en kosten mee die je niet moet onderschatten. Een vakantiehuis of boot is geen hotel of huurwoning. Je bent verantwoordelijk voor onderhoud, stalling, verzekering en alle bijkomende lasten. Denk bijvoorbeeld aan onvoorziene uitgaven voor reparaties, extra kosten bij verhuur of seizoensgebonden beperkingen die het gebruik beïnvloeden.
Waar je vooraf op moet letten
Locatie en gebruiksfrequentie
Of je nu kiest voor een boot of vakantiehuis: de locatie bepaalt veel. Hoe ver is het van je ‘thuis’? Hoe vaak ga je echt? Als je slechts één of twee weekenden per jaar kunt gaan, is het de vraag of de investering de moeite waard is.
De meeste experts raden aan om vóór aankoop te huren of te logeren op een vergelijkbare plek, om te ervaren of het écht bij je past.
Bij een vakantiehuis moet je ook uitzoeken wat de lokale regels zijn. In Nederland is permanente bewoning van een recreatiewoning bijvoorbeeld niet altijd toegestaan.
Ook kan de omgeving of het seizoen invloed hebben op het gebruiksgemak. Bij een boot spelen zaken als vaargebied, ligplaatsen en bereikbaarheid een rol.
Aankoopkosten en terugkerende lasten
De koopprijs is vaak nog maar het begin. Denk aan overdrachtsbelasting, notariskosten en soms advieskosten. Daarna komen de vaste lasten: energie, belastingen, verzekeringen, onderhoud en eventuele park- of ligplaatskosten.
Bij een boot moet je bijvoorbeeld rekenen op:
Winterstalling en antifoulingPeriodiek motoronderhoud en keuringBrandstof, waterkaarten, havengeldenEen recreatiewoning vraagt om structureel onderhoud van zowel binnen- als buitenzijde, denk aan schilderwerk, dakonderhoud, cv-installaties of tuinbeheer. Vergeet ook niet de kosten voor schoonmaak bij verhuur of een lokale beheerder.
Kostenvoorbeeld
Reken voor een bescheiden vakantiewoning op €3.000–€6.000 vaste lasten per jaar. Voor een middelgrote boot al snel €2.500–€4.000, afhankelijk van gebruik en stalling.
Wat past beter bij jou: boot of vakantiehuis?
Een boot biedt ultieme flexibiliteit. Je kunt meerdere locaties aandoen, je ‘verplaatst’ je vakantieplek als het ware. Dat is perfect voor mensen die houden van avontuur op het water en zich makkelijk kunnen aanpassen. Tegelijkertijd vraagt een boot intensief onderhoud, en zijn de jaarlijkse kosten vaak hoger dan verwacht. Zeker als je er niet zelf veel aan doet.
Een vakantiehuis is stabieler qua investering. Je kiest voor een vaste plek die je naar eigen smaak kunt inrichten en verbeteren. Bovendien kun je het huis mogelijk (deels) verhuren als je er zelf niet bent. De keerzijde: minder mobiliteit, en ook hier zijn er terugkerende kosten die vaak onderschat worden.
Let op: De waardeontwikkeling van een vakantiehuis kan aantrekkelijk zijn, maar dit is sterk afhankelijk van locatie, onderhoud en regelgeving.
Een slimme investering bescherm je met een goede verzekering
Welke keuze je ook maakt, je koopt geen luxeproduct maar een bezit met waarde. En waarde vraagt om bescherming. Het risico op schade door brand, storm, inbraak of ongelukjes is niet te vermijden maar je kunt je er wel goed tegen wapenen.
Daarom is het verstandig om je vanaf het begin goed te laten adviseren over passende verzekeringen. Eerdmans is verzekeringsspecialist voor recreatie die precies weet wat belangrijk is bij het verzekeren van een boot of vakantiehuis. Denk aan dekking voor schade, aansprakelijkheid, inboedel of milieuschade.
Wat als je droom verandert?
Een boot of vakantiehuis koop je vaak met het idee om er jarenlang van te genieten. Maar levens veranderen. Misschien gebruik je het minder dan gedacht, wil je overstappen op een ander type vaartuig of woning, of komt er een moment dat je de investering liever liquide maakt. Dan is het goed om een plan B te hebben.
- Restwaarde en marktvraag: Boten schrijven doorgaans sneller af dan recreatiewoningen. Een goed onderhouden huis op een gewilde locatie kan zijn waarde behouden of zelfs stijgen, zeker bij schaarste.
- Verkoopproces: Bij een vakantiehuis moet je denken aan een verkoopmakelaar, juridische afhandeling (zeker in het buitenland), en eventueel het afkopen van erfpacht of parkcontracten. Voor een boot: registratie, keuring en mogelijk btw-status.
- Verhuren als tussenstap: Als verkoop nog geen optie is, kun je overwegen om (tijdelijk) te verhuren om kosten te dekken. Let dan wel op extra regels, vergunningen en verzekeringseisen.
Tip: Bepaal bij aankoop al wat je ideale gebruikstermijn is. Zo kun je tijdig inspelen op veranderingen en voorkom je dat het bezit een last wordt.
Maak van jouw droom een doordacht plan
Een eigen boot of vakantiehuis kopen is fantastisch. Het kan jouw reislust en behoefte aan vrijheid vervullen. Maar de droom wordt pas echt duurzaam als je realistisch bent over kosten, tijd, onderhoud en verzekeringen.
Neem de tijd om te rekenen, plannen en vergelijken. Kijk of de investering bij je levensstijl past, en maak gebruik van de juiste expertise. Zo wordt je vakantiedroom geen zorgenpost, maar een plek waar je jaar na jaar van kunt genieten.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => van-droom-naar-bezit-hoe-je-verantwoord-een-boot-of-tweede-huis-koopt
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/135/135_1.jpg
)
[2] => stdClass Object
(
[newsId] => 136
[date] => 2025-12-30
[title] => Vrijheid onderweg begint met overzicht
[text] => De paradox van vrijheid
Reizen staat voor vrijheid. Geen vaste routine, geen agenda, alleen jij en de weg die zich ontvouwt. Toch weet elke reiziger dat echte vrijheid niet ontstaat uit chaos, maar uit overzicht. Wanneer je weet waar je bent, wat je nodig hebt en hoe je keuzes maakt, wordt reizen pas echt zorgeloos. Dat geldt voor alles onderweg: je route, je bagage, je geld en zelfs de manier waarop je met technologie omgaat. In een wereld waarin innovatie snel vooruitgaat draait vrijheid steeds meer om inzicht.
De voorbereiding als fundament
Spontaan reizen klinkt romantisch, maar zelfs de meest vrije avonturier plant bewust. Een goede voorbereiding betekent niet dat je alles vastlegt, maar dat je ruimte creëert voor improvisatie. Door inzicht te hebben in je budget, je documenten en je route, kun je met vertrouwen loslaten. Overzicht is geen beperking, maar een hulpmiddel. Het maakt dat je keuzes kunt maken zonder stress, omdat je weet wat je achterlaat en waar je naartoe wilt.
Rust in plaats van controle
Overzicht geeft rust. Niet omdat alles voorspelbaar wordt, maar omdat je beter weet hoe je kunt omgaan met het onverwachte. Een gemiste trein, een omweg of een vertraging voelt minder zwaar als je grip houdt op het geheel.
Digitale vrijheid onderweg
Reizen anno nu is digitaal. Van tickets tot navigatie, van reserveringen tot communicatie: bijna alles gebeurt online. Dat brengt gemak, maar ook verantwoordelijkheid. De moderne reiziger kiest bewust hoe hij technologie gebruikt. Digitale innovaties laten zien hoe transparantie en flexibiliteit hand in hand kunnen gaan. Ze helpen ons niet om méér vast te leggen, maar om slimmer te plannen.
Balans tussen plannen en genieten
De kunst van reizen is weten wanneer je moet plannen en wanneer je moet loslaten. Te veel voorbereiding kan spontaniteit doden, maar te weinig overzicht zorgt voor onrust. De balans ligt ergens in het midden. Door vooraf te bedenken wat belangrijk is, of dat nu je budget, vervoer of gezondheid is, maak je ruimte om onderweg te genieten.
Een reis zonder zorgen is een reis met aandacht
Vrijheid is niet hetzelfde als impulsiviteit. Wie met aandacht reist, ziet meer, voelt meer en beleeft meer. Overzicht helpt om dat bewustzijn vast te houden, ook in een wereld vol prikkels en keuzes.
Slim omgaan met middelen
Wie reist, weet dat geld niet alleen een praktisch hulpmiddel is, maar ook invloed heeft op rust en vrijheid. Een overzicht van wat je hebt en wat je uitgeeft voorkomt onnodige stress. Door bewust te kiezen hoe je je middelen beheert, digitaal of contant, houd je de regie. Ook nieuwe vormen van technologie, zoals ethereum, maken het makkelijker om inzicht te krijgen in waarde, transacties en mogelijkheden, waar ter wereld je ook bent.
Vrijheid is weten wat genoeg is
Een van de mooiste lessen van reizen is leren wat je écht nodig hebt. Vaak blijkt dat veel minder te zijn dan je denkt. Overzicht helpt om dat te ontdekken. Niet alleen in spullen, maar ook in keuzes. Wanneer je weet wat belangrijk is, kun je de rest loslaten. Dat geldt voor bagage, maar ook voor verwachtingen.
Inzicht als kompas
Inzicht vervangt geen avontuur, maar maakt het dieper. Het helpt je bewuster te reizen en beter te begrijpen wat je onderweg zoekt. Of het nu gaat om een lange roadtrip, een wereldreis of een weekend in eigen land: inzicht is je kompas. Het laat zien waar je vandaan komt, waar je nu bent en waar je naartoe wilt.
Vrijheid door bewust leven
Vrijheid onderweg is meer dan bewegen, het is leven met intentie. Wie bewust reist, kiest niet voor het drukste schema, maar voor het rijkste moment. Overzicht maakt dat mogelijk. In een tijd waarin reizen, technologie en financiën steeds meer met elkaar verweven zijn, wordt inzicht de sleutel tot rust. Ethereum is daar een mooi symbool van: een systeem dat draait om transparantie en autonomie, net als reizen zelf. Want echte vrijheid is niet weglopen van structuur, maar het bewust kiezen van richting.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => vrijheid-onderweg-begint-met-overzicht
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/136/136_1.jpg
)
)
[topCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[continentId] => 9
[countryId] => 42
[reportCount] => 8
[pictureCount] => 30001
[position] => 1
[countryName] => Colombia
[countryIsoCode] => CO
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[1] => stdClass Object
(
[continentId] => 9
[countryId] => 147
[reportCount] => 4
[pictureCount] => 65535
[position] => 2
[countryName] => Peru
[countryIsoCode] => PE
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[2] => stdClass Object
(
[continentId] => 9
[countryId] => 252
[reportCount] => 2
[pictureCount] => 8189
[position] => 3
[countryName] => Bonaire
[countryIsoCode] => BQ
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[3] => stdClass Object
(
[continentId] => 9
[countryId] => 24
[reportCount] => 1
[pictureCount] => 50224
[position] => 4
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => BO
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[4] => stdClass Object
(
[continentId] => 9
[countryId] => 40
[reportCount] => 1
[pictureCount] => 39840
[position] => 5
[countryName] => Chili
[countryIsoCode] => CL
[continentName] => Zuid-Amerika
)
)
[countryId] => 24
[countryName] => Bolivia
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
[countryPopulation] => 0
[countrySurface] => 0
[capitalCityLongitude] => 0.000000
[capitalCitylatitude] => 0.000000
[portalReports] => ArrayIterator Object
(
[storage:ArrayIterator:private] => Array
(
[45] => stdClass Object
(
[reportId] => 5050770
[userId] => 118893
[countryId] => 24
[username] => mahmutsusanne
[datePublication] => 2019-04-15
[photoRevision] => 0
[title] => mijn reis
[message] => dag 1
ik ging naar Schiphol en wachten daar tot ons vliegtuig kwam. toen we eindelijk in het vliegtuig zaten was het al half 7 savonds gingen we richting Madrid. na 2 uur en 3 kwartier vliegen kwamen we aan in Madrid en toen was het kwart voor tien daar moesten we nog 3 uur wachten. toen was het 12 uur. toen gingen we van Madrid naar Bolivia die reis duurde 12 uur het was 6 uur sochtends kwamen we in Bolivia aan.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2006-12-21 11:29:37
[totalVisitorCount] => 56621
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 5
[author] => Mateo Yesildeniz Papen
[cityName] => Cochabamba
[travelId] => 522103
[travelTitle] => Terug naar Bolivia!
[travelTitleSlugified] => terug-naar-bolivia
[dateDepart] => 2019-04-13
[dateReturn] => 2019-05-03
[showDate] => yes
[goalId] => 99
[goalName] => Iets anders...
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/864/366_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/118/893_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => mijn-reis
)
[46] => stdClass Object
(
[reportId] => 5050769
[userId] => 118893
[countryId] => 24
[username] => mahmutsusanne
[datePublication] => 2019-04-15
[photoRevision] => 0
[title] => Cocabamba
[message] => Na een reis van zo'n 27 uur zijn we gisteren weer aangekomen in Cochabamba. Heel goed geslapen, net het ontbijt op en de dag kan beginnen!!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2006-12-21 11:29:37
[totalVisitorCount] => 56621
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 0
[author] => Susanne
[cityName] => Cochabamba
[travelId] => 522103
[travelTitle] => Terug naar Bolivia!
[travelTitleSlugified] => terug-naar-bolivia
[dateDepart] => 2019-04-13
[dateReturn] => 2019-05-03
[showDate] => yes
[goalId] => 99
[goalName] => Iets anders...
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,cochabamba
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/118/893_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => cocabamba
)
[47] => stdClass Object
(
[reportId] => 5050508
[userId] => 347276
[countryId] => 24
[username] => CarlametJan
[datePublication] => 2019-04-09
[photoRevision] => 0
[title] => Van B naar Beter
[message] => Van B naar Beter
In Brazilië heen en terug tussen grens en centrum. Op de grenspost gearriveerd staan wij niet op de juiste plaats geparkeerd om ons bij de douane te melden. Wij worden gecorrigeerd en moeten eerst de camper verplaatsen, alvorens wij in het kantoor worden geholpen. Voor wij de brug over mogen, wordt onze wagen ook nog van binnen bekeken door de Braziliaanse douane. Er wordt vandaag echt veel notitie van ons genomen! De brug over… Zouden wij op deze plek de wagen mogen zetten? We vragen het maar even. Oké! Wel het verkeerde gebouw! Een vriendelijke man, wijst waar ons te melden. Eerst naar de immigratie om ons paspoort aan te bieden. Zijn jullie afgemeld bij de Braziliaanse Federale Politie afdeling Immigratie? Jazeker! Kijk maar, wij hebben een stempel in ons paspoort. Ik zie het, beaamt de man. Kennelijk zijn er mensen, die geen trek hebben om naar het centrum terug te keren… Dat kan consequenties hebben, waar je niet op zit te wachten. Behulpzaam en sociaal van deze beambte! In een ander gebouw zit de douane om de auto te registreren en in te voeren. Verkeerde deur… Het zou beter aangegeven kunnen worden, maar zo werkt het normaliter niet in Zuid Amerika. Een prettige beambte staat Jan te woord. Hij is nieuw en moet het vak nog leren. Hij werkt het formulier af, vraag na vraag, netjes één voor één en ontdekt zodoende, dat er een fotokopie moet worden gemaakt. Zelf heeft hij geen fotokopieerapparaat! Er moet een collega opgetrommeld worden, die een fotokopie regelen kan. Moeizaam loopt de beambte stap voor stap alle vragen door die hij moet invullen en komt bij een laatste verzoek om een fotokopie… Waar is de man, die dat kan regelen? Niet meer op de grenspost! Hij is wederom vertrokken op zijn motor, heeft Carla geregistreerd. Zij zit in de schaduw op een bankje te wachten bij de mototaxi’s aan deze zijde van de grens, die uitsluitend hier mogen opereren en niet in Brazilië, wat betekent drukke nering van opstappen en afstappen. Klanten, die lopend de brug oversteken. Ieder heeft zijn eigen werkterrein in zijn eigen land! Amusant om gade te slaan! Jan komt uiteindelijk naar buiten om te melden, dat hij naar het centrum moet voor een fotokopie. Dit is vast niet voor de eerste keer, dat dit zo uitpakt, want een van de mannen van de mototaxi’s vraagt of hij kan helpen. Wanneer hij de vraag hoort, biedt hij aan om een fotokopie van het formulier te gaan maken in het centrum. Oké! Hij racet weg! In een vloek en een zucht is hij terug met de vereiste fotokopie. Wij mogen met Braziliaans geld afrekenen. Goed geregeld! Een volgende klant dient zich aan…Weg is de mototaxi alweer. Jan levert zijn fotokopie in, keert uitgeblust terug van deze eindeloos durende registratie van de tijdelijke import van onze wagen. Twee uren in dat hete hokje doorgebracht! In de kiosk halen wij een grote beker vruchtensap en wat zoutjes. Een mens knapt in de hitte met recht hiervan op! De douane werpt nog een blik in onze auto. Eindelijk mogen wij door! Dit is een grenscontrole, die echt eeuwen duurt! Jammer genoeg, hebben wij als persoon en eveneens voor de wagen slechts toestemming voor een verblijf van 3o dagen gekregen! Jan baalt hiervan! In het zuidoosten kregen wij op de grens van Paraguay vóór Villa Montes 90 dagen voor de auto in 2017! Het verlengen als persoon anderhalf jaar terug was een wassen neus in Uyuni! Juist het importeren van de auto kost veel tijd en moeite voor degene, op wiens naam de auto staat geregistreerd. Voor Carla een moment om Jan te ondersteunen of te relaxen! Cobija is een grotere stad dan wij verwachten. Meteen worden wij in het drukke verkeer opgenomen. Genoeg te zien! Een busje rijdt met open achterklep. Lading ontbreekt. Waarom dan die klep open? Vergeten of om te ventileren? Een personenwagen heeft een buitengewoon grote watercontainer boven op zijn dak met een touw vastgebonden. Een ijskar met parasol. Een brommer met 4 personen erop plus een boodschappenkarretje! Een vrachtwagen met lading en mensen erboven op. Ondertussen speuren wij of wij een bank zien om te pinnen. Carla heeft zich op Maps-me al georiënteerd, waar deze zich bevinden. Zij gokt erop, dat de BNB-bank op de rotonde dezelfde is, waar wij in Cochabamba bij konden pinnen tijdens ons vorig bezoek. Niet bij elke bank kan je als buitenlander pinnen… Indertijd hebben wij bij de grensovergang naar Peru bij een geldwisselaar ons overgebleven geld gewisseld voor Peruaans geld en later nog een restantje in Cusco voor een slechtere koers! Absoluut niets over van ons vorig bezoek. Vandaag geluk: het lukt! Deze ATM reageert op onze pinpas en produceert geld! Buiten de grote stad moet je overal contant afrekenen. Wij kunnen Cobija verlaten. Dit gedeelte van het land hebben wij nog niet bezocht. Wij hebben geen idee, wat wij zullen aantreffen. In Lonely Planet vinden wij weinig informatie. Op iOverland evenmin. Kennelijk zijn er niet velen, die dezelfde keuze maken als wij. Tot op het laatst hebben wij geaarzeld of wij de Transocéanica vervolgen of niet. Tot Cusco is voor ons een onbekend gebied! Echter wat doen wij erna? Niet leuk om bekend terrein te betreden! Hooguit als verbinding naar Noord Peru, Ecuador en Colombia, maar de tijd, die ons rest, is hiervoor tekort! Wij willen royaal de tijd hebben om te reizen! Ten noorden van La Paz moet het schitterend zijn. Trinidad, de Missionsroute en Santa Cruz de la Sierra hebben wij de vorige reis laten liggen vanwege de hitte en de gewenning aan de hoogte, waarop wij indertijd onze route met succes hebben afgestemd. Van kennissen vernomen, dat dit traject absoluut de moeite waard is. Dit alles tegen elkaar afwegende, heeft ertoe geleid Brazilië te verlaten en Bolivia te betreden. Het blijkt, dat het Amazonegebied van Brazilië in Bolivia doorloopt. Min of meer worden wij hierdoor verrast. Natuurlijk verandert het landschap niet door een landsgrens! Echter sinds wij Humaità hebben verlaten, is de indruk bij ons gewekt, dat wij steeds verder uit het Amazonegebied geraken. Steeds minder grote bomen en oerwoud, steeds weidser en meer weiden… Deze indruk wordt aanvankelijk bevestigd, als wij Cobija verlaten. Boerenbedrijven met grote kudden witzwarte of witte koeien zien wij aan weerszijden van de weg. Wij bereiken tolstation Villa Busch, waar wij informeren of wij route 16 naar La Paz kunnen nemen. De twee mannen schudden het hoofd van nee! Die weg is bar slecht en moeten wij echt niet nemen! Als wij het goed begrijpen is slechts het eerste deel toegankelijk en is er een deel van de route of de rest van de weg afgesloten. Wat is hun advies? Wij kunnen in feite uitsluitend route 13 volgen. Onze voorkeur vervalt meteen! Terug en naar Peru is niks met zo’n uitgebreide grenscontrole. Bovendien mogen wij waarschijnlijk Brazilië niet meer in, omdat wij reeds 75 van de 90 toegestane reisdagen hebben verbruikt. Gelezen op internet! Deze optie vervalt! Er blijft ons weinig andere keuze over dan route 13 , die over gaat in route 8 ... Wij zien wel. Hoe zit het dan met de afslag naar Trinidad? Ook al een negatief advies! Beter via La Paz te rijden… Wanneer wij die afslag bereiken, kunnen wij wederom informeren, maar de mannen geven ons weinig hoop…Met recht het traject van een Overlander! Ondertussen zijn wij vrij laconiek in zulke zaken en accepteren het leven zoals het komt. Het maakt het leven eerlijk gezegd tot een verrassing. Het belangrijkste is, dat je altijd genoeg te drinken en te eten hebt, voldoende brandstof hebt en dat je lichaam en het voertuig je niet in de steek laten. Dan kan het leven een feest zijn! Eerlijk gezegd ervaren wij het reizen als zeer ongecompliceerd! Elke dag is met recht een nieuwe dag: kijken wat de dag ons brengt! Het tolgeld rekenen wij af, waarna de tolgaarder ons duidelijk maakt, dat wij meerdere tolstations zullen ontmoeten, waar wij dit kaartje moeten tonen als bewijs, dat wij voor een lang traject vooruit hebben betaald. Instructie: goed bewaren! Een speciaal vakje in Carla’s portemonnee heeft deze functie toebedeeld gekregen in de loop der tijd, want in Zuid Amerika hanteren ze tot nu toe overal dit systeem. En zuinig zijn we nog altijd als rechtgeaarde Nederlander… Wij vervolgen onze weg en ontmoeten een volgestouwde jeep. Je zou bijna denken, dat de mensen door alle ballast er zo af kunnen duikelen. Toch gaat het goed en zie je zoiets nooit gebeuren… Op de rotonde staat een man naast een boomstam uitgebeeld. Werd hier in vroeger dagen rubber getapt? Een kerststal. Blijft deze kerststal evenals vele milieubewuste kerstbomen het hele jaar staan? Of wordt deze alsnog verwijderd of worden de luiken gesloten? Het wegdek is niet zo best. Jan probeert de gaten te mijden, wat niet altijd te voorkomen is, maar op een gegeven moment houdt het asfalt op. Een weg van rode klei resteert. Een autobus, met volle bepakking op het dak, komt ons tegemoet, op weg naar Cobija, grote wolken rode stof opwerpend. Snel onze zijramen dicht en pas weer open als wij uit de stofwolk zijn! De schaduwen worden langer, omdat de zon achter ons staat. Het is alsof wij over onze schaduw heen proberen te rijden, wat natuurlijk niet lukt! Een jeep vol bagger en een staande man, die zich aan de boog achter de cabine staande houdt. Een poort over de weg -Tolstation of Reten Porvenir-: een touwtje is over onze rijbaan gespannen. Jan mag ons kaartje tonen, waarna de tolgaarder het koord laat zakken: Permissie om verder te rijden! In de berm staat een bord met het verzoek aan het zware verkeer bij regen niet te rijden, maar te wachten tot het water is afgevoerd en de blubber is ingedroogd, zodat de weg niet wordt kapot gereden en in fatsoenlijke conditie blijft. Hier kunnen wij ons echt iets bij voorstellen! Maar waar parkeren wij, wanneer het plotseling begint te regenen? In feite is er slechts één rijbaan beschikbaar. En de bus? Kart die door? De bussen, welke wij ontmoeten rijden ontiegelijk hard, misschien beter te omschrijven als scheuren, met enorme stofwolken in hun kielzog! Wij betwijfelen dat er iemand bij hevige regen in de kant gaat staan als wij de weg bekijken, waarop wij rijden… Ondertussen rijden wij door het bos. Weer een auto met achterop volk…Plots ziet Carla vóór het dorp Trinchero een mogelijke overnachtingsplek terzijde van onze route, waar iedereen uit veiligheidsoogpunt noodgedwongen zachter moet gaan rijden, doordat de oude weg wat onoverzichtelijk en kronkelig loopt naast een nieuwe weg in wording. Kennelijk wordt het oude tracé in de toekomst vervangen. Men is begonnen met verbreding en uitdieping van een gunstiger traject voor een nieuwe weg, waarbij men bochten afsnijdt, zoveel mogelijk bochten vermijdt of flauwe bochten aanbrengt, tenzij het niet anders mogelijk is de weg te projecteren. Wij staan uit de stofwolken, omdat de wind alle stof de andere kant opblaast. Ver genoeg verwijderd van de rijbaan en wat hoger gelegen. Een prachtige avondlucht boven de weiden van de aangrenzende fazenda. Het enige is, dat in het donker autolichten naderen, waardoor je het idee hebt, dat er zo direct één op onze auto inrijdt, maar gelukkig op tijd wendt… Dat went echter ook op een gegeven moment. ’s Nachts blijkt er meer verkeer te passeren dan wij verwachten, maar wij slapen desondanks prima. Wanneer wij ’s ochtends op weg gaan, zien wij op een publicatiebord, dat de regering een project heeft lopen om de plaatselijke bevolking van drinkwater te voorzien en kunnen wij gadeslaan in hoeverre men vordert met de aanleg van een nieuwe weg. Wij verbazen ons en blijven ons verbazen! Zo plots als de verbreding is gestart, zo plots houdt de verbreding op! Enkel de oude weg is aanwezig! Kilometers verder ligt een weg gereed, die veel te lang moet inklinken voor er asfalt wordt aangebracht, waardoor ondermijning plaatsvindt: grote geulen en afkalven van de zijkanten, waar wij tegen aan kijken tijdens het passeren. Vóór de toplaag kan worden aangebracht, moet deze onderlaag opnieuw gerenoveerd worden! Geldverspilling in onze ogen! Waarom dit traject niet afgemaakt en in gebruik genomen? En dan in the middle of nowhere ligt op het talud van de ondergrond een rijweg van betonplaten, gelegd door een ingepakte machine, die deze platen terplekke produceert. Het lijkt alsof er een huis van de machine is gemaakt… Er blijkt een man in aanwezig! Misschien een bewaker? De auto van een bewoner staat op de betonplaat geparkeerd, terwijl zij de hoge wal afklimmen van hun huis naar de auto… Geen fatsoenlijke toegang tot hun huis, wat daar al lang stond vóór de weg werd gerealiseerd… Geen dubbele rijbaan meer. De machine is hier gestopt! Er is geen werkvolk aanwezig! Duikers zijn deels klaar! Geen mens te zien! Het nieuwe traject ligt diepweggedoken tussen hoge wanden, waar een verloren houten ladder tegen de helling staat. Het is een prachtig landschap om over uit te kijken met de rode weg in de diepte, het groen eromheen en elektriciteitsdraden die oplichten in het zonlicht. Twee motoren komen over een smal paadje met moeite van een talud naar beneden. Aan onze linkerhand is een uitgestrekt terrein voor wegwerkers en machinerie. Zijn zij hier ondergebracht tijdens het werk? Wordt er sowieso aan dit project gewerkt of ligt het stil? Hacienda Jacaranda heeft een mooi toegangshek met afbeeldingen erop van de welbekende koeien met zo’n vreemde bochel ter hoogte van hun nek en schouders. Worden onder het afdak op palen paarden vastgezet om hun hoeven te beslaan? Toch wegwerkers aan het werk? Zij staan verspreid tussen en naast een verzameling planken, hoogstwaarschijnlijk in gebruik geweest voor de bekisting van grote betonnen duikers, die het water snel moeten kunnen afvoeren. In het verleden is overal veel gewerkt met metalen kokers. Wij zien echter, dat deze kokers of buizen door de kracht van het water worden meegevoerd en vernield en de erosie rondom toeneemt, waardoor enorme gaten in het wegdek ontstaan, met name aan de zijde van een verhoogd gelegen rijweg of aan de kant van de afgrond. Men is overal bezig deze verwoestingen aan te pakken, maar dit is een gigantische klus en kost goudgeld! Alweer komt ons een bus tegemoet, echter met deels geopende voorzijde om de motor te koelen. In Villa Amazonica mogen wij wederom voor de tol stoppen. De weg is versperd door een touwtje, wat de man in het hokje, voorzien van fietshandschoenen, laat vieren om te kunnen passeren als wij ons bewijs van betaling hebben getoond, waarna hij het touwtje weer aantrekt om de barrière te herstellen. De chauffeurs moeten uitstappen en de tolgaarder mag blijven zitten! Voor ons staat een grote bus met een afbeelding van Jezus achterop, die de wereld beschermt en in zijn handen houdt. Dit soort afbeeldingen zie je vaak in Zuid Amerika op een bus. Het lijkt alsof zij verwachten, dat roekeloos rijden dan meer verantwoord is… Verschillende reizigers maken dankbaar gebruik van het feit, dat er een stopbord staat. Zij springen uit de bus en verdwijnen in het hoge gras om een plasje te plegen naast het bord STOP! Zij boffen, dat zij geplast hebben, want wij belanden op een geweldig blubbertraject! Hier wil je niet graag uitstappen! Je mag meteen oppassen, dat je niet uitglijdt! Een eenzame fietser stapt op het heuvelachtige traject af om in de blubber te gaan staan om ons te laten passeren, want hij rijdt op het rechter wielspoor. Arme man, kan hij op gang komen om de heuvel op te rijden? Stapels buizen liggen op een veld te wachten tot ze worden benut…Een prachtige solitair tekent zich af tegen de lucht met wolken! Politiecontrole in Santa Lucia! Jan mag zijn paspoort, rijbewijs en verzekeringspapieren tonen. Keurig in orde! Wij mogen door. Op het baggertraject stopt het busje waarmee wij redelijk gelijk op rijden. Een man op een brommer heeft witte koelboxen, waaruit hij ijsjes en gekoeld drinken tevoorschijn tovert, wat gretig aftrek vindt. Bomen met lianen omzomen de blubberweg. Het landschap vertoont nu werkelijk veel overeenkomst met het Amazonegebied in Brazilië! Wij worden verrast door een betonnen brug, vanwaar wij zicht hebben op twee rivieren, die hier bij elkaar komen en als twee kleuren water naast elkaar stromen: links de Rio Manuripi met inktzwart water en rechts de Rio Tahuamano met roodbruin water. Hoog op de oever bewoning. Wij hebben Puerto Rico bereikt. Wij zien een betonnen gebouw in aanbouw, waar dunne boomstammen als stut worden gebruikt! Een vrouw in amazonezit achterop de brommer, terwijl de weg vol kuilen en gaten zit. Dat lijkt mij niet echt comfortabel! Een brommer komt ons tegemoet: wij kijken recht in de ogen van Micky Mouse. Een rare gewaarwording! De ambulance is eveneens onderweg. Een bord waarschuwt ons geen drugs te gebruiken en wederom worden wij gevraagd bij regen de weg 3 uur rust te gunnen om zich te herstellen. De nieuwe weg is hier in een verder gevorderd stadium! Er is zelfs een gedeelte helemaal gereed, maar niet in gebruik genomen. Er staan borden, dat gemotoriseerd verkeer het nieuwe wegdek niet mag gebruiken! Motoren storen zich niet aan dit verbod! Zij maken met veel plezier gebruik van die heerlijke betonweg! Soms ontbreekt een aansluiting. Doorgaans bij een duiker in aanbouw. Even eraf en dan weer erop. Wij komen nog drie machines netjes afgedekt tegen, die de betonplaten ter plekke fabriceren. Er is van twee kanten naar elkaar toegewerkt. Dit veroorzaakt een probleem: er past geen hele plaat tussen. Deze moeilijkheid hebben wij in Chili eveneens waargenomen. Wij hebben gezien, hoe men beton stort om het ontbrekende gedeelte aan te vullen. Ook hier zal men het braak liggende gedeelte letterlijk moeten dichten! Niet goed berekend! Ook in dit gebied blijkt de nieuwe weg in aanleg en afwerkingsstadium zeer te variëren! Wij zien een vrachtwagenchauffeur, die zich in het water van een in aanbouw zijnde duiker staat te wassen. Zijn vrachtwagen staat bij de splitsing geparkeerd. Hoe gaat de weg nu verder? Moeten wij links of rechts? Wij brengen de coördinaten in van een overnachtingsplaats, die niet ver verwijderd moet zijn. Het is een vrij grote open plek links van de weg omzoomd door bomen met aan een zijde struiken met mooie blauwe bloemetjes. Wij besluiten hier te overnachten. Rond vijven worden wij overvallen door insecten! Het blijkt een plek te zijn, waar de insecten welig tieren! Soms moeilijk bij aankomst in te schatten! Te laat om alsnog een andere plek te zoeken. Deet helpt en vroeg gaan slapen, zodat er geen licht insecten naar binnen lokt. Al doende leert een mens! Wanneer wij richting Conquista rijden blijkt de weg naar het dorp bar slecht te zijn: 4 km ontzettend diepe sporen en het is een en al blubber. Het blijkt de oude weg te zijn, die nog verder doorloopt richting nieuwe weg. Het tweede gedeelte wordt het meest door motoren gebruikt, is smaller en de bebossing laat toe, dat wij kunnen passeren, maar soms is het voorzichtig rijden en echt goed opletten! Het is een wondermooi gedeelte! Het blijkt, dat wij ons in het Reserva Nacional de Vida Silvestre Amazónica Manuripi bevinden. Een geelzwart gestreepte slang kruipt voor ons over de weg. Een prachtig dier om te zien! Schitterende grote helderblauwe vlinders, die aan de onderzijde donkerbruin zijn, dartelen door de lucht. Zij zijn vliegensvlug en niet op de foto te vangen! Zelden rusten zij uit, waardoor je ze kunt fotograferen. Behalve vanochtend op Carla’s rug! Het kriebelt! Een insect? Jan kijkt onderzoekend en moet verschrikkelijk lachen als hij de vlinder ontdekt…Carla duikt naar voren en de vlinder zoeft weg… door het open raam de buitenlucht in! Natuurlijk niet op de foto vastgelegd! Als wij een helling oprijden steken prachtige bomen boven tegen de ochtendlucht af. Een plaatje! Tenslotte komen wij op een splitsing uit waar wij van rechts hadden kunnen komen als wij onze weg niet hadden gevolgd. Er blijkt een afsnijding te zijn aangelegd ter hoogte van Jericho en Conquista, wat 16 km winst oplevert voor het verkeer, waardoor het dorp niet meer wordt aangedaan. Dit geeft minder nering voor de bewoners… Minder klandizie voor de winkeltjes op het plein, terwijl het gebied wat wij tot nu toe sinds de grens hebben doorkruist, slechts dun bevolkt is. Alles wat passeert kan gunstig zijn voor hun portemonnee… Het lijkt ons hier een hard bestaan. Een bord waarschuwt ons overstekend wild te beschermen. Wij rijden langs dorpjes met primitieve huizen zonder veranda, waar de was in de regen hangt tussen de bomen. Twee vrouwen zijn bezig met het vlechten van haren, terwijl een man rustig op zijn stoel zit en de kindertjes in de blubber aan het spelen zijn. Het zijn nederzettingen van Indianen. Ook de Indianendorpjes zijn in het programma opgenomen om drinkwater geleverd te krijgen, staat op een bord langs de weg gepubliceerd. Belangrijk, dat deze voorzieningen ook hen ten deel vallen, hetgeen hun gezondheid positief kan beïnvloeden. In de loop der tijd zijn velen gestorven aan ziekten, die de kolonisten hen hebben gebracht. Het is absoluut niet druk op de weg sinds wij Porvenir hebben verlaten. De weinige autobussen en enkele vrachtwagens zijn onze medeweggebruikers, waarmee wij terdege rekening moeten houden! De motoren houden ons altijd goed in de smiezen! Of het slechts één berijder betreft of om meerdere passagiers gaat… Het maakt niet uit, zij rijden veel voorzichtiger! Prachtige begroeide bomen strelen onze ogen en maken deze weg door de rust die ervan uitgaat, tot een aangenaam traject. De nieuwe weg is uitgezet met paaltjes. Deels is een onderlaag aangelegd en ligt in te klinken. Hopelijk niet te lang… Er zijn plaatsen, waar veel aarde is weggespoeld… Een vrachtwagen is gestrand en staat op drie wielen op de nieuwe weg geparkeerd, omdat er anders geen plek voor de wagen is, wil het verkeer kunnen doorstromen. De oude weg slingert rond de weg in aanleg en kruist de nieuwe weg op meerdere plaatsen. De nieuwe weg verdwijnt uit het zicht. Wij rijden gans alleen over een smalle weg door het oerwoud. Ternauwernood kan je elkaar hier passeren. Niet aan de orde, want wij ontmoeten niemand! Plots zien wij de vrachtwagen met aanhanger, die ons ruim geleden heeft ingehaald. Staat hij stil? Inderdaad! Hij is de achterste in een wachtrij. Het inhalen heeft hem weinig voordeel opgeleverd. Deze weg brengt ons wederom bij een rivier, welke met een pont moet worden overgestoken! Wij sluiten netjes achteraan de rij aan. Wij passeren een pad naar rechts, wat naar de rivier leidt. Carla ziet aan het eind van het pad een soort woonboot liggen. In het water of op de wal? Zij gaat op onderzoek. Het blijkt inderdaad een boot annex huis annex kantoor te zijn van de SERNAP ( de Boliviaanse organisatie voor natuurbehoud ) voor het reservaat, wat wij doorkruisen. Het geheel doet denken aan de Ark van Noach en het huis van Pippi Langkous. Carla vindt het prachtig in deze entourage passen! Twee mannen verlaten de woonboot, die als het ware in een kreek op de wal ligt, niet ver van de rivier, en begeven zich naar hun geparkeerde pick-up. Wij zwaaien elkaar gedag in het voorbijgaan. Carla moet terug naar Jan voor hij de pont op moet!De chauffeur van de vrachtwagen voor ons, is Jan in de tussentijd komen vertellen, dat hij de rij vrachtwagens mag passeren en vooraan mag gaan staan. Carla loopt naar het water om polshoogte te nemen. Zij slaat de pont gade, die onderweg naar onze oever is. Waar komt die pont vandaan? Waar is de aanlegsteiger aan de overzijde? Twee rijplanken voorzien van betonijzerdraden worden uitgelegd. Wanneer de pont aan onze zijde afmeert ziet het personeel onze wagen. Zij wenken Jan de rij lange vrachtwagens te passeren. Wij hebben een dusdanig formaat, dat wij gezamenlijk met de twee voorste wachtende voertuigen op de pont passen! Alleen moeten de auto’s en de vrachtwagen nog wel aan onze zijde de pont verlaten! Wanneer wij de rij passeren, blokkeren wij de hele boel! Toch maar even wachten…. Dat lijkt ons een beter idee! Eigenwijs, maar het werkt wel! De minibus - een Mercedes Sprinter – rijdt ons voorbij en parkeert achter ons, wachtend op de passagiers die foerage inslaan bij de stalletjes voor de verdere rit, waarna de weg vrij is voor ons, om de pont op te rijden tussen de stalletjes door en de rij wachtende vrachtwagens met aanhangers. Jan moet als eerste op de uitstulping van de pont parkeren, waarna een grote vrachtwagen in het midden en de autobus erachter zich moeten opstellen. Om los te komen van de wal, moeten deze twee voertuigen zover mogelijk naar voren rijden om, wanneer de boot een paar meter van de kant is, zover mogelijk naar achter te rijden en de motor uit te zetten. Het gewicht wordt op deze manier verdeeld om een gunstige positie op het water in te nemen. Een lichtblauw bootje met opbouw blijkt onze pont naar de overzijde te geleiden. In eerste instantie ziet Carla het bootje aan voor een voetveer. Het bootje wordt na de manoeuvres van de lorrie en de bus omgevaren van de linkerzijde naar de rechterzijde van het vlot, wat ons naar de overzijde vervoert. Twee van de vier bootmannen hebben een dikke prop cocabladeren in hun wangzak. Zij doen dat om wakker en alert te blijven en vele uren te kunnen maken zonder in slaap te vallen, zegt men. Een hap extra energie! Geef ons maar cocathee in plaats van zo’n prop in onze wang! Die dikke wang zie je trouwens uitsluitend in Bolivia! Elders is het gebruik van cocabladeren officieel niet toegestaan!! Met name Chili is hier heel streng in! Rio Madre de Dios is een brede rivier! Schuin aan de overzijde blijkt een rivierarm te zijn. Onze pont vaart het door bomen aan het oog onttrokken water op, wat naar rechts een bocht maakt om verderop een bocht naar links te maken. Tijdens het varen ontmoeten we een smalle baileybrug. Welke functie heeft deze constructie? Wij hebben geen idee. Een dorpje ontrolt zich op de linkeroever, naarmate wij verder varen. Een grappige gewaarwording! Een andere pont vertrekt van de linker kade en maakt voor ons ruimte, zodat wij kunnen aanmeren. Jan zit startklaar achter het stuur. De voetgangers moeten als eerste de pont verlaten. Dus ook Carla! Haar portier kan op de pont niet geopend worden. Het pontpersoneel doet zijn best om de boot degelijk te verankeren. Een belangrijke klus, want een vrij steile helling voert van de aanlegplaats naar boven, waar op een vierde een afslag naar het rivierdorpje voert en de weg steil omhoog verder loopt richting Sena. De grote vrachtwagen met aanhanger rijdt als eerste van de pont, gevolgd door de bus, waarna Jan toestemming krijgt de boot af te rijden. Carla probeert het tafereel vast te leggen en wordt tegelijkertijd verrast door de snelheid van de ontscheping en door Jan, die beneden stopt om haar te laten instappen en niet verderop in de bocht van het riviergehucht of waar Carla staat. Duidelijk verwarring het gevolg! Jan kart dóór de helling op en parkeert als daar gelegenheid voor is! Carla als een hijgend paard erachteraan de helling op… Zo dat is genoeg gymnastiek voor vandaag! Uitgeteld klimt zij in de auto! Jan verontschuldigt zich. Naar zijn idee, zou hij vanaf die plek niet meer hebben kunnen optrekken. Best kans! Dat is op zo’n smalle helling met een rivier beneden niet echt plezierig!! Het ouwetje heeft het in ieder geval geklaard, ofschoon het omhoog lopen haar vies tegenvalt! Boven nemen wij een korte brug en belanden even later in de wat grotere plaats Sena. Wij willen graag tanken en in ieder geval drinkwater inslaan. Er staat een gigantische rij bij het tankstation van mensen met gasflessen. Pick-ups en motoren rijden af en aan. Jan stopt en informeert. Er is zojuist een vrachtwagen gearriveerd met volle gasflessen. Eerst gaan alle mensen bevoorraad worden met gas. Alle lege flessen worden ingenomen en geruild voor volle gasflessen, zodat de vrachtwagen met de lege gasflessen kan terugkeren naar het gasvulstation om alle flessen opnieuw te vullen en nieuwe bevoorrading kan worden gerealiseerd. Pas wanneer het gas is uitgeleverd, wordt de brandstofleverantie ter hand genomen… Van alle kanten komen nog steeds mensen met lege gasflessen aan: op karretjes, brommers, in kruiwagens en auto’s. Dit gaat uren duren! Daar gaan wij niet op wachten!!! Wij hebben voorlopig genoeg diesel en hopen in de overnachtingsplek diesel te kunnen kopen. Drinkwater is gemakkelijker geregeld. Geen grote flessen van 5 of 6 liter, maar wel kleinere van 1 ½ liter. Daar kunnen wij voorlopig mee uit de voeten. Wanneer wij willen optrekken passeert een motor met 2 vrouwen en 2 kinderen ons. Zij rijden rustig en behoedzaam. Op de kruising voor ons zien wij een jong meisje ons tegemoet komen stuiven op een motor, die de binnenbocht neemt naar links en zo de andere motor ondersteboven rijdt voor onze ogen. Meteen ligt iedereen zand te happen! De moeders zijn echt woest! De schade valt mee zo te zien. Wij bemoeien er ons maar niet mee. Een politiewagen komt ons ook tegemoet. Een aanrijding is hun verantwoordelijkheid. Wij verlaten Sena en stuiten op de weg in aanleg, waar een ander principe wordt toegepast dan voordien. De ondergrond wordt aangebracht om in te klinken, waarna een schuin oplopende betonnen wand wordt aangebracht om afkalving en ondermijning tegen te gaan en te voorkomen, vóór de betonplaten worden geproduceerd en gelegd. Een test of dit beter functioneert? Wij mogen wederom stoppen en tol betalen voor het komende traject van Sena in de regio Pando richting Peña Amarilla. Voorbij een gehucht met de mooie naam Samaria, waar sobere houten huizen staan, bedekt met een dak van bladeren. Pech: een man zit in de kant op zijn hurken te sleutelen aan zijn motor… Een zwaar beladen pick-up met gestapelde liggende drums. Een school… Waarom zo vaak buiten het dorp? Vanwege de regiofunctie? Een grote tak is geknapt en verspert deels de weg. Iedereen rijdt er omheen! Niemand ruimt de tak op! Politiecontrole! Op een pellet staat geschreven dat hier brandstof te koop is, maar eveneens Coca Cola, Pepsi en Sprite. De politie kan misschien niet van het eigen inkomen rondkomen. Het touwtje ligt op de grond. Pionnen en banden markeren de stopplek. Wij zien echter helemaal niemand, dus wij kunnen doorrijden na netjes in te houden en te stoppen. Het is etenstijd! Een meevaller voor ons! Aan onze rechterhand is het een verschrikkelijk modderboel. Wij verwachten een pont en nog een tweede pont. Onverwacht rijden wij plotseling op betonplaten, die overgaan in een heuse brug en wederom een wegdek bestaande uit betonplaten, gevolgd door een keurige tweede brug over de rivier Beni, welke afgesloten wordt door ongeveer een kilometer betonplaten, waarna we verder hobbelen op een bar slechte weg. Opgeschoten jongens hangen op een motor, terwijl twee meisjes in een riviertje beneden de weg de was aan het doen zijn. Over de hele wereld gedragen mensen zich in de grond van de zaak hetzelfde…Kostelijk om te zien! Een afgeladen Toyota komt ons tegemoet vol vrouwen en kinderen in de laadbak. ’t Regent. De bosschages wijken. Huizen omringd door water en moerassen. Onder het afdak van een huis staan twee vrouwen te schuilen, wachtend op de bus, die wij even verder ontmoeten. Een vrachtwagen staat met de cabine gekanteld, terwijl de chauffeur probeert te achterhalen wat er loos is. Heesters en bomen gedijen door voldoende vocht, getuige de prachtige witte bloemen als pluimen aan weerszijden. Een genot voor het oog! Alhoewel de regen anderzijds voor een troosteloze aanblik zorgt als een vrachtwagen nadert en het hele plaatje een druilerige dag uitbeeldt. Wij bereiken Peña Amarilla/ Reten Triangulo. Voor vandaag ons laatste tolstation! Betalen we die tol voor die keurige bruggen, die slechte weg erna of voor het traject, wat wij morgen gaan rijden?! Wij houden het maar op het laatste! Schuin aan de overkant tanken wij op de kruising de eerste Boliviaanse diesel, die van die heerlijke zwarte rookpluimen geeft. Officieel moeten buitenlanders meer betalen dan Bolivianen, omdat de regering de diesel subsidieert voor de bevolking. Bovendien moeten zij een rekening opstellen, waar zij echt een hekel aan hebben, omdat het zo arbeidsintensief is! De man rekent echter de Boliviaanse prijs, waarop wij hem een fooi geven. Voor ons ligt de T-splitsing. Wij hebben het eind van Bolivia route 8 bereikt! Als wij linksaf slaan zouden wij via Riberalta Guajará-Mirim in Brazilië kunnen bereiken en weer bij Abuna uitkomen, waar wij aan de rivier hebben overnacht. Dat lijkt ons eeuwen geleden… Dat gaat het absoluut niet worden!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2012-04-22 07:07:02
[totalVisitorCount] => 360921
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 860
[author] =>
[cityName] => Peña Amarilla
[travelId] => 506620
[travelTitle] => Een overzee's avontuur
[travelTitleSlugified] => een-overzee-s-avontuur
[dateDepart] => 2016-10-10
[dateReturn] => 2017-08-27
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,pena-amarilla
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/347/276_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => van-b-naar-beter
)
[48] => stdClass Object
(
[reportId] => 5048445
[userId] => 388977
[countryId] => 24
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2019-03-01
[photoRevision] => 4
[title] => Daar op het Isla del Sol... Dingelingeling...
[message] => 15-02
Sucre is de hoofdstad van Bolivia en vanuit ons appartement kijken we uit over de hele stad. Omdat we alledrie gaar zijn van vier lange dagen in de jeep en de busreis van gisteravond, doen we het rustig aan. Het is toch een beetje druilerig en de ervaring leert dat je dan soms beter even kunt wachten tot het opklaart. Dus ontbijten we uitgebreid met verse papaya en watermeloen en maken ons op het gemak klaar voor de dag.
Onze eerste stop is een dinosauruspark naast een metaalfabriek. Als je niet weet dat het park er zit, lijkt het net alsof de taxichauffeur je naar een afgelegen bouwterrein brengt, maar niets is minder waar. In de bergen hier zitten veel metalen als ijzer en zilver en tijdens werkzaamheden om die metalen te winnen, werden dinosaurusvoetstappen ontdekt. Inmiddels zijn ruim 12.000 verschillende stappen gevonden en als je denkt dat door deze ontdekking de gewone werkzaamheden zijn stilgelegd, dan heb je het mis. Voor deze mensen is het economische belang van de metalen belangrijk, dus wordt er nog altijd gewerkt, vlak naast de belangrijke vondst.
Normaal gesproken kun je redelijk dicht bij de voetstappen komen, maar door het slechte weer is er een ‘landslide’ geweest en is een deel van het pad dat ons naar de voetsporen zou moeten brengen ingestort. We bekijken de stappen daarom van een wat grotere afstand, maar eigenlijk doet dat geen afbreuk aan de ervaring. We staan op een berg, maar toen de dino’s rondliepen was het stuk aarde hier plat en er was een meer. Doordat de grond drassig was, lieten de dinosaurussen voetafdrukken achter. Door de werking van de tectonische platen zijn de voetafdrukken tijdens het vormen van de Andes omhooggedrukt en bewaard gebleven in de berg. Wij kijken tegen een plat vlak aan waar we zo de sporen van kleine Teropodo (een soort T-rex), Ornitópoda (planteneters), en Anquilosaurus (de voorloper van reptielen) kunnen volgen.
Na een simpele lunch lopen we wat rond door de stad en besluiten een bezoek te bergen aan het Santa Clara-klooster. Het ligt een beetje verborgen en we krijgen daarom een privé-rondleiding, in het Spaans uiteraard. Onze reisgenoot Mahesh spreekt weinig Spaans en inmiddels voel ik me een stuk zelfverzekerder. Ik vraag onze gids ‘despacio’ (=langzaam) te praten en werp me op als vertaler. Een combinatie van Bijbelkennis, lessen kunstgeschiedenis en talenkennis zorgt ervoor dat de meeste informatie te herleiden valt. Onze gids spreekt nauwelijks Engels, maar begrijpt genoeg van de vertaling om af en toe goedkeurend te knikken als ze de juiste termen voorbij hoort komen. We zijn ruim een uur zoet en zien alles: van de prachtige ceremoniële gewaden tot de verblijven van de inwonende nonnen en natuurlijk de kerk zelf en de graftombe. We sluiten ons verblijf af met woorden van dank van onze gastvrouw en door de nonnen gemaakte koekjes met thee.
16-02
Het is alweer tijd om in te pakken. We wilden nog een nachtje langer blijven in dit fijne appartement, maar het is al door anderen geboekt en naar een andere plek verhuizen lijkt ons weinig zinvol. We pakken onze spullen in, zwemmen een paar baantjes in het bijbehorende zwembad en ontbijten op het dakterras, waar het uitzicht over de stad nog mooier is.
We doen een kleine stadswandeling en belanden op een lokale markt. We drinken een sapje tussen de locals en Mahesh (fotograaf) en ik maken de ene na de andere mooie foto. Op deze markt hebben ze alles: van vlees, kleding en rieten manden tot de meest uiteenlopende soorten kruiden en groenten. Onze zintuigen zijn geprikkeld en we besluiten uitgebreid te gaan lunchen met uitzicht op het centrale plein.
Daarna is het tijd voor het ‘Casa de la Libertad’, de plek waar de Boliviaanse onafhankelijkheidsverklaring werd ondertekend. Een zeer belangrijke plek in de Boliviaanse geschiedenis. We lopen rond door verschillende zalen en leren alles over de strijd voor onafhankelijkheid, oorlogen en redenen waarom Bolivia zoveel land is kwijtgeraakt (vroeger lag Bolivia namelijk aan zee, maar inmiddels zijn ze dat stuk land kwijtgeraakt aan Chili). In een grote troonzaal ligt de originele onafhankelijkheidsverklaring tentoongesteld achter glas. Grappig detail: de mensen kennen mijn naam hier heel goed, want de man aan wie Bolivia zijn naam dankt is Simón Bolivar.
Algauw is het tijd voor onze busreis, maar niet voordat we nog even op een terrasje neerstrijken voor een kopje koffie. Het blijkt een kapitale inschattingsfout te zijn, want de bedieningsmedewerkers vergeten keer op keer, ondanks meermaals herinneren, onze bestelling. We krijgen uiteindelijk wel wat we hebben besteld, maar het betekent ook dat we ons enorm moeten haasten om de bus nog te kunnen halen. Gelukkig stond onze eerder die dag bestelde taxichauffeur wél op tijd klaar.
Met de bus reizen is heel gebruikelijk in Bolivia (en relatief goedkoop), maar er wordt ook voor gewaarschuwd. Bolivia is en blijft een derdewereldland en busongelukken zijn hier niet ongebruikelijk. Er wordt vooral geadviseerd geen nachtbussen te pakken, maar de enige bus die naar La Paz gaat is een nachtbus. We besluiten om dan maar zo luxe mogelijk te reizen met een ‘cama’, een bus waarin de stoelen 160 graden gekanteld kunnen worden. We zijn nog maar net op weg en ik val al in slaap. Twee uur later word ik wakker en eten de mannen en ik onze broodjes (waar we zo lang op hadden gewacht). Daarna val ik in een diepe slaap en ik word pas wakker als we al bijna in La Paz zijn. De mannen hebben minder goed geslapen en zijn midden in de nacht nog uit de bus geweest. Ik heb er niets van meegekregen en ben heerlijk uitgerust.
17-02
La Paz is de onofficiële hoofdstad van Bolivia omdat de regering hier zetelt. Het is een metropool die ooit gebouwd werd in een dal in de bergen. Inmiddels is de stad gegroeid, waardoor de huizen op het laagste punt op 3600 meter boven zeeniveau liggen en op het hoogste punt op 4000 meter.
Omdat we ons appartement nog niet in kunnen, ontbijten we uitgebreid en lopen een klein rondje door de stad. Als we eenmaal het appartement in mogen, blijkt dat toch iets ingewikkelder dan gedacht. Het is namelijk beveiligd met een deur die alleen open kan met een app. De app lijkt niet te werken en wat volgt is een scène uit een oude zwart-wit film waar Harald en ik steeds een verdieping hoger gaan om het appartement te zoeken, uiteindelijk weer omlaag gaan en nog een paar keer omhoog tussen de tweede en de derde verdieping, tot we erachter komen dat op de fysieke sleutel die we meekregen P3 staat, terwijl we op P2 moeten zijn..
Tijd om La Paz te verkennen. We slapen redelijk in het centrum, dichtbij de toeristische bezienswaardigheden. De eerste stop is de ‘Mercado de las Brujas’ (de heksenmarkt), waar je niet alleen potentieverhogende drankjes en dubieuze kruidenmengels kunt kopen, maar ook lama-foetussen. De dieren zouden zijn overleden door de kou en daarna worden hun lijken gedroogd en te koop aangeboden. Als Bolivianen een huis bouwen, stoppen ze zo’n lamalijk in de fundering. Het zou geluk moeten brengen.
Omdat La Paz zo veel hoogteverschillen heeft, zijn er Teleferico’s aangelegd, wij kennen ze als skiliften. Voor een habbekrats kun je mee omhoog en dat doen we dan ook. Onze oren ploppen ervan, maar het uitzicht over de stad is fantastisch. We lopen terug over een chaotische en erg lokale openluchtmarkt naar het middenstation en gaan het laatste stuk weer met de lift naar beneden. ‘s Avonds eten we lokaal: de mannen een ‘Milanese’ (=schnitzel) en ik pittig Boliviaans stoofvlees.
18-02
La Paz is een grote stad met de gebruikelijke chaos en om eerlijk te zijn vinden we er niet zo veel aan. We overleggen met Mahesh en hij besluit wel in La Paz te blijven, dus dit is ook meteen de plek waar onze wegen scheiden.
We maken nog een klein rondje door de stad en bezoeken een grote kerk, een kleurrijk straatje en een beruchte gevangenis. Hier wonen de gevangenen samen met hun gezin. Mensen moeten zelf hun cel betalen, wat ervoor zorgt dat sommigen een riant leven leiden binnen de bewaakte muren, terwijl de minder bedeelden hun cel moeten delen. Vroeger leefden vrouwen en kinderen hier ook, maar na wat incidenten zijn de kinderen niet meer toegestaan.
Na dit laatste vluchtige bezoek stappen we opnieuw in een bus die ons naar het Titicacameer brengt. Het ligt op 3845 meter en is het hoogste bevaarbare meer ter wereld, wat ook nog eens gedeeld wordt door Peru en Bolivia. Wij stoppen eerst aan de Boliviaanse kant om nog een beetje bij te tanken voor we Peru ingaan. Na wat zoeken komen we uit bij hotel La Cupula, gerund door een Duitser. We verblijven boven op een berg die uitkijkt over het stadje Copacabana en het meer. Met een fleecedekentje in de hangmat (het koelt hier ‘s avonds flink af) zien we de zon achter de bergen zakken. Het is een mooie plek om tot rust te komen.
19-02 en 20-02
Twee dagen ineen, want we doen weinig. We zijn vanaf het moment dat we onze laatste rustdag hadden ingebouwd zo’n drie weken geleden alleen maar op pad geweest. Het is allemaal leuk, mooi en indrukwekkend, maar ook vermoeiend en dus pakken we nu wat rust. We chillen in de hangmatten, spelen wat potjes schaak en denken na over de laatste twee weken van onze reis in Perú. Maar vooral komen we heerlijk bij.
21-02
Tijd om weer in actie te komen. We gaan naar Isla del Sol (oftewel: Zonne-eiland). Je kunt er alleen maar met de boot naartoe en terwijl we naar de haven lopen, zien we Ellen en Matthé (van de Uyuni-trip) lopen. Ook zij gaan een dagje naar het eiland toe en we spreken af later nog een drankje met ze te doen.
Wie naar een eiland reist dat het Zonne-eiland heet, móet wel veel zon gaan zien, is mijn gedachte, dus nemen we plaats op het bovendek van de boot. Het blijkt een kapitale vergissing, want hoewel het prima vertoeven is bij het Titicacameer, hebben we elke dag een flinke plensbui met onweer gehad. Zo ook nu en samen met de andere mensen op de boot vluchten we naar beneden terwijl het onweer boven ons losbarst.
Na een kleine twee uur varen komen we aan op Isla del Sol, een eiland dat zijn naam eer aandoet, want de donkere luchten zijn weggedreven en een voorzichtig ochtendzonnetje verwarmt onze gezichten.
De eerste stop van het eiland is meteen een pittige: de klim van duizend stappen, waarvan ze ons bij ons hotel hebben verzekerd dat het er ‘maar’ zo’n tweehonderd zijn. De klim is er niet minder om en de astma-aanval die volgt ook niet. Na wat uitpuffen en nog verder omhoog klimmen, stoppen we voor een kopje koffie. De vrouw die het restaurant runt heeft ook zelfgemaakte alpaca-sokken liggen. Alpaca-wol is normaal best duur, maar deze sokken zijn zelfgemaakt en ter herinnering aan ons bezoek aan Isla del Sol koop ik voor Harald en mezelf een paar heerlijk warme sokken.
Dan is het tijd voor de echte bezienswaardigheid van vandaag: de Inca-ruïne Pilko Kaina. Het is nog een flink stuk lopen, maar omdat het laagseizoen is, is het heerlijk rustig op het eiland.
Als we bij de ruïne aankomen, blijkt dat we hem helemaal voor onszelf hebben. We lopen rond, kijken onze ogen uit en maken wat foto’s. Na een klein uur lopen we weer een stukje omhoog en zoeken een mooi plekje in het gras met uitzicht op de ruïne om te lunchen. Terwijl we de laatste hap eten, komen er een paar bootjes aan die afkomstig zijn van Isla de la Luna (Maaneiland). Binnen een paar minuten staan ze met tientallen mensen te dringen bij de ruïne en wij zijn heel blij dat we de gekte voor waren.
Matthé en Ellen zaten ook op één van de bootjes en we lopen gezamenlijk naar beneden, drinken een kopje thee en kletsen bij over de afgelopen week reizen.
De boottocht terug naar het vasteland is een stuk zonniger dan de heenweg en we bruinen lekker een beetje bij. ‘s Avonds is het alweer tijd om de tassen in te pakken en ons nog één keer tegoed te doen aan het heerlijke eten in het restaurant bij ons hotel (o.a. zalmforel en biefstuk), want het is nu echt tijd om te gaan. Het laatste deel van onze reis is aangebroken en dat betekent dat we Perú ingaan. We hebben ernaar uitgekeken, maar ondanks het feit dat onze eerste indruk van Bolivia niet zo goed was, vinden we het toch een beetje jammer het land met zijn indrukwekkend woeste natuur achter te moeten laten.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 51591
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 626
[author] => Simone Vogel
[cityName] => Copacabana
[travelId] => 521666
[travelTitle] => Backpacken door Argentinië, Bolivia en Peru
[travelTitleSlugified] => backpacken-door-argentinie-bolivia-en-peru
[dateDepart] => 2019-01-22
[dateReturn] => 2019-03-08
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/851/431_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=4
[titleSlugified] => daar-op-het-isla-del-sol-dingelingeling
)
[49] => stdClass Object
(
[reportId] => 5048108
[userId] => 388977
[countryId] => 24
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2019-02-20
[photoRevision] => 4
[title] => 5 Hollanders en een Boliviaan zaten in een jeep...
[message] => 10-02
Als je twee dagen op de rug van een paard hebt gezeten, voel je dat nog steeds wanneer je in je bed ligt. Vooral wanneer ik dan wakker wordt en opsta, moet ik me als een ouwe man uit bed vouwen. Pas als mijn spieren warm worden onder de douche, beweeg ik weer wat soepeler en denk ik met een goed gevoel terug aan de trip en aan Bert.
Veel tijd om te mijmeren is er niet, want zoals Simone eerder vertelde gaan we alweer vroeg op stap vandaag. We hebben een trip geboekt naar het uiterste zuidwesten van Bolivia. We gaan van Tupiza naar Uyuni via het nationaal park wat daar min of meer tussenin ligt.
We gaan met z’n zessen op stap. Onze chauffeur heet Luís. Verder bestaat het gezelschap puur uit Nederlanders; onze medereizigers Ellen en Matthé, zestigers uit Nijmegen en Sara, onze gids die we na een paar dagen liefkozend Saar zijn gaan noemen.
Om 07:30 rijden we weg en zetten koers naar de bergen. De eerste dag is gelijk de langste, want we hebben 350 kilometer voor de boeg. Dit gaat over onverharde modderpaden die zich langs de bergen omhoog kringelen. De eerste stop is een uitkijkpunt over het dal waar we net uit zijn gekomen. We spotten hier al wilde lama’s, de eersten van velen. Al vrij snel op de route komen we erachter dat werkelijk alles hier door elkaar loopt. We zien natuurlijk geiten en schapen, maar ook inheemsen zoals vicuña’s, een soort hertachtige lama’s, en biscatcha’s, welke meer lijken op een kruising tussen een eekhoorn en een uit de kluiten gewassen konijn.
We komen aan bij het Laguna Morijon, welke zijn naam dankt aan de stank die hij verspreid. Dit wordt veroorzaakt door de grote hoeveelheid zwavel in het meer. We worden gewaarschuwd door Saar, “niet in het meer gaan staan met je schoenen, want dan stinken we straks de auto uit!”
Daarna rijden we nog een klein stukje naar Pueblo Fantasma. Dit is een dorpje wat een tragische geschiedenis kent. Toen de Spanjaarden arriveerden was het land in handen van de Inca’s, die niet wisten op wat voor letterlijke goudmijn ze zaten. De Spaanse ontdekkers hadden dit wel door en veroverden het gebied na een bloedige strijd. Daarna bouwden ze het dorp voor de inheemse bevolking die werd geronseld om te werken in de mijnen, meestal tot men er letterlijk bij neerviel. Toen de mijnen niets meer opleverden en westerse ziekten de bevolking meermaals zwaar hadden getroffen werd het dorp verlaten.
Vele jaren later lopen wij hier dus rond op 4600 meter hoogte. Het dorp biedt een spookachtige aanblik, zeker als we het onweer horen rommelen als we afdalen in een van de mijnen.
Niet veel verder hebben we nog een mijlpaal, het hoogste punt van de dag op 4835 meter. Dat is ook wel een foto waard. Dan moeten we toch nog wel een flink stuk afleggen, en de duisternis is al lang en breed gevallen als we aankomen bij ons ‘hotel’. Het heeft meer het gevoel van een schoolkamp, maar het is gezellig dus het geeft niet. We delen de kamer met Ellen en Matthé, wie gelukkig erg makkelijke roomies zijn.
Saar en de meegereisde kok Maria sloven zich uit voor een heerlijk maaltje, en het licht gaat op tijd uit in onze hoogste slaapplaats (Quetana Chico, 4200m) van de hele reis.
11-02
Het motto van deze trip luidt ‘Vroeg uit de veren’, want opnieuw gaat de wekker op tijd en strak om 07:00 zet Luís de 4WD in beweging; 300 kilometer aan modderpaden voor de boeg.
Vandaag gaan we een aantal bijzondere dingen zien. Zo beginnen we met een tweetal meren die bekend staan om de grote populatie aan flamingo’s die er leven. Het weer heeft geen beste start gemaakt en de soms striemende regen of hagel zorgt ervoor dat we niet veel de auto uitgaan in het begin van de route, mede gevoed door het feit dat de flamingo’s het hier ook af laten weten. Die hadden vast ook geen zin in een nat pak.
We rijden door naar de ‘Desierto de Dali’, welke zijn naam dankt aan de prachtige vergezichten naar het gebergte erachter. We maken wat mooie én grappige foto’s hier en genieten van het weidse uitzicht voordat we doorrijden naar Laguna Verde en Blanco. Dit zijn twee meren die naast elkaar liggen en door de hoeveelheid erts en mineralen wit en groen kúnnen kleuren. Ik zeg met nadruk kunnen, want je raadt het al; wij zien weinig kleur. Wind en regen hebben grote invloed op hoe ‘mooi’ de meren zijn. Ondanks dat brengen we er flink wat tijd door, want de setting met de omliggende vulkanen zoals de Cerro Juriques is alsnog prachtig.
Vlak voor de lunch hebben we nog een leuke stop, de thermale baden. We poedelen een minuut of 20 in het heerlijk natuurlijk warme water. Helaas slaat hierna bij ons beiden de gezondheid wat om; de hoogte, het dagenlang hobbelen in de auto of op paarden en nu ineens het warme water. Saar had al gezegd dat dit niet altijd een gelukkige combinatie is. We eten toch zo veel als we kunnen, want de dag is nog lang. Simone knapt een beetje op van de pijnstillers, ikzelf voel me de rest van de dag niet bijzonder jofel meer.
Toch kunnen we nog genieten van de middag. Het fysieke hoogtepunt van onze reis volgt direct na de lunch. We stijgen tot een duizelingwekkende 5218 meter boven zeeniveau. Hier zien we enorme actieve geisers in het berglandschap, maar moeten we ook oppassen; de hoogte in combinatie met de zwavelgassen kan vervelende bijwerkingen hebben, dus blijven we niet langer dan een kwartiertje. Langer willen we ook niet, want het lage zuurstofgehalte in de lucht beneemt ons al snel de adem.
Als laatste bezoeken we het Laguna Colorado. Ook dit meer is gekleurd door de natuurlijke elementen, rood ditmaal, en dit keer wel prachtig te zien. Daarnaast zitten er enorme groepen flamingo’s in dit meer die we fotograferen. De onweersbuien die ons aan alle kanten omringen maken de sfeer nog mystieker tijdens onze wandeling van een uurtje.
Als we aankomen in Villa Mar, onze slaapplaats van vandaag, duik ik beroerd mijn bed in. Met een flinke dosis pijnstillers, soepjes en goede zorgen van Simone krijg ik mijn combinatie van migraine, hoogte- en wagenziekte eronder. Ik sluit zelfs nog even een uurtje aan bij de groep, maar iedereen is afgedraaid van de lange dag en opnieuw slapen we op tijd.
12-02
Na de mindere dag van gisteren ben ik benieuwd hoe het gaat als ik wakker wordt, maar dat valt alleszins mee. Een goeie nacht slaap heeft wonderen gedaan en ik word als een van de eersten wakker. Die mogelijkheid benut ik om een warme douche te pakken, een unicum in dit soort onderkomens. Ook Simone voelt zich weer kiplekker, dus we kunnen er weer tegenaan.
Het mindere nieuws van de dag is dat we moeten gaan afwijken van de geplande route. De overvloedige regenval heeft ervoor gezorgd dat een deel van de af te leggen weg onbegaanbaar is. Het betekent niet dat we highlights gaan missen, maar wel dat we een flinke omweg moeten maken.
We vertrekken om 08:00 die ochtend en al snel moet Luís alle zeilen bijzetten. We blijken niet voor niks een andere kant op te moeten want de wegen zijn soms echt slecht. Gelukkig is de ervaren Boliviaanse chauffeur niet voor een kleintje vervaard en hebben we de beschikking over een krachtige Toyota Landcruiser, die met deze omstandigheden wel raad weet. Toch blijft het af en toe spannend om over de passen te glibberen en door riviertjes te moeten rijden.
We komen die dag langs een aantal mooie rotsformaties waar we tussendoor rijden en soms eventjes stoppen. De eerste langere stop is het Laguna Negro, en zoals je al zou verwachten; het meer is zwart gekleurd door de natuur. Ondanks dat we al wat van dit soort meren zagen, heeft het hier wel wat extra’s. De rotsen torenen hoog boven het water uit en de sfeer is rustgevend, ondanks dat we er met best wat mensen tegelijk zijn.
Niet veel verder ligt een enorm ravijn, de ‘Anaconda’ genaamd. Deze naam komt door de rivier die in de diepte kronkelt en iets weg heeft van een slang. De afgrond is honderden meters diep en niet iedereen waagt zich richting de rand. Wij durven wel en worden beloond met prachtig uitzicht. Een eind verderop stoppen we met 3 auto’s tegelijk aan de oever van een riviertje. De koks hebben die ochtend de lunch al geprepareerd en die eten we op als picknick midden in de weidse natuur.
Hierna volgt door de wegafsluitingen een lange rit naar onze bestemming van vandaag, het dorp Colchani. Onderweg stoppen we nog één keertje bij het Cementario del Trenes. Hier staan sinds halverwege de vorige eeuw buiten gebruik gestelde goederentreinen. Sinds veel mijnen opdroogden werden de treinen niet meer gebruikt en hier gedumpt. Inmiddels heeft weer en wind zijn werk gedaan en biedt het een duistere aanblik. Toch is het mooi om er overheen te lopen en biedt het de mogelijkheid tot het maken van mysterieuze foto’s.
Dan rijden we naar Colchani, wat grenst aan het gebied wat het echte doel vormt van deze trip; de zoutvlaktes, of salar van Uyuni. We komen bijtijds aan, dus Luís biedt aan ons even mee te nemen voor een voorproefje. Normaal zouden we de volgende ochtend pas gaan, maar omdat er nu nog tijd is, krijgen we een sneak preview.
Nu is het zo dat de salar het grootste deel van het jaar kurkdroog is. Zover het oog reikt zie je dan de spierwitte vlakte en dit biedt een prachtige aanblik. Wij treffen het anders, want ook hier heeft de regenval voor een ander plan gezorgd. De vlakte is namelijk volledig bedekt met water, enkeldiep. Omdat nu ook de wind de kop opsteekt lijkt het eigenlijk niets anders dan een enorm meer. Duidelijk wordt wel dat ook de volgende ochtend dit bad nog niet verdwenen gaat zijn. We hopen dus maar dat de omstandigheden de volgende ochtend helder en windstil zijn, zodat het water een mooi spiegelend effect gaat geven.
We keren terug naar ons verblijf, welke grappig genoeg volledig is opgetrokken uit zout. De muren, de tafels, de banken. Zelfs de bedden staan op grote zoutblokken en de vloer ligt bedekt met zoutkorrels. Het eten uit deze keuken kán simpelweg niet flauw van smaak zijn.
Na een lekkere maaltijd besluiten Simone en ik de gidsen, chauffeurs en kokkin in het zonnetje te zetten na al dat harde werk en trakteren op een rondje. Bij dat ene rondje blijft het wel, want de wekker gaat morgen héél vroeg!
13-02
Zoals beloofd gaan we vanochtend opnieuw naar de salar, en omdat het schouwspel van zonsopkomst hier prachtig moet zijn doen we dat vroeg, om 05:30 rijden we weg.
Het water staat dus nog steeds enkeldiep, maar voor de mooiste foto’s moeten we toch een beetje lijden. Ondanks dat Simone net voor vertrek nog aan onze slippers dacht, is het water ijs- en ijskoud aan onze voeten.
Na verloop van tijd voelt het beter, maar er zijn er niet veel die zich in het water wagen. We krijgen gelukkig wel de mogelijkheid om de prachtige zonsopkomst vast te leggen. Onze gebeden zijn verhoord, want de wind is gaan liggen en de wolken laten zich nauwelijks zien. Het is een plaatje!
Na dit natuurschoon rijden we richting een groot gebouw wat midden op de vlakte staat. Dit blijkt het niet meer als zodanig gebruikte, allereerste zouthotel te zijn, waar we lekker ontbijten. Als we weer de auto instappen nemen wij het muzikale heft in eigen handen. De gehele trip hebben we naar de favorieten van Luís geluisterd, want de chauffeur is ten slotte de baas. Na 4 dagen Argentijnse en Boliviaanse Gaucho-muziek, waar niks mis mee was, zetten we de auto op z’n Hollands op z’n kop. André Hazes, Bløf, Acda & de Munnik en anderen komen voorbij. Op het hoogtepunt begint Luís enthousiast mee te swingen met Kedeng-kedeng. De ietwat vulgaire context aan het eind van het nummer blijkt hem niet te ontgaan...
Hierna is het tijd voor nog iets leuks; perspectieffoto’s. De vlakte, droog of nat, leent zich door de leegte heel mooi voor het maken van grappige foto’s in perspectief. Zo maken we foto’s van een enorme reus Luís die de auto aanvalt met ons erin, of een foto waarin een kleine ik op de enorme hand van Simone sta en ik haar op de wang kus. Ook brengen Saar en Simone een eerder ontstaan idee ten uitvoering. Ik film ze samen ‘hand-in-hand’ zingend. Een stukje wereldwijde Feyenoord-clubliefde!
De trip zit erop. Na de lunch brengen Luís en Saar ons naar Uyuni. We wisselen knuffels en telefoonnummers uit, want er is een goeie band ontstaan de afgelopen dagen. Het is niet niks om 24 uur per dag op elkaars lip te zitten en zelfs je slaapruimte te delen, als je elkaar in eerste instantie niet eens kent. We hadden het veel slechter kunnen treffen dan met Ellen en Matthé. Door ons allemaal wat flexibel op te stellen hebben we 4 fijne dagen gehad, en met Saar hadden we een gids om van te dromen!
Daarnaast moeten we nog meer mensen in het bijzonder bedanken want deze trip was een cadeau van Koos en Irene, nog voor onze beider verjaardagen. We hebben echt een bijzonder cadeau hiermee gehad en iets waar we nog lang aan terug gaan denken.
In Uyuni nemen we even de tijd om bij te komen. We laten wat kleding wassen van de paardrijtrip en van de afgelopen dagen en relaxen wat. In de avond spreken we af met Mahesh, een Brit die we vaak tegenkwamen op de trip en waar we mee aan de praat raakten. We eten samen wat en denken terug aan de mooie trip die we hadden. We houden het niet zo lang meer vol en vallen al snel om, moe van alle belevenissen.
14-02
Vandaag staat weer eens in het teken van keuzes. We hebben al door dat Uyuni geen plek is om lang te blijven. De keuze valt op Sucre, de hoofdstad van Bolivia op ongeveer 8 uur rijden. Samen met Mahesh besluiten we dat we gedrieën die kant op reizen en daar een appartement delen.
We nemen de bus van 11:30 en dit blijkt geen enorme luxe. De dame van de busmaatschappij vertelt ons echter dat we halverwege, in Potosí, overstappen op een luxere touringcar. Wat hiermee misging weten we nu nog niet, maar de tweede bus werd niet meer dan een krakkemikkige lokale roestbak. We houden het vol zonder tussenstops voor toiletbezoek en met weinig comfort, maar het is een beproeving. In Sucre ligt het appartement niet al te ver van het busstation af. Wat de kaart er helaas niet bij verteld is dat het laatste deel van de straat heel steil omhoog loopt. Dat is best een uitdaging op bijna 3000 meter hoogte!
We worden gelukkig beloond met een prachtig uitzicht over de stad vanaf ons dakterras en een luxe appartement. Dat is een verademing na alle Spartaanse omstandigheden op de trip! Met een lekker maaltje kip achter de kiezen zijn we afgedraaid voor vandaag. De volgende dagen worden vast suikerzoet in Sucre.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 51591
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 705
[author] => Harald
[cityName] => Sucre
[travelId] => 521666
[travelTitle] => Backpacken door Argentinië, Bolivia en Peru
[travelTitleSlugified] => backpacken-door-argentinie-bolivia-en-peru
[dateDepart] => 2019-01-22
[dateReturn] => 2019-03-08
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/849/917_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=4
[titleSlugified] => 5-hollanders-en-een-boliviaan-zaten-in-een-jeep
)
[50] => stdClass Object
(
[reportId] => 5047865
[userId] => 388977
[countryId] => 24
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2019-02-19
[photoRevision] => 4
[title] => De Gauchos achterna in het ‘Wild West’ van Bolivia
[message] => 05-02
We worden vroeg wakker vandaag en vooral ik voel me een stuk beter. Om negen uur staan we klaar bij de bushalte om naar Humahuaca te gaan. De bus zou om kwart over negen moeten vertrekken, maar zoals altijd is het de vraag of het Zuid-Amerikaanse kwartiertje in je voor- of nadeel werkt. In dit geval wachten we tot tien uur en dan pas verschijnt de bus. Geen excuses ofzo, dat is gewoon hoe het hier gaat. Gelukkig zijn we deze slechte start van de dag snel vergeten als we door het prachtige heuvellandschap rijden.
Humahuaca ligt nog een stukje hoger dan Tilcara, op ruim 3000 meter. We doen dan ook rustig aan als we in het dorpje aankomen en eten churros gevuld met dulce de leche. Daarna hebben we een goede bodem om nog een stuk verder te stijgen naar ‘El Hornocal’, een stuk gebergte waar in de lagen 14 verschillende kleuren te zien zijn, een zeldzaam natuurverschijnsel op 4350 meter hoogte. Om er te komen kun je het beste een taxi pakken. Wij stappen in bij een jonge gozer met een fourwheeldrive die deze route duidelijk vaker heeft gereden. Zonder moeite scheurt hij naar boven, waarbij hij de meeste andere taxi’s voorbijgaat. Normaal gesproken doe je een uur over deze route, maar wij staan in 45 minuten boven, enigszins beduusd.
We maken een kleine wandeling naar beneden en staan dan oog in oog met de Argentijnse bergen waarover we al zoveel hebben gehoord. Het is er hoog, er is slechts een handjevol mensen boven om er met ons van te genieten en het is er doodstil. Het is werkelijk prachtig en een unieke ervaring, die door iemand die we later ontmoeten wordt omschreven als ‘emotioneel’ en dat kan ik alleen maar onderschrijven.
Aan alle mooie dingen komt een eind en in dit geval is dat een heel pittig einde. Waar we op de heenweg vooral omlaag liepen, moeten we op de terugweg omhoog en dat is geen pretje. De berg is erg steil en met mijn astma ben ik de traagste persoon op de berg die dag. Terwijl Harald naast me blijft lopen en me voorziet van extra medicijnen en water, gaan we voetje voor voetje omhoog terwijl iedereen ons inhaalt. De laatste honderden meters zijn afzien, maar dankzij de coaching van Harald en wat doorzettingsvermogen lukt het toch. Ik voel me net Rocky wanneer ik de top bereik.
Na een hobbelige (wederom snelle) rit naar beneden besluiten we Humahuaca zelf nog wat te verkennen. We eten het restje pannenkoeken van de dag ervoor als lunch in een gezellig parkje, lopen grote trappen op die uitzicht geven over de stad en kuieren wat rond tot we het zat zijn. De rest van de dag bestaat uit het pakken van onze spullen en uitrusten. In de tuin van een simpel restaurant eten we ons laatste Argentijnse avondmaal: Argentijns stoofvlees en een verse kalfsschnitzel.
06-02
Tijd om te gaan. We hebben het erg naar onze zin gehad in Tilcara bij Hernán en Gabriella, maar het is tijd om verder te gaan. Ze lopen met ons mee naar de straat en na een paar knuffels en de belofte om terug te komen gaan we opnieuw naar het busstation. Het Zuid-Amerikaanse kwartiertje werkt hier in ons nadeel en terwijl Harald de kaartjes koopt, stop ik mijn backpack in de hoes zodat hij veilig is in de bus. Als dat gedaan is wisselen we om en terwijl de buschauffeur nog ‘rapido, rapido!’ roept, stappen we puffend de bus in die ons naar de Boliviaanse grens brengt.
We ontmoeten een vriendelijk stel van boven de 70 (zij een Duitse fotografie-journalist, hij een gepensioneerde Engelsman) die ons het vertrouwen geven dat we over vele jaren nog steeds zulke mooie reizen zullen maken. Zij blijven een nachtje in het Argentijnse grensdorp slapen, maar hun vriendin, de Litouwse Danute, wil graag met ons mee. Met zijn drieën gaan we te voet naar de grens, wat neerkomt op zo’n 25 minuten lopen door het dorp. Bij de grens zijn onze paspoorten uitvoerig bekeken, de stempels gezet en we kregen een soort bonnetje mee met nog een stempel erop. Wat blijkt? Je krijgt geen stempel in je paspoort als je Bolivia in- of uitgaat, dat bonnetje met de exitstempel van Argentinië is je visum.
Zodra we Bolivia inlopen is het een compleet nieuwe wereld. De vrouwen lopen in traditionele kleding (een bolhoed, vlechten in het haar, kleurige kanten rokken en kousen) en de straten zien er anders uit. Ook hier lopen we weer, bergopwaarts (!), een klein halfuur. We pakken een grote taxi samen met een Boliviaans gezin. Deze mensen hebben hun halve huisraad bij zich, inclusief tuintafel en -stoelen. Na twee uur rijden door de Boliviaanse bergen komen we aan in Tupiza. Danute gaat naar een hostel en wij naar een hotel, maar eigenlijk valt het tegen vanaf het moment dat we er binnenstappen. Het zwembad is koud, de plafondplaten van de douche zijn van piepschuim gemaakt en bevestigd met roestige spijkers, de bedden liggen niet lekker en alles gaat vroeg dicht.
In plaats van in ons hotel te blijven, besluiten we een late lunch te eten in het stadje, maar dat valt ook vies tegen. Bolivia is het armste land van Zuid-Amerika en dat is toch wel een bittere pil na het mooie Argentinië. We besluiten een simpele omelet te eten en daarna naar ons hotel te gaan met wat snacks. We kijken wat tv en gaan vroeg naar bed, hopend dat alles er de volgende dag iets rooskleuriger uitziet.
07-02
De beslissing is genomen. We zouden twee nachten in het hotel blijven, maar hebben het er zo slecht naar onze zin dat we verkassen naar een hostel. Kost de helft, maar het bed ligt een stuk lekkerder. Ook Tupiza zelf ziet er wat vriendelijker uit nu we er wat meer aan gewend zijn.
Deze dag bestaat uit het maken van keuzes. We willen wat tours boeken en daarvoor moeten we een beetje research doen en langs wat touroperators. Waar we in Argentinië soms nog moeite hadden met het Spaans, gaat het hier al een stuk beter. Niet alleen omdat wij er meer aan gewend zijn, maar ook omdat de mensen hier met een minder zwaar accent praten. Desalniettemin zijn we erg blij wanneer de dame bij één van de agencies ineens zegt: ‘Maar het kan ook in het Nederlands hoor!’ Sara was aan het rondreizen en is blijven hangen in Tupiza en werkt nu als gids. We boeken bij haar een tour naar de zoutvlaktes van Uyuni en bij een andere dame (in het Spaans) een tweedaagse paardrijtocht voor de volgende dag. Om 13:00 zijn alle afspraken en beslissingen gemaakt en we hebben nog heerlijk de tijd om door het stadje te lopen en wat boodschappen te doen.
08-02
Wie in het ‘Wilde Westen van Bolivia’ verblijft waar vroeger de gauchos rondreden kan eigenlijk niet anders dan het land verkennen op de rug van een paard. Natuurlijk is het geen geheim dat ik dol ben op paarden, maar na een enthousiast blog te hebben gelezen over deze tocht heeft ook Harald er zin in. We ontmoeten onze gids Javier, een tengere man van in de twintig die een goede kop kleiner is dan ik, en gaan op weg naar de paarden. Nadat we onze sombrero’s hebben uitgezocht en beenbescherming hebben omgedaan, is het tijd om de paarden te ontmoeten. Ik kies een mooi, klein zwart paard genaamd ‘Black Torro’, wat zoveel betekent als ‘zwarte stier’. Harald krijgt een rustig, wat groter paard met de naam ‘Capricho’, maar doordat hij de naam niet kan onthouden doopt hij hem om tot ‘Bert’, wat Capricho prima lijkt te vinden.
Om elf uur stijgen we op. Langs de oude spoorlijn stappen we het dorpje uit. Haralds paard besluit al snel dat hij het er niet mee eens is en draait om, waarop Javier voor de eerste keer die dag van zijn paard springt en er achteraan rent. Als Bert bij is, vervolgen we onze weg en al snel bevinden we ons in het heuvellandschap rondom Tupiza, waar veel ijzer, koper en zilver in de bergen te vinden is, wat het geheel erg bijzondere kleuren geeft. Een drooggevallen rivier brengt ons richting de eerste van vele kloven, die ons enorm doet denken aan tekenfilms waar indianen in een hinderlaag liggen te wachten op postkoetsen. Terwijl wij met de paarden poseren voor een foto, besluit het paard van Javier dat ze liever alleen verder gaat. Hij probeert haar nog te pakken, maar ze is weg. Javier zegt het laatste stuk te lopen en wij gaan te paard verder. Het blijkt dat we stroomopwaarts rijden, want we komen het paard van Javier tegen onder aan een kleine plas water. Het blijkt onze eerste stopplek te zijn en terwijl de paarden uitpuffen genieten wij van het uitzicht onderaan de canyon.
De daaropvolgende uren stappen we op een flink tempo door. De ‘zwarte stier’ blijkt een zeer toepasselijke naam voor mijn paard, want hij is één bonk energie en stapt supersnel door. We rijden over onverharde bergweggetjes en komen heel dicht langs de bergen die we normaal in een auto aan ons voorbij zien razen. We genieten enorm van de mooie uitzichten en van het immense en indrukwekkend woeste landschap. We lunchen bij een rivier terwijl de paarden lekker grazen, maar voelen op dat moment wel al flink aan onze billen dat de zadels niet zo zijn als in Nederland.
In de middag voelt Harald zich zelfverzekerd en ook Bert heeft goede zin. Hij komt gezellig naast me rijden en we wagen ons aan een drafje. Een lange zandweg voor ons doet me verlangen naar een galopje en terwijl ik dat tegen Harald zeg, schiet mijn paard ervandoor, met Haralds paard in de kielzog. Een paar galopsprongen en ik ben de controle kwijt. Mijn paard zit in rengalop en lijkt niet van plan te gaan stoppen. Ik hoor Harald ‘Hooooo! Hoooo!’ roepen en hoop dat hij zijn paard op tijd stil krijgt zonder mij. Het zandweggetje verandert in een verharde weg en ik zie een stuk weg aankomen waarvan ik weet dat we er niet overheen kunnen zonder sprong. Uit automatisme ga ik staan en hoop er het beste van. Black Torro springt er zonder moeite overheen en rent keihard door en het enige wat ik kan denken is: ‘laat er alsjeblieft geen verkeer aankomen’. We rennen heuvelopwaarts en ineens heb ik de controle weer terug. Bovenop de heuvel staan we stil en het eerste wat ik doe is afstappen, compleet buiten adem en aan het shaken. Ik ben honderden meters verder en ik heb geen idee hoe het Harald is vergaan. Met een knoop in mijn maag loop ik terug, waar ik twee bezorgde en opgeluchte mannen op me af zie stappen.
De rest van de middag verloopt een stuk rustiger. We komen langs rivieren en maken foto na foto, maar ik vrees dat ze niet allemaal recht zullen doen aan het gevoel dat we hebben bij het rijden door zulke imposante natuur.
We rijden ook door hele simpele dorpjes, waar mensen nog wonen in hutten gemaakt van leem of modder. Omdat er niet veel toeristen zijn die deze tweedaagse tocht boeken, zijn we een ware attractie. Alle kinderen van de dorpen lopen uit en terwijl we naar ze zwaaien en ze een vriendelijk ‘buenas tardes’ wensen, krijgen we een grote glimlach op onze gezichten van zoveel vriendelijkheid.
In het blog dat ik las werd gesproken over een accommodatie met een balkon waar de Australische jongen die erover schreef heerlijk kon uitrusten. Ons verblijf is heel anders dan dat. We stoppen in Espicaya, waar eigenlijk niet zo heel veel is. We delen onze badkamer met het gezin dat in het huis naast ons verblijf slaapt. Hun huis is kleiner dan de gemiddelde Nederlandse woonkamer. Er lopen katten, kittens en honden rond en er zit flink wat ongedierte. Onze kamer doet ons denken aan een bunker met een paar slechte bedden erin. Het woord basic is nog te aardig voor wat dit is. We zijn er niet blij mee na een lange dag in het stoffige landschap met veel zadelpijn, maar kunnen er niets meer aan doen. We vullen onze avond met kaartspelletjes en gaan vroeg slapen, met het licht aan.
09-02
Na onze paarden goedemorgen te hebben gewenst en een simpel ontbijt staan we om 9 uur klaar voor vertrek. We hadden de optie om later te vertrekken, maar konden niet wachten om weer op pad te gaan. We geven de dames die voor ons hebben gekookt een flinke fooi, wat ze enorm waarderen in dit zeer arme deel van Bolivia en vervolgen onze weg terug naar Tupiza. De eerste paar honderd meter zijn bijzonder pijnlijk, maar we zullen het ermee moeten doen.
Onze eerste stop is meteen een spannende: een rivier. Javier zegt dat het water tot onze knieën komt, maar dat het toch veilig is om over te steken. We twijfelen flink: de laatste keer dat we een rivier overstaken (in de Dominicaanse Republiek) besloot het paard van Harald in het water te gaan liggen en werd hij nat tot aan zijn middel. De kolkende rivier helpt ook niet mee. We besluiten een poging te wagen en laten Harald in het midden gaan. Mijn paard gaat als laatste en haalt hem halverwege vol zelfvertrouwen in. Terwijl ik omkijk loodst Harald paard Bert er doorheen: ‘Goed zo Bert, nog een klein stukje. Je kan het!’ Ik ben zelden zo trots geweest. Met alleen twee natte rechterschoenen brengen we het er zonder kleerscheuren vanaf.
Bert heeft er zin in vandaag en stapt gezellig mee met Black Torro. We maken foto’s van elkaar, vergapen ons aan de nog altijd indrukwekkende rotsformaties en wagen ons zo nu en dan aan een voorzichtig drafje. Harald gaat soms zelf een stukje voorop en ondanks de zadelpijn genieten we enorm.
Op een drooggevallen rivier is het mijn moment: de mannen wachten terwijl ik een flink stuk mag galopperen. Zodra mijn paard snapt wat de bedoeling is, gaan we er vol voor. Het gaat zo lekker, dat we in razende vaart teruggaan naar de mannen en daarna nog een keer het hele stuk galopperend afleggen. Even verdwijnt alles. Black Torro en ik zijn één terwijl we over de drooggevallen Boliviaanse rivier scheuren.
Het blijkt niet het meest indrukwekkende deel van deze dag te zijn. Na nog een paar flinke stukken stappen, zetten we koers naar de ‘Cañon del Inca’, een vallei tussen de bergen waar vroeger de Inca’s doortrokken. Om er te komen moet je langs heel veel cactussen en prikkelbosjes rijden, met als hoogtepunt een flinke klim, waarna de vallei zich aan je openbaart. ‘Wow’ is het enige dat we op dat moment kunnen uitbrengen.
Beneden in de vallei is het zo mogelijk nog indrukwekkender dan alles wat we de afgelopen dagen zagen. We rijden over zand tussen gigantische rotsformaties, die vele eeuwen geleden zijn gevormd en door wind en water zijn uitgesleten. Opnieuw mag ik galopperen en mijn paard en ik zijn voor eventjes de enigen op aarde.
Helemaal diep in de vallei mogen onze paarden drinken en wij even uitrusten. Op de terugweg wil Harald zich ook wagen aan een galopje. Terwijl zijn paard rustig wegspringt, weet de Zwarte Stier al hoe laat het is. Met de wind in onze haren scheuren we door de canyon. Harald en Javier volgen op gepaste afstand en genieten.
En dan is het tijd om terug te gaan. We nemen een zijroute van de vallei die ons nog weer eens omhoog brengt, waarna we weer op dezelfde weg langs het spoor terugstappen Tupiza in. Zo op de rug van een paard zou je bijna vergeten dat er zoiets bestaat als de stadse verkeerschaos die met elke stap weer wat dichterbij komt. We bedanken Javier, en knuffelen nog even met Black Torro en Bert. We slapen in weer een ander hostel, want vanuit dat hostel vertrekt onze tour naar de zoutvlaktes van Uyuni de volgende ochtend om 07:00, maar niet voordat we een flinke plensbui op onze kop krijgen. Het zal de eerste van velen zijn..
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 51591
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 563
[author] => Simone Vogel
[cityName] => Tupiza
[travelId] => 521666
[travelTitle] => Backpacken door Argentinië, Bolivia en Peru
[travelTitleSlugified] => backpacken-door-argentinie-bolivia-en-peru
[dateDepart] => 2019-01-22
[dateReturn] => 2019-03-08
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/848/908_640x480.jpg?r=3
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=4
[titleSlugified] => de-gauchos-achterna-in-het-wild-west-van-bolivia
)
[51] => stdClass Object
(
[reportId] => 5044734
[userId] => 437687
[countryId] => 24
[username] => MaxenJasmijn
[datePublication] => 2018-12-21
[photoRevision] => 0
[title] => Blog 3 - Machu Picchu en begin Bolivia
[message] => Zo... En toen waren we alweer in Bolivia. Hier ons verhaal van de afgelopen weken, we waren in Cuzco gebleven volgensmij!?
Na de rainbow maintain hebben we een paar dagen lekker rustigaan gedaan. Helemaal uitgerust begonnen we aan onze 4-daagse "inka-jungle" trek naar uiteindelijk de Machu Picchu. Dag 1 werden we vroeg opgehaald bij ons hostel. Samen met nog 8 andere gasten gingen we naar ons 1ste avontuur: down-hill-mauntainbiken! Hoe gaaf was dat!! We begonnen op een berg van 4000 meter hoog in de wolken. Met hoge snelheid op de mauntainbikes naar beneden in de jungle. Max had nog wel een kleine uitglijder maar dat mocht de pret niet drukken. Voldaan kwamen we aan bij onze eerste overnachtingsplek. Een lodge midden in de jungle, geen WiFi en geen warm water. Samen met 5 Amerikanen, een Canadees en een Australiër hadden we het goed naar onze zin. Lekker met z'n allen eten en ''s avonds gezellig biertjes drinken bij het kampvuur. De volgende ochtend weer vroeg op want er stond een hele dag hiken op de planning. De hele dag, berg op, berg af, over smalle bergpaadjes en over bruggen. Elke 10 minuten weer een ander adembenemend uitzicht! Een deel van de route die we die dag hadden gelopen was de oorspronkelijke Inca-trail! Onderweg zagen we allerlei tropische planten en dieren. Aan het eind van de mooie maar vermoeiende dag gingen we naar een warmwaterbron waar we onze spieren even lekker konden laten rusten. Dag 3 stond in het teken van adrenaline, we gingen namelijk zip-linen. Samen met de groep hebben we 6 zip-lines gedaan en dat was echt super vet!! Ook moesten we rotsen beklimmen en een mega hoge brug over.. Na het zip-linen moesten we een stuk hiken om bij de volgende overnachtingsplek te komen. Die avond vroeg naar bed want de wekker stond op 3 uur om vroeg in de morgen bij de Machu Picchu aan te komen. Helaas een erg slechte nacht gehad, zowel Max als ik hadden een flinke buikgriep opgelopen. Letterlijk alles kwam er weer uit. Toch besloten we de berg machu picchu op te klimmen. Kijk niet hoe, maar het is ons gelukt!! We waren erg trots op onszelf. Daar waren we dan. Eindelijk. Hier hebben we al die kilometers voor gelopen: DE MACHU PICCHU! En wat was het mooi!! Zoals in de boeken. Na 15 minuten trok de mist weg en kwam het historische bouwwerk goed tevoorschijn. Prachtig! Na rond te hebben gewandeld hebben we een paspoort stempel gezet en hebben we de bus terug naar het dal genomen, we voelden ons beiden nog niet goed. ''s avonds gingen we met de trein en een busje weer terug naar ons hostel in cusco. Daar hebben we nog 2 nachen geslapen voordat we verdergingen met de bus naar Puno, een stad aan het Titicaca meer. In puno zijn we 3 nachten gebleven. De stad zelf was niet zo bijzonder, maar wel hebben we een dagtrip gemaakt naar de floating islands. Drijvende eilanden gemaakt van riet, mooi om te zien hoe mensen daar leven. Puno was onze laatste bestemming in Peru. Tijd om de grens over te gaan naar Bolivia! We waren erg benieuwd.. Onze eerste bestemming in Bolivia was het kleine stadje Copacabana, ook aan het Titicaca meer. Dit meer ligt op meer dan 3800 meter hoogte. In copacabana was het super chill, het voelde een beetje als " echt vakantie" haha. Hier zijn we bijna een week gebleven om even lekker van het mooie weer en het rustige stadje te genieten. We zijn met de kano het meer op gegaan, hebben de berg naast het dorp beklommen en hebben vooral lekker gegeten en gedronken! Ook hebben we het geboorte eiland van de Inca's bezocht, Isla del sol. Een heel mooi uitzicht, maar verder viel het ons een beetje tegen. Toen was het alweer tijd om door te gaan met onze reis. We gingen naar la Paz, de regerende hoofdstad van Bolivia. Wat een mega stad was dat zeg!! Hier de stad verkent, de kerstoptocht bekeken en wederom lekker gegeten en gedronken. Tot nu toe hebben we onze busreizen gedaan met peruhop/boliviahop. Hiervoor werden we opgehaald bij het hostel en werden we afgezet op de volgende bestemming. Vanaf la Paz moeten we onze busreizen zelf regelen aangezien peruhop/boliviahop niet verder gaat dan la Paz. Maar dat lukt ons prima. In La Paz hebben we onze vlucht naar nieuw Zeeland geboekt, 16 januari vliegen we van Santiago(chili) naar Auckland in nieuw Zeeland. We hebben tot 16 januari globaal een plan uitgestippeld. Via cochabamba, sucre, (misschien Potosi) en uyuni willen we in Chili terechtkomen begin januari. Vanaf daar willen we in 3/4 etappes rond 12/13 januari in santiago terechtkomen. Tot zover onze derde blog! We zitten nu in Sucre, we zijn hier vannacht aangekomen dus over sucre kunnen we nog niet zoveel zeggen. De kerstdagen brengen we hier in sucre door, we zijn benieuwd hoe dat zal zijn :) tot de volgende blog lieve mensen! Dikke kus van Max en Jas
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-10-26 08:48:45
[totalVisitorCount] => 5493
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 1714
[author] =>
[cityName] => Sucre
[travelId] => 520647
[travelTitle] => Zuid Amerika
[travelTitleSlugified] => zuid-amerika
[dateDepart] => 2018-10-26
[dateReturn] => 2019-05-14
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,sucre
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/437/687_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => blog-3-machu-picchu-en-begin-bolivia
)
[52] => stdClass Object
(
[reportId] => 5044637
[userId] => 314423
[countryId] => 24
[username] => JolienNienkemper
[datePublication] => 2018-12-19
[photoRevision] => 0
[title] => Beautiful Bolivia
[message] => Ietsjes later dan gepland, maar hier zijn we weer! Dit keer zal ik jullie meenemen op reis door Bolivia. Een maandje geleden kwam ik aan in de stad Sucre, die ook wel ciudad blanca (witte stad) wordt genoemd. Een historisch stadje met, zoals verwacht, allemaal witte huisjes. Heel erg mooi! Ik was nét aangekomen toen ik door familie van Amanda werd uitgenodigd voor de lunch, wat heel erg gezellig was! Gelijk een beetje Spaans kunnen oefenen. Dit kon ik nog een beetje meer doen toen wij naar Fantastic Beasts gingen, in het Spaans... hele toffe film! Verder een beetje gegeten en gebouwen gekeken.
Daarna ging ik door naar Samaipata, een klein klein hippe dorpje. Hier heb ik een oude Inka stad bezocht en een natuurpark waarvan gezegd werd dat het extreem biodivers was, maar ik zag alleen maar varens haha.
De volgende bestemming was Rurrenabaque, van waaruit ik roze rivier dolfijnen wilde spotten, maar dit plaatsje is niet makkelijk te bereiken. Ik ben zo’n 2.5 dag onderweg geweest over modderige paden, stomme stadjes en vieze hotelletjes, maar de echte dolfijnen liefhebber doet wat zij moet doen. Eennaal in Rurre was het zó hard aan het regenen dat ik mij afvroeg of de toer nog wel door kon gaan, maar de drie dagen van mijn jungle/pampas toer was het stralend weer! We hadden een super leuke gids die vanalles wist te vertellen over alle vogels, luiaarden, capibaras, aligators (!) ennnn roze rivier dolfijnen!! Ze zijn dus meer roze wanneer ze gelukkig zijn en een beetje grijs wanneer ze niet zo happy zijn. De eerste twee dagen gingen we op een bootje door de rivier en zagen we heel veel kaaimannen en af en toe een stukje dolfijn, maar op dag drie was daar eindelijk het moment dat je het water in kon met de dolfijnen, wetende dat die kaaimannen niet zo heel veel verder lagen. Het water stonk en was vies, maar ik heb met dolfijnen gezwommen (op Sinterklaas nog wel!) dus het maakt mij niet uit! Droom in vervulling!
Na deze top ervaring was de stad La Paz aan de beurt. De stad ligt op iets van 3600m hoog, waardoor ik nogal ziek werd van de hoogte. Daar bovenop kreeg ik een voedselvergiftiging, dus La Paz was top. Nederlandse bitterballen, traditionele dansen en typische souveniertjes hebben het weer een beetje goed gemaakt!
Alweer de laatste bestemming in Bolivia was Copacabana, een plaatsje aan het meer Titicaca. Super mooi meer met besneeuwde bergen eromheen. Hier zijn twee eilandjes; die van de god van de zon en de maan. Deze zijn heel speciaal voor de locals, maar ik vond ze niet zo bijzonder haha. Wel weer hele mooie uitzichten over het meer! En toen was het alweer tijd voor Peru! Hier heb ik alweer veel beleefd, maar dat komt in een volgend verhaal. Bolivia was mooi en leuk, maar niet iedereen was even aardig voor je. Ik weet niet waarom, maar mensen die je dingen zouden moeten verkopen zijn echt onvriendelijk. All in all was het alsnog een heel leuk land!
Adios amigos x
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2011-09-10 10:54:51
[totalVisitorCount] => 38387
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 485
[author] => Jolien
[cityName] => La Paz
[travelId] => 520442
[travelTitle] => Zuid-Amerika
[travelTitleSlugified] => zuid-amerika
[dateDepart] => 2018-10-15
[dateReturn] => 2019-03-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,la-paz
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/314/423_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => beautiful-bolivia
)
[53] => stdClass Object
(
[reportId] => 5044331
[userId] => 432996
[countryId] => 24
[username] => milouvdvoort
[datePublication] => 2018-12-12
[photoRevision] => 0
[title] => Peru: deel 2 en Bolivia
[message] => Peru: Paracas, Huacachina, Colca Canyon, Puno
Bolivia: Copacabana, La Paz, Uyuni, Potosi
Het was fijn om weer eens een korte doorreis te hebben in plaats van een hele dag in de bus zitten. De bus terminals hier lijken wel luchthavens. Je checkt je bagage in, je moet je identificeren met paspoort en ticket en je handbagage wordt gecheckt voordat je de bus in gaat. Ze brengen drinken en snacks en als je de bus verlaat wordt je door de bemanning begroet. Aardig gek! Vanaf waar de bus stopte was het 10 minuutjes lopen naar m’n hostel. Na het inchecken heb ik eerst met Bas gebeld om Machu Picchu te regelen/boeken, dat is nogal wat werk namelijk. Eind van de middag ben ik even door het dorpje gelopen en heb ik de zonsondergang gekeken op het strand. Het is echt een mega klein vissersdorpje dus ik vind het prima dat ik hier maar een nacht blijf. ‘s Avonds heb ik het lokale gerecht ‘lomo saltado’ gegeten. Patat met tomaat, paprika, ui en super mals rundvlees met veel olie en knoflook. Het is inmiddels de 26e dus het was ook tijd om de twee maanden balans eens op te gaan maken. Ik zit nog steeds iets over budget maar ben sinds Ecuador erg goed gaan compenseren. Bolivia is ook erg goedkoop maar Chili en Argentinië weer niet. We gaan het zien!
De volgende ochtend ben ik vroeg opgestaan. Om 7.40 moest ik klaar staan voor de boottour naar de eilanden. De tour duurde twee uur en dat was precies goed. Ik heb zeeleeuwen, pinguïns, pelikanen en allerlei andere vogels gezien. Gelukkig kozen de vogels om aan de linkerkant van de boot te poepen, waar ik niet zat. Om 10u was ik terug en om 11u ging m’n shuttle naar het volgende dorpje. Ik had dus nog even tijd om m’n spullen te pakken en te pinnen voordat we gingen. De doorreis naar Huacachina was maar 2 uurtjes. We werden wel nog even staande gehouden door de politie en toen bleek het rijbewijs van de chauffeur al vier maanden te zijn verlopen. Gelukkig mochten we wel doorrijden. Huacachina is een mega klein dorpje rondom een oasis midden in de woestijn. Het dorpje wordt omringd door zandduinen waar je kan scheuren met buggy’s en sandboarden. Ik verbleef in een super fijn hostel met zwembad, lekker eten en luxe kamers. In het hostel kwam ik de Duitse meiden weer tegen met wie Malou en ik in Lima op stap zijn geweest. We hebben samen geluncht en eind van de middag het sandboarden inclusief achtbaan buggy tocht gedaan. Een Spaanse jongen met wie ik in de shuttle zat en die die meiden weer kenden van Mancora sloot aan voor lunch en diner. Na het avondeten gingen de Duitsers naar de nachtbus en heb ik nog wat biertjes gedronken in het partyhostel van de Spanjaard. De tweede dag heb ik lekker uitgeslapen en de hele dag bij het zwembad gelegen. Tussendoor heb ik nog even door het dorpje gewandeld. Ik heb met de Spanjaard gegeten en daarna samen een taxi gepakt naar Ica en vanaf daar de nachtbus naar Arequipa. Arequipa is een mooie stad maar die sla ik nu over omdat ik hier met Bas heen ga op onze weg van Chili naar Peru. Malou was al twee dagen in Arequipa geweest en het plan was om de 30e te starten aan de tweedaagse hike door de Colca Canyon, de op een na diepste vallei in de wereld. De nachtbus duurde 13 uur in plaats van 12 maar was heel comfortabel. Ik heb heel veel kunnen slapen en ik kon me voordat we aankwamen even opfrissen in de wc.
De planning was om 8.15 aan te komen en 9.30 de bus naar Cobanaconde te pakken met Malou, het startpunt van de hike. Mijn bus reed echter 9.15 pas de terminal in en ik moest m’n tas nog halen en naar de terminal aan de overkant lopen. Het was even stressen maar ik heb het gehaald. Malou stond me op te wachten met de kaartjes en een tas vol eten. Ik wist dat het een lange reisdag ging worden maar de tweede bus viel me wel echt tegen. Het was weer een lokale bus en hij stopte super vaak en het duurde twee uur langer dan de bedoeling was. Onderweg verloren we ook nog het reservewiel die opeens in het ravijn viel. Dit bleek de chauffeur niet zoveel te boeien want na een korte blik reden we door. We kwamen pas rond 16.30 (20 uur non stop in de bus gezeten) aan in Cabanaconde. We hadden wel een heel gezellig hostel waar we warm konden douchen en heerlijke soep hebben gegeten. De bedden waren ook super comfortabel. Na het eten hebben we onze kleine tas ingepakt voor de hike en alle snacks verdeeld. 2 bananen, 4 appels, 5 broodjes, 1 avocado, een blikje tonijn, nootjes en 4 liter water. Daar moesten we het wel mee redden. Ik voelde me echt zo’n moeke met al dat eten, m’n Ikea mesje, wc-papier en handalcohol maar man man man wat hebben we er plezier van gehad! Alleen de druk -en sluitzakjes miste nog (Ja mam, je had gelijk. Ze zijn super handig en ik had er meer moeten meenemen).
We zijn super vroeg gaan slapen want ik was kapot en om 6.15 moesten we ons nest alweer uit. We wilden vroeg vertrekken zodat we niet de hele dag in de volle zon zouden lopen en we nog wat tijd hadden om te chillen bij het hostel met zwembad na het hiken. Uiteindelijk vertrokken we om 7.40 en kwamen we 15.10 aan. We zijn deze dag de canyon helemaal ingelopen. We kwamen langs drie kleine dorpjes en het eindpunt was in een klein super groen dorpje in de canyon. Alles is hier dor en droog en dan is er helemaal beneden een super vruchtbaar dorpje door de oase en waterval die hier zijn. De hike was heel mooi maar ook best pittig. De eerste dag is bijna alleen maar afdalen met een keer een lang stuk stijgen. Dat stuk was iets minder leuk omdat het super warm was en geen schaduw. Gelukkig was er bij het eind een vrouwtje die ijskoude cola verkocht. Ze had ook een ‘caviahouderij’ maar die hebben we even overgeslagen. Daarbij heb ik al cavia gegeten op een pizza in Cotopaxi, Ecuador. We waren ook erg blij met al het eten wat we hadden meegenomen want onderweg kwamen we amper iets tegen. Toen we aankwamen bij het dorpje waar we gingen slapen zagen we het zwembad al waar we maar al te graag in wilden. Daarna konden we nog even van de zon genieten op een bedje met een biertje en nootjes. De rest van de middag en avond hebben we lekker uitgerust, genoten van een koude douche (not!) en gegeten. Later hoorden we dat er die dag een brand was ontstaan in het dorpje en veel groepen hun spullen al aan het pakken waren om aan de klim uit de vallei te beginnen. Wij hadden geen idee. Wederom lagen we op een zeer christelijke tijd in bed. Dit keer ging de wekker namelijk al om 4.30. Om de canyon uit te komen moet je 1,1 km stijgen over een pad van 5,6 km. Behoorlijk steil dus. Om de brandende zon voor te zijn begint iedereen vroeg aan deze klim. De weg omhoog had ik erger verwacht dan het was. De losers die ons passeerden op ezels omdat ze niet wilden lopen, waren een extra motivatie om door te gaan. Met een paar korte stops waren we in 3 uur boven en werden we beloond met het zien van een condor, de grootste vogel van de wereld.
Vanaf de top was het nog een halfuurtje vlak lopen terug naar het dorpje. Daar konden we even snel afspoelen, onze tas pakken en in de bus naar Chivay. Door deze bus te pakken konden we in Chivay de bus naar Puno pakken in plaats van helemaal terug te moeten naar Arequipa. In Chivay hadden we even tijd om lekkere koffie te drinken met een taartje en onze berichten bij te werken na twee dagen geen WiFi. Om 13u vertrok de toeristenbus naar Puno. De bus maakte een aantal stops bij mooie uitzichten maar ik vond het niet heel boeiend. Het was vooral erg koud en winderig en ik had m’n slippers nog aan. Rond 20u kwamen we aan in Puno. Het was mega koud. We zijn eerst gaan eten bij een restaurant wat werd aangeraden door Lonely Planet en daarna naar het hostel gelopen. We waren helemaal gesloopt van de lange dag en het vele reizen in een korte tijd. Ik overtuigde Malou ervan dat we toe waren aan een rustdag (waarvoor ze me later dankbaar was). We wilden meteen gaan slapen maar een extreem luid rockfestival aan de overkant van de straat gooide roet in het eten. Gelukkig was de eigenaar zo lief om ons een tweepersoonskamer aan te bieden aan de andere kant van het gebouw voor dezelfde prijs toen we beneden kwamen klagen.
Ik had niet heel goed geslapen vanwege de kou maar het idee dat ik niet meteen hoefde op te staan en ergens op tijd moest zijn gaf al een uitgerust gevoel. Na het ontbijt hebben we uitgebreid gedoucht en onze tas opnieuw ingepakt. Ik heb ook bijna de volledige inhoud van m’n backpack aan de laundry service gegeven. Alles was zo ontzettend smerig. Gelukkig kon ik een outfit van Malou lenen zodat ik ‘al’ m’n warme kleren kon laten wassen. We hebben even door de stad gewandeld, fruit gekocht op de markt en bustickets voor de volgende ochtend gekocht. Malou’s plan was om die avond al door te gaan maar dat plan ging niet door want de grens is alleen tussen 6.00-18.00 open. Ik vond het niet erg dat Malou nog een nachtje moest blijven want hierdoor konden we samen de grens over en doorreizen. We zijn ook nog even naar het Titicaca meer gelopen die op de grens ligt van Peru en Bolivia. Vanaf deze kant viel het aardig tegen. Gewoon een meer met vervuild gras eromheen. ‘s Middags hebben we lekker geluncht en een hostel geboekt voor Copacabana en La Paz. Onze zoektocht naar carrot cake ging verder maar het bleef bij bevroren cheesecake met passievrucht. Ze hadden wel goede koffie.
Ik wilde eigenlijk een massage en een pedicure om mezelf weer een beetje op te lappen maar alles was dicht op zondag in het christelijke Puno. Eigenlijk vonden we het wel lekker dat het zo rustig was op straat. Op de terugweg vonden we toch een pedicure die open was. Malou was er ook wel aan toe en we konden met een halfuurtje terecht. De vrouwen van de pedicure hadden medelijden met onze ‘pobre piedes’ toen ze de blaren van mij en gekloofde hakken van Malou zagen. ‘s Avonds hadden we geen zin meer om de kou in te gaan dus hebben we de druiven en aardbeien van de markt opgegeten. Ik was helemaal excited om m’n schone was terug te krijgen tot ik zag dat mijn was door de war was gehaald met die van een ander meisje en we alles moesten uitzoeken. De man achter de receptie zag eruit alsof hij ze niet alle 24 in een kratje had. Hij stond er een beetje stom bij te lachen en boodt geen oplossing voor het ongemak of de prijs die nu moest worden bepaald door het opnieuw te wegen. Dit samen met het schrale ontbijt en de drie trappen die we elke keer op moesten met intense spierpijn in m’n kuiten maakte me chagrijnig en helemaal klaar met dit hostel. De volgende dag pakten we om 7.45 de bus naar Copacabana, Bolivia. De bus was prima en de grensovergang ging super snel. Land nummer 5 alweer!
We hadden een privé kamer inclusief ontbijt voor €5 per persoon geboekt. Nadat we de tassen hadden gedropt, hebben we kaartjes gekocht voor de boot naar Isla del Sol. Dit is een eiland in het Titicaca meer. Het dorpje was veel leuker dan we hadden verwacht. We hebben lekker geluncht op een dakterras in de zon. De eerste kennismaking met de Boliviaanse keuken was goed! Daarna konden we de boot op. Het was nog best fris in de wind ondanks de krachtige zon. Het was een fijn en mooi boottochtje over het meer. Toen we aankwamen bij het eiland vond ik de sfeer niet top. We werden direct opgelicht met een entreeticket voor 20bob per persoon in plaats van 10. Alle inwoners verkochten souvenirs en andere prullaria en waren alleen maar uit op je geld. Vanzelfsprekend kon je niet even over het eiland lopen. Om iets te bereiken moest je zo’n 500m stijgen door middel van een steile trap waar ik met m’n spierpijn niet echt blij van werd. Het stelde allemaal niet zoveel voor dus we besloten ons verlies te accepteren en een ijsje te eten in de zon totdat de boot weer terugging. Op de terugweg hebben we op het dek gelegen in de zon maar uit de wind, heerlijk!
Eenmaal terug op het vaste land werd het tijd om te pinnen. Ik had wat bolivianos overgenomen van een jongen uit Utrecht die ze over had maar dat geld was inmiddels wel op met ons tweeën. Het kostte heel wat moeite maar uiteindelijk is het gelukt om 500bob per persoon op te nemen (€65). We hebben bij dezelfde tent avond gegeten met een prachtig uitzicht op het meer met alle bootjes en een ondergaande zon. Het eten viel een beetje tegen maar het uitzicht maakte het goed. Terug in het hostel hebben we gedoucht en alsof we op kamp waren raadsels verteld/geraden om de tijd te doden tot bedtijd (21.30). De volgende ochtend stonden we weer vroeg paraat om wederom teleurgesteld te worden door het ontbijt. Blijkbaar zien mensen in Peru en Bolivia geen onderscheid in vers en oud brood?! We zijn naar het plein gelopen en hebben tickets gekocht voor de bus van 8u naar La Paz. Ik ben bij het enige café wat al open was een sandwich gaan halen om mee te nemen aangezien de rit 3,5 ging duren en we alleen een banaan en een gebakken ei hadden gegeten. De bus vertrok keurig om 8u en ondanks de kou was het prima. Na iets meer dan een uur stopte we omdat de bus op een soort veerpont moest om een stukje van het meer te kruisen voordat we verder konden rijden. Ik vroeg de chauffeur waar de wc was en nam aan dat dat duidelijk genoeg was maar niets was minder waar! Toen ik terugkwam stond de bus inclusief Malou en andere passagiers op het pontje en dreef die al van de kant. Malou riep dat de chauffeur had gezegd dat ik een ander bootje moest nemen?! Het andere bootje zat vol met locals en zag er niet uit alsof het snel ging vertrekken. Hoe dichterbij ik de pont bij de overkant zag komen, hoe meer stress ik kreeg. Is dit nou serieus de tweede keer dat een bus zonder mij wegrijdt omdat ik naar de wc ben? Ik kon Malou ook niet bereiken omdat ik alleen haar Nederlandse nummer heb die ze gebruikt voor whatsapp en niet het nummer van de lokale simkaart die in d’r telefoon zit. Uiteindelijk ging het bootje varen en zag ik de bus staan toen ik eraf sprong. Ik was echt woest over de laksheid van iedereen. Alleen Malou begreep me en had vanuit de bus gezorgd dat de chauffeur bleef wachten. Ik wilde mezelf verwennen met de sandwich om m’n rancune iets te laten zakken maar tot mijn grote spijt was het wederom brood wat eenden niet eens meer zouden eten. Ik had echt even een halfuurtje nodig met muziek om te kalmeren en besefte me ook dat de irritaties waarschijnlijk te maken hadden met het vroege opstaan elke dag en het hoge reis tempo van de afgelopen week. Gelukkig zouden we 3 dagen in La Paz verblijven dus konden we daar ook even een dagje chillen.
De bus deed er ook nog iets langer over door het drukke verkeer en stopte niet bij het plein vlakbij ons hostel zoals gezegd waardoor we een taxi moesten nemen. We waren er allebei even helemaal klaar mee. In het hostel konden we gelukkig al onze dorm in. We hebben de tassen gedropt en onszelf verwend met een lekkere lunch bij een overpriced westers café. Daarna zijn we naar een plein gelopen waarvandaan een walking tour begon. De tour maakte onze dag weer helemaal goed! De gids was enthousiast en super informatief. Hij vertelde ons dingen die we anders nooit hadden geweten. Zo geloven bijvoorbeeld veel Bolivianen in Pacha Mama (Nee niet die club op Ibiza, mother earth!) Ze offeren alcohol, eten, bloemen en soms zelfs mensen (!) in de hoop dat hun wensen uitkomen. Daklozen of verslaafden worden ‘s avonds benaderd en buiten bewustzijn gemaakt met alcohol en/of drugs. Zodra de persoon buiten bewustzijn is, wordt hij meegekomen naar een bouwplaats en daar levend begraven door in beton te gieten samen met de andere offers. Of het nog steeds gebeurt is niet bekend maar als er oude gebouwen worden gesloopt, worden er vaak lijken in de fundering gevonden. Ook heeft iemand die bijna slachtoffer is geworden een boek geschreven over zijn ervaring en ontsnapping. Achter het plein waar we begonnen was een gevangenis. De gevangenis wordt alleen van buiten bewaakt omdat het binnen te gevaarlijk is. In de gevangenis maken gangs de dienst uit. Hoe meer geld je hebt, hoe luxer je kan leven. Sommige mensen hebben een 3-kamer appartement en meerdere mensen die voor zich werken. Er werken ook mensen als ‘taxi’ in de gevangenis. Bezoekers mogen altijd langskomen en deze taxi’s begeleiden je dan veilig naar degene die je wil bezoeken of de gevangene naar de poort. Cocaïneproductie en handel is zeer gewoon in de gevangenis. De bezoekers brengen de grondstoffen mee en de gevangenen gooien het eindproduct op straat verpakt als afval. Iemand staat dan buiten te wachten om het onopvallend op te rapen en te verkopen. De rest van de tour ging over de tradities van cholita’s, de traditionele vrouwen die je hier veel ziet en de geschiedenis van Bolivia met veel presidenten die zijn afgezet of vermoord. Kortom, erg interessant allemaal.
Aan het einde van de tour vroegen we de gids of hij een plek wist waar ze carrot cake verkochten. En jahoor, eindelijk hebben we het gevonden! In een super leuk café kregen we enorme plakken carrot cake met een lekkere crèmelaag en goede koffie. We waren weer helemaal gelukkig! Eenmaal terug in het hostel hebben we de death road tour voor de volgende dag geregeld in het hostel. Deze weg heeft zijn naam te danken aan de vele ongelukken die er gebeuren. Het is dan ook niet voor niets verkozen tot de gevaarlijkste weg van de wereld. Vroeger reden hier dagelijks vrachtwagens die elkaar moesten passeren op de smalle onverharde rotsweg zonder vangrails. Een kleine stuurfout kan je fataal worden want vanaf de rand van de weg is het ravijn 400-500m diep en steil naar beneden. Tegenwoordig is er niet veel verkeer meer en is de weg een attractie geworden voor toeristen. Onder het mom ‘no risk no fun’ en het voornemen om dit pas ná de tour aan onze familie te vertellen, schreven we ons in. We hadden goed onderzoek gedaan naar een organisatie met goede recensies, meerdere gidsen en up to date materiaal. We hebben die avond lekker Indiaas gegeten en zijn zodra de spullen klaar lagen gaan slapen. De volgende ochtend stonden we om 7.30 klaar voor het hostel. De tour begon een beetje stom omdat het busje te laat was, we op crappy uitklapstoelen moesten zitten en er keiharde metal muziek aanstond waar ik nog even niet klaar voor was op de vroege ochtend. Echter was dat snel vergeten toen de tour begon! De gids was erg goed en we hadden een leuke groep. We waren wel blij dat we zelf al ontbeten hadden met yoghurt, appel en het zakje granola, kaneel en rozijnen wat ik nog had want het ontbijt wat inclusief was daar kon je niet op leven. We kregen instructies over de route, spraken tekens af en testen onze mountainbikes. Ook kregen we elleboog -en kniebeschermers, een pak, handschoenen en een helm. Het vette van deze route is, is dat je begint op 4200m in de kou en eindigt op 1100m in de jungle en warmte. De weg is op een paar kleine vlakke stukjes na alleen maar naar beneden. De eerste 25km was nog over asfalt. We konden een beetje wennen aan de fiets, de snelheid en het continue remmen. Tussendoor stopten we vaak om de groep bij elkaar te houden en foto’s te maken. Na het asfalt stuk begon de echte death road. Gravel, losse stenen, scherpe bochten en vooral smalle stukken maakte het best spannend. Bij elke stop instrueerde de gids ons over het stuk wat daarna kwam en waar we op moesten letten. Toen we echt net waren begonnen stopte de gids abrupt. Een vrouw van een andere groep was met fiets en al 20-30m naar beneden gevallen. Gelukkig had ze zich aan iets vast kunnen grijpen. Malou en ik werden erg blij van hoe professioneel onze gids met de vrouw omging en wat basis testen deed om te checken of ze oke was. Het bizarre was dat de gids van de groep van de vrouw niet eens doorhad dat ze gevallen was. We waren erg blij met onze keuze van deze organisatie! Door deze wake-up call ging iedereen serieus om met de instructies over afstand houden en afremmen voor de bochten. Eenmaal beneden was het flink warm en konden we even uitpuffen met een biertje terwijl de gidsen de fietsen wasten. Daarna werden we naar een hotel gebracht met grote tuin en zwembad waar we konden chillen, zwemmen, warm douchen en eten van het buffet. Om 17.15 kregen we onze T-shirts als bewijs dat we het gehaald hadden en begon de 3 uur durende rit terug naar La Paz. In het busje hadden Malou en ik eerst nog wel zin om in het hostel wat drankjes te doen aan de bar maar eenmaal terug waren we zo gaar dat we meteen zijn gaan slapen.
De derde dag in La Paz konden we eindelijk even rustig aan doen. Ik was alsnog vroeg wakker maar ben lekker in bed gebleven en heb wat research gedaan naar de amazone. M’n plan was om daar vanuit La Paz heen te gaan voor een 3-daagse tour. Ik had moeite met het vinden van een goede organisatie, de vluchten waren duur en ik merkte aan mezelf dat ik er eigenlijk helemaal niet zo’n zin in had. Het is nu regenseizoen waardoor er nog meer muggen zijn en de boot waarmee je door de amazone vaart heeft geen overkapping dus dat klonk ook niet heel aanlokkelijk. Ik besloot de amazone te skippen en met Malou mee te gaan naar Uyuni die avond. De 3-daagse tour over de zoutvlaktes zou een super leuke afsluiter zijn van het reizen samen! We hebben wederom genoten van ons eigen ontbijtje in de zon, rustig onze spullen gepakt en uitgecheckt. Omdat de straten van La Paz zo in hoogte verschillen en om verkeersdrukte te minderen is er een kabelbaan netwerk over de hele stad. Locals gebruiken dit om van A naar B te komen maar voor ons was het erg leuk om de verschillende wijken van bovenaf te zien en een mooi uitzicht over de stad te hebben zonder na een blok te hijgen. Ik had trouwens nóg steeds spierpijn in m’n kuiten van de Colca Canyon. Na een paar ritjes zijn we terug gegaan naar het café met de lekkere carrot cake voor lunch en vanzelfsprekend nog een stuk carrot cake. Daarna zijn we langs wat souvenirwinkeltjes gaan struinen om handschoenen, een sjaal en een muts te kopen voor in Uyuni. Ook zijn we langs de terminal gegaan om bustickets te kopen voor de nachtbus die avond. Al met al toch weer best veel gedaan op een dag maar het was gezellig en ontspannend. Die avond hebben we om 20u de nachtbus gepakt naar Uyuni.
De busrit was niet top maar ik heb best wat kunnen slapen dus ik voelde me prima. Om 6u kwamen we aan en werden we bedolven door mensen van tour operators. Het was super koud en we wilden gewoon ergens binnen ontbijten en wakker worden zonder al die irritante mensen. We hadden van te voren een café gevonden die goed inspeelt op de nachtbus. Ze gaan om 5am open, hebben ontbijt, een warme douche en je kan je telefoon en andere apparaten opladen. Precies wat we nodig hadden! We hebben daar gehangen tot om 8u alle kantoortjes open gingen. We hadden op basis van verhalen en recensies drie bedrijven waar we langs wilden en een van die drie kiezen om mee te boeken. Er kan nogal wat verschil zitten tussen de kwaliteit van de tour en goedkoop betekent hier vaak niet beter. Omdat er in Uyuni zelf niets te beleven is, gaan de meeste mensen dezelfde ochtend van aankomst weg op tour naar de zoutvlaktes. Het was even stressen omdat de organisatie die we wilden twee mensen extra nodig had om een nieuwe auto ‘te openen’, de tweede überhaupt geen mensen had en de derde vol zat. We waren even bang dat we niet konden vertrekken. Uiteindelijk hebben we een andere organisatie gevonden en omdat het zo last minute was nog €30 van de prijs af kunnen lullen. We hadden nog even tijd om snel een broodje, water en wc-papier in te slaan en toen begon de briefing. De gids sprak goed Engels en kwam heel gepassioneerd over. Om 11u vertrokken we met twee jeeps, 10 mensen, 2 chauffeurs en 1 gids voor 3 dagen avontuur!
Deze tour was absoluut m’n hoogtepunt van Bolivia en staat zeker in de top 3 van hoogtepunten tijdens deze reis. De eerste dag hebben we weinig in de auto gezeten. We maakten een stop bij een ‘begraafplaats’ voor treinen, een fabriekje waar het zout wordt verwerkt en toen bij dé zoutvlaktes. We hadden een strak blauwe lucht, amper wind en een hele krachtige zon die binnen no time mijn scheiding rood had. Er lijkt geen eind te komen aan de kilometers lange vlaktes. We hadden even tijd om foto’s te maken en toen kregen we een super lekkere picknick als lunch buiten op de zoutvlaktes. De cliché grap ‘is er ook zout?’ is zeker gemaakt. Na de lunch reden we naar een ander deel van de vlaktes waar we tijd hadden voor de perspectief fotoshoots met attributen. De volgende stop was een soort eiland met koraal erop en mega veel cactussen. Vroeger was het water onder de zoutvlaktes een meer maar dat is overstroomd door de zee en zo ontstond de laag zout op het water. Door plaatverschuivingen zijn stukken die vroeger onder water lagen omhoog geduwd. Het koraal is vanzelfsprekend dood maar het was heel cool om dingen die je normaal met snorkelen of duiken ziet nu op het droge te zien. We zijn omhoog gelopen voor een 360 graden uitzicht over de vlaktes en daarna een stuk gaan rijden voor een mooie plek om de zonsondergang te kijken. De gids had als verrassing rode wijn en chips mee en we waren allemaal even heel gelukkig met de situatie. Een super gezellige groep, leuke dag, mooi uitzicht, muziekje uit de auto op de achtergrond (ik was de hele trip DJ) en een wijntje in je hand. Eenmaal aangekomen bij het hostel was iedereen kapot van de lange dag. Na het eten was het tijd voor een warme douche en om ons bed in te gaan.
De tweede dag hebben we wat meer in de auto gezeten. Om 6.30 was het ontbijt en om 7u vertrokken we. We zijn langs prachtige meren gegaan, meer opgedroogd koraal, vulkanen en reden uren door de ongerepte woestijn. We hebben flamingo’s, lama’s, struisvogels en een vos gezien. Het gaf zo’n vrij gevoel om te roadtrippen door the middle of nowhere met een muziekje op en te dagdromen terwijl de mooie landschappen voorbij raasden. Malou en ik waren ook erg blij dat we niet bij een overdreven Amerikaanse meid in de auto zaten die alleen maar kon praten over haar leven als lerares in Korea. Wij zaten absoluut in de coole-mensen-auto (lol!). De tweede accommodatie was erg basic maar dat wisten we van te voren. 200m vanaf het hostel zit een kleine hotspring met heerlijk warm water. Na het eten zijn we met 5 van de groep erin gegaan met wijn en chips en hebben we naar de prachtige sterren gekeken. Er was ook geen douche in het hostel dus dit was top om even op te frissen. ‘s Avonds koelt het flink af dus we zaten tot onze schouders in het water met een muts op om zo min mogelijk warmte te verliezen.
De derde dag bestond vooral uit terug rijden. Ik had een beetje last van m’n buik, ben nog steeds snot verkouden en was erg moe van de volle dagen en 24/7 samen zijn met zo’n groep. Ik had wel weer behoefte aan wat me-time. Eenmaal terug in Uyuni ben ik met Malou bustickets gaan kopen. Zij gaat terug naar La Paz en ik naar Potosi. Ik had daarna nog even tijd om m’n berichten bij te werken en avondeten te halen voordat ik afscheid moest nemen van Malou. We hebben 3 mega leuke weken gehad en ik ga d’r zeker weer zien in Utrecht! Om 18u ging mijn bus naar Potosi. Dit is een stad 4 uur van Uyuni vandaan die bekend staat om haar actieve mijnen en onder andere zilverwinning. Ik ben nog nooit in een mijn geweest en ik wilde wel meer weten over de omstandigheden waarin de mijnwerkers werken. In Potosi zijn niet zoveel hostels met dorms dus ik besloot mezelf te verwennen met een privé kamer om even goed uit te kunnen rusten. Rond 22u kwam ik aan en ben ik meteen m’n bed in gedoken. Het is me zowaar gelukt om uit te slapen (9u)! De dag vulde zich redelijk makkelijk met rustig ontbijten, uitgebreid douchen, FaceTimen met Bas, paps en mams, Anouk en Simone, lunchen en dingen uitzoeken voor Argentinië en de weg ernaar toe. Het was echt heel lekker om een eigen kamer met badkamer te hebben waar je al je zooi gewoon kan laten liggen, geen rekening hoeft te houden met anderen en je even kan terugtrekken.
M’n tweede dag in Potosi heb ik weer een rustige ochtend gehad. Ik ben even door het centrum gelopen en na 8 pogingen bij verschillende banken heb ik het voor elkaar gekregen om dollars te pinnen. De waarde van de Argentijnse peso is nu heel laag waardoor het slim is om stabiele dollars mee te nemen naar Argentinië en die daar om te wisselen in kleine hoeveelheden. Na de lunch begon mijn tour door een mijn samen met 5 anderen. De gids probeerde soms iets te grappig te zijn en sprak niet bijster goed Engels maar hij deed erg zijn best. Hij is zelf op zijn 8e begonnen als mijnwerker en heeft het 27 jaar gedaan voordat hij als gids is gaan werken. We kregen een pak en laarzen aan voor het stof, een helm met lamp en een mondkapje. Ook kochten we sap, coca bladeren en dynamiet als cadeaus voor de mijnwerkers. De meeste mijnwerkers werken zo’n 12u per dag. Tijdens zo’n dag leven ze op sap en coca bladeren die de eetlust verminderen. Je zag ze allemaal met zo’n prop in hun wang zitten. Na 4 uur is de smaak van de bladeren weg en weten ze dat ze even mogen rusten. Ook helpt het tegen hoogteziekte. Het was heel leip om in de mijn te zijn en op sommige smalle diepe stukjes ook best benauwend. Het was bizar om te zien in wat voor erbarmelijke omstandigheden de mijnwerkers werken. In de mijn was ook een offerplaats voor Pacha Mama. Elke vrijdag drinken de mijnwerkers 96% alcohol en dat offeren ze ook samen met sigaretten en coca bladeren in de hoop voor geluk en goede kwaliteit. Ik was blij toen ik weer daglicht zag en we door konden naar de fabriek waar het zilver, zink, lood en mineralen worden gescheiden van de stenen. Na de tour kon ik gelukkig nog even douchen in het hostel, eten en met de taxi naar de terminal. Om 20.30 ging m’n bus naar Villazon, het grensplaatsje aan de kan van Bolivia.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2017-05-04 22:47:44
[totalVisitorCount] => 33385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 600
[author] => Milou
[cityName] => La Paz
[travelId] => 520278
[travelTitle] => Zuid-Amerika
[travelTitleSlugified] => zuid-amerika
[dateDepart] => 2018-09-25
[dateReturn] => 2019-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,la-paz
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/432/996_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => peru-deel-2-en-bolivia
)
[54] => stdClass Object
(
[reportId] => 5043236
[userId] => 436344
[countryId] => 24
[username] => AmerikaZuid
[datePublication] => 2018-11-23
[photoRevision] => 21
[title] => BOLIVIA/ UYUNI - LA PAZ
[message] => 19 – 30 oktober 2018
Ik loop ontzettend achter met onze blog dus vlieg er nu even doorheen.
We vliegen van Uyuni naar La Paz en worden opgehaald door de chauffeur van het hotel. Je weet niet wat je ziet bij aankomst. Je komt van hoog uit de bergen binnen in La Paz en ziet daardoor de omvang en de enorme “kom” van beton die zich genesteld heeft tussen de bergen.
Wat een stad, wat een drukte, maar ook dit hadden we niet willen missen. We hadden een leuk hotel, het was het oude consulaat van Paraguay, koloniale stijl en we zaten vlakbij het centrum. Weer veel gewandeld en uiteraard de Teleferico genomen waarbij je vanuit het centrum helemaal naar boven (el Alto) wordt gebracht. We zijn niet 'uitgestapt' en hebben zo een uurtje (heen en terug) kunnen genieten van het uitzicht. Simon Bolivar zat natuurlijk weer op z’n paard en Columbus had ook een ere plek gekregen(he….Columbus????). Reinout vond het terecht dat hij ook een ereplaats kreeg, hij is tenslotte de ontdekker van Zuid Amerika, maar voor mij had deze Spanjaard alleen een plekje in een museum mogen hebben, hoe fantastisch ik het ook vind dat hij deze tocht heeft gemaakt, het bracht wel de veroveraars (Spanje) naar Zuid Amerika.
We sluiten Bolivia af en geven het een 9 op onze lijst. We hebben ontzettend genoten van dit bijzondere land en vinden dat het meer op de kaart moet worden gezet voor het toerisme.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-04-21 02:57:24
[totalVisitorCount] => 26486
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 491
[author] =>
[cityName] => La Paz
[travelId] => 518027
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2018-03-05
[dateReturn] => 2018-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,la-paz
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/436/344_50x50.jpg?r=21
[titleSlugified] => bolivia-uyuni-la-paz
)
[55] => stdClass Object
(
[reportId] => 5042311
[userId] => 436344
[countryId] => 24
[username] => AmerikaZuid
[datePublication] => 2018-11-11
[photoRevision] => 21
[title] => BOLIVIA/ UYUNI
[message] => UYUNI 20 oktober – 26 oktober
Alweer een prachtige tocht van 3,5 uur door de natuur. Een goede weg maar compleet verlaten. Af en toe een fietser (toerist)!!!!! met z’n hele hebben en houwen op de fiets. Wel stoer maar wat een waaghals! Wat als hij pech krijgt onderweg, of zich niet lekker voelt door de hoogte van 3800 mtr…….al denkende daaraan krijgen we zelf pech met de auto. De chauffeur zegt geen idee te hebben wat het is, wij ook niet. Hij probeert een vriend te bellen, maar heeft geen bereik. Ook wij hebben geen bereik. Wat nu? We hebben mazzel, op 200 mtr van de weg staat een klein huisje en aan de overkant ook een. De chauffeur liep er naar toe en wij wachten bij de auto. Na veel gepraat kan de taxi chauffeur via de telefoon van een Indiaan!!! (ja ja ze hebben, hoe arm ook, allemaal I-phones hier) contact krijgen met zijn vriend die in Sucre zit. Die zou ons kunnen komen halen en brengen maar dat is wel 6 uur rijden voordat hij hier is. Inmiddels zagen wij dat er olie onderuit de auto lekte, maar hij had alleen motorolie en die had hij er al helemaal ingegooid. Enfin, ik ben zelf naar de Indiaan gelopen (een alleraardigste vent; Johnny) en hij liet ons weten dat er elk uur een bus langs zou komen, maar…..de overbuurman was taxi chauffeur en misschien wilde hij ons wel brengen naar Uyuni wat nog maar 3 kwartier rijden was. En ja hoor, geluk bij een ongeluk….zo aardig!
Uyuni naderend zagen we al een klein beetje van de zoutvlakte. Een vlak uitgestrekt landschap, droog, stoffig. We reden het dorp in en dachten OMG, hier moeten we zo snel mogelijk weer weg, maar we hadden er 6 nachten geboekt (waarvan 2 in een hotel voor 80% gemaakt van zout!). Het leek weer zo’n Western dorpje, uitgestorven en waar de zandkolken en hooibalen doorheen waaien. Gelukkig was ons hotel ok. We werden vriendelijk ontvangen, onze kamer zag er goed uit, er waren wat restaurantjes om de hoek. Iedere toerist zou in dit dorp alleen maar 1 overnachting boeken of er alleen maar een pauze houden (er kwamen veel SUV’s langs met toeristen), maar ja, wij hebben tijd en dachten er goed aan te doen 4 te boeken (het you tube filmpje had ons natuurlijk zoveel mogelijk van de zoutvlakte laten zien en zo min mogelijk van het dorp). Maar goed, we komen onze dagen altijd wel door, beetje hangen bij cafe’s, lezen, lekker wandelen………alhoewel lekker….stof happen en wachten op het grote moment; de zoutvlakten van Uyuni.
Het volgende hotel Laguna Salar de Uyuni hadden we 2 nachten geboekt. Het lag een beetje buiten ons budget, maar jee wat hebben we ervan genoten! In de middle of nowhere met uitzicht op de immense zoutvlakte. Salar Uyuni heeft een oppervlakte van 10.000 km2!!!
Het hotel was inderdaad van blokken zout gemaakt. Zelfs de kamers en ‘nachtkastjes’ waren van zout. Je moest uitkijken dat je niet ergens aan zat met je vingers en vervolgens in je ogen wreef want dat prikte dus. Zeer sfeervol, rustiek ingericht. De goedkopere kamers hadden elk buiten de kamer een eigen zitje met open haard en uitzicht op de zoutvlakte. Wij konden 2 mountainbikes van het hotel lenen (!) en zijn de volgende dag gelijk naar de zoutvlakte gefietst (voor ons zwaar, we zijn beter in wandelen, but we did it). Wat een ervaring, alles om je heen wit, een prachtig gezicht waar veel toeristen op af komen.
Vanuit deze zoutvlaktes kan veel lithium worden gewonnen. Lithium wordt o.a. gebruikt voor batterijen en I-phones etc. Bolivia loopt nog erg achter op Argentinie en Chili die ook grote zoutvlaktes hebben en allang bezig zijn om er lithium uit te halen, maar op het ogenblik is een Duitse firma bezig om lithium uit de Uyuni zoutvlaktes te halen. Het is een enorm groot gebied (10.000 km2 dus), maar hopelijk doen ze het op een verantwoorde manier en laten ze het toch al arme land niet met een enorme vervuiling achter en kan Bolivia en zijn arme bevolking mee profiteren van de winst om zo op een wat hogere level te komen.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-04-21 02:57:24
[totalVisitorCount] => 26486
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 493
[author] => Inge
[cityName] => Uyuni
[travelId] => 518027
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2018-03-05
[dateReturn] => 2018-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/818/181_640x480.jpg?r=1
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/436/344_50x50.jpg?r=21
[titleSlugified] => bolivia-uyuni
)
[56] => stdClass Object
(
[reportId] => 5041418
[userId] => 195336
[countryId] => 24
[username] => markjonkersleon
[datePublication] => 2018-09-17
[photoRevision] => 0
[title] => Boliviaantjes
[message] => Jaaaaa,
Daar zijn de zon en de maan weer. Wat een tegenstellingen in dit fantastische Bolivia. Alles draait om 2 eenheden. Is er de zon dan is er ook een maan, dit geldt tevens voor andere goden en godinnen. Overal moeten er 2 van zijn in haar tegenstelling.
Hoe dan ook, wat een uitzichten, wat een hoogtes. Krijg er bijna hoofdpijn van, wacht dat heb ik ook, genaamd hoogteziekte. Hier op 4.500m is het prima vertoeven alleen zijn ze vergeten zuurstof in de lucht te pompen. Het likt alsof Babbels en ik, 2 flessen rum hebben verorberd en de volgende dag wakker zijn geworden.
Het doet mij alleen maar goed te weten dat die hersenen nog functioneren. La Paz, stad van de activiteiten is de volgende bestemming. We zullen aan jullie denken als wij de Amazone verkennen en hoog boven de stad van de Vrede uit zweven met onze paraglides..
liefs...M and B
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-07-19 17:08:49
[totalVisitorCount] => 157725
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 688
[author] => M. Jonkers
[cityName] => La Paz
[travelId] => 519996
[travelTitle] => Going More South
[travelTitleSlugified] => going-more-south
[dateDepart] => 2018-09-05
[dateReturn] => 2019-03-04
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,la-paz
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/195/336_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => boliviaantjes
)
[57] => stdClass Object
(
[reportId] => 5040555
[userId] => 437095
[countryId] => 24
[username] => joaniwillems
[datePublication] => 2018-10-21
[photoRevision] => 0
[title] => Bolivia deel 2
[message] =>
12e Aangekomen in La Paz. Rondgelopen, hele dag regen gehad. Ik kwam iemand tegen uit Rurreabaque, samen met de rode en blauwe kabelbaan naar de wijk El Alto gegaan 's avonds. Gaan eten bij een pizzaria.
13e Busticket gekocht voor 's avonds, 20.00 vertrek naar Sucre. Gaan lunchen bij restaurant Berlusca, hier een menu besteld.Rondgewandeld en wat broodjes gekocht voor de busreis. Om 18.45 kwam de taxi. De pannenkoek had bovenaan de straat geparkeerd. Het verkeer is een RAMP in la Paz. Het is 1.5 km naar de bus terminal. Ik heb momenteel teveel bagage om dat stuk te lopen. Meneer de chauffeur reed een straat in waar altijd markt is. Hij ging omkeren en reed daarbij tegen een paal. Vervolgens reden we de andere kant op. Om 20.00 vertrok mijn bus. Om vervolgens vanaf 18.50 tot 19.50, een zwetend uur, in de taxi te hebben gezeten die 1.5 km omreed. Dus 3 km gereden in een uur tijd. Bij de terminal aangekomen, ik was behoorlijk boos, meneer 20 gegeven. Dit was niet juist, meneer wilde 50. Ik zeg 20, hostel zei 20, ik ben bijna te laat omdat jij 1.5 km omreed.Ik ben uitgestapt en heb mijn tas gepakt. Gelukkig was Ik op tijd. Bus was Cama (bed) van El Dorado. Niks mis mee, prima bus. De busreis zelf van la Paz naar sucre duurde van 20.00 tot 08.30. Aantal keren gestopt volgens mij, voor mijn doen goed kunnen slapen.
14e om 08.30 aangekomen in Sucre, de hoofdstad van Bolivia. Taxi naar hostel 5 B, andere prijzen dan la Paz. Aangekomen bij hostel ontbijt daar gehad voor 10b. Om 10.00 was mijn kamer klaar. Ik heb nog altijd behoorlijk uitslag en dikke enkels/voeten. Lekker gewassen en daarna naar de laundry. Deze was dicht natuurlijk, het is zondag. Gelopen naar de supermarkt, naar de lokale markt en park Simon Bolivar. Daarna naar plaza 25 de mayo, het centraal plein. Daarna naar la recoletta. Dit was een flinke klim om boven te komen, maar dan heb je ook een mooi uitzicht over de stad. Een broodje lomo Saltado gaan eten.
15e Ontbijt gehad bij het hostel. Naar de wasserij met mijn kleding. Naar het kerkhof gelopen. Dit wordt aangegeven als bezienswaardigheid en was ook wel apart. Er zijn drie verschillende graven. Voor de rijke, de grote "Huizen", de wanden, de graven in de grond. Ik vond het bijzonder :-) s Middags naar Musea Nacional de etnografia y folklore geweest. Daarna bij Abis cafe een pannenkoek met ijs en fruit gaan eten. De bekende kerk, iglesia san Felipe de neri was toen ik aankwam dicht. Naar de lokale vlees en fruitmarkt geweest. Zo snel ik binnen stond, stond ik weer buiten. Honger had ik ook niet meer. Hostel gevraagd voor een busticket te boeken naar Uyuni morgenavond. Gaan eten bij el germen. Een Vegetarisch restaurant. Even wat vitamine naar binnen werken.
16e Naar park Cretacico geweest. Dit is het Dino park. Vanaf de plaza 25 vertrekt het minibusje naar het park. Aangekomen een rondleiding gehad en om 12.00 een tour naar de footprints. De gids zei duidelijk niet aanraken. Tja.... Wat gebeurd er dan... Het park is heel klein met dino' S op grote gemaakt. Het was leuk voor een keer door te lopen. Gaan eten met een Nederlands meisje, die was aangekomen bij mijn hostel en om 20.30 de bus naar Uyuni. Om 04.00 aangekomen, maar we mochten tot 06.00 blijven zitten. Onderweg naar de touroperator wordt je al 200x aangesproken voor een tour. Iemand van het bedrijf waar ik wilde boeken stond te wachten op de hoek. Ik werd naar een eetgelegenheid met vieze wc gebracht. Om 08.00 naar de touroperator, quechua connection en om 11.00 vertrokken met transfer naar chili erbij geboekt. Hele leuke groep van 13 mensen. In de jeep een meisje uit Ierland, koppel uit Engeland en koppel uit Brazilie. Naar cactuseiland geweest, de naam zegt het al, lunch gehad, dit was groente met lama, en heel lekker. In Peru heb ik alpaca geprobeerd, maar dat vond ik niet geweldig. Hoogte punt van de dag, de zoutvlakten. Hier aparte foto's gemaakt. Ook hebben we gemountainbiked op de salt flats.
18e 's ochtends vroeg op. Ontbijt was zeer karig. Een broodje per persoon, nou van 06.30 tot 12.00 uur is dat niet genoeg voor mij (e.a.) Wat broodjes gaan vragen. Verschillende, zeer mooie, landschappen, bergen, vulkanen en lagoons met flamingo's gezien. Deze avond hadden we een shared room met de groep. Omdat we dicht bij chili zaten, was de klok van mijn telefoon overgesprongen, 1 uur later dan Bolivia. Er ging een wekker af, dus ik en wat mensen van een andere groep waren 1 uur te vroeg. Naar heel wat mooie natuur in de woestijn te hebben gezien, werden we om 09.30 gedropt bij de Chileense grens. Om 13.00 aangekomen in Chili San Pedro de atacama. Naar de pin gegaan voor chilleense peso. Mijn boliviaaans geld gewisseld voor Argentijnse peso. Een busticket gekocht voor morgenvroeg naar salta, Argentinie. Daarna een menu gaan eten, kippensoep met vegatarische spagetti. Mijn tas gaan herinpakken. ' s avonds bij Sol Inti een broodje kip met paprika gehad en wat gekocht voor de lange busreis morgen. San pedro is erg gezellig 's avonds, deze indruk krijg je niet overdag.
Ik ben blij dat ik niet meer ziek ben geworden. Hoogste punt 5000 m. Wel vermoeiend met inspannen, maar vooral ademen bleef vervelend.
Wat betreft mijn allergische reactie op muggen of bedbuggs of wat het ook was. De uitslag is een behoorlijk minder en soms nog jeuk.
Op naar Chili en Argentinie.
12e Aangekomen in La Paz. Rondgelopen, hele dag regen gehad. Ik kwam iemand tegen uit Rurreabaque, samen met de rode en blauwe kabelbaan naar de wijk El Alto gegaan 's avonds. Gaan eten bij een pizzaria.
13e Busticket gekocht voor 's avonds, 20.00 vertrek naar Sucre. Gaan lunchen bij restaurant Berlusca, hier een menu besteld.Rondgewandeld en wat broodjes gekocht voor de busreis. Om 18.45 kwam de taxi. De pannenkoek had bovenaan de straat geparkeerd. Het verkeer is een RAMP in la Paz. Het is 1.5 km naar de bus terminal. Ik heb momenteel teveel bagage om dat stuk te lopen. Meneer de chauffeur reed een straat in waar altijd markt is. Hij ging omkeren en reed daarbij tegen een paal. Vervolgens reden we de andere kant op. Om 20.00 vertrok mijn bus. Om vervolgens vanaf 18.50 tot 19.50, een zwetend uur, in de taxi te hebben gezeten die 1.5 km omreed. Dus 3 km gereden in een uur tijd. Bij de terminal aangekomen, ik was behoorlijk boos, meneer 20 gegeven. Dit was niet juist, meneer wilde 50. Ik zeg 20, hostel zei 20, ik ben bijna te laat omdat jij 1.5 km omreed.Ik ben uitgestapt en heb mijn tas gepakt. Gelukkig was Ik op tijd. Bus was Cama (bed) van El Dorado. Niks mis mee, prima bus. De busreis zelf van la Paz naar sucre duurde van 20.00 tot 08.30. Aantal keren gestopt volgens mij, voor mijn doen goed kunnen slapen.
14e om 08.30 aangekomen in Sucre, de hoofdstad van Bolivia. Taxi naar hostel 5 B, andere prijzen dan la Paz. Aangekomen bij hostel ontbijt daar gehad voor 10b. Om 10.00 was mijn kamer klaar. Ik heb nog altijd behoorlijk uitslag en dikke enkels/voeten. Lekker gewassen en daarna naar de laundry. Deze was dicht natuurlijk, het is zondag. Gelopen naar de supermarkt, naar de lokale markt en park Simon Bolivar. Daarna naar plaza 25 de mayo, het centraal plein. Daarna naar la recoletta. Dit was een flinke klim om boven te komen, maar dan heb je ook een mooi uitzicht over de stad. Een broodje lomo Saltado gaan eten.
15e Ontbijt gehad bij het hostel. Naar de wasserij met mijn kleding. Naar het kerkhof gelopen. Dit wordt aangegeven als bezienswaardigheid en was ook wel apart. Er zijn drie verschillende graven. Voor de rijke, de grote "Huizen", de wanden, de graven in de grond. Ik vond het bijzonder :-) s Middags naar Musea Nacional de etnografia y folklore geweest. Daarna bij Abis cafe een pannenkoek met ijs en fruit gaan eten. De bekende kerk, iglesia san Felipe de neri was toen ik aankwam dicht. Naar de lokale vlees en fruitmarkt geweest. Zo snel ik binnen stond, stond ik weer buiten. Honger had ik ook niet meer. Hostel gevraagd voor een busticket te boeken naar Uyuni morgenavond. Gaan eten bij el germen. Een Vegetarisch restaurant. Even wat vitamine naar binnen werken.
16e Naar park Cretacico geweest. Dit is het Dino park. Vanaf de plaza 25 vertrekt het minibusje naar het park. Aangekomen een rondleiding gehad en om 12.00 een tour naar de footprints. De gids zei duidelijk niet aanraken. Tja.... Wat gebeurd er dan... Het park is heel klein met dino' S op grote gemaakt. Het was leuk voor een keer door te lopen. Gaan eten met een Nederlands meisje, die was aangekomen bij mijn hostel en om 20.30 de bus naar Uyuni. Om 04.00 aangekomen, maar we mochten tot 06.00 blijven zitten. Onderweg naar de touroperator wordt je al 200x aangesproken voor een tour. Iemand van het bedrijf waar ik wilde boeken stond te wachten op de hoek. Ik werd naar een eetgelegenheid met vieze wc gebracht. Om 08.00 naar de touroperator, quechua connection en om 11.00 vertrokken met transfer naar chili erbij geboekt. Hele leuke groep van 13 mensen. In de jeep een meisje uit Ierland, koppel uit Engeland en koppel uit Brazilie. Naar cactuseiland geweest, de naam zegt het al, lunch gehad, dit was groente met lama, en heel lekker. In Peru heb ik alpaca geprobeerd, maar dat vond ik niet geweldig. Hoogte punt van de dag, de zoutvlakten. Hier aparte foto's gemaakt. Ook hebben we gemountainbiked op de salt flats.
18e 's ochtends vroeg op. Ontbijt was zeer karig. Een broodje per persoon, nou van 06.30 tot 12.00 uur is dat niet genoeg voor mij (e.a.) Wat broodjes gaan vragen. Verschillende, zeer mooie, landschappen, bergen, vulkanen en lagoons met flamingo's gezien. Deze avond hadden we een shared room met de groep. Omdat we dicht bij chili zaten, was de klok van mijn telefoon overgesprongen, 1 uur later dan Bolivia. Er ging een wekker af, dus ik en wat mensen van een andere groep waren 1 uur te vroeg. Naar heel wat mooie natuur in de woestijn te hebben gezien, werden we om 09.30 gedropt bij de Chileense grens. Om 13.00 aangekomen in Chili San Pedro de atacama. Naar de pin gegaan voor chilleense peso. Mijn boliviaaans geld gewisseld voor Argentijnse peso. Een busticket gekocht voor morgenvroeg naar salta, Argentinie. Daarna een menu gaan eten, kippensoep met vegatarische spagetti. Mijn tas gaan herinpakken. ' s avonds bij Sol Inti een broodje kip met paprika gehad en wat gekocht voor de lange busreis morgen. San pedro is erg gezellig 's avonds, deze indruk krijg je niet overdag.
Ik ben blij dat ik niet meer ziek ben geworden. Hoogste punt 5000 m. Wel vermoeiend met inspannen, maar vooral ademen bleef vervelend.
Wat betreft mijn allergische reactie op muggen of bedbuggs of wat het ook was. De uitslag is een behoorlijk minder en soms nog jeuk.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-07-29 16:54:21
[totalVisitorCount] => 13247
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 927
[author] =>
[cityName] => La Paz
[travelId] => 519481
[travelTitle] => Zuid-Amerika
[travelTitleSlugified] => zuid-amerika
[dateDepart] => 2018-09-13
[dateReturn] => 2018-12-19
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,la-paz
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/437/095_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => bolivia-deel-2
)
[58] => stdClass Object
(
[reportId] => 5040431
[userId] => 436344
[countryId] => 24
[username] => AmerikaZuid
[datePublication] => 2018-10-19
[photoRevision] => 21
[title] => BOLIVIA/POTOSI
[message] => 15 oktober – 20 oktober
Vanuit Sucre de taxi genomen naar Potosi. Een prachtige tocht door steppe-achtig landschap. We waren voorbereid op een arm mijndorpje, reden binnen via de vuilopslagplaatst, een enorm gat, alsof ze een berg hadden uitgegraven, daar alle troep in gooiden en er dan weer, maar dan een hogere, berg van zouden maken. Tot het gevuld was zal het open blijven liggen met alle gevolgen van dien…een enorme troep in de omgeving. Na veel zoeken door arme wijken en kleine straatjes kwamen we eindelijk bij ons hotel aan. Niet veel soeps maar het lag dicht bij het kleine centrum met een leuke gezellige Plaza 10 de Noviembre . We (althans ik) had dit kleine mijndorpje uitgezocht omdat ik heel graag de mijnen in wilde. Reinout zag het meer als tussenstop voor onze trip naar Uyuni (een enorme zoutvlakte ongeveer 200 km van Potosi).
Potosi ligt op +/- 4000 mtr, een verschil van iets van 1200 mtr met Sucre en dat merk je! Eerst maar even wat eten. We vonden een leuk restaurantje vlakbij….dat bleek ook gelijk het gezelligste restaurant te zijn. Binnen stond de haard aan, het was echter niet eens koud, maar het oogde wel knus. We zaten nog niet of hoorden achterin Nederlands praten. Zoals altijd zijn wij dan heel blij met ons Papiaments! Na 5 minuten komt er een …jawel, Nederlands gezinnetje binnen, lopen naar achter en draaien gelijk rechtsomkeer al roepend “he get, nederlanders” en weg waren ze. Haha, we zijn dus niet de enigen. Na onze maaltijd kwam er een hele grote groep Nederlanders binnen zetten, niet te geloven. De koffie namen we elders. Onze hele Zuid Amerika reis amper een toerist gezien, maar ze zitten hier allemaal, Fransen, Belgen, Nederlanders, Duitsers, Brazilianen en een stel uit Mallorca en Spanje. Ze komen of vanuit La Paz en gaan naar het zuiden of andersom.
Maar goed, ik kwam dus voor de mijnentour. Rein vond het maar niks dat ik ging, er zitten zeker risico’s aan, maar ja, ik ben een kind van een moeder die het ook niet zou kunnen laten risico’s te nemen. Wat een ervaring!!!! Bij het tour bureau stonden 2 mensen uit Mallorca en er zouden 8 nederlanders/belgen meegaan. Toen de guide riep wie zich bij de spaanse groep zou voegen had ik mijn keuze al snel gemaakt en het stel uit Mallorca was nog een leuk stel ook, hoewel best moeilijk te verstaan voor mij, toch weer heel anders dan het spaans hier. Enfin, eerst met de bus naar een markt, waar ons door onze guide werd uitgelegd hoe de mijnwerkers het in de mijnen overleefden. Al coca bladeren kauwend liet hij ons een soort staafjes zien die je bij de coca kon voegen om het een ander smaakje te geven. Daarnaast goot je, als je een lekkere drap coca in je wangzak had verzameld er nog een goeie dot 95 procent alcohol in…..hmm heerlijk… of wij ook wat wilden; nee dus. Daarnaast liet hij ons nog zien hoe ze met dynamiet omgingen, waarna we zelf konden besluiten of we iets voor die arme mijnwerkers wilden kopen om het leven wat aangenamer te maken. Voor 15 BOB een 2 ltr fles frisdrank gekocht en een zak coca. Daarna met z’n allen de bus weer in naar een loods waar we een pak, laarzen en een helm kregen omdat we onder het stof zouden komen te zitten in de mijnen. We zagen er niet uit, maar dat kon de pret niet drukken.
Op naar de mijnen. De groep Nederlanders en Belgen mochten voor. Wij moesten wachten zodat we niet achter elkaar aan zouden lopen. Komt er al hijgend en proestend een hele lange Belg weer naar buiten, helemaal buiten adem en bijna hyperventilerend. Oh zegt onze guide, een stukje verderop wordt het beter en kan je rechtop staan. “No way” dat ik daar weer in ga, verschrikkelijk roept hij.
Tja, nu werd ik toch wel zenuwachtig, ik had wat last van kortademigheid door de hoogte en mijn longen zijn ook niet meer wat het geweest was. De guide zag de angst in onze ogen en bood ons wat van zijn coca bladeren aan (hij had inmiddels het halve zakje al achter z’n kiezen). Niemand nam, maar ik heb toch maar een half handje naar binnen gewerkt ;-) Wij naar binnen, bukkend, later werd het wat hoger, maar ik gaf die Belg volkomen gelijk, die had die tocht nooit volgehouden met z’n lange lichaam en ik was heel blij dat Rein niet mee wilde. Je tekent vooraf een briefje met de belofte dat het tourbedrijf niet aansprakelijk is mocht je iets overkomen. Heel goed dat ze dat gedaan hebben, want dit was best wel trickie! Ik was de oudste van de hele groep. Er zou een 3e guide mee gaan voor ‘in case of’, maar die bleef bij de andere groep omdat die groter was. We hebben echt halsbrekende toeren moeten uithalen in die mijn, loszittende trappen, door gaten klauteren waar de stenen naar beneden kletterden, en blij dat ik een helm op had want ik stootte diverse keren m’n kop. De guide was absoluut geen gentlemen, was zelf een mijnwerker geweest, overleven, hard zijn en geen gezeur, fatsoen had hij nooit geleerd zei hij zelf nog ;-)
Zilver, platina, (nep)goud we hebben het allemaal gezien in die mijn, maar wat moeten die mensen het ontberen. Gemiddeld worden ze 45 tot 50, ze beginnen meestal rond hun 17e. Alleen mannen mogen in de mijn, een macho cultuur en er zijn groepen die hun eigen afdeling hebben en meer verdienen dan de anderen. Begeef je je op de verkeerde plek in de mijn dan kan het al gauw zijn dat je een kopje kleiner gemaakt wordt. Je kan er snel verdwalen, dus oppassen geblazen. Het leek erop of de gids op een gegeven moment de weg kwijt was, maar het bleek dat hij aan het luisteren was waar er mijnwerkers bezig waren, zodat wij hun ons gekochte waar konden afstaan. Telkens als er een volgeladen kruiwagen met stenen aankwam moesten we snel tegen de wand gaan staan om hem door te laten….al puffend en hijgend met in een wang een flinke hoeveelheid coca, sjeesde hij dan voorbij zonder boe of bah te zeggen, jonge kerels, maar ook oudere. Gelukkig werken er geen kinderen meer. Zo af en toe wil er nog wel een vragen of ze er mogen werken maar de meesten gaan nu naar school werd ons gezegd. Er zijn in Potosi idd veel scholen, ook in Sucre hebben we veel universiteiten gezien.
Al met al een geweldige ervaring, maar ik hoop echt, voor deze mannen en Bolivia, dat het er ooit eens van komt dat al het gewonnen zilver niet alleen door grote buitenlandse bedrijven wordt opgekocht tegen een habbekrats maar dat er ook wat overblijft voor de verkoop in Bolivia zelf. In Potosi zelf was er geen zilver winkel te bekennen. Ik denk dat een toerist toch zeker een aandenken had gekocht waarmee deze arme mensen weer een stukje verder kunnen.
Op naar Uyuni.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-04-21 02:57:24
[totalVisitorCount] => 26486
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 699
[author] => Inge
[cityName] => Potosí
[travelId] => 518027
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2018-03-05
[dateReturn] => 2018-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/807/747_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/436/344_50x50.jpg?r=21
[titleSlugified] => bolivia-potosi
)
[59] => stdClass Object
(
[reportId] => 5040430
[userId] => 436344
[countryId] => 24
[username] => AmerikaZuid
[datePublication] => 2018-10-19
[photoRevision] => 21
[title] => BOLIVIA/ SUCRE
[message] => 10 oktober – 15 oktober
Aangekomen in de hoofdstad van Bolivia! Vaak denkt men dat La Paz de hoofdstad is, maar het is een beetje als in Nederland; in Den Haag zetelt de regering en Amsterdam is de hoofdstad. In La Paz zetelt de regering maar Sucre is de hoofdstad. We komen aan op een klein vliegveldje waarvan je niet zou zeggen dat het het vliegveld van een hoofdstad zou zijn. We nemen een taxi die ons in een half uurtje naar het centrum rijdt over een steppe achtig landschap. Sucre heeft zijn naam te danken aan Mariscal (Maarschalk) De Sucre die samenwerkte met Simon Bolivar aan de bevrijding van Zuid Amerika. Antonio Jose de Sucre is er 2 jaar gouverneur geweest. Sommigen beweren dat in Sucre in 1809 al de eerste “shout of freedom against Spain” te horen was. Pas in 1825 was Bolivia het laatste land dat z’n vrijheid op de Spanjaarden overwon.
Sucre met z’n 300.000 inwoners, op een hoogte van 2800 mtr. wordt ook wel de witte stad genoemd. Een prachtige, goed onderhouden stad met veel koloniale gebouwen in het wit, we kijken er onze ogen uit, wandelen veel, voelen ons veilig en houden het lekker bij het op pleintjes zitten en genieten van de locals en een enkele muzikant die prachtig pamfluit speelt met een meisje die hem begeleidt op haar gitaar. Het weer is er zacht en zelfs ’s avonds kunnen we nog heerlijk slenteren over de Plaza 25 de Mayo;
On May 25th, 1809, students and nationalists in Sucre declared independence from the Spanish Empire. Known as the “Grito de la Libertad”, or Shout of Liberty, this was the first of many popular uprisings all across South America. Today, Sucre is rightfully proud to be the birthplace of South American independence.
Er worden veel demonstraties gehouden; is het niet voor de roep om toegang te krijgen naar de zee, dan is het wel de roep om democratie of andere rechten waar men naar snakt. Het volk is behoorlijk verdeeld. Evo Morales, de zittende president, is omstreden. Hij werd in 2006 door een meerderheid van zijn eigen indiaanse stam gekozen tot president, hij was o.a. cocateler en kwam op voor zijn bevolking die lastig gevallen werd door Amerikaanse autoriteiten die de cocateelt aan banden probeerden te leggen. Evo Morales is nog steeds aan de macht ondanks een referendum dat in 2017 tegen hem had gestemd.
In February 2016, a referendum was held on the question of whether Morales should be allowed to run for a fourth term; he narrowly lost. His approval rating had been damaged by the allegations concerning his relationship with Gabriela Zapata Montaño. In December 2016 the MAS nominated Morales as their candidate for the 2019 presidential election regardless, stating that they would seek various avenues to ensure the legality of such a candidacy. In December 2017, the Supreme Tribunal of Justice of Bolivia ruled that—in contrast to the constitution—all public offices would have no term limits, blaming American imperialism for the nullification of the referendum's decision, thus allowing Morales to run for a fourth term.
In 2019 zijn er weer verkiezingen, let’s wait and see.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-04-21 02:57:24
[totalVisitorCount] => 26486
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 582
[author] => Inge
[cityName] => Sucre
[travelId] => 518027
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2018-03-05
[dateReturn] => 2018-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,sucre
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/436/344_50x50.jpg?r=21
[titleSlugified] => bolivia-sucre
)
)
)
[reportsPaginator] => Zend_Paginator Object
(
[_cacheEnabled:protected] => 1
[_adapter:protected] => TravelLog\PaginatorAdapter Object
(
[_count:protected] => 60
[_array:protected] => Array
(
[45] => stdClass Object
(
[reportId] => 5050770
[userId] => 118893
[countryId] => 24
[username] => mahmutsusanne
[datePublication] => 2019-04-15
[photoRevision] => 0
[title] => mijn reis
[message] => dag 1
ik ging naar Schiphol en wachten daar tot ons vliegtuig kwam. toen we eindelijk in het vliegtuig zaten was het al half 7 savonds gingen we richting Madrid. na 2 uur en 3 kwartier vliegen kwamen we aan in Madrid en toen was het kwart voor tien daar moesten we nog 3 uur wachten. toen was het 12 uur. toen gingen we van Madrid naar Bolivia die reis duurde 12 uur het was 6 uur sochtends kwamen we in Bolivia aan.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2006-12-21 11:29:37
[totalVisitorCount] => 56621
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 5
[author] => Mateo Yesildeniz Papen
[cityName] => Cochabamba
[travelId] => 522103
[travelTitle] => Terug naar Bolivia!
[travelTitleSlugified] => terug-naar-bolivia
[dateDepart] => 2019-04-13
[dateReturn] => 2019-05-03
[showDate] => yes
[goalId] => 99
[goalName] => Iets anders...
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/864/366_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/118/893_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => mijn-reis
)
[46] => stdClass Object
(
[reportId] => 5050769
[userId] => 118893
[countryId] => 24
[username] => mahmutsusanne
[datePublication] => 2019-04-15
[photoRevision] => 0
[title] => Cocabamba
[message] => Na een reis van zo'n 27 uur zijn we gisteren weer aangekomen in Cochabamba. Heel goed geslapen, net het ontbijt op en de dag kan beginnen!!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2006-12-21 11:29:37
[totalVisitorCount] => 56621
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 0
[author] => Susanne
[cityName] => Cochabamba
[travelId] => 522103
[travelTitle] => Terug naar Bolivia!
[travelTitleSlugified] => terug-naar-bolivia
[dateDepart] => 2019-04-13
[dateReturn] => 2019-05-03
[showDate] => yes
[goalId] => 99
[goalName] => Iets anders...
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,cochabamba
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/118/893_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => cocabamba
)
[47] => stdClass Object
(
[reportId] => 5050508
[userId] => 347276
[countryId] => 24
[username] => CarlametJan
[datePublication] => 2019-04-09
[photoRevision] => 0
[title] => Van B naar Beter
[message] => Van B naar Beter
In Brazilië heen en terug tussen grens en centrum. Op de grenspost gearriveerd staan wij niet op de juiste plaats geparkeerd om ons bij de douane te melden. Wij worden gecorrigeerd en moeten eerst de camper verplaatsen, alvorens wij in het kantoor worden geholpen. Voor wij de brug over mogen, wordt onze wagen ook nog van binnen bekeken door de Braziliaanse douane. Er wordt vandaag echt veel notitie van ons genomen! De brug over… Zouden wij op deze plek de wagen mogen zetten? We vragen het maar even. Oké! Wel het verkeerde gebouw! Een vriendelijke man, wijst waar ons te melden. Eerst naar de immigratie om ons paspoort aan te bieden. Zijn jullie afgemeld bij de Braziliaanse Federale Politie afdeling Immigratie? Jazeker! Kijk maar, wij hebben een stempel in ons paspoort. Ik zie het, beaamt de man. Kennelijk zijn er mensen, die geen trek hebben om naar het centrum terug te keren… Dat kan consequenties hebben, waar je niet op zit te wachten. Behulpzaam en sociaal van deze beambte! In een ander gebouw zit de douane om de auto te registreren en in te voeren. Verkeerde deur… Het zou beter aangegeven kunnen worden, maar zo werkt het normaliter niet in Zuid Amerika. Een prettige beambte staat Jan te woord. Hij is nieuw en moet het vak nog leren. Hij werkt het formulier af, vraag na vraag, netjes één voor één en ontdekt zodoende, dat er een fotokopie moet worden gemaakt. Zelf heeft hij geen fotokopieerapparaat! Er moet een collega opgetrommeld worden, die een fotokopie regelen kan. Moeizaam loopt de beambte stap voor stap alle vragen door die hij moet invullen en komt bij een laatste verzoek om een fotokopie… Waar is de man, die dat kan regelen? Niet meer op de grenspost! Hij is wederom vertrokken op zijn motor, heeft Carla geregistreerd. Zij zit in de schaduw op een bankje te wachten bij de mototaxi’s aan deze zijde van de grens, die uitsluitend hier mogen opereren en niet in Brazilië, wat betekent drukke nering van opstappen en afstappen. Klanten, die lopend de brug oversteken. Ieder heeft zijn eigen werkterrein in zijn eigen land! Amusant om gade te slaan! Jan komt uiteindelijk naar buiten om te melden, dat hij naar het centrum moet voor een fotokopie. Dit is vast niet voor de eerste keer, dat dit zo uitpakt, want een van de mannen van de mototaxi’s vraagt of hij kan helpen. Wanneer hij de vraag hoort, biedt hij aan om een fotokopie van het formulier te gaan maken in het centrum. Oké! Hij racet weg! In een vloek en een zucht is hij terug met de vereiste fotokopie. Wij mogen met Braziliaans geld afrekenen. Goed geregeld! Een volgende klant dient zich aan…Weg is de mototaxi alweer. Jan levert zijn fotokopie in, keert uitgeblust terug van deze eindeloos durende registratie van de tijdelijke import van onze wagen. Twee uren in dat hete hokje doorgebracht! In de kiosk halen wij een grote beker vruchtensap en wat zoutjes. Een mens knapt in de hitte met recht hiervan op! De douane werpt nog een blik in onze auto. Eindelijk mogen wij door! Dit is een grenscontrole, die echt eeuwen duurt! Jammer genoeg, hebben wij als persoon en eveneens voor de wagen slechts toestemming voor een verblijf van 3o dagen gekregen! Jan baalt hiervan! In het zuidoosten kregen wij op de grens van Paraguay vóór Villa Montes 90 dagen voor de auto in 2017! Het verlengen als persoon anderhalf jaar terug was een wassen neus in Uyuni! Juist het importeren van de auto kost veel tijd en moeite voor degene, op wiens naam de auto staat geregistreerd. Voor Carla een moment om Jan te ondersteunen of te relaxen! Cobija is een grotere stad dan wij verwachten. Meteen worden wij in het drukke verkeer opgenomen. Genoeg te zien! Een busje rijdt met open achterklep. Lading ontbreekt. Waarom dan die klep open? Vergeten of om te ventileren? Een personenwagen heeft een buitengewoon grote watercontainer boven op zijn dak met een touw vastgebonden. Een ijskar met parasol. Een brommer met 4 personen erop plus een boodschappenkarretje! Een vrachtwagen met lading en mensen erboven op. Ondertussen speuren wij of wij een bank zien om te pinnen. Carla heeft zich op Maps-me al georiënteerd, waar deze zich bevinden. Zij gokt erop, dat de BNB-bank op de rotonde dezelfde is, waar wij in Cochabamba bij konden pinnen tijdens ons vorig bezoek. Niet bij elke bank kan je als buitenlander pinnen… Indertijd hebben wij bij de grensovergang naar Peru bij een geldwisselaar ons overgebleven geld gewisseld voor Peruaans geld en later nog een restantje in Cusco voor een slechtere koers! Absoluut niets over van ons vorig bezoek. Vandaag geluk: het lukt! Deze ATM reageert op onze pinpas en produceert geld! Buiten de grote stad moet je overal contant afrekenen. Wij kunnen Cobija verlaten. Dit gedeelte van het land hebben wij nog niet bezocht. Wij hebben geen idee, wat wij zullen aantreffen. In Lonely Planet vinden wij weinig informatie. Op iOverland evenmin. Kennelijk zijn er niet velen, die dezelfde keuze maken als wij. Tot op het laatst hebben wij geaarzeld of wij de Transocéanica vervolgen of niet. Tot Cusco is voor ons een onbekend gebied! Echter wat doen wij erna? Niet leuk om bekend terrein te betreden! Hooguit als verbinding naar Noord Peru, Ecuador en Colombia, maar de tijd, die ons rest, is hiervoor tekort! Wij willen royaal de tijd hebben om te reizen! Ten noorden van La Paz moet het schitterend zijn. Trinidad, de Missionsroute en Santa Cruz de la Sierra hebben wij de vorige reis laten liggen vanwege de hitte en de gewenning aan de hoogte, waarop wij indertijd onze route met succes hebben afgestemd. Van kennissen vernomen, dat dit traject absoluut de moeite waard is. Dit alles tegen elkaar afwegende, heeft ertoe geleid Brazilië te verlaten en Bolivia te betreden. Het blijkt, dat het Amazonegebied van Brazilië in Bolivia doorloopt. Min of meer worden wij hierdoor verrast. Natuurlijk verandert het landschap niet door een landsgrens! Echter sinds wij Humaità hebben verlaten, is de indruk bij ons gewekt, dat wij steeds verder uit het Amazonegebied geraken. Steeds minder grote bomen en oerwoud, steeds weidser en meer weiden… Deze indruk wordt aanvankelijk bevestigd, als wij Cobija verlaten. Boerenbedrijven met grote kudden witzwarte of witte koeien zien wij aan weerszijden van de weg. Wij bereiken tolstation Villa Busch, waar wij informeren of wij route 16 naar La Paz kunnen nemen. De twee mannen schudden het hoofd van nee! Die weg is bar slecht en moeten wij echt niet nemen! Als wij het goed begrijpen is slechts het eerste deel toegankelijk en is er een deel van de route of de rest van de weg afgesloten. Wat is hun advies? Wij kunnen in feite uitsluitend route 13 volgen. Onze voorkeur vervalt meteen! Terug en naar Peru is niks met zo’n uitgebreide grenscontrole. Bovendien mogen wij waarschijnlijk Brazilië niet meer in, omdat wij reeds 75 van de 90 toegestane reisdagen hebben verbruikt. Gelezen op internet! Deze optie vervalt! Er blijft ons weinig andere keuze over dan route 13 , die over gaat in route 8 ... Wij zien wel. Hoe zit het dan met de afslag naar Trinidad? Ook al een negatief advies! Beter via La Paz te rijden… Wanneer wij die afslag bereiken, kunnen wij wederom informeren, maar de mannen geven ons weinig hoop…Met recht het traject van een Overlander! Ondertussen zijn wij vrij laconiek in zulke zaken en accepteren het leven zoals het komt. Het maakt het leven eerlijk gezegd tot een verrassing. Het belangrijkste is, dat je altijd genoeg te drinken en te eten hebt, voldoende brandstof hebt en dat je lichaam en het voertuig je niet in de steek laten. Dan kan het leven een feest zijn! Eerlijk gezegd ervaren wij het reizen als zeer ongecompliceerd! Elke dag is met recht een nieuwe dag: kijken wat de dag ons brengt! Het tolgeld rekenen wij af, waarna de tolgaarder ons duidelijk maakt, dat wij meerdere tolstations zullen ontmoeten, waar wij dit kaartje moeten tonen als bewijs, dat wij voor een lang traject vooruit hebben betaald. Instructie: goed bewaren! Een speciaal vakje in Carla’s portemonnee heeft deze functie toebedeeld gekregen in de loop der tijd, want in Zuid Amerika hanteren ze tot nu toe overal dit systeem. En zuinig zijn we nog altijd als rechtgeaarde Nederlander… Wij vervolgen onze weg en ontmoeten een volgestouwde jeep. Je zou bijna denken, dat de mensen door alle ballast er zo af kunnen duikelen. Toch gaat het goed en zie je zoiets nooit gebeuren… Op de rotonde staat een man naast een boomstam uitgebeeld. Werd hier in vroeger dagen rubber getapt? Een kerststal. Blijft deze kerststal evenals vele milieubewuste kerstbomen het hele jaar staan? Of wordt deze alsnog verwijderd of worden de luiken gesloten? Het wegdek is niet zo best. Jan probeert de gaten te mijden, wat niet altijd te voorkomen is, maar op een gegeven moment houdt het asfalt op. Een weg van rode klei resteert. Een autobus, met volle bepakking op het dak, komt ons tegemoet, op weg naar Cobija, grote wolken rode stof opwerpend. Snel onze zijramen dicht en pas weer open als wij uit de stofwolk zijn! De schaduwen worden langer, omdat de zon achter ons staat. Het is alsof wij over onze schaduw heen proberen te rijden, wat natuurlijk niet lukt! Een jeep vol bagger en een staande man, die zich aan de boog achter de cabine staande houdt. Een poort over de weg -Tolstation of Reten Porvenir-: een touwtje is over onze rijbaan gespannen. Jan mag ons kaartje tonen, waarna de tolgaarder het koord laat zakken: Permissie om verder te rijden! In de berm staat een bord met het verzoek aan het zware verkeer bij regen niet te rijden, maar te wachten tot het water is afgevoerd en de blubber is ingedroogd, zodat de weg niet wordt kapot gereden en in fatsoenlijke conditie blijft. Hier kunnen wij ons echt iets bij voorstellen! Maar waar parkeren wij, wanneer het plotseling begint te regenen? In feite is er slechts één rijbaan beschikbaar. En de bus? Kart die door? De bussen, welke wij ontmoeten rijden ontiegelijk hard, misschien beter te omschrijven als scheuren, met enorme stofwolken in hun kielzog! Wij betwijfelen dat er iemand bij hevige regen in de kant gaat staan als wij de weg bekijken, waarop wij rijden… Ondertussen rijden wij door het bos. Weer een auto met achterop volk…Plots ziet Carla vóór het dorp Trinchero een mogelijke overnachtingsplek terzijde van onze route, waar iedereen uit veiligheidsoogpunt noodgedwongen zachter moet gaan rijden, doordat de oude weg wat onoverzichtelijk en kronkelig loopt naast een nieuwe weg in wording. Kennelijk wordt het oude tracé in de toekomst vervangen. Men is begonnen met verbreding en uitdieping van een gunstiger traject voor een nieuwe weg, waarbij men bochten afsnijdt, zoveel mogelijk bochten vermijdt of flauwe bochten aanbrengt, tenzij het niet anders mogelijk is de weg te projecteren. Wij staan uit de stofwolken, omdat de wind alle stof de andere kant opblaast. Ver genoeg verwijderd van de rijbaan en wat hoger gelegen. Een prachtige avondlucht boven de weiden van de aangrenzende fazenda. Het enige is, dat in het donker autolichten naderen, waardoor je het idee hebt, dat er zo direct één op onze auto inrijdt, maar gelukkig op tijd wendt… Dat went echter ook op een gegeven moment. ’s Nachts blijkt er meer verkeer te passeren dan wij verwachten, maar wij slapen desondanks prima. Wanneer wij ’s ochtends op weg gaan, zien wij op een publicatiebord, dat de regering een project heeft lopen om de plaatselijke bevolking van drinkwater te voorzien en kunnen wij gadeslaan in hoeverre men vordert met de aanleg van een nieuwe weg. Wij verbazen ons en blijven ons verbazen! Zo plots als de verbreding is gestart, zo plots houdt de verbreding op! Enkel de oude weg is aanwezig! Kilometers verder ligt een weg gereed, die veel te lang moet inklinken voor er asfalt wordt aangebracht, waardoor ondermijning plaatsvindt: grote geulen en afkalven van de zijkanten, waar wij tegen aan kijken tijdens het passeren. Vóór de toplaag kan worden aangebracht, moet deze onderlaag opnieuw gerenoveerd worden! Geldverspilling in onze ogen! Waarom dit traject niet afgemaakt en in gebruik genomen? En dan in the middle of nowhere ligt op het talud van de ondergrond een rijweg van betonplaten, gelegd door een ingepakte machine, die deze platen terplekke produceert. Het lijkt alsof er een huis van de machine is gemaakt… Er blijkt een man in aanwezig! Misschien een bewaker? De auto van een bewoner staat op de betonplaat geparkeerd, terwijl zij de hoge wal afklimmen van hun huis naar de auto… Geen fatsoenlijke toegang tot hun huis, wat daar al lang stond vóór de weg werd gerealiseerd… Geen dubbele rijbaan meer. De machine is hier gestopt! Er is geen werkvolk aanwezig! Duikers zijn deels klaar! Geen mens te zien! Het nieuwe traject ligt diepweggedoken tussen hoge wanden, waar een verloren houten ladder tegen de helling staat. Het is een prachtig landschap om over uit te kijken met de rode weg in de diepte, het groen eromheen en elektriciteitsdraden die oplichten in het zonlicht. Twee motoren komen over een smal paadje met moeite van een talud naar beneden. Aan onze linkerhand is een uitgestrekt terrein voor wegwerkers en machinerie. Zijn zij hier ondergebracht tijdens het werk? Wordt er sowieso aan dit project gewerkt of ligt het stil? Hacienda Jacaranda heeft een mooi toegangshek met afbeeldingen erop van de welbekende koeien met zo’n vreemde bochel ter hoogte van hun nek en schouders. Worden onder het afdak op palen paarden vastgezet om hun hoeven te beslaan? Toch wegwerkers aan het werk? Zij staan verspreid tussen en naast een verzameling planken, hoogstwaarschijnlijk in gebruik geweest voor de bekisting van grote betonnen duikers, die het water snel moeten kunnen afvoeren. In het verleden is overal veel gewerkt met metalen kokers. Wij zien echter, dat deze kokers of buizen door de kracht van het water worden meegevoerd en vernield en de erosie rondom toeneemt, waardoor enorme gaten in het wegdek ontstaan, met name aan de zijde van een verhoogd gelegen rijweg of aan de kant van de afgrond. Men is overal bezig deze verwoestingen aan te pakken, maar dit is een gigantische klus en kost goudgeld! Alweer komt ons een bus tegemoet, echter met deels geopende voorzijde om de motor te koelen. In Villa Amazonica mogen wij wederom voor de tol stoppen. De weg is versperd door een touwtje, wat de man in het hokje, voorzien van fietshandschoenen, laat vieren om te kunnen passeren als wij ons bewijs van betaling hebben getoond, waarna hij het touwtje weer aantrekt om de barrière te herstellen. De chauffeurs moeten uitstappen en de tolgaarder mag blijven zitten! Voor ons staat een grote bus met een afbeelding van Jezus achterop, die de wereld beschermt en in zijn handen houdt. Dit soort afbeeldingen zie je vaak in Zuid Amerika op een bus. Het lijkt alsof zij verwachten, dat roekeloos rijden dan meer verantwoord is… Verschillende reizigers maken dankbaar gebruik van het feit, dat er een stopbord staat. Zij springen uit de bus en verdwijnen in het hoge gras om een plasje te plegen naast het bord STOP! Zij boffen, dat zij geplast hebben, want wij belanden op een geweldig blubbertraject! Hier wil je niet graag uitstappen! Je mag meteen oppassen, dat je niet uitglijdt! Een eenzame fietser stapt op het heuvelachtige traject af om in de blubber te gaan staan om ons te laten passeren, want hij rijdt op het rechter wielspoor. Arme man, kan hij op gang komen om de heuvel op te rijden? Stapels buizen liggen op een veld te wachten tot ze worden benut…Een prachtige solitair tekent zich af tegen de lucht met wolken! Politiecontrole in Santa Lucia! Jan mag zijn paspoort, rijbewijs en verzekeringspapieren tonen. Keurig in orde! Wij mogen door. Op het baggertraject stopt het busje waarmee wij redelijk gelijk op rijden. Een man op een brommer heeft witte koelboxen, waaruit hij ijsjes en gekoeld drinken tevoorschijn tovert, wat gretig aftrek vindt. Bomen met lianen omzomen de blubberweg. Het landschap vertoont nu werkelijk veel overeenkomst met het Amazonegebied in Brazilië! Wij worden verrast door een betonnen brug, vanwaar wij zicht hebben op twee rivieren, die hier bij elkaar komen en als twee kleuren water naast elkaar stromen: links de Rio Manuripi met inktzwart water en rechts de Rio Tahuamano met roodbruin water. Hoog op de oever bewoning. Wij hebben Puerto Rico bereikt. Wij zien een betonnen gebouw in aanbouw, waar dunne boomstammen als stut worden gebruikt! Een vrouw in amazonezit achterop de brommer, terwijl de weg vol kuilen en gaten zit. Dat lijkt mij niet echt comfortabel! Een brommer komt ons tegemoet: wij kijken recht in de ogen van Micky Mouse. Een rare gewaarwording! De ambulance is eveneens onderweg. Een bord waarschuwt ons geen drugs te gebruiken en wederom worden wij gevraagd bij regen de weg 3 uur rust te gunnen om zich te herstellen. De nieuwe weg is hier in een verder gevorderd stadium! Er is zelfs een gedeelte helemaal gereed, maar niet in gebruik genomen. Er staan borden, dat gemotoriseerd verkeer het nieuwe wegdek niet mag gebruiken! Motoren storen zich niet aan dit verbod! Zij maken met veel plezier gebruik van die heerlijke betonweg! Soms ontbreekt een aansluiting. Doorgaans bij een duiker in aanbouw. Even eraf en dan weer erop. Wij komen nog drie machines netjes afgedekt tegen, die de betonplaten ter plekke fabriceren. Er is van twee kanten naar elkaar toegewerkt. Dit veroorzaakt een probleem: er past geen hele plaat tussen. Deze moeilijkheid hebben wij in Chili eveneens waargenomen. Wij hebben gezien, hoe men beton stort om het ontbrekende gedeelte aan te vullen. Ook hier zal men het braak liggende gedeelte letterlijk moeten dichten! Niet goed berekend! Ook in dit gebied blijkt de nieuwe weg in aanleg en afwerkingsstadium zeer te variëren! Wij zien een vrachtwagenchauffeur, die zich in het water van een in aanbouw zijnde duiker staat te wassen. Zijn vrachtwagen staat bij de splitsing geparkeerd. Hoe gaat de weg nu verder? Moeten wij links of rechts? Wij brengen de coördinaten in van een overnachtingsplaats, die niet ver verwijderd moet zijn. Het is een vrij grote open plek links van de weg omzoomd door bomen met aan een zijde struiken met mooie blauwe bloemetjes. Wij besluiten hier te overnachten. Rond vijven worden wij overvallen door insecten! Het blijkt een plek te zijn, waar de insecten welig tieren! Soms moeilijk bij aankomst in te schatten! Te laat om alsnog een andere plek te zoeken. Deet helpt en vroeg gaan slapen, zodat er geen licht insecten naar binnen lokt. Al doende leert een mens! Wanneer wij richting Conquista rijden blijkt de weg naar het dorp bar slecht te zijn: 4 km ontzettend diepe sporen en het is een en al blubber. Het blijkt de oude weg te zijn, die nog verder doorloopt richting nieuwe weg. Het tweede gedeelte wordt het meest door motoren gebruikt, is smaller en de bebossing laat toe, dat wij kunnen passeren, maar soms is het voorzichtig rijden en echt goed opletten! Het is een wondermooi gedeelte! Het blijkt, dat wij ons in het Reserva Nacional de Vida Silvestre Amazónica Manuripi bevinden. Een geelzwart gestreepte slang kruipt voor ons over de weg. Een prachtig dier om te zien! Schitterende grote helderblauwe vlinders, die aan de onderzijde donkerbruin zijn, dartelen door de lucht. Zij zijn vliegensvlug en niet op de foto te vangen! Zelden rusten zij uit, waardoor je ze kunt fotograferen. Behalve vanochtend op Carla’s rug! Het kriebelt! Een insect? Jan kijkt onderzoekend en moet verschrikkelijk lachen als hij de vlinder ontdekt…Carla duikt naar voren en de vlinder zoeft weg… door het open raam de buitenlucht in! Natuurlijk niet op de foto vastgelegd! Als wij een helling oprijden steken prachtige bomen boven tegen de ochtendlucht af. Een plaatje! Tenslotte komen wij op een splitsing uit waar wij van rechts hadden kunnen komen als wij onze weg niet hadden gevolgd. Er blijkt een afsnijding te zijn aangelegd ter hoogte van Jericho en Conquista, wat 16 km winst oplevert voor het verkeer, waardoor het dorp niet meer wordt aangedaan. Dit geeft minder nering voor de bewoners… Minder klandizie voor de winkeltjes op het plein, terwijl het gebied wat wij tot nu toe sinds de grens hebben doorkruist, slechts dun bevolkt is. Alles wat passeert kan gunstig zijn voor hun portemonnee… Het lijkt ons hier een hard bestaan. Een bord waarschuwt ons overstekend wild te beschermen. Wij rijden langs dorpjes met primitieve huizen zonder veranda, waar de was in de regen hangt tussen de bomen. Twee vrouwen zijn bezig met het vlechten van haren, terwijl een man rustig op zijn stoel zit en de kindertjes in de blubber aan het spelen zijn. Het zijn nederzettingen van Indianen. Ook de Indianendorpjes zijn in het programma opgenomen om drinkwater geleverd te krijgen, staat op een bord langs de weg gepubliceerd. Belangrijk, dat deze voorzieningen ook hen ten deel vallen, hetgeen hun gezondheid positief kan beïnvloeden. In de loop der tijd zijn velen gestorven aan ziekten, die de kolonisten hen hebben gebracht. Het is absoluut niet druk op de weg sinds wij Porvenir hebben verlaten. De weinige autobussen en enkele vrachtwagens zijn onze medeweggebruikers, waarmee wij terdege rekening moeten houden! De motoren houden ons altijd goed in de smiezen! Of het slechts één berijder betreft of om meerdere passagiers gaat… Het maakt niet uit, zij rijden veel voorzichtiger! Prachtige begroeide bomen strelen onze ogen en maken deze weg door de rust die ervan uitgaat, tot een aangenaam traject. De nieuwe weg is uitgezet met paaltjes. Deels is een onderlaag aangelegd en ligt in te klinken. Hopelijk niet te lang… Er zijn plaatsen, waar veel aarde is weggespoeld… Een vrachtwagen is gestrand en staat op drie wielen op de nieuwe weg geparkeerd, omdat er anders geen plek voor de wagen is, wil het verkeer kunnen doorstromen. De oude weg slingert rond de weg in aanleg en kruist de nieuwe weg op meerdere plaatsen. De nieuwe weg verdwijnt uit het zicht. Wij rijden gans alleen over een smalle weg door het oerwoud. Ternauwernood kan je elkaar hier passeren. Niet aan de orde, want wij ontmoeten niemand! Plots zien wij de vrachtwagen met aanhanger, die ons ruim geleden heeft ingehaald. Staat hij stil? Inderdaad! Hij is de achterste in een wachtrij. Het inhalen heeft hem weinig voordeel opgeleverd. Deze weg brengt ons wederom bij een rivier, welke met een pont moet worden overgestoken! Wij sluiten netjes achteraan de rij aan. Wij passeren een pad naar rechts, wat naar de rivier leidt. Carla ziet aan het eind van het pad een soort woonboot liggen. In het water of op de wal? Zij gaat op onderzoek. Het blijkt inderdaad een boot annex huis annex kantoor te zijn van de SERNAP ( de Boliviaanse organisatie voor natuurbehoud ) voor het reservaat, wat wij doorkruisen. Het geheel doet denken aan de Ark van Noach en het huis van Pippi Langkous. Carla vindt het prachtig in deze entourage passen! Twee mannen verlaten de woonboot, die als het ware in een kreek op de wal ligt, niet ver van de rivier, en begeven zich naar hun geparkeerde pick-up. Wij zwaaien elkaar gedag in het voorbijgaan. Carla moet terug naar Jan voor hij de pont op moet!De chauffeur van de vrachtwagen voor ons, is Jan in de tussentijd komen vertellen, dat hij de rij vrachtwagens mag passeren en vooraan mag gaan staan. Carla loopt naar het water om polshoogte te nemen. Zij slaat de pont gade, die onderweg naar onze oever is. Waar komt die pont vandaan? Waar is de aanlegsteiger aan de overzijde? Twee rijplanken voorzien van betonijzerdraden worden uitgelegd. Wanneer de pont aan onze zijde afmeert ziet het personeel onze wagen. Zij wenken Jan de rij lange vrachtwagens te passeren. Wij hebben een dusdanig formaat, dat wij gezamenlijk met de twee voorste wachtende voertuigen op de pont passen! Alleen moeten de auto’s en de vrachtwagen nog wel aan onze zijde de pont verlaten! Wanneer wij de rij passeren, blokkeren wij de hele boel! Toch maar even wachten…. Dat lijkt ons een beter idee! Eigenwijs, maar het werkt wel! De minibus - een Mercedes Sprinter – rijdt ons voorbij en parkeert achter ons, wachtend op de passagiers die foerage inslaan bij de stalletjes voor de verdere rit, waarna de weg vrij is voor ons, om de pont op te rijden tussen de stalletjes door en de rij wachtende vrachtwagens met aanhangers. Jan moet als eerste op de uitstulping van de pont parkeren, waarna een grote vrachtwagen in het midden en de autobus erachter zich moeten opstellen. Om los te komen van de wal, moeten deze twee voertuigen zover mogelijk naar voren rijden om, wanneer de boot een paar meter van de kant is, zover mogelijk naar achter te rijden en de motor uit te zetten. Het gewicht wordt op deze manier verdeeld om een gunstige positie op het water in te nemen. Een lichtblauw bootje met opbouw blijkt onze pont naar de overzijde te geleiden. In eerste instantie ziet Carla het bootje aan voor een voetveer. Het bootje wordt na de manoeuvres van de lorrie en de bus omgevaren van de linkerzijde naar de rechterzijde van het vlot, wat ons naar de overzijde vervoert. Twee van de vier bootmannen hebben een dikke prop cocabladeren in hun wangzak. Zij doen dat om wakker en alert te blijven en vele uren te kunnen maken zonder in slaap te vallen, zegt men. Een hap extra energie! Geef ons maar cocathee in plaats van zo’n prop in onze wang! Die dikke wang zie je trouwens uitsluitend in Bolivia! Elders is het gebruik van cocabladeren officieel niet toegestaan!! Met name Chili is hier heel streng in! Rio Madre de Dios is een brede rivier! Schuin aan de overzijde blijkt een rivierarm te zijn. Onze pont vaart het door bomen aan het oog onttrokken water op, wat naar rechts een bocht maakt om verderop een bocht naar links te maken. Tijdens het varen ontmoeten we een smalle baileybrug. Welke functie heeft deze constructie? Wij hebben geen idee. Een dorpje ontrolt zich op de linkeroever, naarmate wij verder varen. Een grappige gewaarwording! Een andere pont vertrekt van de linker kade en maakt voor ons ruimte, zodat wij kunnen aanmeren. Jan zit startklaar achter het stuur. De voetgangers moeten als eerste de pont verlaten. Dus ook Carla! Haar portier kan op de pont niet geopend worden. Het pontpersoneel doet zijn best om de boot degelijk te verankeren. Een belangrijke klus, want een vrij steile helling voert van de aanlegplaats naar boven, waar op een vierde een afslag naar het rivierdorpje voert en de weg steil omhoog verder loopt richting Sena. De grote vrachtwagen met aanhanger rijdt als eerste van de pont, gevolgd door de bus, waarna Jan toestemming krijgt de boot af te rijden. Carla probeert het tafereel vast te leggen en wordt tegelijkertijd verrast door de snelheid van de ontscheping en door Jan, die beneden stopt om haar te laten instappen en niet verderop in de bocht van het riviergehucht of waar Carla staat. Duidelijk verwarring het gevolg! Jan kart dóór de helling op en parkeert als daar gelegenheid voor is! Carla als een hijgend paard erachteraan de helling op… Zo dat is genoeg gymnastiek voor vandaag! Uitgeteld klimt zij in de auto! Jan verontschuldigt zich. Naar zijn idee, zou hij vanaf die plek niet meer hebben kunnen optrekken. Best kans! Dat is op zo’n smalle helling met een rivier beneden niet echt plezierig!! Het ouwetje heeft het in ieder geval geklaard, ofschoon het omhoog lopen haar vies tegenvalt! Boven nemen wij een korte brug en belanden even later in de wat grotere plaats Sena. Wij willen graag tanken en in ieder geval drinkwater inslaan. Er staat een gigantische rij bij het tankstation van mensen met gasflessen. Pick-ups en motoren rijden af en aan. Jan stopt en informeert. Er is zojuist een vrachtwagen gearriveerd met volle gasflessen. Eerst gaan alle mensen bevoorraad worden met gas. Alle lege flessen worden ingenomen en geruild voor volle gasflessen, zodat de vrachtwagen met de lege gasflessen kan terugkeren naar het gasvulstation om alle flessen opnieuw te vullen en nieuwe bevoorrading kan worden gerealiseerd. Pas wanneer het gas is uitgeleverd, wordt de brandstofleverantie ter hand genomen… Van alle kanten komen nog steeds mensen met lege gasflessen aan: op karretjes, brommers, in kruiwagens en auto’s. Dit gaat uren duren! Daar gaan wij niet op wachten!!! Wij hebben voorlopig genoeg diesel en hopen in de overnachtingsplek diesel te kunnen kopen. Drinkwater is gemakkelijker geregeld. Geen grote flessen van 5 of 6 liter, maar wel kleinere van 1 ½ liter. Daar kunnen wij voorlopig mee uit de voeten. Wanneer wij willen optrekken passeert een motor met 2 vrouwen en 2 kinderen ons. Zij rijden rustig en behoedzaam. Op de kruising voor ons zien wij een jong meisje ons tegemoet komen stuiven op een motor, die de binnenbocht neemt naar links en zo de andere motor ondersteboven rijdt voor onze ogen. Meteen ligt iedereen zand te happen! De moeders zijn echt woest! De schade valt mee zo te zien. Wij bemoeien er ons maar niet mee. Een politiewagen komt ons ook tegemoet. Een aanrijding is hun verantwoordelijkheid. Wij verlaten Sena en stuiten op de weg in aanleg, waar een ander principe wordt toegepast dan voordien. De ondergrond wordt aangebracht om in te klinken, waarna een schuin oplopende betonnen wand wordt aangebracht om afkalving en ondermijning tegen te gaan en te voorkomen, vóór de betonplaten worden geproduceerd en gelegd. Een test of dit beter functioneert? Wij mogen wederom stoppen en tol betalen voor het komende traject van Sena in de regio Pando richting Peña Amarilla. Voorbij een gehucht met de mooie naam Samaria, waar sobere houten huizen staan, bedekt met een dak van bladeren. Pech: een man zit in de kant op zijn hurken te sleutelen aan zijn motor… Een zwaar beladen pick-up met gestapelde liggende drums. Een school… Waarom zo vaak buiten het dorp? Vanwege de regiofunctie? Een grote tak is geknapt en verspert deels de weg. Iedereen rijdt er omheen! Niemand ruimt de tak op! Politiecontrole! Op een pellet staat geschreven dat hier brandstof te koop is, maar eveneens Coca Cola, Pepsi en Sprite. De politie kan misschien niet van het eigen inkomen rondkomen. Het touwtje ligt op de grond. Pionnen en banden markeren de stopplek. Wij zien echter helemaal niemand, dus wij kunnen doorrijden na netjes in te houden en te stoppen. Het is etenstijd! Een meevaller voor ons! Aan onze rechterhand is het een verschrikkelijk modderboel. Wij verwachten een pont en nog een tweede pont. Onverwacht rijden wij plotseling op betonplaten, die overgaan in een heuse brug en wederom een wegdek bestaande uit betonplaten, gevolgd door een keurige tweede brug over de rivier Beni, welke afgesloten wordt door ongeveer een kilometer betonplaten, waarna we verder hobbelen op een bar slechte weg. Opgeschoten jongens hangen op een motor, terwijl twee meisjes in een riviertje beneden de weg de was aan het doen zijn. Over de hele wereld gedragen mensen zich in de grond van de zaak hetzelfde…Kostelijk om te zien! Een afgeladen Toyota komt ons tegemoet vol vrouwen en kinderen in de laadbak. ’t Regent. De bosschages wijken. Huizen omringd door water en moerassen. Onder het afdak van een huis staan twee vrouwen te schuilen, wachtend op de bus, die wij even verder ontmoeten. Een vrachtwagen staat met de cabine gekanteld, terwijl de chauffeur probeert te achterhalen wat er loos is. Heesters en bomen gedijen door voldoende vocht, getuige de prachtige witte bloemen als pluimen aan weerszijden. Een genot voor het oog! Alhoewel de regen anderzijds voor een troosteloze aanblik zorgt als een vrachtwagen nadert en het hele plaatje een druilerige dag uitbeeldt. Wij bereiken Peña Amarilla/ Reten Triangulo. Voor vandaag ons laatste tolstation! Betalen we die tol voor die keurige bruggen, die slechte weg erna of voor het traject, wat wij morgen gaan rijden?! Wij houden het maar op het laatste! Schuin aan de overkant tanken wij op de kruising de eerste Boliviaanse diesel, die van die heerlijke zwarte rookpluimen geeft. Officieel moeten buitenlanders meer betalen dan Bolivianen, omdat de regering de diesel subsidieert voor de bevolking. Bovendien moeten zij een rekening opstellen, waar zij echt een hekel aan hebben, omdat het zo arbeidsintensief is! De man rekent echter de Boliviaanse prijs, waarop wij hem een fooi geven. Voor ons ligt de T-splitsing. Wij hebben het eind van Bolivia route 8 bereikt! Als wij linksaf slaan zouden wij via Riberalta Guajará-Mirim in Brazilië kunnen bereiken en weer bij Abuna uitkomen, waar wij aan de rivier hebben overnacht. Dat lijkt ons eeuwen geleden… Dat gaat het absoluut niet worden!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2012-04-22 07:07:02
[totalVisitorCount] => 360921
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 860
[author] =>
[cityName] => Peña Amarilla
[travelId] => 506620
[travelTitle] => Een overzee's avontuur
[travelTitleSlugified] => een-overzee-s-avontuur
[dateDepart] => 2016-10-10
[dateReturn] => 2017-08-27
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,pena-amarilla
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/347/276_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => van-b-naar-beter
)
[48] => stdClass Object
(
[reportId] => 5048445
[userId] => 388977
[countryId] => 24
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2019-03-01
[photoRevision] => 4
[title] => Daar op het Isla del Sol... Dingelingeling...
[message] => 15-02
Sucre is de hoofdstad van Bolivia en vanuit ons appartement kijken we uit over de hele stad. Omdat we alledrie gaar zijn van vier lange dagen in de jeep en de busreis van gisteravond, doen we het rustig aan. Het is toch een beetje druilerig en de ervaring leert dat je dan soms beter even kunt wachten tot het opklaart. Dus ontbijten we uitgebreid met verse papaya en watermeloen en maken ons op het gemak klaar voor de dag.
Onze eerste stop is een dinosauruspark naast een metaalfabriek. Als je niet weet dat het park er zit, lijkt het net alsof de taxichauffeur je naar een afgelegen bouwterrein brengt, maar niets is minder waar. In de bergen hier zitten veel metalen als ijzer en zilver en tijdens werkzaamheden om die metalen te winnen, werden dinosaurusvoetstappen ontdekt. Inmiddels zijn ruim 12.000 verschillende stappen gevonden en als je denkt dat door deze ontdekking de gewone werkzaamheden zijn stilgelegd, dan heb je het mis. Voor deze mensen is het economische belang van de metalen belangrijk, dus wordt er nog altijd gewerkt, vlak naast de belangrijke vondst.
Normaal gesproken kun je redelijk dicht bij de voetstappen komen, maar door het slechte weer is er een ‘landslide’ geweest en is een deel van het pad dat ons naar de voetsporen zou moeten brengen ingestort. We bekijken de stappen daarom van een wat grotere afstand, maar eigenlijk doet dat geen afbreuk aan de ervaring. We staan op een berg, maar toen de dino’s rondliepen was het stuk aarde hier plat en er was een meer. Doordat de grond drassig was, lieten de dinosaurussen voetafdrukken achter. Door de werking van de tectonische platen zijn de voetafdrukken tijdens het vormen van de Andes omhooggedrukt en bewaard gebleven in de berg. Wij kijken tegen een plat vlak aan waar we zo de sporen van kleine Teropodo (een soort T-rex), Ornitópoda (planteneters), en Anquilosaurus (de voorloper van reptielen) kunnen volgen.
Na een simpele lunch lopen we wat rond door de stad en besluiten een bezoek te bergen aan het Santa Clara-klooster. Het ligt een beetje verborgen en we krijgen daarom een privé-rondleiding, in het Spaans uiteraard. Onze reisgenoot Mahesh spreekt weinig Spaans en inmiddels voel ik me een stuk zelfverzekerder. Ik vraag onze gids ‘despacio’ (=langzaam) te praten en werp me op als vertaler. Een combinatie van Bijbelkennis, lessen kunstgeschiedenis en talenkennis zorgt ervoor dat de meeste informatie te herleiden valt. Onze gids spreekt nauwelijks Engels, maar begrijpt genoeg van de vertaling om af en toe goedkeurend te knikken als ze de juiste termen voorbij hoort komen. We zijn ruim een uur zoet en zien alles: van de prachtige ceremoniële gewaden tot de verblijven van de inwonende nonnen en natuurlijk de kerk zelf en de graftombe. We sluiten ons verblijf af met woorden van dank van onze gastvrouw en door de nonnen gemaakte koekjes met thee.
16-02
Het is alweer tijd om in te pakken. We wilden nog een nachtje langer blijven in dit fijne appartement, maar het is al door anderen geboekt en naar een andere plek verhuizen lijkt ons weinig zinvol. We pakken onze spullen in, zwemmen een paar baantjes in het bijbehorende zwembad en ontbijten op het dakterras, waar het uitzicht over de stad nog mooier is.
We doen een kleine stadswandeling en belanden op een lokale markt. We drinken een sapje tussen de locals en Mahesh (fotograaf) en ik maken de ene na de andere mooie foto. Op deze markt hebben ze alles: van vlees, kleding en rieten manden tot de meest uiteenlopende soorten kruiden en groenten. Onze zintuigen zijn geprikkeld en we besluiten uitgebreid te gaan lunchen met uitzicht op het centrale plein.
Daarna is het tijd voor het ‘Casa de la Libertad’, de plek waar de Boliviaanse onafhankelijkheidsverklaring werd ondertekend. Een zeer belangrijke plek in de Boliviaanse geschiedenis. We lopen rond door verschillende zalen en leren alles over de strijd voor onafhankelijkheid, oorlogen en redenen waarom Bolivia zoveel land is kwijtgeraakt (vroeger lag Bolivia namelijk aan zee, maar inmiddels zijn ze dat stuk land kwijtgeraakt aan Chili). In een grote troonzaal ligt de originele onafhankelijkheidsverklaring tentoongesteld achter glas. Grappig detail: de mensen kennen mijn naam hier heel goed, want de man aan wie Bolivia zijn naam dankt is Simón Bolivar.
Algauw is het tijd voor onze busreis, maar niet voordat we nog even op een terrasje neerstrijken voor een kopje koffie. Het blijkt een kapitale inschattingsfout te zijn, want de bedieningsmedewerkers vergeten keer op keer, ondanks meermaals herinneren, onze bestelling. We krijgen uiteindelijk wel wat we hebben besteld, maar het betekent ook dat we ons enorm moeten haasten om de bus nog te kunnen halen. Gelukkig stond onze eerder die dag bestelde taxichauffeur wél op tijd klaar.
Met de bus reizen is heel gebruikelijk in Bolivia (en relatief goedkoop), maar er wordt ook voor gewaarschuwd. Bolivia is en blijft een derdewereldland en busongelukken zijn hier niet ongebruikelijk. Er wordt vooral geadviseerd geen nachtbussen te pakken, maar de enige bus die naar La Paz gaat is een nachtbus. We besluiten om dan maar zo luxe mogelijk te reizen met een ‘cama’, een bus waarin de stoelen 160 graden gekanteld kunnen worden. We zijn nog maar net op weg en ik val al in slaap. Twee uur later word ik wakker en eten de mannen en ik onze broodjes (waar we zo lang op hadden gewacht). Daarna val ik in een diepe slaap en ik word pas wakker als we al bijna in La Paz zijn. De mannen hebben minder goed geslapen en zijn midden in de nacht nog uit de bus geweest. Ik heb er niets van meegekregen en ben heerlijk uitgerust.
17-02
La Paz is de onofficiële hoofdstad van Bolivia omdat de regering hier zetelt. Het is een metropool die ooit gebouwd werd in een dal in de bergen. Inmiddels is de stad gegroeid, waardoor de huizen op het laagste punt op 3600 meter boven zeeniveau liggen en op het hoogste punt op 4000 meter.
Omdat we ons appartement nog niet in kunnen, ontbijten we uitgebreid en lopen een klein rondje door de stad. Als we eenmaal het appartement in mogen, blijkt dat toch iets ingewikkelder dan gedacht. Het is namelijk beveiligd met een deur die alleen open kan met een app. De app lijkt niet te werken en wat volgt is een scène uit een oude zwart-wit film waar Harald en ik steeds een verdieping hoger gaan om het appartement te zoeken, uiteindelijk weer omlaag gaan en nog een paar keer omhoog tussen de tweede en de derde verdieping, tot we erachter komen dat op de fysieke sleutel die we meekregen P3 staat, terwijl we op P2 moeten zijn..
Tijd om La Paz te verkennen. We slapen redelijk in het centrum, dichtbij de toeristische bezienswaardigheden. De eerste stop is de ‘Mercado de las Brujas’ (de heksenmarkt), waar je niet alleen potentieverhogende drankjes en dubieuze kruidenmengels kunt kopen, maar ook lama-foetussen. De dieren zouden zijn overleden door de kou en daarna worden hun lijken gedroogd en te koop aangeboden. Als Bolivianen een huis bouwen, stoppen ze zo’n lamalijk in de fundering. Het zou geluk moeten brengen.
Omdat La Paz zo veel hoogteverschillen heeft, zijn er Teleferico’s aangelegd, wij kennen ze als skiliften. Voor een habbekrats kun je mee omhoog en dat doen we dan ook. Onze oren ploppen ervan, maar het uitzicht over de stad is fantastisch. We lopen terug over een chaotische en erg lokale openluchtmarkt naar het middenstation en gaan het laatste stuk weer met de lift naar beneden. ‘s Avonds eten we lokaal: de mannen een ‘Milanese’ (=schnitzel) en ik pittig Boliviaans stoofvlees.
18-02
La Paz is een grote stad met de gebruikelijke chaos en om eerlijk te zijn vinden we er niet zo veel aan. We overleggen met Mahesh en hij besluit wel in La Paz te blijven, dus dit is ook meteen de plek waar onze wegen scheiden.
We maken nog een klein rondje door de stad en bezoeken een grote kerk, een kleurrijk straatje en een beruchte gevangenis. Hier wonen de gevangenen samen met hun gezin. Mensen moeten zelf hun cel betalen, wat ervoor zorgt dat sommigen een riant leven leiden binnen de bewaakte muren, terwijl de minder bedeelden hun cel moeten delen. Vroeger leefden vrouwen en kinderen hier ook, maar na wat incidenten zijn de kinderen niet meer toegestaan.
Na dit laatste vluchtige bezoek stappen we opnieuw in een bus die ons naar het Titicacameer brengt. Het ligt op 3845 meter en is het hoogste bevaarbare meer ter wereld, wat ook nog eens gedeeld wordt door Peru en Bolivia. Wij stoppen eerst aan de Boliviaanse kant om nog een beetje bij te tanken voor we Peru ingaan. Na wat zoeken komen we uit bij hotel La Cupula, gerund door een Duitser. We verblijven boven op een berg die uitkijkt over het stadje Copacabana en het meer. Met een fleecedekentje in de hangmat (het koelt hier ‘s avonds flink af) zien we de zon achter de bergen zakken. Het is een mooie plek om tot rust te komen.
19-02 en 20-02
Twee dagen ineen, want we doen weinig. We zijn vanaf het moment dat we onze laatste rustdag hadden ingebouwd zo’n drie weken geleden alleen maar op pad geweest. Het is allemaal leuk, mooi en indrukwekkend, maar ook vermoeiend en dus pakken we nu wat rust. We chillen in de hangmatten, spelen wat potjes schaak en denken na over de laatste twee weken van onze reis in Perú. Maar vooral komen we heerlijk bij.
21-02
Tijd om weer in actie te komen. We gaan naar Isla del Sol (oftewel: Zonne-eiland). Je kunt er alleen maar met de boot naartoe en terwijl we naar de haven lopen, zien we Ellen en Matthé (van de Uyuni-trip) lopen. Ook zij gaan een dagje naar het eiland toe en we spreken af later nog een drankje met ze te doen.
Wie naar een eiland reist dat het Zonne-eiland heet, móet wel veel zon gaan zien, is mijn gedachte, dus nemen we plaats op het bovendek van de boot. Het blijkt een kapitale vergissing, want hoewel het prima vertoeven is bij het Titicacameer, hebben we elke dag een flinke plensbui met onweer gehad. Zo ook nu en samen met de andere mensen op de boot vluchten we naar beneden terwijl het onweer boven ons losbarst.
Na een kleine twee uur varen komen we aan op Isla del Sol, een eiland dat zijn naam eer aandoet, want de donkere luchten zijn weggedreven en een voorzichtig ochtendzonnetje verwarmt onze gezichten.
De eerste stop van het eiland is meteen een pittige: de klim van duizend stappen, waarvan ze ons bij ons hotel hebben verzekerd dat het er ‘maar’ zo’n tweehonderd zijn. De klim is er niet minder om en de astma-aanval die volgt ook niet. Na wat uitpuffen en nog verder omhoog klimmen, stoppen we voor een kopje koffie. De vrouw die het restaurant runt heeft ook zelfgemaakte alpaca-sokken liggen. Alpaca-wol is normaal best duur, maar deze sokken zijn zelfgemaakt en ter herinnering aan ons bezoek aan Isla del Sol koop ik voor Harald en mezelf een paar heerlijk warme sokken.
Dan is het tijd voor de echte bezienswaardigheid van vandaag: de Inca-ruïne Pilko Kaina. Het is nog een flink stuk lopen, maar omdat het laagseizoen is, is het heerlijk rustig op het eiland.
Als we bij de ruïne aankomen, blijkt dat we hem helemaal voor onszelf hebben. We lopen rond, kijken onze ogen uit en maken wat foto’s. Na een klein uur lopen we weer een stukje omhoog en zoeken een mooi plekje in het gras met uitzicht op de ruïne om te lunchen. Terwijl we de laatste hap eten, komen er een paar bootjes aan die afkomstig zijn van Isla de la Luna (Maaneiland). Binnen een paar minuten staan ze met tientallen mensen te dringen bij de ruïne en wij zijn heel blij dat we de gekte voor waren.
Matthé en Ellen zaten ook op één van de bootjes en we lopen gezamenlijk naar beneden, drinken een kopje thee en kletsen bij over de afgelopen week reizen.
De boottocht terug naar het vasteland is een stuk zonniger dan de heenweg en we bruinen lekker een beetje bij. ‘s Avonds is het alweer tijd om de tassen in te pakken en ons nog één keer tegoed te doen aan het heerlijke eten in het restaurant bij ons hotel (o.a. zalmforel en biefstuk), want het is nu echt tijd om te gaan. Het laatste deel van onze reis is aangebroken en dat betekent dat we Perú ingaan. We hebben ernaar uitgekeken, maar ondanks het feit dat onze eerste indruk van Bolivia niet zo goed was, vinden we het toch een beetje jammer het land met zijn indrukwekkend woeste natuur achter te moeten laten.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 51591
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 626
[author] => Simone Vogel
[cityName] => Copacabana
[travelId] => 521666
[travelTitle] => Backpacken door Argentinië, Bolivia en Peru
[travelTitleSlugified] => backpacken-door-argentinie-bolivia-en-peru
[dateDepart] => 2019-01-22
[dateReturn] => 2019-03-08
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/851/431_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=4
[titleSlugified] => daar-op-het-isla-del-sol-dingelingeling
)
[49] => stdClass Object
(
[reportId] => 5048108
[userId] => 388977
[countryId] => 24
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2019-02-20
[photoRevision] => 4
[title] => 5 Hollanders en een Boliviaan zaten in een jeep...
[message] => 10-02
Als je twee dagen op de rug van een paard hebt gezeten, voel je dat nog steeds wanneer je in je bed ligt. Vooral wanneer ik dan wakker wordt en opsta, moet ik me als een ouwe man uit bed vouwen. Pas als mijn spieren warm worden onder de douche, beweeg ik weer wat soepeler en denk ik met een goed gevoel terug aan de trip en aan Bert.
Veel tijd om te mijmeren is er niet, want zoals Simone eerder vertelde gaan we alweer vroeg op stap vandaag. We hebben een trip geboekt naar het uiterste zuidwesten van Bolivia. We gaan van Tupiza naar Uyuni via het nationaal park wat daar min of meer tussenin ligt.
We gaan met z’n zessen op stap. Onze chauffeur heet Luís. Verder bestaat het gezelschap puur uit Nederlanders; onze medereizigers Ellen en Matthé, zestigers uit Nijmegen en Sara, onze gids die we na een paar dagen liefkozend Saar zijn gaan noemen.
Om 07:30 rijden we weg en zetten koers naar de bergen. De eerste dag is gelijk de langste, want we hebben 350 kilometer voor de boeg. Dit gaat over onverharde modderpaden die zich langs de bergen omhoog kringelen. De eerste stop is een uitkijkpunt over het dal waar we net uit zijn gekomen. We spotten hier al wilde lama’s, de eersten van velen. Al vrij snel op de route komen we erachter dat werkelijk alles hier door elkaar loopt. We zien natuurlijk geiten en schapen, maar ook inheemsen zoals vicuña’s, een soort hertachtige lama’s, en biscatcha’s, welke meer lijken op een kruising tussen een eekhoorn en een uit de kluiten gewassen konijn.
We komen aan bij het Laguna Morijon, welke zijn naam dankt aan de stank die hij verspreid. Dit wordt veroorzaakt door de grote hoeveelheid zwavel in het meer. We worden gewaarschuwd door Saar, “niet in het meer gaan staan met je schoenen, want dan stinken we straks de auto uit!”
Daarna rijden we nog een klein stukje naar Pueblo Fantasma. Dit is een dorpje wat een tragische geschiedenis kent. Toen de Spanjaarden arriveerden was het land in handen van de Inca’s, die niet wisten op wat voor letterlijke goudmijn ze zaten. De Spaanse ontdekkers hadden dit wel door en veroverden het gebied na een bloedige strijd. Daarna bouwden ze het dorp voor de inheemse bevolking die werd geronseld om te werken in de mijnen, meestal tot men er letterlijk bij neerviel. Toen de mijnen niets meer opleverden en westerse ziekten de bevolking meermaals zwaar hadden getroffen werd het dorp verlaten.
Vele jaren later lopen wij hier dus rond op 4600 meter hoogte. Het dorp biedt een spookachtige aanblik, zeker als we het onweer horen rommelen als we afdalen in een van de mijnen.
Niet veel verder hebben we nog een mijlpaal, het hoogste punt van de dag op 4835 meter. Dat is ook wel een foto waard. Dan moeten we toch nog wel een flink stuk afleggen, en de duisternis is al lang en breed gevallen als we aankomen bij ons ‘hotel’. Het heeft meer het gevoel van een schoolkamp, maar het is gezellig dus het geeft niet. We delen de kamer met Ellen en Matthé, wie gelukkig erg makkelijke roomies zijn.
Saar en de meegereisde kok Maria sloven zich uit voor een heerlijk maaltje, en het licht gaat op tijd uit in onze hoogste slaapplaats (Quetana Chico, 4200m) van de hele reis.
11-02
Het motto van deze trip luidt ‘Vroeg uit de veren’, want opnieuw gaat de wekker op tijd en strak om 07:00 zet Luís de 4WD in beweging; 300 kilometer aan modderpaden voor de boeg.
Vandaag gaan we een aantal bijzondere dingen zien. Zo beginnen we met een tweetal meren die bekend staan om de grote populatie aan flamingo’s die er leven. Het weer heeft geen beste start gemaakt en de soms striemende regen of hagel zorgt ervoor dat we niet veel de auto uitgaan in het begin van de route, mede gevoed door het feit dat de flamingo’s het hier ook af laten weten. Die hadden vast ook geen zin in een nat pak.
We rijden door naar de ‘Desierto de Dali’, welke zijn naam dankt aan de prachtige vergezichten naar het gebergte erachter. We maken wat mooie én grappige foto’s hier en genieten van het weidse uitzicht voordat we doorrijden naar Laguna Verde en Blanco. Dit zijn twee meren die naast elkaar liggen en door de hoeveelheid erts en mineralen wit en groen kúnnen kleuren. Ik zeg met nadruk kunnen, want je raadt het al; wij zien weinig kleur. Wind en regen hebben grote invloed op hoe ‘mooi’ de meren zijn. Ondanks dat brengen we er flink wat tijd door, want de setting met de omliggende vulkanen zoals de Cerro Juriques is alsnog prachtig.
Vlak voor de lunch hebben we nog een leuke stop, de thermale baden. We poedelen een minuut of 20 in het heerlijk natuurlijk warme water. Helaas slaat hierna bij ons beiden de gezondheid wat om; de hoogte, het dagenlang hobbelen in de auto of op paarden en nu ineens het warme water. Saar had al gezegd dat dit niet altijd een gelukkige combinatie is. We eten toch zo veel als we kunnen, want de dag is nog lang. Simone knapt een beetje op van de pijnstillers, ikzelf voel me de rest van de dag niet bijzonder jofel meer.
Toch kunnen we nog genieten van de middag. Het fysieke hoogtepunt van onze reis volgt direct na de lunch. We stijgen tot een duizelingwekkende 5218 meter boven zeeniveau. Hier zien we enorme actieve geisers in het berglandschap, maar moeten we ook oppassen; de hoogte in combinatie met de zwavelgassen kan vervelende bijwerkingen hebben, dus blijven we niet langer dan een kwartiertje. Langer willen we ook niet, want het lage zuurstofgehalte in de lucht beneemt ons al snel de adem.
Als laatste bezoeken we het Laguna Colorado. Ook dit meer is gekleurd door de natuurlijke elementen, rood ditmaal, en dit keer wel prachtig te zien. Daarnaast zitten er enorme groepen flamingo’s in dit meer die we fotograferen. De onweersbuien die ons aan alle kanten omringen maken de sfeer nog mystieker tijdens onze wandeling van een uurtje.
Als we aankomen in Villa Mar, onze slaapplaats van vandaag, duik ik beroerd mijn bed in. Met een flinke dosis pijnstillers, soepjes en goede zorgen van Simone krijg ik mijn combinatie van migraine, hoogte- en wagenziekte eronder. Ik sluit zelfs nog even een uurtje aan bij de groep, maar iedereen is afgedraaid van de lange dag en opnieuw slapen we op tijd.
12-02
Na de mindere dag van gisteren ben ik benieuwd hoe het gaat als ik wakker wordt, maar dat valt alleszins mee. Een goeie nacht slaap heeft wonderen gedaan en ik word als een van de eersten wakker. Die mogelijkheid benut ik om een warme douche te pakken, een unicum in dit soort onderkomens. Ook Simone voelt zich weer kiplekker, dus we kunnen er weer tegenaan.
Het mindere nieuws van de dag is dat we moeten gaan afwijken van de geplande route. De overvloedige regenval heeft ervoor gezorgd dat een deel van de af te leggen weg onbegaanbaar is. Het betekent niet dat we highlights gaan missen, maar wel dat we een flinke omweg moeten maken.
We vertrekken om 08:00 die ochtend en al snel moet Luís alle zeilen bijzetten. We blijken niet voor niks een andere kant op te moeten want de wegen zijn soms echt slecht. Gelukkig is de ervaren Boliviaanse chauffeur niet voor een kleintje vervaard en hebben we de beschikking over een krachtige Toyota Landcruiser, die met deze omstandigheden wel raad weet. Toch blijft het af en toe spannend om over de passen te glibberen en door riviertjes te moeten rijden.
We komen die dag langs een aantal mooie rotsformaties waar we tussendoor rijden en soms eventjes stoppen. De eerste langere stop is het Laguna Negro, en zoals je al zou verwachten; het meer is zwart gekleurd door de natuur. Ondanks dat we al wat van dit soort meren zagen, heeft het hier wel wat extra’s. De rotsen torenen hoog boven het water uit en de sfeer is rustgevend, ondanks dat we er met best wat mensen tegelijk zijn.
Niet veel verder ligt een enorm ravijn, de ‘Anaconda’ genaamd. Deze naam komt door de rivier die in de diepte kronkelt en iets weg heeft van een slang. De afgrond is honderden meters diep en niet iedereen waagt zich richting de rand. Wij durven wel en worden beloond met prachtig uitzicht. Een eind verderop stoppen we met 3 auto’s tegelijk aan de oever van een riviertje. De koks hebben die ochtend de lunch al geprepareerd en die eten we op als picknick midden in de weidse natuur.
Hierna volgt door de wegafsluitingen een lange rit naar onze bestemming van vandaag, het dorp Colchani. Onderweg stoppen we nog één keertje bij het Cementario del Trenes. Hier staan sinds halverwege de vorige eeuw buiten gebruik gestelde goederentreinen. Sinds veel mijnen opdroogden werden de treinen niet meer gebruikt en hier gedumpt. Inmiddels heeft weer en wind zijn werk gedaan en biedt het een duistere aanblik. Toch is het mooi om er overheen te lopen en biedt het de mogelijkheid tot het maken van mysterieuze foto’s.
Dan rijden we naar Colchani, wat grenst aan het gebied wat het echte doel vormt van deze trip; de zoutvlaktes, of salar van Uyuni. We komen bijtijds aan, dus Luís biedt aan ons even mee te nemen voor een voorproefje. Normaal zouden we de volgende ochtend pas gaan, maar omdat er nu nog tijd is, krijgen we een sneak preview.
Nu is het zo dat de salar het grootste deel van het jaar kurkdroog is. Zover het oog reikt zie je dan de spierwitte vlakte en dit biedt een prachtige aanblik. Wij treffen het anders, want ook hier heeft de regenval voor een ander plan gezorgd. De vlakte is namelijk volledig bedekt met water, enkeldiep. Omdat nu ook de wind de kop opsteekt lijkt het eigenlijk niets anders dan een enorm meer. Duidelijk wordt wel dat ook de volgende ochtend dit bad nog niet verdwenen gaat zijn. We hopen dus maar dat de omstandigheden de volgende ochtend helder en windstil zijn, zodat het water een mooi spiegelend effect gaat geven.
We keren terug naar ons verblijf, welke grappig genoeg volledig is opgetrokken uit zout. De muren, de tafels, de banken. Zelfs de bedden staan op grote zoutblokken en de vloer ligt bedekt met zoutkorrels. Het eten uit deze keuken kán simpelweg niet flauw van smaak zijn.
Na een lekkere maaltijd besluiten Simone en ik de gidsen, chauffeurs en kokkin in het zonnetje te zetten na al dat harde werk en trakteren op een rondje. Bij dat ene rondje blijft het wel, want de wekker gaat morgen héél vroeg!
13-02
Zoals beloofd gaan we vanochtend opnieuw naar de salar, en omdat het schouwspel van zonsopkomst hier prachtig moet zijn doen we dat vroeg, om 05:30 rijden we weg.
Het water staat dus nog steeds enkeldiep, maar voor de mooiste foto’s moeten we toch een beetje lijden. Ondanks dat Simone net voor vertrek nog aan onze slippers dacht, is het water ijs- en ijskoud aan onze voeten.
Na verloop van tijd voelt het beter, maar er zijn er niet veel die zich in het water wagen. We krijgen gelukkig wel de mogelijkheid om de prachtige zonsopkomst vast te leggen. Onze gebeden zijn verhoord, want de wind is gaan liggen en de wolken laten zich nauwelijks zien. Het is een plaatje!
Na dit natuurschoon rijden we richting een groot gebouw wat midden op de vlakte staat. Dit blijkt het niet meer als zodanig gebruikte, allereerste zouthotel te zijn, waar we lekker ontbijten. Als we weer de auto instappen nemen wij het muzikale heft in eigen handen. De gehele trip hebben we naar de favorieten van Luís geluisterd, want de chauffeur is ten slotte de baas. Na 4 dagen Argentijnse en Boliviaanse Gaucho-muziek, waar niks mis mee was, zetten we de auto op z’n Hollands op z’n kop. André Hazes, Bløf, Acda & de Munnik en anderen komen voorbij. Op het hoogtepunt begint Luís enthousiast mee te swingen met Kedeng-kedeng. De ietwat vulgaire context aan het eind van het nummer blijkt hem niet te ontgaan...
Hierna is het tijd voor nog iets leuks; perspectieffoto’s. De vlakte, droog of nat, leent zich door de leegte heel mooi voor het maken van grappige foto’s in perspectief. Zo maken we foto’s van een enorme reus Luís die de auto aanvalt met ons erin, of een foto waarin een kleine ik op de enorme hand van Simone sta en ik haar op de wang kus. Ook brengen Saar en Simone een eerder ontstaan idee ten uitvoering. Ik film ze samen ‘hand-in-hand’ zingend. Een stukje wereldwijde Feyenoord-clubliefde!
De trip zit erop. Na de lunch brengen Luís en Saar ons naar Uyuni. We wisselen knuffels en telefoonnummers uit, want er is een goeie band ontstaan de afgelopen dagen. Het is niet niks om 24 uur per dag op elkaars lip te zitten en zelfs je slaapruimte te delen, als je elkaar in eerste instantie niet eens kent. We hadden het veel slechter kunnen treffen dan met Ellen en Matthé. Door ons allemaal wat flexibel op te stellen hebben we 4 fijne dagen gehad, en met Saar hadden we een gids om van te dromen!
Daarnaast moeten we nog meer mensen in het bijzonder bedanken want deze trip was een cadeau van Koos en Irene, nog voor onze beider verjaardagen. We hebben echt een bijzonder cadeau hiermee gehad en iets waar we nog lang aan terug gaan denken.
In Uyuni nemen we even de tijd om bij te komen. We laten wat kleding wassen van de paardrijtrip en van de afgelopen dagen en relaxen wat. In de avond spreken we af met Mahesh, een Brit die we vaak tegenkwamen op de trip en waar we mee aan de praat raakten. We eten samen wat en denken terug aan de mooie trip die we hadden. We houden het niet zo lang meer vol en vallen al snel om, moe van alle belevenissen.
14-02
Vandaag staat weer eens in het teken van keuzes. We hebben al door dat Uyuni geen plek is om lang te blijven. De keuze valt op Sucre, de hoofdstad van Bolivia op ongeveer 8 uur rijden. Samen met Mahesh besluiten we dat we gedrieën die kant op reizen en daar een appartement delen.
We nemen de bus van 11:30 en dit blijkt geen enorme luxe. De dame van de busmaatschappij vertelt ons echter dat we halverwege, in Potosí, overstappen op een luxere touringcar. Wat hiermee misging weten we nu nog niet, maar de tweede bus werd niet meer dan een krakkemikkige lokale roestbak. We houden het vol zonder tussenstops voor toiletbezoek en met weinig comfort, maar het is een beproeving. In Sucre ligt het appartement niet al te ver van het busstation af. Wat de kaart er helaas niet bij verteld is dat het laatste deel van de straat heel steil omhoog loopt. Dat is best een uitdaging op bijna 3000 meter hoogte!
We worden gelukkig beloond met een prachtig uitzicht over de stad vanaf ons dakterras en een luxe appartement. Dat is een verademing na alle Spartaanse omstandigheden op de trip! Met een lekker maaltje kip achter de kiezen zijn we afgedraaid voor vandaag. De volgende dagen worden vast suikerzoet in Sucre.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 51591
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 705
[author] => Harald
[cityName] => Sucre
[travelId] => 521666
[travelTitle] => Backpacken door Argentinië, Bolivia en Peru
[travelTitleSlugified] => backpacken-door-argentinie-bolivia-en-peru
[dateDepart] => 2019-01-22
[dateReturn] => 2019-03-08
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/849/917_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=4
[titleSlugified] => 5-hollanders-en-een-boliviaan-zaten-in-een-jeep
)
[50] => stdClass Object
(
[reportId] => 5047865
[userId] => 388977
[countryId] => 24
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2019-02-19
[photoRevision] => 4
[title] => De Gauchos achterna in het ‘Wild West’ van Bolivia
[message] => 05-02
We worden vroeg wakker vandaag en vooral ik voel me een stuk beter. Om negen uur staan we klaar bij de bushalte om naar Humahuaca te gaan. De bus zou om kwart over negen moeten vertrekken, maar zoals altijd is het de vraag of het Zuid-Amerikaanse kwartiertje in je voor- of nadeel werkt. In dit geval wachten we tot tien uur en dan pas verschijnt de bus. Geen excuses ofzo, dat is gewoon hoe het hier gaat. Gelukkig zijn we deze slechte start van de dag snel vergeten als we door het prachtige heuvellandschap rijden.
Humahuaca ligt nog een stukje hoger dan Tilcara, op ruim 3000 meter. We doen dan ook rustig aan als we in het dorpje aankomen en eten churros gevuld met dulce de leche. Daarna hebben we een goede bodem om nog een stuk verder te stijgen naar ‘El Hornocal’, een stuk gebergte waar in de lagen 14 verschillende kleuren te zien zijn, een zeldzaam natuurverschijnsel op 4350 meter hoogte. Om er te komen kun je het beste een taxi pakken. Wij stappen in bij een jonge gozer met een fourwheeldrive die deze route duidelijk vaker heeft gereden. Zonder moeite scheurt hij naar boven, waarbij hij de meeste andere taxi’s voorbijgaat. Normaal gesproken doe je een uur over deze route, maar wij staan in 45 minuten boven, enigszins beduusd.
We maken een kleine wandeling naar beneden en staan dan oog in oog met de Argentijnse bergen waarover we al zoveel hebben gehoord. Het is er hoog, er is slechts een handjevol mensen boven om er met ons van te genieten en het is er doodstil. Het is werkelijk prachtig en een unieke ervaring, die door iemand die we later ontmoeten wordt omschreven als ‘emotioneel’ en dat kan ik alleen maar onderschrijven.
Aan alle mooie dingen komt een eind en in dit geval is dat een heel pittig einde. Waar we op de heenweg vooral omlaag liepen, moeten we op de terugweg omhoog en dat is geen pretje. De berg is erg steil en met mijn astma ben ik de traagste persoon op de berg die dag. Terwijl Harald naast me blijft lopen en me voorziet van extra medicijnen en water, gaan we voetje voor voetje omhoog terwijl iedereen ons inhaalt. De laatste honderden meters zijn afzien, maar dankzij de coaching van Harald en wat doorzettingsvermogen lukt het toch. Ik voel me net Rocky wanneer ik de top bereik.
Na een hobbelige (wederom snelle) rit naar beneden besluiten we Humahuaca zelf nog wat te verkennen. We eten het restje pannenkoeken van de dag ervoor als lunch in een gezellig parkje, lopen grote trappen op die uitzicht geven over de stad en kuieren wat rond tot we het zat zijn. De rest van de dag bestaat uit het pakken van onze spullen en uitrusten. In de tuin van een simpel restaurant eten we ons laatste Argentijnse avondmaal: Argentijns stoofvlees en een verse kalfsschnitzel.
06-02
Tijd om te gaan. We hebben het erg naar onze zin gehad in Tilcara bij Hernán en Gabriella, maar het is tijd om verder te gaan. Ze lopen met ons mee naar de straat en na een paar knuffels en de belofte om terug te komen gaan we opnieuw naar het busstation. Het Zuid-Amerikaanse kwartiertje werkt hier in ons nadeel en terwijl Harald de kaartjes koopt, stop ik mijn backpack in de hoes zodat hij veilig is in de bus. Als dat gedaan is wisselen we om en terwijl de buschauffeur nog ‘rapido, rapido!’ roept, stappen we puffend de bus in die ons naar de Boliviaanse grens brengt.
We ontmoeten een vriendelijk stel van boven de 70 (zij een Duitse fotografie-journalist, hij een gepensioneerde Engelsman) die ons het vertrouwen geven dat we over vele jaren nog steeds zulke mooie reizen zullen maken. Zij blijven een nachtje in het Argentijnse grensdorp slapen, maar hun vriendin, de Litouwse Danute, wil graag met ons mee. Met zijn drieën gaan we te voet naar de grens, wat neerkomt op zo’n 25 minuten lopen door het dorp. Bij de grens zijn onze paspoorten uitvoerig bekeken, de stempels gezet en we kregen een soort bonnetje mee met nog een stempel erop. Wat blijkt? Je krijgt geen stempel in je paspoort als je Bolivia in- of uitgaat, dat bonnetje met de exitstempel van Argentinië is je visum.
Zodra we Bolivia inlopen is het een compleet nieuwe wereld. De vrouwen lopen in traditionele kleding (een bolhoed, vlechten in het haar, kleurige kanten rokken en kousen) en de straten zien er anders uit. Ook hier lopen we weer, bergopwaarts (!), een klein halfuur. We pakken een grote taxi samen met een Boliviaans gezin. Deze mensen hebben hun halve huisraad bij zich, inclusief tuintafel en -stoelen. Na twee uur rijden door de Boliviaanse bergen komen we aan in Tupiza. Danute gaat naar een hostel en wij naar een hotel, maar eigenlijk valt het tegen vanaf het moment dat we er binnenstappen. Het zwembad is koud, de plafondplaten van de douche zijn van piepschuim gemaakt en bevestigd met roestige spijkers, de bedden liggen niet lekker en alles gaat vroeg dicht.
In plaats van in ons hotel te blijven, besluiten we een late lunch te eten in het stadje, maar dat valt ook vies tegen. Bolivia is het armste land van Zuid-Amerika en dat is toch wel een bittere pil na het mooie Argentinië. We besluiten een simpele omelet te eten en daarna naar ons hotel te gaan met wat snacks. We kijken wat tv en gaan vroeg naar bed, hopend dat alles er de volgende dag iets rooskleuriger uitziet.
07-02
De beslissing is genomen. We zouden twee nachten in het hotel blijven, maar hebben het er zo slecht naar onze zin dat we verkassen naar een hostel. Kost de helft, maar het bed ligt een stuk lekkerder. Ook Tupiza zelf ziet er wat vriendelijker uit nu we er wat meer aan gewend zijn.
Deze dag bestaat uit het maken van keuzes. We willen wat tours boeken en daarvoor moeten we een beetje research doen en langs wat touroperators. Waar we in Argentinië soms nog moeite hadden met het Spaans, gaat het hier al een stuk beter. Niet alleen omdat wij er meer aan gewend zijn, maar ook omdat de mensen hier met een minder zwaar accent praten. Desalniettemin zijn we erg blij wanneer de dame bij één van de agencies ineens zegt: ‘Maar het kan ook in het Nederlands hoor!’ Sara was aan het rondreizen en is blijven hangen in Tupiza en werkt nu als gids. We boeken bij haar een tour naar de zoutvlaktes van Uyuni en bij een andere dame (in het Spaans) een tweedaagse paardrijtocht voor de volgende dag. Om 13:00 zijn alle afspraken en beslissingen gemaakt en we hebben nog heerlijk de tijd om door het stadje te lopen en wat boodschappen te doen.
08-02
Wie in het ‘Wilde Westen van Bolivia’ verblijft waar vroeger de gauchos rondreden kan eigenlijk niet anders dan het land verkennen op de rug van een paard. Natuurlijk is het geen geheim dat ik dol ben op paarden, maar na een enthousiast blog te hebben gelezen over deze tocht heeft ook Harald er zin in. We ontmoeten onze gids Javier, een tengere man van in de twintig die een goede kop kleiner is dan ik, en gaan op weg naar de paarden. Nadat we onze sombrero’s hebben uitgezocht en beenbescherming hebben omgedaan, is het tijd om de paarden te ontmoeten. Ik kies een mooi, klein zwart paard genaamd ‘Black Torro’, wat zoveel betekent als ‘zwarte stier’. Harald krijgt een rustig, wat groter paard met de naam ‘Capricho’, maar doordat hij de naam niet kan onthouden doopt hij hem om tot ‘Bert’, wat Capricho prima lijkt te vinden.
Om elf uur stijgen we op. Langs de oude spoorlijn stappen we het dorpje uit. Haralds paard besluit al snel dat hij het er niet mee eens is en draait om, waarop Javier voor de eerste keer die dag van zijn paard springt en er achteraan rent. Als Bert bij is, vervolgen we onze weg en al snel bevinden we ons in het heuvellandschap rondom Tupiza, waar veel ijzer, koper en zilver in de bergen te vinden is, wat het geheel erg bijzondere kleuren geeft. Een drooggevallen rivier brengt ons richting de eerste van vele kloven, die ons enorm doet denken aan tekenfilms waar indianen in een hinderlaag liggen te wachten op postkoetsen. Terwijl wij met de paarden poseren voor een foto, besluit het paard van Javier dat ze liever alleen verder gaat. Hij probeert haar nog te pakken, maar ze is weg. Javier zegt het laatste stuk te lopen en wij gaan te paard verder. Het blijkt dat we stroomopwaarts rijden, want we komen het paard van Javier tegen onder aan een kleine plas water. Het blijkt onze eerste stopplek te zijn en terwijl de paarden uitpuffen genieten wij van het uitzicht onderaan de canyon.
De daaropvolgende uren stappen we op een flink tempo door. De ‘zwarte stier’ blijkt een zeer toepasselijke naam voor mijn paard, want hij is één bonk energie en stapt supersnel door. We rijden over onverharde bergweggetjes en komen heel dicht langs de bergen die we normaal in een auto aan ons voorbij zien razen. We genieten enorm van de mooie uitzichten en van het immense en indrukwekkend woeste landschap. We lunchen bij een rivier terwijl de paarden lekker grazen, maar voelen op dat moment wel al flink aan onze billen dat de zadels niet zo zijn als in Nederland.
In de middag voelt Harald zich zelfverzekerd en ook Bert heeft goede zin. Hij komt gezellig naast me rijden en we wagen ons aan een drafje. Een lange zandweg voor ons doet me verlangen naar een galopje en terwijl ik dat tegen Harald zeg, schiet mijn paard ervandoor, met Haralds paard in de kielzog. Een paar galopsprongen en ik ben de controle kwijt. Mijn paard zit in rengalop en lijkt niet van plan te gaan stoppen. Ik hoor Harald ‘Hooooo! Hoooo!’ roepen en hoop dat hij zijn paard op tijd stil krijgt zonder mij. Het zandweggetje verandert in een verharde weg en ik zie een stuk weg aankomen waarvan ik weet dat we er niet overheen kunnen zonder sprong. Uit automatisme ga ik staan en hoop er het beste van. Black Torro springt er zonder moeite overheen en rent keihard door en het enige wat ik kan denken is: ‘laat er alsjeblieft geen verkeer aankomen’. We rennen heuvelopwaarts en ineens heb ik de controle weer terug. Bovenop de heuvel staan we stil en het eerste wat ik doe is afstappen, compleet buiten adem en aan het shaken. Ik ben honderden meters verder en ik heb geen idee hoe het Harald is vergaan. Met een knoop in mijn maag loop ik terug, waar ik twee bezorgde en opgeluchte mannen op me af zie stappen.
De rest van de middag verloopt een stuk rustiger. We komen langs rivieren en maken foto na foto, maar ik vrees dat ze niet allemaal recht zullen doen aan het gevoel dat we hebben bij het rijden door zulke imposante natuur.
We rijden ook door hele simpele dorpjes, waar mensen nog wonen in hutten gemaakt van leem of modder. Omdat er niet veel toeristen zijn die deze tweedaagse tocht boeken, zijn we een ware attractie. Alle kinderen van de dorpen lopen uit en terwijl we naar ze zwaaien en ze een vriendelijk ‘buenas tardes’ wensen, krijgen we een grote glimlach op onze gezichten van zoveel vriendelijkheid.
In het blog dat ik las werd gesproken over een accommodatie met een balkon waar de Australische jongen die erover schreef heerlijk kon uitrusten. Ons verblijf is heel anders dan dat. We stoppen in Espicaya, waar eigenlijk niet zo heel veel is. We delen onze badkamer met het gezin dat in het huis naast ons verblijf slaapt. Hun huis is kleiner dan de gemiddelde Nederlandse woonkamer. Er lopen katten, kittens en honden rond en er zit flink wat ongedierte. Onze kamer doet ons denken aan een bunker met een paar slechte bedden erin. Het woord basic is nog te aardig voor wat dit is. We zijn er niet blij mee na een lange dag in het stoffige landschap met veel zadelpijn, maar kunnen er niets meer aan doen. We vullen onze avond met kaartspelletjes en gaan vroeg slapen, met het licht aan.
09-02
Na onze paarden goedemorgen te hebben gewenst en een simpel ontbijt staan we om 9 uur klaar voor vertrek. We hadden de optie om later te vertrekken, maar konden niet wachten om weer op pad te gaan. We geven de dames die voor ons hebben gekookt een flinke fooi, wat ze enorm waarderen in dit zeer arme deel van Bolivia en vervolgen onze weg terug naar Tupiza. De eerste paar honderd meter zijn bijzonder pijnlijk, maar we zullen het ermee moeten doen.
Onze eerste stop is meteen een spannende: een rivier. Javier zegt dat het water tot onze knieën komt, maar dat het toch veilig is om over te steken. We twijfelen flink: de laatste keer dat we een rivier overstaken (in de Dominicaanse Republiek) besloot het paard van Harald in het water te gaan liggen en werd hij nat tot aan zijn middel. De kolkende rivier helpt ook niet mee. We besluiten een poging te wagen en laten Harald in het midden gaan. Mijn paard gaat als laatste en haalt hem halverwege vol zelfvertrouwen in. Terwijl ik omkijk loodst Harald paard Bert er doorheen: ‘Goed zo Bert, nog een klein stukje. Je kan het!’ Ik ben zelden zo trots geweest. Met alleen twee natte rechterschoenen brengen we het er zonder kleerscheuren vanaf.
Bert heeft er zin in vandaag en stapt gezellig mee met Black Torro. We maken foto’s van elkaar, vergapen ons aan de nog altijd indrukwekkende rotsformaties en wagen ons zo nu en dan aan een voorzichtig drafje. Harald gaat soms zelf een stukje voorop en ondanks de zadelpijn genieten we enorm.
Op een drooggevallen rivier is het mijn moment: de mannen wachten terwijl ik een flink stuk mag galopperen. Zodra mijn paard snapt wat de bedoeling is, gaan we er vol voor. Het gaat zo lekker, dat we in razende vaart teruggaan naar de mannen en daarna nog een keer het hele stuk galopperend afleggen. Even verdwijnt alles. Black Torro en ik zijn één terwijl we over de drooggevallen Boliviaanse rivier scheuren.
Het blijkt niet het meest indrukwekkende deel van deze dag te zijn. Na nog een paar flinke stukken stappen, zetten we koers naar de ‘Cañon del Inca’, een vallei tussen de bergen waar vroeger de Inca’s doortrokken. Om er te komen moet je langs heel veel cactussen en prikkelbosjes rijden, met als hoogtepunt een flinke klim, waarna de vallei zich aan je openbaart. ‘Wow’ is het enige dat we op dat moment kunnen uitbrengen.
Beneden in de vallei is het zo mogelijk nog indrukwekkender dan alles wat we de afgelopen dagen zagen. We rijden over zand tussen gigantische rotsformaties, die vele eeuwen geleden zijn gevormd en door wind en water zijn uitgesleten. Opnieuw mag ik galopperen en mijn paard en ik zijn voor eventjes de enigen op aarde.
Helemaal diep in de vallei mogen onze paarden drinken en wij even uitrusten. Op de terugweg wil Harald zich ook wagen aan een galopje. Terwijl zijn paard rustig wegspringt, weet de Zwarte Stier al hoe laat het is. Met de wind in onze haren scheuren we door de canyon. Harald en Javier volgen op gepaste afstand en genieten.
En dan is het tijd om terug te gaan. We nemen een zijroute van de vallei die ons nog weer eens omhoog brengt, waarna we weer op dezelfde weg langs het spoor terugstappen Tupiza in. Zo op de rug van een paard zou je bijna vergeten dat er zoiets bestaat als de stadse verkeerschaos die met elke stap weer wat dichterbij komt. We bedanken Javier, en knuffelen nog even met Black Torro en Bert. We slapen in weer een ander hostel, want vanuit dat hostel vertrekt onze tour naar de zoutvlaktes van Uyuni de volgende ochtend om 07:00, maar niet voordat we een flinke plensbui op onze kop krijgen. Het zal de eerste van velen zijn..
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 51591
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 563
[author] => Simone Vogel
[cityName] => Tupiza
[travelId] => 521666
[travelTitle] => Backpacken door Argentinië, Bolivia en Peru
[travelTitleSlugified] => backpacken-door-argentinie-bolivia-en-peru
[dateDepart] => 2019-01-22
[dateReturn] => 2019-03-08
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/848/908_640x480.jpg?r=3
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=4
[titleSlugified] => de-gauchos-achterna-in-het-wild-west-van-bolivia
)
[51] => stdClass Object
(
[reportId] => 5044734
[userId] => 437687
[countryId] => 24
[username] => MaxenJasmijn
[datePublication] => 2018-12-21
[photoRevision] => 0
[title] => Blog 3 - Machu Picchu en begin Bolivia
[message] => Zo... En toen waren we alweer in Bolivia. Hier ons verhaal van de afgelopen weken, we waren in Cuzco gebleven volgensmij!?
Na de rainbow maintain hebben we een paar dagen lekker rustigaan gedaan. Helemaal uitgerust begonnen we aan onze 4-daagse "inka-jungle" trek naar uiteindelijk de Machu Picchu. Dag 1 werden we vroeg opgehaald bij ons hostel. Samen met nog 8 andere gasten gingen we naar ons 1ste avontuur: down-hill-mauntainbiken! Hoe gaaf was dat!! We begonnen op een berg van 4000 meter hoog in de wolken. Met hoge snelheid op de mauntainbikes naar beneden in de jungle. Max had nog wel een kleine uitglijder maar dat mocht de pret niet drukken. Voldaan kwamen we aan bij onze eerste overnachtingsplek. Een lodge midden in de jungle, geen WiFi en geen warm water. Samen met 5 Amerikanen, een Canadees en een Australiër hadden we het goed naar onze zin. Lekker met z'n allen eten en ''s avonds gezellig biertjes drinken bij het kampvuur. De volgende ochtend weer vroeg op want er stond een hele dag hiken op de planning. De hele dag, berg op, berg af, over smalle bergpaadjes en over bruggen. Elke 10 minuten weer een ander adembenemend uitzicht! Een deel van de route die we die dag hadden gelopen was de oorspronkelijke Inca-trail! Onderweg zagen we allerlei tropische planten en dieren. Aan het eind van de mooie maar vermoeiende dag gingen we naar een warmwaterbron waar we onze spieren even lekker konden laten rusten. Dag 3 stond in het teken van adrenaline, we gingen namelijk zip-linen. Samen met de groep hebben we 6 zip-lines gedaan en dat was echt super vet!! Ook moesten we rotsen beklimmen en een mega hoge brug over.. Na het zip-linen moesten we een stuk hiken om bij de volgende overnachtingsplek te komen. Die avond vroeg naar bed want de wekker stond op 3 uur om vroeg in de morgen bij de Machu Picchu aan te komen. Helaas een erg slechte nacht gehad, zowel Max als ik hadden een flinke buikgriep opgelopen. Letterlijk alles kwam er weer uit. Toch besloten we de berg machu picchu op te klimmen. Kijk niet hoe, maar het is ons gelukt!! We waren erg trots op onszelf. Daar waren we dan. Eindelijk. Hier hebben we al die kilometers voor gelopen: DE MACHU PICCHU! En wat was het mooi!! Zoals in de boeken. Na 15 minuten trok de mist weg en kwam het historische bouwwerk goed tevoorschijn. Prachtig! Na rond te hebben gewandeld hebben we een paspoort stempel gezet en hebben we de bus terug naar het dal genomen, we voelden ons beiden nog niet goed. ''s avonds gingen we met de trein en een busje weer terug naar ons hostel in cusco. Daar hebben we nog 2 nachen geslapen voordat we verdergingen met de bus naar Puno, een stad aan het Titicaca meer. In puno zijn we 3 nachten gebleven. De stad zelf was niet zo bijzonder, maar wel hebben we een dagtrip gemaakt naar de floating islands. Drijvende eilanden gemaakt van riet, mooi om te zien hoe mensen daar leven. Puno was onze laatste bestemming in Peru. Tijd om de grens over te gaan naar Bolivia! We waren erg benieuwd.. Onze eerste bestemming in Bolivia was het kleine stadje Copacabana, ook aan het Titicaca meer. Dit meer ligt op meer dan 3800 meter hoogte. In copacabana was het super chill, het voelde een beetje als " echt vakantie" haha. Hier zijn we bijna een week gebleven om even lekker van het mooie weer en het rustige stadje te genieten. We zijn met de kano het meer op gegaan, hebben de berg naast het dorp beklommen en hebben vooral lekker gegeten en gedronken! Ook hebben we het geboorte eiland van de Inca's bezocht, Isla del sol. Een heel mooi uitzicht, maar verder viel het ons een beetje tegen. Toen was het alweer tijd om door te gaan met onze reis. We gingen naar la Paz, de regerende hoofdstad van Bolivia. Wat een mega stad was dat zeg!! Hier de stad verkent, de kerstoptocht bekeken en wederom lekker gegeten en gedronken. Tot nu toe hebben we onze busreizen gedaan met peruhop/boliviahop. Hiervoor werden we opgehaald bij het hostel en werden we afgezet op de volgende bestemming. Vanaf la Paz moeten we onze busreizen zelf regelen aangezien peruhop/boliviahop niet verder gaat dan la Paz. Maar dat lukt ons prima. In La Paz hebben we onze vlucht naar nieuw Zeeland geboekt, 16 januari vliegen we van Santiago(chili) naar Auckland in nieuw Zeeland. We hebben tot 16 januari globaal een plan uitgestippeld. Via cochabamba, sucre, (misschien Potosi) en uyuni willen we in Chili terechtkomen begin januari. Vanaf daar willen we in 3/4 etappes rond 12/13 januari in santiago terechtkomen. Tot zover onze derde blog! We zitten nu in Sucre, we zijn hier vannacht aangekomen dus over sucre kunnen we nog niet zoveel zeggen. De kerstdagen brengen we hier in sucre door, we zijn benieuwd hoe dat zal zijn :) tot de volgende blog lieve mensen! Dikke kus van Max en Jas
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-10-26 08:48:45
[totalVisitorCount] => 5493
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 1714
[author] =>
[cityName] => Sucre
[travelId] => 520647
[travelTitle] => Zuid Amerika
[travelTitleSlugified] => zuid-amerika
[dateDepart] => 2018-10-26
[dateReturn] => 2019-05-14
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,sucre
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/437/687_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => blog-3-machu-picchu-en-begin-bolivia
)
[52] => stdClass Object
(
[reportId] => 5044637
[userId] => 314423
[countryId] => 24
[username] => JolienNienkemper
[datePublication] => 2018-12-19
[photoRevision] => 0
[title] => Beautiful Bolivia
[message] => Ietsjes later dan gepland, maar hier zijn we weer! Dit keer zal ik jullie meenemen op reis door Bolivia. Een maandje geleden kwam ik aan in de stad Sucre, die ook wel ciudad blanca (witte stad) wordt genoemd. Een historisch stadje met, zoals verwacht, allemaal witte huisjes. Heel erg mooi! Ik was nét aangekomen toen ik door familie van Amanda werd uitgenodigd voor de lunch, wat heel erg gezellig was! Gelijk een beetje Spaans kunnen oefenen. Dit kon ik nog een beetje meer doen toen wij naar Fantastic Beasts gingen, in het Spaans... hele toffe film! Verder een beetje gegeten en gebouwen gekeken.
Daarna ging ik door naar Samaipata, een klein klein hippe dorpje. Hier heb ik een oude Inka stad bezocht en een natuurpark waarvan gezegd werd dat het extreem biodivers was, maar ik zag alleen maar varens haha.
De volgende bestemming was Rurrenabaque, van waaruit ik roze rivier dolfijnen wilde spotten, maar dit plaatsje is niet makkelijk te bereiken. Ik ben zo’n 2.5 dag onderweg geweest over modderige paden, stomme stadjes en vieze hotelletjes, maar de echte dolfijnen liefhebber doet wat zij moet doen. Eennaal in Rurre was het zó hard aan het regenen dat ik mij afvroeg of de toer nog wel door kon gaan, maar de drie dagen van mijn jungle/pampas toer was het stralend weer! We hadden een super leuke gids die vanalles wist te vertellen over alle vogels, luiaarden, capibaras, aligators (!) ennnn roze rivier dolfijnen!! Ze zijn dus meer roze wanneer ze gelukkig zijn en een beetje grijs wanneer ze niet zo happy zijn. De eerste twee dagen gingen we op een bootje door de rivier en zagen we heel veel kaaimannen en af en toe een stukje dolfijn, maar op dag drie was daar eindelijk het moment dat je het water in kon met de dolfijnen, wetende dat die kaaimannen niet zo heel veel verder lagen. Het water stonk en was vies, maar ik heb met dolfijnen gezwommen (op Sinterklaas nog wel!) dus het maakt mij niet uit! Droom in vervulling!
Na deze top ervaring was de stad La Paz aan de beurt. De stad ligt op iets van 3600m hoog, waardoor ik nogal ziek werd van de hoogte. Daar bovenop kreeg ik een voedselvergiftiging, dus La Paz was top. Nederlandse bitterballen, traditionele dansen en typische souveniertjes hebben het weer een beetje goed gemaakt!
Alweer de laatste bestemming in Bolivia was Copacabana, een plaatsje aan het meer Titicaca. Super mooi meer met besneeuwde bergen eromheen. Hier zijn twee eilandjes; die van de god van de zon en de maan. Deze zijn heel speciaal voor de locals, maar ik vond ze niet zo bijzonder haha. Wel weer hele mooie uitzichten over het meer! En toen was het alweer tijd voor Peru! Hier heb ik alweer veel beleefd, maar dat komt in een volgend verhaal. Bolivia was mooi en leuk, maar niet iedereen was even aardig voor je. Ik weet niet waarom, maar mensen die je dingen zouden moeten verkopen zijn echt onvriendelijk. All in all was het alsnog een heel leuk land!
Adios amigos x
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2011-09-10 10:54:51
[totalVisitorCount] => 38387
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 485
[author] => Jolien
[cityName] => La Paz
[travelId] => 520442
[travelTitle] => Zuid-Amerika
[travelTitleSlugified] => zuid-amerika
[dateDepart] => 2018-10-15
[dateReturn] => 2019-03-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,la-paz
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/314/423_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => beautiful-bolivia
)
[53] => stdClass Object
(
[reportId] => 5044331
[userId] => 432996
[countryId] => 24
[username] => milouvdvoort
[datePublication] => 2018-12-12
[photoRevision] => 0
[title] => Peru: deel 2 en Bolivia
[message] => Peru: Paracas, Huacachina, Colca Canyon, Puno
Bolivia: Copacabana, La Paz, Uyuni, Potosi
Het was fijn om weer eens een korte doorreis te hebben in plaats van een hele dag in de bus zitten. De bus terminals hier lijken wel luchthavens. Je checkt je bagage in, je moet je identificeren met paspoort en ticket en je handbagage wordt gecheckt voordat je de bus in gaat. Ze brengen drinken en snacks en als je de bus verlaat wordt je door de bemanning begroet. Aardig gek! Vanaf waar de bus stopte was het 10 minuutjes lopen naar m’n hostel. Na het inchecken heb ik eerst met Bas gebeld om Machu Picchu te regelen/boeken, dat is nogal wat werk namelijk. Eind van de middag ben ik even door het dorpje gelopen en heb ik de zonsondergang gekeken op het strand. Het is echt een mega klein vissersdorpje dus ik vind het prima dat ik hier maar een nacht blijf. ‘s Avonds heb ik het lokale gerecht ‘lomo saltado’ gegeten. Patat met tomaat, paprika, ui en super mals rundvlees met veel olie en knoflook. Het is inmiddels de 26e dus het was ook tijd om de twee maanden balans eens op te gaan maken. Ik zit nog steeds iets over budget maar ben sinds Ecuador erg goed gaan compenseren. Bolivia is ook erg goedkoop maar Chili en Argentinië weer niet. We gaan het zien!
De volgende ochtend ben ik vroeg opgestaan. Om 7.40 moest ik klaar staan voor de boottour naar de eilanden. De tour duurde twee uur en dat was precies goed. Ik heb zeeleeuwen, pinguïns, pelikanen en allerlei andere vogels gezien. Gelukkig kozen de vogels om aan de linkerkant van de boot te poepen, waar ik niet zat. Om 10u was ik terug en om 11u ging m’n shuttle naar het volgende dorpje. Ik had dus nog even tijd om m’n spullen te pakken en te pinnen voordat we gingen. De doorreis naar Huacachina was maar 2 uurtjes. We werden wel nog even staande gehouden door de politie en toen bleek het rijbewijs van de chauffeur al vier maanden te zijn verlopen. Gelukkig mochten we wel doorrijden. Huacachina is een mega klein dorpje rondom een oasis midden in de woestijn. Het dorpje wordt omringd door zandduinen waar je kan scheuren met buggy’s en sandboarden. Ik verbleef in een super fijn hostel met zwembad, lekker eten en luxe kamers. In het hostel kwam ik de Duitse meiden weer tegen met wie Malou en ik in Lima op stap zijn geweest. We hebben samen geluncht en eind van de middag het sandboarden inclusief achtbaan buggy tocht gedaan. Een Spaanse jongen met wie ik in de shuttle zat en die die meiden weer kenden van Mancora sloot aan voor lunch en diner. Na het avondeten gingen de Duitsers naar de nachtbus en heb ik nog wat biertjes gedronken in het partyhostel van de Spanjaard. De tweede dag heb ik lekker uitgeslapen en de hele dag bij het zwembad gelegen. Tussendoor heb ik nog even door het dorpje gewandeld. Ik heb met de Spanjaard gegeten en daarna samen een taxi gepakt naar Ica en vanaf daar de nachtbus naar Arequipa. Arequipa is een mooie stad maar die sla ik nu over omdat ik hier met Bas heen ga op onze weg van Chili naar Peru. Malou was al twee dagen in Arequipa geweest en het plan was om de 30e te starten aan de tweedaagse hike door de Colca Canyon, de op een na diepste vallei in de wereld. De nachtbus duurde 13 uur in plaats van 12 maar was heel comfortabel. Ik heb heel veel kunnen slapen en ik kon me voordat we aankwamen even opfrissen in de wc.
De planning was om 8.15 aan te komen en 9.30 de bus naar Cobanaconde te pakken met Malou, het startpunt van de hike. Mijn bus reed echter 9.15 pas de terminal in en ik moest m’n tas nog halen en naar de terminal aan de overkant lopen. Het was even stressen maar ik heb het gehaald. Malou stond me op te wachten met de kaartjes en een tas vol eten. Ik wist dat het een lange reisdag ging worden maar de tweede bus viel me wel echt tegen. Het was weer een lokale bus en hij stopte super vaak en het duurde twee uur langer dan de bedoeling was. Onderweg verloren we ook nog het reservewiel die opeens in het ravijn viel. Dit bleek de chauffeur niet zoveel te boeien want na een korte blik reden we door. We kwamen pas rond 16.30 (20 uur non stop in de bus gezeten) aan in Cabanaconde. We hadden wel een heel gezellig hostel waar we warm konden douchen en heerlijke soep hebben gegeten. De bedden waren ook super comfortabel. Na het eten hebben we onze kleine tas ingepakt voor de hike en alle snacks verdeeld. 2 bananen, 4 appels, 5 broodjes, 1 avocado, een blikje tonijn, nootjes en 4 liter water. Daar moesten we het wel mee redden. Ik voelde me echt zo’n moeke met al dat eten, m’n Ikea mesje, wc-papier en handalcohol maar man man man wat hebben we er plezier van gehad! Alleen de druk -en sluitzakjes miste nog (Ja mam, je had gelijk. Ze zijn super handig en ik had er meer moeten meenemen).
We zijn super vroeg gaan slapen want ik was kapot en om 6.15 moesten we ons nest alweer uit. We wilden vroeg vertrekken zodat we niet de hele dag in de volle zon zouden lopen en we nog wat tijd hadden om te chillen bij het hostel met zwembad na het hiken. Uiteindelijk vertrokken we om 7.40 en kwamen we 15.10 aan. We zijn deze dag de canyon helemaal ingelopen. We kwamen langs drie kleine dorpjes en het eindpunt was in een klein super groen dorpje in de canyon. Alles is hier dor en droog en dan is er helemaal beneden een super vruchtbaar dorpje door de oase en waterval die hier zijn. De hike was heel mooi maar ook best pittig. De eerste dag is bijna alleen maar afdalen met een keer een lang stuk stijgen. Dat stuk was iets minder leuk omdat het super warm was en geen schaduw. Gelukkig was er bij het eind een vrouwtje die ijskoude cola verkocht. Ze had ook een ‘caviahouderij’ maar die hebben we even overgeslagen. Daarbij heb ik al cavia gegeten op een pizza in Cotopaxi, Ecuador. We waren ook erg blij met al het eten wat we hadden meegenomen want onderweg kwamen we amper iets tegen. Toen we aankwamen bij het dorpje waar we gingen slapen zagen we het zwembad al waar we maar al te graag in wilden. Daarna konden we nog even van de zon genieten op een bedje met een biertje en nootjes. De rest van de middag en avond hebben we lekker uitgerust, genoten van een koude douche (not!) en gegeten. Later hoorden we dat er die dag een brand was ontstaan in het dorpje en veel groepen hun spullen al aan het pakken waren om aan de klim uit de vallei te beginnen. Wij hadden geen idee. Wederom lagen we op een zeer christelijke tijd in bed. Dit keer ging de wekker namelijk al om 4.30. Om de canyon uit te komen moet je 1,1 km stijgen over een pad van 5,6 km. Behoorlijk steil dus. Om de brandende zon voor te zijn begint iedereen vroeg aan deze klim. De weg omhoog had ik erger verwacht dan het was. De losers die ons passeerden op ezels omdat ze niet wilden lopen, waren een extra motivatie om door te gaan. Met een paar korte stops waren we in 3 uur boven en werden we beloond met het zien van een condor, de grootste vogel van de wereld.
Vanaf de top was het nog een halfuurtje vlak lopen terug naar het dorpje. Daar konden we even snel afspoelen, onze tas pakken en in de bus naar Chivay. Door deze bus te pakken konden we in Chivay de bus naar Puno pakken in plaats van helemaal terug te moeten naar Arequipa. In Chivay hadden we even tijd om lekkere koffie te drinken met een taartje en onze berichten bij te werken na twee dagen geen WiFi. Om 13u vertrok de toeristenbus naar Puno. De bus maakte een aantal stops bij mooie uitzichten maar ik vond het niet heel boeiend. Het was vooral erg koud en winderig en ik had m’n slippers nog aan. Rond 20u kwamen we aan in Puno. Het was mega koud. We zijn eerst gaan eten bij een restaurant wat werd aangeraden door Lonely Planet en daarna naar het hostel gelopen. We waren helemaal gesloopt van de lange dag en het vele reizen in een korte tijd. Ik overtuigde Malou ervan dat we toe waren aan een rustdag (waarvoor ze me later dankbaar was). We wilden meteen gaan slapen maar een extreem luid rockfestival aan de overkant van de straat gooide roet in het eten. Gelukkig was de eigenaar zo lief om ons een tweepersoonskamer aan te bieden aan de andere kant van het gebouw voor dezelfde prijs toen we beneden kwamen klagen.
Ik had niet heel goed geslapen vanwege de kou maar het idee dat ik niet meteen hoefde op te staan en ergens op tijd moest zijn gaf al een uitgerust gevoel. Na het ontbijt hebben we uitgebreid gedoucht en onze tas opnieuw ingepakt. Ik heb ook bijna de volledige inhoud van m’n backpack aan de laundry service gegeven. Alles was zo ontzettend smerig. Gelukkig kon ik een outfit van Malou lenen zodat ik ‘al’ m’n warme kleren kon laten wassen. We hebben even door de stad gewandeld, fruit gekocht op de markt en bustickets voor de volgende ochtend gekocht. Malou’s plan was om die avond al door te gaan maar dat plan ging niet door want de grens is alleen tussen 6.00-18.00 open. Ik vond het niet erg dat Malou nog een nachtje moest blijven want hierdoor konden we samen de grens over en doorreizen. We zijn ook nog even naar het Titicaca meer gelopen die op de grens ligt van Peru en Bolivia. Vanaf deze kant viel het aardig tegen. Gewoon een meer met vervuild gras eromheen. ‘s Middags hebben we lekker geluncht en een hostel geboekt voor Copacabana en La Paz. Onze zoektocht naar carrot cake ging verder maar het bleef bij bevroren cheesecake met passievrucht. Ze hadden wel goede koffie.
Ik wilde eigenlijk een massage en een pedicure om mezelf weer een beetje op te lappen maar alles was dicht op zondag in het christelijke Puno. Eigenlijk vonden we het wel lekker dat het zo rustig was op straat. Op de terugweg vonden we toch een pedicure die open was. Malou was er ook wel aan toe en we konden met een halfuurtje terecht. De vrouwen van de pedicure hadden medelijden met onze ‘pobre piedes’ toen ze de blaren van mij en gekloofde hakken van Malou zagen. ‘s Avonds hadden we geen zin meer om de kou in te gaan dus hebben we de druiven en aardbeien van de markt opgegeten. Ik was helemaal excited om m’n schone was terug te krijgen tot ik zag dat mijn was door de war was gehaald met die van een ander meisje en we alles moesten uitzoeken. De man achter de receptie zag eruit alsof hij ze niet alle 24 in een kratje had. Hij stond er een beetje stom bij te lachen en boodt geen oplossing voor het ongemak of de prijs die nu moest worden bepaald door het opnieuw te wegen. Dit samen met het schrale ontbijt en de drie trappen die we elke keer op moesten met intense spierpijn in m’n kuiten maakte me chagrijnig en helemaal klaar met dit hostel. De volgende dag pakten we om 7.45 de bus naar Copacabana, Bolivia. De bus was prima en de grensovergang ging super snel. Land nummer 5 alweer!
We hadden een privé kamer inclusief ontbijt voor €5 per persoon geboekt. Nadat we de tassen hadden gedropt, hebben we kaartjes gekocht voor de boot naar Isla del Sol. Dit is een eiland in het Titicaca meer. Het dorpje was veel leuker dan we hadden verwacht. We hebben lekker geluncht op een dakterras in de zon. De eerste kennismaking met de Boliviaanse keuken was goed! Daarna konden we de boot op. Het was nog best fris in de wind ondanks de krachtige zon. Het was een fijn en mooi boottochtje over het meer. Toen we aankwamen bij het eiland vond ik de sfeer niet top. We werden direct opgelicht met een entreeticket voor 20bob per persoon in plaats van 10. Alle inwoners verkochten souvenirs en andere prullaria en waren alleen maar uit op je geld. Vanzelfsprekend kon je niet even over het eiland lopen. Om iets te bereiken moest je zo’n 500m stijgen door middel van een steile trap waar ik met m’n spierpijn niet echt blij van werd. Het stelde allemaal niet zoveel voor dus we besloten ons verlies te accepteren en een ijsje te eten in de zon totdat de boot weer terugging. Op de terugweg hebben we op het dek gelegen in de zon maar uit de wind, heerlijk!
Eenmaal terug op het vaste land werd het tijd om te pinnen. Ik had wat bolivianos overgenomen van een jongen uit Utrecht die ze over had maar dat geld was inmiddels wel op met ons tweeën. Het kostte heel wat moeite maar uiteindelijk is het gelukt om 500bob per persoon op te nemen (€65). We hebben bij dezelfde tent avond gegeten met een prachtig uitzicht op het meer met alle bootjes en een ondergaande zon. Het eten viel een beetje tegen maar het uitzicht maakte het goed. Terug in het hostel hebben we gedoucht en alsof we op kamp waren raadsels verteld/geraden om de tijd te doden tot bedtijd (21.30). De volgende ochtend stonden we weer vroeg paraat om wederom teleurgesteld te worden door het ontbijt. Blijkbaar zien mensen in Peru en Bolivia geen onderscheid in vers en oud brood?! We zijn naar het plein gelopen en hebben tickets gekocht voor de bus van 8u naar La Paz. Ik ben bij het enige café wat al open was een sandwich gaan halen om mee te nemen aangezien de rit 3,5 ging duren en we alleen een banaan en een gebakken ei hadden gegeten. De bus vertrok keurig om 8u en ondanks de kou was het prima. Na iets meer dan een uur stopte we omdat de bus op een soort veerpont moest om een stukje van het meer te kruisen voordat we verder konden rijden. Ik vroeg de chauffeur waar de wc was en nam aan dat dat duidelijk genoeg was maar niets was minder waar! Toen ik terugkwam stond de bus inclusief Malou en andere passagiers op het pontje en dreef die al van de kant. Malou riep dat de chauffeur had gezegd dat ik een ander bootje moest nemen?! Het andere bootje zat vol met locals en zag er niet uit alsof het snel ging vertrekken. Hoe dichterbij ik de pont bij de overkant zag komen, hoe meer stress ik kreeg. Is dit nou serieus de tweede keer dat een bus zonder mij wegrijdt omdat ik naar de wc ben? Ik kon Malou ook niet bereiken omdat ik alleen haar Nederlandse nummer heb die ze gebruikt voor whatsapp en niet het nummer van de lokale simkaart die in d’r telefoon zit. Uiteindelijk ging het bootje varen en zag ik de bus staan toen ik eraf sprong. Ik was echt woest over de laksheid van iedereen. Alleen Malou begreep me en had vanuit de bus gezorgd dat de chauffeur bleef wachten. Ik wilde mezelf verwennen met de sandwich om m’n rancune iets te laten zakken maar tot mijn grote spijt was het wederom brood wat eenden niet eens meer zouden eten. Ik had echt even een halfuurtje nodig met muziek om te kalmeren en besefte me ook dat de irritaties waarschijnlijk te maken hadden met het vroege opstaan elke dag en het hoge reis tempo van de afgelopen week. Gelukkig zouden we 3 dagen in La Paz verblijven dus konden we daar ook even een dagje chillen.
De bus deed er ook nog iets langer over door het drukke verkeer en stopte niet bij het plein vlakbij ons hostel zoals gezegd waardoor we een taxi moesten nemen. We waren er allebei even helemaal klaar mee. In het hostel konden we gelukkig al onze dorm in. We hebben de tassen gedropt en onszelf verwend met een lekkere lunch bij een overpriced westers café. Daarna zijn we naar een plein gelopen waarvandaan een walking tour begon. De tour maakte onze dag weer helemaal goed! De gids was enthousiast en super informatief. Hij vertelde ons dingen die we anders nooit hadden geweten. Zo geloven bijvoorbeeld veel Bolivianen in Pacha Mama (Nee niet die club op Ibiza, mother earth!) Ze offeren alcohol, eten, bloemen en soms zelfs mensen (!) in de hoop dat hun wensen uitkomen. Daklozen of verslaafden worden ‘s avonds benaderd en buiten bewustzijn gemaakt met alcohol en/of drugs. Zodra de persoon buiten bewustzijn is, wordt hij meegekomen naar een bouwplaats en daar levend begraven door in beton te gieten samen met de andere offers. Of het nog steeds gebeurt is niet bekend maar als er oude gebouwen worden gesloopt, worden er vaak lijken in de fundering gevonden. Ook heeft iemand die bijna slachtoffer is geworden een boek geschreven over zijn ervaring en ontsnapping. Achter het plein waar we begonnen was een gevangenis. De gevangenis wordt alleen van buiten bewaakt omdat het binnen te gevaarlijk is. In de gevangenis maken gangs de dienst uit. Hoe meer geld je hebt, hoe luxer je kan leven. Sommige mensen hebben een 3-kamer appartement en meerdere mensen die voor zich werken. Er werken ook mensen als ‘taxi’ in de gevangenis. Bezoekers mogen altijd langskomen en deze taxi’s begeleiden je dan veilig naar degene die je wil bezoeken of de gevangene naar de poort. Cocaïneproductie en handel is zeer gewoon in de gevangenis. De bezoekers brengen de grondstoffen mee en de gevangenen gooien het eindproduct op straat verpakt als afval. Iemand staat dan buiten te wachten om het onopvallend op te rapen en te verkopen. De rest van de tour ging over de tradities van cholita’s, de traditionele vrouwen die je hier veel ziet en de geschiedenis van Bolivia met veel presidenten die zijn afgezet of vermoord. Kortom, erg interessant allemaal.
Aan het einde van de tour vroegen we de gids of hij een plek wist waar ze carrot cake verkochten. En jahoor, eindelijk hebben we het gevonden! In een super leuk café kregen we enorme plakken carrot cake met een lekkere crèmelaag en goede koffie. We waren weer helemaal gelukkig! Eenmaal terug in het hostel hebben we de death road tour voor de volgende dag geregeld in het hostel. Deze weg heeft zijn naam te danken aan de vele ongelukken die er gebeuren. Het is dan ook niet voor niets verkozen tot de gevaarlijkste weg van de wereld. Vroeger reden hier dagelijks vrachtwagens die elkaar moesten passeren op de smalle onverharde rotsweg zonder vangrails. Een kleine stuurfout kan je fataal worden want vanaf de rand van de weg is het ravijn 400-500m diep en steil naar beneden. Tegenwoordig is er niet veel verkeer meer en is de weg een attractie geworden voor toeristen. Onder het mom ‘no risk no fun’ en het voornemen om dit pas ná de tour aan onze familie te vertellen, schreven we ons in. We hadden goed onderzoek gedaan naar een organisatie met goede recensies, meerdere gidsen en up to date materiaal. We hebben die avond lekker Indiaas gegeten en zijn zodra de spullen klaar lagen gaan slapen. De volgende ochtend stonden we om 7.30 klaar voor het hostel. De tour begon een beetje stom omdat het busje te laat was, we op crappy uitklapstoelen moesten zitten en er keiharde metal muziek aanstond waar ik nog even niet klaar voor was op de vroege ochtend. Echter was dat snel vergeten toen de tour begon! De gids was erg goed en we hadden een leuke groep. We waren wel blij dat we zelf al ontbeten hadden met yoghurt, appel en het zakje granola, kaneel en rozijnen wat ik nog had want het ontbijt wat inclusief was daar kon je niet op leven. We kregen instructies over de route, spraken tekens af en testen onze mountainbikes. Ook kregen we elleboog -en kniebeschermers, een pak, handschoenen en een helm. Het vette van deze route is, is dat je begint op 4200m in de kou en eindigt op 1100m in de jungle en warmte. De weg is op een paar kleine vlakke stukjes na alleen maar naar beneden. De eerste 25km was nog over asfalt. We konden een beetje wennen aan de fiets, de snelheid en het continue remmen. Tussendoor stopten we vaak om de groep bij elkaar te houden en foto’s te maken. Na het asfalt stuk begon de echte death road. Gravel, losse stenen, scherpe bochten en vooral smalle stukken maakte het best spannend. Bij elke stop instrueerde de gids ons over het stuk wat daarna kwam en waar we op moesten letten. Toen we echt net waren begonnen stopte de gids abrupt. Een vrouw van een andere groep was met fiets en al 20-30m naar beneden gevallen. Gelukkig had ze zich aan iets vast kunnen grijpen. Malou en ik werden erg blij van hoe professioneel onze gids met de vrouw omging en wat basis testen deed om te checken of ze oke was. Het bizarre was dat de gids van de groep van de vrouw niet eens doorhad dat ze gevallen was. We waren erg blij met onze keuze van deze organisatie! Door deze wake-up call ging iedereen serieus om met de instructies over afstand houden en afremmen voor de bochten. Eenmaal beneden was het flink warm en konden we even uitpuffen met een biertje terwijl de gidsen de fietsen wasten. Daarna werden we naar een hotel gebracht met grote tuin en zwembad waar we konden chillen, zwemmen, warm douchen en eten van het buffet. Om 17.15 kregen we onze T-shirts als bewijs dat we het gehaald hadden en begon de 3 uur durende rit terug naar La Paz. In het busje hadden Malou en ik eerst nog wel zin om in het hostel wat drankjes te doen aan de bar maar eenmaal terug waren we zo gaar dat we meteen zijn gaan slapen.
De derde dag in La Paz konden we eindelijk even rustig aan doen. Ik was alsnog vroeg wakker maar ben lekker in bed gebleven en heb wat research gedaan naar de amazone. M’n plan was om daar vanuit La Paz heen te gaan voor een 3-daagse tour. Ik had moeite met het vinden van een goede organisatie, de vluchten waren duur en ik merkte aan mezelf dat ik er eigenlijk helemaal niet zo’n zin in had. Het is nu regenseizoen waardoor er nog meer muggen zijn en de boot waarmee je door de amazone vaart heeft geen overkapping dus dat klonk ook niet heel aanlokkelijk. Ik besloot de amazone te skippen en met Malou mee te gaan naar Uyuni die avond. De 3-daagse tour over de zoutvlaktes zou een super leuke afsluiter zijn van het reizen samen! We hebben wederom genoten van ons eigen ontbijtje in de zon, rustig onze spullen gepakt en uitgecheckt. Omdat de straten van La Paz zo in hoogte verschillen en om verkeersdrukte te minderen is er een kabelbaan netwerk over de hele stad. Locals gebruiken dit om van A naar B te komen maar voor ons was het erg leuk om de verschillende wijken van bovenaf te zien en een mooi uitzicht over de stad te hebben zonder na een blok te hijgen. Ik had trouwens nóg steeds spierpijn in m’n kuiten van de Colca Canyon. Na een paar ritjes zijn we terug gegaan naar het café met de lekkere carrot cake voor lunch en vanzelfsprekend nog een stuk carrot cake. Daarna zijn we langs wat souvenirwinkeltjes gaan struinen om handschoenen, een sjaal en een muts te kopen voor in Uyuni. Ook zijn we langs de terminal gegaan om bustickets te kopen voor de nachtbus die avond. Al met al toch weer best veel gedaan op een dag maar het was gezellig en ontspannend. Die avond hebben we om 20u de nachtbus gepakt naar Uyuni.
De busrit was niet top maar ik heb best wat kunnen slapen dus ik voelde me prima. Om 6u kwamen we aan en werden we bedolven door mensen van tour operators. Het was super koud en we wilden gewoon ergens binnen ontbijten en wakker worden zonder al die irritante mensen. We hadden van te voren een café gevonden die goed inspeelt op de nachtbus. Ze gaan om 5am open, hebben ontbijt, een warme douche en je kan je telefoon en andere apparaten opladen. Precies wat we nodig hadden! We hebben daar gehangen tot om 8u alle kantoortjes open gingen. We hadden op basis van verhalen en recensies drie bedrijven waar we langs wilden en een van die drie kiezen om mee te boeken. Er kan nogal wat verschil zitten tussen de kwaliteit van de tour en goedkoop betekent hier vaak niet beter. Omdat er in Uyuni zelf niets te beleven is, gaan de meeste mensen dezelfde ochtend van aankomst weg op tour naar de zoutvlaktes. Het was even stressen omdat de organisatie die we wilden twee mensen extra nodig had om een nieuwe auto ‘te openen’, de tweede überhaupt geen mensen had en de derde vol zat. We waren even bang dat we niet konden vertrekken. Uiteindelijk hebben we een andere organisatie gevonden en omdat het zo last minute was nog €30 van de prijs af kunnen lullen. We hadden nog even tijd om snel een broodje, water en wc-papier in te slaan en toen begon de briefing. De gids sprak goed Engels en kwam heel gepassioneerd over. Om 11u vertrokken we met twee jeeps, 10 mensen, 2 chauffeurs en 1 gids voor 3 dagen avontuur!
Deze tour was absoluut m’n hoogtepunt van Bolivia en staat zeker in de top 3 van hoogtepunten tijdens deze reis. De eerste dag hebben we weinig in de auto gezeten. We maakten een stop bij een ‘begraafplaats’ voor treinen, een fabriekje waar het zout wordt verwerkt en toen bij dé zoutvlaktes. We hadden een strak blauwe lucht, amper wind en een hele krachtige zon die binnen no time mijn scheiding rood had. Er lijkt geen eind te komen aan de kilometers lange vlaktes. We hadden even tijd om foto’s te maken en toen kregen we een super lekkere picknick als lunch buiten op de zoutvlaktes. De cliché grap ‘is er ook zout?’ is zeker gemaakt. Na de lunch reden we naar een ander deel van de vlaktes waar we tijd hadden voor de perspectief fotoshoots met attributen. De volgende stop was een soort eiland met koraal erop en mega veel cactussen. Vroeger was het water onder de zoutvlaktes een meer maar dat is overstroomd door de zee en zo ontstond de laag zout op het water. Door plaatverschuivingen zijn stukken die vroeger onder water lagen omhoog geduwd. Het koraal is vanzelfsprekend dood maar het was heel cool om dingen die je normaal met snorkelen of duiken ziet nu op het droge te zien. We zijn omhoog gelopen voor een 360 graden uitzicht over de vlaktes en daarna een stuk gaan rijden voor een mooie plek om de zonsondergang te kijken. De gids had als verrassing rode wijn en chips mee en we waren allemaal even heel gelukkig met de situatie. Een super gezellige groep, leuke dag, mooi uitzicht, muziekje uit de auto op de achtergrond (ik was de hele trip DJ) en een wijntje in je hand. Eenmaal aangekomen bij het hostel was iedereen kapot van de lange dag. Na het eten was het tijd voor een warme douche en om ons bed in te gaan.
De tweede dag hebben we wat meer in de auto gezeten. Om 6.30 was het ontbijt en om 7u vertrokken we. We zijn langs prachtige meren gegaan, meer opgedroogd koraal, vulkanen en reden uren door de ongerepte woestijn. We hebben flamingo’s, lama’s, struisvogels en een vos gezien. Het gaf zo’n vrij gevoel om te roadtrippen door the middle of nowhere met een muziekje op en te dagdromen terwijl de mooie landschappen voorbij raasden. Malou en ik waren ook erg blij dat we niet bij een overdreven Amerikaanse meid in de auto zaten die alleen maar kon praten over haar leven als lerares in Korea. Wij zaten absoluut in de coole-mensen-auto (lol!). De tweede accommodatie was erg basic maar dat wisten we van te voren. 200m vanaf het hostel zit een kleine hotspring met heerlijk warm water. Na het eten zijn we met 5 van de groep erin gegaan met wijn en chips en hebben we naar de prachtige sterren gekeken. Er was ook geen douche in het hostel dus dit was top om even op te frissen. ‘s Avonds koelt het flink af dus we zaten tot onze schouders in het water met een muts op om zo min mogelijk warmte te verliezen.
De derde dag bestond vooral uit terug rijden. Ik had een beetje last van m’n buik, ben nog steeds snot verkouden en was erg moe van de volle dagen en 24/7 samen zijn met zo’n groep. Ik had wel weer behoefte aan wat me-time. Eenmaal terug in Uyuni ben ik met Malou bustickets gaan kopen. Zij gaat terug naar La Paz en ik naar Potosi. Ik had daarna nog even tijd om m’n berichten bij te werken en avondeten te halen voordat ik afscheid moest nemen van Malou. We hebben 3 mega leuke weken gehad en ik ga d’r zeker weer zien in Utrecht! Om 18u ging mijn bus naar Potosi. Dit is een stad 4 uur van Uyuni vandaan die bekend staat om haar actieve mijnen en onder andere zilverwinning. Ik ben nog nooit in een mijn geweest en ik wilde wel meer weten over de omstandigheden waarin de mijnwerkers werken. In Potosi zijn niet zoveel hostels met dorms dus ik besloot mezelf te verwennen met een privé kamer om even goed uit te kunnen rusten. Rond 22u kwam ik aan en ben ik meteen m’n bed in gedoken. Het is me zowaar gelukt om uit te slapen (9u)! De dag vulde zich redelijk makkelijk met rustig ontbijten, uitgebreid douchen, FaceTimen met Bas, paps en mams, Anouk en Simone, lunchen en dingen uitzoeken voor Argentinië en de weg ernaar toe. Het was echt heel lekker om een eigen kamer met badkamer te hebben waar je al je zooi gewoon kan laten liggen, geen rekening hoeft te houden met anderen en je even kan terugtrekken.
M’n tweede dag in Potosi heb ik weer een rustige ochtend gehad. Ik ben even door het centrum gelopen en na 8 pogingen bij verschillende banken heb ik het voor elkaar gekregen om dollars te pinnen. De waarde van de Argentijnse peso is nu heel laag waardoor het slim is om stabiele dollars mee te nemen naar Argentinië en die daar om te wisselen in kleine hoeveelheden. Na de lunch begon mijn tour door een mijn samen met 5 anderen. De gids probeerde soms iets te grappig te zijn en sprak niet bijster goed Engels maar hij deed erg zijn best. Hij is zelf op zijn 8e begonnen als mijnwerker en heeft het 27 jaar gedaan voordat hij als gids is gaan werken. We kregen een pak en laarzen aan voor het stof, een helm met lamp en een mondkapje. Ook kochten we sap, coca bladeren en dynamiet als cadeaus voor de mijnwerkers. De meeste mijnwerkers werken zo’n 12u per dag. Tijdens zo’n dag leven ze op sap en coca bladeren die de eetlust verminderen. Je zag ze allemaal met zo’n prop in hun wang zitten. Na 4 uur is de smaak van de bladeren weg en weten ze dat ze even mogen rusten. Ook helpt het tegen hoogteziekte. Het was heel leip om in de mijn te zijn en op sommige smalle diepe stukjes ook best benauwend. Het was bizar om te zien in wat voor erbarmelijke omstandigheden de mijnwerkers werken. In de mijn was ook een offerplaats voor Pacha Mama. Elke vrijdag drinken de mijnwerkers 96% alcohol en dat offeren ze ook samen met sigaretten en coca bladeren in de hoop voor geluk en goede kwaliteit. Ik was blij toen ik weer daglicht zag en we door konden naar de fabriek waar het zilver, zink, lood en mineralen worden gescheiden van de stenen. Na de tour kon ik gelukkig nog even douchen in het hostel, eten en met de taxi naar de terminal. Om 20.30 ging m’n bus naar Villazon, het grensplaatsje aan de kan van Bolivia.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2017-05-04 22:47:44
[totalVisitorCount] => 33385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 600
[author] => Milou
[cityName] => La Paz
[travelId] => 520278
[travelTitle] => Zuid-Amerika
[travelTitleSlugified] => zuid-amerika
[dateDepart] => 2018-09-25
[dateReturn] => 2019-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,la-paz
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/432/996_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => peru-deel-2-en-bolivia
)
[54] => stdClass Object
(
[reportId] => 5043236
[userId] => 436344
[countryId] => 24
[username] => AmerikaZuid
[datePublication] => 2018-11-23
[photoRevision] => 21
[title] => BOLIVIA/ UYUNI - LA PAZ
[message] => 19 – 30 oktober 2018
Ik loop ontzettend achter met onze blog dus vlieg er nu even doorheen.
We vliegen van Uyuni naar La Paz en worden opgehaald door de chauffeur van het hotel. Je weet niet wat je ziet bij aankomst. Je komt van hoog uit de bergen binnen in La Paz en ziet daardoor de omvang en de enorme “kom” van beton die zich genesteld heeft tussen de bergen.
Wat een stad, wat een drukte, maar ook dit hadden we niet willen missen. We hadden een leuk hotel, het was het oude consulaat van Paraguay, koloniale stijl en we zaten vlakbij het centrum. Weer veel gewandeld en uiteraard de Teleferico genomen waarbij je vanuit het centrum helemaal naar boven (el Alto) wordt gebracht. We zijn niet 'uitgestapt' en hebben zo een uurtje (heen en terug) kunnen genieten van het uitzicht. Simon Bolivar zat natuurlijk weer op z’n paard en Columbus had ook een ere plek gekregen(he….Columbus????). Reinout vond het terecht dat hij ook een ereplaats kreeg, hij is tenslotte de ontdekker van Zuid Amerika, maar voor mij had deze Spanjaard alleen een plekje in een museum mogen hebben, hoe fantastisch ik het ook vind dat hij deze tocht heeft gemaakt, het bracht wel de veroveraars (Spanje) naar Zuid Amerika.
We sluiten Bolivia af en geven het een 9 op onze lijst. We hebben ontzettend genoten van dit bijzondere land en vinden dat het meer op de kaart moet worden gezet voor het toerisme.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-04-21 02:57:24
[totalVisitorCount] => 26486
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 491
[author] =>
[cityName] => La Paz
[travelId] => 518027
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2018-03-05
[dateReturn] => 2018-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,la-paz
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/436/344_50x50.jpg?r=21
[titleSlugified] => bolivia-uyuni-la-paz
)
[55] => stdClass Object
(
[reportId] => 5042311
[userId] => 436344
[countryId] => 24
[username] => AmerikaZuid
[datePublication] => 2018-11-11
[photoRevision] => 21
[title] => BOLIVIA/ UYUNI
[message] => UYUNI 20 oktober – 26 oktober
Alweer een prachtige tocht van 3,5 uur door de natuur. Een goede weg maar compleet verlaten. Af en toe een fietser (toerist)!!!!! met z’n hele hebben en houwen op de fiets. Wel stoer maar wat een waaghals! Wat als hij pech krijgt onderweg, of zich niet lekker voelt door de hoogte van 3800 mtr…….al denkende daaraan krijgen we zelf pech met de auto. De chauffeur zegt geen idee te hebben wat het is, wij ook niet. Hij probeert een vriend te bellen, maar heeft geen bereik. Ook wij hebben geen bereik. Wat nu? We hebben mazzel, op 200 mtr van de weg staat een klein huisje en aan de overkant ook een. De chauffeur liep er naar toe en wij wachten bij de auto. Na veel gepraat kan de taxi chauffeur via de telefoon van een Indiaan!!! (ja ja ze hebben, hoe arm ook, allemaal I-phones hier) contact krijgen met zijn vriend die in Sucre zit. Die zou ons kunnen komen halen en brengen maar dat is wel 6 uur rijden voordat hij hier is. Inmiddels zagen wij dat er olie onderuit de auto lekte, maar hij had alleen motorolie en die had hij er al helemaal ingegooid. Enfin, ik ben zelf naar de Indiaan gelopen (een alleraardigste vent; Johnny) en hij liet ons weten dat er elk uur een bus langs zou komen, maar…..de overbuurman was taxi chauffeur en misschien wilde hij ons wel brengen naar Uyuni wat nog maar 3 kwartier rijden was. En ja hoor, geluk bij een ongeluk….zo aardig!
Uyuni naderend zagen we al een klein beetje van de zoutvlakte. Een vlak uitgestrekt landschap, droog, stoffig. We reden het dorp in en dachten OMG, hier moeten we zo snel mogelijk weer weg, maar we hadden er 6 nachten geboekt (waarvan 2 in een hotel voor 80% gemaakt van zout!). Het leek weer zo’n Western dorpje, uitgestorven en waar de zandkolken en hooibalen doorheen waaien. Gelukkig was ons hotel ok. We werden vriendelijk ontvangen, onze kamer zag er goed uit, er waren wat restaurantjes om de hoek. Iedere toerist zou in dit dorp alleen maar 1 overnachting boeken of er alleen maar een pauze houden (er kwamen veel SUV’s langs met toeristen), maar ja, wij hebben tijd en dachten er goed aan te doen 4 te boeken (het you tube filmpje had ons natuurlijk zoveel mogelijk van de zoutvlakte laten zien en zo min mogelijk van het dorp). Maar goed, we komen onze dagen altijd wel door, beetje hangen bij cafe’s, lezen, lekker wandelen………alhoewel lekker….stof happen en wachten op het grote moment; de zoutvlakten van Uyuni.
Het volgende hotel Laguna Salar de Uyuni hadden we 2 nachten geboekt. Het lag een beetje buiten ons budget, maar jee wat hebben we ervan genoten! In de middle of nowhere met uitzicht op de immense zoutvlakte. Salar Uyuni heeft een oppervlakte van 10.000 km2!!!
Het hotel was inderdaad van blokken zout gemaakt. Zelfs de kamers en ‘nachtkastjes’ waren van zout. Je moest uitkijken dat je niet ergens aan zat met je vingers en vervolgens in je ogen wreef want dat prikte dus. Zeer sfeervol, rustiek ingericht. De goedkopere kamers hadden elk buiten de kamer een eigen zitje met open haard en uitzicht op de zoutvlakte. Wij konden 2 mountainbikes van het hotel lenen (!) en zijn de volgende dag gelijk naar de zoutvlakte gefietst (voor ons zwaar, we zijn beter in wandelen, but we did it). Wat een ervaring, alles om je heen wit, een prachtig gezicht waar veel toeristen op af komen.
Vanuit deze zoutvlaktes kan veel lithium worden gewonnen. Lithium wordt o.a. gebruikt voor batterijen en I-phones etc. Bolivia loopt nog erg achter op Argentinie en Chili die ook grote zoutvlaktes hebben en allang bezig zijn om er lithium uit te halen, maar op het ogenblik is een Duitse firma bezig om lithium uit de Uyuni zoutvlaktes te halen. Het is een enorm groot gebied (10.000 km2 dus), maar hopelijk doen ze het op een verantwoorde manier en laten ze het toch al arme land niet met een enorme vervuiling achter en kan Bolivia en zijn arme bevolking mee profiteren van de winst om zo op een wat hogere level te komen.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-04-21 02:57:24
[totalVisitorCount] => 26486
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 493
[author] => Inge
[cityName] => Uyuni
[travelId] => 518027
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2018-03-05
[dateReturn] => 2018-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/818/181_640x480.jpg?r=1
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/436/344_50x50.jpg?r=21
[titleSlugified] => bolivia-uyuni
)
[56] => stdClass Object
(
[reportId] => 5041418
[userId] => 195336
[countryId] => 24
[username] => markjonkersleon
[datePublication] => 2018-09-17
[photoRevision] => 0
[title] => Boliviaantjes
[message] => Jaaaaa,
Daar zijn de zon en de maan weer. Wat een tegenstellingen in dit fantastische Bolivia. Alles draait om 2 eenheden. Is er de zon dan is er ook een maan, dit geldt tevens voor andere goden en godinnen. Overal moeten er 2 van zijn in haar tegenstelling.
Hoe dan ook, wat een uitzichten, wat een hoogtes. Krijg er bijna hoofdpijn van, wacht dat heb ik ook, genaamd hoogteziekte. Hier op 4.500m is het prima vertoeven alleen zijn ze vergeten zuurstof in de lucht te pompen. Het likt alsof Babbels en ik, 2 flessen rum hebben verorberd en de volgende dag wakker zijn geworden.
Het doet mij alleen maar goed te weten dat die hersenen nog functioneren. La Paz, stad van de activiteiten is de volgende bestemming. We zullen aan jullie denken als wij de Amazone verkennen en hoog boven de stad van de Vrede uit zweven met onze paraglides..
liefs...M and B
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-07-19 17:08:49
[totalVisitorCount] => 157725
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 688
[author] => M. Jonkers
[cityName] => La Paz
[travelId] => 519996
[travelTitle] => Going More South
[travelTitleSlugified] => going-more-south
[dateDepart] => 2018-09-05
[dateReturn] => 2019-03-04
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,la-paz
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/195/336_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => boliviaantjes
)
[57] => stdClass Object
(
[reportId] => 5040555
[userId] => 437095
[countryId] => 24
[username] => joaniwillems
[datePublication] => 2018-10-21
[photoRevision] => 0
[title] => Bolivia deel 2
[message] =>
12e Aangekomen in La Paz. Rondgelopen, hele dag regen gehad. Ik kwam iemand tegen uit Rurreabaque, samen met de rode en blauwe kabelbaan naar de wijk El Alto gegaan 's avonds. Gaan eten bij een pizzaria.
13e Busticket gekocht voor 's avonds, 20.00 vertrek naar Sucre. Gaan lunchen bij restaurant Berlusca, hier een menu besteld.Rondgewandeld en wat broodjes gekocht voor de busreis. Om 18.45 kwam de taxi. De pannenkoek had bovenaan de straat geparkeerd. Het verkeer is een RAMP in la Paz. Het is 1.5 km naar de bus terminal. Ik heb momenteel teveel bagage om dat stuk te lopen. Meneer de chauffeur reed een straat in waar altijd markt is. Hij ging omkeren en reed daarbij tegen een paal. Vervolgens reden we de andere kant op. Om 20.00 vertrok mijn bus. Om vervolgens vanaf 18.50 tot 19.50, een zwetend uur, in de taxi te hebben gezeten die 1.5 km omreed. Dus 3 km gereden in een uur tijd. Bij de terminal aangekomen, ik was behoorlijk boos, meneer 20 gegeven. Dit was niet juist, meneer wilde 50. Ik zeg 20, hostel zei 20, ik ben bijna te laat omdat jij 1.5 km omreed.Ik ben uitgestapt en heb mijn tas gepakt. Gelukkig was Ik op tijd. Bus was Cama (bed) van El Dorado. Niks mis mee, prima bus. De busreis zelf van la Paz naar sucre duurde van 20.00 tot 08.30. Aantal keren gestopt volgens mij, voor mijn doen goed kunnen slapen.
14e om 08.30 aangekomen in Sucre, de hoofdstad van Bolivia. Taxi naar hostel 5 B, andere prijzen dan la Paz. Aangekomen bij hostel ontbijt daar gehad voor 10b. Om 10.00 was mijn kamer klaar. Ik heb nog altijd behoorlijk uitslag en dikke enkels/voeten. Lekker gewassen en daarna naar de laundry. Deze was dicht natuurlijk, het is zondag. Gelopen naar de supermarkt, naar de lokale markt en park Simon Bolivar. Daarna naar plaza 25 de mayo, het centraal plein. Daarna naar la recoletta. Dit was een flinke klim om boven te komen, maar dan heb je ook een mooi uitzicht over de stad. Een broodje lomo Saltado gaan eten.
15e Ontbijt gehad bij het hostel. Naar de wasserij met mijn kleding. Naar het kerkhof gelopen. Dit wordt aangegeven als bezienswaardigheid en was ook wel apart. Er zijn drie verschillende graven. Voor de rijke, de grote "Huizen", de wanden, de graven in de grond. Ik vond het bijzonder :-) s Middags naar Musea Nacional de etnografia y folklore geweest. Daarna bij Abis cafe een pannenkoek met ijs en fruit gaan eten. De bekende kerk, iglesia san Felipe de neri was toen ik aankwam dicht. Naar de lokale vlees en fruitmarkt geweest. Zo snel ik binnen stond, stond ik weer buiten. Honger had ik ook niet meer. Hostel gevraagd voor een busticket te boeken naar Uyuni morgenavond. Gaan eten bij el germen. Een Vegetarisch restaurant. Even wat vitamine naar binnen werken.
16e Naar park Cretacico geweest. Dit is het Dino park. Vanaf de plaza 25 vertrekt het minibusje naar het park. Aangekomen een rondleiding gehad en om 12.00 een tour naar de footprints. De gids zei duidelijk niet aanraken. Tja.... Wat gebeurd er dan... Het park is heel klein met dino' S op grote gemaakt. Het was leuk voor een keer door te lopen. Gaan eten met een Nederlands meisje, die was aangekomen bij mijn hostel en om 20.30 de bus naar Uyuni. Om 04.00 aangekomen, maar we mochten tot 06.00 blijven zitten. Onderweg naar de touroperator wordt je al 200x aangesproken voor een tour. Iemand van het bedrijf waar ik wilde boeken stond te wachten op de hoek. Ik werd naar een eetgelegenheid met vieze wc gebracht. Om 08.00 naar de touroperator, quechua connection en om 11.00 vertrokken met transfer naar chili erbij geboekt. Hele leuke groep van 13 mensen. In de jeep een meisje uit Ierland, koppel uit Engeland en koppel uit Brazilie. Naar cactuseiland geweest, de naam zegt het al, lunch gehad, dit was groente met lama, en heel lekker. In Peru heb ik alpaca geprobeerd, maar dat vond ik niet geweldig. Hoogte punt van de dag, de zoutvlakten. Hier aparte foto's gemaakt. Ook hebben we gemountainbiked op de salt flats.
18e 's ochtends vroeg op. Ontbijt was zeer karig. Een broodje per persoon, nou van 06.30 tot 12.00 uur is dat niet genoeg voor mij (e.a.) Wat broodjes gaan vragen. Verschillende, zeer mooie, landschappen, bergen, vulkanen en lagoons met flamingo's gezien. Deze avond hadden we een shared room met de groep. Omdat we dicht bij chili zaten, was de klok van mijn telefoon overgesprongen, 1 uur later dan Bolivia. Er ging een wekker af, dus ik en wat mensen van een andere groep waren 1 uur te vroeg. Naar heel wat mooie natuur in de woestijn te hebben gezien, werden we om 09.30 gedropt bij de Chileense grens. Om 13.00 aangekomen in Chili San Pedro de atacama. Naar de pin gegaan voor chilleense peso. Mijn boliviaaans geld gewisseld voor Argentijnse peso. Een busticket gekocht voor morgenvroeg naar salta, Argentinie. Daarna een menu gaan eten, kippensoep met vegatarische spagetti. Mijn tas gaan herinpakken. ' s avonds bij Sol Inti een broodje kip met paprika gehad en wat gekocht voor de lange busreis morgen. San pedro is erg gezellig 's avonds, deze indruk krijg je niet overdag.
Ik ben blij dat ik niet meer ziek ben geworden. Hoogste punt 5000 m. Wel vermoeiend met inspannen, maar vooral ademen bleef vervelend.
Wat betreft mijn allergische reactie op muggen of bedbuggs of wat het ook was. De uitslag is een behoorlijk minder en soms nog jeuk.
Op naar Chili en Argentinie.
12e Aangekomen in La Paz. Rondgelopen, hele dag regen gehad. Ik kwam iemand tegen uit Rurreabaque, samen met de rode en blauwe kabelbaan naar de wijk El Alto gegaan 's avonds. Gaan eten bij een pizzaria.
13e Busticket gekocht voor 's avonds, 20.00 vertrek naar Sucre. Gaan lunchen bij restaurant Berlusca, hier een menu besteld.Rondgewandeld en wat broodjes gekocht voor de busreis. Om 18.45 kwam de taxi. De pannenkoek had bovenaan de straat geparkeerd. Het verkeer is een RAMP in la Paz. Het is 1.5 km naar de bus terminal. Ik heb momenteel teveel bagage om dat stuk te lopen. Meneer de chauffeur reed een straat in waar altijd markt is. Hij ging omkeren en reed daarbij tegen een paal. Vervolgens reden we de andere kant op. Om 20.00 vertrok mijn bus. Om vervolgens vanaf 18.50 tot 19.50, een zwetend uur, in de taxi te hebben gezeten die 1.5 km omreed. Dus 3 km gereden in een uur tijd. Bij de terminal aangekomen, ik was behoorlijk boos, meneer 20 gegeven. Dit was niet juist, meneer wilde 50. Ik zeg 20, hostel zei 20, ik ben bijna te laat omdat jij 1.5 km omreed.Ik ben uitgestapt en heb mijn tas gepakt. Gelukkig was Ik op tijd. Bus was Cama (bed) van El Dorado. Niks mis mee, prima bus. De busreis zelf van la Paz naar sucre duurde van 20.00 tot 08.30. Aantal keren gestopt volgens mij, voor mijn doen goed kunnen slapen.
14e om 08.30 aangekomen in Sucre, de hoofdstad van Bolivia. Taxi naar hostel 5 B, andere prijzen dan la Paz. Aangekomen bij hostel ontbijt daar gehad voor 10b. Om 10.00 was mijn kamer klaar. Ik heb nog altijd behoorlijk uitslag en dikke enkels/voeten. Lekker gewassen en daarna naar de laundry. Deze was dicht natuurlijk, het is zondag. Gelopen naar de supermarkt, naar de lokale markt en park Simon Bolivar. Daarna naar plaza 25 de mayo, het centraal plein. Daarna naar la recoletta. Dit was een flinke klim om boven te komen, maar dan heb je ook een mooi uitzicht over de stad. Een broodje lomo Saltado gaan eten.
15e Ontbijt gehad bij het hostel. Naar de wasserij met mijn kleding. Naar het kerkhof gelopen. Dit wordt aangegeven als bezienswaardigheid en was ook wel apart. Er zijn drie verschillende graven. Voor de rijke, de grote "Huizen", de wanden, de graven in de grond. Ik vond het bijzonder :-) s Middags naar Musea Nacional de etnografia y folklore geweest. Daarna bij Abis cafe een pannenkoek met ijs en fruit gaan eten. De bekende kerk, iglesia san Felipe de neri was toen ik aankwam dicht. Naar de lokale vlees en fruitmarkt geweest. Zo snel ik binnen stond, stond ik weer buiten. Honger had ik ook niet meer. Hostel gevraagd voor een busticket te boeken naar Uyuni morgenavond. Gaan eten bij el germen. Een Vegetarisch restaurant. Even wat vitamine naar binnen werken.
16e Naar park Cretacico geweest. Dit is het Dino park. Vanaf de plaza 25 vertrekt het minibusje naar het park. Aangekomen een rondleiding gehad en om 12.00 een tour naar de footprints. De gids zei duidelijk niet aanraken. Tja.... Wat gebeurd er dan... Het park is heel klein met dino' S op grote gemaakt. Het was leuk voor een keer door te lopen. Gaan eten met een Nederlands meisje, die was aangekomen bij mijn hostel en om 20.30 de bus naar Uyuni. Om 04.00 aangekomen, maar we mochten tot 06.00 blijven zitten. Onderweg naar de touroperator wordt je al 200x aangesproken voor een tour. Iemand van het bedrijf waar ik wilde boeken stond te wachten op de hoek. Ik werd naar een eetgelegenheid met vieze wc gebracht. Om 08.00 naar de touroperator, quechua connection en om 11.00 vertrokken met transfer naar chili erbij geboekt. Hele leuke groep van 13 mensen. In de jeep een meisje uit Ierland, koppel uit Engeland en koppel uit Brazilie. Naar cactuseiland geweest, de naam zegt het al, lunch gehad, dit was groente met lama, en heel lekker. In Peru heb ik alpaca geprobeerd, maar dat vond ik niet geweldig. Hoogte punt van de dag, de zoutvlakten. Hier aparte foto's gemaakt. Ook hebben we gemountainbiked op de salt flats.
18e 's ochtends vroeg op. Ontbijt was zeer karig. Een broodje per persoon, nou van 06.30 tot 12.00 uur is dat niet genoeg voor mij (e.a.) Wat broodjes gaan vragen. Verschillende, zeer mooie, landschappen, bergen, vulkanen en lagoons met flamingo's gezien. Deze avond hadden we een shared room met de groep. Omdat we dicht bij chili zaten, was de klok van mijn telefoon overgesprongen, 1 uur later dan Bolivia. Er ging een wekker af, dus ik en wat mensen van een andere groep waren 1 uur te vroeg. Naar heel wat mooie natuur in de woestijn te hebben gezien, werden we om 09.30 gedropt bij de Chileense grens. Om 13.00 aangekomen in Chili San Pedro de atacama. Naar de pin gegaan voor chilleense peso. Mijn boliviaaans geld gewisseld voor Argentijnse peso. Een busticket gekocht voor morgenvroeg naar salta, Argentinie. Daarna een menu gaan eten, kippensoep met vegatarische spagetti. Mijn tas gaan herinpakken. ' s avonds bij Sol Inti een broodje kip met paprika gehad en wat gekocht voor de lange busreis morgen. San pedro is erg gezellig 's avonds, deze indruk krijg je niet overdag.
Ik ben blij dat ik niet meer ziek ben geworden. Hoogste punt 5000 m. Wel vermoeiend met inspannen, maar vooral ademen bleef vervelend.
Wat betreft mijn allergische reactie op muggen of bedbuggs of wat het ook was. De uitslag is een behoorlijk minder en soms nog jeuk.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-07-29 16:54:21
[totalVisitorCount] => 13247
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 927
[author] =>
[cityName] => La Paz
[travelId] => 519481
[travelTitle] => Zuid-Amerika
[travelTitleSlugified] => zuid-amerika
[dateDepart] => 2018-09-13
[dateReturn] => 2018-12-19
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,la-paz
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/437/095_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => bolivia-deel-2
)
[58] => stdClass Object
(
[reportId] => 5040431
[userId] => 436344
[countryId] => 24
[username] => AmerikaZuid
[datePublication] => 2018-10-19
[photoRevision] => 21
[title] => BOLIVIA/POTOSI
[message] => 15 oktober – 20 oktober
Vanuit Sucre de taxi genomen naar Potosi. Een prachtige tocht door steppe-achtig landschap. We waren voorbereid op een arm mijndorpje, reden binnen via de vuilopslagplaatst, een enorm gat, alsof ze een berg hadden uitgegraven, daar alle troep in gooiden en er dan weer, maar dan een hogere, berg van zouden maken. Tot het gevuld was zal het open blijven liggen met alle gevolgen van dien…een enorme troep in de omgeving. Na veel zoeken door arme wijken en kleine straatjes kwamen we eindelijk bij ons hotel aan. Niet veel soeps maar het lag dicht bij het kleine centrum met een leuke gezellige Plaza 10 de Noviembre . We (althans ik) had dit kleine mijndorpje uitgezocht omdat ik heel graag de mijnen in wilde. Reinout zag het meer als tussenstop voor onze trip naar Uyuni (een enorme zoutvlakte ongeveer 200 km van Potosi).
Potosi ligt op +/- 4000 mtr, een verschil van iets van 1200 mtr met Sucre en dat merk je! Eerst maar even wat eten. We vonden een leuk restaurantje vlakbij….dat bleek ook gelijk het gezelligste restaurant te zijn. Binnen stond de haard aan, het was echter niet eens koud, maar het oogde wel knus. We zaten nog niet of hoorden achterin Nederlands praten. Zoals altijd zijn wij dan heel blij met ons Papiaments! Na 5 minuten komt er een …jawel, Nederlands gezinnetje binnen, lopen naar achter en draaien gelijk rechtsomkeer al roepend “he get, nederlanders” en weg waren ze. Haha, we zijn dus niet de enigen. Na onze maaltijd kwam er een hele grote groep Nederlanders binnen zetten, niet te geloven. De koffie namen we elders. Onze hele Zuid Amerika reis amper een toerist gezien, maar ze zitten hier allemaal, Fransen, Belgen, Nederlanders, Duitsers, Brazilianen en een stel uit Mallorca en Spanje. Ze komen of vanuit La Paz en gaan naar het zuiden of andersom.
Maar goed, ik kwam dus voor de mijnentour. Rein vond het maar niks dat ik ging, er zitten zeker risico’s aan, maar ja, ik ben een kind van een moeder die het ook niet zou kunnen laten risico’s te nemen. Wat een ervaring!!!! Bij het tour bureau stonden 2 mensen uit Mallorca en er zouden 8 nederlanders/belgen meegaan. Toen de guide riep wie zich bij de spaanse groep zou voegen had ik mijn keuze al snel gemaakt en het stel uit Mallorca was nog een leuk stel ook, hoewel best moeilijk te verstaan voor mij, toch weer heel anders dan het spaans hier. Enfin, eerst met de bus naar een markt, waar ons door onze guide werd uitgelegd hoe de mijnwerkers het in de mijnen overleefden. Al coca bladeren kauwend liet hij ons een soort staafjes zien die je bij de coca kon voegen om het een ander smaakje te geven. Daarnaast goot je, als je een lekkere drap coca in je wangzak had verzameld er nog een goeie dot 95 procent alcohol in…..hmm heerlijk… of wij ook wat wilden; nee dus. Daarnaast liet hij ons nog zien hoe ze met dynamiet omgingen, waarna we zelf konden besluiten of we iets voor die arme mijnwerkers wilden kopen om het leven wat aangenamer te maken. Voor 15 BOB een 2 ltr fles frisdrank gekocht en een zak coca. Daarna met z’n allen de bus weer in naar een loods waar we een pak, laarzen en een helm kregen omdat we onder het stof zouden komen te zitten in de mijnen. We zagen er niet uit, maar dat kon de pret niet drukken.
Op naar de mijnen. De groep Nederlanders en Belgen mochten voor. Wij moesten wachten zodat we niet achter elkaar aan zouden lopen. Komt er al hijgend en proestend een hele lange Belg weer naar buiten, helemaal buiten adem en bijna hyperventilerend. Oh zegt onze guide, een stukje verderop wordt het beter en kan je rechtop staan. “No way” dat ik daar weer in ga, verschrikkelijk roept hij.
Tja, nu werd ik toch wel zenuwachtig, ik had wat last van kortademigheid door de hoogte en mijn longen zijn ook niet meer wat het geweest was. De guide zag de angst in onze ogen en bood ons wat van zijn coca bladeren aan (hij had inmiddels het halve zakje al achter z’n kiezen). Niemand nam, maar ik heb toch maar een half handje naar binnen gewerkt ;-) Wij naar binnen, bukkend, later werd het wat hoger, maar ik gaf die Belg volkomen gelijk, die had die tocht nooit volgehouden met z’n lange lichaam en ik was heel blij dat Rein niet mee wilde. Je tekent vooraf een briefje met de belofte dat het tourbedrijf niet aansprakelijk is mocht je iets overkomen. Heel goed dat ze dat gedaan hebben, want dit was best wel trickie! Ik was de oudste van de hele groep. Er zou een 3e guide mee gaan voor ‘in case of’, maar die bleef bij de andere groep omdat die groter was. We hebben echt halsbrekende toeren moeten uithalen in die mijn, loszittende trappen, door gaten klauteren waar de stenen naar beneden kletterden, en blij dat ik een helm op had want ik stootte diverse keren m’n kop. De guide was absoluut geen gentlemen, was zelf een mijnwerker geweest, overleven, hard zijn en geen gezeur, fatsoen had hij nooit geleerd zei hij zelf nog ;-)
Zilver, platina, (nep)goud we hebben het allemaal gezien in die mijn, maar wat moeten die mensen het ontberen. Gemiddeld worden ze 45 tot 50, ze beginnen meestal rond hun 17e. Alleen mannen mogen in de mijn, een macho cultuur en er zijn groepen die hun eigen afdeling hebben en meer verdienen dan de anderen. Begeef je je op de verkeerde plek in de mijn dan kan het al gauw zijn dat je een kopje kleiner gemaakt wordt. Je kan er snel verdwalen, dus oppassen geblazen. Het leek erop of de gids op een gegeven moment de weg kwijt was, maar het bleek dat hij aan het luisteren was waar er mijnwerkers bezig waren, zodat wij hun ons gekochte waar konden afstaan. Telkens als er een volgeladen kruiwagen met stenen aankwam moesten we snel tegen de wand gaan staan om hem door te laten….al puffend en hijgend met in een wang een flinke hoeveelheid coca, sjeesde hij dan voorbij zonder boe of bah te zeggen, jonge kerels, maar ook oudere. Gelukkig werken er geen kinderen meer. Zo af en toe wil er nog wel een vragen of ze er mogen werken maar de meesten gaan nu naar school werd ons gezegd. Er zijn in Potosi idd veel scholen, ook in Sucre hebben we veel universiteiten gezien.
Al met al een geweldige ervaring, maar ik hoop echt, voor deze mannen en Bolivia, dat het er ooit eens van komt dat al het gewonnen zilver niet alleen door grote buitenlandse bedrijven wordt opgekocht tegen een habbekrats maar dat er ook wat overblijft voor de verkoop in Bolivia zelf. In Potosi zelf was er geen zilver winkel te bekennen. Ik denk dat een toerist toch zeker een aandenken had gekocht waarmee deze arme mensen weer een stukje verder kunnen.
Op naar Uyuni.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-04-21 02:57:24
[totalVisitorCount] => 26486
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 699
[author] => Inge
[cityName] => Potosí
[travelId] => 518027
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2018-03-05
[dateReturn] => 2018-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/807/747_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/436/344_50x50.jpg?r=21
[titleSlugified] => bolivia-potosi
)
[59] => stdClass Object
(
[reportId] => 5040430
[userId] => 436344
[countryId] => 24
[username] => AmerikaZuid
[datePublication] => 2018-10-19
[photoRevision] => 21
[title] => BOLIVIA/ SUCRE
[message] => 10 oktober – 15 oktober
Aangekomen in de hoofdstad van Bolivia! Vaak denkt men dat La Paz de hoofdstad is, maar het is een beetje als in Nederland; in Den Haag zetelt de regering en Amsterdam is de hoofdstad. In La Paz zetelt de regering maar Sucre is de hoofdstad. We komen aan op een klein vliegveldje waarvan je niet zou zeggen dat het het vliegveld van een hoofdstad zou zijn. We nemen een taxi die ons in een half uurtje naar het centrum rijdt over een steppe achtig landschap. Sucre heeft zijn naam te danken aan Mariscal (Maarschalk) De Sucre die samenwerkte met Simon Bolivar aan de bevrijding van Zuid Amerika. Antonio Jose de Sucre is er 2 jaar gouverneur geweest. Sommigen beweren dat in Sucre in 1809 al de eerste “shout of freedom against Spain” te horen was. Pas in 1825 was Bolivia het laatste land dat z’n vrijheid op de Spanjaarden overwon.
Sucre met z’n 300.000 inwoners, op een hoogte van 2800 mtr. wordt ook wel de witte stad genoemd. Een prachtige, goed onderhouden stad met veel koloniale gebouwen in het wit, we kijken er onze ogen uit, wandelen veel, voelen ons veilig en houden het lekker bij het op pleintjes zitten en genieten van de locals en een enkele muzikant die prachtig pamfluit speelt met een meisje die hem begeleidt op haar gitaar. Het weer is er zacht en zelfs ’s avonds kunnen we nog heerlijk slenteren over de Plaza 25 de Mayo;
On May 25th, 1809, students and nationalists in Sucre declared independence from the Spanish Empire. Known as the “Grito de la Libertad”, or Shout of Liberty, this was the first of many popular uprisings all across South America. Today, Sucre is rightfully proud to be the birthplace of South American independence.
Er worden veel demonstraties gehouden; is het niet voor de roep om toegang te krijgen naar de zee, dan is het wel de roep om democratie of andere rechten waar men naar snakt. Het volk is behoorlijk verdeeld. Evo Morales, de zittende president, is omstreden. Hij werd in 2006 door een meerderheid van zijn eigen indiaanse stam gekozen tot president, hij was o.a. cocateler en kwam op voor zijn bevolking die lastig gevallen werd door Amerikaanse autoriteiten die de cocateelt aan banden probeerden te leggen. Evo Morales is nog steeds aan de macht ondanks een referendum dat in 2017 tegen hem had gestemd.
In February 2016, a referendum was held on the question of whether Morales should be allowed to run for a fourth term; he narrowly lost. His approval rating had been damaged by the allegations concerning his relationship with Gabriela Zapata Montaño. In December 2016 the MAS nominated Morales as their candidate for the 2019 presidential election regardless, stating that they would seek various avenues to ensure the legality of such a candidacy. In December 2017, the Supreme Tribunal of Justice of Bolivia ruled that—in contrast to the constitution—all public offices would have no term limits, blaming American imperialism for the nullification of the referendum's decision, thus allowing Morales to run for a fourth term.
In 2019 zijn er weer verkiezingen, let’s wait and see.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-04-21 02:57:24
[totalVisitorCount] => 26486
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 582
[author] => Inge
[cityName] => Sucre
[travelId] => 518027
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2018-03-05
[dateReturn] => 2018-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,sucre
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/436/344_50x50.jpg?r=21
[titleSlugified] => bolivia-sucre
)
)
)
[_currentItemCount:protected] => 15
[_currentItems:protected] => ArrayIterator Object
(
[storage:ArrayIterator:private] => Array
(
[45] => stdClass Object
(
[reportId] => 5050770
[userId] => 118893
[countryId] => 24
[username] => mahmutsusanne
[datePublication] => 2019-04-15
[photoRevision] => 0
[title] => mijn reis
[message] => dag 1
ik ging naar Schiphol en wachten daar tot ons vliegtuig kwam. toen we eindelijk in het vliegtuig zaten was het al half 7 savonds gingen we richting Madrid. na 2 uur en 3 kwartier vliegen kwamen we aan in Madrid en toen was het kwart voor tien daar moesten we nog 3 uur wachten. toen was het 12 uur. toen gingen we van Madrid naar Bolivia die reis duurde 12 uur het was 6 uur sochtends kwamen we in Bolivia aan.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2006-12-21 11:29:37
[totalVisitorCount] => 56621
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 5
[author] => Mateo Yesildeniz Papen
[cityName] => Cochabamba
[travelId] => 522103
[travelTitle] => Terug naar Bolivia!
[travelTitleSlugified] => terug-naar-bolivia
[dateDepart] => 2019-04-13
[dateReturn] => 2019-05-03
[showDate] => yes
[goalId] => 99
[goalName] => Iets anders...
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/864/366_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/118/893_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => mijn-reis
)
[46] => stdClass Object
(
[reportId] => 5050769
[userId] => 118893
[countryId] => 24
[username] => mahmutsusanne
[datePublication] => 2019-04-15
[photoRevision] => 0
[title] => Cocabamba
[message] => Na een reis van zo'n 27 uur zijn we gisteren weer aangekomen in Cochabamba. Heel goed geslapen, net het ontbijt op en de dag kan beginnen!!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2006-12-21 11:29:37
[totalVisitorCount] => 56621
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 0
[author] => Susanne
[cityName] => Cochabamba
[travelId] => 522103
[travelTitle] => Terug naar Bolivia!
[travelTitleSlugified] => terug-naar-bolivia
[dateDepart] => 2019-04-13
[dateReturn] => 2019-05-03
[showDate] => yes
[goalId] => 99
[goalName] => Iets anders...
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,cochabamba
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/118/893_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => cocabamba
)
[47] => stdClass Object
(
[reportId] => 5050508
[userId] => 347276
[countryId] => 24
[username] => CarlametJan
[datePublication] => 2019-04-09
[photoRevision] => 0
[title] => Van B naar Beter
[message] => Van B naar Beter
In Brazilië heen en terug tussen grens en centrum. Op de grenspost gearriveerd staan wij niet op de juiste plaats geparkeerd om ons bij de douane te melden. Wij worden gecorrigeerd en moeten eerst de camper verplaatsen, alvorens wij in het kantoor worden geholpen. Voor wij de brug over mogen, wordt onze wagen ook nog van binnen bekeken door de Braziliaanse douane. Er wordt vandaag echt veel notitie van ons genomen! De brug over… Zouden wij op deze plek de wagen mogen zetten? We vragen het maar even. Oké! Wel het verkeerde gebouw! Een vriendelijke man, wijst waar ons te melden. Eerst naar de immigratie om ons paspoort aan te bieden. Zijn jullie afgemeld bij de Braziliaanse Federale Politie afdeling Immigratie? Jazeker! Kijk maar, wij hebben een stempel in ons paspoort. Ik zie het, beaamt de man. Kennelijk zijn er mensen, die geen trek hebben om naar het centrum terug te keren… Dat kan consequenties hebben, waar je niet op zit te wachten. Behulpzaam en sociaal van deze beambte! In een ander gebouw zit de douane om de auto te registreren en in te voeren. Verkeerde deur… Het zou beter aangegeven kunnen worden, maar zo werkt het normaliter niet in Zuid Amerika. Een prettige beambte staat Jan te woord. Hij is nieuw en moet het vak nog leren. Hij werkt het formulier af, vraag na vraag, netjes één voor één en ontdekt zodoende, dat er een fotokopie moet worden gemaakt. Zelf heeft hij geen fotokopieerapparaat! Er moet een collega opgetrommeld worden, die een fotokopie regelen kan. Moeizaam loopt de beambte stap voor stap alle vragen door die hij moet invullen en komt bij een laatste verzoek om een fotokopie… Waar is de man, die dat kan regelen? Niet meer op de grenspost! Hij is wederom vertrokken op zijn motor, heeft Carla geregistreerd. Zij zit in de schaduw op een bankje te wachten bij de mototaxi’s aan deze zijde van de grens, die uitsluitend hier mogen opereren en niet in Brazilië, wat betekent drukke nering van opstappen en afstappen. Klanten, die lopend de brug oversteken. Ieder heeft zijn eigen werkterrein in zijn eigen land! Amusant om gade te slaan! Jan komt uiteindelijk naar buiten om te melden, dat hij naar het centrum moet voor een fotokopie. Dit is vast niet voor de eerste keer, dat dit zo uitpakt, want een van de mannen van de mototaxi’s vraagt of hij kan helpen. Wanneer hij de vraag hoort, biedt hij aan om een fotokopie van het formulier te gaan maken in het centrum. Oké! Hij racet weg! In een vloek en een zucht is hij terug met de vereiste fotokopie. Wij mogen met Braziliaans geld afrekenen. Goed geregeld! Een volgende klant dient zich aan…Weg is de mototaxi alweer. Jan levert zijn fotokopie in, keert uitgeblust terug van deze eindeloos durende registratie van de tijdelijke import van onze wagen. Twee uren in dat hete hokje doorgebracht! In de kiosk halen wij een grote beker vruchtensap en wat zoutjes. Een mens knapt in de hitte met recht hiervan op! De douane werpt nog een blik in onze auto. Eindelijk mogen wij door! Dit is een grenscontrole, die echt eeuwen duurt! Jammer genoeg, hebben wij als persoon en eveneens voor de wagen slechts toestemming voor een verblijf van 3o dagen gekregen! Jan baalt hiervan! In het zuidoosten kregen wij op de grens van Paraguay vóór Villa Montes 90 dagen voor de auto in 2017! Het verlengen als persoon anderhalf jaar terug was een wassen neus in Uyuni! Juist het importeren van de auto kost veel tijd en moeite voor degene, op wiens naam de auto staat geregistreerd. Voor Carla een moment om Jan te ondersteunen of te relaxen! Cobija is een grotere stad dan wij verwachten. Meteen worden wij in het drukke verkeer opgenomen. Genoeg te zien! Een busje rijdt met open achterklep. Lading ontbreekt. Waarom dan die klep open? Vergeten of om te ventileren? Een personenwagen heeft een buitengewoon grote watercontainer boven op zijn dak met een touw vastgebonden. Een ijskar met parasol. Een brommer met 4 personen erop plus een boodschappenkarretje! Een vrachtwagen met lading en mensen erboven op. Ondertussen speuren wij of wij een bank zien om te pinnen. Carla heeft zich op Maps-me al georiënteerd, waar deze zich bevinden. Zij gokt erop, dat de BNB-bank op de rotonde dezelfde is, waar wij in Cochabamba bij konden pinnen tijdens ons vorig bezoek. Niet bij elke bank kan je als buitenlander pinnen… Indertijd hebben wij bij de grensovergang naar Peru bij een geldwisselaar ons overgebleven geld gewisseld voor Peruaans geld en later nog een restantje in Cusco voor een slechtere koers! Absoluut niets over van ons vorig bezoek. Vandaag geluk: het lukt! Deze ATM reageert op onze pinpas en produceert geld! Buiten de grote stad moet je overal contant afrekenen. Wij kunnen Cobija verlaten. Dit gedeelte van het land hebben wij nog niet bezocht. Wij hebben geen idee, wat wij zullen aantreffen. In Lonely Planet vinden wij weinig informatie. Op iOverland evenmin. Kennelijk zijn er niet velen, die dezelfde keuze maken als wij. Tot op het laatst hebben wij geaarzeld of wij de Transocéanica vervolgen of niet. Tot Cusco is voor ons een onbekend gebied! Echter wat doen wij erna? Niet leuk om bekend terrein te betreden! Hooguit als verbinding naar Noord Peru, Ecuador en Colombia, maar de tijd, die ons rest, is hiervoor tekort! Wij willen royaal de tijd hebben om te reizen! Ten noorden van La Paz moet het schitterend zijn. Trinidad, de Missionsroute en Santa Cruz de la Sierra hebben wij de vorige reis laten liggen vanwege de hitte en de gewenning aan de hoogte, waarop wij indertijd onze route met succes hebben afgestemd. Van kennissen vernomen, dat dit traject absoluut de moeite waard is. Dit alles tegen elkaar afwegende, heeft ertoe geleid Brazilië te verlaten en Bolivia te betreden. Het blijkt, dat het Amazonegebied van Brazilië in Bolivia doorloopt. Min of meer worden wij hierdoor verrast. Natuurlijk verandert het landschap niet door een landsgrens! Echter sinds wij Humaità hebben verlaten, is de indruk bij ons gewekt, dat wij steeds verder uit het Amazonegebied geraken. Steeds minder grote bomen en oerwoud, steeds weidser en meer weiden… Deze indruk wordt aanvankelijk bevestigd, als wij Cobija verlaten. Boerenbedrijven met grote kudden witzwarte of witte koeien zien wij aan weerszijden van de weg. Wij bereiken tolstation Villa Busch, waar wij informeren of wij route 16 naar La Paz kunnen nemen. De twee mannen schudden het hoofd van nee! Die weg is bar slecht en moeten wij echt niet nemen! Als wij het goed begrijpen is slechts het eerste deel toegankelijk en is er een deel van de route of de rest van de weg afgesloten. Wat is hun advies? Wij kunnen in feite uitsluitend route 13 volgen. Onze voorkeur vervalt meteen! Terug en naar Peru is niks met zo’n uitgebreide grenscontrole. Bovendien mogen wij waarschijnlijk Brazilië niet meer in, omdat wij reeds 75 van de 90 toegestane reisdagen hebben verbruikt. Gelezen op internet! Deze optie vervalt! Er blijft ons weinig andere keuze over dan route 13 , die over gaat in route 8 ... Wij zien wel. Hoe zit het dan met de afslag naar Trinidad? Ook al een negatief advies! Beter via La Paz te rijden… Wanneer wij die afslag bereiken, kunnen wij wederom informeren, maar de mannen geven ons weinig hoop…Met recht het traject van een Overlander! Ondertussen zijn wij vrij laconiek in zulke zaken en accepteren het leven zoals het komt. Het maakt het leven eerlijk gezegd tot een verrassing. Het belangrijkste is, dat je altijd genoeg te drinken en te eten hebt, voldoende brandstof hebt en dat je lichaam en het voertuig je niet in de steek laten. Dan kan het leven een feest zijn! Eerlijk gezegd ervaren wij het reizen als zeer ongecompliceerd! Elke dag is met recht een nieuwe dag: kijken wat de dag ons brengt! Het tolgeld rekenen wij af, waarna de tolgaarder ons duidelijk maakt, dat wij meerdere tolstations zullen ontmoeten, waar wij dit kaartje moeten tonen als bewijs, dat wij voor een lang traject vooruit hebben betaald. Instructie: goed bewaren! Een speciaal vakje in Carla’s portemonnee heeft deze functie toebedeeld gekregen in de loop der tijd, want in Zuid Amerika hanteren ze tot nu toe overal dit systeem. En zuinig zijn we nog altijd als rechtgeaarde Nederlander… Wij vervolgen onze weg en ontmoeten een volgestouwde jeep. Je zou bijna denken, dat de mensen door alle ballast er zo af kunnen duikelen. Toch gaat het goed en zie je zoiets nooit gebeuren… Op de rotonde staat een man naast een boomstam uitgebeeld. Werd hier in vroeger dagen rubber getapt? Een kerststal. Blijft deze kerststal evenals vele milieubewuste kerstbomen het hele jaar staan? Of wordt deze alsnog verwijderd of worden de luiken gesloten? Het wegdek is niet zo best. Jan probeert de gaten te mijden, wat niet altijd te voorkomen is, maar op een gegeven moment houdt het asfalt op. Een weg van rode klei resteert. Een autobus, met volle bepakking op het dak, komt ons tegemoet, op weg naar Cobija, grote wolken rode stof opwerpend. Snel onze zijramen dicht en pas weer open als wij uit de stofwolk zijn! De schaduwen worden langer, omdat de zon achter ons staat. Het is alsof wij over onze schaduw heen proberen te rijden, wat natuurlijk niet lukt! Een jeep vol bagger en een staande man, die zich aan de boog achter de cabine staande houdt. Een poort over de weg -Tolstation of Reten Porvenir-: een touwtje is over onze rijbaan gespannen. Jan mag ons kaartje tonen, waarna de tolgaarder het koord laat zakken: Permissie om verder te rijden! In de berm staat een bord met het verzoek aan het zware verkeer bij regen niet te rijden, maar te wachten tot het water is afgevoerd en de blubber is ingedroogd, zodat de weg niet wordt kapot gereden en in fatsoenlijke conditie blijft. Hier kunnen wij ons echt iets bij voorstellen! Maar waar parkeren wij, wanneer het plotseling begint te regenen? In feite is er slechts één rijbaan beschikbaar. En de bus? Kart die door? De bussen, welke wij ontmoeten rijden ontiegelijk hard, misschien beter te omschrijven als scheuren, met enorme stofwolken in hun kielzog! Wij betwijfelen dat er iemand bij hevige regen in de kant gaat staan als wij de weg bekijken, waarop wij rijden… Ondertussen rijden wij door het bos. Weer een auto met achterop volk…Plots ziet Carla vóór het dorp Trinchero een mogelijke overnachtingsplek terzijde van onze route, waar iedereen uit veiligheidsoogpunt noodgedwongen zachter moet gaan rijden, doordat de oude weg wat onoverzichtelijk en kronkelig loopt naast een nieuwe weg in wording. Kennelijk wordt het oude tracé in de toekomst vervangen. Men is begonnen met verbreding en uitdieping van een gunstiger traject voor een nieuwe weg, waarbij men bochten afsnijdt, zoveel mogelijk bochten vermijdt of flauwe bochten aanbrengt, tenzij het niet anders mogelijk is de weg te projecteren. Wij staan uit de stofwolken, omdat de wind alle stof de andere kant opblaast. Ver genoeg verwijderd van de rijbaan en wat hoger gelegen. Een prachtige avondlucht boven de weiden van de aangrenzende fazenda. Het enige is, dat in het donker autolichten naderen, waardoor je het idee hebt, dat er zo direct één op onze auto inrijdt, maar gelukkig op tijd wendt… Dat went echter ook op een gegeven moment. ’s Nachts blijkt er meer verkeer te passeren dan wij verwachten, maar wij slapen desondanks prima. Wanneer wij ’s ochtends op weg gaan, zien wij op een publicatiebord, dat de regering een project heeft lopen om de plaatselijke bevolking van drinkwater te voorzien en kunnen wij gadeslaan in hoeverre men vordert met de aanleg van een nieuwe weg. Wij verbazen ons en blijven ons verbazen! Zo plots als de verbreding is gestart, zo plots houdt de verbreding op! Enkel de oude weg is aanwezig! Kilometers verder ligt een weg gereed, die veel te lang moet inklinken voor er asfalt wordt aangebracht, waardoor ondermijning plaatsvindt: grote geulen en afkalven van de zijkanten, waar wij tegen aan kijken tijdens het passeren. Vóór de toplaag kan worden aangebracht, moet deze onderlaag opnieuw gerenoveerd worden! Geldverspilling in onze ogen! Waarom dit traject niet afgemaakt en in gebruik genomen? En dan in the middle of nowhere ligt op het talud van de ondergrond een rijweg van betonplaten, gelegd door een ingepakte machine, die deze platen terplekke produceert. Het lijkt alsof er een huis van de machine is gemaakt… Er blijkt een man in aanwezig! Misschien een bewaker? De auto van een bewoner staat op de betonplaat geparkeerd, terwijl zij de hoge wal afklimmen van hun huis naar de auto… Geen fatsoenlijke toegang tot hun huis, wat daar al lang stond vóór de weg werd gerealiseerd… Geen dubbele rijbaan meer. De machine is hier gestopt! Er is geen werkvolk aanwezig! Duikers zijn deels klaar! Geen mens te zien! Het nieuwe traject ligt diepweggedoken tussen hoge wanden, waar een verloren houten ladder tegen de helling staat. Het is een prachtig landschap om over uit te kijken met de rode weg in de diepte, het groen eromheen en elektriciteitsdraden die oplichten in het zonlicht. Twee motoren komen over een smal paadje met moeite van een talud naar beneden. Aan onze linkerhand is een uitgestrekt terrein voor wegwerkers en machinerie. Zijn zij hier ondergebracht tijdens het werk? Wordt er sowieso aan dit project gewerkt of ligt het stil? Hacienda Jacaranda heeft een mooi toegangshek met afbeeldingen erop van de welbekende koeien met zo’n vreemde bochel ter hoogte van hun nek en schouders. Worden onder het afdak op palen paarden vastgezet om hun hoeven te beslaan? Toch wegwerkers aan het werk? Zij staan verspreid tussen en naast een verzameling planken, hoogstwaarschijnlijk in gebruik geweest voor de bekisting van grote betonnen duikers, die het water snel moeten kunnen afvoeren. In het verleden is overal veel gewerkt met metalen kokers. Wij zien echter, dat deze kokers of buizen door de kracht van het water worden meegevoerd en vernield en de erosie rondom toeneemt, waardoor enorme gaten in het wegdek ontstaan, met name aan de zijde van een verhoogd gelegen rijweg of aan de kant van de afgrond. Men is overal bezig deze verwoestingen aan te pakken, maar dit is een gigantische klus en kost goudgeld! Alweer komt ons een bus tegemoet, echter met deels geopende voorzijde om de motor te koelen. In Villa Amazonica mogen wij wederom voor de tol stoppen. De weg is versperd door een touwtje, wat de man in het hokje, voorzien van fietshandschoenen, laat vieren om te kunnen passeren als wij ons bewijs van betaling hebben getoond, waarna hij het touwtje weer aantrekt om de barrière te herstellen. De chauffeurs moeten uitstappen en de tolgaarder mag blijven zitten! Voor ons staat een grote bus met een afbeelding van Jezus achterop, die de wereld beschermt en in zijn handen houdt. Dit soort afbeeldingen zie je vaak in Zuid Amerika op een bus. Het lijkt alsof zij verwachten, dat roekeloos rijden dan meer verantwoord is… Verschillende reizigers maken dankbaar gebruik van het feit, dat er een stopbord staat. Zij springen uit de bus en verdwijnen in het hoge gras om een plasje te plegen naast het bord STOP! Zij boffen, dat zij geplast hebben, want wij belanden op een geweldig blubbertraject! Hier wil je niet graag uitstappen! Je mag meteen oppassen, dat je niet uitglijdt! Een eenzame fietser stapt op het heuvelachtige traject af om in de blubber te gaan staan om ons te laten passeren, want hij rijdt op het rechter wielspoor. Arme man, kan hij op gang komen om de heuvel op te rijden? Stapels buizen liggen op een veld te wachten tot ze worden benut…Een prachtige solitair tekent zich af tegen de lucht met wolken! Politiecontrole in Santa Lucia! Jan mag zijn paspoort, rijbewijs en verzekeringspapieren tonen. Keurig in orde! Wij mogen door. Op het baggertraject stopt het busje waarmee wij redelijk gelijk op rijden. Een man op een brommer heeft witte koelboxen, waaruit hij ijsjes en gekoeld drinken tevoorschijn tovert, wat gretig aftrek vindt. Bomen met lianen omzomen de blubberweg. Het landschap vertoont nu werkelijk veel overeenkomst met het Amazonegebied in Brazilië! Wij worden verrast door een betonnen brug, vanwaar wij zicht hebben op twee rivieren, die hier bij elkaar komen en als twee kleuren water naast elkaar stromen: links de Rio Manuripi met inktzwart water en rechts de Rio Tahuamano met roodbruin water. Hoog op de oever bewoning. Wij hebben Puerto Rico bereikt. Wij zien een betonnen gebouw in aanbouw, waar dunne boomstammen als stut worden gebruikt! Een vrouw in amazonezit achterop de brommer, terwijl de weg vol kuilen en gaten zit. Dat lijkt mij niet echt comfortabel! Een brommer komt ons tegemoet: wij kijken recht in de ogen van Micky Mouse. Een rare gewaarwording! De ambulance is eveneens onderweg. Een bord waarschuwt ons geen drugs te gebruiken en wederom worden wij gevraagd bij regen de weg 3 uur rust te gunnen om zich te herstellen. De nieuwe weg is hier in een verder gevorderd stadium! Er is zelfs een gedeelte helemaal gereed, maar niet in gebruik genomen. Er staan borden, dat gemotoriseerd verkeer het nieuwe wegdek niet mag gebruiken! Motoren storen zich niet aan dit verbod! Zij maken met veel plezier gebruik van die heerlijke betonweg! Soms ontbreekt een aansluiting. Doorgaans bij een duiker in aanbouw. Even eraf en dan weer erop. Wij komen nog drie machines netjes afgedekt tegen, die de betonplaten ter plekke fabriceren. Er is van twee kanten naar elkaar toegewerkt. Dit veroorzaakt een probleem: er past geen hele plaat tussen. Deze moeilijkheid hebben wij in Chili eveneens waargenomen. Wij hebben gezien, hoe men beton stort om het ontbrekende gedeelte aan te vullen. Ook hier zal men het braak liggende gedeelte letterlijk moeten dichten! Niet goed berekend! Ook in dit gebied blijkt de nieuwe weg in aanleg en afwerkingsstadium zeer te variëren! Wij zien een vrachtwagenchauffeur, die zich in het water van een in aanbouw zijnde duiker staat te wassen. Zijn vrachtwagen staat bij de splitsing geparkeerd. Hoe gaat de weg nu verder? Moeten wij links of rechts? Wij brengen de coördinaten in van een overnachtingsplaats, die niet ver verwijderd moet zijn. Het is een vrij grote open plek links van de weg omzoomd door bomen met aan een zijde struiken met mooie blauwe bloemetjes. Wij besluiten hier te overnachten. Rond vijven worden wij overvallen door insecten! Het blijkt een plek te zijn, waar de insecten welig tieren! Soms moeilijk bij aankomst in te schatten! Te laat om alsnog een andere plek te zoeken. Deet helpt en vroeg gaan slapen, zodat er geen licht insecten naar binnen lokt. Al doende leert een mens! Wanneer wij richting Conquista rijden blijkt de weg naar het dorp bar slecht te zijn: 4 km ontzettend diepe sporen en het is een en al blubber. Het blijkt de oude weg te zijn, die nog verder doorloopt richting nieuwe weg. Het tweede gedeelte wordt het meest door motoren gebruikt, is smaller en de bebossing laat toe, dat wij kunnen passeren, maar soms is het voorzichtig rijden en echt goed opletten! Het is een wondermooi gedeelte! Het blijkt, dat wij ons in het Reserva Nacional de Vida Silvestre Amazónica Manuripi bevinden. Een geelzwart gestreepte slang kruipt voor ons over de weg. Een prachtig dier om te zien! Schitterende grote helderblauwe vlinders, die aan de onderzijde donkerbruin zijn, dartelen door de lucht. Zij zijn vliegensvlug en niet op de foto te vangen! Zelden rusten zij uit, waardoor je ze kunt fotograferen. Behalve vanochtend op Carla’s rug! Het kriebelt! Een insect? Jan kijkt onderzoekend en moet verschrikkelijk lachen als hij de vlinder ontdekt…Carla duikt naar voren en de vlinder zoeft weg… door het open raam de buitenlucht in! Natuurlijk niet op de foto vastgelegd! Als wij een helling oprijden steken prachtige bomen boven tegen de ochtendlucht af. Een plaatje! Tenslotte komen wij op een splitsing uit waar wij van rechts hadden kunnen komen als wij onze weg niet hadden gevolgd. Er blijkt een afsnijding te zijn aangelegd ter hoogte van Jericho en Conquista, wat 16 km winst oplevert voor het verkeer, waardoor het dorp niet meer wordt aangedaan. Dit geeft minder nering voor de bewoners… Minder klandizie voor de winkeltjes op het plein, terwijl het gebied wat wij tot nu toe sinds de grens hebben doorkruist, slechts dun bevolkt is. Alles wat passeert kan gunstig zijn voor hun portemonnee… Het lijkt ons hier een hard bestaan. Een bord waarschuwt ons overstekend wild te beschermen. Wij rijden langs dorpjes met primitieve huizen zonder veranda, waar de was in de regen hangt tussen de bomen. Twee vrouwen zijn bezig met het vlechten van haren, terwijl een man rustig op zijn stoel zit en de kindertjes in de blubber aan het spelen zijn. Het zijn nederzettingen van Indianen. Ook de Indianendorpjes zijn in het programma opgenomen om drinkwater geleverd te krijgen, staat op een bord langs de weg gepubliceerd. Belangrijk, dat deze voorzieningen ook hen ten deel vallen, hetgeen hun gezondheid positief kan beïnvloeden. In de loop der tijd zijn velen gestorven aan ziekten, die de kolonisten hen hebben gebracht. Het is absoluut niet druk op de weg sinds wij Porvenir hebben verlaten. De weinige autobussen en enkele vrachtwagens zijn onze medeweggebruikers, waarmee wij terdege rekening moeten houden! De motoren houden ons altijd goed in de smiezen! Of het slechts één berijder betreft of om meerdere passagiers gaat… Het maakt niet uit, zij rijden veel voorzichtiger! Prachtige begroeide bomen strelen onze ogen en maken deze weg door de rust die ervan uitgaat, tot een aangenaam traject. De nieuwe weg is uitgezet met paaltjes. Deels is een onderlaag aangelegd en ligt in te klinken. Hopelijk niet te lang… Er zijn plaatsen, waar veel aarde is weggespoeld… Een vrachtwagen is gestrand en staat op drie wielen op de nieuwe weg geparkeerd, omdat er anders geen plek voor de wagen is, wil het verkeer kunnen doorstromen. De oude weg slingert rond de weg in aanleg en kruist de nieuwe weg op meerdere plaatsen. De nieuwe weg verdwijnt uit het zicht. Wij rijden gans alleen over een smalle weg door het oerwoud. Ternauwernood kan je elkaar hier passeren. Niet aan de orde, want wij ontmoeten niemand! Plots zien wij de vrachtwagen met aanhanger, die ons ruim geleden heeft ingehaald. Staat hij stil? Inderdaad! Hij is de achterste in een wachtrij. Het inhalen heeft hem weinig voordeel opgeleverd. Deze weg brengt ons wederom bij een rivier, welke met een pont moet worden overgestoken! Wij sluiten netjes achteraan de rij aan. Wij passeren een pad naar rechts, wat naar de rivier leidt. Carla ziet aan het eind van het pad een soort woonboot liggen. In het water of op de wal? Zij gaat op onderzoek. Het blijkt inderdaad een boot annex huis annex kantoor te zijn van de SERNAP ( de Boliviaanse organisatie voor natuurbehoud ) voor het reservaat, wat wij doorkruisen. Het geheel doet denken aan de Ark van Noach en het huis van Pippi Langkous. Carla vindt het prachtig in deze entourage passen! Twee mannen verlaten de woonboot, die als het ware in een kreek op de wal ligt, niet ver van de rivier, en begeven zich naar hun geparkeerde pick-up. Wij zwaaien elkaar gedag in het voorbijgaan. Carla moet terug naar Jan voor hij de pont op moet!De chauffeur van de vrachtwagen voor ons, is Jan in de tussentijd komen vertellen, dat hij de rij vrachtwagens mag passeren en vooraan mag gaan staan. Carla loopt naar het water om polshoogte te nemen. Zij slaat de pont gade, die onderweg naar onze oever is. Waar komt die pont vandaan? Waar is de aanlegsteiger aan de overzijde? Twee rijplanken voorzien van betonijzerdraden worden uitgelegd. Wanneer de pont aan onze zijde afmeert ziet het personeel onze wagen. Zij wenken Jan de rij lange vrachtwagens te passeren. Wij hebben een dusdanig formaat, dat wij gezamenlijk met de twee voorste wachtende voertuigen op de pont passen! Alleen moeten de auto’s en de vrachtwagen nog wel aan onze zijde de pont verlaten! Wanneer wij de rij passeren, blokkeren wij de hele boel! Toch maar even wachten…. Dat lijkt ons een beter idee! Eigenwijs, maar het werkt wel! De minibus - een Mercedes Sprinter – rijdt ons voorbij en parkeert achter ons, wachtend op de passagiers die foerage inslaan bij de stalletjes voor de verdere rit, waarna de weg vrij is voor ons, om de pont op te rijden tussen de stalletjes door en de rij wachtende vrachtwagens met aanhangers. Jan moet als eerste op de uitstulping van de pont parkeren, waarna een grote vrachtwagen in het midden en de autobus erachter zich moeten opstellen. Om los te komen van de wal, moeten deze twee voertuigen zover mogelijk naar voren rijden om, wanneer de boot een paar meter van de kant is, zover mogelijk naar achter te rijden en de motor uit te zetten. Het gewicht wordt op deze manier verdeeld om een gunstige positie op het water in te nemen. Een lichtblauw bootje met opbouw blijkt onze pont naar de overzijde te geleiden. In eerste instantie ziet Carla het bootje aan voor een voetveer. Het bootje wordt na de manoeuvres van de lorrie en de bus omgevaren van de linkerzijde naar de rechterzijde van het vlot, wat ons naar de overzijde vervoert. Twee van de vier bootmannen hebben een dikke prop cocabladeren in hun wangzak. Zij doen dat om wakker en alert te blijven en vele uren te kunnen maken zonder in slaap te vallen, zegt men. Een hap extra energie! Geef ons maar cocathee in plaats van zo’n prop in onze wang! Die dikke wang zie je trouwens uitsluitend in Bolivia! Elders is het gebruik van cocabladeren officieel niet toegestaan!! Met name Chili is hier heel streng in! Rio Madre de Dios is een brede rivier! Schuin aan de overzijde blijkt een rivierarm te zijn. Onze pont vaart het door bomen aan het oog onttrokken water op, wat naar rechts een bocht maakt om verderop een bocht naar links te maken. Tijdens het varen ontmoeten we een smalle baileybrug. Welke functie heeft deze constructie? Wij hebben geen idee. Een dorpje ontrolt zich op de linkeroever, naarmate wij verder varen. Een grappige gewaarwording! Een andere pont vertrekt van de linker kade en maakt voor ons ruimte, zodat wij kunnen aanmeren. Jan zit startklaar achter het stuur. De voetgangers moeten als eerste de pont verlaten. Dus ook Carla! Haar portier kan op de pont niet geopend worden. Het pontpersoneel doet zijn best om de boot degelijk te verankeren. Een belangrijke klus, want een vrij steile helling voert van de aanlegplaats naar boven, waar op een vierde een afslag naar het rivierdorpje voert en de weg steil omhoog verder loopt richting Sena. De grote vrachtwagen met aanhanger rijdt als eerste van de pont, gevolgd door de bus, waarna Jan toestemming krijgt de boot af te rijden. Carla probeert het tafereel vast te leggen en wordt tegelijkertijd verrast door de snelheid van de ontscheping en door Jan, die beneden stopt om haar te laten instappen en niet verderop in de bocht van het riviergehucht of waar Carla staat. Duidelijk verwarring het gevolg! Jan kart dóór de helling op en parkeert als daar gelegenheid voor is! Carla als een hijgend paard erachteraan de helling op… Zo dat is genoeg gymnastiek voor vandaag! Uitgeteld klimt zij in de auto! Jan verontschuldigt zich. Naar zijn idee, zou hij vanaf die plek niet meer hebben kunnen optrekken. Best kans! Dat is op zo’n smalle helling met een rivier beneden niet echt plezierig!! Het ouwetje heeft het in ieder geval geklaard, ofschoon het omhoog lopen haar vies tegenvalt! Boven nemen wij een korte brug en belanden even later in de wat grotere plaats Sena. Wij willen graag tanken en in ieder geval drinkwater inslaan. Er staat een gigantische rij bij het tankstation van mensen met gasflessen. Pick-ups en motoren rijden af en aan. Jan stopt en informeert. Er is zojuist een vrachtwagen gearriveerd met volle gasflessen. Eerst gaan alle mensen bevoorraad worden met gas. Alle lege flessen worden ingenomen en geruild voor volle gasflessen, zodat de vrachtwagen met de lege gasflessen kan terugkeren naar het gasvulstation om alle flessen opnieuw te vullen en nieuwe bevoorrading kan worden gerealiseerd. Pas wanneer het gas is uitgeleverd, wordt de brandstofleverantie ter hand genomen… Van alle kanten komen nog steeds mensen met lege gasflessen aan: op karretjes, brommers, in kruiwagens en auto’s. Dit gaat uren duren! Daar gaan wij niet op wachten!!! Wij hebben voorlopig genoeg diesel en hopen in de overnachtingsplek diesel te kunnen kopen. Drinkwater is gemakkelijker geregeld. Geen grote flessen van 5 of 6 liter, maar wel kleinere van 1 ½ liter. Daar kunnen wij voorlopig mee uit de voeten. Wanneer wij willen optrekken passeert een motor met 2 vrouwen en 2 kinderen ons. Zij rijden rustig en behoedzaam. Op de kruising voor ons zien wij een jong meisje ons tegemoet komen stuiven op een motor, die de binnenbocht neemt naar links en zo de andere motor ondersteboven rijdt voor onze ogen. Meteen ligt iedereen zand te happen! De moeders zijn echt woest! De schade valt mee zo te zien. Wij bemoeien er ons maar niet mee. Een politiewagen komt ons ook tegemoet. Een aanrijding is hun verantwoordelijkheid. Wij verlaten Sena en stuiten op de weg in aanleg, waar een ander principe wordt toegepast dan voordien. De ondergrond wordt aangebracht om in te klinken, waarna een schuin oplopende betonnen wand wordt aangebracht om afkalving en ondermijning tegen te gaan en te voorkomen, vóór de betonplaten worden geproduceerd en gelegd. Een test of dit beter functioneert? Wij mogen wederom stoppen en tol betalen voor het komende traject van Sena in de regio Pando richting Peña Amarilla. Voorbij een gehucht met de mooie naam Samaria, waar sobere houten huizen staan, bedekt met een dak van bladeren. Pech: een man zit in de kant op zijn hurken te sleutelen aan zijn motor… Een zwaar beladen pick-up met gestapelde liggende drums. Een school… Waarom zo vaak buiten het dorp? Vanwege de regiofunctie? Een grote tak is geknapt en verspert deels de weg. Iedereen rijdt er omheen! Niemand ruimt de tak op! Politiecontrole! Op een pellet staat geschreven dat hier brandstof te koop is, maar eveneens Coca Cola, Pepsi en Sprite. De politie kan misschien niet van het eigen inkomen rondkomen. Het touwtje ligt op de grond. Pionnen en banden markeren de stopplek. Wij zien echter helemaal niemand, dus wij kunnen doorrijden na netjes in te houden en te stoppen. Het is etenstijd! Een meevaller voor ons! Aan onze rechterhand is het een verschrikkelijk modderboel. Wij verwachten een pont en nog een tweede pont. Onverwacht rijden wij plotseling op betonplaten, die overgaan in een heuse brug en wederom een wegdek bestaande uit betonplaten, gevolgd door een keurige tweede brug over de rivier Beni, welke afgesloten wordt door ongeveer een kilometer betonplaten, waarna we verder hobbelen op een bar slechte weg. Opgeschoten jongens hangen op een motor, terwijl twee meisjes in een riviertje beneden de weg de was aan het doen zijn. Over de hele wereld gedragen mensen zich in de grond van de zaak hetzelfde…Kostelijk om te zien! Een afgeladen Toyota komt ons tegemoet vol vrouwen en kinderen in de laadbak. ’t Regent. De bosschages wijken. Huizen omringd door water en moerassen. Onder het afdak van een huis staan twee vrouwen te schuilen, wachtend op de bus, die wij even verder ontmoeten. Een vrachtwagen staat met de cabine gekanteld, terwijl de chauffeur probeert te achterhalen wat er loos is. Heesters en bomen gedijen door voldoende vocht, getuige de prachtige witte bloemen als pluimen aan weerszijden. Een genot voor het oog! Alhoewel de regen anderzijds voor een troosteloze aanblik zorgt als een vrachtwagen nadert en het hele plaatje een druilerige dag uitbeeldt. Wij bereiken Peña Amarilla/ Reten Triangulo. Voor vandaag ons laatste tolstation! Betalen we die tol voor die keurige bruggen, die slechte weg erna of voor het traject, wat wij morgen gaan rijden?! Wij houden het maar op het laatste! Schuin aan de overkant tanken wij op de kruising de eerste Boliviaanse diesel, die van die heerlijke zwarte rookpluimen geeft. Officieel moeten buitenlanders meer betalen dan Bolivianen, omdat de regering de diesel subsidieert voor de bevolking. Bovendien moeten zij een rekening opstellen, waar zij echt een hekel aan hebben, omdat het zo arbeidsintensief is! De man rekent echter de Boliviaanse prijs, waarop wij hem een fooi geven. Voor ons ligt de T-splitsing. Wij hebben het eind van Bolivia route 8 bereikt! Als wij linksaf slaan zouden wij via Riberalta Guajará-Mirim in Brazilië kunnen bereiken en weer bij Abuna uitkomen, waar wij aan de rivier hebben overnacht. Dat lijkt ons eeuwen geleden… Dat gaat het absoluut niet worden!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2012-04-22 07:07:02
[totalVisitorCount] => 360921
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 860
[author] =>
[cityName] => Peña Amarilla
[travelId] => 506620
[travelTitle] => Een overzee's avontuur
[travelTitleSlugified] => een-overzee-s-avontuur
[dateDepart] => 2016-10-10
[dateReturn] => 2017-08-27
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,pena-amarilla
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/347/276_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => van-b-naar-beter
)
[48] => stdClass Object
(
[reportId] => 5048445
[userId] => 388977
[countryId] => 24
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2019-03-01
[photoRevision] => 4
[title] => Daar op het Isla del Sol... Dingelingeling...
[message] => 15-02
Sucre is de hoofdstad van Bolivia en vanuit ons appartement kijken we uit over de hele stad. Omdat we alledrie gaar zijn van vier lange dagen in de jeep en de busreis van gisteravond, doen we het rustig aan. Het is toch een beetje druilerig en de ervaring leert dat je dan soms beter even kunt wachten tot het opklaart. Dus ontbijten we uitgebreid met verse papaya en watermeloen en maken ons op het gemak klaar voor de dag.
Onze eerste stop is een dinosauruspark naast een metaalfabriek. Als je niet weet dat het park er zit, lijkt het net alsof de taxichauffeur je naar een afgelegen bouwterrein brengt, maar niets is minder waar. In de bergen hier zitten veel metalen als ijzer en zilver en tijdens werkzaamheden om die metalen te winnen, werden dinosaurusvoetstappen ontdekt. Inmiddels zijn ruim 12.000 verschillende stappen gevonden en als je denkt dat door deze ontdekking de gewone werkzaamheden zijn stilgelegd, dan heb je het mis. Voor deze mensen is het economische belang van de metalen belangrijk, dus wordt er nog altijd gewerkt, vlak naast de belangrijke vondst.
Normaal gesproken kun je redelijk dicht bij de voetstappen komen, maar door het slechte weer is er een ‘landslide’ geweest en is een deel van het pad dat ons naar de voetsporen zou moeten brengen ingestort. We bekijken de stappen daarom van een wat grotere afstand, maar eigenlijk doet dat geen afbreuk aan de ervaring. We staan op een berg, maar toen de dino’s rondliepen was het stuk aarde hier plat en er was een meer. Doordat de grond drassig was, lieten de dinosaurussen voetafdrukken achter. Door de werking van de tectonische platen zijn de voetafdrukken tijdens het vormen van de Andes omhooggedrukt en bewaard gebleven in de berg. Wij kijken tegen een plat vlak aan waar we zo de sporen van kleine Teropodo (een soort T-rex), Ornitópoda (planteneters), en Anquilosaurus (de voorloper van reptielen) kunnen volgen.
Na een simpele lunch lopen we wat rond door de stad en besluiten een bezoek te bergen aan het Santa Clara-klooster. Het ligt een beetje verborgen en we krijgen daarom een privé-rondleiding, in het Spaans uiteraard. Onze reisgenoot Mahesh spreekt weinig Spaans en inmiddels voel ik me een stuk zelfverzekerder. Ik vraag onze gids ‘despacio’ (=langzaam) te praten en werp me op als vertaler. Een combinatie van Bijbelkennis, lessen kunstgeschiedenis en talenkennis zorgt ervoor dat de meeste informatie te herleiden valt. Onze gids spreekt nauwelijks Engels, maar begrijpt genoeg van de vertaling om af en toe goedkeurend te knikken als ze de juiste termen voorbij hoort komen. We zijn ruim een uur zoet en zien alles: van de prachtige ceremoniële gewaden tot de verblijven van de inwonende nonnen en natuurlijk de kerk zelf en de graftombe. We sluiten ons verblijf af met woorden van dank van onze gastvrouw en door de nonnen gemaakte koekjes met thee.
16-02
Het is alweer tijd om in te pakken. We wilden nog een nachtje langer blijven in dit fijne appartement, maar het is al door anderen geboekt en naar een andere plek verhuizen lijkt ons weinig zinvol. We pakken onze spullen in, zwemmen een paar baantjes in het bijbehorende zwembad en ontbijten op het dakterras, waar het uitzicht over de stad nog mooier is.
We doen een kleine stadswandeling en belanden op een lokale markt. We drinken een sapje tussen de locals en Mahesh (fotograaf) en ik maken de ene na de andere mooie foto. Op deze markt hebben ze alles: van vlees, kleding en rieten manden tot de meest uiteenlopende soorten kruiden en groenten. Onze zintuigen zijn geprikkeld en we besluiten uitgebreid te gaan lunchen met uitzicht op het centrale plein.
Daarna is het tijd voor het ‘Casa de la Libertad’, de plek waar de Boliviaanse onafhankelijkheidsverklaring werd ondertekend. Een zeer belangrijke plek in de Boliviaanse geschiedenis. We lopen rond door verschillende zalen en leren alles over de strijd voor onafhankelijkheid, oorlogen en redenen waarom Bolivia zoveel land is kwijtgeraakt (vroeger lag Bolivia namelijk aan zee, maar inmiddels zijn ze dat stuk land kwijtgeraakt aan Chili). In een grote troonzaal ligt de originele onafhankelijkheidsverklaring tentoongesteld achter glas. Grappig detail: de mensen kennen mijn naam hier heel goed, want de man aan wie Bolivia zijn naam dankt is Simón Bolivar.
Algauw is het tijd voor onze busreis, maar niet voordat we nog even op een terrasje neerstrijken voor een kopje koffie. Het blijkt een kapitale inschattingsfout te zijn, want de bedieningsmedewerkers vergeten keer op keer, ondanks meermaals herinneren, onze bestelling. We krijgen uiteindelijk wel wat we hebben besteld, maar het betekent ook dat we ons enorm moeten haasten om de bus nog te kunnen halen. Gelukkig stond onze eerder die dag bestelde taxichauffeur wél op tijd klaar.
Met de bus reizen is heel gebruikelijk in Bolivia (en relatief goedkoop), maar er wordt ook voor gewaarschuwd. Bolivia is en blijft een derdewereldland en busongelukken zijn hier niet ongebruikelijk. Er wordt vooral geadviseerd geen nachtbussen te pakken, maar de enige bus die naar La Paz gaat is een nachtbus. We besluiten om dan maar zo luxe mogelijk te reizen met een ‘cama’, een bus waarin de stoelen 160 graden gekanteld kunnen worden. We zijn nog maar net op weg en ik val al in slaap. Twee uur later word ik wakker en eten de mannen en ik onze broodjes (waar we zo lang op hadden gewacht). Daarna val ik in een diepe slaap en ik word pas wakker als we al bijna in La Paz zijn. De mannen hebben minder goed geslapen en zijn midden in de nacht nog uit de bus geweest. Ik heb er niets van meegekregen en ben heerlijk uitgerust.
17-02
La Paz is de onofficiële hoofdstad van Bolivia omdat de regering hier zetelt. Het is een metropool die ooit gebouwd werd in een dal in de bergen. Inmiddels is de stad gegroeid, waardoor de huizen op het laagste punt op 3600 meter boven zeeniveau liggen en op het hoogste punt op 4000 meter.
Omdat we ons appartement nog niet in kunnen, ontbijten we uitgebreid en lopen een klein rondje door de stad. Als we eenmaal het appartement in mogen, blijkt dat toch iets ingewikkelder dan gedacht. Het is namelijk beveiligd met een deur die alleen open kan met een app. De app lijkt niet te werken en wat volgt is een scène uit een oude zwart-wit film waar Harald en ik steeds een verdieping hoger gaan om het appartement te zoeken, uiteindelijk weer omlaag gaan en nog een paar keer omhoog tussen de tweede en de derde verdieping, tot we erachter komen dat op de fysieke sleutel die we meekregen P3 staat, terwijl we op P2 moeten zijn..
Tijd om La Paz te verkennen. We slapen redelijk in het centrum, dichtbij de toeristische bezienswaardigheden. De eerste stop is de ‘Mercado de las Brujas’ (de heksenmarkt), waar je niet alleen potentieverhogende drankjes en dubieuze kruidenmengels kunt kopen, maar ook lama-foetussen. De dieren zouden zijn overleden door de kou en daarna worden hun lijken gedroogd en te koop aangeboden. Als Bolivianen een huis bouwen, stoppen ze zo’n lamalijk in de fundering. Het zou geluk moeten brengen.
Omdat La Paz zo veel hoogteverschillen heeft, zijn er Teleferico’s aangelegd, wij kennen ze als skiliften. Voor een habbekrats kun je mee omhoog en dat doen we dan ook. Onze oren ploppen ervan, maar het uitzicht over de stad is fantastisch. We lopen terug over een chaotische en erg lokale openluchtmarkt naar het middenstation en gaan het laatste stuk weer met de lift naar beneden. ‘s Avonds eten we lokaal: de mannen een ‘Milanese’ (=schnitzel) en ik pittig Boliviaans stoofvlees.
18-02
La Paz is een grote stad met de gebruikelijke chaos en om eerlijk te zijn vinden we er niet zo veel aan. We overleggen met Mahesh en hij besluit wel in La Paz te blijven, dus dit is ook meteen de plek waar onze wegen scheiden.
We maken nog een klein rondje door de stad en bezoeken een grote kerk, een kleurrijk straatje en een beruchte gevangenis. Hier wonen de gevangenen samen met hun gezin. Mensen moeten zelf hun cel betalen, wat ervoor zorgt dat sommigen een riant leven leiden binnen de bewaakte muren, terwijl de minder bedeelden hun cel moeten delen. Vroeger leefden vrouwen en kinderen hier ook, maar na wat incidenten zijn de kinderen niet meer toegestaan.
Na dit laatste vluchtige bezoek stappen we opnieuw in een bus die ons naar het Titicacameer brengt. Het ligt op 3845 meter en is het hoogste bevaarbare meer ter wereld, wat ook nog eens gedeeld wordt door Peru en Bolivia. Wij stoppen eerst aan de Boliviaanse kant om nog een beetje bij te tanken voor we Peru ingaan. Na wat zoeken komen we uit bij hotel La Cupula, gerund door een Duitser. We verblijven boven op een berg die uitkijkt over het stadje Copacabana en het meer. Met een fleecedekentje in de hangmat (het koelt hier ‘s avonds flink af) zien we de zon achter de bergen zakken. Het is een mooie plek om tot rust te komen.
19-02 en 20-02
Twee dagen ineen, want we doen weinig. We zijn vanaf het moment dat we onze laatste rustdag hadden ingebouwd zo’n drie weken geleden alleen maar op pad geweest. Het is allemaal leuk, mooi en indrukwekkend, maar ook vermoeiend en dus pakken we nu wat rust. We chillen in de hangmatten, spelen wat potjes schaak en denken na over de laatste twee weken van onze reis in Perú. Maar vooral komen we heerlijk bij.
21-02
Tijd om weer in actie te komen. We gaan naar Isla del Sol (oftewel: Zonne-eiland). Je kunt er alleen maar met de boot naartoe en terwijl we naar de haven lopen, zien we Ellen en Matthé (van de Uyuni-trip) lopen. Ook zij gaan een dagje naar het eiland toe en we spreken af later nog een drankje met ze te doen.
Wie naar een eiland reist dat het Zonne-eiland heet, móet wel veel zon gaan zien, is mijn gedachte, dus nemen we plaats op het bovendek van de boot. Het blijkt een kapitale vergissing, want hoewel het prima vertoeven is bij het Titicacameer, hebben we elke dag een flinke plensbui met onweer gehad. Zo ook nu en samen met de andere mensen op de boot vluchten we naar beneden terwijl het onweer boven ons losbarst.
Na een kleine twee uur varen komen we aan op Isla del Sol, een eiland dat zijn naam eer aandoet, want de donkere luchten zijn weggedreven en een voorzichtig ochtendzonnetje verwarmt onze gezichten.
De eerste stop van het eiland is meteen een pittige: de klim van duizend stappen, waarvan ze ons bij ons hotel hebben verzekerd dat het er ‘maar’ zo’n tweehonderd zijn. De klim is er niet minder om en de astma-aanval die volgt ook niet. Na wat uitpuffen en nog verder omhoog klimmen, stoppen we voor een kopje koffie. De vrouw die het restaurant runt heeft ook zelfgemaakte alpaca-sokken liggen. Alpaca-wol is normaal best duur, maar deze sokken zijn zelfgemaakt en ter herinnering aan ons bezoek aan Isla del Sol koop ik voor Harald en mezelf een paar heerlijk warme sokken.
Dan is het tijd voor de echte bezienswaardigheid van vandaag: de Inca-ruïne Pilko Kaina. Het is nog een flink stuk lopen, maar omdat het laagseizoen is, is het heerlijk rustig op het eiland.
Als we bij de ruïne aankomen, blijkt dat we hem helemaal voor onszelf hebben. We lopen rond, kijken onze ogen uit en maken wat foto’s. Na een klein uur lopen we weer een stukje omhoog en zoeken een mooi plekje in het gras met uitzicht op de ruïne om te lunchen. Terwijl we de laatste hap eten, komen er een paar bootjes aan die afkomstig zijn van Isla de la Luna (Maaneiland). Binnen een paar minuten staan ze met tientallen mensen te dringen bij de ruïne en wij zijn heel blij dat we de gekte voor waren.
Matthé en Ellen zaten ook op één van de bootjes en we lopen gezamenlijk naar beneden, drinken een kopje thee en kletsen bij over de afgelopen week reizen.
De boottocht terug naar het vasteland is een stuk zonniger dan de heenweg en we bruinen lekker een beetje bij. ‘s Avonds is het alweer tijd om de tassen in te pakken en ons nog één keer tegoed te doen aan het heerlijke eten in het restaurant bij ons hotel (o.a. zalmforel en biefstuk), want het is nu echt tijd om te gaan. Het laatste deel van onze reis is aangebroken en dat betekent dat we Perú ingaan. We hebben ernaar uitgekeken, maar ondanks het feit dat onze eerste indruk van Bolivia niet zo goed was, vinden we het toch een beetje jammer het land met zijn indrukwekkend woeste natuur achter te moeten laten.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 51591
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 626
[author] => Simone Vogel
[cityName] => Copacabana
[travelId] => 521666
[travelTitle] => Backpacken door Argentinië, Bolivia en Peru
[travelTitleSlugified] => backpacken-door-argentinie-bolivia-en-peru
[dateDepart] => 2019-01-22
[dateReturn] => 2019-03-08
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/851/431_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=4
[titleSlugified] => daar-op-het-isla-del-sol-dingelingeling
)
[49] => stdClass Object
(
[reportId] => 5048108
[userId] => 388977
[countryId] => 24
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2019-02-20
[photoRevision] => 4
[title] => 5 Hollanders en een Boliviaan zaten in een jeep...
[message] => 10-02
Als je twee dagen op de rug van een paard hebt gezeten, voel je dat nog steeds wanneer je in je bed ligt. Vooral wanneer ik dan wakker wordt en opsta, moet ik me als een ouwe man uit bed vouwen. Pas als mijn spieren warm worden onder de douche, beweeg ik weer wat soepeler en denk ik met een goed gevoel terug aan de trip en aan Bert.
Veel tijd om te mijmeren is er niet, want zoals Simone eerder vertelde gaan we alweer vroeg op stap vandaag. We hebben een trip geboekt naar het uiterste zuidwesten van Bolivia. We gaan van Tupiza naar Uyuni via het nationaal park wat daar min of meer tussenin ligt.
We gaan met z’n zessen op stap. Onze chauffeur heet Luís. Verder bestaat het gezelschap puur uit Nederlanders; onze medereizigers Ellen en Matthé, zestigers uit Nijmegen en Sara, onze gids die we na een paar dagen liefkozend Saar zijn gaan noemen.
Om 07:30 rijden we weg en zetten koers naar de bergen. De eerste dag is gelijk de langste, want we hebben 350 kilometer voor de boeg. Dit gaat over onverharde modderpaden die zich langs de bergen omhoog kringelen. De eerste stop is een uitkijkpunt over het dal waar we net uit zijn gekomen. We spotten hier al wilde lama’s, de eersten van velen. Al vrij snel op de route komen we erachter dat werkelijk alles hier door elkaar loopt. We zien natuurlijk geiten en schapen, maar ook inheemsen zoals vicuña’s, een soort hertachtige lama’s, en biscatcha’s, welke meer lijken op een kruising tussen een eekhoorn en een uit de kluiten gewassen konijn.
We komen aan bij het Laguna Morijon, welke zijn naam dankt aan de stank die hij verspreid. Dit wordt veroorzaakt door de grote hoeveelheid zwavel in het meer. We worden gewaarschuwd door Saar, “niet in het meer gaan staan met je schoenen, want dan stinken we straks de auto uit!”
Daarna rijden we nog een klein stukje naar Pueblo Fantasma. Dit is een dorpje wat een tragische geschiedenis kent. Toen de Spanjaarden arriveerden was het land in handen van de Inca’s, die niet wisten op wat voor letterlijke goudmijn ze zaten. De Spaanse ontdekkers hadden dit wel door en veroverden het gebied na een bloedige strijd. Daarna bouwden ze het dorp voor de inheemse bevolking die werd geronseld om te werken in de mijnen, meestal tot men er letterlijk bij neerviel. Toen de mijnen niets meer opleverden en westerse ziekten de bevolking meermaals zwaar hadden getroffen werd het dorp verlaten.
Vele jaren later lopen wij hier dus rond op 4600 meter hoogte. Het dorp biedt een spookachtige aanblik, zeker als we het onweer horen rommelen als we afdalen in een van de mijnen.
Niet veel verder hebben we nog een mijlpaal, het hoogste punt van de dag op 4835 meter. Dat is ook wel een foto waard. Dan moeten we toch nog wel een flink stuk afleggen, en de duisternis is al lang en breed gevallen als we aankomen bij ons ‘hotel’. Het heeft meer het gevoel van een schoolkamp, maar het is gezellig dus het geeft niet. We delen de kamer met Ellen en Matthé, wie gelukkig erg makkelijke roomies zijn.
Saar en de meegereisde kok Maria sloven zich uit voor een heerlijk maaltje, en het licht gaat op tijd uit in onze hoogste slaapplaats (Quetana Chico, 4200m) van de hele reis.
11-02
Het motto van deze trip luidt ‘Vroeg uit de veren’, want opnieuw gaat de wekker op tijd en strak om 07:00 zet Luís de 4WD in beweging; 300 kilometer aan modderpaden voor de boeg.
Vandaag gaan we een aantal bijzondere dingen zien. Zo beginnen we met een tweetal meren die bekend staan om de grote populatie aan flamingo’s die er leven. Het weer heeft geen beste start gemaakt en de soms striemende regen of hagel zorgt ervoor dat we niet veel de auto uitgaan in het begin van de route, mede gevoed door het feit dat de flamingo’s het hier ook af laten weten. Die hadden vast ook geen zin in een nat pak.
We rijden door naar de ‘Desierto de Dali’, welke zijn naam dankt aan de prachtige vergezichten naar het gebergte erachter. We maken wat mooie én grappige foto’s hier en genieten van het weidse uitzicht voordat we doorrijden naar Laguna Verde en Blanco. Dit zijn twee meren die naast elkaar liggen en door de hoeveelheid erts en mineralen wit en groen kúnnen kleuren. Ik zeg met nadruk kunnen, want je raadt het al; wij zien weinig kleur. Wind en regen hebben grote invloed op hoe ‘mooi’ de meren zijn. Ondanks dat brengen we er flink wat tijd door, want de setting met de omliggende vulkanen zoals de Cerro Juriques is alsnog prachtig.
Vlak voor de lunch hebben we nog een leuke stop, de thermale baden. We poedelen een minuut of 20 in het heerlijk natuurlijk warme water. Helaas slaat hierna bij ons beiden de gezondheid wat om; de hoogte, het dagenlang hobbelen in de auto of op paarden en nu ineens het warme water. Saar had al gezegd dat dit niet altijd een gelukkige combinatie is. We eten toch zo veel als we kunnen, want de dag is nog lang. Simone knapt een beetje op van de pijnstillers, ikzelf voel me de rest van de dag niet bijzonder jofel meer.
Toch kunnen we nog genieten van de middag. Het fysieke hoogtepunt van onze reis volgt direct na de lunch. We stijgen tot een duizelingwekkende 5218 meter boven zeeniveau. Hier zien we enorme actieve geisers in het berglandschap, maar moeten we ook oppassen; de hoogte in combinatie met de zwavelgassen kan vervelende bijwerkingen hebben, dus blijven we niet langer dan een kwartiertje. Langer willen we ook niet, want het lage zuurstofgehalte in de lucht beneemt ons al snel de adem.
Als laatste bezoeken we het Laguna Colorado. Ook dit meer is gekleurd door de natuurlijke elementen, rood ditmaal, en dit keer wel prachtig te zien. Daarnaast zitten er enorme groepen flamingo’s in dit meer die we fotograferen. De onweersbuien die ons aan alle kanten omringen maken de sfeer nog mystieker tijdens onze wandeling van een uurtje.
Als we aankomen in Villa Mar, onze slaapplaats van vandaag, duik ik beroerd mijn bed in. Met een flinke dosis pijnstillers, soepjes en goede zorgen van Simone krijg ik mijn combinatie van migraine, hoogte- en wagenziekte eronder. Ik sluit zelfs nog even een uurtje aan bij de groep, maar iedereen is afgedraaid van de lange dag en opnieuw slapen we op tijd.
12-02
Na de mindere dag van gisteren ben ik benieuwd hoe het gaat als ik wakker wordt, maar dat valt alleszins mee. Een goeie nacht slaap heeft wonderen gedaan en ik word als een van de eersten wakker. Die mogelijkheid benut ik om een warme douche te pakken, een unicum in dit soort onderkomens. Ook Simone voelt zich weer kiplekker, dus we kunnen er weer tegenaan.
Het mindere nieuws van de dag is dat we moeten gaan afwijken van de geplande route. De overvloedige regenval heeft ervoor gezorgd dat een deel van de af te leggen weg onbegaanbaar is. Het betekent niet dat we highlights gaan missen, maar wel dat we een flinke omweg moeten maken.
We vertrekken om 08:00 die ochtend en al snel moet Luís alle zeilen bijzetten. We blijken niet voor niks een andere kant op te moeten want de wegen zijn soms echt slecht. Gelukkig is de ervaren Boliviaanse chauffeur niet voor een kleintje vervaard en hebben we de beschikking over een krachtige Toyota Landcruiser, die met deze omstandigheden wel raad weet. Toch blijft het af en toe spannend om over de passen te glibberen en door riviertjes te moeten rijden.
We komen die dag langs een aantal mooie rotsformaties waar we tussendoor rijden en soms eventjes stoppen. De eerste langere stop is het Laguna Negro, en zoals je al zou verwachten; het meer is zwart gekleurd door de natuur. Ondanks dat we al wat van dit soort meren zagen, heeft het hier wel wat extra’s. De rotsen torenen hoog boven het water uit en de sfeer is rustgevend, ondanks dat we er met best wat mensen tegelijk zijn.
Niet veel verder ligt een enorm ravijn, de ‘Anaconda’ genaamd. Deze naam komt door de rivier die in de diepte kronkelt en iets weg heeft van een slang. De afgrond is honderden meters diep en niet iedereen waagt zich richting de rand. Wij durven wel en worden beloond met prachtig uitzicht. Een eind verderop stoppen we met 3 auto’s tegelijk aan de oever van een riviertje. De koks hebben die ochtend de lunch al geprepareerd en die eten we op als picknick midden in de weidse natuur.
Hierna volgt door de wegafsluitingen een lange rit naar onze bestemming van vandaag, het dorp Colchani. Onderweg stoppen we nog één keertje bij het Cementario del Trenes. Hier staan sinds halverwege de vorige eeuw buiten gebruik gestelde goederentreinen. Sinds veel mijnen opdroogden werden de treinen niet meer gebruikt en hier gedumpt. Inmiddels heeft weer en wind zijn werk gedaan en biedt het een duistere aanblik. Toch is het mooi om er overheen te lopen en biedt het de mogelijkheid tot het maken van mysterieuze foto’s.
Dan rijden we naar Colchani, wat grenst aan het gebied wat het echte doel vormt van deze trip; de zoutvlaktes, of salar van Uyuni. We komen bijtijds aan, dus Luís biedt aan ons even mee te nemen voor een voorproefje. Normaal zouden we de volgende ochtend pas gaan, maar omdat er nu nog tijd is, krijgen we een sneak preview.
Nu is het zo dat de salar het grootste deel van het jaar kurkdroog is. Zover het oog reikt zie je dan de spierwitte vlakte en dit biedt een prachtige aanblik. Wij treffen het anders, want ook hier heeft de regenval voor een ander plan gezorgd. De vlakte is namelijk volledig bedekt met water, enkeldiep. Omdat nu ook de wind de kop opsteekt lijkt het eigenlijk niets anders dan een enorm meer. Duidelijk wordt wel dat ook de volgende ochtend dit bad nog niet verdwenen gaat zijn. We hopen dus maar dat de omstandigheden de volgende ochtend helder en windstil zijn, zodat het water een mooi spiegelend effect gaat geven.
We keren terug naar ons verblijf, welke grappig genoeg volledig is opgetrokken uit zout. De muren, de tafels, de banken. Zelfs de bedden staan op grote zoutblokken en de vloer ligt bedekt met zoutkorrels. Het eten uit deze keuken kán simpelweg niet flauw van smaak zijn.
Na een lekkere maaltijd besluiten Simone en ik de gidsen, chauffeurs en kokkin in het zonnetje te zetten na al dat harde werk en trakteren op een rondje. Bij dat ene rondje blijft het wel, want de wekker gaat morgen héél vroeg!
13-02
Zoals beloofd gaan we vanochtend opnieuw naar de salar, en omdat het schouwspel van zonsopkomst hier prachtig moet zijn doen we dat vroeg, om 05:30 rijden we weg.
Het water staat dus nog steeds enkeldiep, maar voor de mooiste foto’s moeten we toch een beetje lijden. Ondanks dat Simone net voor vertrek nog aan onze slippers dacht, is het water ijs- en ijskoud aan onze voeten.
Na verloop van tijd voelt het beter, maar er zijn er niet veel die zich in het water wagen. We krijgen gelukkig wel de mogelijkheid om de prachtige zonsopkomst vast te leggen. Onze gebeden zijn verhoord, want de wind is gaan liggen en de wolken laten zich nauwelijks zien. Het is een plaatje!
Na dit natuurschoon rijden we richting een groot gebouw wat midden op de vlakte staat. Dit blijkt het niet meer als zodanig gebruikte, allereerste zouthotel te zijn, waar we lekker ontbijten. Als we weer de auto instappen nemen wij het muzikale heft in eigen handen. De gehele trip hebben we naar de favorieten van Luís geluisterd, want de chauffeur is ten slotte de baas. Na 4 dagen Argentijnse en Boliviaanse Gaucho-muziek, waar niks mis mee was, zetten we de auto op z’n Hollands op z’n kop. André Hazes, Bløf, Acda & de Munnik en anderen komen voorbij. Op het hoogtepunt begint Luís enthousiast mee te swingen met Kedeng-kedeng. De ietwat vulgaire context aan het eind van het nummer blijkt hem niet te ontgaan...
Hierna is het tijd voor nog iets leuks; perspectieffoto’s. De vlakte, droog of nat, leent zich door de leegte heel mooi voor het maken van grappige foto’s in perspectief. Zo maken we foto’s van een enorme reus Luís die de auto aanvalt met ons erin, of een foto waarin een kleine ik op de enorme hand van Simone sta en ik haar op de wang kus. Ook brengen Saar en Simone een eerder ontstaan idee ten uitvoering. Ik film ze samen ‘hand-in-hand’ zingend. Een stukje wereldwijde Feyenoord-clubliefde!
De trip zit erop. Na de lunch brengen Luís en Saar ons naar Uyuni. We wisselen knuffels en telefoonnummers uit, want er is een goeie band ontstaan de afgelopen dagen. Het is niet niks om 24 uur per dag op elkaars lip te zitten en zelfs je slaapruimte te delen, als je elkaar in eerste instantie niet eens kent. We hadden het veel slechter kunnen treffen dan met Ellen en Matthé. Door ons allemaal wat flexibel op te stellen hebben we 4 fijne dagen gehad, en met Saar hadden we een gids om van te dromen!
Daarnaast moeten we nog meer mensen in het bijzonder bedanken want deze trip was een cadeau van Koos en Irene, nog voor onze beider verjaardagen. We hebben echt een bijzonder cadeau hiermee gehad en iets waar we nog lang aan terug gaan denken.
In Uyuni nemen we even de tijd om bij te komen. We laten wat kleding wassen van de paardrijtrip en van de afgelopen dagen en relaxen wat. In de avond spreken we af met Mahesh, een Brit die we vaak tegenkwamen op de trip en waar we mee aan de praat raakten. We eten samen wat en denken terug aan de mooie trip die we hadden. We houden het niet zo lang meer vol en vallen al snel om, moe van alle belevenissen.
14-02
Vandaag staat weer eens in het teken van keuzes. We hebben al door dat Uyuni geen plek is om lang te blijven. De keuze valt op Sucre, de hoofdstad van Bolivia op ongeveer 8 uur rijden. Samen met Mahesh besluiten we dat we gedrieën die kant op reizen en daar een appartement delen.
We nemen de bus van 11:30 en dit blijkt geen enorme luxe. De dame van de busmaatschappij vertelt ons echter dat we halverwege, in Potosí, overstappen op een luxere touringcar. Wat hiermee misging weten we nu nog niet, maar de tweede bus werd niet meer dan een krakkemikkige lokale roestbak. We houden het vol zonder tussenstops voor toiletbezoek en met weinig comfort, maar het is een beproeving. In Sucre ligt het appartement niet al te ver van het busstation af. Wat de kaart er helaas niet bij verteld is dat het laatste deel van de straat heel steil omhoog loopt. Dat is best een uitdaging op bijna 3000 meter hoogte!
We worden gelukkig beloond met een prachtig uitzicht over de stad vanaf ons dakterras en een luxe appartement. Dat is een verademing na alle Spartaanse omstandigheden op de trip! Met een lekker maaltje kip achter de kiezen zijn we afgedraaid voor vandaag. De volgende dagen worden vast suikerzoet in Sucre.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 51591
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 705
[author] => Harald
[cityName] => Sucre
[travelId] => 521666
[travelTitle] => Backpacken door Argentinië, Bolivia en Peru
[travelTitleSlugified] => backpacken-door-argentinie-bolivia-en-peru
[dateDepart] => 2019-01-22
[dateReturn] => 2019-03-08
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/849/917_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=4
[titleSlugified] => 5-hollanders-en-een-boliviaan-zaten-in-een-jeep
)
[50] => stdClass Object
(
[reportId] => 5047865
[userId] => 388977
[countryId] => 24
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2019-02-19
[photoRevision] => 4
[title] => De Gauchos achterna in het ‘Wild West’ van Bolivia
[message] => 05-02
We worden vroeg wakker vandaag en vooral ik voel me een stuk beter. Om negen uur staan we klaar bij de bushalte om naar Humahuaca te gaan. De bus zou om kwart over negen moeten vertrekken, maar zoals altijd is het de vraag of het Zuid-Amerikaanse kwartiertje in je voor- of nadeel werkt. In dit geval wachten we tot tien uur en dan pas verschijnt de bus. Geen excuses ofzo, dat is gewoon hoe het hier gaat. Gelukkig zijn we deze slechte start van de dag snel vergeten als we door het prachtige heuvellandschap rijden.
Humahuaca ligt nog een stukje hoger dan Tilcara, op ruim 3000 meter. We doen dan ook rustig aan als we in het dorpje aankomen en eten churros gevuld met dulce de leche. Daarna hebben we een goede bodem om nog een stuk verder te stijgen naar ‘El Hornocal’, een stuk gebergte waar in de lagen 14 verschillende kleuren te zien zijn, een zeldzaam natuurverschijnsel op 4350 meter hoogte. Om er te komen kun je het beste een taxi pakken. Wij stappen in bij een jonge gozer met een fourwheeldrive die deze route duidelijk vaker heeft gereden. Zonder moeite scheurt hij naar boven, waarbij hij de meeste andere taxi’s voorbijgaat. Normaal gesproken doe je een uur over deze route, maar wij staan in 45 minuten boven, enigszins beduusd.
We maken een kleine wandeling naar beneden en staan dan oog in oog met de Argentijnse bergen waarover we al zoveel hebben gehoord. Het is er hoog, er is slechts een handjevol mensen boven om er met ons van te genieten en het is er doodstil. Het is werkelijk prachtig en een unieke ervaring, die door iemand die we later ontmoeten wordt omschreven als ‘emotioneel’ en dat kan ik alleen maar onderschrijven.
Aan alle mooie dingen komt een eind en in dit geval is dat een heel pittig einde. Waar we op de heenweg vooral omlaag liepen, moeten we op de terugweg omhoog en dat is geen pretje. De berg is erg steil en met mijn astma ben ik de traagste persoon op de berg die dag. Terwijl Harald naast me blijft lopen en me voorziet van extra medicijnen en water, gaan we voetje voor voetje omhoog terwijl iedereen ons inhaalt. De laatste honderden meters zijn afzien, maar dankzij de coaching van Harald en wat doorzettingsvermogen lukt het toch. Ik voel me net Rocky wanneer ik de top bereik.
Na een hobbelige (wederom snelle) rit naar beneden besluiten we Humahuaca zelf nog wat te verkennen. We eten het restje pannenkoeken van de dag ervoor als lunch in een gezellig parkje, lopen grote trappen op die uitzicht geven over de stad en kuieren wat rond tot we het zat zijn. De rest van de dag bestaat uit het pakken van onze spullen en uitrusten. In de tuin van een simpel restaurant eten we ons laatste Argentijnse avondmaal: Argentijns stoofvlees en een verse kalfsschnitzel.
06-02
Tijd om te gaan. We hebben het erg naar onze zin gehad in Tilcara bij Hernán en Gabriella, maar het is tijd om verder te gaan. Ze lopen met ons mee naar de straat en na een paar knuffels en de belofte om terug te komen gaan we opnieuw naar het busstation. Het Zuid-Amerikaanse kwartiertje werkt hier in ons nadeel en terwijl Harald de kaartjes koopt, stop ik mijn backpack in de hoes zodat hij veilig is in de bus. Als dat gedaan is wisselen we om en terwijl de buschauffeur nog ‘rapido, rapido!’ roept, stappen we puffend de bus in die ons naar de Boliviaanse grens brengt.
We ontmoeten een vriendelijk stel van boven de 70 (zij een Duitse fotografie-journalist, hij een gepensioneerde Engelsman) die ons het vertrouwen geven dat we over vele jaren nog steeds zulke mooie reizen zullen maken. Zij blijven een nachtje in het Argentijnse grensdorp slapen, maar hun vriendin, de Litouwse Danute, wil graag met ons mee. Met zijn drieën gaan we te voet naar de grens, wat neerkomt op zo’n 25 minuten lopen door het dorp. Bij de grens zijn onze paspoorten uitvoerig bekeken, de stempels gezet en we kregen een soort bonnetje mee met nog een stempel erop. Wat blijkt? Je krijgt geen stempel in je paspoort als je Bolivia in- of uitgaat, dat bonnetje met de exitstempel van Argentinië is je visum.
Zodra we Bolivia inlopen is het een compleet nieuwe wereld. De vrouwen lopen in traditionele kleding (een bolhoed, vlechten in het haar, kleurige kanten rokken en kousen) en de straten zien er anders uit. Ook hier lopen we weer, bergopwaarts (!), een klein halfuur. We pakken een grote taxi samen met een Boliviaans gezin. Deze mensen hebben hun halve huisraad bij zich, inclusief tuintafel en -stoelen. Na twee uur rijden door de Boliviaanse bergen komen we aan in Tupiza. Danute gaat naar een hostel en wij naar een hotel, maar eigenlijk valt het tegen vanaf het moment dat we er binnenstappen. Het zwembad is koud, de plafondplaten van de douche zijn van piepschuim gemaakt en bevestigd met roestige spijkers, de bedden liggen niet lekker en alles gaat vroeg dicht.
In plaats van in ons hotel te blijven, besluiten we een late lunch te eten in het stadje, maar dat valt ook vies tegen. Bolivia is het armste land van Zuid-Amerika en dat is toch wel een bittere pil na het mooie Argentinië. We besluiten een simpele omelet te eten en daarna naar ons hotel te gaan met wat snacks. We kijken wat tv en gaan vroeg naar bed, hopend dat alles er de volgende dag iets rooskleuriger uitziet.
07-02
De beslissing is genomen. We zouden twee nachten in het hotel blijven, maar hebben het er zo slecht naar onze zin dat we verkassen naar een hostel. Kost de helft, maar het bed ligt een stuk lekkerder. Ook Tupiza zelf ziet er wat vriendelijker uit nu we er wat meer aan gewend zijn.
Deze dag bestaat uit het maken van keuzes. We willen wat tours boeken en daarvoor moeten we een beetje research doen en langs wat touroperators. Waar we in Argentinië soms nog moeite hadden met het Spaans, gaat het hier al een stuk beter. Niet alleen omdat wij er meer aan gewend zijn, maar ook omdat de mensen hier met een minder zwaar accent praten. Desalniettemin zijn we erg blij wanneer de dame bij één van de agencies ineens zegt: ‘Maar het kan ook in het Nederlands hoor!’ Sara was aan het rondreizen en is blijven hangen in Tupiza en werkt nu als gids. We boeken bij haar een tour naar de zoutvlaktes van Uyuni en bij een andere dame (in het Spaans) een tweedaagse paardrijtocht voor de volgende dag. Om 13:00 zijn alle afspraken en beslissingen gemaakt en we hebben nog heerlijk de tijd om door het stadje te lopen en wat boodschappen te doen.
08-02
Wie in het ‘Wilde Westen van Bolivia’ verblijft waar vroeger de gauchos rondreden kan eigenlijk niet anders dan het land verkennen op de rug van een paard. Natuurlijk is het geen geheim dat ik dol ben op paarden, maar na een enthousiast blog te hebben gelezen over deze tocht heeft ook Harald er zin in. We ontmoeten onze gids Javier, een tengere man van in de twintig die een goede kop kleiner is dan ik, en gaan op weg naar de paarden. Nadat we onze sombrero’s hebben uitgezocht en beenbescherming hebben omgedaan, is het tijd om de paarden te ontmoeten. Ik kies een mooi, klein zwart paard genaamd ‘Black Torro’, wat zoveel betekent als ‘zwarte stier’. Harald krijgt een rustig, wat groter paard met de naam ‘Capricho’, maar doordat hij de naam niet kan onthouden doopt hij hem om tot ‘Bert’, wat Capricho prima lijkt te vinden.
Om elf uur stijgen we op. Langs de oude spoorlijn stappen we het dorpje uit. Haralds paard besluit al snel dat hij het er niet mee eens is en draait om, waarop Javier voor de eerste keer die dag van zijn paard springt en er achteraan rent. Als Bert bij is, vervolgen we onze weg en al snel bevinden we ons in het heuvellandschap rondom Tupiza, waar veel ijzer, koper en zilver in de bergen te vinden is, wat het geheel erg bijzondere kleuren geeft. Een drooggevallen rivier brengt ons richting de eerste van vele kloven, die ons enorm doet denken aan tekenfilms waar indianen in een hinderlaag liggen te wachten op postkoetsen. Terwijl wij met de paarden poseren voor een foto, besluit het paard van Javier dat ze liever alleen verder gaat. Hij probeert haar nog te pakken, maar ze is weg. Javier zegt het laatste stuk te lopen en wij gaan te paard verder. Het blijkt dat we stroomopwaarts rijden, want we komen het paard van Javier tegen onder aan een kleine plas water. Het blijkt onze eerste stopplek te zijn en terwijl de paarden uitpuffen genieten wij van het uitzicht onderaan de canyon.
De daaropvolgende uren stappen we op een flink tempo door. De ‘zwarte stier’ blijkt een zeer toepasselijke naam voor mijn paard, want hij is één bonk energie en stapt supersnel door. We rijden over onverharde bergweggetjes en komen heel dicht langs de bergen die we normaal in een auto aan ons voorbij zien razen. We genieten enorm van de mooie uitzichten en van het immense en indrukwekkend woeste landschap. We lunchen bij een rivier terwijl de paarden lekker grazen, maar voelen op dat moment wel al flink aan onze billen dat de zadels niet zo zijn als in Nederland.
In de middag voelt Harald zich zelfverzekerd en ook Bert heeft goede zin. Hij komt gezellig naast me rijden en we wagen ons aan een drafje. Een lange zandweg voor ons doet me verlangen naar een galopje en terwijl ik dat tegen Harald zeg, schiet mijn paard ervandoor, met Haralds paard in de kielzog. Een paar galopsprongen en ik ben de controle kwijt. Mijn paard zit in rengalop en lijkt niet van plan te gaan stoppen. Ik hoor Harald ‘Hooooo! Hoooo!’ roepen en hoop dat hij zijn paard op tijd stil krijgt zonder mij. Het zandweggetje verandert in een verharde weg en ik zie een stuk weg aankomen waarvan ik weet dat we er niet overheen kunnen zonder sprong. Uit automatisme ga ik staan en hoop er het beste van. Black Torro springt er zonder moeite overheen en rent keihard door en het enige wat ik kan denken is: ‘laat er alsjeblieft geen verkeer aankomen’. We rennen heuvelopwaarts en ineens heb ik de controle weer terug. Bovenop de heuvel staan we stil en het eerste wat ik doe is afstappen, compleet buiten adem en aan het shaken. Ik ben honderden meters verder en ik heb geen idee hoe het Harald is vergaan. Met een knoop in mijn maag loop ik terug, waar ik twee bezorgde en opgeluchte mannen op me af zie stappen.
De rest van de middag verloopt een stuk rustiger. We komen langs rivieren en maken foto na foto, maar ik vrees dat ze niet allemaal recht zullen doen aan het gevoel dat we hebben bij het rijden door zulke imposante natuur.
We rijden ook door hele simpele dorpjes, waar mensen nog wonen in hutten gemaakt van leem of modder. Omdat er niet veel toeristen zijn die deze tweedaagse tocht boeken, zijn we een ware attractie. Alle kinderen van de dorpen lopen uit en terwijl we naar ze zwaaien en ze een vriendelijk ‘buenas tardes’ wensen, krijgen we een grote glimlach op onze gezichten van zoveel vriendelijkheid.
In het blog dat ik las werd gesproken over een accommodatie met een balkon waar de Australische jongen die erover schreef heerlijk kon uitrusten. Ons verblijf is heel anders dan dat. We stoppen in Espicaya, waar eigenlijk niet zo heel veel is. We delen onze badkamer met het gezin dat in het huis naast ons verblijf slaapt. Hun huis is kleiner dan de gemiddelde Nederlandse woonkamer. Er lopen katten, kittens en honden rond en er zit flink wat ongedierte. Onze kamer doet ons denken aan een bunker met een paar slechte bedden erin. Het woord basic is nog te aardig voor wat dit is. We zijn er niet blij mee na een lange dag in het stoffige landschap met veel zadelpijn, maar kunnen er niets meer aan doen. We vullen onze avond met kaartspelletjes en gaan vroeg slapen, met het licht aan.
09-02
Na onze paarden goedemorgen te hebben gewenst en een simpel ontbijt staan we om 9 uur klaar voor vertrek. We hadden de optie om later te vertrekken, maar konden niet wachten om weer op pad te gaan. We geven de dames die voor ons hebben gekookt een flinke fooi, wat ze enorm waarderen in dit zeer arme deel van Bolivia en vervolgen onze weg terug naar Tupiza. De eerste paar honderd meter zijn bijzonder pijnlijk, maar we zullen het ermee moeten doen.
Onze eerste stop is meteen een spannende: een rivier. Javier zegt dat het water tot onze knieën komt, maar dat het toch veilig is om over te steken. We twijfelen flink: de laatste keer dat we een rivier overstaken (in de Dominicaanse Republiek) besloot het paard van Harald in het water te gaan liggen en werd hij nat tot aan zijn middel. De kolkende rivier helpt ook niet mee. We besluiten een poging te wagen en laten Harald in het midden gaan. Mijn paard gaat als laatste en haalt hem halverwege vol zelfvertrouwen in. Terwijl ik omkijk loodst Harald paard Bert er doorheen: ‘Goed zo Bert, nog een klein stukje. Je kan het!’ Ik ben zelden zo trots geweest. Met alleen twee natte rechterschoenen brengen we het er zonder kleerscheuren vanaf.
Bert heeft er zin in vandaag en stapt gezellig mee met Black Torro. We maken foto’s van elkaar, vergapen ons aan de nog altijd indrukwekkende rotsformaties en wagen ons zo nu en dan aan een voorzichtig drafje. Harald gaat soms zelf een stukje voorop en ondanks de zadelpijn genieten we enorm.
Op een drooggevallen rivier is het mijn moment: de mannen wachten terwijl ik een flink stuk mag galopperen. Zodra mijn paard snapt wat de bedoeling is, gaan we er vol voor. Het gaat zo lekker, dat we in razende vaart teruggaan naar de mannen en daarna nog een keer het hele stuk galopperend afleggen. Even verdwijnt alles. Black Torro en ik zijn één terwijl we over de drooggevallen Boliviaanse rivier scheuren.
Het blijkt niet het meest indrukwekkende deel van deze dag te zijn. Na nog een paar flinke stukken stappen, zetten we koers naar de ‘Cañon del Inca’, een vallei tussen de bergen waar vroeger de Inca’s doortrokken. Om er te komen moet je langs heel veel cactussen en prikkelbosjes rijden, met als hoogtepunt een flinke klim, waarna de vallei zich aan je openbaart. ‘Wow’ is het enige dat we op dat moment kunnen uitbrengen.
Beneden in de vallei is het zo mogelijk nog indrukwekkender dan alles wat we de afgelopen dagen zagen. We rijden over zand tussen gigantische rotsformaties, die vele eeuwen geleden zijn gevormd en door wind en water zijn uitgesleten. Opnieuw mag ik galopperen en mijn paard en ik zijn voor eventjes de enigen op aarde.
Helemaal diep in de vallei mogen onze paarden drinken en wij even uitrusten. Op de terugweg wil Harald zich ook wagen aan een galopje. Terwijl zijn paard rustig wegspringt, weet de Zwarte Stier al hoe laat het is. Met de wind in onze haren scheuren we door de canyon. Harald en Javier volgen op gepaste afstand en genieten.
En dan is het tijd om terug te gaan. We nemen een zijroute van de vallei die ons nog weer eens omhoog brengt, waarna we weer op dezelfde weg langs het spoor terugstappen Tupiza in. Zo op de rug van een paard zou je bijna vergeten dat er zoiets bestaat als de stadse verkeerschaos die met elke stap weer wat dichterbij komt. We bedanken Javier, en knuffelen nog even met Black Torro en Bert. We slapen in weer een ander hostel, want vanuit dat hostel vertrekt onze tour naar de zoutvlaktes van Uyuni de volgende ochtend om 07:00, maar niet voordat we een flinke plensbui op onze kop krijgen. Het zal de eerste van velen zijn..
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 51591
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 563
[author] => Simone Vogel
[cityName] => Tupiza
[travelId] => 521666
[travelTitle] => Backpacken door Argentinië, Bolivia en Peru
[travelTitleSlugified] => backpacken-door-argentinie-bolivia-en-peru
[dateDepart] => 2019-01-22
[dateReturn] => 2019-03-08
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/848/908_640x480.jpg?r=3
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=4
[titleSlugified] => de-gauchos-achterna-in-het-wild-west-van-bolivia
)
[51] => stdClass Object
(
[reportId] => 5044734
[userId] => 437687
[countryId] => 24
[username] => MaxenJasmijn
[datePublication] => 2018-12-21
[photoRevision] => 0
[title] => Blog 3 - Machu Picchu en begin Bolivia
[message] => Zo... En toen waren we alweer in Bolivia. Hier ons verhaal van de afgelopen weken, we waren in Cuzco gebleven volgensmij!?
Na de rainbow maintain hebben we een paar dagen lekker rustigaan gedaan. Helemaal uitgerust begonnen we aan onze 4-daagse "inka-jungle" trek naar uiteindelijk de Machu Picchu. Dag 1 werden we vroeg opgehaald bij ons hostel. Samen met nog 8 andere gasten gingen we naar ons 1ste avontuur: down-hill-mauntainbiken! Hoe gaaf was dat!! We begonnen op een berg van 4000 meter hoog in de wolken. Met hoge snelheid op de mauntainbikes naar beneden in de jungle. Max had nog wel een kleine uitglijder maar dat mocht de pret niet drukken. Voldaan kwamen we aan bij onze eerste overnachtingsplek. Een lodge midden in de jungle, geen WiFi en geen warm water. Samen met 5 Amerikanen, een Canadees en een Australiër hadden we het goed naar onze zin. Lekker met z'n allen eten en ''s avonds gezellig biertjes drinken bij het kampvuur. De volgende ochtend weer vroeg op want er stond een hele dag hiken op de planning. De hele dag, berg op, berg af, over smalle bergpaadjes en over bruggen. Elke 10 minuten weer een ander adembenemend uitzicht! Een deel van de route die we die dag hadden gelopen was de oorspronkelijke Inca-trail! Onderweg zagen we allerlei tropische planten en dieren. Aan het eind van de mooie maar vermoeiende dag gingen we naar een warmwaterbron waar we onze spieren even lekker konden laten rusten. Dag 3 stond in het teken van adrenaline, we gingen namelijk zip-linen. Samen met de groep hebben we 6 zip-lines gedaan en dat was echt super vet!! Ook moesten we rotsen beklimmen en een mega hoge brug over.. Na het zip-linen moesten we een stuk hiken om bij de volgende overnachtingsplek te komen. Die avond vroeg naar bed want de wekker stond op 3 uur om vroeg in de morgen bij de Machu Picchu aan te komen. Helaas een erg slechte nacht gehad, zowel Max als ik hadden een flinke buikgriep opgelopen. Letterlijk alles kwam er weer uit. Toch besloten we de berg machu picchu op te klimmen. Kijk niet hoe, maar het is ons gelukt!! We waren erg trots op onszelf. Daar waren we dan. Eindelijk. Hier hebben we al die kilometers voor gelopen: DE MACHU PICCHU! En wat was het mooi!! Zoals in de boeken. Na 15 minuten trok de mist weg en kwam het historische bouwwerk goed tevoorschijn. Prachtig! Na rond te hebben gewandeld hebben we een paspoort stempel gezet en hebben we de bus terug naar het dal genomen, we voelden ons beiden nog niet goed. ''s avonds gingen we met de trein en een busje weer terug naar ons hostel in cusco. Daar hebben we nog 2 nachen geslapen voordat we verdergingen met de bus naar Puno, een stad aan het Titicaca meer. In puno zijn we 3 nachten gebleven. De stad zelf was niet zo bijzonder, maar wel hebben we een dagtrip gemaakt naar de floating islands. Drijvende eilanden gemaakt van riet, mooi om te zien hoe mensen daar leven. Puno was onze laatste bestemming in Peru. Tijd om de grens over te gaan naar Bolivia! We waren erg benieuwd.. Onze eerste bestemming in Bolivia was het kleine stadje Copacabana, ook aan het Titicaca meer. Dit meer ligt op meer dan 3800 meter hoogte. In copacabana was het super chill, het voelde een beetje als " echt vakantie" haha. Hier zijn we bijna een week gebleven om even lekker van het mooie weer en het rustige stadje te genieten. We zijn met de kano het meer op gegaan, hebben de berg naast het dorp beklommen en hebben vooral lekker gegeten en gedronken! Ook hebben we het geboorte eiland van de Inca's bezocht, Isla del sol. Een heel mooi uitzicht, maar verder viel het ons een beetje tegen. Toen was het alweer tijd om door te gaan met onze reis. We gingen naar la Paz, de regerende hoofdstad van Bolivia. Wat een mega stad was dat zeg!! Hier de stad verkent, de kerstoptocht bekeken en wederom lekker gegeten en gedronken. Tot nu toe hebben we onze busreizen gedaan met peruhop/boliviahop. Hiervoor werden we opgehaald bij het hostel en werden we afgezet op de volgende bestemming. Vanaf la Paz moeten we onze busreizen zelf regelen aangezien peruhop/boliviahop niet verder gaat dan la Paz. Maar dat lukt ons prima. In La Paz hebben we onze vlucht naar nieuw Zeeland geboekt, 16 januari vliegen we van Santiago(chili) naar Auckland in nieuw Zeeland. We hebben tot 16 januari globaal een plan uitgestippeld. Via cochabamba, sucre, (misschien Potosi) en uyuni willen we in Chili terechtkomen begin januari. Vanaf daar willen we in 3/4 etappes rond 12/13 januari in santiago terechtkomen. Tot zover onze derde blog! We zitten nu in Sucre, we zijn hier vannacht aangekomen dus over sucre kunnen we nog niet zoveel zeggen. De kerstdagen brengen we hier in sucre door, we zijn benieuwd hoe dat zal zijn :) tot de volgende blog lieve mensen! Dikke kus van Max en Jas
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-10-26 08:48:45
[totalVisitorCount] => 5493
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 1714
[author] =>
[cityName] => Sucre
[travelId] => 520647
[travelTitle] => Zuid Amerika
[travelTitleSlugified] => zuid-amerika
[dateDepart] => 2018-10-26
[dateReturn] => 2019-05-14
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,sucre
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/437/687_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => blog-3-machu-picchu-en-begin-bolivia
)
[52] => stdClass Object
(
[reportId] => 5044637
[userId] => 314423
[countryId] => 24
[username] => JolienNienkemper
[datePublication] => 2018-12-19
[photoRevision] => 0
[title] => Beautiful Bolivia
[message] => Ietsjes later dan gepland, maar hier zijn we weer! Dit keer zal ik jullie meenemen op reis door Bolivia. Een maandje geleden kwam ik aan in de stad Sucre, die ook wel ciudad blanca (witte stad) wordt genoemd. Een historisch stadje met, zoals verwacht, allemaal witte huisjes. Heel erg mooi! Ik was nét aangekomen toen ik door familie van Amanda werd uitgenodigd voor de lunch, wat heel erg gezellig was! Gelijk een beetje Spaans kunnen oefenen. Dit kon ik nog een beetje meer doen toen wij naar Fantastic Beasts gingen, in het Spaans... hele toffe film! Verder een beetje gegeten en gebouwen gekeken.
Daarna ging ik door naar Samaipata, een klein klein hippe dorpje. Hier heb ik een oude Inka stad bezocht en een natuurpark waarvan gezegd werd dat het extreem biodivers was, maar ik zag alleen maar varens haha.
De volgende bestemming was Rurrenabaque, van waaruit ik roze rivier dolfijnen wilde spotten, maar dit plaatsje is niet makkelijk te bereiken. Ik ben zo’n 2.5 dag onderweg geweest over modderige paden, stomme stadjes en vieze hotelletjes, maar de echte dolfijnen liefhebber doet wat zij moet doen. Eennaal in Rurre was het zó hard aan het regenen dat ik mij afvroeg of de toer nog wel door kon gaan, maar de drie dagen van mijn jungle/pampas toer was het stralend weer! We hadden een super leuke gids die vanalles wist te vertellen over alle vogels, luiaarden, capibaras, aligators (!) ennnn roze rivier dolfijnen!! Ze zijn dus meer roze wanneer ze gelukkig zijn en een beetje grijs wanneer ze niet zo happy zijn. De eerste twee dagen gingen we op een bootje door de rivier en zagen we heel veel kaaimannen en af en toe een stukje dolfijn, maar op dag drie was daar eindelijk het moment dat je het water in kon met de dolfijnen, wetende dat die kaaimannen niet zo heel veel verder lagen. Het water stonk en was vies, maar ik heb met dolfijnen gezwommen (op Sinterklaas nog wel!) dus het maakt mij niet uit! Droom in vervulling!
Na deze top ervaring was de stad La Paz aan de beurt. De stad ligt op iets van 3600m hoog, waardoor ik nogal ziek werd van de hoogte. Daar bovenop kreeg ik een voedselvergiftiging, dus La Paz was top. Nederlandse bitterballen, traditionele dansen en typische souveniertjes hebben het weer een beetje goed gemaakt!
Alweer de laatste bestemming in Bolivia was Copacabana, een plaatsje aan het meer Titicaca. Super mooi meer met besneeuwde bergen eromheen. Hier zijn twee eilandjes; die van de god van de zon en de maan. Deze zijn heel speciaal voor de locals, maar ik vond ze niet zo bijzonder haha. Wel weer hele mooie uitzichten over het meer! En toen was het alweer tijd voor Peru! Hier heb ik alweer veel beleefd, maar dat komt in een volgend verhaal. Bolivia was mooi en leuk, maar niet iedereen was even aardig voor je. Ik weet niet waarom, maar mensen die je dingen zouden moeten verkopen zijn echt onvriendelijk. All in all was het alsnog een heel leuk land!
Adios amigos x
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2011-09-10 10:54:51
[totalVisitorCount] => 38387
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 485
[author] => Jolien
[cityName] => La Paz
[travelId] => 520442
[travelTitle] => Zuid-Amerika
[travelTitleSlugified] => zuid-amerika
[dateDepart] => 2018-10-15
[dateReturn] => 2019-03-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,la-paz
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/314/423_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => beautiful-bolivia
)
[53] => stdClass Object
(
[reportId] => 5044331
[userId] => 432996
[countryId] => 24
[username] => milouvdvoort
[datePublication] => 2018-12-12
[photoRevision] => 0
[title] => Peru: deel 2 en Bolivia
[message] => Peru: Paracas, Huacachina, Colca Canyon, Puno
Bolivia: Copacabana, La Paz, Uyuni, Potosi
Het was fijn om weer eens een korte doorreis te hebben in plaats van een hele dag in de bus zitten. De bus terminals hier lijken wel luchthavens. Je checkt je bagage in, je moet je identificeren met paspoort en ticket en je handbagage wordt gecheckt voordat je de bus in gaat. Ze brengen drinken en snacks en als je de bus verlaat wordt je door de bemanning begroet. Aardig gek! Vanaf waar de bus stopte was het 10 minuutjes lopen naar m’n hostel. Na het inchecken heb ik eerst met Bas gebeld om Machu Picchu te regelen/boeken, dat is nogal wat werk namelijk. Eind van de middag ben ik even door het dorpje gelopen en heb ik de zonsondergang gekeken op het strand. Het is echt een mega klein vissersdorpje dus ik vind het prima dat ik hier maar een nacht blijf. ‘s Avonds heb ik het lokale gerecht ‘lomo saltado’ gegeten. Patat met tomaat, paprika, ui en super mals rundvlees met veel olie en knoflook. Het is inmiddels de 26e dus het was ook tijd om de twee maanden balans eens op te gaan maken. Ik zit nog steeds iets over budget maar ben sinds Ecuador erg goed gaan compenseren. Bolivia is ook erg goedkoop maar Chili en Argentinië weer niet. We gaan het zien!
De volgende ochtend ben ik vroeg opgestaan. Om 7.40 moest ik klaar staan voor de boottour naar de eilanden. De tour duurde twee uur en dat was precies goed. Ik heb zeeleeuwen, pinguïns, pelikanen en allerlei andere vogels gezien. Gelukkig kozen de vogels om aan de linkerkant van de boot te poepen, waar ik niet zat. Om 10u was ik terug en om 11u ging m’n shuttle naar het volgende dorpje. Ik had dus nog even tijd om m’n spullen te pakken en te pinnen voordat we gingen. De doorreis naar Huacachina was maar 2 uurtjes. We werden wel nog even staande gehouden door de politie en toen bleek het rijbewijs van de chauffeur al vier maanden te zijn verlopen. Gelukkig mochten we wel doorrijden. Huacachina is een mega klein dorpje rondom een oasis midden in de woestijn. Het dorpje wordt omringd door zandduinen waar je kan scheuren met buggy’s en sandboarden. Ik verbleef in een super fijn hostel met zwembad, lekker eten en luxe kamers. In het hostel kwam ik de Duitse meiden weer tegen met wie Malou en ik in Lima op stap zijn geweest. We hebben samen geluncht en eind van de middag het sandboarden inclusief achtbaan buggy tocht gedaan. Een Spaanse jongen met wie ik in de shuttle zat en die die meiden weer kenden van Mancora sloot aan voor lunch en diner. Na het avondeten gingen de Duitsers naar de nachtbus en heb ik nog wat biertjes gedronken in het partyhostel van de Spanjaard. De tweede dag heb ik lekker uitgeslapen en de hele dag bij het zwembad gelegen. Tussendoor heb ik nog even door het dorpje gewandeld. Ik heb met de Spanjaard gegeten en daarna samen een taxi gepakt naar Ica en vanaf daar de nachtbus naar Arequipa. Arequipa is een mooie stad maar die sla ik nu over omdat ik hier met Bas heen ga op onze weg van Chili naar Peru. Malou was al twee dagen in Arequipa geweest en het plan was om de 30e te starten aan de tweedaagse hike door de Colca Canyon, de op een na diepste vallei in de wereld. De nachtbus duurde 13 uur in plaats van 12 maar was heel comfortabel. Ik heb heel veel kunnen slapen en ik kon me voordat we aankwamen even opfrissen in de wc.
De planning was om 8.15 aan te komen en 9.30 de bus naar Cobanaconde te pakken met Malou, het startpunt van de hike. Mijn bus reed echter 9.15 pas de terminal in en ik moest m’n tas nog halen en naar de terminal aan de overkant lopen. Het was even stressen maar ik heb het gehaald. Malou stond me op te wachten met de kaartjes en een tas vol eten. Ik wist dat het een lange reisdag ging worden maar de tweede bus viel me wel echt tegen. Het was weer een lokale bus en hij stopte super vaak en het duurde twee uur langer dan de bedoeling was. Onderweg verloren we ook nog het reservewiel die opeens in het ravijn viel. Dit bleek de chauffeur niet zoveel te boeien want na een korte blik reden we door. We kwamen pas rond 16.30 (20 uur non stop in de bus gezeten) aan in Cabanaconde. We hadden wel een heel gezellig hostel waar we warm konden douchen en heerlijke soep hebben gegeten. De bedden waren ook super comfortabel. Na het eten hebben we onze kleine tas ingepakt voor de hike en alle snacks verdeeld. 2 bananen, 4 appels, 5 broodjes, 1 avocado, een blikje tonijn, nootjes en 4 liter water. Daar moesten we het wel mee redden. Ik voelde me echt zo’n moeke met al dat eten, m’n Ikea mesje, wc-papier en handalcohol maar man man man wat hebben we er plezier van gehad! Alleen de druk -en sluitzakjes miste nog (Ja mam, je had gelijk. Ze zijn super handig en ik had er meer moeten meenemen).
We zijn super vroeg gaan slapen want ik was kapot en om 6.15 moesten we ons nest alweer uit. We wilden vroeg vertrekken zodat we niet de hele dag in de volle zon zouden lopen en we nog wat tijd hadden om te chillen bij het hostel met zwembad na het hiken. Uiteindelijk vertrokken we om 7.40 en kwamen we 15.10 aan. We zijn deze dag de canyon helemaal ingelopen. We kwamen langs drie kleine dorpjes en het eindpunt was in een klein super groen dorpje in de canyon. Alles is hier dor en droog en dan is er helemaal beneden een super vruchtbaar dorpje door de oase en waterval die hier zijn. De hike was heel mooi maar ook best pittig. De eerste dag is bijna alleen maar afdalen met een keer een lang stuk stijgen. Dat stuk was iets minder leuk omdat het super warm was en geen schaduw. Gelukkig was er bij het eind een vrouwtje die ijskoude cola verkocht. Ze had ook een ‘caviahouderij’ maar die hebben we even overgeslagen. Daarbij heb ik al cavia gegeten op een pizza in Cotopaxi, Ecuador. We waren ook erg blij met al het eten wat we hadden meegenomen want onderweg kwamen we amper iets tegen. Toen we aankwamen bij het dorpje waar we gingen slapen zagen we het zwembad al waar we maar al te graag in wilden. Daarna konden we nog even van de zon genieten op een bedje met een biertje en nootjes. De rest van de middag en avond hebben we lekker uitgerust, genoten van een koude douche (not!) en gegeten. Later hoorden we dat er die dag een brand was ontstaan in het dorpje en veel groepen hun spullen al aan het pakken waren om aan de klim uit de vallei te beginnen. Wij hadden geen idee. Wederom lagen we op een zeer christelijke tijd in bed. Dit keer ging de wekker namelijk al om 4.30. Om de canyon uit te komen moet je 1,1 km stijgen over een pad van 5,6 km. Behoorlijk steil dus. Om de brandende zon voor te zijn begint iedereen vroeg aan deze klim. De weg omhoog had ik erger verwacht dan het was. De losers die ons passeerden op ezels omdat ze niet wilden lopen, waren een extra motivatie om door te gaan. Met een paar korte stops waren we in 3 uur boven en werden we beloond met het zien van een condor, de grootste vogel van de wereld.
Vanaf de top was het nog een halfuurtje vlak lopen terug naar het dorpje. Daar konden we even snel afspoelen, onze tas pakken en in de bus naar Chivay. Door deze bus te pakken konden we in Chivay de bus naar Puno pakken in plaats van helemaal terug te moeten naar Arequipa. In Chivay hadden we even tijd om lekkere koffie te drinken met een taartje en onze berichten bij te werken na twee dagen geen WiFi. Om 13u vertrok de toeristenbus naar Puno. De bus maakte een aantal stops bij mooie uitzichten maar ik vond het niet heel boeiend. Het was vooral erg koud en winderig en ik had m’n slippers nog aan. Rond 20u kwamen we aan in Puno. Het was mega koud. We zijn eerst gaan eten bij een restaurant wat werd aangeraden door Lonely Planet en daarna naar het hostel gelopen. We waren helemaal gesloopt van de lange dag en het vele reizen in een korte tijd. Ik overtuigde Malou ervan dat we toe waren aan een rustdag (waarvoor ze me later dankbaar was). We wilden meteen gaan slapen maar een extreem luid rockfestival aan de overkant van de straat gooide roet in het eten. Gelukkig was de eigenaar zo lief om ons een tweepersoonskamer aan te bieden aan de andere kant van het gebouw voor dezelfde prijs toen we beneden kwamen klagen.
Ik had niet heel goed geslapen vanwege de kou maar het idee dat ik niet meteen hoefde op te staan en ergens op tijd moest zijn gaf al een uitgerust gevoel. Na het ontbijt hebben we uitgebreid gedoucht en onze tas opnieuw ingepakt. Ik heb ook bijna de volledige inhoud van m’n backpack aan de laundry service gegeven. Alles was zo ontzettend smerig. Gelukkig kon ik een outfit van Malou lenen zodat ik ‘al’ m’n warme kleren kon laten wassen. We hebben even door de stad gewandeld, fruit gekocht op de markt en bustickets voor de volgende ochtend gekocht. Malou’s plan was om die avond al door te gaan maar dat plan ging niet door want de grens is alleen tussen 6.00-18.00 open. Ik vond het niet erg dat Malou nog een nachtje moest blijven want hierdoor konden we samen de grens over en doorreizen. We zijn ook nog even naar het Titicaca meer gelopen die op de grens ligt van Peru en Bolivia. Vanaf deze kant viel het aardig tegen. Gewoon een meer met vervuild gras eromheen. ‘s Middags hebben we lekker geluncht en een hostel geboekt voor Copacabana en La Paz. Onze zoektocht naar carrot cake ging verder maar het bleef bij bevroren cheesecake met passievrucht. Ze hadden wel goede koffie.
Ik wilde eigenlijk een massage en een pedicure om mezelf weer een beetje op te lappen maar alles was dicht op zondag in het christelijke Puno. Eigenlijk vonden we het wel lekker dat het zo rustig was op straat. Op de terugweg vonden we toch een pedicure die open was. Malou was er ook wel aan toe en we konden met een halfuurtje terecht. De vrouwen van de pedicure hadden medelijden met onze ‘pobre piedes’ toen ze de blaren van mij en gekloofde hakken van Malou zagen. ‘s Avonds hadden we geen zin meer om de kou in te gaan dus hebben we de druiven en aardbeien van de markt opgegeten. Ik was helemaal excited om m’n schone was terug te krijgen tot ik zag dat mijn was door de war was gehaald met die van een ander meisje en we alles moesten uitzoeken. De man achter de receptie zag eruit alsof hij ze niet alle 24 in een kratje had. Hij stond er een beetje stom bij te lachen en boodt geen oplossing voor het ongemak of de prijs die nu moest worden bepaald door het opnieuw te wegen. Dit samen met het schrale ontbijt en de drie trappen die we elke keer op moesten met intense spierpijn in m’n kuiten maakte me chagrijnig en helemaal klaar met dit hostel. De volgende dag pakten we om 7.45 de bus naar Copacabana, Bolivia. De bus was prima en de grensovergang ging super snel. Land nummer 5 alweer!
We hadden een privé kamer inclusief ontbijt voor €5 per persoon geboekt. Nadat we de tassen hadden gedropt, hebben we kaartjes gekocht voor de boot naar Isla del Sol. Dit is een eiland in het Titicaca meer. Het dorpje was veel leuker dan we hadden verwacht. We hebben lekker geluncht op een dakterras in de zon. De eerste kennismaking met de Boliviaanse keuken was goed! Daarna konden we de boot op. Het was nog best fris in de wind ondanks de krachtige zon. Het was een fijn en mooi boottochtje over het meer. Toen we aankwamen bij het eiland vond ik de sfeer niet top. We werden direct opgelicht met een entreeticket voor 20bob per persoon in plaats van 10. Alle inwoners verkochten souvenirs en andere prullaria en waren alleen maar uit op je geld. Vanzelfsprekend kon je niet even over het eiland lopen. Om iets te bereiken moest je zo’n 500m stijgen door middel van een steile trap waar ik met m’n spierpijn niet echt blij van werd. Het stelde allemaal niet zoveel voor dus we besloten ons verlies te accepteren en een ijsje te eten in de zon totdat de boot weer terugging. Op de terugweg hebben we op het dek gelegen in de zon maar uit de wind, heerlijk!
Eenmaal terug op het vaste land werd het tijd om te pinnen. Ik had wat bolivianos overgenomen van een jongen uit Utrecht die ze over had maar dat geld was inmiddels wel op met ons tweeën. Het kostte heel wat moeite maar uiteindelijk is het gelukt om 500bob per persoon op te nemen (€65). We hebben bij dezelfde tent avond gegeten met een prachtig uitzicht op het meer met alle bootjes en een ondergaande zon. Het eten viel een beetje tegen maar het uitzicht maakte het goed. Terug in het hostel hebben we gedoucht en alsof we op kamp waren raadsels verteld/geraden om de tijd te doden tot bedtijd (21.30). De volgende ochtend stonden we weer vroeg paraat om wederom teleurgesteld te worden door het ontbijt. Blijkbaar zien mensen in Peru en Bolivia geen onderscheid in vers en oud brood?! We zijn naar het plein gelopen en hebben tickets gekocht voor de bus van 8u naar La Paz. Ik ben bij het enige café wat al open was een sandwich gaan halen om mee te nemen aangezien de rit 3,5 ging duren en we alleen een banaan en een gebakken ei hadden gegeten. De bus vertrok keurig om 8u en ondanks de kou was het prima. Na iets meer dan een uur stopte we omdat de bus op een soort veerpont moest om een stukje van het meer te kruisen voordat we verder konden rijden. Ik vroeg de chauffeur waar de wc was en nam aan dat dat duidelijk genoeg was maar niets was minder waar! Toen ik terugkwam stond de bus inclusief Malou en andere passagiers op het pontje en dreef die al van de kant. Malou riep dat de chauffeur had gezegd dat ik een ander bootje moest nemen?! Het andere bootje zat vol met locals en zag er niet uit alsof het snel ging vertrekken. Hoe dichterbij ik de pont bij de overkant zag komen, hoe meer stress ik kreeg. Is dit nou serieus de tweede keer dat een bus zonder mij wegrijdt omdat ik naar de wc ben? Ik kon Malou ook niet bereiken omdat ik alleen haar Nederlandse nummer heb die ze gebruikt voor whatsapp en niet het nummer van de lokale simkaart die in d’r telefoon zit. Uiteindelijk ging het bootje varen en zag ik de bus staan toen ik eraf sprong. Ik was echt woest over de laksheid van iedereen. Alleen Malou begreep me en had vanuit de bus gezorgd dat de chauffeur bleef wachten. Ik wilde mezelf verwennen met de sandwich om m’n rancune iets te laten zakken maar tot mijn grote spijt was het wederom brood wat eenden niet eens meer zouden eten. Ik had echt even een halfuurtje nodig met muziek om te kalmeren en besefte me ook dat de irritaties waarschijnlijk te maken hadden met het vroege opstaan elke dag en het hoge reis tempo van de afgelopen week. Gelukkig zouden we 3 dagen in La Paz verblijven dus konden we daar ook even een dagje chillen.
De bus deed er ook nog iets langer over door het drukke verkeer en stopte niet bij het plein vlakbij ons hostel zoals gezegd waardoor we een taxi moesten nemen. We waren er allebei even helemaal klaar mee. In het hostel konden we gelukkig al onze dorm in. We hebben de tassen gedropt en onszelf verwend met een lekkere lunch bij een overpriced westers café. Daarna zijn we naar een plein gelopen waarvandaan een walking tour begon. De tour maakte onze dag weer helemaal goed! De gids was enthousiast en super informatief. Hij vertelde ons dingen die we anders nooit hadden geweten. Zo geloven bijvoorbeeld veel Bolivianen in Pacha Mama (Nee niet die club op Ibiza, mother earth!) Ze offeren alcohol, eten, bloemen en soms zelfs mensen (!) in de hoop dat hun wensen uitkomen. Daklozen of verslaafden worden ‘s avonds benaderd en buiten bewustzijn gemaakt met alcohol en/of drugs. Zodra de persoon buiten bewustzijn is, wordt hij meegekomen naar een bouwplaats en daar levend begraven door in beton te gieten samen met de andere offers. Of het nog steeds gebeurt is niet bekend maar als er oude gebouwen worden gesloopt, worden er vaak lijken in de fundering gevonden. Ook heeft iemand die bijna slachtoffer is geworden een boek geschreven over zijn ervaring en ontsnapping. Achter het plein waar we begonnen was een gevangenis. De gevangenis wordt alleen van buiten bewaakt omdat het binnen te gevaarlijk is. In de gevangenis maken gangs de dienst uit. Hoe meer geld je hebt, hoe luxer je kan leven. Sommige mensen hebben een 3-kamer appartement en meerdere mensen die voor zich werken. Er werken ook mensen als ‘taxi’ in de gevangenis. Bezoekers mogen altijd langskomen en deze taxi’s begeleiden je dan veilig naar degene die je wil bezoeken of de gevangene naar de poort. Cocaïneproductie en handel is zeer gewoon in de gevangenis. De bezoekers brengen de grondstoffen mee en de gevangenen gooien het eindproduct op straat verpakt als afval. Iemand staat dan buiten te wachten om het onopvallend op te rapen en te verkopen. De rest van de tour ging over de tradities van cholita’s, de traditionele vrouwen die je hier veel ziet en de geschiedenis van Bolivia met veel presidenten die zijn afgezet of vermoord. Kortom, erg interessant allemaal.
Aan het einde van de tour vroegen we de gids of hij een plek wist waar ze carrot cake verkochten. En jahoor, eindelijk hebben we het gevonden! In een super leuk café kregen we enorme plakken carrot cake met een lekkere crèmelaag en goede koffie. We waren weer helemaal gelukkig! Eenmaal terug in het hostel hebben we de death road tour voor de volgende dag geregeld in het hostel. Deze weg heeft zijn naam te danken aan de vele ongelukken die er gebeuren. Het is dan ook niet voor niets verkozen tot de gevaarlijkste weg van de wereld. Vroeger reden hier dagelijks vrachtwagens die elkaar moesten passeren op de smalle onverharde rotsweg zonder vangrails. Een kleine stuurfout kan je fataal worden want vanaf de rand van de weg is het ravijn 400-500m diep en steil naar beneden. Tegenwoordig is er niet veel verkeer meer en is de weg een attractie geworden voor toeristen. Onder het mom ‘no risk no fun’ en het voornemen om dit pas ná de tour aan onze familie te vertellen, schreven we ons in. We hadden goed onderzoek gedaan naar een organisatie met goede recensies, meerdere gidsen en up to date materiaal. We hebben die avond lekker Indiaas gegeten en zijn zodra de spullen klaar lagen gaan slapen. De volgende ochtend stonden we om 7.30 klaar voor het hostel. De tour begon een beetje stom omdat het busje te laat was, we op crappy uitklapstoelen moesten zitten en er keiharde metal muziek aanstond waar ik nog even niet klaar voor was op de vroege ochtend. Echter was dat snel vergeten toen de tour begon! De gids was erg goed en we hadden een leuke groep. We waren wel blij dat we zelf al ontbeten hadden met yoghurt, appel en het zakje granola, kaneel en rozijnen wat ik nog had want het ontbijt wat inclusief was daar kon je niet op leven. We kregen instructies over de route, spraken tekens af en testen onze mountainbikes. Ook kregen we elleboog -en kniebeschermers, een pak, handschoenen en een helm. Het vette van deze route is, is dat je begint op 4200m in de kou en eindigt op 1100m in de jungle en warmte. De weg is op een paar kleine vlakke stukjes na alleen maar naar beneden. De eerste 25km was nog over asfalt. We konden een beetje wennen aan de fiets, de snelheid en het continue remmen. Tussendoor stopten we vaak om de groep bij elkaar te houden en foto’s te maken. Na het asfalt stuk begon de echte death road. Gravel, losse stenen, scherpe bochten en vooral smalle stukken maakte het best spannend. Bij elke stop instrueerde de gids ons over het stuk wat daarna kwam en waar we op moesten letten. Toen we echt net waren begonnen stopte de gids abrupt. Een vrouw van een andere groep was met fiets en al 20-30m naar beneden gevallen. Gelukkig had ze zich aan iets vast kunnen grijpen. Malou en ik werden erg blij van hoe professioneel onze gids met de vrouw omging en wat basis testen deed om te checken of ze oke was. Het bizarre was dat de gids van de groep van de vrouw niet eens doorhad dat ze gevallen was. We waren erg blij met onze keuze van deze organisatie! Door deze wake-up call ging iedereen serieus om met de instructies over afstand houden en afremmen voor de bochten. Eenmaal beneden was het flink warm en konden we even uitpuffen met een biertje terwijl de gidsen de fietsen wasten. Daarna werden we naar een hotel gebracht met grote tuin en zwembad waar we konden chillen, zwemmen, warm douchen en eten van het buffet. Om 17.15 kregen we onze T-shirts als bewijs dat we het gehaald hadden en begon de 3 uur durende rit terug naar La Paz. In het busje hadden Malou en ik eerst nog wel zin om in het hostel wat drankjes te doen aan de bar maar eenmaal terug waren we zo gaar dat we meteen zijn gaan slapen.
De derde dag in La Paz konden we eindelijk even rustig aan doen. Ik was alsnog vroeg wakker maar ben lekker in bed gebleven en heb wat research gedaan naar de amazone. M’n plan was om daar vanuit La Paz heen te gaan voor een 3-daagse tour. Ik had moeite met het vinden van een goede organisatie, de vluchten waren duur en ik merkte aan mezelf dat ik er eigenlijk helemaal niet zo’n zin in had. Het is nu regenseizoen waardoor er nog meer muggen zijn en de boot waarmee je door de amazone vaart heeft geen overkapping dus dat klonk ook niet heel aanlokkelijk. Ik besloot de amazone te skippen en met Malou mee te gaan naar Uyuni die avond. De 3-daagse tour over de zoutvlaktes zou een super leuke afsluiter zijn van het reizen samen! We hebben wederom genoten van ons eigen ontbijtje in de zon, rustig onze spullen gepakt en uitgecheckt. Omdat de straten van La Paz zo in hoogte verschillen en om verkeersdrukte te minderen is er een kabelbaan netwerk over de hele stad. Locals gebruiken dit om van A naar B te komen maar voor ons was het erg leuk om de verschillende wijken van bovenaf te zien en een mooi uitzicht over de stad te hebben zonder na een blok te hijgen. Ik had trouwens nóg steeds spierpijn in m’n kuiten van de Colca Canyon. Na een paar ritjes zijn we terug gegaan naar het café met de lekkere carrot cake voor lunch en vanzelfsprekend nog een stuk carrot cake. Daarna zijn we langs wat souvenirwinkeltjes gaan struinen om handschoenen, een sjaal en een muts te kopen voor in Uyuni. Ook zijn we langs de terminal gegaan om bustickets te kopen voor de nachtbus die avond. Al met al toch weer best veel gedaan op een dag maar het was gezellig en ontspannend. Die avond hebben we om 20u de nachtbus gepakt naar Uyuni.
De busrit was niet top maar ik heb best wat kunnen slapen dus ik voelde me prima. Om 6u kwamen we aan en werden we bedolven door mensen van tour operators. Het was super koud en we wilden gewoon ergens binnen ontbijten en wakker worden zonder al die irritante mensen. We hadden van te voren een café gevonden die goed inspeelt op de nachtbus. Ze gaan om 5am open, hebben ontbijt, een warme douche en je kan je telefoon en andere apparaten opladen. Precies wat we nodig hadden! We hebben daar gehangen tot om 8u alle kantoortjes open gingen. We hadden op basis van verhalen en recensies drie bedrijven waar we langs wilden en een van die drie kiezen om mee te boeken. Er kan nogal wat verschil zitten tussen de kwaliteit van de tour en goedkoop betekent hier vaak niet beter. Omdat er in Uyuni zelf niets te beleven is, gaan de meeste mensen dezelfde ochtend van aankomst weg op tour naar de zoutvlaktes. Het was even stressen omdat de organisatie die we wilden twee mensen extra nodig had om een nieuwe auto ‘te openen’, de tweede überhaupt geen mensen had en de derde vol zat. We waren even bang dat we niet konden vertrekken. Uiteindelijk hebben we een andere organisatie gevonden en omdat het zo last minute was nog €30 van de prijs af kunnen lullen. We hadden nog even tijd om snel een broodje, water en wc-papier in te slaan en toen begon de briefing. De gids sprak goed Engels en kwam heel gepassioneerd over. Om 11u vertrokken we met twee jeeps, 10 mensen, 2 chauffeurs en 1 gids voor 3 dagen avontuur!
Deze tour was absoluut m’n hoogtepunt van Bolivia en staat zeker in de top 3 van hoogtepunten tijdens deze reis. De eerste dag hebben we weinig in de auto gezeten. We maakten een stop bij een ‘begraafplaats’ voor treinen, een fabriekje waar het zout wordt verwerkt en toen bij dé zoutvlaktes. We hadden een strak blauwe lucht, amper wind en een hele krachtige zon die binnen no time mijn scheiding rood had. Er lijkt geen eind te komen aan de kilometers lange vlaktes. We hadden even tijd om foto’s te maken en toen kregen we een super lekkere picknick als lunch buiten op de zoutvlaktes. De cliché grap ‘is er ook zout?’ is zeker gemaakt. Na de lunch reden we naar een ander deel van de vlaktes waar we tijd hadden voor de perspectief fotoshoots met attributen. De volgende stop was een soort eiland met koraal erop en mega veel cactussen. Vroeger was het water onder de zoutvlaktes een meer maar dat is overstroomd door de zee en zo ontstond de laag zout op het water. Door plaatverschuivingen zijn stukken die vroeger onder water lagen omhoog geduwd. Het koraal is vanzelfsprekend dood maar het was heel cool om dingen die je normaal met snorkelen of duiken ziet nu op het droge te zien. We zijn omhoog gelopen voor een 360 graden uitzicht over de vlaktes en daarna een stuk gaan rijden voor een mooie plek om de zonsondergang te kijken. De gids had als verrassing rode wijn en chips mee en we waren allemaal even heel gelukkig met de situatie. Een super gezellige groep, leuke dag, mooi uitzicht, muziekje uit de auto op de achtergrond (ik was de hele trip DJ) en een wijntje in je hand. Eenmaal aangekomen bij het hostel was iedereen kapot van de lange dag. Na het eten was het tijd voor een warme douche en om ons bed in te gaan.
De tweede dag hebben we wat meer in de auto gezeten. Om 6.30 was het ontbijt en om 7u vertrokken we. We zijn langs prachtige meren gegaan, meer opgedroogd koraal, vulkanen en reden uren door de ongerepte woestijn. We hebben flamingo’s, lama’s, struisvogels en een vos gezien. Het gaf zo’n vrij gevoel om te roadtrippen door the middle of nowhere met een muziekje op en te dagdromen terwijl de mooie landschappen voorbij raasden. Malou en ik waren ook erg blij dat we niet bij een overdreven Amerikaanse meid in de auto zaten die alleen maar kon praten over haar leven als lerares in Korea. Wij zaten absoluut in de coole-mensen-auto (lol!). De tweede accommodatie was erg basic maar dat wisten we van te voren. 200m vanaf het hostel zit een kleine hotspring met heerlijk warm water. Na het eten zijn we met 5 van de groep erin gegaan met wijn en chips en hebben we naar de prachtige sterren gekeken. Er was ook geen douche in het hostel dus dit was top om even op te frissen. ‘s Avonds koelt het flink af dus we zaten tot onze schouders in het water met een muts op om zo min mogelijk warmte te verliezen.
De derde dag bestond vooral uit terug rijden. Ik had een beetje last van m’n buik, ben nog steeds snot verkouden en was erg moe van de volle dagen en 24/7 samen zijn met zo’n groep. Ik had wel weer behoefte aan wat me-time. Eenmaal terug in Uyuni ben ik met Malou bustickets gaan kopen. Zij gaat terug naar La Paz en ik naar Potosi. Ik had daarna nog even tijd om m’n berichten bij te werken en avondeten te halen voordat ik afscheid moest nemen van Malou. We hebben 3 mega leuke weken gehad en ik ga d’r zeker weer zien in Utrecht! Om 18u ging mijn bus naar Potosi. Dit is een stad 4 uur van Uyuni vandaan die bekend staat om haar actieve mijnen en onder andere zilverwinning. Ik ben nog nooit in een mijn geweest en ik wilde wel meer weten over de omstandigheden waarin de mijnwerkers werken. In Potosi zijn niet zoveel hostels met dorms dus ik besloot mezelf te verwennen met een privé kamer om even goed uit te kunnen rusten. Rond 22u kwam ik aan en ben ik meteen m’n bed in gedoken. Het is me zowaar gelukt om uit te slapen (9u)! De dag vulde zich redelijk makkelijk met rustig ontbijten, uitgebreid douchen, FaceTimen met Bas, paps en mams, Anouk en Simone, lunchen en dingen uitzoeken voor Argentinië en de weg ernaar toe. Het was echt heel lekker om een eigen kamer met badkamer te hebben waar je al je zooi gewoon kan laten liggen, geen rekening hoeft te houden met anderen en je even kan terugtrekken.
M’n tweede dag in Potosi heb ik weer een rustige ochtend gehad. Ik ben even door het centrum gelopen en na 8 pogingen bij verschillende banken heb ik het voor elkaar gekregen om dollars te pinnen. De waarde van de Argentijnse peso is nu heel laag waardoor het slim is om stabiele dollars mee te nemen naar Argentinië en die daar om te wisselen in kleine hoeveelheden. Na de lunch begon mijn tour door een mijn samen met 5 anderen. De gids probeerde soms iets te grappig te zijn en sprak niet bijster goed Engels maar hij deed erg zijn best. Hij is zelf op zijn 8e begonnen als mijnwerker en heeft het 27 jaar gedaan voordat hij als gids is gaan werken. We kregen een pak en laarzen aan voor het stof, een helm met lamp en een mondkapje. Ook kochten we sap, coca bladeren en dynamiet als cadeaus voor de mijnwerkers. De meeste mijnwerkers werken zo’n 12u per dag. Tijdens zo’n dag leven ze op sap en coca bladeren die de eetlust verminderen. Je zag ze allemaal met zo’n prop in hun wang zitten. Na 4 uur is de smaak van de bladeren weg en weten ze dat ze even mogen rusten. Ook helpt het tegen hoogteziekte. Het was heel leip om in de mijn te zijn en op sommige smalle diepe stukjes ook best benauwend. Het was bizar om te zien in wat voor erbarmelijke omstandigheden de mijnwerkers werken. In de mijn was ook een offerplaats voor Pacha Mama. Elke vrijdag drinken de mijnwerkers 96% alcohol en dat offeren ze ook samen met sigaretten en coca bladeren in de hoop voor geluk en goede kwaliteit. Ik was blij toen ik weer daglicht zag en we door konden naar de fabriek waar het zilver, zink, lood en mineralen worden gescheiden van de stenen. Na de tour kon ik gelukkig nog even douchen in het hostel, eten en met de taxi naar de terminal. Om 20.30 ging m’n bus naar Villazon, het grensplaatsje aan de kan van Bolivia.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2017-05-04 22:47:44
[totalVisitorCount] => 33385
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 600
[author] => Milou
[cityName] => La Paz
[travelId] => 520278
[travelTitle] => Zuid-Amerika
[travelTitleSlugified] => zuid-amerika
[dateDepart] => 2018-09-25
[dateReturn] => 2019-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,la-paz
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/432/996_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => peru-deel-2-en-bolivia
)
[54] => stdClass Object
(
[reportId] => 5043236
[userId] => 436344
[countryId] => 24
[username] => AmerikaZuid
[datePublication] => 2018-11-23
[photoRevision] => 21
[title] => BOLIVIA/ UYUNI - LA PAZ
[message] => 19 – 30 oktober 2018
Ik loop ontzettend achter met onze blog dus vlieg er nu even doorheen.
We vliegen van Uyuni naar La Paz en worden opgehaald door de chauffeur van het hotel. Je weet niet wat je ziet bij aankomst. Je komt van hoog uit de bergen binnen in La Paz en ziet daardoor de omvang en de enorme “kom” van beton die zich genesteld heeft tussen de bergen.
Wat een stad, wat een drukte, maar ook dit hadden we niet willen missen. We hadden een leuk hotel, het was het oude consulaat van Paraguay, koloniale stijl en we zaten vlakbij het centrum. Weer veel gewandeld en uiteraard de Teleferico genomen waarbij je vanuit het centrum helemaal naar boven (el Alto) wordt gebracht. We zijn niet 'uitgestapt' en hebben zo een uurtje (heen en terug) kunnen genieten van het uitzicht. Simon Bolivar zat natuurlijk weer op z’n paard en Columbus had ook een ere plek gekregen(he….Columbus????). Reinout vond het terecht dat hij ook een ereplaats kreeg, hij is tenslotte de ontdekker van Zuid Amerika, maar voor mij had deze Spanjaard alleen een plekje in een museum mogen hebben, hoe fantastisch ik het ook vind dat hij deze tocht heeft gemaakt, het bracht wel de veroveraars (Spanje) naar Zuid Amerika.
We sluiten Bolivia af en geven het een 9 op onze lijst. We hebben ontzettend genoten van dit bijzondere land en vinden dat het meer op de kaart moet worden gezet voor het toerisme.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-04-21 02:57:24
[totalVisitorCount] => 26486
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 491
[author] =>
[cityName] => La Paz
[travelId] => 518027
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2018-03-05
[dateReturn] => 2018-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,la-paz
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/436/344_50x50.jpg?r=21
[titleSlugified] => bolivia-uyuni-la-paz
)
[55] => stdClass Object
(
[reportId] => 5042311
[userId] => 436344
[countryId] => 24
[username] => AmerikaZuid
[datePublication] => 2018-11-11
[photoRevision] => 21
[title] => BOLIVIA/ UYUNI
[message] => UYUNI 20 oktober – 26 oktober
Alweer een prachtige tocht van 3,5 uur door de natuur. Een goede weg maar compleet verlaten. Af en toe een fietser (toerist)!!!!! met z’n hele hebben en houwen op de fiets. Wel stoer maar wat een waaghals! Wat als hij pech krijgt onderweg, of zich niet lekker voelt door de hoogte van 3800 mtr…….al denkende daaraan krijgen we zelf pech met de auto. De chauffeur zegt geen idee te hebben wat het is, wij ook niet. Hij probeert een vriend te bellen, maar heeft geen bereik. Ook wij hebben geen bereik. Wat nu? We hebben mazzel, op 200 mtr van de weg staat een klein huisje en aan de overkant ook een. De chauffeur liep er naar toe en wij wachten bij de auto. Na veel gepraat kan de taxi chauffeur via de telefoon van een Indiaan!!! (ja ja ze hebben, hoe arm ook, allemaal I-phones hier) contact krijgen met zijn vriend die in Sucre zit. Die zou ons kunnen komen halen en brengen maar dat is wel 6 uur rijden voordat hij hier is. Inmiddels zagen wij dat er olie onderuit de auto lekte, maar hij had alleen motorolie en die had hij er al helemaal ingegooid. Enfin, ik ben zelf naar de Indiaan gelopen (een alleraardigste vent; Johnny) en hij liet ons weten dat er elk uur een bus langs zou komen, maar…..de overbuurman was taxi chauffeur en misschien wilde hij ons wel brengen naar Uyuni wat nog maar 3 kwartier rijden was. En ja hoor, geluk bij een ongeluk….zo aardig!
Uyuni naderend zagen we al een klein beetje van de zoutvlakte. Een vlak uitgestrekt landschap, droog, stoffig. We reden het dorp in en dachten OMG, hier moeten we zo snel mogelijk weer weg, maar we hadden er 6 nachten geboekt (waarvan 2 in een hotel voor 80% gemaakt van zout!). Het leek weer zo’n Western dorpje, uitgestorven en waar de zandkolken en hooibalen doorheen waaien. Gelukkig was ons hotel ok. We werden vriendelijk ontvangen, onze kamer zag er goed uit, er waren wat restaurantjes om de hoek. Iedere toerist zou in dit dorp alleen maar 1 overnachting boeken of er alleen maar een pauze houden (er kwamen veel SUV’s langs met toeristen), maar ja, wij hebben tijd en dachten er goed aan te doen 4 te boeken (het you tube filmpje had ons natuurlijk zoveel mogelijk van de zoutvlakte laten zien en zo min mogelijk van het dorp). Maar goed, we komen onze dagen altijd wel door, beetje hangen bij cafe’s, lezen, lekker wandelen………alhoewel lekker….stof happen en wachten op het grote moment; de zoutvlakten van Uyuni.
Het volgende hotel Laguna Salar de Uyuni hadden we 2 nachten geboekt. Het lag een beetje buiten ons budget, maar jee wat hebben we ervan genoten! In de middle of nowhere met uitzicht op de immense zoutvlakte. Salar Uyuni heeft een oppervlakte van 10.000 km2!!!
Het hotel was inderdaad van blokken zout gemaakt. Zelfs de kamers en ‘nachtkastjes’ waren van zout. Je moest uitkijken dat je niet ergens aan zat met je vingers en vervolgens in je ogen wreef want dat prikte dus. Zeer sfeervol, rustiek ingericht. De goedkopere kamers hadden elk buiten de kamer een eigen zitje met open haard en uitzicht op de zoutvlakte. Wij konden 2 mountainbikes van het hotel lenen (!) en zijn de volgende dag gelijk naar de zoutvlakte gefietst (voor ons zwaar, we zijn beter in wandelen, but we did it). Wat een ervaring, alles om je heen wit, een prachtig gezicht waar veel toeristen op af komen.
Vanuit deze zoutvlaktes kan veel lithium worden gewonnen. Lithium wordt o.a. gebruikt voor batterijen en I-phones etc. Bolivia loopt nog erg achter op Argentinie en Chili die ook grote zoutvlaktes hebben en allang bezig zijn om er lithium uit te halen, maar op het ogenblik is een Duitse firma bezig om lithium uit de Uyuni zoutvlaktes te halen. Het is een enorm groot gebied (10.000 km2 dus), maar hopelijk doen ze het op een verantwoorde manier en laten ze het toch al arme land niet met een enorme vervuiling achter en kan Bolivia en zijn arme bevolking mee profiteren van de winst om zo op een wat hogere level te komen.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-04-21 02:57:24
[totalVisitorCount] => 26486
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 493
[author] => Inge
[cityName] => Uyuni
[travelId] => 518027
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2018-03-05
[dateReturn] => 2018-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/818/181_640x480.jpg?r=1
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/436/344_50x50.jpg?r=21
[titleSlugified] => bolivia-uyuni
)
[56] => stdClass Object
(
[reportId] => 5041418
[userId] => 195336
[countryId] => 24
[username] => markjonkersleon
[datePublication] => 2018-09-17
[photoRevision] => 0
[title] => Boliviaantjes
[message] => Jaaaaa,
Daar zijn de zon en de maan weer. Wat een tegenstellingen in dit fantastische Bolivia. Alles draait om 2 eenheden. Is er de zon dan is er ook een maan, dit geldt tevens voor andere goden en godinnen. Overal moeten er 2 van zijn in haar tegenstelling.
Hoe dan ook, wat een uitzichten, wat een hoogtes. Krijg er bijna hoofdpijn van, wacht dat heb ik ook, genaamd hoogteziekte. Hier op 4.500m is het prima vertoeven alleen zijn ze vergeten zuurstof in de lucht te pompen. Het likt alsof Babbels en ik, 2 flessen rum hebben verorberd en de volgende dag wakker zijn geworden.
Het doet mij alleen maar goed te weten dat die hersenen nog functioneren. La Paz, stad van de activiteiten is de volgende bestemming. We zullen aan jullie denken als wij de Amazone verkennen en hoog boven de stad van de Vrede uit zweven met onze paraglides..
liefs...M and B
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-07-19 17:08:49
[totalVisitorCount] => 157725
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 688
[author] => M. Jonkers
[cityName] => La Paz
[travelId] => 519996
[travelTitle] => Going More South
[travelTitleSlugified] => going-more-south
[dateDepart] => 2018-09-05
[dateReturn] => 2019-03-04
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,la-paz
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/195/336_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => boliviaantjes
)
[57] => stdClass Object
(
[reportId] => 5040555
[userId] => 437095
[countryId] => 24
[username] => joaniwillems
[datePublication] => 2018-10-21
[photoRevision] => 0
[title] => Bolivia deel 2
[message] =>
12e Aangekomen in La Paz. Rondgelopen, hele dag regen gehad. Ik kwam iemand tegen uit Rurreabaque, samen met de rode en blauwe kabelbaan naar de wijk El Alto gegaan 's avonds. Gaan eten bij een pizzaria.
13e Busticket gekocht voor 's avonds, 20.00 vertrek naar Sucre. Gaan lunchen bij restaurant Berlusca, hier een menu besteld.Rondgewandeld en wat broodjes gekocht voor de busreis. Om 18.45 kwam de taxi. De pannenkoek had bovenaan de straat geparkeerd. Het verkeer is een RAMP in la Paz. Het is 1.5 km naar de bus terminal. Ik heb momenteel teveel bagage om dat stuk te lopen. Meneer de chauffeur reed een straat in waar altijd markt is. Hij ging omkeren en reed daarbij tegen een paal. Vervolgens reden we de andere kant op. Om 20.00 vertrok mijn bus. Om vervolgens vanaf 18.50 tot 19.50, een zwetend uur, in de taxi te hebben gezeten die 1.5 km omreed. Dus 3 km gereden in een uur tijd. Bij de terminal aangekomen, ik was behoorlijk boos, meneer 20 gegeven. Dit was niet juist, meneer wilde 50. Ik zeg 20, hostel zei 20, ik ben bijna te laat omdat jij 1.5 km omreed.Ik ben uitgestapt en heb mijn tas gepakt. Gelukkig was Ik op tijd. Bus was Cama (bed) van El Dorado. Niks mis mee, prima bus. De busreis zelf van la Paz naar sucre duurde van 20.00 tot 08.30. Aantal keren gestopt volgens mij, voor mijn doen goed kunnen slapen.
14e om 08.30 aangekomen in Sucre, de hoofdstad van Bolivia. Taxi naar hostel 5 B, andere prijzen dan la Paz. Aangekomen bij hostel ontbijt daar gehad voor 10b. Om 10.00 was mijn kamer klaar. Ik heb nog altijd behoorlijk uitslag en dikke enkels/voeten. Lekker gewassen en daarna naar de laundry. Deze was dicht natuurlijk, het is zondag. Gelopen naar de supermarkt, naar de lokale markt en park Simon Bolivar. Daarna naar plaza 25 de mayo, het centraal plein. Daarna naar la recoletta. Dit was een flinke klim om boven te komen, maar dan heb je ook een mooi uitzicht over de stad. Een broodje lomo Saltado gaan eten.
15e Ontbijt gehad bij het hostel. Naar de wasserij met mijn kleding. Naar het kerkhof gelopen. Dit wordt aangegeven als bezienswaardigheid en was ook wel apart. Er zijn drie verschillende graven. Voor de rijke, de grote "Huizen", de wanden, de graven in de grond. Ik vond het bijzonder :-) s Middags naar Musea Nacional de etnografia y folklore geweest. Daarna bij Abis cafe een pannenkoek met ijs en fruit gaan eten. De bekende kerk, iglesia san Felipe de neri was toen ik aankwam dicht. Naar de lokale vlees en fruitmarkt geweest. Zo snel ik binnen stond, stond ik weer buiten. Honger had ik ook niet meer. Hostel gevraagd voor een busticket te boeken naar Uyuni morgenavond. Gaan eten bij el germen. Een Vegetarisch restaurant. Even wat vitamine naar binnen werken.
16e Naar park Cretacico geweest. Dit is het Dino park. Vanaf de plaza 25 vertrekt het minibusje naar het park. Aangekomen een rondleiding gehad en om 12.00 een tour naar de footprints. De gids zei duidelijk niet aanraken. Tja.... Wat gebeurd er dan... Het park is heel klein met dino' S op grote gemaakt. Het was leuk voor een keer door te lopen. Gaan eten met een Nederlands meisje, die was aangekomen bij mijn hostel en om 20.30 de bus naar Uyuni. Om 04.00 aangekomen, maar we mochten tot 06.00 blijven zitten. Onderweg naar de touroperator wordt je al 200x aangesproken voor een tour. Iemand van het bedrijf waar ik wilde boeken stond te wachten op de hoek. Ik werd naar een eetgelegenheid met vieze wc gebracht. Om 08.00 naar de touroperator, quechua connection en om 11.00 vertrokken met transfer naar chili erbij geboekt. Hele leuke groep van 13 mensen. In de jeep een meisje uit Ierland, koppel uit Engeland en koppel uit Brazilie. Naar cactuseiland geweest, de naam zegt het al, lunch gehad, dit was groente met lama, en heel lekker. In Peru heb ik alpaca geprobeerd, maar dat vond ik niet geweldig. Hoogte punt van de dag, de zoutvlakten. Hier aparte foto's gemaakt. Ook hebben we gemountainbiked op de salt flats.
18e 's ochtends vroeg op. Ontbijt was zeer karig. Een broodje per persoon, nou van 06.30 tot 12.00 uur is dat niet genoeg voor mij (e.a.) Wat broodjes gaan vragen. Verschillende, zeer mooie, landschappen, bergen, vulkanen en lagoons met flamingo's gezien. Deze avond hadden we een shared room met de groep. Omdat we dicht bij chili zaten, was de klok van mijn telefoon overgesprongen, 1 uur later dan Bolivia. Er ging een wekker af, dus ik en wat mensen van een andere groep waren 1 uur te vroeg. Naar heel wat mooie natuur in de woestijn te hebben gezien, werden we om 09.30 gedropt bij de Chileense grens. Om 13.00 aangekomen in Chili San Pedro de atacama. Naar de pin gegaan voor chilleense peso. Mijn boliviaaans geld gewisseld voor Argentijnse peso. Een busticket gekocht voor morgenvroeg naar salta, Argentinie. Daarna een menu gaan eten, kippensoep met vegatarische spagetti. Mijn tas gaan herinpakken. ' s avonds bij Sol Inti een broodje kip met paprika gehad en wat gekocht voor de lange busreis morgen. San pedro is erg gezellig 's avonds, deze indruk krijg je niet overdag.
Ik ben blij dat ik niet meer ziek ben geworden. Hoogste punt 5000 m. Wel vermoeiend met inspannen, maar vooral ademen bleef vervelend.
Wat betreft mijn allergische reactie op muggen of bedbuggs of wat het ook was. De uitslag is een behoorlijk minder en soms nog jeuk.
Op naar Chili en Argentinie.
12e Aangekomen in La Paz. Rondgelopen, hele dag regen gehad. Ik kwam iemand tegen uit Rurreabaque, samen met de rode en blauwe kabelbaan naar de wijk El Alto gegaan 's avonds. Gaan eten bij een pizzaria.
13e Busticket gekocht voor 's avonds, 20.00 vertrek naar Sucre. Gaan lunchen bij restaurant Berlusca, hier een menu besteld.Rondgewandeld en wat broodjes gekocht voor de busreis. Om 18.45 kwam de taxi. De pannenkoek had bovenaan de straat geparkeerd. Het verkeer is een RAMP in la Paz. Het is 1.5 km naar de bus terminal. Ik heb momenteel teveel bagage om dat stuk te lopen. Meneer de chauffeur reed een straat in waar altijd markt is. Hij ging omkeren en reed daarbij tegen een paal. Vervolgens reden we de andere kant op. Om 20.00 vertrok mijn bus. Om vervolgens vanaf 18.50 tot 19.50, een zwetend uur, in de taxi te hebben gezeten die 1.5 km omreed. Dus 3 km gereden in een uur tijd. Bij de terminal aangekomen, ik was behoorlijk boos, meneer 20 gegeven. Dit was niet juist, meneer wilde 50. Ik zeg 20, hostel zei 20, ik ben bijna te laat omdat jij 1.5 km omreed.Ik ben uitgestapt en heb mijn tas gepakt. Gelukkig was Ik op tijd. Bus was Cama (bed) van El Dorado. Niks mis mee, prima bus. De busreis zelf van la Paz naar sucre duurde van 20.00 tot 08.30. Aantal keren gestopt volgens mij, voor mijn doen goed kunnen slapen.
14e om 08.30 aangekomen in Sucre, de hoofdstad van Bolivia. Taxi naar hostel 5 B, andere prijzen dan la Paz. Aangekomen bij hostel ontbijt daar gehad voor 10b. Om 10.00 was mijn kamer klaar. Ik heb nog altijd behoorlijk uitslag en dikke enkels/voeten. Lekker gewassen en daarna naar de laundry. Deze was dicht natuurlijk, het is zondag. Gelopen naar de supermarkt, naar de lokale markt en park Simon Bolivar. Daarna naar plaza 25 de mayo, het centraal plein. Daarna naar la recoletta. Dit was een flinke klim om boven te komen, maar dan heb je ook een mooi uitzicht over de stad. Een broodje lomo Saltado gaan eten.
15e Ontbijt gehad bij het hostel. Naar de wasserij met mijn kleding. Naar het kerkhof gelopen. Dit wordt aangegeven als bezienswaardigheid en was ook wel apart. Er zijn drie verschillende graven. Voor de rijke, de grote "Huizen", de wanden, de graven in de grond. Ik vond het bijzonder :-) s Middags naar Musea Nacional de etnografia y folklore geweest. Daarna bij Abis cafe een pannenkoek met ijs en fruit gaan eten. De bekende kerk, iglesia san Felipe de neri was toen ik aankwam dicht. Naar de lokale vlees en fruitmarkt geweest. Zo snel ik binnen stond, stond ik weer buiten. Honger had ik ook niet meer. Hostel gevraagd voor een busticket te boeken naar Uyuni morgenavond. Gaan eten bij el germen. Een Vegetarisch restaurant. Even wat vitamine naar binnen werken.
16e Naar park Cretacico geweest. Dit is het Dino park. Vanaf de plaza 25 vertrekt het minibusje naar het park. Aangekomen een rondleiding gehad en om 12.00 een tour naar de footprints. De gids zei duidelijk niet aanraken. Tja.... Wat gebeurd er dan... Het park is heel klein met dino' S op grote gemaakt. Het was leuk voor een keer door te lopen. Gaan eten met een Nederlands meisje, die was aangekomen bij mijn hostel en om 20.30 de bus naar Uyuni. Om 04.00 aangekomen, maar we mochten tot 06.00 blijven zitten. Onderweg naar de touroperator wordt je al 200x aangesproken voor een tour. Iemand van het bedrijf waar ik wilde boeken stond te wachten op de hoek. Ik werd naar een eetgelegenheid met vieze wc gebracht. Om 08.00 naar de touroperator, quechua connection en om 11.00 vertrokken met transfer naar chili erbij geboekt. Hele leuke groep van 13 mensen. In de jeep een meisje uit Ierland, koppel uit Engeland en koppel uit Brazilie. Naar cactuseiland geweest, de naam zegt het al, lunch gehad, dit was groente met lama, en heel lekker. In Peru heb ik alpaca geprobeerd, maar dat vond ik niet geweldig. Hoogte punt van de dag, de zoutvlakten. Hier aparte foto's gemaakt. Ook hebben we gemountainbiked op de salt flats.
18e 's ochtends vroeg op. Ontbijt was zeer karig. Een broodje per persoon, nou van 06.30 tot 12.00 uur is dat niet genoeg voor mij (e.a.) Wat broodjes gaan vragen. Verschillende, zeer mooie, landschappen, bergen, vulkanen en lagoons met flamingo's gezien. Deze avond hadden we een shared room met de groep. Omdat we dicht bij chili zaten, was de klok van mijn telefoon overgesprongen, 1 uur later dan Bolivia. Er ging een wekker af, dus ik en wat mensen van een andere groep waren 1 uur te vroeg. Naar heel wat mooie natuur in de woestijn te hebben gezien, werden we om 09.30 gedropt bij de Chileense grens. Om 13.00 aangekomen in Chili San Pedro de atacama. Naar de pin gegaan voor chilleense peso. Mijn boliviaaans geld gewisseld voor Argentijnse peso. Een busticket gekocht voor morgenvroeg naar salta, Argentinie. Daarna een menu gaan eten, kippensoep met vegatarische spagetti. Mijn tas gaan herinpakken. ' s avonds bij Sol Inti een broodje kip met paprika gehad en wat gekocht voor de lange busreis morgen. San pedro is erg gezellig 's avonds, deze indruk krijg je niet overdag.
Ik ben blij dat ik niet meer ziek ben geworden. Hoogste punt 5000 m. Wel vermoeiend met inspannen, maar vooral ademen bleef vervelend.
Wat betreft mijn allergische reactie op muggen of bedbuggs of wat het ook was. De uitslag is een behoorlijk minder en soms nog jeuk.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-07-29 16:54:21
[totalVisitorCount] => 13247
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 927
[author] =>
[cityName] => La Paz
[travelId] => 519481
[travelTitle] => Zuid-Amerika
[travelTitleSlugified] => zuid-amerika
[dateDepart] => 2018-09-13
[dateReturn] => 2018-12-19
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,la-paz
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/437/095_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => bolivia-deel-2
)
[58] => stdClass Object
(
[reportId] => 5040431
[userId] => 436344
[countryId] => 24
[username] => AmerikaZuid
[datePublication] => 2018-10-19
[photoRevision] => 21
[title] => BOLIVIA/POTOSI
[message] => 15 oktober – 20 oktober
Vanuit Sucre de taxi genomen naar Potosi. Een prachtige tocht door steppe-achtig landschap. We waren voorbereid op een arm mijndorpje, reden binnen via de vuilopslagplaatst, een enorm gat, alsof ze een berg hadden uitgegraven, daar alle troep in gooiden en er dan weer, maar dan een hogere, berg van zouden maken. Tot het gevuld was zal het open blijven liggen met alle gevolgen van dien…een enorme troep in de omgeving. Na veel zoeken door arme wijken en kleine straatjes kwamen we eindelijk bij ons hotel aan. Niet veel soeps maar het lag dicht bij het kleine centrum met een leuke gezellige Plaza 10 de Noviembre . We (althans ik) had dit kleine mijndorpje uitgezocht omdat ik heel graag de mijnen in wilde. Reinout zag het meer als tussenstop voor onze trip naar Uyuni (een enorme zoutvlakte ongeveer 200 km van Potosi).
Potosi ligt op +/- 4000 mtr, een verschil van iets van 1200 mtr met Sucre en dat merk je! Eerst maar even wat eten. We vonden een leuk restaurantje vlakbij….dat bleek ook gelijk het gezelligste restaurant te zijn. Binnen stond de haard aan, het was echter niet eens koud, maar het oogde wel knus. We zaten nog niet of hoorden achterin Nederlands praten. Zoals altijd zijn wij dan heel blij met ons Papiaments! Na 5 minuten komt er een …jawel, Nederlands gezinnetje binnen, lopen naar achter en draaien gelijk rechtsomkeer al roepend “he get, nederlanders” en weg waren ze. Haha, we zijn dus niet de enigen. Na onze maaltijd kwam er een hele grote groep Nederlanders binnen zetten, niet te geloven. De koffie namen we elders. Onze hele Zuid Amerika reis amper een toerist gezien, maar ze zitten hier allemaal, Fransen, Belgen, Nederlanders, Duitsers, Brazilianen en een stel uit Mallorca en Spanje. Ze komen of vanuit La Paz en gaan naar het zuiden of andersom.
Maar goed, ik kwam dus voor de mijnentour. Rein vond het maar niks dat ik ging, er zitten zeker risico’s aan, maar ja, ik ben een kind van een moeder die het ook niet zou kunnen laten risico’s te nemen. Wat een ervaring!!!! Bij het tour bureau stonden 2 mensen uit Mallorca en er zouden 8 nederlanders/belgen meegaan. Toen de guide riep wie zich bij de spaanse groep zou voegen had ik mijn keuze al snel gemaakt en het stel uit Mallorca was nog een leuk stel ook, hoewel best moeilijk te verstaan voor mij, toch weer heel anders dan het spaans hier. Enfin, eerst met de bus naar een markt, waar ons door onze guide werd uitgelegd hoe de mijnwerkers het in de mijnen overleefden. Al coca bladeren kauwend liet hij ons een soort staafjes zien die je bij de coca kon voegen om het een ander smaakje te geven. Daarnaast goot je, als je een lekkere drap coca in je wangzak had verzameld er nog een goeie dot 95 procent alcohol in…..hmm heerlijk… of wij ook wat wilden; nee dus. Daarnaast liet hij ons nog zien hoe ze met dynamiet omgingen, waarna we zelf konden besluiten of we iets voor die arme mijnwerkers wilden kopen om het leven wat aangenamer te maken. Voor 15 BOB een 2 ltr fles frisdrank gekocht en een zak coca. Daarna met z’n allen de bus weer in naar een loods waar we een pak, laarzen en een helm kregen omdat we onder het stof zouden komen te zitten in de mijnen. We zagen er niet uit, maar dat kon de pret niet drukken.
Op naar de mijnen. De groep Nederlanders en Belgen mochten voor. Wij moesten wachten zodat we niet achter elkaar aan zouden lopen. Komt er al hijgend en proestend een hele lange Belg weer naar buiten, helemaal buiten adem en bijna hyperventilerend. Oh zegt onze guide, een stukje verderop wordt het beter en kan je rechtop staan. “No way” dat ik daar weer in ga, verschrikkelijk roept hij.
Tja, nu werd ik toch wel zenuwachtig, ik had wat last van kortademigheid door de hoogte en mijn longen zijn ook niet meer wat het geweest was. De guide zag de angst in onze ogen en bood ons wat van zijn coca bladeren aan (hij had inmiddels het halve zakje al achter z’n kiezen). Niemand nam, maar ik heb toch maar een half handje naar binnen gewerkt ;-) Wij naar binnen, bukkend, later werd het wat hoger, maar ik gaf die Belg volkomen gelijk, die had die tocht nooit volgehouden met z’n lange lichaam en ik was heel blij dat Rein niet mee wilde. Je tekent vooraf een briefje met de belofte dat het tourbedrijf niet aansprakelijk is mocht je iets overkomen. Heel goed dat ze dat gedaan hebben, want dit was best wel trickie! Ik was de oudste van de hele groep. Er zou een 3e guide mee gaan voor ‘in case of’, maar die bleef bij de andere groep omdat die groter was. We hebben echt halsbrekende toeren moeten uithalen in die mijn, loszittende trappen, door gaten klauteren waar de stenen naar beneden kletterden, en blij dat ik een helm op had want ik stootte diverse keren m’n kop. De guide was absoluut geen gentlemen, was zelf een mijnwerker geweest, overleven, hard zijn en geen gezeur, fatsoen had hij nooit geleerd zei hij zelf nog ;-)
Zilver, platina, (nep)goud we hebben het allemaal gezien in die mijn, maar wat moeten die mensen het ontberen. Gemiddeld worden ze 45 tot 50, ze beginnen meestal rond hun 17e. Alleen mannen mogen in de mijn, een macho cultuur en er zijn groepen die hun eigen afdeling hebben en meer verdienen dan de anderen. Begeef je je op de verkeerde plek in de mijn dan kan het al gauw zijn dat je een kopje kleiner gemaakt wordt. Je kan er snel verdwalen, dus oppassen geblazen. Het leek erop of de gids op een gegeven moment de weg kwijt was, maar het bleek dat hij aan het luisteren was waar er mijnwerkers bezig waren, zodat wij hun ons gekochte waar konden afstaan. Telkens als er een volgeladen kruiwagen met stenen aankwam moesten we snel tegen de wand gaan staan om hem door te laten….al puffend en hijgend met in een wang een flinke hoeveelheid coca, sjeesde hij dan voorbij zonder boe of bah te zeggen, jonge kerels, maar ook oudere. Gelukkig werken er geen kinderen meer. Zo af en toe wil er nog wel een vragen of ze er mogen werken maar de meesten gaan nu naar school werd ons gezegd. Er zijn in Potosi idd veel scholen, ook in Sucre hebben we veel universiteiten gezien.
Al met al een geweldige ervaring, maar ik hoop echt, voor deze mannen en Bolivia, dat het er ooit eens van komt dat al het gewonnen zilver niet alleen door grote buitenlandse bedrijven wordt opgekocht tegen een habbekrats maar dat er ook wat overblijft voor de verkoop in Bolivia zelf. In Potosi zelf was er geen zilver winkel te bekennen. Ik denk dat een toerist toch zeker een aandenken had gekocht waarmee deze arme mensen weer een stukje verder kunnen.
Op naar Uyuni.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-04-21 02:57:24
[totalVisitorCount] => 26486
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 699
[author] => Inge
[cityName] => Potosí
[travelId] => 518027
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2018-03-05
[dateReturn] => 2018-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/807/747_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/436/344_50x50.jpg?r=21
[titleSlugified] => bolivia-potosi
)
[59] => stdClass Object
(
[reportId] => 5040430
[userId] => 436344
[countryId] => 24
[username] => AmerikaZuid
[datePublication] => 2018-10-19
[photoRevision] => 21
[title] => BOLIVIA/ SUCRE
[message] => 10 oktober – 15 oktober
Aangekomen in de hoofdstad van Bolivia! Vaak denkt men dat La Paz de hoofdstad is, maar het is een beetje als in Nederland; in Den Haag zetelt de regering en Amsterdam is de hoofdstad. In La Paz zetelt de regering maar Sucre is de hoofdstad. We komen aan op een klein vliegveldje waarvan je niet zou zeggen dat het het vliegveld van een hoofdstad zou zijn. We nemen een taxi die ons in een half uurtje naar het centrum rijdt over een steppe achtig landschap. Sucre heeft zijn naam te danken aan Mariscal (Maarschalk) De Sucre die samenwerkte met Simon Bolivar aan de bevrijding van Zuid Amerika. Antonio Jose de Sucre is er 2 jaar gouverneur geweest. Sommigen beweren dat in Sucre in 1809 al de eerste “shout of freedom against Spain” te horen was. Pas in 1825 was Bolivia het laatste land dat z’n vrijheid op de Spanjaarden overwon.
Sucre met z’n 300.000 inwoners, op een hoogte van 2800 mtr. wordt ook wel de witte stad genoemd. Een prachtige, goed onderhouden stad met veel koloniale gebouwen in het wit, we kijken er onze ogen uit, wandelen veel, voelen ons veilig en houden het lekker bij het op pleintjes zitten en genieten van de locals en een enkele muzikant die prachtig pamfluit speelt met een meisje die hem begeleidt op haar gitaar. Het weer is er zacht en zelfs ’s avonds kunnen we nog heerlijk slenteren over de Plaza 25 de Mayo;
On May 25th, 1809, students and nationalists in Sucre declared independence from the Spanish Empire. Known as the “Grito de la Libertad”, or Shout of Liberty, this was the first of many popular uprisings all across South America. Today, Sucre is rightfully proud to be the birthplace of South American independence.
Er worden veel demonstraties gehouden; is het niet voor de roep om toegang te krijgen naar de zee, dan is het wel de roep om democratie of andere rechten waar men naar snakt. Het volk is behoorlijk verdeeld. Evo Morales, de zittende president, is omstreden. Hij werd in 2006 door een meerderheid van zijn eigen indiaanse stam gekozen tot president, hij was o.a. cocateler en kwam op voor zijn bevolking die lastig gevallen werd door Amerikaanse autoriteiten die de cocateelt aan banden probeerden te leggen. Evo Morales is nog steeds aan de macht ondanks een referendum dat in 2017 tegen hem had gestemd.
In February 2016, a referendum was held on the question of whether Morales should be allowed to run for a fourth term; he narrowly lost. His approval rating had been damaged by the allegations concerning his relationship with Gabriela Zapata Montaño. In December 2016 the MAS nominated Morales as their candidate for the 2019 presidential election regardless, stating that they would seek various avenues to ensure the legality of such a candidacy. In December 2017, the Supreme Tribunal of Justice of Bolivia ruled that—in contrast to the constitution—all public offices would have no term limits, blaming American imperialism for the nullification of the referendum's decision, thus allowing Morales to run for a fourth term.
In 2019 zijn er weer verkiezingen, let’s wait and see.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-04-21 02:57:24
[totalVisitorCount] => 26486
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 582
[author] => Inge
[cityName] => Sucre
[travelId] => 518027
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2018-03-05
[dateReturn] => 2018-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/bolivia,sucre
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/436/344_50x50.jpg?r=21
[titleSlugified] => bolivia-sucre
)
)
)
[_currentPageNumber:protected] => 4
[_filter:protected] =>
[_itemCountPerPage:protected] => 15
[_pageCount:protected] => 4
[_pageRange:protected] => 10
[_pages:protected] => stdClass Object
(
[pageCount] => 4
[itemCountPerPage] => 15
[first] => 1
[current] => 4
[last] => 4
[previous] => 3
[pagesInRange] => Array
(
[1] => 1
[2] => 2
[3] => 3
[4] => 4
)
[firstPageInRange] => 1
[lastPageInRange] => 4
[currentItemCount] => 15
[totalItemCount] => 60
[firstItemNumber] => 46
[lastItemNumber] => 60
)
[_view:protected] =>
)
[breadcrumb] =>
>
Reisverslagen
[styleSheet] => https://cdn.easyapps.nl/578/css/style.css
)
Cochabamba - Bolivia 
