Zambia | 14 maart 2026 | Door: keeskouwopreis
Zend_View Object
(
[_useViewStream:Zend_View:private] => 1
[_useStreamWrapper:Zend_View:private] =>
[_path:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[script] => Array
(
[0] => /srv/www/tl-www/website/application/layouts/scripts/
[1] => /srv/www/tl-www/website/application/layouts/scripts/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/scripts/
[3] => ./views/scripts/
)
[helper] => Array
(
)
[filter] => Array
(
)
)
[_file:Zend_View_Abstract:private] => /srv/www/tl-www/website/application/layouts/scripts/home/bodyReports.phtml
[_helper:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[HeadMeta] => Zend_View_Helper_HeadMeta Object
(
[_typeKeys:protected] => Array
(
[0] => name
[1] => http-equiv
[2] => charset
[3] => property
)
[_requiredKeys:protected] => Array
(
[0] => content
)
[_modifierKeys:protected] => Array
(
[0] => lang
[1] => scheme
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadMeta
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
Recente reisverslagen uit Zambia
Zambia
| 14 maart 2026 | Door: keeskouwopreis
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Zambia
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype Object
(
[_defaultDoctype:protected] => HTML4_LOOSE
[_registry:protected] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[doctypes] => Array
(
[XHTML11] =>
[XHTML1_STRICT] =>
[XHTML1_TRANSITIONAL] =>
[XHTML1_FRAMESET] =>
[XHTML1_RDFA] =>
[XHTML_BASIC1] =>
[XHTML5] =>
[HTML4_STRICT] =>
[HTML4_LOOSE] =>
[HTML4_FRAMESET] =>
[HTML5] =>
)
[doctype] => HTML4_LOOSE
)
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_Doctype
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink Object
(
[_itemKeys:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => href
[2] => hreflang
[3] => id
[4] => media
[5] => rel
[6] => rev
[7] => type
[8] => title
[9] => extras
[10] => sizes
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadLink
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
Zambia | 14 maart 2026 | Door: keeskouwopreis
Zambia | 14 maart 2026 | Door: keeskouwopreis
Zambia | 14 maart 2026 | Door: keeskouwopreis
Zambia | 14 maart 2026 | Door: keeskouwopreis
Zambia | 14 maart 2026 | Door: keeskouwopreis
Spanje is een populair vakantieland onder Nederlanders. Elke zomer weer vieren veel mensen vakantie in dit Zuid-Europese land. Niet gek, want je vindt er zon, zee en strand. Je kunt er lekker ontspannen en ook nog eens genieten van heerlijk eten. Denk je erover na om komende zomer zelf op vakantie te gaan naar Spanje? Plan je reis van goed. Wij vertellen je hier wat je vooraf moet weten, zodat je niet voor verrassingen komt te staan.
Bij een vakantie naar Spanje denken veel mensen al snel aan de Costa Brava, Costa del Sol, Costa Barcelona of één van de andere Costa's. Als je van zon, zee en strand houdt, is het hier goed vertoeven. Het kan er alleen zwart zien van de toeristen, zeker in de zomermaanden. Houd je meer van rust? Dan is een vakantie in het binnenland misschien meer iets voor jou. Hier is het over het algemeen een stuk rustiger dan aan de kust.
Wil je met je kinderen op vakantie naar Spanje? Grote kans dat je in de zomer gaat, want je zit vast aan de schoolvakanties. Het is er vaak een drukte van belang, want mensen uit heel Europa trekken dan naar Spanje. Dit komt vooral doordat je er zekerheid hebt op mooi weer. Als je van levendigheid houdt en zongarantie wilt, is de zomer de beste tijd om naar Spanje te reizen.
Houd je niet van massatoerisme of heb je het al snel warm? En zit je ook niet vast aan schoolvakanties? Dan is het voor- of najaar een betere tijd om vakantie te vieren in Spanje. Het is er dan een stuk rustiger en ook minder warm. Bijkomend voordeel is dat je in deze periodes vaak ook minder betaalt voor een vakantie naar Spanje.
Voordat je begint met het plannen van een vakantie naar Spanje, is het slim om een budget vast te stellen. Je bespaart je zelf zo veel tijd en moeite. Als je op voorhand al weet dat een vakantie te duur is, hoef je er ook niet naar te kijken. Wil je naar Spanje op vakantie met TUI? Kies dit land dan als bestemming, geef aan wanneer je weg wilt en kies het aantal personen dat meegaat. Bij het aanbod zie je vervolgens de prijs staan. Hierdoor weet je direct of een vakantie binnen je budget valt of niet.
Veel mensen reizen met het vliegtuig naar Spanje. Dit komt vooral doordat je met de auto al snel een dag onderweg bent. Vanuit Utrecht is het 14 tot 18 uur rijden tot de grensregio. Wil je naar het zuiden? Dan ben je al snel meer dan 20 uur onderweg. Met het vliegtuig sta je binnen een paar uur in Spanje. Als je tijdens je vakantie veel wilt zien, kun je eventueel een auto huren. Je kunt dan gaan en staan waar je wilt en bent niet afhankelijk van taxi’s of het openbaar vervoer.
Wie vakantie wil vieren in Spanje, moet ook een accommodatie boeken. Doordat het zo’n populair vakantieland is, zijn er volop mogelijkheden. Toch is het niet slim om maar zo een verblijf te boeken. De accommodatie moet namelijk passen bij je vakantieplannen en het gezelschap waarmee je reist. Gaan er kinderen mee? Dan is een accommodatie met zwembad aan te raden. Kijk overigens niet alleen naar de ligging en faciliteiten, maar lees ook altijd reviews. Je weet zo wat je kunt verwachten.
[picture] => no [pic1title] => [pic2title] => [pic3title] => [pic4title] => [pic5title] => [titleSlugified] => vakantie-naar-spanje-plannen-denk-hier-aan [imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png [imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/138/138_1.jpg ) [1] => stdClass Object ( [newsId] => 137 [date] => 2026-02-10 [title] => Praktische tips voor een ontspannen autoreis [text] =>Met de auto op reis gaan blijft één van de fijnste manieren om vrijheid te voelen. Je bepaalt zelf je tempo, je route en je stops. Geen wachtrijen, geen bagagelimieten, geen vaste schema’s. Maar die vrijheid werkt alleen echt als je je reis goed aanpakt. Zonder voorbereiding wordt een roadtrip al snel vermoeiend in plaats van ontspannend. Met de juiste mindset en een paar slimme keuzes maak je van elke rit een onvergetelijke ervaring.
Veel stress ontstaat al vóór vertrek. Te veel kilometers per dag, te weinig rustmomenten en te hoge verwachtingen.
Probeer je reisdagen niet voller te proppen dan nodig. Vier tot zes uur rijden per dag is voor de meeste mensen meer dan genoeg. Zo hou je tijd over om onderweg te stoppen, iets te eten, een wandeling te maken of gewoon even niets te doen.
Plan je grote lijnen, maar laat ruimte voor spontaniteit. Soms is het net die onverwachte afslag die je bij het mooiste uitzicht brengt.
Op lange ritten merk je snel wat echt telt: een goede zithouding, weinig rijgeluid en een stabiel gevoel op de weg. Niet hoe snel je gaat, maar hoe ontspannen je aankomt.
Daarom kiezen sommige reizigers bewust voor een tweedehands Audi. Niet om indruk te maken, maar omdat die bekendstaan om hun rustige rijervaring en degelijke afwerking. Zeker op lange snelwegtrajecten kan dat het verschil maken tussen uitgeput aankomen of fris uitstappen.
Elektrisch rijden op vakantie klinkt voor sommigen nog spannend, maar in de praktijk valt het goed mee.
Met een tweedehands elektrische auto rijd je stil, soepel en zonder schakelmomenten. Je pauzes worden automatisch rustmomenten: even stoppen om te laden, iets drinken, benen strekken. Dat natuurlijke ritme zorgt ervoor dat je minder gehaast bent en meer in het moment zit.
Bovendien ontdek je onderweg vaak leuke plekken bij laadstations: parkjes, cafés, kleine dorpen waar je anders gewoon voorbij zou rijden.
Een korte controle kan veel ellende voorkomen:
– Bandenspanning
– Olie en koelvloeistof
– Ruitensproeiervloeistof
– Verlichting
– Remmen
Het kost je tien minuten en kan uren stress besparen.
Wie nog op zoek is naar een betrouwbare auto, vindt vandaag veel opties online. Zo is Touring CarSelect een platform waar je rustig kunt kijken naar recente tweedehandswagens met garantie, zonder de typische showroomdruk. Dat is handig als je zonder zorgen wil vertrekken.
[picture] => no [pic1title] => [pic2title] => [pic3title] => [pic4title] => [pic5title] => [titleSlugified] => praktische-tips-voor-een-ontspannen-autoreis [imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png [imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/137/137_1.jpg ) [2] => stdClass Object ( [newsId] => 135 [date] => 2026-01-28 [title] => Van droom naar bezit: hoe je verantwoord een boot of tweede huis koopt [text] =>Stel: je bent al jaren fan van reizen, van vrijheid op het water of de geur van dennen in een bos en je overweegt om een boot of vakantiehuis te kopen. Het klinkt als de ultieme droom: een eigen stekkie voor weekends en vakanties, zonder telkens iets te huren of in een druk hotel te zitten. Maar voordat je die stap zet, is het slim om eerst goed na te denken.
Een eigen boot of vakantiehuis heeft veel aantrekkingskracht: het is jouw eigen plek om tot rust te komen, weg van dagelijkse beslommeringen. Je bepaalt zelf wanneer je gaat, met wie, en hoe lang je blijft. Voor veel reizigers voelt het als een rustpunt.
Tegelijkertijd is bezit geen vanzelfsprekendheid: het brengt verplichtingen en kosten mee die je niet moet onderschatten. Een vakantiehuis of boot is geen hotel of huurwoning. Je bent verantwoordelijk voor onderhoud, stalling, verzekering en alle bijkomende lasten. Denk bijvoorbeeld aan onvoorziene uitgaven voor reparaties, extra kosten bij verhuur of seizoensgebonden beperkingen die het gebruik beïnvloeden.
Locatie en gebruiksfrequentie
Of je nu kiest voor een boot of vakantiehuis: de locatie bepaalt veel. Hoe ver is het van je ‘thuis’? Hoe vaak ga je echt? Als je slechts één of twee weekenden per jaar kunt gaan, is het de vraag of de investering de moeite waard is.
De meeste experts raden aan om vóór aankoop te huren of te logeren op een vergelijkbare plek, om te ervaren of het écht bij je past.
Bij een vakantiehuis moet je ook uitzoeken wat de lokale regels zijn. In Nederland is permanente bewoning van een recreatiewoning bijvoorbeeld niet altijd toegestaan.
Ook kan de omgeving of het seizoen invloed hebben op het gebruiksgemak. Bij een boot spelen zaken als vaargebied, ligplaatsen en bereikbaarheid een rol.
De koopprijs is vaak nog maar het begin. Denk aan overdrachtsbelasting, notariskosten en soms advieskosten. Daarna komen de vaste lasten: energie, belastingen, verzekeringen, onderhoud en eventuele park- of ligplaatskosten.
Bij een boot moet je bijvoorbeeld rekenen op:
Een recreatiewoning vraagt om structureel onderhoud van zowel binnen- als buitenzijde, denk aan schilderwerk, dakonderhoud, cv-installaties of tuinbeheer. Vergeet ook niet de kosten voor schoonmaak bij verhuur of een lokale beheerder.
Reken voor een bescheiden vakantiewoning op €3.000–€6.000 vaste lasten per jaar. Voor een middelgrote boot al snel €2.500–€4.000, afhankelijk van gebruik en stalling.
Een boot biedt ultieme flexibiliteit. Je kunt meerdere locaties aandoen, je ‘verplaatst’ je vakantieplek als het ware. Dat is perfect voor mensen die houden van avontuur op het water en zich makkelijk kunnen aanpassen. Tegelijkertijd vraagt een boot intensief onderhoud, en zijn de jaarlijkse kosten vaak hoger dan verwacht. Zeker als je er niet zelf veel aan doet.
Een vakantiehuis is stabieler qua investering. Je kiest voor een vaste plek die je naar eigen smaak kunt inrichten en verbeteren. Bovendien kun je het huis mogelijk (deels) verhuren als je er zelf niet bent. De keerzijde: minder mobiliteit, en ook hier zijn er terugkerende kosten die vaak onderschat worden.
Let op: De waardeontwikkeling van een vakantiehuis kan aantrekkelijk zijn, maar dit is sterk afhankelijk van locatie, onderhoud en regelgeving.
Welke keuze je ook maakt, je koopt geen luxeproduct maar een bezit met waarde. En waarde vraagt om bescherming. Het risico op schade door brand, storm, inbraak of ongelukjes is niet te vermijden maar je kunt je er wel goed tegen wapenen.
Daarom is het verstandig om je vanaf het begin goed te laten adviseren over passende verzekeringen. Eerdmans is verzekeringsspecialist voor recreatie die precies weet wat belangrijk is bij het verzekeren van een boot of vakantiehuis. Denk aan dekking voor schade, aansprakelijkheid, inboedel of milieuschade.
Een boot of vakantiehuis koop je vaak met het idee om er jarenlang van te genieten. Maar levens veranderen. Misschien gebruik je het minder dan gedacht, wil je overstappen op een ander type vaartuig of woning, of komt er een moment dat je de investering liever liquide maakt. Dan is het goed om een plan B te hebben.
Tip: Bepaal bij aankoop al wat je ideale gebruikstermijn is. Zo kun je tijdig inspelen op veranderingen en voorkom je dat het bezit een last wordt.
Een eigen boot of vakantiehuis kopen is fantastisch. Het kan jouw reislust en behoefte aan vrijheid vervullen. Maar de droom wordt pas echt duurzaam als je realistisch bent over kosten, tijd, onderhoud en verzekeringen.
Neem de tijd om te rekenen, plannen en vergelijken. Kijk of de investering bij je levensstijl past, en maak gebruik van de juiste expertise. Zo wordt je vakantiedroom geen zorgenpost, maar een plek waar je jaar na jaar van kunt genieten.
[picture] => no [pic1title] => [pic2title] => [pic3title] => [pic4title] => [pic5title] => [titleSlugified] => van-droom-naar-bezit-hoe-je-verantwoord-een-boot-of-tweede-huis-koopt [imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png [imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/135/135_1.jpg ) ) [topCountries] => Array ( [0] => stdClass Object ( [continentId] => 1 [countryId] => 55 [reportCount] => 2 [pictureCount] => 10307 [position] => 1 [countryName] => Egypte [countryIsoCode] => EG [continentName] => Afrika ) [1] => stdClass Object ( [continentId] => 1 [countryId] => 128 [reportCount] => 2 [pictureCount] => 21847 [position] => 2 [countryName] => Marokko [countryIsoCode] => MA [continentName] => Afrika ) [2] => stdClass Object ( [continentId] => 1 [countryId] => 191 [reportCount] => 2 [pictureCount] => 47254 [position] => 3 [countryName] => Oeganda [countryIsoCode] => UG [continentName] => Afrika ) [3] => stdClass Object ( [continentId] => 1 [countryId] => 71 [reportCount] => 1 [pictureCount] => 65535 [position] => 4 [countryName] => Ghana [countryIsoCode] => GH [continentName] => Afrika ) [4] => stdClass Object ( [continentId] => 1 [countryId] => 167 [reportCount] => 1 [pictureCount] => 65535 [position] => 5 [countryName] => Zuid-Afrika [countryIsoCode] => ZA [continentName] => Afrika ) ) [countryId] => 204 [countryName] => Zambia [continentId] => 1 [continentName] => Afrika [countryPopulation] => 0 [countrySurface] => 0 [capitalCityLongitude] => 0.000000 [capitalCitylatitude] => 0.000000 [portalReports] => ArrayIterator Object ( [storage:ArrayIterator:private] => Array ( [0] => stdClass Object ( [reportId] => 5111464 [userId] => 441662 [countryId] => 204 [username] => keeskouwopreis [datePublication] => 2026-03-14 [photoRevision] => 0 [title] => Zambia [message] =>Aanvullend nog wat foto's die nk ik niet zijn doorgekomen
[vip] => [userRegistrationDate] => 2022-09-21 21:09:39 [totalVisitorCount] => 10975 [pictureCount] => 4 [visitorCount] => 132 [author] => Kees [cityName] => Lusaka [travelId] => 530931 [travelTitle] => Afrika [travelTitleSlugified] => afrika [dateDepart] => 2026-02-11 [dateReturn] => 2026-04-02 [showDate] => yes [goalId] => 4 [goalName] => Een verre reis [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/253/708_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/441/662_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => zambia ) [1] => stdClass Object ( [reportId] => 5111463 [userId] => 441662 [countryId] => 204 [username] => keeskouwopreis [datePublication] => 2026-03-14 [photoRevision] => 0 [title] => Zambia [message] =>We hebben de afgelopen 5 dagen door Zambia gefietst, lange dagen tot 2x 170km met flink wat hoogtemeters. Ook Zambia is groen, glooiende heuvels met verspreid akkers maar ook stukken ongerepte natuur. Opvallend is dat er veel minder kinderen langs de weg te zien zijn dan Malawi en Tanzania. Officieel is er in alle landen een paar jaar leerplicht maar feit is dat veel mensen de kinderen thuis houden om te werken. Vaak lopen ze een kudde geiten of koeien te hoeden maar ook vaak zie je erg jonge kinderen in het veld. Voor diegene die wel naar school kunnen blijft het vaak bij de lagere school, verdere opleidingen zijn veelal niet te betalen.
Meisjes zijn hier vaak al op hun 15e of 16e zwanger van hun eerste kind, best droevig om dat te zien.
Verder even over onze indeling van de dagen. De wekker staat om 4.45u, de tas inclusief tent moet om 5.30u bij de truck staan om direct ingeladen te worden. Effe een bakkie thee of koffie voordat het ontbijt om 5.45u klaar staat.
Ik heb eigenlijk iedere morgen rijstepap, soort muesli,honing en daar doorheen een banaan. Ik fiets daar prima op. Verder is er ook brood, joyghurt en fruit te kiezen. Soms hebben we pannekoeken of een gebakken ei als delicatesse. Vertrek is vaak al voor 6.15u, groot voordeel daarvan is dat je in de koelste uren al heel wat km weg kan trappen.
Ongeveer halverwege de rit staat de bus weer langs de weg voor lunch. Meestal is dit al rond 10.00u.
Bij aankomst, meest rond 14.30u a 15.00u, staat er denk ik, wel 20 liter soep klaar om de zouten weer een beetje aan te vullen. Daarna douchen, kleren uithangen en relaxen.
De campings worden professioneler, omdat hier wel meer toerisme is, zodat we al een paar keer warm konden douchen met volop water, ook is er dan meestal een bar waar we wat fris of een biertje kunnen kopen.
Om 17.15u hebben we een meeting waar de dag van morgen wordt doorgenomen en dan om 17.30u het diner. We hebben twee koks bij ons, die samen met de rest van de crew al vroeg in de middag aan het werk gaan om voor 50 man te koken. Het lukt ze steeds weer om een geweldige maaltijd te bereiden, bijna altijd schotelen ze ons weer een ander gerecht voor van producten die ze onderweg op de markt kunnen kopen.
Na het eten is het meestal binnen een uur stil omdat iedereen de slaap hard nodig heeft.
Ik gaf al eerder aan, het lijkt Spartaans maar toch geniet ik met volle teugen van de mensen en het landschap om ons heen.
Nu een rustdag in Lusaka, de hoofdstad van Zambia. Gisteren moesten we vanwege het drukke verkeer de laatste 40 km met een bus naar de camping, morgen weer met een bus tot buiten de stad.
Ik was de tent effe zat en slaap nu 2 dagen in een lodge, lijkt wel het paradijs, zwembad, palmbomen, koud bier, wijntje en super goed eten.
De komende dagen ogen relaxt maar meest zit er wel een addertje onder het gras.
Wordt vervolg..
Lieve lezers,
Ik besef heel goed dat het heel lang geleden is dat ik iets op dit “platform” heb geschreven. En het had makkelijk gekund want ik er was genoeg om over te schrijven, bijvoorbeeld over het plotseling overlijden van mijn geliefde ome Harry, over de geboorte van mijn eerste kleinkind Lucas, over leven en dood dicht bij elkaar, over de essentie van ons “ZIJN”, etc......
Maar ik had niet de geest om wat te schrijven, en nu..... nu dat er door een unieke internationale samenwerking “iets” gezamenlijks tot stand is gekomen, heb ik opeens weer de geest. OmeHarry kijkt van boven trots naar ons allen en ZIJN project: een CONTAINER met machines en gereedschappen van Nederland naar Zambia.
CONTAINER VAN ZUTPHEN NAAR KASEMPA
In zes maanden tijd werd in Zutphen een container geladen door Rudi, Ad en Erik, met spullen die zij via hun netwerken bij elkaar hadden verzameld. Vlak voor de Kerst werd die bij De Groot Metaalverwerking opgehaald, door De Baanderij via diverse havens verscheept naar Walvisbaai en vandaar op een truck van BHL Haulage (die koper vervoeren vanaf Zambia) naar Kasempa gebracht waar een kraan van Mukuba Solwezi de container op zijn laatste werkplek bij de Kasempa Multi-Disability School neerzette.
Een uniek stuk samenwerking waarvan de kinderen en docenten van de school in het noordwesten van Zambia straks heel veel profijt zullen hebben. Met al de technische gereedschappen en machines kunnen de docenten in de nieuwe klaslokalen hun studenten vaardigheden leren waarmee zij een zelfstandig bestaan op kunnen bouwen: OP EIGEN BENEN!!
Duizend maal dank aan:
Rudi, Anke, Ad en Teja die het onvolprezen team in Nederland waren om alles te verzamelen en te coordineren.
Erik de Groot die op het terrein van zijn metaalverwerkingsbedrijf in Zutphen zes maanden lang gratis onze container had gestald en continue hulp verschafte met lossen en laden van zware kisten en machines.
De familie Coppoolse van de gezelligste camping in europa (Bois Girault in Arrabloy) heeft de fooienpot toegekend aan dit project en daarmee kon het grootste deel van de kosten worden gedekt. www.bois-girault.com
Theo van Brussel die met zijn familie en vrienden in de omgeving van Nederweert al twee keer een benefietdiner verzorgde met een gigantische opbrengst geheel ten behoeve van de opleidingen op de school voor gehandicapte kinderen in Kasempa.
Willem Pronk die met zijn non-profit-bedrijf, waaronder Tankstation De Baanderij in Gouda, de hele verplaatsing van Zutphen naar Walvisbaai voor een schijntje tot in de perfectie heeft geregeld. Op dit moment concentreert Willem zich met zijn Stichting PROPLAN om hulpgoederen naar Syrie en Turkye te sturen. Steun via: www.proplan.nlenwww.148.nl
Buks van Rensburg die met zijn team van transportbedrijf BHL (grootste koper transporteur) het 2.400 kilometer lange transport, van haven tot op het schoolterrein, deels heeft gesponsord en ons heeft ontzorgd van de papierwinkels bij de import aan de grenzen van Namibie en Zambia.www.bhlgroupint.com
Naresh Chavda van Jaids Solwezi die de kraan van Mukuba heeft geregeld en deels gesponsord.
Joseph Chisanga, hoofd inkoop van het ministerie van Onderwijs, die voor belastingvrije import heeft gezorgd.
Natuurlijk ook veel dank aan de docenten die hebben geholpen met uitladen, de heer Kakoma die veel voorwerk aan administratie heeft gedaan, onze penningmeester Peter die voor adequate betalingen heeft gezorgd, voorzitter Ronald die alle connecties in Zambia aan elkaar heeft gekoppeld en niet in het minst duizend maal dank aan ALLE GULLE GEVERS die deze hele aktie mogelijk hebben gemaakt.
Wat al zolang op ons verlanglijstje staat gaat dit jaar dan eindelijk gebeuren: praktijklessen in ruime klaslokalen op de school in Kasempa! De container uit Nederland was afgeladen, propvol met van alles en nog wat: van maaimachine tot naaimachine, van schoffel tot draaibank, van kolomboormachine tot laboratorium glaswerk voor de les scheikunde, etc......
In 2022 werden door Stichting “Op Eigen Benen” Zambia vier klaslokalen gebouwd: allen voor PRAKTIJK-lessen. De belangrijkste vakrichting zijn: land-tuinbouw, huishoudnijverheid in de breedste zin van het woord (ook voor hotelwerk worden ze opgeleid), metaalbewerken en houtbewerken, tot en met meubelmaker.
Hiermee zal de school veel kinderen met een verscheidenheid aan handicaps kunnen helpen op weg naar een onafhankelijke toekomst. Technische vaardigheden aanleren met gereedschappen en machines uit Nederland, die in Zambia een tweede leven krijgen.
In de komende maanden krijgen alle machines uit Nederland een vaste plek op school zodat eind april de vakdocenten de balans opmaken van wat er nog meer nodig is om het onderwijs tot in de perfectie te kunnen geven. Die gereedschappen en machines kopen we dan lokaal in Zambia en de buurlanden.
Ook daar is weer geld voor nodig en alle steun komt zoals altijd volledig ten goede aan de schoolkinderen, voor hun toekomst op eigen benen!
Bij voorbaat hartelijke dank!
Stichting “Op Eigen Benen” Zambia
NL15RABO 038.63.44.965
Lieve mensen,
In Nederland een mooie start van het voorjaar
In Zambia opmakend voor het koude droge seizoen,
Waar ook ter wereld, blijf werken aan een nog betere wereld.
Love and care,
Ronald
[vip] => [userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00 [totalVisitorCount] => 379576 [pictureCount] => 10 [visitorCount] => 1784 [author] => Ronald [cityName] => Solwezi [travelId] => 28044 [travelTitle] => Wonen én leven in Zambia [travelTitleSlugified] => wonen-n-leven-in-zambia [dateDepart] => 2011-10-10 [dateReturn] => 2015-06-12 [showDate] => yes [goalId] => 10 [goalName] => Emigreren [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/102/659_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/028/044_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => wat-een-succes-is-met-vereende-krachten-gelukt ) [3] => stdClass Object ( [reportId] => 5076739 [userId] => 413638 [countryId] => 204 [username] => sandje [datePublication] => 2021-04-18 [photoRevision] => 0 [title] => Back in Zambia [message] => Ik ben weer terug… in Livingstone! Mijn tweede thuis, de plek die ik heel erg gemist heb in het afgelopen jaar. Ik ben in totaal 11 maand in Nederland geweest vanwege corona. En natuurlijk was het ook heel erg fijn om thuis te zijn toen, ik ben sinds 2015 niet langer dan 3 week thuis geweest dus om nu voor langere tijd thuis te zijn was ook wel fijn. Maar was liever niet door deze omstandigheden naar Nederland gekomen. We moesten het grootste gedeelte van al onze werkzaamheden voor African Impact stoppen, alleen een paar projecten mochten(en konden) doorgaan. Maar gelukkig kunnen we nu weer beginnen! We starten langszaam alle projecten op, te beginnen in Livingstone. Inmiddels ben ik sinds 7 maart weer in Zambia om alles op orde te krijgen, en er is echt genoeg te doen. De eerste projecten zijn alweer begonnen en vanaf deze week zijn alle collega’s ook weer vol in dienst, wat echt super is. Inmiddels weer op bezoek geweest bij alle scholen en partners met wie we samenwerken, erg leuk om iedereen weer terug te zien na zo’n lange tijd. We verwachten de eerste vrijwilligers in mei dus dat is al vrij snel. Dan kunnen we weer vol aan de bak met Home Based Care, workshops geven, werken in de scholen etc. etc. Ook was het weer erg leuk om al mijn vrienden in Livingstone weer te zien. Heb inmiddels heel wat braais(bbq) gehad, heb gecampeerd, ben een paar keer op de boot op de Zambezi River geweest en ben natuurlijk weer naar de Vic Falls geweest. Regen seizoen is net voorbij dus de Victoria Falls zijn nu op z’n mooist. We gaan nu de ‘winter’ in, waar het ’s avonds aardig koud is maar het overdag alsnog 20-25 graden kan worden. Prima. I’m back... In Livingstone! My home away from home, the place that I really missed in the last year. I’ve been home in Netherlands for a total of 11 months because of corona. It was good to be back in the Netherlands, I haven’t spent more than 3 weeks back home since I left in 2015 so it was to be back for a longer period of time. But I rather wasn’t home in these circumstances. We had to close down majority of our work we do with African Impact, we could only operate a couple of projects. But now we can start again! We slowly starting projects again, beginning with Livingstone. I’m back since the 7th of March in Zambia to get everything ready, and there is plenty to do. The first projects already started and from next week on all my colleagues are back full time which is exciting. I’ve already visited all our schools and partners that we work with, it’s nice to see everyone back after such a long time. We expect the first volunteers to arrive in May which is very soon so we can continue our work again like Home Based Care, providing workshops, helping out in schools etc. etc. It was also good to see all my friends in Livingstone. I already had a lot of braais, been camping, I’ve been a few times on the Zambezi River and I’ve been to the Victoria Falls of course. Rainy season just ended so the Falls are beautiful now. We’re heading now to winter season. It can be chilly in the evenings but during the day it can reach up to 20-25 degrees. [vip] => [userRegistrationDate] => 2014-09-26 16:32:32 [totalVisitorCount] => 41097 [pictureCount] => 0 [visitorCount] => 2632 [author] => [cityName] => Livingstone [travelId] => 522986 [travelTitle] => Project Support Manager at African Impact [travelTitleSlugified] => project-support-manager-at-african-impact [dateDepart] => 2019-05-01 [dateReturn] => 2019-05-19 [showDate] => yes [goalId] => 9 [goalName] => Werken in het buitenland [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/zambia,livingstone [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/413/638_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => back-in-zambia ) [4] => stdClass Object ( [reportId] => 5069481 [userId] => 388711 [countryId] => 204 [username] => Nielsvdb [datePublication] => 2020-01-19 [photoRevision] => 0 [title] => Safari in Zambia [message] => That afternoon we reached the border [vip] => [userRegistrationDate] => 2015-07-06 10:41:51 [totalVisitorCount] => 75784 [pictureCount] => 0 [visitorCount] => 3260 [author] => Niels [cityName] => Luangwa [travelId] => 525085 [travelTitle] => The warm heart of Africa [travelTitleSlugified] => the-warm-heart-of-africa [dateDepart] => 2019-08-15 [dateReturn] => 2019-09-05 [showDate] => yes [goalId] => 4 [goalName] => Een verre reis [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/zambia,luangwa [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/711_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => safari-in-zambia ) [5] => stdClass Object ( [reportId] => 5068481 [userId] => 28044 [countryId] => 204 [username] => eigenbenen [datePublication] => 2019-12-18 [photoRevision] => 7 [title] => EEN KLEINE WERELD EN EEN HARDWERKENDE VROUW [message] => Tsja, ik had namelijk vorige week een artikel willen schrijven over mijn gevoel over de grote verschillen op onze kleine planeet. Dat stukje tekst komt zo, maar eerst het belangrijkste van deze week: Brenda is verkozen tot beste vrouwelijke ondernemer in Solwezi. Een kroon op haar harde werken! En niet alleen hard werken: ook met focus en standvastigheid! Viola en ik waren erbij toen Brenda afgelopen zaterdag de prijs ontving uit de handen van de minister. Een hele eer! Vooral geweldig dat je in je eigen woonplaats gewaardeerd wordt voor alles wat je onderneemt. Daarom ook twee foto’s van afgelopen weekend erbij. Dan ga ik nu door met waar mijn gedachten zo af en toe naar afdwalen: vooral doordat ik tussen Zambia en Nederland reis maar ook doordat je dagelijks met de twee uitersten in de wereld nauw betrokken bent. Er zijn sterrenstelsels ontdekt op duizenden lichtjaren afstand. Meer jaren afstand dan dat onze planeet zal bestaan. Wat wil ik daarmee zeggen? Dat onze planeet Aarde heeeeel klein is, nietig bijna! En dat besef je niet wanneer je over onze planeet reist. Dan leg je duizenden kilometers af en ziet ontelbare mensen als mieren overal en nergens heen gaan. Je denkt dat de Aarde inmens groot is en dat de mensheid belangrijk is. Dat laatste is wellicht waar, maar dat eerste zeker niet. De Aarde is klein, nietig! De zogenaamde leiders van de wereld verdelen onze kleine planeet met zorgvuldig egoïsme. DAT realiseer ik me weer wanneer ik reis van Zambia naar Nederland en terug. Aanpassen gaat me redelijk goed af, echter de verschillen zijn zo enorm groot; zorgelijk groot. Tijdens mijn laatste verblijf in NL was ik met OmeHarry op "onze" Johannes School. Al decennia lang sponsoren zij het goede werk van OmeHarry (Pater Uitendaal) in Zambia. De opbrengst van hun Sponsorloop is dit jaar gebruikt voor ons project: klaslokalen voor de school voor speciaal onderwijs in Kasempa. In maart was OmeHarry hier om met ons team te bouwen aan de eerste klaslokalen. Dat was een prachtklus! Met veel plezier werkten we samen met de aannemer en de overheid om een kwalitatief goed gebouw neer te zetten. En DAT is gelukt!!! Vanaf januari, wanneer het nieuwe schooljaar in Zambia begint, zitten de meeste kinderen in een echt klaslokaal! En op echte schoolbanken! Toch blijven er grote verschillen tussen Nederland en Zambia: in NL is een tekort aan docenten en bestaan de klassen uit maximaal 40 leerlingen. in Zambia is een tekort aan klaslokalen, zitten er rustig 70 leerlingen in een klas en werken er bijvoorbeeld in de school in Kasempa 14 docenten terwijl er geen klaslokalen waren! (dankzij bijdrages van o.a. de Johannes School zijn er nu dus vier!!) in NL werken de docenten in prachtig ingerichte lokalen met digitale schoolborden, aangesloten op het snelle internet! in Zambia werken 14 docenten in EEN lokaal en geven les op vier zwart geschilderde krijtborden! Het verschil wordt alleen maar groter en dat terwijl we met zijn allen op zo'n klein planeetje leven. In NL is er altijd stroom! Nouja, op 3 mei 2020 schijnt er niet voldoende stroom te zijn om meer treinen naar Zandvoort te sturen om iedereen voor de GrandPrix te vervoeren. Maar ik weet zeker dat er in NL een oplossing wordt gevonden! In Zambia is de grootste stroombron (het Kariba Stuwmeer) bijna opgedroogd en heeft ieder Zambiaans huishouden dagelijks minimaal twaalf uur GEEN stroom! in NL wordt alles in stelling gebracht om het kleinste stukje asbest af te voeren terwijl in Zambia nog steeds asbest dakplaten te koop zijn. in NL is de discussie over CO2-uitstoot onuitputtelijk terwijl in Zambia oude afgedankte auto's worden geïmporteerd en de lucht blijven vervuilen. De Aarde draait, de orkanen blazen de lucht all-over dus de vervuiling gaat toch gewoon door? De EU is ooit opgericht om krachten te bundelen en nu willen vele landen weer afsplitsen. Egoïsme en macht liggen ten grondslag. Handen ineen, verdraagzaamheid en uitdragen dat de wereld van ons allemaal is! DAT lijkt mij de oplossing om de mensheid op onze planeet een langer leven te geven. En een mooie Kerstgedachte! “Handen ineen en de wereld is van ons allemaal” komt tot uiting door de samenwerking met diverse instanties, stichtingen en individuele acties in Nederland voor de minderbedeelden in Zambia. In 2020 gaan we volle kracht door met het bouwen aan de school in Kasempa. Alle inzet is voor een betere EN zelfstandige toekomst voor kinderen met een handicap. We hebben de onvoorwaardelijke steun van de gasten van de leukste en gezelligste camping in Frankrijk (Bois Girault), van enkele stichtingen, van diverse vrienden en sinds kort ook van een groep hotel-horeca ondernemers uit het Limburgse Nederweert. Zij zamelen met elkaar geld in om de PRAKTIJK LOKALEN te bouwen en in te richten. Op www.eigenbenen.nl is nog meer info te vinden. In ieder geval ben ik blij deel uit te maken van deze kring mensen die mijn pay-off regel hoog in het vaandel hebben: “The welfare of a human depends on his fellow men”. Lieve groet, gezellige Kerstdagen en een vredig 2020 in een goede gezondheid! Ciao, Ronald [vip] => [userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00 [totalVisitorCount] => 379576 [pictureCount] => 3 [visitorCount] => 1954 [author] => Ronald de Groot [cityName] => Solwezi [travelId] => 28044 [travelTitle] => Wonen én leven in Zambia [travelTitleSlugified] => wonen-n-leven-in-zambia [dateDepart] => 2011-10-10 [dateReturn] => 2015-06-12 [showDate] => yes [goalId] => 10 [goalName] => Emigreren [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/958/226_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/028/044_50x50.jpg?r=7 [titleSlugified] => een-kleine-wereld-en-een-hardwerkende-vrouw ) [6] => stdClass Object ( [reportId] => 5061733 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-11 [photoRevision] => 3 [title] => 11 juni 2019 [message] => Als we Zambiaanse mensen iets vragen, bijv een bediende in een restaurant, of taxichauffeurs, dan rennen ze voor mij als toerist, is daarin nog iets te bespeuren van de blanke superioriteit? Of dat mensen in Afrika voor de minste en kleinste zaken zich naar mij toe verontschuldigen, zonder dat ze daar zelf iets aan kunnen doen... En de Zambiaanse aanspreekvormen naar mij als blanke toe geven me al helemaal een ongemakkelijk gevoel, we zijn toch gewoon gelijk aan de Afrikanen, ongeacht huidskleur, of afkomst, of wat dan ook? ‘Good morning King Peter and good morning Her Majesty!’ ‘Hello Mister and Misses Peter!’ ‘How is your little Angel Janiek doing?’ Dit zijn de woorden van Stanslous, die lang tot na de Zambiareis in mn hoofd zullen rondzingen. Zo zal ook de herinnering mij lang bijblijven aan onze trouwe taxichauffeur in Zambia en die me zeker geïnspireerd heeft, hij probeert wat te maken van de toekomst van zijn kinderen, heeft echt hoop voor zijn land. Een beetje weemoedig pakken we onze koffers die ochtend in, het avontuur in Zambia is voorbijgevlogen! Tegelijkertijd een dubbel gevoel, erg veel zin om Janiek weer te zien, te knuffelen, te ruiken en haar te horen kletsen, te ervaren hoe ze in twee weken tijd is veranderd. Stanslous komt ons zeker anderhalf uur later dan afgesproken ophalen bij de airbnb, waar we de laatste keer de Afrikaanse wachttijd trotseren op ons fijne terrasje. Stanslous wil onze koffers bij hem thuis stallen de laatste dag in Lusaka en is deze hele dag onze privéchauffeur! We eten bij hem thuis nog een papaja, heerlijk rijp, Stanslous heeft de fruitbomen in zn eigen tuin staan en Pieter plukt er twee van af mbv een ladder. Daarna rijdt Stanslous ons naar een mooie kerk in Lusaka, waar we het middaguur doorbrengen: ‘Cathedral of the Holy Cross’. We bekijken de kerk en ervaren binnen de rust plus stilte midden in de hectische stad Lusaka. De kerk is in de jaren vijftig gebouwd en heeft moderne glas-in-loodramen, in allerlei verschillende, felle kleuren, in rechthoeken is het aangebracht, er is een bepaald symmetrisch patroon in te ontdekken. We lunchen wat buiten en lopen daarna terug naar taxi Stanslous, blijkt dat hij net zn middagdutje ligt te doen in de auto, dus dat we hem iets te vroeg storen in zn slaap, ai... Stanslous vertelt nachten te maken van vijf, max zes uur, dus daarom slaapt hij tussendoor in de taxi. Ook treffen we hem soms studerend aan in zn taxi, hij doet naast het chauffeuren, een deeltijdstudie accountancy nl. Stanslous rijdt ons naar het museum in Lusaka, hij wil graag dat we meer te weten gaan komen over de geschiedenis van zn land. Het museum is een enorm gebouw, de entree kost omgerekend nog geen vijf euri en dan blijkt dat er maar één etage is ingericht, het is dus best een kale bedoening. Wel een interessant museum, we zien prachtige en enorme foto’s van Afrika, we lezen over de geschiedenis van de belangrijke handelsspoorlijn via Zambia, Tanzania naar de oceaan, de zogenaamde ‘TAZARA’. Ook vertelt het museum de politieke geschiedenis van Afrika en Zambia, startend bij de eerste president van het onafhankelijke land, Kenneth Kaunda, een socialistisch leider. Tot slot biedt het museum wat info rondom de evolutietheorie, voor mijzelf bekende kost. Stanslous rijdt ons erna naar een traditioneel Zambiaans dorp in Lusaka, wel interessant al die rieten huisjes, maar de verkopers zijn nog meer opdringerig dan op de markt van zondagmiddag. Dat zorgt ervoor dat we niet helemaal ontspannen over de markt heen kunnen lopen en we niet kunnen genieten van de traditionele huisjes plus de Zambiaanse sfeer die er hangt, dus we vertrekken al gauw. Het is tijd om de twee dochters van Stanslous van school te halen, die tijden zijn in Zambia iets anders dan hier in NL. Pieter en ik gaan met Stanslous de school binnen om zijn dochters op te pikken. De scholen starten vroeg in de ochtend, tussen de middag zijn de kids een paar uur vrij, soort siësta en erna gaan de lessen nog tot ongeveer vijf uur, half zes door. Ze maken in Zambia lange schooldagen en rond de spitstijd zien we talloze kids in uniformen langs de straatkant huppelen, lopen, rennen. Het blijkt zeker dat Stanslous zijn zuurverdiende geld met al zn taxiritjes aan de school van zn dochters spendeert, het ziet er luxe uit, want er is een zwembad, er zijn sportvelden, het gebouw is in vrolijke, frisse kleuren geverfd. De lokaalmuren hangen vol met lesplaten over rekenen, taal, geografie en de plafonds zijn versierd met slingers, de leerkrachten zitten aan bureaus met laptops te werken. Zelfs in NL zien niet alle scholen er zo vrolijk uit als deze in Zambia, interessant even hier om het hoekje te hebben gekeken en het valt me ook op dat er kids rondlopen van allerlei nationaliteiten. We rijden dwars door de avondspits en door allerlei files heen in Lusaka, gelukkig kent Stanslous de stad op zn duimpje, dus hij vindt allerlei snelle binnenweggetjes. Een van die binnenweggetjes in Lusaka leidt ons door een ‘compound’ heen, opeens komt er daar een hele grote groep mensen door de straat op onze taxi afgerend. Even flitst het door mn hoofd dat ze massaal onze taxi willen beroven, het is nogal indrukwekkend zo’n grote groep mensen die een heleboel herrie maken. Nu blijkt dat er ergens in de ‘compound’ iets gestolen is en dat de dief is gevonden, in Zambia schijnt er geen genade daarvoor te bestaan, dus de hele groep bewoners stort zich op degene, ben benieuwd naar de afloop... Bij Stanslous’ huis halen we onze koffers op, we krijgen van zijn dochters een prachtige afscheidsbrief en een reepje chocola mee, mn hart smelt, voel me tegelijkertijd bezwaard helemaal niks voor hen te hebben geregeld, terwijl ze veel minder hebben dan wij. Deze brief zal lang bewaard worden als herinnering aan het gastvrije Zambia. Stanslous zet ons vervolgens af in een winkelcentrum in Lusaka waar we op zijn kosten een pizza plus drinken mogen bestellen, alweer zoiets prachtigs, kan me voorstellen dat dit hem veel kost als Zambiaan. We laten ons de pizza goed smaken als een dankbaar gebaar en fijn om een bodem in de maag te hebben voordat we aan onze lange terugvlucht gaan beginnen. Stanslous rijdt ondertussen een paar korte taxiritten in Lusaka en rijdt ons na ons pizzadiner naar het vliegveld, daar zijn we veels te snel, dan is het onvermijdelijke moment van afscheid. Ik geef al onze laatste ‘kwachacontanten’ aan Stanslous als dank en we zwaaien hem uit, terwijl zijn taxi in de duisternis verdwijnt op de onverlichte snelweg. Intussen heeft een medewerker van het vliegveld al onze koffers al ongevraagd op een karretje gezet en rijdt het samen met ons naar de douane. We pakken onze koffers om door de douane te gaan op het vliegveld, maar deze beste man wil graag ‘kwacha’s’ van ons zien voor zn dienst van net welgeteld een minuutje... Omdat deze medewerker ons totaal heeft overrompeld in het moment van afscheid met Stanslous en omdat ik echt alle laatste ‘kwacha’s’ aan onze taxichauffeur heb gegeven, moet ik hem helaas teleurstellen. Pieter heeft nog vijf ‘kwacha’s’ op zak die hij de medewerker aanbiedt, dat is ongeveer vijfendertig cent, maar dat is hem te min en de persoon druipt chagrijnig af, dit is voorlopig onze laatste ontmoeting met een Zambiaan, maar kan met deze persoon even geen medelijden voelen. We worstelen ons door de douanecontroles heen, terwijl er een paar Zambianen in een restaurant op het vliegveld ruzie met elkaar staan te maken en de halve zaak daarbij in alle emoties afbreken, kan me een leuker afscheid van het land indenken... We maken voor ons vliegtuig op de landingsbaan een selfie op om de Zambia-app te zetten bij wijze van afscheid voor onze medereizigers, dat doet iedereen de laatste dagen heel trouw. In het vliegtuig komen we zowaar nog een zusje van Tabitha tegen, zij woont op Sint Eustatius, waar ze haar doktersopleiding doet in een ziekenhuis, zij heeft een nog veel langere reis dan ons voor de boeg met twee overstappen op vliegvelden en een bootreis... Pieter raakt tijdens het begin van de vlucht met haar aan de praat, maar ik ben te moe en mn ogen vallen zowaar dicht, dommelen wordt het, meer niet, mn opwinding die ik voel overheerst om weer naar Janiek te gaan. [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 8 [visitorCount] => 48 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/920/997_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 11-juni-2019 ) [7] => stdClass Object ( [reportId] => 5061732 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-10 [photoRevision] => 3 [title] => 10 juni 2019 [message] => Een jong olifantje neemt een lekker modderbad, maar wil er na een tijdje graag weer uit en dat lukt nog niet echt soepel... Het olifantje glibbert aan de oever om uit het modderbad te stappen, maar glijdt verschillende keren weg en zakt door zn poten, staat nog niet helemaal stabiel. Dit tafereeltje van het ‘leren met vallen en opstaan ’doet me ontroerd aan Janiek denken hoe zij momenteel oefent met staan, of met lopen, hoe zou het met haar gaan in NL? Stanslous haalt ons deze dag op om naar een olifantenboerderij Lilayi ten zuiden van Lusaka te gaan. We zien daar vier jonge olifantjes die liefdevol verzorgd worden op de boerderij Lilayi. Ze krijgen eerst een enorme jerrycan met enkele liters melk te drinken, dit kunnen ze zelf doen met hun slurf en dat ziet er heel grappig uit. Om de vier uur krijgen ze een jerrycan melk en ze klokken dit binnen een minuut op! Daarna geven de verzorgers hen hooi, ander voer en mogen ze lekker spelen. Een medewerker vertelt ons intussen van alles over hoe de olifantjes gered worden uit het wild, als ze bijv ziek zijn, of als ze helaas wees worden als hun ouders gevangen genomen worden voor de ivoorjacht. Per olifantje wordt het reddingsverhaal verteld en de manier waarop ze verzorgd worden op de boerderij plus wat daarvoor allemaal nodig is, de medewerkers willen tenslotte wel wat geld van ons zien na afloop. Het doel is dat de olifantjes uiteindelijk weer in het wild uitgezet worden om zelfstandig verder te leven. Mooi reddingswerk van deze olifantjes en prachtig om het voeren zo dichtbij mee te maken, dit kan alleen in Afrika! Stanslous rijdt ons naar een ander deel van de boerderij Lilayi en onderweg ligt er midden op de weg een enorme zwarte slang, brrr... Bij het tweede deel van de olifantenboerderij maken we een safari, nog eentje om het af te leren. We zitten weer in een open ‘fourwheeldrive’ en maken samen met de chauffeur een privésafari. We zien niet veel nieuwe dieren, maar safari blijft genieten! We zien everzwijnen, veel bokken, hoenders en zebra’s. Daarna eten we een lunch op de olifantenboerderij, een lekkere hamburger. Het is een fijne, stille plek om te verblijven de olifantenboerderij met een mooie tuin met prachtig gekleurde bloemen en een zwembad erbij, echt vakantiegevoel is hier te beleven. We bellen Stanslous voor een taxi terug naar Lusaka, maar nu blijkt dat hij voor onze safari helemaal terug is gereden naar de stad om iets voor zn dochters te regelen en dus duurt het anderhalf uur voordat hij ons op komt halen. De laatste dagen durft Stanslous ons steeds langer te laten wachten op onze taxi: we betalen hem uiteraard genoeg en hij beschouwt ons als zijn vrienden, klaarblijkelijk hoort daar wachten, loyaliteit bij. We mogen dan wel de laatste taxiritten steeds zelf de prijs bepalen. ;) We maken kennis met zn beide dochters die hij van school heeft gehaald in Lusaka en kletsen wat met hen in de taxi, we komen voor het eerst bij hem thuis. Hij heeft een groot huis voor Afrikaanse begrippen, die hij zelf heeft gebouwd, maar het meubilair is sober en hij heeft de muren niet geverfd, omdat hij liever zn geld besteedt aan het onderwijs van zijn dochters. In plaats daarvan hebben zn dochters met stoepkrijt mooie schilderingen en tekeningen op de muur gemaakt. Wat wel bijzonder is, is dat hij zeker drie verschillende, enorme tvtoestellen in zn huis heeft staan, naar eigen zeggen omdat al zn dochters andere programma’s willen kijken en dus zo wordt ruzie voorkomen, omdenken... We duiken die avond vroeg ons bed in, laatste nachtje in Lusaka en tassen pakken om uit te checken morgenochtend. [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 12 [visitorCount] => 25 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/921/638_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 10-juni-2019 ) [8] => stdClass Object ( [reportId] => 5061731 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-09 [photoRevision] => 3 [title] => 9 juni 2019 [message] => Overal staan verkopers om me heen die zich als ‘bijen op de honing lijken te storten’. Ik heb net bij een kraampje twee houten schaaltjes gekocht en wil op mn gemakje langs de anderen struinen om wat verkoopwaar plus prijzen te vergelijken. Maar dat blijkt echt niet te gaan op deze markt, zodra ik iets heb gekocht bij de ene, nodigt de verkoper van het kraampje ernaast mij uit om de waren daar te bekijken. Ze houden me allemaal verkoopwaar voor en hoe ik ook vriendelijk, steeds duidelijker weiger erop in te gaan, blijven ze proberen. Ze willen zelfs Pieters zonnebril van de kruidvat verhandelen voor een houten beeldje en zn adidasjack voor een schaaltje... De meest brutale verkopers pakken Pieter gewoon bij de hand vast na een begroeting en sleuren hem het desbetreffende kraampje in om over te halen iets te kopen. Dit alles haalt de lol en ontspannenheid van het marktbezoek er wel wat af. Wat me wel goed afgaat is het onderhandelen, ik begin met de helft bieden van de oorspronkelijke prijs en krijg mn souvenirs voor een mooi bedragje mee, kom iig niet boven het aantal ‘kwacha’s’ uit wat ik van te voren met mezelf heb afgesproken. Een leerzame belevenis deze souvenirmarkt in Lusaka, nog een tip: loop met een blik op oneindig langs de kraampjes heen, maak geen oogcontact met verkopers en ga alleen op je doel af... Het is Pinksterzondag, we proberen een kerk te vinden in Lusaka, want er zijn er vele en het lijkt ons fantastisch om het feest van de Geest in Afrika mee te maken. Maar het blijkt nog geen gemakkelijke opgave te zijn: we zijn wat later die ochtend wakker geworden, dus de diensten zijn al begonnen, de aangegeven kerken op de kaart op ‘google’ blijken in werkelijkheid ergens anders te zijn, of niet te bestaan... Omdat er geen wandelpaden zijn in Zambia lopen we langs de kant van de autoweg, ondertussen zoeken we om ons heen, letten we even niet op en wordt Pieter bijna aangereden door waarschijnlijk een dronken bestuurder. We zijn weer wakker geschud: we zijn in Zambia, opletten dus waar we lopen en het liefst in de berm ipv op de weg, dit heeft heel anders kunnen aflopen. We leggen ons er maar bij neer dat het Pinksterfeest in Lusaka ‘em niet gaat worden, doen wat boodschappen en maken plannen met Jojanneke om later op de middag naar de souvenirmarkt te gaan. Op de markt zijn Joanne en Marten ook, we maken daar plannen om die avond gezamenlijk met wat reisgenoten in Lusaka uit eten te gaan bij de Koreaan, want een aantal mensen vertrekt die avond weer naar NL. Op de souvenirmarkt een paar leuke hebbedingetjes voor onszelf plus voor het thuisfront in NL gescoord: een Afrikaans jurkje voor Janiek, twee houten schaaltjes met zebra’s en giraffes erin gekerfd, kleine beschilderde doekjes met de ‘big five’, een paar houten dierenbeeldjes, een schoudertas, een lekkere harembroek met olifanten, mn favo zomeroutfit We vertrekken met taxi Stanslous naar de Koreaan, daar gaan we uit eten met Yvo, broertje van Tom, Manon, Joanne, Marten, Jojanneke en Joes. Het jongere broertje van Tom blijft me verrassen. Hij draagt nogal provocerende kleding voor in Zambia: adidas trainingspak, pet en zonnebril op. Hij drinkt de hele avond alcohol en vertelt tijdens de ‘afterparty’ dingen te hebben gesloopt, ook in de taxi neemt hij zn biertjes mee voor onderweg. Hij loopt met een neppistool rond die hij tijdens het Koreaanse diner in stukken op tafel kapotslaat, omdat ‘ie het niet doet, waar het personeel bij staat... Word zelfs een beetje bang van Toms broertje, volgens mij moet je geen ruzie met hem krijgen, omdat hij zo impulsief is en niet voor zichzelf in kan staan. Het Koreaans eten is intussen heerlijk, het lijkt op een soort wokken: wij krijgen rijst en gestoomde groentes geserveerd, daarbij mogen we verschillende soorten vlees, of vis in het midden op de tafel in een wok klaarmaken. Na het eten vertrekken Joanne en Marten naar NL, ook Peter plus Juliane zijn vertrokken naar Duitsland. Verder nemen we voorlopig afscheid van Jojanneke, ze slaapt deze nacht bij een vriendin in Lusaka en zal morgen met de rest van de reisgenoten een safari maken verderop in Zambia, we spreken af dat we elkaar in NL gauw gaan opzoeken! ’s Avonds zetten we voor het eerst tijdens onze reis de Zambiaanse tv aan in onze airbnb, het schijnt dat de bruiloft van Tom en Tabitha zowaar op het landelijke journaal wordt uitgezonden, ook Pieter komt in beeld! Dit omdat Tabitha’s vader een vooraanstaande dominee blijkt te zijn in Zambia, dus hij heeft wat connecties met de tv en omdat ze in het land het huwelijk willen promoten. [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 1 [visitorCount] => 25 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/917/262_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 9-juni-2019 ) [9] => stdClass Object ( [reportId] => 5061730 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-08 [photoRevision] => 3 [title] => 8 juni 2019 [message] => Pieter komt als bruidsjonker de eetzaal indansen met zn gekoppelde meisje aan zijn zij, zij draagt een mooie, lange, donkerrode jurk die haar prachtig staat, dus heb ik me nu achter de oren te krabben? Alle gasten juichen, lachen , gillen als de koppels van bruidsjonkers en –meisjes de eetzaal één voor één komen indansen met heel wat bombarie, dus dat levert ook wat ongemakkelijke momenten op. Tot slot komt het bruidspaar Tom en Tabitha de eetzaal indansen onder oorverdovend ‘oeloeloeloeloe’, het hoogtepunt van het feest, dit is dan de ‘rehearsal’! Pieter gaat deze ochtend vroeg naar de trouwlocatie om die bewuste ‘rehearsal’ te oefenen en ik ga met taxi Stanslous naar de airbnb in Lusaka waar Jojanneke verblijft. We doen daar onze jurken aan voor de bruiloft en tutten ons zoveel mogelijk op, we hebben zelfs de tijd om onze nagels donkerrood te lakken. Het schijnt dat de ‘dresscode’ op Zambiaanse bruiloften lang is, dus mem heeft voor mij bij de kringloop een zwarte, lange jurk gekocht laatst voor drie euro. Draag nl zelf nooit lange jurken, dus vandaar. Ik vrolijk de jurk op met sieraden met felle kleuren en neem voor de zekerheid, als ik me toch erg ‘overdressed’ mocht voelen, toch mn cocktailjurk mee voor de avond, dan is er een ‘afterparty’ die informeler schijnt te zijn. We lunchen met chips en een eitje, daarna bellen we Stanslous om ons naar de trouwlocatie te rijden. Op de trouwlocatie zijn alle bruidsmeisjes, -jonkers, ceremoniemeesters en getuigen aanwezig, wij komen met de taxi een half uur te laat officieel, maar desondanks mogen we zeker nog een uur wachten voordat de ceremonie echt begint, Afrikaanse tijden. Merk al gauw dat ik op het feest gerust mn cocktailjurk heb kunnen dragen: er lopen vrouwen in lange jurken rond, maar dat zijn vooral degenen met een speciale taak, zoals bruidsmeisjes, verder zijn vooral Afrikaanse gewaden te bewonderen, korte jurkjes en zelfs Duitse ‘lederhosen’… Ik besluit dat ik alle moeite niet ongedaan ga maken, dus houd mn chique zwarte jurk aan, Pieter ziet er nota bene ook keurig uit met zn smoking en vlinderdasje J De kerkdienst vindt buiten in een mooie tuin plaats, Jojanneke en ik gaan alvast daar lekker in de zon zitten wachten. Als iedereen zit, gaat de trouwceremonie beginnen en dat is erg Amerikaans. Eerst komen alle bruidsjonkers binnen één voor één, daarna de bruidsmeisjes al dansend, er is nl een zangeres die prachtig a capella zingt. Vervolgens de ceremoniemeesters, de beide getuigen, vrienden van Tom, daarna bruidegom Tom met zn moeder en als klapper op de vuurpijl het slotstuk: Tabitha de bruid met haar vader. Tom is erg ontroerd als hij Tabitha in haar trouwjurk ziet binnenlopen met haar vader, moet zelf ook een traantje wegpinken hoor. Daarna gaat de dominee een preek houden over het huwelijk en bespreekt tips voor een gezond seksleven. De ringen worden tot slot uitgewisseld, de trouwbeloftes gedaan onder luid ‘oeloeloeloeloe’ en gegil. Na de trouwceremonie worden er vele foto’s in de prachtige tuin gemaakt met voornamelijk de getuigen, ceremoniemeesters, bruidsjonkers en –meisjes erop, Pieter wordt goed bezig gehouden! Er worden ongeveer twee foto’s met alle bruiloftsgasten erop gemaakt, dus een makkie voor mij deze sessie. Binnen wordt het diner geserveerd, Jojanneke en ik zoeken alvast onze plaatsen aan één van de voorste tafels in de zaal, want er blijkt een tafelschikking te zijn. We kletsen wat met andere bruiloftsgasten, terwijl de zangeres mooi blijft zingen op de achtergrond en we alvast wat voorgerechtjes geserveerd krijgen, oa bruschetta. De bruiloft is alcoholvrij, vanwege het christelijke karakter. De bruidsjonkers plus -meisjes mogen voorin de zaal gaan zitten eten, respectievelijk links en rechts naast het bruidspaar. Pieter eet daardoor met zn gezicht naar de trouwzaal toe, zodat alle gasten zijn tafelmanieren kunnen zien, beetje ongemakkelijk... Het bruidspaar, de bruidsmeisjes, - jonkers, ceremoniemeesters en getuigen krijgen eerst hun eten opgediend, de rest van de gasten mag zelf langs het buffet lopen plus opscheppen. Er is veel vlees, vis, groente en rijst, ook is er een enorm toetjesbuffet met oa ‘cheesecake’, ‘redvelvet’, waar Pieter vooral van smult. Tijdens het eten worden er verschillende speeches voor het bruidspaar gehouden: Toms moeder vertelt hoe geweldig ze de safari's in Zambia vindt, Toms vriend Sergino vertelt vooral over pikante en pokeravonturen samen, hij zet daarnaast zn eigen vriendin vooral in het zonnetje, vraag me daarbij af of Nederlanders überhaupt weten hoe ze fatsoenlijke praatjes in het openbaar moeten houden? Tabitha’s vader wenst in zijn speech het bruidspaar Gods zegen toe, dus dat is een nette afsluiter. Na het diner komt er een nogal forse jongen de zaal binnendansen met een enorm mes in zn handen. De bruiloftsgasten beginnen weer te gillen en mee te dansen, terwijl ze de jongen enthousiast verschillende geldbiljetten in zn shirt toestoppen. Het blijkt in Zambia zo te zijn dat hoe beter iemand danst, hoe meer geld er in het tshirt van degene verdwijnt, leuk bijbaantje dus… De dansende jongen mag de enorme bruidstaart aansnijden met zn mes, maar daar krijgen de gasten niks van te proeven. Een deel van de taart gaat naar wederzijdse ouders en het laatste deel naar het bruidspaar zelf. Er is daarna gelegenheid om cadeaus aan het bruidspaar te geven en ze te feliciteren. Ogenschijnlijk lijkt bijna niemand van deze gelegenheid gebruik te maken, in elk geval de Zambianen niet, het lijken voornamelijk de Europeanen te zijn die het bruidspaar feliciteren en cadeaus geven. Erna wordt er gedanst met iedereen op Zambiaanse muziek, a capella en het dak gaat eraf. Ik kleed me vervolgens om in de toiletten, want we krijgen een lift van vrienden van het bruidspaar naar de ‘afterparty’, eindelijk de hoge hakken uit en een wat gemakkelijker zittend cocktailjurkje aan. De ‘afterparty’ is bij een overnachtingsgelegenheid geregeld door het bruidspaar aan de rand van een zwembad. Er is een dj, een cocktailbar, wijn en verschillende ‘partycrashers’, het blijkt in Zambia regelmatig voor te komen dat wanneer er ergens een feestje is, dat willekeurig mensen mogen aansluiten. Er wordt gedanst en gedronken, wij laten ons na een uur terugrijden door taxi Stanslous na gauw afscheid te hebben genomen van het bruidspaar. [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 11 [visitorCount] => 21 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/921/632_640x480.jpg?r=1 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 8-juni-2019 ) [10] => stdClass Object ( [reportId] => 5061729 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-07 [photoRevision] => 3 [title] => 7 juni 2019 [message] => Men neme met de handen een stuk deegbal, dipt deze in een sausje die onder de kippenbout is gedrapeerd en voegt daaraan een groente toe, die een beetje op boerenkool, of spinazie lijkt, tussendoor kluift men een stukje kip. Het smaakt heerlijk en lijkt een beetje op boerenkool, we eten met onze handen een traditioneel Zambiaans gerecht, zogenaamd ‘nchima’. En natuurlijk een wijntje erbij drinken, proost op de Zambiaanse gastvrijheid! En waag het niet cadeautjes af te slaan van Zambianen, al hebben ze heel weinig geld, dan doet men af aan hun gulle gastvrijheid, wat kunnen harten groot zijn! We gaan het vandaag rustig aandoen, we starten op in onze airbnb, doen wat boodschappen en gaan samen met Jojanneke naar een reptielenpark net buiten Lusaka, natuurlijk laten we ons weer rijden door Stanslous, we vertellen hem al onze belevenissen in Livingstone. Het reptielenpark blijkt niet heel groot te zijn: we zien vooral veel krokodillen, schildpadden en slangen. Heb zelf niet zoveel met reptielen, vooral niet wanneer blijkt dat er een babykrokodil uit een vijver ontsnapt is en midden op het wandelpad rondkruipt... Ook presteert Pieter het zn zonnebril van twee euro in een kuil te laten vallen met alligators erin en hij wil het er zelf uit halen... Druk hem op het hart om er een medewerker bij te halen, vooral omdat ik niet wil dat hij zn leven op het spel zet voor een plastic zonnebril. Er worden slangen gevoerd met oa levende kuikentjes en kan het allemaal niet zo goed aanzien, reptielen blijven gewoon niet mn ding. Er is een mogelijkheid om een enorme python om je nek te laten leggen en om een stoere foto zo te laten maken, maar voel zelf niet de minste behoefte hieraan. We komen Juliane en Peter tegen in dit reptielenpark, zij lopen uiteraard rond met de python om hun nek, brrrr. Het is verder een heel ontspannende plek om te zijn, er is een groot grasveld met veel schaduw om te picknicken, er wordt gevolleybald en er zijn vele groepen schoolkids. Kijk mn ogen uit naar die ontelbare Zambiaanse kids in verschillende, kleurrijke schooluniformen, waarschijnlijk hebben ze een educatieve trip. De kids spelen vol energie met elkaar buiten, ze zwemmen en ze doen dezelfde spelletjes onderling als hier in NL, zoals door het gras heen rollen, pakkertje ed. Twee jongens hebben van lege drinkflessen auto’s gemaakt, door aan de onderkant twee takjes vast te maken en aan de uiteinden daarvan flessendoppen te bevestigen die als wielen dienen, zo creatief. De jongens duwen hun auto’s voort mbv een lange tak. Als de groepen schoolkids het reptielenpark verlaten, lopen ze keurig twee aan twee in rijen opgesteld op volgorde van leeftijd naar buiten toe, interessant om deze taferelen allemaal te zien, heb de indruk dat Afrikaanse kids over het algemeen sneller gezag aanvaarden dan in NL. We stappen weer in de taxi bij Stanslous en hij brengt eerst Pieter naar de trouwlocatie voor morgen, dat blijkt nog een aardig eind rijden te zijn aan de andere kant van Lusaka. Pieter gaat op de trouwlocatie met alle bruidsmeisjes, -jonkers en getuigen alvast de ‘rehearsal’ oefenen voor morgen, eenmaal aangekomen, veel te laat dus, blijkt de repetitie al bijna afgelopen te zijn... Intussen heeft Stanslous mij en Jojanneke ergens anders in Lusaka afgezet bij een vriendin van haar, zij blijkt in NL te wonen. De vriendin van Jojanneke woont deels in het jaar in een groot appartement, daar eten we ‘nchima’ en tijdens het diner geeft ze mij nog wat mooie reistips voor onze laatste dagen samen in Lusaka. Deze vriendin van Jojanneke nodigt ons meteen uit om eenmaal terug in NL, in Gieten, eens ‘nchima’ bij haar thuis te gaan eten. Er zijn plannen om na het ‘nchima’ eten naar het vrijgezellenfeestje van Tabitha te gaan, jaja, een dag voor de bruiloft. Maar voordat dit gebeurt willen de vriendinnen van Tabitha nog allerlei trouwkleding passen en van elkaar bewonderen, dus het duurt even voordat we richting vrijgezellenfeest vertrekken. Tabitha’s vrijgezellenfeest is bij een vriendin in Lusaka thuis, er zijn veel vriendinnen en familie aanwezig. De braai wordt ontstoken, ons bijna dagelijkse avondmaal in Zambia. Vraag me herhaaldelijk af hoe Tabitha de volgende dag stralend op haar bruiloft gaat verschijnen, het wordt een latertje dit vrijgezellenfeest en zij lust een wijntje erbij. Helaas is mijn eigen aanwezigheid maar kort op dit vrijgezellenfeest, Pieter staat al gauw voor de deur met taxi Stanslous, Tabitha regelt wat stukken vlees en salade van de braai voor mij op een bordje onderweg. Morgen is de grote dag! [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 10 [visitorCount] => 24 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/921/612_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 7-juni-2019 ) [11] => stdClass Object ( [reportId] => 5061726 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-04 [photoRevision] => 3 [title] => 4 juni 2019 [message] => Overal valt water naar beneden met een oorverdovend kabaal, zozeer dat we elkaar niet kunnen verstaan als we tegen elkaar praten. Er dondert zo’n grote hoeveelheid water in een enorme diepte naar beneden, dat er boven ons een dampwolk ontstaat, zodat het voelt of we in een flinke regenbui zijn beland. Door al deze waterdamp en door de Afrikaanse zon die er onafgebroken, genadeloos op schijnt, ontstaan er op verschillende plekken in deze waterval regenbogen. We bevinden ons bij de Victoriawatervallen, wat een scheppingswonder! We vertrekken ’s ochtends met de bus naar de Victoriawatervallen en in dit nationale park is het meteen oppassen geblazen, overal zitten apen in de bomen, dus voedsel plus kostbare bezittingen mogen goed verpakt worden cq vastgehouden. We maken een wandeling langs de Victioriawatervallen, we huren daarvoor een poncho, we lopen over rotsen en bruggen om zoveel mogelijk te kunnen zien van dit spektakel. Intussen proberen we foto’s te maken van de waterval, maar dat is een uitdaging met al die vochtigheid en ach… zo’n unieke ervaring is eigenlijk niet vast te leggen, dat is vooral beleven en genieten. We vervolgen onze wandeling naar de bovenkant van de waterval, daar zijn wat ‘rustiger’ wateren, de Zambezirivier die spectaculair uitmondt in de 'Vic Falls'. Er wordt ten strengste afgeraden om ook maar een voet in de Zambezi te zetten ivm stromingen, maar vooral vanwege krokodillen, slangen en nijlpaarden… Tegen de middag dalen we het wandelpad af naar de zogenaamde ‘boiling pot’, een prachtige tocht die ons door een soort van regenwoud voert. Onderaan het pad kunnen we op rotsen zitten en kunnen we ademloos de onderkant aanschouwen van de waterval: hoe al het water naar beneden klettert. Dat water stroomt zo hard naar beneden, dat er in de onderliggende rivier een enorme draaikolk ontstaat, die continue doorstroomt, de ‘boiling pot’. Ondertussen zien we een paar waaghalzen bungeejumpen van een brug in een kloof tegenover ons, deze vormt de grens tussen Zambia en Zimbabwe. We eten tussen de middag een patatje en vlees, zout gaat er altijd goed in, in zo’n warm Afrikaans land, ook weten we zeker dat dit eten vertrouwd is als het zodanig verhit is geweest. We gaan die middag met een rondvaartboot mee die ons een stuk over de Zambezirivier voert, we zien talloze nijlpaarden en vogels daar. Tijdens de rondvaart kunnen we kletsen met onze reisgenoten en kan er onbeperkt gegeten plus gedronken worden. Een aantal reisgenoten maakt gretig van deze gelegenheid gebruik en de stemming wordt dus steeds joliger aan boord. Het eten bestaat uiteraard uit braai met wat lekkere groentes. Vervolgens gaat de zon onder boven de Zambezirivier, prachtig schouwspel waarvan veel foto’s zijn gemaakt vanaf de boot. Daarna wordt het snel donker en rijden we terug met de bus naar de lodge om na te kunnen genieten van deze prachtige dag, morgen weer vroeg op voor het volgende avontuur! [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 37 [visitorCount] => 19 [author] => [cityName] => Livingstone [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/920/251_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 4-juni-2019 ) [12] => stdClass Object ( [reportId] => 5061724 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-03 [photoRevision] => 3 [title] => 3 juni 2019 [message] => Het is altijd een verrassing wanneer de taxi komt voorrijden als we ‘em bestellen en hoe lang de rit gaat duren met hoeveel stops onderweg, vooral op dagen waarop we voornamelijk toeristische dingen plannen. Zambianen denken dan: ‘het is ontspanning, de toeristen kunnen ook een uurtje later worden opgehaald.’ Het is anders wanneer we echt op tijd staan, bijv wanneer we een vlucht moeten halen of een langere binnenlandse reis mogen maken, dan zorgt Stanslous er zeker voor dat hij op tijd is met zijn taxi en is het verantwoordelijkheidsgevoel groot om goed voor de toerist te zorgen in Afrika. Het valt onderweg op dat de marktkraampjes langs de weg allemaal dezelfde etenswaren aanbieden, er zijn bijv soms tot tien op een rij die meloenen verkopen. Waarom verkopen de mensen in de kraampjes niet allemaal verschillende dingen, hebben ze niet eerder gehoord van de term marktwerking? Verder staan er veel huizen in Zambia waarvan alleen de muren gebouwd zijn en waarop geen dak zit, er is geen activiteit verder te bespeuren rondom deze projecten. Stanslous vertelt dat Zambianen beginnen te bouwen zodra ze geld hebben, als het op is, stoppen ze met het huis, totdat er weer iets is om een dak van te bouwen. Zo kan het jaren duren voordat een huis af is in Afrika. Stanslous zet ons rond zevenen ‘s ochtends in een winkelcentrum af in Lusaka, waar rond half acht onze bus zal vertrekken richting Livingstone. Ik haal nog even goeie koffie in een winkeltje daar, want onze busreis naar Livingstone zal tien tot twaalf uur gaan duren. We zitten redelijk voorin de bus en in het gangpad kunnen nog extra stoeltjes uitgeklapt worden, natuurlijk veel minder comfortabel dan de onze… Afrikanen zijn sterren om op efficiënte wijze vervoersmiddelen vol te proppen met zoveel mogelijk personen. Jojanneke ploft op een stoeltje in het gangpad neer naast de onze en redt het de hele busrit naar Livingstone op om daarop te zitten hobbelen, we hebben gelukkig intussen genoeg te bespreken. Het landschap wordt steeds landelijker naarmate de reis vordert, de mensen op het platteland leven niet in huisjes van steen zoals vaak in Lusaka, maar van riet en leem, overal zijn langs de kant van de weg kleine dorpjes te zien. Ondertussen kent de lange busreis naar Livingstone Afrikaanse uitdagingen. Een deel van de weg is zo slecht, het zit zo vol ‘potholes’ dat we er haast misselijk van worden en soms gelanceerd worden op onze zitplaatsen, door het gehobbel vliegen mn portemonnee plus telefoon uit mn tas door de bus heen, kan ze eerst nergens vinden. De snelheid ligt laag, er moeten regelmatig spannende inhaalmanoeuvres worden gemaakt door de buschauffeur, bijv vlak voor een bocht, of al met een tegenligger in zicht… Verder nemen we zo nu en dan een plaspauze, het is steeds een verrassing hoe de wc eruit ziet. Een keer is het pad naar de wc voorzien van zoveel obstakels, zoals een openliggend riool, dat het een hele toer is om er schoon of heelhuids te komen überhaupt. Wie vervolgens een heerlijk zittoilet verwacht aan te treffen die komt bedrogen uit, het is er smerig en het stinkt een uur in de wind. De buschauffeur vindt deze rit naar Livingstone ook heel praktisch om bepaalde pakketjes bij ‘random’ voorbijgangers af te geven en om nieuwe exemplaren mee te nemen, het scheelt natuurlijk geld om zoveel mogelijk diensten te combineren. Ook zijn er onderweg talloze politiecontroles en worden er veelvuldige blikken in de bus geworpen om ons te betrappen op iets misdadigs. Als de buschauffeur vervolgens de agenten wat geld toestopt, mogen we weer doorrijden, corrupte acties. Verder is er onderweg een choleracheck: we mogen onze handen allemaal afspoelen onder een kraantje, die uit een dubieus uitziende jerrycan steekt, pas als iedereen dat heeft gedaan, mogen we verder rijden met de bus, gelukkig heeft er iemand desinfecterende gel mee… Ook houdt Tom steeds nauwlettend de kilometerstand bij van de bus, het schijnt dat chauffeurs in Zambia regelmatig benzine uit de tank doorverkopen, dus stelen. In Livingstone raakt de buschauffeur nog eens de weg kwijt op het allerlaatste moment. Het schijnt dat Afrikaanse mensen geen kaart kunnen lezen, dus dan geven wij mondeling maar aanwijzingen aan de hand van ‘google maps’. Ook dat blijkt niet te werken voor de buschauffeur en hij schakelt hulp in van twee ‘locals’ die wel goed een lift kunnen gebruiken in Livingstone, we komen redelijk uit op de plek waar de lodge zou zijn. Eenmaal veilig aangekomen op de lodge in Livingstone worden we verwelkomd door vriendelijk personeel die wat aanwijzingen geeft en ons vertelt dat er twee heuse zebra’s op het park rondlopen. Dus snel onze handbagage gedropt in de lodge die er gezellig uitziet: we zitten in een soort ‘Eftelinghuisje’ op de bovenverdieping met een rieten dak. We slapen in tweepersoonsbed onder een enorme klamboe, dat heeft wel iets weg van een hemelbed. Verder staan de koffie en thee klaar, is er een tv, koelkast, wc plus douche. De douche is altijd afwachten of die warm water geeft, aangezien er ook veelvuldige ‘powercuts’ zijn in Livingstone, maar we hebben er eentje in de lodge, dat is een summum in Afrika! We gaan opzoek naar de zebra’s op het park en hebben er algauw eentje gevonden om te fotograferen. Ik schrik voor deze zebra terug, aangezien het beest met iets teveel enthousiasme op ons af komt springen… Ik kan me herinneren van de vorige keer in Zuid-Afrika dat zebra’s ietwat schuw zijn en liever op een afstandje blijven kijken naar mensen. Pieter lacht mij uit en snapt niet dat ik bang ben voor de zebra, aangezien ik de ‘Afrikakenner’ zou zijn, nou, juist daarom… De reisgenoten die met ons mee zijn gelopen het park op om de zebra’s te spotten rennen in schrik uiteen en ik verschuil me achter de dichtstbijzijnde palmboom. Als ik tien seconden later om me heen kijk en opgelucht kan concluderen dat het reisgezelschap in veiligheid is, bovendien dat de zebra nergens meer te bekennen is, durf ik weer vanachter de palmboom tevoorschijn te komen. Maar dan kan ik Pieter nog nergens vinden… Ik zie opeens in de verte twee silhouetten: een rennende Pieter met de zebra achter zich aan die hem speels een aantal stompen in de rug geeft, ik kom niet meer bij van het lachen! Pieter ook niet en we hebben beide bedacht intussen dat de zebra’s op dit park getemd zouden moeten zijn, maar daardoor nogal vreemd gedrag laten zien, eigenlijk haast zielig. Even later horen we het broertje van Tom zeggen dat de zebra hem zachtjes in de tepel heeft gebeten, of dit nu waar is of niet, het beest zou er wel toe in staat kunnen zijn… Zelfs de bewaker van het park slaat op de vlucht voor de zebra’s, dus dat is natuurlijk niet normaal. De zebra’s lopen regelmatig tegen geparkeerde auto’s aan op het park, een deukje meer of minder maakt toch niet uit in Afrika, maar daardoor gaan er continue alarmen af. Ook brengen de zebra’s soms een smakelijk bezoekje aan het restaurant op het park, dat aan één kant open is en naar buiten loopt, om mee te eten van borden van gasten… Het is voor te stellen dat we heel vaak buikpijn hebben gehad van het lachen van deze dieren, maar dat we tegelijkertijd ook graag hebben gewild dat de buschauffeur ons vlak voor onze lodge zou afzetten na een uitstapje ipv bij de ingang van het park. We gaan ’s avonds eten bij een visrestaurant in Livingstone met de hele groep. De chauffeur blijkt nergens te gaan eten die avond, de hele week in zijn bus te gaan slapen, dus we bieden hem als groep een drankje en eten aan, het is een gezellige tijd. Ook is het ’s avonds insmeren geblazen met deet, aangezien de malariamug in Livingstone aanwezig is, in Lusaka schijnt deze er niet te zijn nl. ’s Nachts is het aardedonker in Livingstone, vooral als de stroom eraf is, daarom zijn we blij dat we een zaklamp mee hebben genomen en onze ‘powerbank’ om de telefoons op te kunnen laden. Verder is de nachtrust in Livingstone niet bepaald verkwikkend: het park blijkt naast een discotheek te liggen, elke nacht rijdt er een stoomtrein vlak langs die zoveel herrie maakt en zo hard toetert, dat we het gevoel hebben dat het ding rechtstreeks onze lodge binnen komt rijden, tot slot als klapper op de vuurpijl doet elke dag om half zes de moskee in de buurt per minaret al zingend een vriendelijk verzoek tot ochtendgebed... [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 3 [visitorCount] => 17 [author] => [cityName] => Livingstone [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/922/292_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 3-juni-2019 ) [13] => stdClass Object ( [reportId] => 5061723 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-02 [photoRevision] => 3 [title] => 2 juni 2019 [message] => In Lusaka staan zeker duizend kerken, je hoeft maar op een zondag op gezang af te gaan, of je loopt er eentje binnen. Tegelijkertijd wordt er allerlei opwekkingsmuziek op de achtergrond gedraaid in de supermarkten. Op auto’s staan vaak bijbelteksten of de naam van Jezus afgebeeld, zo ook op vele billboards langs de kant van de weg, voorafgaand aan een rit wordt er gebeden voor een veilige aankomst. Het Zambiaanse leven ademt het geloof in de Allerhoogste uit, mooi! Stanslous rijdt ons deze zondagochtend naar de kerk van Tabitha, haar tweejarige neefje zal tijdens deze dienst worden gedoopt door haar vader, die dominee is. We lopen de kerk in en ontdekken dat de dienst zowaar te vroeg is begonnen, bijzonder voor Afrikaanse begrippen... Er wordt gevraagd of alle gasten in de kerkdienst willen opstaan en we worden met Afrikaans gezang begroet! Ik vind kerkdiensten in Afrika eigenlijk altijd één van de hoogtepunten van de reis: het gevoel waarmee de mensen zingen, het volume, het dansen, het hart van aanbidding, prachtig, groot feest! Geweldig te merken dat God de Heer is van alle volken en op alle plekken op de wereld aanbeden wordt, het is zo bemoedigend te merken dat in Zambia zoveel mensen nog in God geloven, kippenvel! Intussen zien we geen reisgenoten in de kerk zitten en wordt ons opeens duidelijk waarom deze dienst 'te vroeg' is begonnen, want er wordt gebeden, dan stroomt het gebouw alweer leeg, korte preek voor in Afrika. Het blijkt de dienst voor de doopdienst te zijn waar we in zijn beland, dus ‘het verkeerde feestje’, net als in NL doen ze hier blijkbaar aan dubbele diensten. Nu klopt het allemaal weer: de dienst begint te laat door de uitloop van die ervoor en vervolgens zitten we zeker drie uur lang in de kerk, maar volop genieten, 'this is Africa!' We bevinden ons in ‘the Dutch Reformed Church of Zambia’, voor het gemak hebben ze het woordje Nederlands maar uit de naam gehaald, Tabitha en haar vader zijn predikanten hier. Deze gemeente zou afstammen van de Nederlands hervormde kerk en bepaalde gedeelten in de liturgie zijn zeker te herleiden: het doopformulier klinkt bekend in de oren, de opbouw van de dienst is best vergelijkbaar, een preek met een bepaald aantal punten. Wat bijv mooi symbolisch is, is dat er na de collecte letterlijk tienden worden ingezameld tijdens de dienst. De kerkleden lopen dan naar voren in de zaal met een envelopje met hun naam erop en daarin hun tienden, ze stoppen die in een brievenbusje van hun wijk waar ze bijhoren. Zo kan er door de kerk heel duidelijk, nauwkeurig de inkomsten bijgehouden worden. Het bijzondere is dat de Afrikanen in de dienst vrijwel a capella zingen, er is een jonge drummer van maximaal negen jaar oud aanwezig die een stukje begeleiding doet. Eigenlijk is het a capella zingen prachtig, er zijn in de dienst zeven koren aanwezig die omstebeurt zingen, oa een mannenkoor, een jongerenkoor en een gastkoor. Dat gastkoor is een week aanwezig geweest in de kerk in Lusaka en wordt nu uitgezwaaid, dat gaat uiteraard niet zonder cadeaus. Het gastkoor krijgt een cadeau van de kerk in Lusaka, maar er wordt ook een gebaar terug gedaan: onder luid gezang en heupgewieg wordt er zowaar een koelkastdoos door een aantal mensen het gebouw binnengedragen. Tsja, wat zou een kerk zonder koelkast moeten? Na de kerkdienst moeten er uiteraard weer wat foto's gemaakt worden door fotografen die graag weer een zakcentje bij willen verdienen op zondag, want werk gaat altijd door in Afrika. Veel kids willen graag samen met Pieter een selfie maken, Jojanneke vertelt dat veel Zambianen thuis geen spiegel hebben, dus het is voor hen interessant om zichzelf op een foto terug te kunnen zien. Op de selfie is vervolgens te zien dat Pieter nogal wit afsteekt tegen al die Afrikaanse kinderkoppies. Stanslous rijdt weer voor bij de kerk, hij brengt Jojanneke en ons naar het luxe hotel waar ze een paar nachten slaapt. We eten daar een heerlijke lunch. Ik twijfel wat aan de groentes op mn broodje, of ze goed verhit zijn geweest, de bediende geeft aan van wel en dus eet ik het met een gerust hart op. Als ik mn broodje zowat op heb, komt de bediende terug met speciaal een bordje voor mij met daarop gestoomde groentes, oeps, hopen dat het allemaal goed valt. Extra groentes kunnen sowieso geen kwaad, want sla de salades in Zambia al sowieso steeds over. We verbazen ons over verborgen werkloosheid in het hotel, in supermarkten en in de rest van Lusaka. Zo staan er in supermarkten mensen de vloer te dweilen de hele dag door waar het allang schoon is en in hotels wordt er door iedereen ons de deuren opengehouden, of koffers meegereden. Stanslous rijdt ons naar onze airbnb en wil ons graag alles in Lusaka laten zien, ook de armere gedeelten, dus hij neemt ons mee een ‘compound’ in. We zien allemaal krotjes aan weerszijden van de weg, open riolen, kinderen die emmers op hun hoofden dragen om water te halen, veel baby’s in doeken gewikkeld meegedragen op de ruggen van hun moeders, loslopende kippen, barretjes, allerlei kleine winkeltjes die in een niet al te beste hygiënische conditie hun etenswaren aanbieden... Altijd is er leven in de ‘compound’, het sociale gebeuren vindt op straat plaats dag en nacht. Een jongen met een blinde oma bedelt aan onze auto. Stanslous vertelt intussen dat het onderwijs in Zambia niet gratis is, zo moeten er sowieso schooluniformen betaald worden; als bewoners van een ‘compound’ op een willekeurige dag de keuze hebben om hun kind voor hen laten werken, of om het kind naar school te sturen, dan is het duidelijk welke ze maken op kortetermijn... Deze ‘compound’ in Lusaka blijkt op nog geen kilometer afstand te liggen van onze airbnb... Helemaal onder de indruk van deze overweldigende armoede plus uitzichtloosheid komen we weer terug bij onze airbnb waar we de rest van de middag en avond rust nemen. Ik neem de tijd om berichtjes te lezen en te sturen naar fam of vrienden. We luisteren muziek en pakken alweer onze handbagagekoffers in, morgenochtend vroeg vertrekken we naar Livingstone voor een kleine week! [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 3 [visitorCount] => 21 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/917/257_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 2-juni-2019 ) [14] => stdClass Object ( [reportId] => 5061722 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-01 [photoRevision] => 3 [title] => 1 juni 2019 [message] => Het is winter in Afrika: dat betekent dat de Zambianen erbij lopen alsof er elk moment een grote Arctische poolkou over het continent zal gaan trekken, dus mutsen op en sjaals om. Het betekent voor mij heerlijk in shirtje en rokje lopen, het is minimaal 21 graden, we dromen ervan in Europa om elke dag zulke temperaturen te mogen hebben, zelfs in de zomer… We kijken na lang uitslapen tijdens ons ontbijt met oploskoffie en toast op het terrasje voor de airbnb uit op een pleintje met bomen met mooie rode bloemen eraan, de naam daarvan helaas niet te weten gekomen. Erna maken we een wandeling naar de dichtstbijzijnde supermarkt een dikke kilometer verderop. We mogen langs de kant van de weg wandelen, want van stoepen en van fietspaden hebben ze natuurlijk in Afrika nooit gehoord. Dat wandelen is opletten geblazen: auto's sjezen soms rakelings langs ons heen met grote snelheden, het schijnt dat Zambianen regelmatig met een slok op achter het stuur zitten. Verder val ik nog een keer in een flinke kuil in de weg, mn hele knie en broek liggen open, dus altijd goed kijken waar ik loop in Afrika, aangezien de paden plus wegen nooit zo netjes geasfalteerd zijn als in Europa. Ben dan wel keurig door een behulpzame en zichzelf tien keer verontschuldigende Zambiaanse man eruit gesjord, maar weet eigenlijk wel zeker dat hij zelf dat gat niet gegraven heeft: 'I'm so sorry, madame!' We worden nieuwsgierig aangestaard door groepen kinderen, we zijn misschien wel de eerste blanke personen die ze hebben gezien in hun leven. Ze zijn in tegenstelling tot de kids in Zuid-Afrika wat meer afwachtend en komen niet meteen op ons af om snoep ed te vragen. We worden tijdens de wandeling veelvuldig begroet door mensen: 'hello, how are you?' De eerste Afrikaanse indrukken hebben we zo helemaal in ons opgezogen, Pieter wil nog opzoek naar internet voor zn Zambiaanse telefoonnummer, maar dat blijkt niet zo eenvoudig. We bestellen een taxi via een door Tom aangeraden app, deze chauffeur is voor Afrikaanse begrippen redelijk op tijd, licht ons niet ontzettend op en zn auto is voorzien van gordels, dus we mogen ons zelf in de handjes knijpen. Dat de taxi bij elke drempel of oneffenheid in de weg de grond aantikt en een flink schurend geluid maakt, of dat we de achterbank mogen delen met een paar van zijn dochters die intussen naar school gebracht mogen worden, nemen we voor lief, Stanslous is een super chauffeur! Hij stopt onderweg op een plek waar Pieter eindelijk internet kan kopen voor zn telefoon, dit regelen duurt lang en het werkt nog niet optimaal, maar Stanslous blijft geduldig. We vragen Stanslous' nummer, zodat we hem voortaan rechtstreeks kunnen bellen voor een taxi, met hem weten we zeker dat we veilig zitten. We gaan opweg naar de kitchen party, een soort verlovingsfeest, waar de mannen en vrouwen gescheiden worden ontvangen. Eerst zet de taxi mij af op de kitchen party van Tabitha in Lusaka en daarna wordt Pieter door Stanslous op een andere plek in de stad gedropt met de mannen. Best spannend zo, de eerste dag in Lusaka meteen gescheiden worden en hopen dat je elkaar voor het donker weer in de airbnb veilig terugvindt. Maar goed, telefoons bij de hand en we bevinden ons in een groot reisgezelschap aan bruiloftsgasten in Lusaka, dus er wordt genoeg voor ons gezorgd plus er zijn liftopties in overvloed De kitchen party is een belevenis van de Afrikaanse cultuur, het is een soort ‘bridal shower’, waar het de bedoeling is dat er cadeaus voor de keuken worden gegeven. Heb zelf vanuit NL kleine cadeautjes gekocht voor Tabitha’s keuken, want het heeft allemaal het vliegtuig in gemoeten, dus een paar bewaarpotjes en onderzetters zijn het. Ik mag me inschrijven op een gastenlijst, waarbij het me niet duidelijk is of ik überhaupt op het juiste feestje terecht ben gekomen en als ik vraag of dit ter ere van Tabitha Moyo is, krijg ik geen duidelijk antwoord. Daarnaast mag ik meteen geld neerleggen voor de kitchen party. Als ik vertel dat mn man op dit moment op een andere plek in Lusaka feestviert, hoef ik opeens minder te betalen... Verder heb ik begrepen dat ik een Afrikaanse jurk aan zou krijgen, maar niemand vertelt of die er is en waar die te vinden is, ik voel me nu in mn gescheurde broek enigszins ‘underdressed’. Het valt mij in Zambia op dat blanke mensen, veel meer dan in Zuid-Afrika, in de minderheid zijn. Op het feest zijn voornamelijk Zambianen en als ik aan een tafel wordt geleid zijn deze familieleden voornamelijk met elkaar aan het praten, even mn draai zien te vinden hier... Uiteindelijk zie ik een paar blanke meiden en volgens het principe ‘soort zoekt soort’ stap ik daar maar op af, uiteindelijk heb ik heel wat aanspraak tijdens de kitchen party. Juliane is een Duits meisje, zijn werkt momenteel in Colombia en Jojanneke is een Nederlands meisje, zij is arts in Dordt. Ik geniet met volle teugen op de kitchen party, er wordt prachtig gezongen door alle Afrikaanse vrouwen, er wordt een preek gelezen over dat het getrouwde leven echt werken vraagt van beide kanten plus de nogal degelijke, stichtelijke plek van de vrouw wordt benadrukt. De kitchen party vindt plaats in een prachtige groene tuin in Lusaka met veel palmbomen en mooie versieringen, nepbloemen welteverstaan. Halverwege de het feest komen de mannen langs samen met Tom om een cadeau voor de keuken van Tabitha te brengen. De mannen hebben allemaal mooie Afrikaanse shirts aan die ‘matchen’ met de jurken, of rokken van de vrouwen waarmee ze een relatie hebben. Pieter heeft gelukkig mn Afrikaanse rok meegenomen, dus kan die alsnog aandoen. Ik word naar een ruimte geleid waar ik me zou kunnen omkleden, natuurlijk zonder een deur die dicht kan... Terwijl ik met de enigszins beknellende Afrikaanse rok sta te worstelen, sta ik ineens oog in oog met een kip die in een hoek van het hokje op een meelzak zit te broeden. De kip kijkt me nogal agressief aan en besluit deze aanval op mij met een luidkeels getok, zo luid, dan ik van schrik al gillend, nog net niet zonder Afrikaanse rok aan, dat hok uitren. Nooit gedacht dat mn meest angstige moment in Zambia de onverwachte ontmoeting met een kip zou zijn, stiekem bang gepikt te worden en daardoor een enge ziekte op te lopen, erna natuurlijk helemaal dubbel gelegen van het lachen door dit onbenullige voorval! Intussen worden de mannen onder luid gejuich, ‘oeloeloeloeloe’, gezang, handengeklap op de kitchen party onthaald door de vrouwen en lopen ze naar Tabitha toe. Tabitha zit intussen urenlang tussen twee oma’s in op grond vlak voor een prachtige sofa, waarom zitten ze er gewoon niet op? Ze zit verstopt onder een enorme sluier die meterslang over de grond uitloopt, ze mag daarbij niet praten of lachen, zo’n kitchen party lijkt me dus niet heel leuk om als ‘bride to be’ mee te maken… De mannen mogen toekijken hoe verschillende vrouwen steeds een klein stukje van Tabitha’s sluier mogen oprollen, dit ook weer uiteraard onder gezang. Het laatste stukje sluier mag de schoonzus van Tom oprollen en dan staat hij oog in oog met Tabitha, hij geeft haar het keukencadeau, mooi moment! Daarna worden de mannen zo gauw mogelijk weer van de kitchen party geweerd, hun voedsel wordt in ‘doggy bags’ gedaan en ze mogen het buiten de poorten van de tuin opeten. ‘Man, ken je plaats!’ Er wordt voor ons een buffet klaargemaakt met rijst, veel vlees, groentes. Er lopen verschillen fotografen op de kitchen party rond met veels te dure camera's die graag plaatjes van alle gasten willen maken aan het einde van het feest. Het is een raadsel hoe ze die foto's zo snel kunnen afdrukken, want daarna mogen we, uiteraard tegen een vergoeding, eentje kopen van ze, maar dat komt de kwaliteit niet bepaald ten goede. Maar we hebben een leuke souvenir zo aan de kitchen party overgehouden. Het is inmiddels donker geworden en we willen graag allemaal onze mannen op een veilige plek in Lusaka ontmoeten. We bestellen een taxi die na een poosje wachten arriveert, de chauffeur geeft aan dat hij in de file heeft gestaan, maar dat om negen uur ’s avonds? Ook licht hij onze groep meiden voor een mooi bedragje op na de taxirit, dus hem vragen we niet weer. We ontmoeten de mannen in een winkelcentrum in Lusaka in een lounge Chicago’s, daar hebben we een pizza gegeten en nog even gezellig gekletst plus eerste Afrika-ervaringen uitgewisseld [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 9 [visitorCount] => 30 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/917/254_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 1-juni-2019 ) ) ) [reportsPaginator] => Zend_Paginator Object ( [_cacheEnabled:protected] => 1 [_adapter:protected] => TravelLog\PaginatorAdapter Object ( [_count:protected] => 60 [_array:protected] => Array ( [0] => stdClass Object ( [reportId] => 5111464 [userId] => 441662 [countryId] => 204 [username] => keeskouwopreis [datePublication] => 2026-03-14 [photoRevision] => 0 [title] => Zambia [message] =>Aanvullend nog wat foto's die nk ik niet zijn doorgekomen
[vip] => [userRegistrationDate] => 2022-09-21 21:09:39 [totalVisitorCount] => 10975 [pictureCount] => 4 [visitorCount] => 132 [author] => Kees [cityName] => Lusaka [travelId] => 530931 [travelTitle] => Afrika [travelTitleSlugified] => afrika [dateDepart] => 2026-02-11 [dateReturn] => 2026-04-02 [showDate] => yes [goalId] => 4 [goalName] => Een verre reis [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/253/708_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/441/662_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => zambia ) [1] => stdClass Object ( [reportId] => 5111463 [userId] => 441662 [countryId] => 204 [username] => keeskouwopreis [datePublication] => 2026-03-14 [photoRevision] => 0 [title] => Zambia [message] =>We hebben de afgelopen 5 dagen door Zambia gefietst, lange dagen tot 2x 170km met flink wat hoogtemeters. Ook Zambia is groen, glooiende heuvels met verspreid akkers maar ook stukken ongerepte natuur. Opvallend is dat er veel minder kinderen langs de weg te zien zijn dan Malawi en Tanzania. Officieel is er in alle landen een paar jaar leerplicht maar feit is dat veel mensen de kinderen thuis houden om te werken. Vaak lopen ze een kudde geiten of koeien te hoeden maar ook vaak zie je erg jonge kinderen in het veld. Voor diegene die wel naar school kunnen blijft het vaak bij de lagere school, verdere opleidingen zijn veelal niet te betalen.
Meisjes zijn hier vaak al op hun 15e of 16e zwanger van hun eerste kind, best droevig om dat te zien.
Verder even over onze indeling van de dagen. De wekker staat om 4.45u, de tas inclusief tent moet om 5.30u bij de truck staan om direct ingeladen te worden. Effe een bakkie thee of koffie voordat het ontbijt om 5.45u klaar staat.
Ik heb eigenlijk iedere morgen rijstepap, soort muesli,honing en daar doorheen een banaan. Ik fiets daar prima op. Verder is er ook brood, joyghurt en fruit te kiezen. Soms hebben we pannekoeken of een gebakken ei als delicatesse. Vertrek is vaak al voor 6.15u, groot voordeel daarvan is dat je in de koelste uren al heel wat km weg kan trappen.
Ongeveer halverwege de rit staat de bus weer langs de weg voor lunch. Meestal is dit al rond 10.00u.
Bij aankomst, meest rond 14.30u a 15.00u, staat er denk ik, wel 20 liter soep klaar om de zouten weer een beetje aan te vullen. Daarna douchen, kleren uithangen en relaxen.
De campings worden professioneler, omdat hier wel meer toerisme is, zodat we al een paar keer warm konden douchen met volop water, ook is er dan meestal een bar waar we wat fris of een biertje kunnen kopen.
Om 17.15u hebben we een meeting waar de dag van morgen wordt doorgenomen en dan om 17.30u het diner. We hebben twee koks bij ons, die samen met de rest van de crew al vroeg in de middag aan het werk gaan om voor 50 man te koken. Het lukt ze steeds weer om een geweldige maaltijd te bereiden, bijna altijd schotelen ze ons weer een ander gerecht voor van producten die ze onderweg op de markt kunnen kopen.
Na het eten is het meestal binnen een uur stil omdat iedereen de slaap hard nodig heeft.
Ik gaf al eerder aan, het lijkt Spartaans maar toch geniet ik met volle teugen van de mensen en het landschap om ons heen.
Nu een rustdag in Lusaka, de hoofdstad van Zambia. Gisteren moesten we vanwege het drukke verkeer de laatste 40 km met een bus naar de camping, morgen weer met een bus tot buiten de stad.
Ik was de tent effe zat en slaap nu 2 dagen in een lodge, lijkt wel het paradijs, zwembad, palmbomen, koud bier, wijntje en super goed eten.
De komende dagen ogen relaxt maar meest zit er wel een addertje onder het gras.
Wordt vervolg..
Lieve lezers,
Ik besef heel goed dat het heel lang geleden is dat ik iets op dit “platform” heb geschreven. En het had makkelijk gekund want ik er was genoeg om over te schrijven, bijvoorbeeld over het plotseling overlijden van mijn geliefde ome Harry, over de geboorte van mijn eerste kleinkind Lucas, over leven en dood dicht bij elkaar, over de essentie van ons “ZIJN”, etc......
Maar ik had niet de geest om wat te schrijven, en nu..... nu dat er door een unieke internationale samenwerking “iets” gezamenlijks tot stand is gekomen, heb ik opeens weer de geest. OmeHarry kijkt van boven trots naar ons allen en ZIJN project: een CONTAINER met machines en gereedschappen van Nederland naar Zambia.
CONTAINER VAN ZUTPHEN NAAR KASEMPA
In zes maanden tijd werd in Zutphen een container geladen door Rudi, Ad en Erik, met spullen die zij via hun netwerken bij elkaar hadden verzameld. Vlak voor de Kerst werd die bij De Groot Metaalverwerking opgehaald, door De Baanderij via diverse havens verscheept naar Walvisbaai en vandaar op een truck van BHL Haulage (die koper vervoeren vanaf Zambia) naar Kasempa gebracht waar een kraan van Mukuba Solwezi de container op zijn laatste werkplek bij de Kasempa Multi-Disability School neerzette.
Een uniek stuk samenwerking waarvan de kinderen en docenten van de school in het noordwesten van Zambia straks heel veel profijt zullen hebben. Met al de technische gereedschappen en machines kunnen de docenten in de nieuwe klaslokalen hun studenten vaardigheden leren waarmee zij een zelfstandig bestaan op kunnen bouwen: OP EIGEN BENEN!!
Duizend maal dank aan:
Rudi, Anke, Ad en Teja die het onvolprezen team in Nederland waren om alles te verzamelen en te coordineren.
Erik de Groot die op het terrein van zijn metaalverwerkingsbedrijf in Zutphen zes maanden lang gratis onze container had gestald en continue hulp verschafte met lossen en laden van zware kisten en machines.
De familie Coppoolse van de gezelligste camping in europa (Bois Girault in Arrabloy) heeft de fooienpot toegekend aan dit project en daarmee kon het grootste deel van de kosten worden gedekt. www.bois-girault.com
Theo van Brussel die met zijn familie en vrienden in de omgeving van Nederweert al twee keer een benefietdiner verzorgde met een gigantische opbrengst geheel ten behoeve van de opleidingen op de school voor gehandicapte kinderen in Kasempa.
Willem Pronk die met zijn non-profit-bedrijf, waaronder Tankstation De Baanderij in Gouda, de hele verplaatsing van Zutphen naar Walvisbaai voor een schijntje tot in de perfectie heeft geregeld. Op dit moment concentreert Willem zich met zijn Stichting PROPLAN om hulpgoederen naar Syrie en Turkye te sturen. Steun via: www.proplan.nlenwww.148.nl
Buks van Rensburg die met zijn team van transportbedrijf BHL (grootste koper transporteur) het 2.400 kilometer lange transport, van haven tot op het schoolterrein, deels heeft gesponsord en ons heeft ontzorgd van de papierwinkels bij de import aan de grenzen van Namibie en Zambia.www.bhlgroupint.com
Naresh Chavda van Jaids Solwezi die de kraan van Mukuba heeft geregeld en deels gesponsord.
Joseph Chisanga, hoofd inkoop van het ministerie van Onderwijs, die voor belastingvrije import heeft gezorgd.
Natuurlijk ook veel dank aan de docenten die hebben geholpen met uitladen, de heer Kakoma die veel voorwerk aan administratie heeft gedaan, onze penningmeester Peter die voor adequate betalingen heeft gezorgd, voorzitter Ronald die alle connecties in Zambia aan elkaar heeft gekoppeld en niet in het minst duizend maal dank aan ALLE GULLE GEVERS die deze hele aktie mogelijk hebben gemaakt.
Wat al zolang op ons verlanglijstje staat gaat dit jaar dan eindelijk gebeuren: praktijklessen in ruime klaslokalen op de school in Kasempa! De container uit Nederland was afgeladen, propvol met van alles en nog wat: van maaimachine tot naaimachine, van schoffel tot draaibank, van kolomboormachine tot laboratorium glaswerk voor de les scheikunde, etc......
In 2022 werden door Stichting “Op Eigen Benen” Zambia vier klaslokalen gebouwd: allen voor PRAKTIJK-lessen. De belangrijkste vakrichting zijn: land-tuinbouw, huishoudnijverheid in de breedste zin van het woord (ook voor hotelwerk worden ze opgeleid), metaalbewerken en houtbewerken, tot en met meubelmaker.
Hiermee zal de school veel kinderen met een verscheidenheid aan handicaps kunnen helpen op weg naar een onafhankelijke toekomst. Technische vaardigheden aanleren met gereedschappen en machines uit Nederland, die in Zambia een tweede leven krijgen.
In de komende maanden krijgen alle machines uit Nederland een vaste plek op school zodat eind april de vakdocenten de balans opmaken van wat er nog meer nodig is om het onderwijs tot in de perfectie te kunnen geven. Die gereedschappen en machines kopen we dan lokaal in Zambia en de buurlanden.
Ook daar is weer geld voor nodig en alle steun komt zoals altijd volledig ten goede aan de schoolkinderen, voor hun toekomst op eigen benen!
Bij voorbaat hartelijke dank!
Stichting “Op Eigen Benen” Zambia
NL15RABO 038.63.44.965
Lieve mensen,
In Nederland een mooie start van het voorjaar
In Zambia opmakend voor het koude droge seizoen,
Waar ook ter wereld, blijf werken aan een nog betere wereld.
Love and care,
Ronald
[vip] => [userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00 [totalVisitorCount] => 379576 [pictureCount] => 10 [visitorCount] => 1784 [author] => Ronald [cityName] => Solwezi [travelId] => 28044 [travelTitle] => Wonen én leven in Zambia [travelTitleSlugified] => wonen-n-leven-in-zambia [dateDepart] => 2011-10-10 [dateReturn] => 2015-06-12 [showDate] => yes [goalId] => 10 [goalName] => Emigreren [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/102/659_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/028/044_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => wat-een-succes-is-met-vereende-krachten-gelukt ) [3] => stdClass Object ( [reportId] => 5076739 [userId] => 413638 [countryId] => 204 [username] => sandje [datePublication] => 2021-04-18 [photoRevision] => 0 [title] => Back in Zambia [message] => Ik ben weer terug… in Livingstone! Mijn tweede thuis, de plek die ik heel erg gemist heb in het afgelopen jaar. Ik ben in totaal 11 maand in Nederland geweest vanwege corona. En natuurlijk was het ook heel erg fijn om thuis te zijn toen, ik ben sinds 2015 niet langer dan 3 week thuis geweest dus om nu voor langere tijd thuis te zijn was ook wel fijn. Maar was liever niet door deze omstandigheden naar Nederland gekomen. We moesten het grootste gedeelte van al onze werkzaamheden voor African Impact stoppen, alleen een paar projecten mochten(en konden) doorgaan. Maar gelukkig kunnen we nu weer beginnen! We starten langszaam alle projecten op, te beginnen in Livingstone. Inmiddels ben ik sinds 7 maart weer in Zambia om alles op orde te krijgen, en er is echt genoeg te doen. De eerste projecten zijn alweer begonnen en vanaf deze week zijn alle collega’s ook weer vol in dienst, wat echt super is. Inmiddels weer op bezoek geweest bij alle scholen en partners met wie we samenwerken, erg leuk om iedereen weer terug te zien na zo’n lange tijd. We verwachten de eerste vrijwilligers in mei dus dat is al vrij snel. Dan kunnen we weer vol aan de bak met Home Based Care, workshops geven, werken in de scholen etc. etc. Ook was het weer erg leuk om al mijn vrienden in Livingstone weer te zien. Heb inmiddels heel wat braais(bbq) gehad, heb gecampeerd, ben een paar keer op de boot op de Zambezi River geweest en ben natuurlijk weer naar de Vic Falls geweest. Regen seizoen is net voorbij dus de Victoria Falls zijn nu op z’n mooist. We gaan nu de ‘winter’ in, waar het ’s avonds aardig koud is maar het overdag alsnog 20-25 graden kan worden. Prima. I’m back... In Livingstone! My home away from home, the place that I really missed in the last year. I’ve been home in Netherlands for a total of 11 months because of corona. It was good to be back in the Netherlands, I haven’t spent more than 3 weeks back home since I left in 2015 so it was to be back for a longer period of time. But I rather wasn’t home in these circumstances. We had to close down majority of our work we do with African Impact, we could only operate a couple of projects. But now we can start again! We slowly starting projects again, beginning with Livingstone. I’m back since the 7th of March in Zambia to get everything ready, and there is plenty to do. The first projects already started and from next week on all my colleagues are back full time which is exciting. I’ve already visited all our schools and partners that we work with, it’s nice to see everyone back after such a long time. We expect the first volunteers to arrive in May which is very soon so we can continue our work again like Home Based Care, providing workshops, helping out in schools etc. etc. It was also good to see all my friends in Livingstone. I already had a lot of braais, been camping, I’ve been a few times on the Zambezi River and I’ve been to the Victoria Falls of course. Rainy season just ended so the Falls are beautiful now. We’re heading now to winter season. It can be chilly in the evenings but during the day it can reach up to 20-25 degrees. [vip] => [userRegistrationDate] => 2014-09-26 16:32:32 [totalVisitorCount] => 41097 [pictureCount] => 0 [visitorCount] => 2632 [author] => [cityName] => Livingstone [travelId] => 522986 [travelTitle] => Project Support Manager at African Impact [travelTitleSlugified] => project-support-manager-at-african-impact [dateDepart] => 2019-05-01 [dateReturn] => 2019-05-19 [showDate] => yes [goalId] => 9 [goalName] => Werken in het buitenland [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/zambia,livingstone [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/413/638_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => back-in-zambia ) [4] => stdClass Object ( [reportId] => 5069481 [userId] => 388711 [countryId] => 204 [username] => Nielsvdb [datePublication] => 2020-01-19 [photoRevision] => 0 [title] => Safari in Zambia [message] => That afternoon we reached the border [vip] => [userRegistrationDate] => 2015-07-06 10:41:51 [totalVisitorCount] => 75784 [pictureCount] => 0 [visitorCount] => 3260 [author] => Niels [cityName] => Luangwa [travelId] => 525085 [travelTitle] => The warm heart of Africa [travelTitleSlugified] => the-warm-heart-of-africa [dateDepart] => 2019-08-15 [dateReturn] => 2019-09-05 [showDate] => yes [goalId] => 4 [goalName] => Een verre reis [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/zambia,luangwa [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/711_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => safari-in-zambia ) [5] => stdClass Object ( [reportId] => 5068481 [userId] => 28044 [countryId] => 204 [username] => eigenbenen [datePublication] => 2019-12-18 [photoRevision] => 7 [title] => EEN KLEINE WERELD EN EEN HARDWERKENDE VROUW [message] => Tsja, ik had namelijk vorige week een artikel willen schrijven over mijn gevoel over de grote verschillen op onze kleine planeet. Dat stukje tekst komt zo, maar eerst het belangrijkste van deze week: Brenda is verkozen tot beste vrouwelijke ondernemer in Solwezi. Een kroon op haar harde werken! En niet alleen hard werken: ook met focus en standvastigheid! Viola en ik waren erbij toen Brenda afgelopen zaterdag de prijs ontving uit de handen van de minister. Een hele eer! Vooral geweldig dat je in je eigen woonplaats gewaardeerd wordt voor alles wat je onderneemt. Daarom ook twee foto’s van afgelopen weekend erbij. Dan ga ik nu door met waar mijn gedachten zo af en toe naar afdwalen: vooral doordat ik tussen Zambia en Nederland reis maar ook doordat je dagelijks met de twee uitersten in de wereld nauw betrokken bent. Er zijn sterrenstelsels ontdekt op duizenden lichtjaren afstand. Meer jaren afstand dan dat onze planeet zal bestaan. Wat wil ik daarmee zeggen? Dat onze planeet Aarde heeeeel klein is, nietig bijna! En dat besef je niet wanneer je over onze planeet reist. Dan leg je duizenden kilometers af en ziet ontelbare mensen als mieren overal en nergens heen gaan. Je denkt dat de Aarde inmens groot is en dat de mensheid belangrijk is. Dat laatste is wellicht waar, maar dat eerste zeker niet. De Aarde is klein, nietig! De zogenaamde leiders van de wereld verdelen onze kleine planeet met zorgvuldig egoïsme. DAT realiseer ik me weer wanneer ik reis van Zambia naar Nederland en terug. Aanpassen gaat me redelijk goed af, echter de verschillen zijn zo enorm groot; zorgelijk groot. Tijdens mijn laatste verblijf in NL was ik met OmeHarry op "onze" Johannes School. Al decennia lang sponsoren zij het goede werk van OmeHarry (Pater Uitendaal) in Zambia. De opbrengst van hun Sponsorloop is dit jaar gebruikt voor ons project: klaslokalen voor de school voor speciaal onderwijs in Kasempa. In maart was OmeHarry hier om met ons team te bouwen aan de eerste klaslokalen. Dat was een prachtklus! Met veel plezier werkten we samen met de aannemer en de overheid om een kwalitatief goed gebouw neer te zetten. En DAT is gelukt!!! Vanaf januari, wanneer het nieuwe schooljaar in Zambia begint, zitten de meeste kinderen in een echt klaslokaal! En op echte schoolbanken! Toch blijven er grote verschillen tussen Nederland en Zambia: in NL is een tekort aan docenten en bestaan de klassen uit maximaal 40 leerlingen. in Zambia is een tekort aan klaslokalen, zitten er rustig 70 leerlingen in een klas en werken er bijvoorbeeld in de school in Kasempa 14 docenten terwijl er geen klaslokalen waren! (dankzij bijdrages van o.a. de Johannes School zijn er nu dus vier!!) in NL werken de docenten in prachtig ingerichte lokalen met digitale schoolborden, aangesloten op het snelle internet! in Zambia werken 14 docenten in EEN lokaal en geven les op vier zwart geschilderde krijtborden! Het verschil wordt alleen maar groter en dat terwijl we met zijn allen op zo'n klein planeetje leven. In NL is er altijd stroom! Nouja, op 3 mei 2020 schijnt er niet voldoende stroom te zijn om meer treinen naar Zandvoort te sturen om iedereen voor de GrandPrix te vervoeren. Maar ik weet zeker dat er in NL een oplossing wordt gevonden! In Zambia is de grootste stroombron (het Kariba Stuwmeer) bijna opgedroogd en heeft ieder Zambiaans huishouden dagelijks minimaal twaalf uur GEEN stroom! in NL wordt alles in stelling gebracht om het kleinste stukje asbest af te voeren terwijl in Zambia nog steeds asbest dakplaten te koop zijn. in NL is de discussie over CO2-uitstoot onuitputtelijk terwijl in Zambia oude afgedankte auto's worden geïmporteerd en de lucht blijven vervuilen. De Aarde draait, de orkanen blazen de lucht all-over dus de vervuiling gaat toch gewoon door? De EU is ooit opgericht om krachten te bundelen en nu willen vele landen weer afsplitsen. Egoïsme en macht liggen ten grondslag. Handen ineen, verdraagzaamheid en uitdragen dat de wereld van ons allemaal is! DAT lijkt mij de oplossing om de mensheid op onze planeet een langer leven te geven. En een mooie Kerstgedachte! “Handen ineen en de wereld is van ons allemaal” komt tot uiting door de samenwerking met diverse instanties, stichtingen en individuele acties in Nederland voor de minderbedeelden in Zambia. In 2020 gaan we volle kracht door met het bouwen aan de school in Kasempa. Alle inzet is voor een betere EN zelfstandige toekomst voor kinderen met een handicap. We hebben de onvoorwaardelijke steun van de gasten van de leukste en gezelligste camping in Frankrijk (Bois Girault), van enkele stichtingen, van diverse vrienden en sinds kort ook van een groep hotel-horeca ondernemers uit het Limburgse Nederweert. Zij zamelen met elkaar geld in om de PRAKTIJK LOKALEN te bouwen en in te richten. Op www.eigenbenen.nl is nog meer info te vinden. In ieder geval ben ik blij deel uit te maken van deze kring mensen die mijn pay-off regel hoog in het vaandel hebben: “The welfare of a human depends on his fellow men”. Lieve groet, gezellige Kerstdagen en een vredig 2020 in een goede gezondheid! Ciao, Ronald [vip] => [userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00 [totalVisitorCount] => 379576 [pictureCount] => 3 [visitorCount] => 1954 [author] => Ronald de Groot [cityName] => Solwezi [travelId] => 28044 [travelTitle] => Wonen én leven in Zambia [travelTitleSlugified] => wonen-n-leven-in-zambia [dateDepart] => 2011-10-10 [dateReturn] => 2015-06-12 [showDate] => yes [goalId] => 10 [goalName] => Emigreren [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/958/226_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/028/044_50x50.jpg?r=7 [titleSlugified] => een-kleine-wereld-en-een-hardwerkende-vrouw ) [6] => stdClass Object ( [reportId] => 5061733 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-11 [photoRevision] => 3 [title] => 11 juni 2019 [message] => Als we Zambiaanse mensen iets vragen, bijv een bediende in een restaurant, of taxichauffeurs, dan rennen ze voor mij als toerist, is daarin nog iets te bespeuren van de blanke superioriteit? Of dat mensen in Afrika voor de minste en kleinste zaken zich naar mij toe verontschuldigen, zonder dat ze daar zelf iets aan kunnen doen... En de Zambiaanse aanspreekvormen naar mij als blanke toe geven me al helemaal een ongemakkelijk gevoel, we zijn toch gewoon gelijk aan de Afrikanen, ongeacht huidskleur, of afkomst, of wat dan ook? ‘Good morning King Peter and good morning Her Majesty!’ ‘Hello Mister and Misses Peter!’ ‘How is your little Angel Janiek doing?’ Dit zijn de woorden van Stanslous, die lang tot na de Zambiareis in mn hoofd zullen rondzingen. Zo zal ook de herinnering mij lang bijblijven aan onze trouwe taxichauffeur in Zambia en die me zeker geïnspireerd heeft, hij probeert wat te maken van de toekomst van zijn kinderen, heeft echt hoop voor zijn land. Een beetje weemoedig pakken we onze koffers die ochtend in, het avontuur in Zambia is voorbijgevlogen! Tegelijkertijd een dubbel gevoel, erg veel zin om Janiek weer te zien, te knuffelen, te ruiken en haar te horen kletsen, te ervaren hoe ze in twee weken tijd is veranderd. Stanslous komt ons zeker anderhalf uur later dan afgesproken ophalen bij de airbnb, waar we de laatste keer de Afrikaanse wachttijd trotseren op ons fijne terrasje. Stanslous wil onze koffers bij hem thuis stallen de laatste dag in Lusaka en is deze hele dag onze privéchauffeur! We eten bij hem thuis nog een papaja, heerlijk rijp, Stanslous heeft de fruitbomen in zn eigen tuin staan en Pieter plukt er twee van af mbv een ladder. Daarna rijdt Stanslous ons naar een mooie kerk in Lusaka, waar we het middaguur doorbrengen: ‘Cathedral of the Holy Cross’. We bekijken de kerk en ervaren binnen de rust plus stilte midden in de hectische stad Lusaka. De kerk is in de jaren vijftig gebouwd en heeft moderne glas-in-loodramen, in allerlei verschillende, felle kleuren, in rechthoeken is het aangebracht, er is een bepaald symmetrisch patroon in te ontdekken. We lunchen wat buiten en lopen daarna terug naar taxi Stanslous, blijkt dat hij net zn middagdutje ligt te doen in de auto, dus dat we hem iets te vroeg storen in zn slaap, ai... Stanslous vertelt nachten te maken van vijf, max zes uur, dus daarom slaapt hij tussendoor in de taxi. Ook treffen we hem soms studerend aan in zn taxi, hij doet naast het chauffeuren, een deeltijdstudie accountancy nl. Stanslous rijdt ons naar het museum in Lusaka, hij wil graag dat we meer te weten gaan komen over de geschiedenis van zn land. Het museum is een enorm gebouw, de entree kost omgerekend nog geen vijf euri en dan blijkt dat er maar één etage is ingericht, het is dus best een kale bedoening. Wel een interessant museum, we zien prachtige en enorme foto’s van Afrika, we lezen over de geschiedenis van de belangrijke handelsspoorlijn via Zambia, Tanzania naar de oceaan, de zogenaamde ‘TAZARA’. Ook vertelt het museum de politieke geschiedenis van Afrika en Zambia, startend bij de eerste president van het onafhankelijke land, Kenneth Kaunda, een socialistisch leider. Tot slot biedt het museum wat info rondom de evolutietheorie, voor mijzelf bekende kost. Stanslous rijdt ons erna naar een traditioneel Zambiaans dorp in Lusaka, wel interessant al die rieten huisjes, maar de verkopers zijn nog meer opdringerig dan op de markt van zondagmiddag. Dat zorgt ervoor dat we niet helemaal ontspannen over de markt heen kunnen lopen en we niet kunnen genieten van de traditionele huisjes plus de Zambiaanse sfeer die er hangt, dus we vertrekken al gauw. Het is tijd om de twee dochters van Stanslous van school te halen, die tijden zijn in Zambia iets anders dan hier in NL. Pieter en ik gaan met Stanslous de school binnen om zijn dochters op te pikken. De scholen starten vroeg in de ochtend, tussen de middag zijn de kids een paar uur vrij, soort siësta en erna gaan de lessen nog tot ongeveer vijf uur, half zes door. Ze maken in Zambia lange schooldagen en rond de spitstijd zien we talloze kids in uniformen langs de straatkant huppelen, lopen, rennen. Het blijkt zeker dat Stanslous zijn zuurverdiende geld met al zn taxiritjes aan de school van zn dochters spendeert, het ziet er luxe uit, want er is een zwembad, er zijn sportvelden, het gebouw is in vrolijke, frisse kleuren geverfd. De lokaalmuren hangen vol met lesplaten over rekenen, taal, geografie en de plafonds zijn versierd met slingers, de leerkrachten zitten aan bureaus met laptops te werken. Zelfs in NL zien niet alle scholen er zo vrolijk uit als deze in Zambia, interessant even hier om het hoekje te hebben gekeken en het valt me ook op dat er kids rondlopen van allerlei nationaliteiten. We rijden dwars door de avondspits en door allerlei files heen in Lusaka, gelukkig kent Stanslous de stad op zn duimpje, dus hij vindt allerlei snelle binnenweggetjes. Een van die binnenweggetjes in Lusaka leidt ons door een ‘compound’ heen, opeens komt er daar een hele grote groep mensen door de straat op onze taxi afgerend. Even flitst het door mn hoofd dat ze massaal onze taxi willen beroven, het is nogal indrukwekkend zo’n grote groep mensen die een heleboel herrie maken. Nu blijkt dat er ergens in de ‘compound’ iets gestolen is en dat de dief is gevonden, in Zambia schijnt er geen genade daarvoor te bestaan, dus de hele groep bewoners stort zich op degene, ben benieuwd naar de afloop... Bij Stanslous’ huis halen we onze koffers op, we krijgen van zijn dochters een prachtige afscheidsbrief en een reepje chocola mee, mn hart smelt, voel me tegelijkertijd bezwaard helemaal niks voor hen te hebben geregeld, terwijl ze veel minder hebben dan wij. Deze brief zal lang bewaard worden als herinnering aan het gastvrije Zambia. Stanslous zet ons vervolgens af in een winkelcentrum in Lusaka waar we op zijn kosten een pizza plus drinken mogen bestellen, alweer zoiets prachtigs, kan me voorstellen dat dit hem veel kost als Zambiaan. We laten ons de pizza goed smaken als een dankbaar gebaar en fijn om een bodem in de maag te hebben voordat we aan onze lange terugvlucht gaan beginnen. Stanslous rijdt ondertussen een paar korte taxiritten in Lusaka en rijdt ons na ons pizzadiner naar het vliegveld, daar zijn we veels te snel, dan is het onvermijdelijke moment van afscheid. Ik geef al onze laatste ‘kwachacontanten’ aan Stanslous als dank en we zwaaien hem uit, terwijl zijn taxi in de duisternis verdwijnt op de onverlichte snelweg. Intussen heeft een medewerker van het vliegveld al onze koffers al ongevraagd op een karretje gezet en rijdt het samen met ons naar de douane. We pakken onze koffers om door de douane te gaan op het vliegveld, maar deze beste man wil graag ‘kwacha’s’ van ons zien voor zn dienst van net welgeteld een minuutje... Omdat deze medewerker ons totaal heeft overrompeld in het moment van afscheid met Stanslous en omdat ik echt alle laatste ‘kwacha’s’ aan onze taxichauffeur heb gegeven, moet ik hem helaas teleurstellen. Pieter heeft nog vijf ‘kwacha’s’ op zak die hij de medewerker aanbiedt, dat is ongeveer vijfendertig cent, maar dat is hem te min en de persoon druipt chagrijnig af, dit is voorlopig onze laatste ontmoeting met een Zambiaan, maar kan met deze persoon even geen medelijden voelen. We worstelen ons door de douanecontroles heen, terwijl er een paar Zambianen in een restaurant op het vliegveld ruzie met elkaar staan te maken en de halve zaak daarbij in alle emoties afbreken, kan me een leuker afscheid van het land indenken... We maken voor ons vliegtuig op de landingsbaan een selfie op om de Zambia-app te zetten bij wijze van afscheid voor onze medereizigers, dat doet iedereen de laatste dagen heel trouw. In het vliegtuig komen we zowaar nog een zusje van Tabitha tegen, zij woont op Sint Eustatius, waar ze haar doktersopleiding doet in een ziekenhuis, zij heeft een nog veel langere reis dan ons voor de boeg met twee overstappen op vliegvelden en een bootreis... Pieter raakt tijdens het begin van de vlucht met haar aan de praat, maar ik ben te moe en mn ogen vallen zowaar dicht, dommelen wordt het, meer niet, mn opwinding die ik voel overheerst om weer naar Janiek te gaan. [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 8 [visitorCount] => 48 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/920/997_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 11-juni-2019 ) [7] => stdClass Object ( [reportId] => 5061732 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-10 [photoRevision] => 3 [title] => 10 juni 2019 [message] => Een jong olifantje neemt een lekker modderbad, maar wil er na een tijdje graag weer uit en dat lukt nog niet echt soepel... Het olifantje glibbert aan de oever om uit het modderbad te stappen, maar glijdt verschillende keren weg en zakt door zn poten, staat nog niet helemaal stabiel. Dit tafereeltje van het ‘leren met vallen en opstaan ’doet me ontroerd aan Janiek denken hoe zij momenteel oefent met staan, of met lopen, hoe zou het met haar gaan in NL? Stanslous haalt ons deze dag op om naar een olifantenboerderij Lilayi ten zuiden van Lusaka te gaan. We zien daar vier jonge olifantjes die liefdevol verzorgd worden op de boerderij Lilayi. Ze krijgen eerst een enorme jerrycan met enkele liters melk te drinken, dit kunnen ze zelf doen met hun slurf en dat ziet er heel grappig uit. Om de vier uur krijgen ze een jerrycan melk en ze klokken dit binnen een minuut op! Daarna geven de verzorgers hen hooi, ander voer en mogen ze lekker spelen. Een medewerker vertelt ons intussen van alles over hoe de olifantjes gered worden uit het wild, als ze bijv ziek zijn, of als ze helaas wees worden als hun ouders gevangen genomen worden voor de ivoorjacht. Per olifantje wordt het reddingsverhaal verteld en de manier waarop ze verzorgd worden op de boerderij plus wat daarvoor allemaal nodig is, de medewerkers willen tenslotte wel wat geld van ons zien na afloop. Het doel is dat de olifantjes uiteindelijk weer in het wild uitgezet worden om zelfstandig verder te leven. Mooi reddingswerk van deze olifantjes en prachtig om het voeren zo dichtbij mee te maken, dit kan alleen in Afrika! Stanslous rijdt ons naar een ander deel van de boerderij Lilayi en onderweg ligt er midden op de weg een enorme zwarte slang, brrr... Bij het tweede deel van de olifantenboerderij maken we een safari, nog eentje om het af te leren. We zitten weer in een open ‘fourwheeldrive’ en maken samen met de chauffeur een privésafari. We zien niet veel nieuwe dieren, maar safari blijft genieten! We zien everzwijnen, veel bokken, hoenders en zebra’s. Daarna eten we een lunch op de olifantenboerderij, een lekkere hamburger. Het is een fijne, stille plek om te verblijven de olifantenboerderij met een mooie tuin met prachtig gekleurde bloemen en een zwembad erbij, echt vakantiegevoel is hier te beleven. We bellen Stanslous voor een taxi terug naar Lusaka, maar nu blijkt dat hij voor onze safari helemaal terug is gereden naar de stad om iets voor zn dochters te regelen en dus duurt het anderhalf uur voordat hij ons op komt halen. De laatste dagen durft Stanslous ons steeds langer te laten wachten op onze taxi: we betalen hem uiteraard genoeg en hij beschouwt ons als zijn vrienden, klaarblijkelijk hoort daar wachten, loyaliteit bij. We mogen dan wel de laatste taxiritten steeds zelf de prijs bepalen. ;) We maken kennis met zn beide dochters die hij van school heeft gehaald in Lusaka en kletsen wat met hen in de taxi, we komen voor het eerst bij hem thuis. Hij heeft een groot huis voor Afrikaanse begrippen, die hij zelf heeft gebouwd, maar het meubilair is sober en hij heeft de muren niet geverfd, omdat hij liever zn geld besteedt aan het onderwijs van zijn dochters. In plaats daarvan hebben zn dochters met stoepkrijt mooie schilderingen en tekeningen op de muur gemaakt. Wat wel bijzonder is, is dat hij zeker drie verschillende, enorme tvtoestellen in zn huis heeft staan, naar eigen zeggen omdat al zn dochters andere programma’s willen kijken en dus zo wordt ruzie voorkomen, omdenken... We duiken die avond vroeg ons bed in, laatste nachtje in Lusaka en tassen pakken om uit te checken morgenochtend. [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 12 [visitorCount] => 25 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/921/638_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 10-juni-2019 ) [8] => stdClass Object ( [reportId] => 5061731 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-09 [photoRevision] => 3 [title] => 9 juni 2019 [message] => Overal staan verkopers om me heen die zich als ‘bijen op de honing lijken te storten’. Ik heb net bij een kraampje twee houten schaaltjes gekocht en wil op mn gemakje langs de anderen struinen om wat verkoopwaar plus prijzen te vergelijken. Maar dat blijkt echt niet te gaan op deze markt, zodra ik iets heb gekocht bij de ene, nodigt de verkoper van het kraampje ernaast mij uit om de waren daar te bekijken. Ze houden me allemaal verkoopwaar voor en hoe ik ook vriendelijk, steeds duidelijker weiger erop in te gaan, blijven ze proberen. Ze willen zelfs Pieters zonnebril van de kruidvat verhandelen voor een houten beeldje en zn adidasjack voor een schaaltje... De meest brutale verkopers pakken Pieter gewoon bij de hand vast na een begroeting en sleuren hem het desbetreffende kraampje in om over te halen iets te kopen. Dit alles haalt de lol en ontspannenheid van het marktbezoek er wel wat af. Wat me wel goed afgaat is het onderhandelen, ik begin met de helft bieden van de oorspronkelijke prijs en krijg mn souvenirs voor een mooi bedragje mee, kom iig niet boven het aantal ‘kwacha’s’ uit wat ik van te voren met mezelf heb afgesproken. Een leerzame belevenis deze souvenirmarkt in Lusaka, nog een tip: loop met een blik op oneindig langs de kraampjes heen, maak geen oogcontact met verkopers en ga alleen op je doel af... Het is Pinksterzondag, we proberen een kerk te vinden in Lusaka, want er zijn er vele en het lijkt ons fantastisch om het feest van de Geest in Afrika mee te maken. Maar het blijkt nog geen gemakkelijke opgave te zijn: we zijn wat later die ochtend wakker geworden, dus de diensten zijn al begonnen, de aangegeven kerken op de kaart op ‘google’ blijken in werkelijkheid ergens anders te zijn, of niet te bestaan... Omdat er geen wandelpaden zijn in Zambia lopen we langs de kant van de autoweg, ondertussen zoeken we om ons heen, letten we even niet op en wordt Pieter bijna aangereden door waarschijnlijk een dronken bestuurder. We zijn weer wakker geschud: we zijn in Zambia, opletten dus waar we lopen en het liefst in de berm ipv op de weg, dit heeft heel anders kunnen aflopen. We leggen ons er maar bij neer dat het Pinksterfeest in Lusaka ‘em niet gaat worden, doen wat boodschappen en maken plannen met Jojanneke om later op de middag naar de souvenirmarkt te gaan. Op de markt zijn Joanne en Marten ook, we maken daar plannen om die avond gezamenlijk met wat reisgenoten in Lusaka uit eten te gaan bij de Koreaan, want een aantal mensen vertrekt die avond weer naar NL. Op de souvenirmarkt een paar leuke hebbedingetjes voor onszelf plus voor het thuisfront in NL gescoord: een Afrikaans jurkje voor Janiek, twee houten schaaltjes met zebra’s en giraffes erin gekerfd, kleine beschilderde doekjes met de ‘big five’, een paar houten dierenbeeldjes, een schoudertas, een lekkere harembroek met olifanten, mn favo zomeroutfit We vertrekken met taxi Stanslous naar de Koreaan, daar gaan we uit eten met Yvo, broertje van Tom, Manon, Joanne, Marten, Jojanneke en Joes. Het jongere broertje van Tom blijft me verrassen. Hij draagt nogal provocerende kleding voor in Zambia: adidas trainingspak, pet en zonnebril op. Hij drinkt de hele avond alcohol en vertelt tijdens de ‘afterparty’ dingen te hebben gesloopt, ook in de taxi neemt hij zn biertjes mee voor onderweg. Hij loopt met een neppistool rond die hij tijdens het Koreaanse diner in stukken op tafel kapotslaat, omdat ‘ie het niet doet, waar het personeel bij staat... Word zelfs een beetje bang van Toms broertje, volgens mij moet je geen ruzie met hem krijgen, omdat hij zo impulsief is en niet voor zichzelf in kan staan. Het Koreaans eten is intussen heerlijk, het lijkt op een soort wokken: wij krijgen rijst en gestoomde groentes geserveerd, daarbij mogen we verschillende soorten vlees, of vis in het midden op de tafel in een wok klaarmaken. Na het eten vertrekken Joanne en Marten naar NL, ook Peter plus Juliane zijn vertrokken naar Duitsland. Verder nemen we voorlopig afscheid van Jojanneke, ze slaapt deze nacht bij een vriendin in Lusaka en zal morgen met de rest van de reisgenoten een safari maken verderop in Zambia, we spreken af dat we elkaar in NL gauw gaan opzoeken! ’s Avonds zetten we voor het eerst tijdens onze reis de Zambiaanse tv aan in onze airbnb, het schijnt dat de bruiloft van Tom en Tabitha zowaar op het landelijke journaal wordt uitgezonden, ook Pieter komt in beeld! Dit omdat Tabitha’s vader een vooraanstaande dominee blijkt te zijn in Zambia, dus hij heeft wat connecties met de tv en omdat ze in het land het huwelijk willen promoten. [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 1 [visitorCount] => 25 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/917/262_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 9-juni-2019 ) [9] => stdClass Object ( [reportId] => 5061730 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-08 [photoRevision] => 3 [title] => 8 juni 2019 [message] => Pieter komt als bruidsjonker de eetzaal indansen met zn gekoppelde meisje aan zijn zij, zij draagt een mooie, lange, donkerrode jurk die haar prachtig staat, dus heb ik me nu achter de oren te krabben? Alle gasten juichen, lachen , gillen als de koppels van bruidsjonkers en –meisjes de eetzaal één voor één komen indansen met heel wat bombarie, dus dat levert ook wat ongemakkelijke momenten op. Tot slot komt het bruidspaar Tom en Tabitha de eetzaal indansen onder oorverdovend ‘oeloeloeloeloe’, het hoogtepunt van het feest, dit is dan de ‘rehearsal’! Pieter gaat deze ochtend vroeg naar de trouwlocatie om die bewuste ‘rehearsal’ te oefenen en ik ga met taxi Stanslous naar de airbnb in Lusaka waar Jojanneke verblijft. We doen daar onze jurken aan voor de bruiloft en tutten ons zoveel mogelijk op, we hebben zelfs de tijd om onze nagels donkerrood te lakken. Het schijnt dat de ‘dresscode’ op Zambiaanse bruiloften lang is, dus mem heeft voor mij bij de kringloop een zwarte, lange jurk gekocht laatst voor drie euro. Draag nl zelf nooit lange jurken, dus vandaar. Ik vrolijk de jurk op met sieraden met felle kleuren en neem voor de zekerheid, als ik me toch erg ‘overdressed’ mocht voelen, toch mn cocktailjurk mee voor de avond, dan is er een ‘afterparty’ die informeler schijnt te zijn. We lunchen met chips en een eitje, daarna bellen we Stanslous om ons naar de trouwlocatie te rijden. Op de trouwlocatie zijn alle bruidsmeisjes, -jonkers, ceremoniemeesters en getuigen aanwezig, wij komen met de taxi een half uur te laat officieel, maar desondanks mogen we zeker nog een uur wachten voordat de ceremonie echt begint, Afrikaanse tijden. Merk al gauw dat ik op het feest gerust mn cocktailjurk heb kunnen dragen: er lopen vrouwen in lange jurken rond, maar dat zijn vooral degenen met een speciale taak, zoals bruidsmeisjes, verder zijn vooral Afrikaanse gewaden te bewonderen, korte jurkjes en zelfs Duitse ‘lederhosen’… Ik besluit dat ik alle moeite niet ongedaan ga maken, dus houd mn chique zwarte jurk aan, Pieter ziet er nota bene ook keurig uit met zn smoking en vlinderdasje J De kerkdienst vindt buiten in een mooie tuin plaats, Jojanneke en ik gaan alvast daar lekker in de zon zitten wachten. Als iedereen zit, gaat de trouwceremonie beginnen en dat is erg Amerikaans. Eerst komen alle bruidsjonkers binnen één voor één, daarna de bruidsmeisjes al dansend, er is nl een zangeres die prachtig a capella zingt. Vervolgens de ceremoniemeesters, de beide getuigen, vrienden van Tom, daarna bruidegom Tom met zn moeder en als klapper op de vuurpijl het slotstuk: Tabitha de bruid met haar vader. Tom is erg ontroerd als hij Tabitha in haar trouwjurk ziet binnenlopen met haar vader, moet zelf ook een traantje wegpinken hoor. Daarna gaat de dominee een preek houden over het huwelijk en bespreekt tips voor een gezond seksleven. De ringen worden tot slot uitgewisseld, de trouwbeloftes gedaan onder luid ‘oeloeloeloeloe’ en gegil. Na de trouwceremonie worden er vele foto’s in de prachtige tuin gemaakt met voornamelijk de getuigen, ceremoniemeesters, bruidsjonkers en –meisjes erop, Pieter wordt goed bezig gehouden! Er worden ongeveer twee foto’s met alle bruiloftsgasten erop gemaakt, dus een makkie voor mij deze sessie. Binnen wordt het diner geserveerd, Jojanneke en ik zoeken alvast onze plaatsen aan één van de voorste tafels in de zaal, want er blijkt een tafelschikking te zijn. We kletsen wat met andere bruiloftsgasten, terwijl de zangeres mooi blijft zingen op de achtergrond en we alvast wat voorgerechtjes geserveerd krijgen, oa bruschetta. De bruiloft is alcoholvrij, vanwege het christelijke karakter. De bruidsjonkers plus -meisjes mogen voorin de zaal gaan zitten eten, respectievelijk links en rechts naast het bruidspaar. Pieter eet daardoor met zn gezicht naar de trouwzaal toe, zodat alle gasten zijn tafelmanieren kunnen zien, beetje ongemakkelijk... Het bruidspaar, de bruidsmeisjes, - jonkers, ceremoniemeesters en getuigen krijgen eerst hun eten opgediend, de rest van de gasten mag zelf langs het buffet lopen plus opscheppen. Er is veel vlees, vis, groente en rijst, ook is er een enorm toetjesbuffet met oa ‘cheesecake’, ‘redvelvet’, waar Pieter vooral van smult. Tijdens het eten worden er verschillende speeches voor het bruidspaar gehouden: Toms moeder vertelt hoe geweldig ze de safari's in Zambia vindt, Toms vriend Sergino vertelt vooral over pikante en pokeravonturen samen, hij zet daarnaast zn eigen vriendin vooral in het zonnetje, vraag me daarbij af of Nederlanders überhaupt weten hoe ze fatsoenlijke praatjes in het openbaar moeten houden? Tabitha’s vader wenst in zijn speech het bruidspaar Gods zegen toe, dus dat is een nette afsluiter. Na het diner komt er een nogal forse jongen de zaal binnendansen met een enorm mes in zn handen. De bruiloftsgasten beginnen weer te gillen en mee te dansen, terwijl ze de jongen enthousiast verschillende geldbiljetten in zn shirt toestoppen. Het blijkt in Zambia zo te zijn dat hoe beter iemand danst, hoe meer geld er in het tshirt van degene verdwijnt, leuk bijbaantje dus… De dansende jongen mag de enorme bruidstaart aansnijden met zn mes, maar daar krijgen de gasten niks van te proeven. Een deel van de taart gaat naar wederzijdse ouders en het laatste deel naar het bruidspaar zelf. Er is daarna gelegenheid om cadeaus aan het bruidspaar te geven en ze te feliciteren. Ogenschijnlijk lijkt bijna niemand van deze gelegenheid gebruik te maken, in elk geval de Zambianen niet, het lijken voornamelijk de Europeanen te zijn die het bruidspaar feliciteren en cadeaus geven. Erna wordt er gedanst met iedereen op Zambiaanse muziek, a capella en het dak gaat eraf. Ik kleed me vervolgens om in de toiletten, want we krijgen een lift van vrienden van het bruidspaar naar de ‘afterparty’, eindelijk de hoge hakken uit en een wat gemakkelijker zittend cocktailjurkje aan. De ‘afterparty’ is bij een overnachtingsgelegenheid geregeld door het bruidspaar aan de rand van een zwembad. Er is een dj, een cocktailbar, wijn en verschillende ‘partycrashers’, het blijkt in Zambia regelmatig voor te komen dat wanneer er ergens een feestje is, dat willekeurig mensen mogen aansluiten. Er wordt gedanst en gedronken, wij laten ons na een uur terugrijden door taxi Stanslous na gauw afscheid te hebben genomen van het bruidspaar. [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 11 [visitorCount] => 21 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/921/632_640x480.jpg?r=1 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 8-juni-2019 ) [10] => stdClass Object ( [reportId] => 5061729 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-07 [photoRevision] => 3 [title] => 7 juni 2019 [message] => Men neme met de handen een stuk deegbal, dipt deze in een sausje die onder de kippenbout is gedrapeerd en voegt daaraan een groente toe, die een beetje op boerenkool, of spinazie lijkt, tussendoor kluift men een stukje kip. Het smaakt heerlijk en lijkt een beetje op boerenkool, we eten met onze handen een traditioneel Zambiaans gerecht, zogenaamd ‘nchima’. En natuurlijk een wijntje erbij drinken, proost op de Zambiaanse gastvrijheid! En waag het niet cadeautjes af te slaan van Zambianen, al hebben ze heel weinig geld, dan doet men af aan hun gulle gastvrijheid, wat kunnen harten groot zijn! We gaan het vandaag rustig aandoen, we starten op in onze airbnb, doen wat boodschappen en gaan samen met Jojanneke naar een reptielenpark net buiten Lusaka, natuurlijk laten we ons weer rijden door Stanslous, we vertellen hem al onze belevenissen in Livingstone. Het reptielenpark blijkt niet heel groot te zijn: we zien vooral veel krokodillen, schildpadden en slangen. Heb zelf niet zoveel met reptielen, vooral niet wanneer blijkt dat er een babykrokodil uit een vijver ontsnapt is en midden op het wandelpad rondkruipt... Ook presteert Pieter het zn zonnebril van twee euro in een kuil te laten vallen met alligators erin en hij wil het er zelf uit halen... Druk hem op het hart om er een medewerker bij te halen, vooral omdat ik niet wil dat hij zn leven op het spel zet voor een plastic zonnebril. Er worden slangen gevoerd met oa levende kuikentjes en kan het allemaal niet zo goed aanzien, reptielen blijven gewoon niet mn ding. Er is een mogelijkheid om een enorme python om je nek te laten leggen en om een stoere foto zo te laten maken, maar voel zelf niet de minste behoefte hieraan. We komen Juliane en Peter tegen in dit reptielenpark, zij lopen uiteraard rond met de python om hun nek, brrrr. Het is verder een heel ontspannende plek om te zijn, er is een groot grasveld met veel schaduw om te picknicken, er wordt gevolleybald en er zijn vele groepen schoolkids. Kijk mn ogen uit naar die ontelbare Zambiaanse kids in verschillende, kleurrijke schooluniformen, waarschijnlijk hebben ze een educatieve trip. De kids spelen vol energie met elkaar buiten, ze zwemmen en ze doen dezelfde spelletjes onderling als hier in NL, zoals door het gras heen rollen, pakkertje ed. Twee jongens hebben van lege drinkflessen auto’s gemaakt, door aan de onderkant twee takjes vast te maken en aan de uiteinden daarvan flessendoppen te bevestigen die als wielen dienen, zo creatief. De jongens duwen hun auto’s voort mbv een lange tak. Als de groepen schoolkids het reptielenpark verlaten, lopen ze keurig twee aan twee in rijen opgesteld op volgorde van leeftijd naar buiten toe, interessant om deze taferelen allemaal te zien, heb de indruk dat Afrikaanse kids over het algemeen sneller gezag aanvaarden dan in NL. We stappen weer in de taxi bij Stanslous en hij brengt eerst Pieter naar de trouwlocatie voor morgen, dat blijkt nog een aardig eind rijden te zijn aan de andere kant van Lusaka. Pieter gaat op de trouwlocatie met alle bruidsmeisjes, -jonkers en getuigen alvast de ‘rehearsal’ oefenen voor morgen, eenmaal aangekomen, veel te laat dus, blijkt de repetitie al bijna afgelopen te zijn... Intussen heeft Stanslous mij en Jojanneke ergens anders in Lusaka afgezet bij een vriendin van haar, zij blijkt in NL te wonen. De vriendin van Jojanneke woont deels in het jaar in een groot appartement, daar eten we ‘nchima’ en tijdens het diner geeft ze mij nog wat mooie reistips voor onze laatste dagen samen in Lusaka. Deze vriendin van Jojanneke nodigt ons meteen uit om eenmaal terug in NL, in Gieten, eens ‘nchima’ bij haar thuis te gaan eten. Er zijn plannen om na het ‘nchima’ eten naar het vrijgezellenfeestje van Tabitha te gaan, jaja, een dag voor de bruiloft. Maar voordat dit gebeurt willen de vriendinnen van Tabitha nog allerlei trouwkleding passen en van elkaar bewonderen, dus het duurt even voordat we richting vrijgezellenfeest vertrekken. Tabitha’s vrijgezellenfeest is bij een vriendin in Lusaka thuis, er zijn veel vriendinnen en familie aanwezig. De braai wordt ontstoken, ons bijna dagelijkse avondmaal in Zambia. Vraag me herhaaldelijk af hoe Tabitha de volgende dag stralend op haar bruiloft gaat verschijnen, het wordt een latertje dit vrijgezellenfeest en zij lust een wijntje erbij. Helaas is mijn eigen aanwezigheid maar kort op dit vrijgezellenfeest, Pieter staat al gauw voor de deur met taxi Stanslous, Tabitha regelt wat stukken vlees en salade van de braai voor mij op een bordje onderweg. Morgen is de grote dag! [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 10 [visitorCount] => 24 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/921/612_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 7-juni-2019 ) [11] => stdClass Object ( [reportId] => 5061726 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-04 [photoRevision] => 3 [title] => 4 juni 2019 [message] => Overal valt water naar beneden met een oorverdovend kabaal, zozeer dat we elkaar niet kunnen verstaan als we tegen elkaar praten. Er dondert zo’n grote hoeveelheid water in een enorme diepte naar beneden, dat er boven ons een dampwolk ontstaat, zodat het voelt of we in een flinke regenbui zijn beland. Door al deze waterdamp en door de Afrikaanse zon die er onafgebroken, genadeloos op schijnt, ontstaan er op verschillende plekken in deze waterval regenbogen. We bevinden ons bij de Victoriawatervallen, wat een scheppingswonder! We vertrekken ’s ochtends met de bus naar de Victoriawatervallen en in dit nationale park is het meteen oppassen geblazen, overal zitten apen in de bomen, dus voedsel plus kostbare bezittingen mogen goed verpakt worden cq vastgehouden. We maken een wandeling langs de Victioriawatervallen, we huren daarvoor een poncho, we lopen over rotsen en bruggen om zoveel mogelijk te kunnen zien van dit spektakel. Intussen proberen we foto’s te maken van de waterval, maar dat is een uitdaging met al die vochtigheid en ach… zo’n unieke ervaring is eigenlijk niet vast te leggen, dat is vooral beleven en genieten. We vervolgen onze wandeling naar de bovenkant van de waterval, daar zijn wat ‘rustiger’ wateren, de Zambezirivier die spectaculair uitmondt in de 'Vic Falls'. Er wordt ten strengste afgeraden om ook maar een voet in de Zambezi te zetten ivm stromingen, maar vooral vanwege krokodillen, slangen en nijlpaarden… Tegen de middag dalen we het wandelpad af naar de zogenaamde ‘boiling pot’, een prachtige tocht die ons door een soort van regenwoud voert. Onderaan het pad kunnen we op rotsen zitten en kunnen we ademloos de onderkant aanschouwen van de waterval: hoe al het water naar beneden klettert. Dat water stroomt zo hard naar beneden, dat er in de onderliggende rivier een enorme draaikolk ontstaat, die continue doorstroomt, de ‘boiling pot’. Ondertussen zien we een paar waaghalzen bungeejumpen van een brug in een kloof tegenover ons, deze vormt de grens tussen Zambia en Zimbabwe. We eten tussen de middag een patatje en vlees, zout gaat er altijd goed in, in zo’n warm Afrikaans land, ook weten we zeker dat dit eten vertrouwd is als het zodanig verhit is geweest. We gaan die middag met een rondvaartboot mee die ons een stuk over de Zambezirivier voert, we zien talloze nijlpaarden en vogels daar. Tijdens de rondvaart kunnen we kletsen met onze reisgenoten en kan er onbeperkt gegeten plus gedronken worden. Een aantal reisgenoten maakt gretig van deze gelegenheid gebruik en de stemming wordt dus steeds joliger aan boord. Het eten bestaat uiteraard uit braai met wat lekkere groentes. Vervolgens gaat de zon onder boven de Zambezirivier, prachtig schouwspel waarvan veel foto’s zijn gemaakt vanaf de boot. Daarna wordt het snel donker en rijden we terug met de bus naar de lodge om na te kunnen genieten van deze prachtige dag, morgen weer vroeg op voor het volgende avontuur! [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 37 [visitorCount] => 19 [author] => [cityName] => Livingstone [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/920/251_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 4-juni-2019 ) [12] => stdClass Object ( [reportId] => 5061724 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-03 [photoRevision] => 3 [title] => 3 juni 2019 [message] => Het is altijd een verrassing wanneer de taxi komt voorrijden als we ‘em bestellen en hoe lang de rit gaat duren met hoeveel stops onderweg, vooral op dagen waarop we voornamelijk toeristische dingen plannen. Zambianen denken dan: ‘het is ontspanning, de toeristen kunnen ook een uurtje later worden opgehaald.’ Het is anders wanneer we echt op tijd staan, bijv wanneer we een vlucht moeten halen of een langere binnenlandse reis mogen maken, dan zorgt Stanslous er zeker voor dat hij op tijd is met zijn taxi en is het verantwoordelijkheidsgevoel groot om goed voor de toerist te zorgen in Afrika. Het valt onderweg op dat de marktkraampjes langs de weg allemaal dezelfde etenswaren aanbieden, er zijn bijv soms tot tien op een rij die meloenen verkopen. Waarom verkopen de mensen in de kraampjes niet allemaal verschillende dingen, hebben ze niet eerder gehoord van de term marktwerking? Verder staan er veel huizen in Zambia waarvan alleen de muren gebouwd zijn en waarop geen dak zit, er is geen activiteit verder te bespeuren rondom deze projecten. Stanslous vertelt dat Zambianen beginnen te bouwen zodra ze geld hebben, als het op is, stoppen ze met het huis, totdat er weer iets is om een dak van te bouwen. Zo kan het jaren duren voordat een huis af is in Afrika. Stanslous zet ons rond zevenen ‘s ochtends in een winkelcentrum af in Lusaka, waar rond half acht onze bus zal vertrekken richting Livingstone. Ik haal nog even goeie koffie in een winkeltje daar, want onze busreis naar Livingstone zal tien tot twaalf uur gaan duren. We zitten redelijk voorin de bus en in het gangpad kunnen nog extra stoeltjes uitgeklapt worden, natuurlijk veel minder comfortabel dan de onze… Afrikanen zijn sterren om op efficiënte wijze vervoersmiddelen vol te proppen met zoveel mogelijk personen. Jojanneke ploft op een stoeltje in het gangpad neer naast de onze en redt het de hele busrit naar Livingstone op om daarop te zitten hobbelen, we hebben gelukkig intussen genoeg te bespreken. Het landschap wordt steeds landelijker naarmate de reis vordert, de mensen op het platteland leven niet in huisjes van steen zoals vaak in Lusaka, maar van riet en leem, overal zijn langs de kant van de weg kleine dorpjes te zien. Ondertussen kent de lange busreis naar Livingstone Afrikaanse uitdagingen. Een deel van de weg is zo slecht, het zit zo vol ‘potholes’ dat we er haast misselijk van worden en soms gelanceerd worden op onze zitplaatsen, door het gehobbel vliegen mn portemonnee plus telefoon uit mn tas door de bus heen, kan ze eerst nergens vinden. De snelheid ligt laag, er moeten regelmatig spannende inhaalmanoeuvres worden gemaakt door de buschauffeur, bijv vlak voor een bocht, of al met een tegenligger in zicht… Verder nemen we zo nu en dan een plaspauze, het is steeds een verrassing hoe de wc eruit ziet. Een keer is het pad naar de wc voorzien van zoveel obstakels, zoals een openliggend riool, dat het een hele toer is om er schoon of heelhuids te komen überhaupt. Wie vervolgens een heerlijk zittoilet verwacht aan te treffen die komt bedrogen uit, het is er smerig en het stinkt een uur in de wind. De buschauffeur vindt deze rit naar Livingstone ook heel praktisch om bepaalde pakketjes bij ‘random’ voorbijgangers af te geven en om nieuwe exemplaren mee te nemen, het scheelt natuurlijk geld om zoveel mogelijk diensten te combineren. Ook zijn er onderweg talloze politiecontroles en worden er veelvuldige blikken in de bus geworpen om ons te betrappen op iets misdadigs. Als de buschauffeur vervolgens de agenten wat geld toestopt, mogen we weer doorrijden, corrupte acties. Verder is er onderweg een choleracheck: we mogen onze handen allemaal afspoelen onder een kraantje, die uit een dubieus uitziende jerrycan steekt, pas als iedereen dat heeft gedaan, mogen we verder rijden met de bus, gelukkig heeft er iemand desinfecterende gel mee… Ook houdt Tom steeds nauwlettend de kilometerstand bij van de bus, het schijnt dat chauffeurs in Zambia regelmatig benzine uit de tank doorverkopen, dus stelen. In Livingstone raakt de buschauffeur nog eens de weg kwijt op het allerlaatste moment. Het schijnt dat Afrikaanse mensen geen kaart kunnen lezen, dus dan geven wij mondeling maar aanwijzingen aan de hand van ‘google maps’. Ook dat blijkt niet te werken voor de buschauffeur en hij schakelt hulp in van twee ‘locals’ die wel goed een lift kunnen gebruiken in Livingstone, we komen redelijk uit op de plek waar de lodge zou zijn. Eenmaal veilig aangekomen op de lodge in Livingstone worden we verwelkomd door vriendelijk personeel die wat aanwijzingen geeft en ons vertelt dat er twee heuse zebra’s op het park rondlopen. Dus snel onze handbagage gedropt in de lodge die er gezellig uitziet: we zitten in een soort ‘Eftelinghuisje’ op de bovenverdieping met een rieten dak. We slapen in tweepersoonsbed onder een enorme klamboe, dat heeft wel iets weg van een hemelbed. Verder staan de koffie en thee klaar, is er een tv, koelkast, wc plus douche. De douche is altijd afwachten of die warm water geeft, aangezien er ook veelvuldige ‘powercuts’ zijn in Livingstone, maar we hebben er eentje in de lodge, dat is een summum in Afrika! We gaan opzoek naar de zebra’s op het park en hebben er algauw eentje gevonden om te fotograferen. Ik schrik voor deze zebra terug, aangezien het beest met iets teveel enthousiasme op ons af komt springen… Ik kan me herinneren van de vorige keer in Zuid-Afrika dat zebra’s ietwat schuw zijn en liever op een afstandje blijven kijken naar mensen. Pieter lacht mij uit en snapt niet dat ik bang ben voor de zebra, aangezien ik de ‘Afrikakenner’ zou zijn, nou, juist daarom… De reisgenoten die met ons mee zijn gelopen het park op om de zebra’s te spotten rennen in schrik uiteen en ik verschuil me achter de dichtstbijzijnde palmboom. Als ik tien seconden later om me heen kijk en opgelucht kan concluderen dat het reisgezelschap in veiligheid is, bovendien dat de zebra nergens meer te bekennen is, durf ik weer vanachter de palmboom tevoorschijn te komen. Maar dan kan ik Pieter nog nergens vinden… Ik zie opeens in de verte twee silhouetten: een rennende Pieter met de zebra achter zich aan die hem speels een aantal stompen in de rug geeft, ik kom niet meer bij van het lachen! Pieter ook niet en we hebben beide bedacht intussen dat de zebra’s op dit park getemd zouden moeten zijn, maar daardoor nogal vreemd gedrag laten zien, eigenlijk haast zielig. Even later horen we het broertje van Tom zeggen dat de zebra hem zachtjes in de tepel heeft gebeten, of dit nu waar is of niet, het beest zou er wel toe in staat kunnen zijn… Zelfs de bewaker van het park slaat op de vlucht voor de zebra’s, dus dat is natuurlijk niet normaal. De zebra’s lopen regelmatig tegen geparkeerde auto’s aan op het park, een deukje meer of minder maakt toch niet uit in Afrika, maar daardoor gaan er continue alarmen af. Ook brengen de zebra’s soms een smakelijk bezoekje aan het restaurant op het park, dat aan één kant open is en naar buiten loopt, om mee te eten van borden van gasten… Het is voor te stellen dat we heel vaak buikpijn hebben gehad van het lachen van deze dieren, maar dat we tegelijkertijd ook graag hebben gewild dat de buschauffeur ons vlak voor onze lodge zou afzetten na een uitstapje ipv bij de ingang van het park. We gaan ’s avonds eten bij een visrestaurant in Livingstone met de hele groep. De chauffeur blijkt nergens te gaan eten die avond, de hele week in zijn bus te gaan slapen, dus we bieden hem als groep een drankje en eten aan, het is een gezellige tijd. Ook is het ’s avonds insmeren geblazen met deet, aangezien de malariamug in Livingstone aanwezig is, in Lusaka schijnt deze er niet te zijn nl. ’s Nachts is het aardedonker in Livingstone, vooral als de stroom eraf is, daarom zijn we blij dat we een zaklamp mee hebben genomen en onze ‘powerbank’ om de telefoons op te kunnen laden. Verder is de nachtrust in Livingstone niet bepaald verkwikkend: het park blijkt naast een discotheek te liggen, elke nacht rijdt er een stoomtrein vlak langs die zoveel herrie maakt en zo hard toetert, dat we het gevoel hebben dat het ding rechtstreeks onze lodge binnen komt rijden, tot slot als klapper op de vuurpijl doet elke dag om half zes de moskee in de buurt per minaret al zingend een vriendelijk verzoek tot ochtendgebed... [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 3 [visitorCount] => 17 [author] => [cityName] => Livingstone [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/922/292_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 3-juni-2019 ) [13] => stdClass Object ( [reportId] => 5061723 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-02 [photoRevision] => 3 [title] => 2 juni 2019 [message] => In Lusaka staan zeker duizend kerken, je hoeft maar op een zondag op gezang af te gaan, of je loopt er eentje binnen. Tegelijkertijd wordt er allerlei opwekkingsmuziek op de achtergrond gedraaid in de supermarkten. Op auto’s staan vaak bijbelteksten of de naam van Jezus afgebeeld, zo ook op vele billboards langs de kant van de weg, voorafgaand aan een rit wordt er gebeden voor een veilige aankomst. Het Zambiaanse leven ademt het geloof in de Allerhoogste uit, mooi! Stanslous rijdt ons deze zondagochtend naar de kerk van Tabitha, haar tweejarige neefje zal tijdens deze dienst worden gedoopt door haar vader, die dominee is. We lopen de kerk in en ontdekken dat de dienst zowaar te vroeg is begonnen, bijzonder voor Afrikaanse begrippen... Er wordt gevraagd of alle gasten in de kerkdienst willen opstaan en we worden met Afrikaans gezang begroet! Ik vind kerkdiensten in Afrika eigenlijk altijd één van de hoogtepunten van de reis: het gevoel waarmee de mensen zingen, het volume, het dansen, het hart van aanbidding, prachtig, groot feest! Geweldig te merken dat God de Heer is van alle volken en op alle plekken op de wereld aanbeden wordt, het is zo bemoedigend te merken dat in Zambia zoveel mensen nog in God geloven, kippenvel! Intussen zien we geen reisgenoten in de kerk zitten en wordt ons opeens duidelijk waarom deze dienst 'te vroeg' is begonnen, want er wordt gebeden, dan stroomt het gebouw alweer leeg, korte preek voor in Afrika. Het blijkt de dienst voor de doopdienst te zijn waar we in zijn beland, dus ‘het verkeerde feestje’, net als in NL doen ze hier blijkbaar aan dubbele diensten. Nu klopt het allemaal weer: de dienst begint te laat door de uitloop van die ervoor en vervolgens zitten we zeker drie uur lang in de kerk, maar volop genieten, 'this is Africa!' We bevinden ons in ‘the Dutch Reformed Church of Zambia’, voor het gemak hebben ze het woordje Nederlands maar uit de naam gehaald, Tabitha en haar vader zijn predikanten hier. Deze gemeente zou afstammen van de Nederlands hervormde kerk en bepaalde gedeelten in de liturgie zijn zeker te herleiden: het doopformulier klinkt bekend in de oren, de opbouw van de dienst is best vergelijkbaar, een preek met een bepaald aantal punten. Wat bijv mooi symbolisch is, is dat er na de collecte letterlijk tienden worden ingezameld tijdens de dienst. De kerkleden lopen dan naar voren in de zaal met een envelopje met hun naam erop en daarin hun tienden, ze stoppen die in een brievenbusje van hun wijk waar ze bijhoren. Zo kan er door de kerk heel duidelijk, nauwkeurig de inkomsten bijgehouden worden. Het bijzondere is dat de Afrikanen in de dienst vrijwel a capella zingen, er is een jonge drummer van maximaal negen jaar oud aanwezig die een stukje begeleiding doet. Eigenlijk is het a capella zingen prachtig, er zijn in de dienst zeven koren aanwezig die omstebeurt zingen, oa een mannenkoor, een jongerenkoor en een gastkoor. Dat gastkoor is een week aanwezig geweest in de kerk in Lusaka en wordt nu uitgezwaaid, dat gaat uiteraard niet zonder cadeaus. Het gastkoor krijgt een cadeau van de kerk in Lusaka, maar er wordt ook een gebaar terug gedaan: onder luid gezang en heupgewieg wordt er zowaar een koelkastdoos door een aantal mensen het gebouw binnengedragen. Tsja, wat zou een kerk zonder koelkast moeten? Na de kerkdienst moeten er uiteraard weer wat foto's gemaakt worden door fotografen die graag weer een zakcentje bij willen verdienen op zondag, want werk gaat altijd door in Afrika. Veel kids willen graag samen met Pieter een selfie maken, Jojanneke vertelt dat veel Zambianen thuis geen spiegel hebben, dus het is voor hen interessant om zichzelf op een foto terug te kunnen zien. Op de selfie is vervolgens te zien dat Pieter nogal wit afsteekt tegen al die Afrikaanse kinderkoppies. Stanslous rijdt weer voor bij de kerk, hij brengt Jojanneke en ons naar het luxe hotel waar ze een paar nachten slaapt. We eten daar een heerlijke lunch. Ik twijfel wat aan de groentes op mn broodje, of ze goed verhit zijn geweest, de bediende geeft aan van wel en dus eet ik het met een gerust hart op. Als ik mn broodje zowat op heb, komt de bediende terug met speciaal een bordje voor mij met daarop gestoomde groentes, oeps, hopen dat het allemaal goed valt. Extra groentes kunnen sowieso geen kwaad, want sla de salades in Zambia al sowieso steeds over. We verbazen ons over verborgen werkloosheid in het hotel, in supermarkten en in de rest van Lusaka. Zo staan er in supermarkten mensen de vloer te dweilen de hele dag door waar het allang schoon is en in hotels wordt er door iedereen ons de deuren opengehouden, of koffers meegereden. Stanslous rijdt ons naar onze airbnb en wil ons graag alles in Lusaka laten zien, ook de armere gedeelten, dus hij neemt ons mee een ‘compound’ in. We zien allemaal krotjes aan weerszijden van de weg, open riolen, kinderen die emmers op hun hoofden dragen om water te halen, veel baby’s in doeken gewikkeld meegedragen op de ruggen van hun moeders, loslopende kippen, barretjes, allerlei kleine winkeltjes die in een niet al te beste hygiënische conditie hun etenswaren aanbieden... Altijd is er leven in de ‘compound’, het sociale gebeuren vindt op straat plaats dag en nacht. Een jongen met een blinde oma bedelt aan onze auto. Stanslous vertelt intussen dat het onderwijs in Zambia niet gratis is, zo moeten er sowieso schooluniformen betaald worden; als bewoners van een ‘compound’ op een willekeurige dag de keuze hebben om hun kind voor hen laten werken, of om het kind naar school te sturen, dan is het duidelijk welke ze maken op kortetermijn... Deze ‘compound’ in Lusaka blijkt op nog geen kilometer afstand te liggen van onze airbnb... Helemaal onder de indruk van deze overweldigende armoede plus uitzichtloosheid komen we weer terug bij onze airbnb waar we de rest van de middag en avond rust nemen. Ik neem de tijd om berichtjes te lezen en te sturen naar fam of vrienden. We luisteren muziek en pakken alweer onze handbagagekoffers in, morgenochtend vroeg vertrekken we naar Livingstone voor een kleine week! [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 3 [visitorCount] => 21 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/917/257_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 2-juni-2019 ) [14] => stdClass Object ( [reportId] => 5061722 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-01 [photoRevision] => 3 [title] => 1 juni 2019 [message] => Het is winter in Afrika: dat betekent dat de Zambianen erbij lopen alsof er elk moment een grote Arctische poolkou over het continent zal gaan trekken, dus mutsen op en sjaals om. Het betekent voor mij heerlijk in shirtje en rokje lopen, het is minimaal 21 graden, we dromen ervan in Europa om elke dag zulke temperaturen te mogen hebben, zelfs in de zomer… We kijken na lang uitslapen tijdens ons ontbijt met oploskoffie en toast op het terrasje voor de airbnb uit op een pleintje met bomen met mooie rode bloemen eraan, de naam daarvan helaas niet te weten gekomen. Erna maken we een wandeling naar de dichtstbijzijnde supermarkt een dikke kilometer verderop. We mogen langs de kant van de weg wandelen, want van stoepen en van fietspaden hebben ze natuurlijk in Afrika nooit gehoord. Dat wandelen is opletten geblazen: auto's sjezen soms rakelings langs ons heen met grote snelheden, het schijnt dat Zambianen regelmatig met een slok op achter het stuur zitten. Verder val ik nog een keer in een flinke kuil in de weg, mn hele knie en broek liggen open, dus altijd goed kijken waar ik loop in Afrika, aangezien de paden plus wegen nooit zo netjes geasfalteerd zijn als in Europa. Ben dan wel keurig door een behulpzame en zichzelf tien keer verontschuldigende Zambiaanse man eruit gesjord, maar weet eigenlijk wel zeker dat hij zelf dat gat niet gegraven heeft: 'I'm so sorry, madame!' We worden nieuwsgierig aangestaard door groepen kinderen, we zijn misschien wel de eerste blanke personen die ze hebben gezien in hun leven. Ze zijn in tegenstelling tot de kids in Zuid-Afrika wat meer afwachtend en komen niet meteen op ons af om snoep ed te vragen. We worden tijdens de wandeling veelvuldig begroet door mensen: 'hello, how are you?' De eerste Afrikaanse indrukken hebben we zo helemaal in ons opgezogen, Pieter wil nog opzoek naar internet voor zn Zambiaanse telefoonnummer, maar dat blijkt niet zo eenvoudig. We bestellen een taxi via een door Tom aangeraden app, deze chauffeur is voor Afrikaanse begrippen redelijk op tijd, licht ons niet ontzettend op en zn auto is voorzien van gordels, dus we mogen ons zelf in de handjes knijpen. Dat de taxi bij elke drempel of oneffenheid in de weg de grond aantikt en een flink schurend geluid maakt, of dat we de achterbank mogen delen met een paar van zijn dochters die intussen naar school gebracht mogen worden, nemen we voor lief, Stanslous is een super chauffeur! Hij stopt onderweg op een plek waar Pieter eindelijk internet kan kopen voor zn telefoon, dit regelen duurt lang en het werkt nog niet optimaal, maar Stanslous blijft geduldig. We vragen Stanslous' nummer, zodat we hem voortaan rechtstreeks kunnen bellen voor een taxi, met hem weten we zeker dat we veilig zitten. We gaan opweg naar de kitchen party, een soort verlovingsfeest, waar de mannen en vrouwen gescheiden worden ontvangen. Eerst zet de taxi mij af op de kitchen party van Tabitha in Lusaka en daarna wordt Pieter door Stanslous op een andere plek in de stad gedropt met de mannen. Best spannend zo, de eerste dag in Lusaka meteen gescheiden worden en hopen dat je elkaar voor het donker weer in de airbnb veilig terugvindt. Maar goed, telefoons bij de hand en we bevinden ons in een groot reisgezelschap aan bruiloftsgasten in Lusaka, dus er wordt genoeg voor ons gezorgd plus er zijn liftopties in overvloed De kitchen party is een belevenis van de Afrikaanse cultuur, het is een soort ‘bridal shower’, waar het de bedoeling is dat er cadeaus voor de keuken worden gegeven. Heb zelf vanuit NL kleine cadeautjes gekocht voor Tabitha’s keuken, want het heeft allemaal het vliegtuig in gemoeten, dus een paar bewaarpotjes en onderzetters zijn het. Ik mag me inschrijven op een gastenlijst, waarbij het me niet duidelijk is of ik überhaupt op het juiste feestje terecht ben gekomen en als ik vraag of dit ter ere van Tabitha Moyo is, krijg ik geen duidelijk antwoord. Daarnaast mag ik meteen geld neerleggen voor de kitchen party. Als ik vertel dat mn man op dit moment op een andere plek in Lusaka feestviert, hoef ik opeens minder te betalen... Verder heb ik begrepen dat ik een Afrikaanse jurk aan zou krijgen, maar niemand vertelt of die er is en waar die te vinden is, ik voel me nu in mn gescheurde broek enigszins ‘underdressed’. Het valt mij in Zambia op dat blanke mensen, veel meer dan in Zuid-Afrika, in de minderheid zijn. Op het feest zijn voornamelijk Zambianen en als ik aan een tafel wordt geleid zijn deze familieleden voornamelijk met elkaar aan het praten, even mn draai zien te vinden hier... Uiteindelijk zie ik een paar blanke meiden en volgens het principe ‘soort zoekt soort’ stap ik daar maar op af, uiteindelijk heb ik heel wat aanspraak tijdens de kitchen party. Juliane is een Duits meisje, zijn werkt momenteel in Colombia en Jojanneke is een Nederlands meisje, zij is arts in Dordt. Ik geniet met volle teugen op de kitchen party, er wordt prachtig gezongen door alle Afrikaanse vrouwen, er wordt een preek gelezen over dat het getrouwde leven echt werken vraagt van beide kanten plus de nogal degelijke, stichtelijke plek van de vrouw wordt benadrukt. De kitchen party vindt plaats in een prachtige groene tuin in Lusaka met veel palmbomen en mooie versieringen, nepbloemen welteverstaan. Halverwege de het feest komen de mannen langs samen met Tom om een cadeau voor de keuken van Tabitha te brengen. De mannen hebben allemaal mooie Afrikaanse shirts aan die ‘matchen’ met de jurken, of rokken van de vrouwen waarmee ze een relatie hebben. Pieter heeft gelukkig mn Afrikaanse rok meegenomen, dus kan die alsnog aandoen. Ik word naar een ruimte geleid waar ik me zou kunnen omkleden, natuurlijk zonder een deur die dicht kan... Terwijl ik met de enigszins beknellende Afrikaanse rok sta te worstelen, sta ik ineens oog in oog met een kip die in een hoek van het hokje op een meelzak zit te broeden. De kip kijkt me nogal agressief aan en besluit deze aanval op mij met een luidkeels getok, zo luid, dan ik van schrik al gillend, nog net niet zonder Afrikaanse rok aan, dat hok uitren. Nooit gedacht dat mn meest angstige moment in Zambia de onverwachte ontmoeting met een kip zou zijn, stiekem bang gepikt te worden en daardoor een enge ziekte op te lopen, erna natuurlijk helemaal dubbel gelegen van het lachen door dit onbenullige voorval! Intussen worden de mannen onder luid gejuich, ‘oeloeloeloeloe’, gezang, handengeklap op de kitchen party onthaald door de vrouwen en lopen ze naar Tabitha toe. Tabitha zit intussen urenlang tussen twee oma’s in op grond vlak voor een prachtige sofa, waarom zitten ze er gewoon niet op? Ze zit verstopt onder een enorme sluier die meterslang over de grond uitloopt, ze mag daarbij niet praten of lachen, zo’n kitchen party lijkt me dus niet heel leuk om als ‘bride to be’ mee te maken… De mannen mogen toekijken hoe verschillende vrouwen steeds een klein stukje van Tabitha’s sluier mogen oprollen, dit ook weer uiteraard onder gezang. Het laatste stukje sluier mag de schoonzus van Tom oprollen en dan staat hij oog in oog met Tabitha, hij geeft haar het keukencadeau, mooi moment! Daarna worden de mannen zo gauw mogelijk weer van de kitchen party geweerd, hun voedsel wordt in ‘doggy bags’ gedaan en ze mogen het buiten de poorten van de tuin opeten. ‘Man, ken je plaats!’ Er wordt voor ons een buffet klaargemaakt met rijst, veel vlees, groentes. Er lopen verschillen fotografen op de kitchen party rond met veels te dure camera's die graag plaatjes van alle gasten willen maken aan het einde van het feest. Het is een raadsel hoe ze die foto's zo snel kunnen afdrukken, want daarna mogen we, uiteraard tegen een vergoeding, eentje kopen van ze, maar dat komt de kwaliteit niet bepaald ten goede. Maar we hebben een leuke souvenir zo aan de kitchen party overgehouden. Het is inmiddels donker geworden en we willen graag allemaal onze mannen op een veilige plek in Lusaka ontmoeten. We bestellen een taxi die na een poosje wachten arriveert, de chauffeur geeft aan dat hij in de file heeft gestaan, maar dat om negen uur ’s avonds? Ook licht hij onze groep meiden voor een mooi bedragje op na de taxirit, dus hem vragen we niet weer. We ontmoeten de mannen in een winkelcentrum in Lusaka in een lounge Chicago’s, daar hebben we een pizza gegeten en nog even gezellig gekletst plus eerste Afrika-ervaringen uitgewisseld [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 9 [visitorCount] => 30 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/917/254_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 1-juni-2019 ) ) ) [_currentItemCount:protected] => 15 [_currentItems:protected] => ArrayIterator Object ( [storage:ArrayIterator:private] => Array ( [0] => stdClass Object ( [reportId] => 5111464 [userId] => 441662 [countryId] => 204 [username] => keeskouwopreis [datePublication] => 2026-03-14 [photoRevision] => 0 [title] => Zambia [message] =>Aanvullend nog wat foto's die nk ik niet zijn doorgekomen
[vip] => [userRegistrationDate] => 2022-09-21 21:09:39 [totalVisitorCount] => 10975 [pictureCount] => 4 [visitorCount] => 132 [author] => Kees [cityName] => Lusaka [travelId] => 530931 [travelTitle] => Afrika [travelTitleSlugified] => afrika [dateDepart] => 2026-02-11 [dateReturn] => 2026-04-02 [showDate] => yes [goalId] => 4 [goalName] => Een verre reis [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/253/708_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/441/662_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => zambia ) [1] => stdClass Object ( [reportId] => 5111463 [userId] => 441662 [countryId] => 204 [username] => keeskouwopreis [datePublication] => 2026-03-14 [photoRevision] => 0 [title] => Zambia [message] =>We hebben de afgelopen 5 dagen door Zambia gefietst, lange dagen tot 2x 170km met flink wat hoogtemeters. Ook Zambia is groen, glooiende heuvels met verspreid akkers maar ook stukken ongerepte natuur. Opvallend is dat er veel minder kinderen langs de weg te zien zijn dan Malawi en Tanzania. Officieel is er in alle landen een paar jaar leerplicht maar feit is dat veel mensen de kinderen thuis houden om te werken. Vaak lopen ze een kudde geiten of koeien te hoeden maar ook vaak zie je erg jonge kinderen in het veld. Voor diegene die wel naar school kunnen blijft het vaak bij de lagere school, verdere opleidingen zijn veelal niet te betalen.
Meisjes zijn hier vaak al op hun 15e of 16e zwanger van hun eerste kind, best droevig om dat te zien.
Verder even over onze indeling van de dagen. De wekker staat om 4.45u, de tas inclusief tent moet om 5.30u bij de truck staan om direct ingeladen te worden. Effe een bakkie thee of koffie voordat het ontbijt om 5.45u klaar staat.
Ik heb eigenlijk iedere morgen rijstepap, soort muesli,honing en daar doorheen een banaan. Ik fiets daar prima op. Verder is er ook brood, joyghurt en fruit te kiezen. Soms hebben we pannekoeken of een gebakken ei als delicatesse. Vertrek is vaak al voor 6.15u, groot voordeel daarvan is dat je in de koelste uren al heel wat km weg kan trappen.
Ongeveer halverwege de rit staat de bus weer langs de weg voor lunch. Meestal is dit al rond 10.00u.
Bij aankomst, meest rond 14.30u a 15.00u, staat er denk ik, wel 20 liter soep klaar om de zouten weer een beetje aan te vullen. Daarna douchen, kleren uithangen en relaxen.
De campings worden professioneler, omdat hier wel meer toerisme is, zodat we al een paar keer warm konden douchen met volop water, ook is er dan meestal een bar waar we wat fris of een biertje kunnen kopen.
Om 17.15u hebben we een meeting waar de dag van morgen wordt doorgenomen en dan om 17.30u het diner. We hebben twee koks bij ons, die samen met de rest van de crew al vroeg in de middag aan het werk gaan om voor 50 man te koken. Het lukt ze steeds weer om een geweldige maaltijd te bereiden, bijna altijd schotelen ze ons weer een ander gerecht voor van producten die ze onderweg op de markt kunnen kopen.
Na het eten is het meestal binnen een uur stil omdat iedereen de slaap hard nodig heeft.
Ik gaf al eerder aan, het lijkt Spartaans maar toch geniet ik met volle teugen van de mensen en het landschap om ons heen.
Nu een rustdag in Lusaka, de hoofdstad van Zambia. Gisteren moesten we vanwege het drukke verkeer de laatste 40 km met een bus naar de camping, morgen weer met een bus tot buiten de stad.
Ik was de tent effe zat en slaap nu 2 dagen in een lodge, lijkt wel het paradijs, zwembad, palmbomen, koud bier, wijntje en super goed eten.
De komende dagen ogen relaxt maar meest zit er wel een addertje onder het gras.
Wordt vervolg..
Lieve lezers,
Ik besef heel goed dat het heel lang geleden is dat ik iets op dit “platform” heb geschreven. En het had makkelijk gekund want ik er was genoeg om over te schrijven, bijvoorbeeld over het plotseling overlijden van mijn geliefde ome Harry, over de geboorte van mijn eerste kleinkind Lucas, over leven en dood dicht bij elkaar, over de essentie van ons “ZIJN”, etc......
Maar ik had niet de geest om wat te schrijven, en nu..... nu dat er door een unieke internationale samenwerking “iets” gezamenlijks tot stand is gekomen, heb ik opeens weer de geest. OmeHarry kijkt van boven trots naar ons allen en ZIJN project: een CONTAINER met machines en gereedschappen van Nederland naar Zambia.
CONTAINER VAN ZUTPHEN NAAR KASEMPA
In zes maanden tijd werd in Zutphen een container geladen door Rudi, Ad en Erik, met spullen die zij via hun netwerken bij elkaar hadden verzameld. Vlak voor de Kerst werd die bij De Groot Metaalverwerking opgehaald, door De Baanderij via diverse havens verscheept naar Walvisbaai en vandaar op een truck van BHL Haulage (die koper vervoeren vanaf Zambia) naar Kasempa gebracht waar een kraan van Mukuba Solwezi de container op zijn laatste werkplek bij de Kasempa Multi-Disability School neerzette.
Een uniek stuk samenwerking waarvan de kinderen en docenten van de school in het noordwesten van Zambia straks heel veel profijt zullen hebben. Met al de technische gereedschappen en machines kunnen de docenten in de nieuwe klaslokalen hun studenten vaardigheden leren waarmee zij een zelfstandig bestaan op kunnen bouwen: OP EIGEN BENEN!!
Duizend maal dank aan:
Rudi, Anke, Ad en Teja die het onvolprezen team in Nederland waren om alles te verzamelen en te coordineren.
Erik de Groot die op het terrein van zijn metaalverwerkingsbedrijf in Zutphen zes maanden lang gratis onze container had gestald en continue hulp verschafte met lossen en laden van zware kisten en machines.
De familie Coppoolse van de gezelligste camping in europa (Bois Girault in Arrabloy) heeft de fooienpot toegekend aan dit project en daarmee kon het grootste deel van de kosten worden gedekt. www.bois-girault.com
Theo van Brussel die met zijn familie en vrienden in de omgeving van Nederweert al twee keer een benefietdiner verzorgde met een gigantische opbrengst geheel ten behoeve van de opleidingen op de school voor gehandicapte kinderen in Kasempa.
Willem Pronk die met zijn non-profit-bedrijf, waaronder Tankstation De Baanderij in Gouda, de hele verplaatsing van Zutphen naar Walvisbaai voor een schijntje tot in de perfectie heeft geregeld. Op dit moment concentreert Willem zich met zijn Stichting PROPLAN om hulpgoederen naar Syrie en Turkye te sturen. Steun via: www.proplan.nlenwww.148.nl
Buks van Rensburg die met zijn team van transportbedrijf BHL (grootste koper transporteur) het 2.400 kilometer lange transport, van haven tot op het schoolterrein, deels heeft gesponsord en ons heeft ontzorgd van de papierwinkels bij de import aan de grenzen van Namibie en Zambia.www.bhlgroupint.com
Naresh Chavda van Jaids Solwezi die de kraan van Mukuba heeft geregeld en deels gesponsord.
Joseph Chisanga, hoofd inkoop van het ministerie van Onderwijs, die voor belastingvrije import heeft gezorgd.
Natuurlijk ook veel dank aan de docenten die hebben geholpen met uitladen, de heer Kakoma die veel voorwerk aan administratie heeft gedaan, onze penningmeester Peter die voor adequate betalingen heeft gezorgd, voorzitter Ronald die alle connecties in Zambia aan elkaar heeft gekoppeld en niet in het minst duizend maal dank aan ALLE GULLE GEVERS die deze hele aktie mogelijk hebben gemaakt.
Wat al zolang op ons verlanglijstje staat gaat dit jaar dan eindelijk gebeuren: praktijklessen in ruime klaslokalen op de school in Kasempa! De container uit Nederland was afgeladen, propvol met van alles en nog wat: van maaimachine tot naaimachine, van schoffel tot draaibank, van kolomboormachine tot laboratorium glaswerk voor de les scheikunde, etc......
In 2022 werden door Stichting “Op Eigen Benen” Zambia vier klaslokalen gebouwd: allen voor PRAKTIJK-lessen. De belangrijkste vakrichting zijn: land-tuinbouw, huishoudnijverheid in de breedste zin van het woord (ook voor hotelwerk worden ze opgeleid), metaalbewerken en houtbewerken, tot en met meubelmaker.
Hiermee zal de school veel kinderen met een verscheidenheid aan handicaps kunnen helpen op weg naar een onafhankelijke toekomst. Technische vaardigheden aanleren met gereedschappen en machines uit Nederland, die in Zambia een tweede leven krijgen.
In de komende maanden krijgen alle machines uit Nederland een vaste plek op school zodat eind april de vakdocenten de balans opmaken van wat er nog meer nodig is om het onderwijs tot in de perfectie te kunnen geven. Die gereedschappen en machines kopen we dan lokaal in Zambia en de buurlanden.
Ook daar is weer geld voor nodig en alle steun komt zoals altijd volledig ten goede aan de schoolkinderen, voor hun toekomst op eigen benen!
Bij voorbaat hartelijke dank!
Stichting “Op Eigen Benen” Zambia
NL15RABO 038.63.44.965
Lieve mensen,
In Nederland een mooie start van het voorjaar
In Zambia opmakend voor het koude droge seizoen,
Waar ook ter wereld, blijf werken aan een nog betere wereld.
Love and care,
Ronald
[vip] => [userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00 [totalVisitorCount] => 379576 [pictureCount] => 10 [visitorCount] => 1784 [author] => Ronald [cityName] => Solwezi [travelId] => 28044 [travelTitle] => Wonen én leven in Zambia [travelTitleSlugified] => wonen-n-leven-in-zambia [dateDepart] => 2011-10-10 [dateReturn] => 2015-06-12 [showDate] => yes [goalId] => 10 [goalName] => Emigreren [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/102/659_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/028/044_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => wat-een-succes-is-met-vereende-krachten-gelukt ) [3] => stdClass Object ( [reportId] => 5076739 [userId] => 413638 [countryId] => 204 [username] => sandje [datePublication] => 2021-04-18 [photoRevision] => 0 [title] => Back in Zambia [message] => Ik ben weer terug… in Livingstone! Mijn tweede thuis, de plek die ik heel erg gemist heb in het afgelopen jaar. Ik ben in totaal 11 maand in Nederland geweest vanwege corona. En natuurlijk was het ook heel erg fijn om thuis te zijn toen, ik ben sinds 2015 niet langer dan 3 week thuis geweest dus om nu voor langere tijd thuis te zijn was ook wel fijn. Maar was liever niet door deze omstandigheden naar Nederland gekomen. We moesten het grootste gedeelte van al onze werkzaamheden voor African Impact stoppen, alleen een paar projecten mochten(en konden) doorgaan. Maar gelukkig kunnen we nu weer beginnen! We starten langszaam alle projecten op, te beginnen in Livingstone. Inmiddels ben ik sinds 7 maart weer in Zambia om alles op orde te krijgen, en er is echt genoeg te doen. De eerste projecten zijn alweer begonnen en vanaf deze week zijn alle collega’s ook weer vol in dienst, wat echt super is. Inmiddels weer op bezoek geweest bij alle scholen en partners met wie we samenwerken, erg leuk om iedereen weer terug te zien na zo’n lange tijd. We verwachten de eerste vrijwilligers in mei dus dat is al vrij snel. Dan kunnen we weer vol aan de bak met Home Based Care, workshops geven, werken in de scholen etc. etc. Ook was het weer erg leuk om al mijn vrienden in Livingstone weer te zien. Heb inmiddels heel wat braais(bbq) gehad, heb gecampeerd, ben een paar keer op de boot op de Zambezi River geweest en ben natuurlijk weer naar de Vic Falls geweest. Regen seizoen is net voorbij dus de Victoria Falls zijn nu op z’n mooist. We gaan nu de ‘winter’ in, waar het ’s avonds aardig koud is maar het overdag alsnog 20-25 graden kan worden. Prima. I’m back... In Livingstone! My home away from home, the place that I really missed in the last year. I’ve been home in Netherlands for a total of 11 months because of corona. It was good to be back in the Netherlands, I haven’t spent more than 3 weeks back home since I left in 2015 so it was to be back for a longer period of time. But I rather wasn’t home in these circumstances. We had to close down majority of our work we do with African Impact, we could only operate a couple of projects. But now we can start again! We slowly starting projects again, beginning with Livingstone. I’m back since the 7th of March in Zambia to get everything ready, and there is plenty to do. The first projects already started and from next week on all my colleagues are back full time which is exciting. I’ve already visited all our schools and partners that we work with, it’s nice to see everyone back after such a long time. We expect the first volunteers to arrive in May which is very soon so we can continue our work again like Home Based Care, providing workshops, helping out in schools etc. etc. It was also good to see all my friends in Livingstone. I already had a lot of braais, been camping, I’ve been a few times on the Zambezi River and I’ve been to the Victoria Falls of course. Rainy season just ended so the Falls are beautiful now. We’re heading now to winter season. It can be chilly in the evenings but during the day it can reach up to 20-25 degrees. [vip] => [userRegistrationDate] => 2014-09-26 16:32:32 [totalVisitorCount] => 41097 [pictureCount] => 0 [visitorCount] => 2632 [author] => [cityName] => Livingstone [travelId] => 522986 [travelTitle] => Project Support Manager at African Impact [travelTitleSlugified] => project-support-manager-at-african-impact [dateDepart] => 2019-05-01 [dateReturn] => 2019-05-19 [showDate] => yes [goalId] => 9 [goalName] => Werken in het buitenland [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/zambia,livingstone [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/413/638_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => back-in-zambia ) [4] => stdClass Object ( [reportId] => 5069481 [userId] => 388711 [countryId] => 204 [username] => Nielsvdb [datePublication] => 2020-01-19 [photoRevision] => 0 [title] => Safari in Zambia [message] => That afternoon we reached the border [vip] => [userRegistrationDate] => 2015-07-06 10:41:51 [totalVisitorCount] => 75784 [pictureCount] => 0 [visitorCount] => 3260 [author] => Niels [cityName] => Luangwa [travelId] => 525085 [travelTitle] => The warm heart of Africa [travelTitleSlugified] => the-warm-heart-of-africa [dateDepart] => 2019-08-15 [dateReturn] => 2019-09-05 [showDate] => yes [goalId] => 4 [goalName] => Een verre reis [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/zambia,luangwa [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/711_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => safari-in-zambia ) [5] => stdClass Object ( [reportId] => 5068481 [userId] => 28044 [countryId] => 204 [username] => eigenbenen [datePublication] => 2019-12-18 [photoRevision] => 7 [title] => EEN KLEINE WERELD EN EEN HARDWERKENDE VROUW [message] => Tsja, ik had namelijk vorige week een artikel willen schrijven over mijn gevoel over de grote verschillen op onze kleine planeet. Dat stukje tekst komt zo, maar eerst het belangrijkste van deze week: Brenda is verkozen tot beste vrouwelijke ondernemer in Solwezi. Een kroon op haar harde werken! En niet alleen hard werken: ook met focus en standvastigheid! Viola en ik waren erbij toen Brenda afgelopen zaterdag de prijs ontving uit de handen van de minister. Een hele eer! Vooral geweldig dat je in je eigen woonplaats gewaardeerd wordt voor alles wat je onderneemt. Daarom ook twee foto’s van afgelopen weekend erbij. Dan ga ik nu door met waar mijn gedachten zo af en toe naar afdwalen: vooral doordat ik tussen Zambia en Nederland reis maar ook doordat je dagelijks met de twee uitersten in de wereld nauw betrokken bent. Er zijn sterrenstelsels ontdekt op duizenden lichtjaren afstand. Meer jaren afstand dan dat onze planeet zal bestaan. Wat wil ik daarmee zeggen? Dat onze planeet Aarde heeeeel klein is, nietig bijna! En dat besef je niet wanneer je over onze planeet reist. Dan leg je duizenden kilometers af en ziet ontelbare mensen als mieren overal en nergens heen gaan. Je denkt dat de Aarde inmens groot is en dat de mensheid belangrijk is. Dat laatste is wellicht waar, maar dat eerste zeker niet. De Aarde is klein, nietig! De zogenaamde leiders van de wereld verdelen onze kleine planeet met zorgvuldig egoïsme. DAT realiseer ik me weer wanneer ik reis van Zambia naar Nederland en terug. Aanpassen gaat me redelijk goed af, echter de verschillen zijn zo enorm groot; zorgelijk groot. Tijdens mijn laatste verblijf in NL was ik met OmeHarry op "onze" Johannes School. Al decennia lang sponsoren zij het goede werk van OmeHarry (Pater Uitendaal) in Zambia. De opbrengst van hun Sponsorloop is dit jaar gebruikt voor ons project: klaslokalen voor de school voor speciaal onderwijs in Kasempa. In maart was OmeHarry hier om met ons team te bouwen aan de eerste klaslokalen. Dat was een prachtklus! Met veel plezier werkten we samen met de aannemer en de overheid om een kwalitatief goed gebouw neer te zetten. En DAT is gelukt!!! Vanaf januari, wanneer het nieuwe schooljaar in Zambia begint, zitten de meeste kinderen in een echt klaslokaal! En op echte schoolbanken! Toch blijven er grote verschillen tussen Nederland en Zambia: in NL is een tekort aan docenten en bestaan de klassen uit maximaal 40 leerlingen. in Zambia is een tekort aan klaslokalen, zitten er rustig 70 leerlingen in een klas en werken er bijvoorbeeld in de school in Kasempa 14 docenten terwijl er geen klaslokalen waren! (dankzij bijdrages van o.a. de Johannes School zijn er nu dus vier!!) in NL werken de docenten in prachtig ingerichte lokalen met digitale schoolborden, aangesloten op het snelle internet! in Zambia werken 14 docenten in EEN lokaal en geven les op vier zwart geschilderde krijtborden! Het verschil wordt alleen maar groter en dat terwijl we met zijn allen op zo'n klein planeetje leven. In NL is er altijd stroom! Nouja, op 3 mei 2020 schijnt er niet voldoende stroom te zijn om meer treinen naar Zandvoort te sturen om iedereen voor de GrandPrix te vervoeren. Maar ik weet zeker dat er in NL een oplossing wordt gevonden! In Zambia is de grootste stroombron (het Kariba Stuwmeer) bijna opgedroogd en heeft ieder Zambiaans huishouden dagelijks minimaal twaalf uur GEEN stroom! in NL wordt alles in stelling gebracht om het kleinste stukje asbest af te voeren terwijl in Zambia nog steeds asbest dakplaten te koop zijn. in NL is de discussie over CO2-uitstoot onuitputtelijk terwijl in Zambia oude afgedankte auto's worden geïmporteerd en de lucht blijven vervuilen. De Aarde draait, de orkanen blazen de lucht all-over dus de vervuiling gaat toch gewoon door? De EU is ooit opgericht om krachten te bundelen en nu willen vele landen weer afsplitsen. Egoïsme en macht liggen ten grondslag. Handen ineen, verdraagzaamheid en uitdragen dat de wereld van ons allemaal is! DAT lijkt mij de oplossing om de mensheid op onze planeet een langer leven te geven. En een mooie Kerstgedachte! “Handen ineen en de wereld is van ons allemaal” komt tot uiting door de samenwerking met diverse instanties, stichtingen en individuele acties in Nederland voor de minderbedeelden in Zambia. In 2020 gaan we volle kracht door met het bouwen aan de school in Kasempa. Alle inzet is voor een betere EN zelfstandige toekomst voor kinderen met een handicap. We hebben de onvoorwaardelijke steun van de gasten van de leukste en gezelligste camping in Frankrijk (Bois Girault), van enkele stichtingen, van diverse vrienden en sinds kort ook van een groep hotel-horeca ondernemers uit het Limburgse Nederweert. Zij zamelen met elkaar geld in om de PRAKTIJK LOKALEN te bouwen en in te richten. Op www.eigenbenen.nl is nog meer info te vinden. In ieder geval ben ik blij deel uit te maken van deze kring mensen die mijn pay-off regel hoog in het vaandel hebben: “The welfare of a human depends on his fellow men”. Lieve groet, gezellige Kerstdagen en een vredig 2020 in een goede gezondheid! Ciao, Ronald [vip] => [userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00 [totalVisitorCount] => 379576 [pictureCount] => 3 [visitorCount] => 1954 [author] => Ronald de Groot [cityName] => Solwezi [travelId] => 28044 [travelTitle] => Wonen én leven in Zambia [travelTitleSlugified] => wonen-n-leven-in-zambia [dateDepart] => 2011-10-10 [dateReturn] => 2015-06-12 [showDate] => yes [goalId] => 10 [goalName] => Emigreren [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/958/226_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/028/044_50x50.jpg?r=7 [titleSlugified] => een-kleine-wereld-en-een-hardwerkende-vrouw ) [6] => stdClass Object ( [reportId] => 5061733 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-11 [photoRevision] => 3 [title] => 11 juni 2019 [message] => Als we Zambiaanse mensen iets vragen, bijv een bediende in een restaurant, of taxichauffeurs, dan rennen ze voor mij als toerist, is daarin nog iets te bespeuren van de blanke superioriteit? Of dat mensen in Afrika voor de minste en kleinste zaken zich naar mij toe verontschuldigen, zonder dat ze daar zelf iets aan kunnen doen... En de Zambiaanse aanspreekvormen naar mij als blanke toe geven me al helemaal een ongemakkelijk gevoel, we zijn toch gewoon gelijk aan de Afrikanen, ongeacht huidskleur, of afkomst, of wat dan ook? ‘Good morning King Peter and good morning Her Majesty!’ ‘Hello Mister and Misses Peter!’ ‘How is your little Angel Janiek doing?’ Dit zijn de woorden van Stanslous, die lang tot na de Zambiareis in mn hoofd zullen rondzingen. Zo zal ook de herinnering mij lang bijblijven aan onze trouwe taxichauffeur in Zambia en die me zeker geïnspireerd heeft, hij probeert wat te maken van de toekomst van zijn kinderen, heeft echt hoop voor zijn land. Een beetje weemoedig pakken we onze koffers die ochtend in, het avontuur in Zambia is voorbijgevlogen! Tegelijkertijd een dubbel gevoel, erg veel zin om Janiek weer te zien, te knuffelen, te ruiken en haar te horen kletsen, te ervaren hoe ze in twee weken tijd is veranderd. Stanslous komt ons zeker anderhalf uur later dan afgesproken ophalen bij de airbnb, waar we de laatste keer de Afrikaanse wachttijd trotseren op ons fijne terrasje. Stanslous wil onze koffers bij hem thuis stallen de laatste dag in Lusaka en is deze hele dag onze privéchauffeur! We eten bij hem thuis nog een papaja, heerlijk rijp, Stanslous heeft de fruitbomen in zn eigen tuin staan en Pieter plukt er twee van af mbv een ladder. Daarna rijdt Stanslous ons naar een mooie kerk in Lusaka, waar we het middaguur doorbrengen: ‘Cathedral of the Holy Cross’. We bekijken de kerk en ervaren binnen de rust plus stilte midden in de hectische stad Lusaka. De kerk is in de jaren vijftig gebouwd en heeft moderne glas-in-loodramen, in allerlei verschillende, felle kleuren, in rechthoeken is het aangebracht, er is een bepaald symmetrisch patroon in te ontdekken. We lunchen wat buiten en lopen daarna terug naar taxi Stanslous, blijkt dat hij net zn middagdutje ligt te doen in de auto, dus dat we hem iets te vroeg storen in zn slaap, ai... Stanslous vertelt nachten te maken van vijf, max zes uur, dus daarom slaapt hij tussendoor in de taxi. Ook treffen we hem soms studerend aan in zn taxi, hij doet naast het chauffeuren, een deeltijdstudie accountancy nl. Stanslous rijdt ons naar het museum in Lusaka, hij wil graag dat we meer te weten gaan komen over de geschiedenis van zn land. Het museum is een enorm gebouw, de entree kost omgerekend nog geen vijf euri en dan blijkt dat er maar één etage is ingericht, het is dus best een kale bedoening. Wel een interessant museum, we zien prachtige en enorme foto’s van Afrika, we lezen over de geschiedenis van de belangrijke handelsspoorlijn via Zambia, Tanzania naar de oceaan, de zogenaamde ‘TAZARA’. Ook vertelt het museum de politieke geschiedenis van Afrika en Zambia, startend bij de eerste president van het onafhankelijke land, Kenneth Kaunda, een socialistisch leider. Tot slot biedt het museum wat info rondom de evolutietheorie, voor mijzelf bekende kost. Stanslous rijdt ons erna naar een traditioneel Zambiaans dorp in Lusaka, wel interessant al die rieten huisjes, maar de verkopers zijn nog meer opdringerig dan op de markt van zondagmiddag. Dat zorgt ervoor dat we niet helemaal ontspannen over de markt heen kunnen lopen en we niet kunnen genieten van de traditionele huisjes plus de Zambiaanse sfeer die er hangt, dus we vertrekken al gauw. Het is tijd om de twee dochters van Stanslous van school te halen, die tijden zijn in Zambia iets anders dan hier in NL. Pieter en ik gaan met Stanslous de school binnen om zijn dochters op te pikken. De scholen starten vroeg in de ochtend, tussen de middag zijn de kids een paar uur vrij, soort siësta en erna gaan de lessen nog tot ongeveer vijf uur, half zes door. Ze maken in Zambia lange schooldagen en rond de spitstijd zien we talloze kids in uniformen langs de straatkant huppelen, lopen, rennen. Het blijkt zeker dat Stanslous zijn zuurverdiende geld met al zn taxiritjes aan de school van zn dochters spendeert, het ziet er luxe uit, want er is een zwembad, er zijn sportvelden, het gebouw is in vrolijke, frisse kleuren geverfd. De lokaalmuren hangen vol met lesplaten over rekenen, taal, geografie en de plafonds zijn versierd met slingers, de leerkrachten zitten aan bureaus met laptops te werken. Zelfs in NL zien niet alle scholen er zo vrolijk uit als deze in Zambia, interessant even hier om het hoekje te hebben gekeken en het valt me ook op dat er kids rondlopen van allerlei nationaliteiten. We rijden dwars door de avondspits en door allerlei files heen in Lusaka, gelukkig kent Stanslous de stad op zn duimpje, dus hij vindt allerlei snelle binnenweggetjes. Een van die binnenweggetjes in Lusaka leidt ons door een ‘compound’ heen, opeens komt er daar een hele grote groep mensen door de straat op onze taxi afgerend. Even flitst het door mn hoofd dat ze massaal onze taxi willen beroven, het is nogal indrukwekkend zo’n grote groep mensen die een heleboel herrie maken. Nu blijkt dat er ergens in de ‘compound’ iets gestolen is en dat de dief is gevonden, in Zambia schijnt er geen genade daarvoor te bestaan, dus de hele groep bewoners stort zich op degene, ben benieuwd naar de afloop... Bij Stanslous’ huis halen we onze koffers op, we krijgen van zijn dochters een prachtige afscheidsbrief en een reepje chocola mee, mn hart smelt, voel me tegelijkertijd bezwaard helemaal niks voor hen te hebben geregeld, terwijl ze veel minder hebben dan wij. Deze brief zal lang bewaard worden als herinnering aan het gastvrije Zambia. Stanslous zet ons vervolgens af in een winkelcentrum in Lusaka waar we op zijn kosten een pizza plus drinken mogen bestellen, alweer zoiets prachtigs, kan me voorstellen dat dit hem veel kost als Zambiaan. We laten ons de pizza goed smaken als een dankbaar gebaar en fijn om een bodem in de maag te hebben voordat we aan onze lange terugvlucht gaan beginnen. Stanslous rijdt ondertussen een paar korte taxiritten in Lusaka en rijdt ons na ons pizzadiner naar het vliegveld, daar zijn we veels te snel, dan is het onvermijdelijke moment van afscheid. Ik geef al onze laatste ‘kwachacontanten’ aan Stanslous als dank en we zwaaien hem uit, terwijl zijn taxi in de duisternis verdwijnt op de onverlichte snelweg. Intussen heeft een medewerker van het vliegveld al onze koffers al ongevraagd op een karretje gezet en rijdt het samen met ons naar de douane. We pakken onze koffers om door de douane te gaan op het vliegveld, maar deze beste man wil graag ‘kwacha’s’ van ons zien voor zn dienst van net welgeteld een minuutje... Omdat deze medewerker ons totaal heeft overrompeld in het moment van afscheid met Stanslous en omdat ik echt alle laatste ‘kwacha’s’ aan onze taxichauffeur heb gegeven, moet ik hem helaas teleurstellen. Pieter heeft nog vijf ‘kwacha’s’ op zak die hij de medewerker aanbiedt, dat is ongeveer vijfendertig cent, maar dat is hem te min en de persoon druipt chagrijnig af, dit is voorlopig onze laatste ontmoeting met een Zambiaan, maar kan met deze persoon even geen medelijden voelen. We worstelen ons door de douanecontroles heen, terwijl er een paar Zambianen in een restaurant op het vliegveld ruzie met elkaar staan te maken en de halve zaak daarbij in alle emoties afbreken, kan me een leuker afscheid van het land indenken... We maken voor ons vliegtuig op de landingsbaan een selfie op om de Zambia-app te zetten bij wijze van afscheid voor onze medereizigers, dat doet iedereen de laatste dagen heel trouw. In het vliegtuig komen we zowaar nog een zusje van Tabitha tegen, zij woont op Sint Eustatius, waar ze haar doktersopleiding doet in een ziekenhuis, zij heeft een nog veel langere reis dan ons voor de boeg met twee overstappen op vliegvelden en een bootreis... Pieter raakt tijdens het begin van de vlucht met haar aan de praat, maar ik ben te moe en mn ogen vallen zowaar dicht, dommelen wordt het, meer niet, mn opwinding die ik voel overheerst om weer naar Janiek te gaan. [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 8 [visitorCount] => 48 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/920/997_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 11-juni-2019 ) [7] => stdClass Object ( [reportId] => 5061732 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-10 [photoRevision] => 3 [title] => 10 juni 2019 [message] => Een jong olifantje neemt een lekker modderbad, maar wil er na een tijdje graag weer uit en dat lukt nog niet echt soepel... Het olifantje glibbert aan de oever om uit het modderbad te stappen, maar glijdt verschillende keren weg en zakt door zn poten, staat nog niet helemaal stabiel. Dit tafereeltje van het ‘leren met vallen en opstaan ’doet me ontroerd aan Janiek denken hoe zij momenteel oefent met staan, of met lopen, hoe zou het met haar gaan in NL? Stanslous haalt ons deze dag op om naar een olifantenboerderij Lilayi ten zuiden van Lusaka te gaan. We zien daar vier jonge olifantjes die liefdevol verzorgd worden op de boerderij Lilayi. Ze krijgen eerst een enorme jerrycan met enkele liters melk te drinken, dit kunnen ze zelf doen met hun slurf en dat ziet er heel grappig uit. Om de vier uur krijgen ze een jerrycan melk en ze klokken dit binnen een minuut op! Daarna geven de verzorgers hen hooi, ander voer en mogen ze lekker spelen. Een medewerker vertelt ons intussen van alles over hoe de olifantjes gered worden uit het wild, als ze bijv ziek zijn, of als ze helaas wees worden als hun ouders gevangen genomen worden voor de ivoorjacht. Per olifantje wordt het reddingsverhaal verteld en de manier waarop ze verzorgd worden op de boerderij plus wat daarvoor allemaal nodig is, de medewerkers willen tenslotte wel wat geld van ons zien na afloop. Het doel is dat de olifantjes uiteindelijk weer in het wild uitgezet worden om zelfstandig verder te leven. Mooi reddingswerk van deze olifantjes en prachtig om het voeren zo dichtbij mee te maken, dit kan alleen in Afrika! Stanslous rijdt ons naar een ander deel van de boerderij Lilayi en onderweg ligt er midden op de weg een enorme zwarte slang, brrr... Bij het tweede deel van de olifantenboerderij maken we een safari, nog eentje om het af te leren. We zitten weer in een open ‘fourwheeldrive’ en maken samen met de chauffeur een privésafari. We zien niet veel nieuwe dieren, maar safari blijft genieten! We zien everzwijnen, veel bokken, hoenders en zebra’s. Daarna eten we een lunch op de olifantenboerderij, een lekkere hamburger. Het is een fijne, stille plek om te verblijven de olifantenboerderij met een mooie tuin met prachtig gekleurde bloemen en een zwembad erbij, echt vakantiegevoel is hier te beleven. We bellen Stanslous voor een taxi terug naar Lusaka, maar nu blijkt dat hij voor onze safari helemaal terug is gereden naar de stad om iets voor zn dochters te regelen en dus duurt het anderhalf uur voordat hij ons op komt halen. De laatste dagen durft Stanslous ons steeds langer te laten wachten op onze taxi: we betalen hem uiteraard genoeg en hij beschouwt ons als zijn vrienden, klaarblijkelijk hoort daar wachten, loyaliteit bij. We mogen dan wel de laatste taxiritten steeds zelf de prijs bepalen. ;) We maken kennis met zn beide dochters die hij van school heeft gehaald in Lusaka en kletsen wat met hen in de taxi, we komen voor het eerst bij hem thuis. Hij heeft een groot huis voor Afrikaanse begrippen, die hij zelf heeft gebouwd, maar het meubilair is sober en hij heeft de muren niet geverfd, omdat hij liever zn geld besteedt aan het onderwijs van zijn dochters. In plaats daarvan hebben zn dochters met stoepkrijt mooie schilderingen en tekeningen op de muur gemaakt. Wat wel bijzonder is, is dat hij zeker drie verschillende, enorme tvtoestellen in zn huis heeft staan, naar eigen zeggen omdat al zn dochters andere programma’s willen kijken en dus zo wordt ruzie voorkomen, omdenken... We duiken die avond vroeg ons bed in, laatste nachtje in Lusaka en tassen pakken om uit te checken morgenochtend. [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 12 [visitorCount] => 25 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/921/638_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 10-juni-2019 ) [8] => stdClass Object ( [reportId] => 5061731 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-09 [photoRevision] => 3 [title] => 9 juni 2019 [message] => Overal staan verkopers om me heen die zich als ‘bijen op de honing lijken te storten’. Ik heb net bij een kraampje twee houten schaaltjes gekocht en wil op mn gemakje langs de anderen struinen om wat verkoopwaar plus prijzen te vergelijken. Maar dat blijkt echt niet te gaan op deze markt, zodra ik iets heb gekocht bij de ene, nodigt de verkoper van het kraampje ernaast mij uit om de waren daar te bekijken. Ze houden me allemaal verkoopwaar voor en hoe ik ook vriendelijk, steeds duidelijker weiger erop in te gaan, blijven ze proberen. Ze willen zelfs Pieters zonnebril van de kruidvat verhandelen voor een houten beeldje en zn adidasjack voor een schaaltje... De meest brutale verkopers pakken Pieter gewoon bij de hand vast na een begroeting en sleuren hem het desbetreffende kraampje in om over te halen iets te kopen. Dit alles haalt de lol en ontspannenheid van het marktbezoek er wel wat af. Wat me wel goed afgaat is het onderhandelen, ik begin met de helft bieden van de oorspronkelijke prijs en krijg mn souvenirs voor een mooi bedragje mee, kom iig niet boven het aantal ‘kwacha’s’ uit wat ik van te voren met mezelf heb afgesproken. Een leerzame belevenis deze souvenirmarkt in Lusaka, nog een tip: loop met een blik op oneindig langs de kraampjes heen, maak geen oogcontact met verkopers en ga alleen op je doel af... Het is Pinksterzondag, we proberen een kerk te vinden in Lusaka, want er zijn er vele en het lijkt ons fantastisch om het feest van de Geest in Afrika mee te maken. Maar het blijkt nog geen gemakkelijke opgave te zijn: we zijn wat later die ochtend wakker geworden, dus de diensten zijn al begonnen, de aangegeven kerken op de kaart op ‘google’ blijken in werkelijkheid ergens anders te zijn, of niet te bestaan... Omdat er geen wandelpaden zijn in Zambia lopen we langs de kant van de autoweg, ondertussen zoeken we om ons heen, letten we even niet op en wordt Pieter bijna aangereden door waarschijnlijk een dronken bestuurder. We zijn weer wakker geschud: we zijn in Zambia, opletten dus waar we lopen en het liefst in de berm ipv op de weg, dit heeft heel anders kunnen aflopen. We leggen ons er maar bij neer dat het Pinksterfeest in Lusaka ‘em niet gaat worden, doen wat boodschappen en maken plannen met Jojanneke om later op de middag naar de souvenirmarkt te gaan. Op de markt zijn Joanne en Marten ook, we maken daar plannen om die avond gezamenlijk met wat reisgenoten in Lusaka uit eten te gaan bij de Koreaan, want een aantal mensen vertrekt die avond weer naar NL. Op de souvenirmarkt een paar leuke hebbedingetjes voor onszelf plus voor het thuisfront in NL gescoord: een Afrikaans jurkje voor Janiek, twee houten schaaltjes met zebra’s en giraffes erin gekerfd, kleine beschilderde doekjes met de ‘big five’, een paar houten dierenbeeldjes, een schoudertas, een lekkere harembroek met olifanten, mn favo zomeroutfit We vertrekken met taxi Stanslous naar de Koreaan, daar gaan we uit eten met Yvo, broertje van Tom, Manon, Joanne, Marten, Jojanneke en Joes. Het jongere broertje van Tom blijft me verrassen. Hij draagt nogal provocerende kleding voor in Zambia: adidas trainingspak, pet en zonnebril op. Hij drinkt de hele avond alcohol en vertelt tijdens de ‘afterparty’ dingen te hebben gesloopt, ook in de taxi neemt hij zn biertjes mee voor onderweg. Hij loopt met een neppistool rond die hij tijdens het Koreaanse diner in stukken op tafel kapotslaat, omdat ‘ie het niet doet, waar het personeel bij staat... Word zelfs een beetje bang van Toms broertje, volgens mij moet je geen ruzie met hem krijgen, omdat hij zo impulsief is en niet voor zichzelf in kan staan. Het Koreaans eten is intussen heerlijk, het lijkt op een soort wokken: wij krijgen rijst en gestoomde groentes geserveerd, daarbij mogen we verschillende soorten vlees, of vis in het midden op de tafel in een wok klaarmaken. Na het eten vertrekken Joanne en Marten naar NL, ook Peter plus Juliane zijn vertrokken naar Duitsland. Verder nemen we voorlopig afscheid van Jojanneke, ze slaapt deze nacht bij een vriendin in Lusaka en zal morgen met de rest van de reisgenoten een safari maken verderop in Zambia, we spreken af dat we elkaar in NL gauw gaan opzoeken! ’s Avonds zetten we voor het eerst tijdens onze reis de Zambiaanse tv aan in onze airbnb, het schijnt dat de bruiloft van Tom en Tabitha zowaar op het landelijke journaal wordt uitgezonden, ook Pieter komt in beeld! Dit omdat Tabitha’s vader een vooraanstaande dominee blijkt te zijn in Zambia, dus hij heeft wat connecties met de tv en omdat ze in het land het huwelijk willen promoten. [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 1 [visitorCount] => 25 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/917/262_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 9-juni-2019 ) [9] => stdClass Object ( [reportId] => 5061730 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-08 [photoRevision] => 3 [title] => 8 juni 2019 [message] => Pieter komt als bruidsjonker de eetzaal indansen met zn gekoppelde meisje aan zijn zij, zij draagt een mooie, lange, donkerrode jurk die haar prachtig staat, dus heb ik me nu achter de oren te krabben? Alle gasten juichen, lachen , gillen als de koppels van bruidsjonkers en –meisjes de eetzaal één voor één komen indansen met heel wat bombarie, dus dat levert ook wat ongemakkelijke momenten op. Tot slot komt het bruidspaar Tom en Tabitha de eetzaal indansen onder oorverdovend ‘oeloeloeloeloe’, het hoogtepunt van het feest, dit is dan de ‘rehearsal’! Pieter gaat deze ochtend vroeg naar de trouwlocatie om die bewuste ‘rehearsal’ te oefenen en ik ga met taxi Stanslous naar de airbnb in Lusaka waar Jojanneke verblijft. We doen daar onze jurken aan voor de bruiloft en tutten ons zoveel mogelijk op, we hebben zelfs de tijd om onze nagels donkerrood te lakken. Het schijnt dat de ‘dresscode’ op Zambiaanse bruiloften lang is, dus mem heeft voor mij bij de kringloop een zwarte, lange jurk gekocht laatst voor drie euro. Draag nl zelf nooit lange jurken, dus vandaar. Ik vrolijk de jurk op met sieraden met felle kleuren en neem voor de zekerheid, als ik me toch erg ‘overdressed’ mocht voelen, toch mn cocktailjurk mee voor de avond, dan is er een ‘afterparty’ die informeler schijnt te zijn. We lunchen met chips en een eitje, daarna bellen we Stanslous om ons naar de trouwlocatie te rijden. Op de trouwlocatie zijn alle bruidsmeisjes, -jonkers, ceremoniemeesters en getuigen aanwezig, wij komen met de taxi een half uur te laat officieel, maar desondanks mogen we zeker nog een uur wachten voordat de ceremonie echt begint, Afrikaanse tijden. Merk al gauw dat ik op het feest gerust mn cocktailjurk heb kunnen dragen: er lopen vrouwen in lange jurken rond, maar dat zijn vooral degenen met een speciale taak, zoals bruidsmeisjes, verder zijn vooral Afrikaanse gewaden te bewonderen, korte jurkjes en zelfs Duitse ‘lederhosen’… Ik besluit dat ik alle moeite niet ongedaan ga maken, dus houd mn chique zwarte jurk aan, Pieter ziet er nota bene ook keurig uit met zn smoking en vlinderdasje J De kerkdienst vindt buiten in een mooie tuin plaats, Jojanneke en ik gaan alvast daar lekker in de zon zitten wachten. Als iedereen zit, gaat de trouwceremonie beginnen en dat is erg Amerikaans. Eerst komen alle bruidsjonkers binnen één voor één, daarna de bruidsmeisjes al dansend, er is nl een zangeres die prachtig a capella zingt. Vervolgens de ceremoniemeesters, de beide getuigen, vrienden van Tom, daarna bruidegom Tom met zn moeder en als klapper op de vuurpijl het slotstuk: Tabitha de bruid met haar vader. Tom is erg ontroerd als hij Tabitha in haar trouwjurk ziet binnenlopen met haar vader, moet zelf ook een traantje wegpinken hoor. Daarna gaat de dominee een preek houden over het huwelijk en bespreekt tips voor een gezond seksleven. De ringen worden tot slot uitgewisseld, de trouwbeloftes gedaan onder luid ‘oeloeloeloeloe’ en gegil. Na de trouwceremonie worden er vele foto’s in de prachtige tuin gemaakt met voornamelijk de getuigen, ceremoniemeesters, bruidsjonkers en –meisjes erop, Pieter wordt goed bezig gehouden! Er worden ongeveer twee foto’s met alle bruiloftsgasten erop gemaakt, dus een makkie voor mij deze sessie. Binnen wordt het diner geserveerd, Jojanneke en ik zoeken alvast onze plaatsen aan één van de voorste tafels in de zaal, want er blijkt een tafelschikking te zijn. We kletsen wat met andere bruiloftsgasten, terwijl de zangeres mooi blijft zingen op de achtergrond en we alvast wat voorgerechtjes geserveerd krijgen, oa bruschetta. De bruiloft is alcoholvrij, vanwege het christelijke karakter. De bruidsjonkers plus -meisjes mogen voorin de zaal gaan zitten eten, respectievelijk links en rechts naast het bruidspaar. Pieter eet daardoor met zn gezicht naar de trouwzaal toe, zodat alle gasten zijn tafelmanieren kunnen zien, beetje ongemakkelijk... Het bruidspaar, de bruidsmeisjes, - jonkers, ceremoniemeesters en getuigen krijgen eerst hun eten opgediend, de rest van de gasten mag zelf langs het buffet lopen plus opscheppen. Er is veel vlees, vis, groente en rijst, ook is er een enorm toetjesbuffet met oa ‘cheesecake’, ‘redvelvet’, waar Pieter vooral van smult. Tijdens het eten worden er verschillende speeches voor het bruidspaar gehouden: Toms moeder vertelt hoe geweldig ze de safari's in Zambia vindt, Toms vriend Sergino vertelt vooral over pikante en pokeravonturen samen, hij zet daarnaast zn eigen vriendin vooral in het zonnetje, vraag me daarbij af of Nederlanders überhaupt weten hoe ze fatsoenlijke praatjes in het openbaar moeten houden? Tabitha’s vader wenst in zijn speech het bruidspaar Gods zegen toe, dus dat is een nette afsluiter. Na het diner komt er een nogal forse jongen de zaal binnendansen met een enorm mes in zn handen. De bruiloftsgasten beginnen weer te gillen en mee te dansen, terwijl ze de jongen enthousiast verschillende geldbiljetten in zn shirt toestoppen. Het blijkt in Zambia zo te zijn dat hoe beter iemand danst, hoe meer geld er in het tshirt van degene verdwijnt, leuk bijbaantje dus… De dansende jongen mag de enorme bruidstaart aansnijden met zn mes, maar daar krijgen de gasten niks van te proeven. Een deel van de taart gaat naar wederzijdse ouders en het laatste deel naar het bruidspaar zelf. Er is daarna gelegenheid om cadeaus aan het bruidspaar te geven en ze te feliciteren. Ogenschijnlijk lijkt bijna niemand van deze gelegenheid gebruik te maken, in elk geval de Zambianen niet, het lijken voornamelijk de Europeanen te zijn die het bruidspaar feliciteren en cadeaus geven. Erna wordt er gedanst met iedereen op Zambiaanse muziek, a capella en het dak gaat eraf. Ik kleed me vervolgens om in de toiletten, want we krijgen een lift van vrienden van het bruidspaar naar de ‘afterparty’, eindelijk de hoge hakken uit en een wat gemakkelijker zittend cocktailjurkje aan. De ‘afterparty’ is bij een overnachtingsgelegenheid geregeld door het bruidspaar aan de rand van een zwembad. Er is een dj, een cocktailbar, wijn en verschillende ‘partycrashers’, het blijkt in Zambia regelmatig voor te komen dat wanneer er ergens een feestje is, dat willekeurig mensen mogen aansluiten. Er wordt gedanst en gedronken, wij laten ons na een uur terugrijden door taxi Stanslous na gauw afscheid te hebben genomen van het bruidspaar. [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 11 [visitorCount] => 21 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/921/632_640x480.jpg?r=1 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 8-juni-2019 ) [10] => stdClass Object ( [reportId] => 5061729 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-07 [photoRevision] => 3 [title] => 7 juni 2019 [message] => Men neme met de handen een stuk deegbal, dipt deze in een sausje die onder de kippenbout is gedrapeerd en voegt daaraan een groente toe, die een beetje op boerenkool, of spinazie lijkt, tussendoor kluift men een stukje kip. Het smaakt heerlijk en lijkt een beetje op boerenkool, we eten met onze handen een traditioneel Zambiaans gerecht, zogenaamd ‘nchima’. En natuurlijk een wijntje erbij drinken, proost op de Zambiaanse gastvrijheid! En waag het niet cadeautjes af te slaan van Zambianen, al hebben ze heel weinig geld, dan doet men af aan hun gulle gastvrijheid, wat kunnen harten groot zijn! We gaan het vandaag rustig aandoen, we starten op in onze airbnb, doen wat boodschappen en gaan samen met Jojanneke naar een reptielenpark net buiten Lusaka, natuurlijk laten we ons weer rijden door Stanslous, we vertellen hem al onze belevenissen in Livingstone. Het reptielenpark blijkt niet heel groot te zijn: we zien vooral veel krokodillen, schildpadden en slangen. Heb zelf niet zoveel met reptielen, vooral niet wanneer blijkt dat er een babykrokodil uit een vijver ontsnapt is en midden op het wandelpad rondkruipt... Ook presteert Pieter het zn zonnebril van twee euro in een kuil te laten vallen met alligators erin en hij wil het er zelf uit halen... Druk hem op het hart om er een medewerker bij te halen, vooral omdat ik niet wil dat hij zn leven op het spel zet voor een plastic zonnebril. Er worden slangen gevoerd met oa levende kuikentjes en kan het allemaal niet zo goed aanzien, reptielen blijven gewoon niet mn ding. Er is een mogelijkheid om een enorme python om je nek te laten leggen en om een stoere foto zo te laten maken, maar voel zelf niet de minste behoefte hieraan. We komen Juliane en Peter tegen in dit reptielenpark, zij lopen uiteraard rond met de python om hun nek, brrrr. Het is verder een heel ontspannende plek om te zijn, er is een groot grasveld met veel schaduw om te picknicken, er wordt gevolleybald en er zijn vele groepen schoolkids. Kijk mn ogen uit naar die ontelbare Zambiaanse kids in verschillende, kleurrijke schooluniformen, waarschijnlijk hebben ze een educatieve trip. De kids spelen vol energie met elkaar buiten, ze zwemmen en ze doen dezelfde spelletjes onderling als hier in NL, zoals door het gras heen rollen, pakkertje ed. Twee jongens hebben van lege drinkflessen auto’s gemaakt, door aan de onderkant twee takjes vast te maken en aan de uiteinden daarvan flessendoppen te bevestigen die als wielen dienen, zo creatief. De jongens duwen hun auto’s voort mbv een lange tak. Als de groepen schoolkids het reptielenpark verlaten, lopen ze keurig twee aan twee in rijen opgesteld op volgorde van leeftijd naar buiten toe, interessant om deze taferelen allemaal te zien, heb de indruk dat Afrikaanse kids over het algemeen sneller gezag aanvaarden dan in NL. We stappen weer in de taxi bij Stanslous en hij brengt eerst Pieter naar de trouwlocatie voor morgen, dat blijkt nog een aardig eind rijden te zijn aan de andere kant van Lusaka. Pieter gaat op de trouwlocatie met alle bruidsmeisjes, -jonkers en getuigen alvast de ‘rehearsal’ oefenen voor morgen, eenmaal aangekomen, veel te laat dus, blijkt de repetitie al bijna afgelopen te zijn... Intussen heeft Stanslous mij en Jojanneke ergens anders in Lusaka afgezet bij een vriendin van haar, zij blijkt in NL te wonen. De vriendin van Jojanneke woont deels in het jaar in een groot appartement, daar eten we ‘nchima’ en tijdens het diner geeft ze mij nog wat mooie reistips voor onze laatste dagen samen in Lusaka. Deze vriendin van Jojanneke nodigt ons meteen uit om eenmaal terug in NL, in Gieten, eens ‘nchima’ bij haar thuis te gaan eten. Er zijn plannen om na het ‘nchima’ eten naar het vrijgezellenfeestje van Tabitha te gaan, jaja, een dag voor de bruiloft. Maar voordat dit gebeurt willen de vriendinnen van Tabitha nog allerlei trouwkleding passen en van elkaar bewonderen, dus het duurt even voordat we richting vrijgezellenfeest vertrekken. Tabitha’s vrijgezellenfeest is bij een vriendin in Lusaka thuis, er zijn veel vriendinnen en familie aanwezig. De braai wordt ontstoken, ons bijna dagelijkse avondmaal in Zambia. Vraag me herhaaldelijk af hoe Tabitha de volgende dag stralend op haar bruiloft gaat verschijnen, het wordt een latertje dit vrijgezellenfeest en zij lust een wijntje erbij. Helaas is mijn eigen aanwezigheid maar kort op dit vrijgezellenfeest, Pieter staat al gauw voor de deur met taxi Stanslous, Tabitha regelt wat stukken vlees en salade van de braai voor mij op een bordje onderweg. Morgen is de grote dag! [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 10 [visitorCount] => 24 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/921/612_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 7-juni-2019 ) [11] => stdClass Object ( [reportId] => 5061726 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-04 [photoRevision] => 3 [title] => 4 juni 2019 [message] => Overal valt water naar beneden met een oorverdovend kabaal, zozeer dat we elkaar niet kunnen verstaan als we tegen elkaar praten. Er dondert zo’n grote hoeveelheid water in een enorme diepte naar beneden, dat er boven ons een dampwolk ontstaat, zodat het voelt of we in een flinke regenbui zijn beland. Door al deze waterdamp en door de Afrikaanse zon die er onafgebroken, genadeloos op schijnt, ontstaan er op verschillende plekken in deze waterval regenbogen. We bevinden ons bij de Victoriawatervallen, wat een scheppingswonder! We vertrekken ’s ochtends met de bus naar de Victoriawatervallen en in dit nationale park is het meteen oppassen geblazen, overal zitten apen in de bomen, dus voedsel plus kostbare bezittingen mogen goed verpakt worden cq vastgehouden. We maken een wandeling langs de Victioriawatervallen, we huren daarvoor een poncho, we lopen over rotsen en bruggen om zoveel mogelijk te kunnen zien van dit spektakel. Intussen proberen we foto’s te maken van de waterval, maar dat is een uitdaging met al die vochtigheid en ach… zo’n unieke ervaring is eigenlijk niet vast te leggen, dat is vooral beleven en genieten. We vervolgen onze wandeling naar de bovenkant van de waterval, daar zijn wat ‘rustiger’ wateren, de Zambezirivier die spectaculair uitmondt in de 'Vic Falls'. Er wordt ten strengste afgeraden om ook maar een voet in de Zambezi te zetten ivm stromingen, maar vooral vanwege krokodillen, slangen en nijlpaarden… Tegen de middag dalen we het wandelpad af naar de zogenaamde ‘boiling pot’, een prachtige tocht die ons door een soort van regenwoud voert. Onderaan het pad kunnen we op rotsen zitten en kunnen we ademloos de onderkant aanschouwen van de waterval: hoe al het water naar beneden klettert. Dat water stroomt zo hard naar beneden, dat er in de onderliggende rivier een enorme draaikolk ontstaat, die continue doorstroomt, de ‘boiling pot’. Ondertussen zien we een paar waaghalzen bungeejumpen van een brug in een kloof tegenover ons, deze vormt de grens tussen Zambia en Zimbabwe. We eten tussen de middag een patatje en vlees, zout gaat er altijd goed in, in zo’n warm Afrikaans land, ook weten we zeker dat dit eten vertrouwd is als het zodanig verhit is geweest. We gaan die middag met een rondvaartboot mee die ons een stuk over de Zambezirivier voert, we zien talloze nijlpaarden en vogels daar. Tijdens de rondvaart kunnen we kletsen met onze reisgenoten en kan er onbeperkt gegeten plus gedronken worden. Een aantal reisgenoten maakt gretig van deze gelegenheid gebruik en de stemming wordt dus steeds joliger aan boord. Het eten bestaat uiteraard uit braai met wat lekkere groentes. Vervolgens gaat de zon onder boven de Zambezirivier, prachtig schouwspel waarvan veel foto’s zijn gemaakt vanaf de boot. Daarna wordt het snel donker en rijden we terug met de bus naar de lodge om na te kunnen genieten van deze prachtige dag, morgen weer vroeg op voor het volgende avontuur! [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 37 [visitorCount] => 19 [author] => [cityName] => Livingstone [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/920/251_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 4-juni-2019 ) [12] => stdClass Object ( [reportId] => 5061724 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-03 [photoRevision] => 3 [title] => 3 juni 2019 [message] => Het is altijd een verrassing wanneer de taxi komt voorrijden als we ‘em bestellen en hoe lang de rit gaat duren met hoeveel stops onderweg, vooral op dagen waarop we voornamelijk toeristische dingen plannen. Zambianen denken dan: ‘het is ontspanning, de toeristen kunnen ook een uurtje later worden opgehaald.’ Het is anders wanneer we echt op tijd staan, bijv wanneer we een vlucht moeten halen of een langere binnenlandse reis mogen maken, dan zorgt Stanslous er zeker voor dat hij op tijd is met zijn taxi en is het verantwoordelijkheidsgevoel groot om goed voor de toerist te zorgen in Afrika. Het valt onderweg op dat de marktkraampjes langs de weg allemaal dezelfde etenswaren aanbieden, er zijn bijv soms tot tien op een rij die meloenen verkopen. Waarom verkopen de mensen in de kraampjes niet allemaal verschillende dingen, hebben ze niet eerder gehoord van de term marktwerking? Verder staan er veel huizen in Zambia waarvan alleen de muren gebouwd zijn en waarop geen dak zit, er is geen activiteit verder te bespeuren rondom deze projecten. Stanslous vertelt dat Zambianen beginnen te bouwen zodra ze geld hebben, als het op is, stoppen ze met het huis, totdat er weer iets is om een dak van te bouwen. Zo kan het jaren duren voordat een huis af is in Afrika. Stanslous zet ons rond zevenen ‘s ochtends in een winkelcentrum af in Lusaka, waar rond half acht onze bus zal vertrekken richting Livingstone. Ik haal nog even goeie koffie in een winkeltje daar, want onze busreis naar Livingstone zal tien tot twaalf uur gaan duren. We zitten redelijk voorin de bus en in het gangpad kunnen nog extra stoeltjes uitgeklapt worden, natuurlijk veel minder comfortabel dan de onze… Afrikanen zijn sterren om op efficiënte wijze vervoersmiddelen vol te proppen met zoveel mogelijk personen. Jojanneke ploft op een stoeltje in het gangpad neer naast de onze en redt het de hele busrit naar Livingstone op om daarop te zitten hobbelen, we hebben gelukkig intussen genoeg te bespreken. Het landschap wordt steeds landelijker naarmate de reis vordert, de mensen op het platteland leven niet in huisjes van steen zoals vaak in Lusaka, maar van riet en leem, overal zijn langs de kant van de weg kleine dorpjes te zien. Ondertussen kent de lange busreis naar Livingstone Afrikaanse uitdagingen. Een deel van de weg is zo slecht, het zit zo vol ‘potholes’ dat we er haast misselijk van worden en soms gelanceerd worden op onze zitplaatsen, door het gehobbel vliegen mn portemonnee plus telefoon uit mn tas door de bus heen, kan ze eerst nergens vinden. De snelheid ligt laag, er moeten regelmatig spannende inhaalmanoeuvres worden gemaakt door de buschauffeur, bijv vlak voor een bocht, of al met een tegenligger in zicht… Verder nemen we zo nu en dan een plaspauze, het is steeds een verrassing hoe de wc eruit ziet. Een keer is het pad naar de wc voorzien van zoveel obstakels, zoals een openliggend riool, dat het een hele toer is om er schoon of heelhuids te komen überhaupt. Wie vervolgens een heerlijk zittoilet verwacht aan te treffen die komt bedrogen uit, het is er smerig en het stinkt een uur in de wind. De buschauffeur vindt deze rit naar Livingstone ook heel praktisch om bepaalde pakketjes bij ‘random’ voorbijgangers af te geven en om nieuwe exemplaren mee te nemen, het scheelt natuurlijk geld om zoveel mogelijk diensten te combineren. Ook zijn er onderweg talloze politiecontroles en worden er veelvuldige blikken in de bus geworpen om ons te betrappen op iets misdadigs. Als de buschauffeur vervolgens de agenten wat geld toestopt, mogen we weer doorrijden, corrupte acties. Verder is er onderweg een choleracheck: we mogen onze handen allemaal afspoelen onder een kraantje, die uit een dubieus uitziende jerrycan steekt, pas als iedereen dat heeft gedaan, mogen we verder rijden met de bus, gelukkig heeft er iemand desinfecterende gel mee… Ook houdt Tom steeds nauwlettend de kilometerstand bij van de bus, het schijnt dat chauffeurs in Zambia regelmatig benzine uit de tank doorverkopen, dus stelen. In Livingstone raakt de buschauffeur nog eens de weg kwijt op het allerlaatste moment. Het schijnt dat Afrikaanse mensen geen kaart kunnen lezen, dus dan geven wij mondeling maar aanwijzingen aan de hand van ‘google maps’. Ook dat blijkt niet te werken voor de buschauffeur en hij schakelt hulp in van twee ‘locals’ die wel goed een lift kunnen gebruiken in Livingstone, we komen redelijk uit op de plek waar de lodge zou zijn. Eenmaal veilig aangekomen op de lodge in Livingstone worden we verwelkomd door vriendelijk personeel die wat aanwijzingen geeft en ons vertelt dat er twee heuse zebra’s op het park rondlopen. Dus snel onze handbagage gedropt in de lodge die er gezellig uitziet: we zitten in een soort ‘Eftelinghuisje’ op de bovenverdieping met een rieten dak. We slapen in tweepersoonsbed onder een enorme klamboe, dat heeft wel iets weg van een hemelbed. Verder staan de koffie en thee klaar, is er een tv, koelkast, wc plus douche. De douche is altijd afwachten of die warm water geeft, aangezien er ook veelvuldige ‘powercuts’ zijn in Livingstone, maar we hebben er eentje in de lodge, dat is een summum in Afrika! We gaan opzoek naar de zebra’s op het park en hebben er algauw eentje gevonden om te fotograferen. Ik schrik voor deze zebra terug, aangezien het beest met iets teveel enthousiasme op ons af komt springen… Ik kan me herinneren van de vorige keer in Zuid-Afrika dat zebra’s ietwat schuw zijn en liever op een afstandje blijven kijken naar mensen. Pieter lacht mij uit en snapt niet dat ik bang ben voor de zebra, aangezien ik de ‘Afrikakenner’ zou zijn, nou, juist daarom… De reisgenoten die met ons mee zijn gelopen het park op om de zebra’s te spotten rennen in schrik uiteen en ik verschuil me achter de dichtstbijzijnde palmboom. Als ik tien seconden later om me heen kijk en opgelucht kan concluderen dat het reisgezelschap in veiligheid is, bovendien dat de zebra nergens meer te bekennen is, durf ik weer vanachter de palmboom tevoorschijn te komen. Maar dan kan ik Pieter nog nergens vinden… Ik zie opeens in de verte twee silhouetten: een rennende Pieter met de zebra achter zich aan die hem speels een aantal stompen in de rug geeft, ik kom niet meer bij van het lachen! Pieter ook niet en we hebben beide bedacht intussen dat de zebra’s op dit park getemd zouden moeten zijn, maar daardoor nogal vreemd gedrag laten zien, eigenlijk haast zielig. Even later horen we het broertje van Tom zeggen dat de zebra hem zachtjes in de tepel heeft gebeten, of dit nu waar is of niet, het beest zou er wel toe in staat kunnen zijn… Zelfs de bewaker van het park slaat op de vlucht voor de zebra’s, dus dat is natuurlijk niet normaal. De zebra’s lopen regelmatig tegen geparkeerde auto’s aan op het park, een deukje meer of minder maakt toch niet uit in Afrika, maar daardoor gaan er continue alarmen af. Ook brengen de zebra’s soms een smakelijk bezoekje aan het restaurant op het park, dat aan één kant open is en naar buiten loopt, om mee te eten van borden van gasten… Het is voor te stellen dat we heel vaak buikpijn hebben gehad van het lachen van deze dieren, maar dat we tegelijkertijd ook graag hebben gewild dat de buschauffeur ons vlak voor onze lodge zou afzetten na een uitstapje ipv bij de ingang van het park. We gaan ’s avonds eten bij een visrestaurant in Livingstone met de hele groep. De chauffeur blijkt nergens te gaan eten die avond, de hele week in zijn bus te gaan slapen, dus we bieden hem als groep een drankje en eten aan, het is een gezellige tijd. Ook is het ’s avonds insmeren geblazen met deet, aangezien de malariamug in Livingstone aanwezig is, in Lusaka schijnt deze er niet te zijn nl. ’s Nachts is het aardedonker in Livingstone, vooral als de stroom eraf is, daarom zijn we blij dat we een zaklamp mee hebben genomen en onze ‘powerbank’ om de telefoons op te kunnen laden. Verder is de nachtrust in Livingstone niet bepaald verkwikkend: het park blijkt naast een discotheek te liggen, elke nacht rijdt er een stoomtrein vlak langs die zoveel herrie maakt en zo hard toetert, dat we het gevoel hebben dat het ding rechtstreeks onze lodge binnen komt rijden, tot slot als klapper op de vuurpijl doet elke dag om half zes de moskee in de buurt per minaret al zingend een vriendelijk verzoek tot ochtendgebed... [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 3 [visitorCount] => 17 [author] => [cityName] => Livingstone [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/922/292_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 3-juni-2019 ) [13] => stdClass Object ( [reportId] => 5061723 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-02 [photoRevision] => 3 [title] => 2 juni 2019 [message] => In Lusaka staan zeker duizend kerken, je hoeft maar op een zondag op gezang af te gaan, of je loopt er eentje binnen. Tegelijkertijd wordt er allerlei opwekkingsmuziek op de achtergrond gedraaid in de supermarkten. Op auto’s staan vaak bijbelteksten of de naam van Jezus afgebeeld, zo ook op vele billboards langs de kant van de weg, voorafgaand aan een rit wordt er gebeden voor een veilige aankomst. Het Zambiaanse leven ademt het geloof in de Allerhoogste uit, mooi! Stanslous rijdt ons deze zondagochtend naar de kerk van Tabitha, haar tweejarige neefje zal tijdens deze dienst worden gedoopt door haar vader, die dominee is. We lopen de kerk in en ontdekken dat de dienst zowaar te vroeg is begonnen, bijzonder voor Afrikaanse begrippen... Er wordt gevraagd of alle gasten in de kerkdienst willen opstaan en we worden met Afrikaans gezang begroet! Ik vind kerkdiensten in Afrika eigenlijk altijd één van de hoogtepunten van de reis: het gevoel waarmee de mensen zingen, het volume, het dansen, het hart van aanbidding, prachtig, groot feest! Geweldig te merken dat God de Heer is van alle volken en op alle plekken op de wereld aanbeden wordt, het is zo bemoedigend te merken dat in Zambia zoveel mensen nog in God geloven, kippenvel! Intussen zien we geen reisgenoten in de kerk zitten en wordt ons opeens duidelijk waarom deze dienst 'te vroeg' is begonnen, want er wordt gebeden, dan stroomt het gebouw alweer leeg, korte preek voor in Afrika. Het blijkt de dienst voor de doopdienst te zijn waar we in zijn beland, dus ‘het verkeerde feestje’, net als in NL doen ze hier blijkbaar aan dubbele diensten. Nu klopt het allemaal weer: de dienst begint te laat door de uitloop van die ervoor en vervolgens zitten we zeker drie uur lang in de kerk, maar volop genieten, 'this is Africa!' We bevinden ons in ‘the Dutch Reformed Church of Zambia’, voor het gemak hebben ze het woordje Nederlands maar uit de naam gehaald, Tabitha en haar vader zijn predikanten hier. Deze gemeente zou afstammen van de Nederlands hervormde kerk en bepaalde gedeelten in de liturgie zijn zeker te herleiden: het doopformulier klinkt bekend in de oren, de opbouw van de dienst is best vergelijkbaar, een preek met een bepaald aantal punten. Wat bijv mooi symbolisch is, is dat er na de collecte letterlijk tienden worden ingezameld tijdens de dienst. De kerkleden lopen dan naar voren in de zaal met een envelopje met hun naam erop en daarin hun tienden, ze stoppen die in een brievenbusje van hun wijk waar ze bijhoren. Zo kan er door de kerk heel duidelijk, nauwkeurig de inkomsten bijgehouden worden. Het bijzondere is dat de Afrikanen in de dienst vrijwel a capella zingen, er is een jonge drummer van maximaal negen jaar oud aanwezig die een stukje begeleiding doet. Eigenlijk is het a capella zingen prachtig, er zijn in de dienst zeven koren aanwezig die omstebeurt zingen, oa een mannenkoor, een jongerenkoor en een gastkoor. Dat gastkoor is een week aanwezig geweest in de kerk in Lusaka en wordt nu uitgezwaaid, dat gaat uiteraard niet zonder cadeaus. Het gastkoor krijgt een cadeau van de kerk in Lusaka, maar er wordt ook een gebaar terug gedaan: onder luid gezang en heupgewieg wordt er zowaar een koelkastdoos door een aantal mensen het gebouw binnengedragen. Tsja, wat zou een kerk zonder koelkast moeten? Na de kerkdienst moeten er uiteraard weer wat foto's gemaakt worden door fotografen die graag weer een zakcentje bij willen verdienen op zondag, want werk gaat altijd door in Afrika. Veel kids willen graag samen met Pieter een selfie maken, Jojanneke vertelt dat veel Zambianen thuis geen spiegel hebben, dus het is voor hen interessant om zichzelf op een foto terug te kunnen zien. Op de selfie is vervolgens te zien dat Pieter nogal wit afsteekt tegen al die Afrikaanse kinderkoppies. Stanslous rijdt weer voor bij de kerk, hij brengt Jojanneke en ons naar het luxe hotel waar ze een paar nachten slaapt. We eten daar een heerlijke lunch. Ik twijfel wat aan de groentes op mn broodje, of ze goed verhit zijn geweest, de bediende geeft aan van wel en dus eet ik het met een gerust hart op. Als ik mn broodje zowat op heb, komt de bediende terug met speciaal een bordje voor mij met daarop gestoomde groentes, oeps, hopen dat het allemaal goed valt. Extra groentes kunnen sowieso geen kwaad, want sla de salades in Zambia al sowieso steeds over. We verbazen ons over verborgen werkloosheid in het hotel, in supermarkten en in de rest van Lusaka. Zo staan er in supermarkten mensen de vloer te dweilen de hele dag door waar het allang schoon is en in hotels wordt er door iedereen ons de deuren opengehouden, of koffers meegereden. Stanslous rijdt ons naar onze airbnb en wil ons graag alles in Lusaka laten zien, ook de armere gedeelten, dus hij neemt ons mee een ‘compound’ in. We zien allemaal krotjes aan weerszijden van de weg, open riolen, kinderen die emmers op hun hoofden dragen om water te halen, veel baby’s in doeken gewikkeld meegedragen op de ruggen van hun moeders, loslopende kippen, barretjes, allerlei kleine winkeltjes die in een niet al te beste hygiënische conditie hun etenswaren aanbieden... Altijd is er leven in de ‘compound’, het sociale gebeuren vindt op straat plaats dag en nacht. Een jongen met een blinde oma bedelt aan onze auto. Stanslous vertelt intussen dat het onderwijs in Zambia niet gratis is, zo moeten er sowieso schooluniformen betaald worden; als bewoners van een ‘compound’ op een willekeurige dag de keuze hebben om hun kind voor hen laten werken, of om het kind naar school te sturen, dan is het duidelijk welke ze maken op kortetermijn... Deze ‘compound’ in Lusaka blijkt op nog geen kilometer afstand te liggen van onze airbnb... Helemaal onder de indruk van deze overweldigende armoede plus uitzichtloosheid komen we weer terug bij onze airbnb waar we de rest van de middag en avond rust nemen. Ik neem de tijd om berichtjes te lezen en te sturen naar fam of vrienden. We luisteren muziek en pakken alweer onze handbagagekoffers in, morgenochtend vroeg vertrekken we naar Livingstone voor een kleine week! [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 3 [visitorCount] => 21 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/917/257_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 2-juni-2019 ) [14] => stdClass Object ( [reportId] => 5061722 [userId] => 124559 [countryId] => 204 [username] => sjoerdtjedehaan [datePublication] => 2019-06-01 [photoRevision] => 3 [title] => 1 juni 2019 [message] => Het is winter in Afrika: dat betekent dat de Zambianen erbij lopen alsof er elk moment een grote Arctische poolkou over het continent zal gaan trekken, dus mutsen op en sjaals om. Het betekent voor mij heerlijk in shirtje en rokje lopen, het is minimaal 21 graden, we dromen ervan in Europa om elke dag zulke temperaturen te mogen hebben, zelfs in de zomer… We kijken na lang uitslapen tijdens ons ontbijt met oploskoffie en toast op het terrasje voor de airbnb uit op een pleintje met bomen met mooie rode bloemen eraan, de naam daarvan helaas niet te weten gekomen. Erna maken we een wandeling naar de dichtstbijzijnde supermarkt een dikke kilometer verderop. We mogen langs de kant van de weg wandelen, want van stoepen en van fietspaden hebben ze natuurlijk in Afrika nooit gehoord. Dat wandelen is opletten geblazen: auto's sjezen soms rakelings langs ons heen met grote snelheden, het schijnt dat Zambianen regelmatig met een slok op achter het stuur zitten. Verder val ik nog een keer in een flinke kuil in de weg, mn hele knie en broek liggen open, dus altijd goed kijken waar ik loop in Afrika, aangezien de paden plus wegen nooit zo netjes geasfalteerd zijn als in Europa. Ben dan wel keurig door een behulpzame en zichzelf tien keer verontschuldigende Zambiaanse man eruit gesjord, maar weet eigenlijk wel zeker dat hij zelf dat gat niet gegraven heeft: 'I'm so sorry, madame!' We worden nieuwsgierig aangestaard door groepen kinderen, we zijn misschien wel de eerste blanke personen die ze hebben gezien in hun leven. Ze zijn in tegenstelling tot de kids in Zuid-Afrika wat meer afwachtend en komen niet meteen op ons af om snoep ed te vragen. We worden tijdens de wandeling veelvuldig begroet door mensen: 'hello, how are you?' De eerste Afrikaanse indrukken hebben we zo helemaal in ons opgezogen, Pieter wil nog opzoek naar internet voor zn Zambiaanse telefoonnummer, maar dat blijkt niet zo eenvoudig. We bestellen een taxi via een door Tom aangeraden app, deze chauffeur is voor Afrikaanse begrippen redelijk op tijd, licht ons niet ontzettend op en zn auto is voorzien van gordels, dus we mogen ons zelf in de handjes knijpen. Dat de taxi bij elke drempel of oneffenheid in de weg de grond aantikt en een flink schurend geluid maakt, of dat we de achterbank mogen delen met een paar van zijn dochters die intussen naar school gebracht mogen worden, nemen we voor lief, Stanslous is een super chauffeur! Hij stopt onderweg op een plek waar Pieter eindelijk internet kan kopen voor zn telefoon, dit regelen duurt lang en het werkt nog niet optimaal, maar Stanslous blijft geduldig. We vragen Stanslous' nummer, zodat we hem voortaan rechtstreeks kunnen bellen voor een taxi, met hem weten we zeker dat we veilig zitten. We gaan opweg naar de kitchen party, een soort verlovingsfeest, waar de mannen en vrouwen gescheiden worden ontvangen. Eerst zet de taxi mij af op de kitchen party van Tabitha in Lusaka en daarna wordt Pieter door Stanslous op een andere plek in de stad gedropt met de mannen. Best spannend zo, de eerste dag in Lusaka meteen gescheiden worden en hopen dat je elkaar voor het donker weer in de airbnb veilig terugvindt. Maar goed, telefoons bij de hand en we bevinden ons in een groot reisgezelschap aan bruiloftsgasten in Lusaka, dus er wordt genoeg voor ons gezorgd plus er zijn liftopties in overvloed De kitchen party is een belevenis van de Afrikaanse cultuur, het is een soort ‘bridal shower’, waar het de bedoeling is dat er cadeaus voor de keuken worden gegeven. Heb zelf vanuit NL kleine cadeautjes gekocht voor Tabitha’s keuken, want het heeft allemaal het vliegtuig in gemoeten, dus een paar bewaarpotjes en onderzetters zijn het. Ik mag me inschrijven op een gastenlijst, waarbij het me niet duidelijk is of ik überhaupt op het juiste feestje terecht ben gekomen en als ik vraag of dit ter ere van Tabitha Moyo is, krijg ik geen duidelijk antwoord. Daarnaast mag ik meteen geld neerleggen voor de kitchen party. Als ik vertel dat mn man op dit moment op een andere plek in Lusaka feestviert, hoef ik opeens minder te betalen... Verder heb ik begrepen dat ik een Afrikaanse jurk aan zou krijgen, maar niemand vertelt of die er is en waar die te vinden is, ik voel me nu in mn gescheurde broek enigszins ‘underdressed’. Het valt mij in Zambia op dat blanke mensen, veel meer dan in Zuid-Afrika, in de minderheid zijn. Op het feest zijn voornamelijk Zambianen en als ik aan een tafel wordt geleid zijn deze familieleden voornamelijk met elkaar aan het praten, even mn draai zien te vinden hier... Uiteindelijk zie ik een paar blanke meiden en volgens het principe ‘soort zoekt soort’ stap ik daar maar op af, uiteindelijk heb ik heel wat aanspraak tijdens de kitchen party. Juliane is een Duits meisje, zijn werkt momenteel in Colombia en Jojanneke is een Nederlands meisje, zij is arts in Dordt. Ik geniet met volle teugen op de kitchen party, er wordt prachtig gezongen door alle Afrikaanse vrouwen, er wordt een preek gelezen over dat het getrouwde leven echt werken vraagt van beide kanten plus de nogal degelijke, stichtelijke plek van de vrouw wordt benadrukt. De kitchen party vindt plaats in een prachtige groene tuin in Lusaka met veel palmbomen en mooie versieringen, nepbloemen welteverstaan. Halverwege de het feest komen de mannen langs samen met Tom om een cadeau voor de keuken van Tabitha te brengen. De mannen hebben allemaal mooie Afrikaanse shirts aan die ‘matchen’ met de jurken, of rokken van de vrouwen waarmee ze een relatie hebben. Pieter heeft gelukkig mn Afrikaanse rok meegenomen, dus kan die alsnog aandoen. Ik word naar een ruimte geleid waar ik me zou kunnen omkleden, natuurlijk zonder een deur die dicht kan... Terwijl ik met de enigszins beknellende Afrikaanse rok sta te worstelen, sta ik ineens oog in oog met een kip die in een hoek van het hokje op een meelzak zit te broeden. De kip kijkt me nogal agressief aan en besluit deze aanval op mij met een luidkeels getok, zo luid, dan ik van schrik al gillend, nog net niet zonder Afrikaanse rok aan, dat hok uitren. Nooit gedacht dat mn meest angstige moment in Zambia de onverwachte ontmoeting met een kip zou zijn, stiekem bang gepikt te worden en daardoor een enge ziekte op te lopen, erna natuurlijk helemaal dubbel gelegen van het lachen door dit onbenullige voorval! Intussen worden de mannen onder luid gejuich, ‘oeloeloeloeloe’, gezang, handengeklap op de kitchen party onthaald door de vrouwen en lopen ze naar Tabitha toe. Tabitha zit intussen urenlang tussen twee oma’s in op grond vlak voor een prachtige sofa, waarom zitten ze er gewoon niet op? Ze zit verstopt onder een enorme sluier die meterslang over de grond uitloopt, ze mag daarbij niet praten of lachen, zo’n kitchen party lijkt me dus niet heel leuk om als ‘bride to be’ mee te maken… De mannen mogen toekijken hoe verschillende vrouwen steeds een klein stukje van Tabitha’s sluier mogen oprollen, dit ook weer uiteraard onder gezang. Het laatste stukje sluier mag de schoonzus van Tom oprollen en dan staat hij oog in oog met Tabitha, hij geeft haar het keukencadeau, mooi moment! Daarna worden de mannen zo gauw mogelijk weer van de kitchen party geweerd, hun voedsel wordt in ‘doggy bags’ gedaan en ze mogen het buiten de poorten van de tuin opeten. ‘Man, ken je plaats!’ Er wordt voor ons een buffet klaargemaakt met rijst, veel vlees, groentes. Er lopen verschillen fotografen op de kitchen party rond met veels te dure camera's die graag plaatjes van alle gasten willen maken aan het einde van het feest. Het is een raadsel hoe ze die foto's zo snel kunnen afdrukken, want daarna mogen we, uiteraard tegen een vergoeding, eentje kopen van ze, maar dat komt de kwaliteit niet bepaald ten goede. Maar we hebben een leuke souvenir zo aan de kitchen party overgehouden. Het is inmiddels donker geworden en we willen graag allemaal onze mannen op een veilige plek in Lusaka ontmoeten. We bestellen een taxi die na een poosje wachten arriveert, de chauffeur geeft aan dat hij in de file heeft gestaan, maar dat om negen uur ’s avonds? Ook licht hij onze groep meiden voor een mooi bedragje op na de taxirit, dus hem vragen we niet weer. We ontmoeten de mannen in een winkelcentrum in Lusaka in een lounge Chicago’s, daar hebben we een pizza gegeten en nog even gezellig gekletst plus eerste Afrika-ervaringen uitgewisseld [vip] => [userRegistrationDate] => 2006-12-21 10:29:37 [totalVisitorCount] => 21750 [pictureCount] => 9 [visitorCount] => 30 [author] => [cityName] => Lusaka [travelId] => 124559 [travelTitle] => Mijn eerste reis [travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis [dateDepart] => 2008-01-02 [dateReturn] => 2008-03-24 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Zambia [countryIsoCode] => zm [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/917/254_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/124/559_50x50.jpg?r=3 [titleSlugified] => 1-juni-2019 ) ) ) [_currentPageNumber:protected] => 1 [_filter:protected] => [_itemCountPerPage:protected] => 15 [_pageCount:protected] => 4 [_pageRange:protected] => 10 [_pages:protected] => stdClass Object ( [pageCount] => 4 [itemCountPerPage] => 15 [first] => 1 [current] => 1 [last] => 4 [next] => 2 [pagesInRange] => Array ( [1] => 1 [2] => 2 [3] => 3 [4] => 4 ) [firstPageInRange] => 1 [lastPageInRange] => 4 [currentItemCount] => 15 [totalItemCount] => 60 [firstItemNumber] => 1 [lastItemNumber] => 15 ) [_view:protected] => ) [breadcrumb] =>Wij leveren de mooiste reis albums af. Koffietafel boeken van 29 bij 29 cm. Als je de bestelling plaatst ontvang je vrijblijvend een offerte met een preview. Wijzigingen zijn eenvoudig door te voeren. Het boek is een geweldig aandenken aan je onvergetelijke reis. Probeer het uit!.
Spanje is een populair vakantieland onder Nederlanders. Elke zomer weer vieren veel mensen vakantie in dit Zuid-Europese land. Niet gek, want je vindt er zon, zee en strand. Je kunt er lekker ontspannen en ook nog eens genieten van heerlijk eten. ...
Met de auto op reis gaan blijft één van de fijnste manieren om vrijheid te voelen. Je bepaalt zelf je tempo, je route en je stops. Geen wachtrijen, geen bagagelimieten, geen vaste schema’s. Maar die vrijheid werkt alleen echt als ...
Stel: je bent al jaren fan van reizen, van vrijheid op het water of de geur van dennen in een bos en je overweegt om een boot of vakantiehuis te kopen. Het klinkt als de ultieme droom: een eigen stekkie voor weekends en vakanties, zonder telkens ...
| 4 | |
| 11-02-2026 | |
| 02-04-2026 | |
| 132 |
14 maart 2026 | Door: Kees
| 7 | |
| 11-02-2026 | |
| 02-04-2026 | |
| 104 |
14 maart 2026 | Door: Kees
| 10 | |
| 10-10-2011 | |
| 12-06-2015 | |
| 1784 |
15 maart 2023 | Door: Ronald
| 0 | |
| 01-05-2019 | |
| 19-05-2019 | |
| 2632 |
18 april 2021 | Door: sandje
| 0 | |
| 15-08-2019 | |
| 05-09-2019 | |
| 3260 |
19 januari 2020 | Door: Niels
| 3 | |
| 10-10-2011 | |
| 12-06-2015 | |
| 1954 |
18 december 2019 | Door: Ronald de Groot
| 8 | |
| 02-01-2008 | |
| 24-03-2008 | |
| 48 |
11 juni 2019 | Door: sjoerdtjedehaan
| 12 | |
| 02-01-2008 | |
| 24-03-2008 | |
| 25 |
10 juni 2019 | Door: sjoerdtjedehaan
| 1 | |
| 02-01-2008 | |
| 24-03-2008 | |
| 25 |
9 juni 2019 | Door: sjoerdtjedehaan
| 11 | |
| 02-01-2008 | |
| 24-03-2008 | |
| 21 |
8 juni 2019 | Door: sjoerdtjedehaan
| 10 | |
| 02-01-2008 | |
| 24-03-2008 | |
| 24 |
7 juni 2019 | Door: sjoerdtjedehaan
| 37 | |
| 02-01-2008 | |
| 24-03-2008 | |
| 19 |
4 juni 2019 | Door: sjoerdtjedehaan
| 3 | |
| 02-01-2008 | |
| 24-03-2008 | |
| 17 |
3 juni 2019 | Door: sjoerdtjedehaan
| 3 | |
| 02-01-2008 | |
| 24-03-2008 | |
| 21 |
2 juni 2019 | Door: sjoerdtjedehaan
| 9 | |
| 02-01-2008 | |
| 24-03-2008 | |
| 30 |
1 juni 2019 | Door: sjoerdtjedehaan
Je eigen dagboek
Onze Features
Momenteel maken wij geen gebruik van advertenties. Dit willen wij graag zo houden maar helaas kost het onderhoud van deze site veel geld. Wij hopen dan ook dat dagboekhouders snel overstappen naar een VIP abonnement of dat vaste lezers een VIP abonnement cadeau doen aan hun favoriete reizigers.
Als VIP steun je WaarBenJij.nu en krijg je als dank 25% korting op een foto-album. Deze korting is bij een uitgebreid boek veelal groter dan de kosten van een VIP-abonnement dus alleen hierdoor is het al de moeite waard
Wij leveren de mooiste fotoalbums met persoonlijke aandacht. Bundel je verslagen en foto's en maak een tastbare herinnering van een onvergetelijk avontuur.
Laat je door andere reizigers inspireren. Vind report-informatie over verschillende landen en beleef avonturen van reizigers door ze te volgen.
Standaard 150 foto's. Mocht dit onvoldoende zijn dan kun je contact met ons opnemen en vergroten wij de ruimte vrijblijvend