)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Vietnam
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype Object
(
[_defaultDoctype:protected] => HTML4_LOOSE
[_registry:protected] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[doctypes] => Array
(
[XHTML11] =>
[XHTML1_STRICT] =>
[XHTML1_TRANSITIONAL] =>
[XHTML1_FRAMESET] =>
[XHTML1_RDFA] =>
[XHTML_BASIC1] =>
[XHTML5] =>
[HTML4_STRICT] =>
[HTML4_LOOSE] =>
[HTML4_FRAMESET] =>
[HTML5] =>
)
[doctype] => HTML4_LOOSE
)
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_Doctype
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink Object
(
[_itemKeys:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => href
[2] => hreflang
[3] => id
[4] => media
[5] => rel
[6] => rev
[7] => type
[8] => title
[9] => extras
[10] => sizes
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadLink
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Vietnam
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadScript] => Zend_View_Helper_HeadScript Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadScript
[_arbitraryAttributes:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureScriptType:protected] =>
[_captureScriptAttrs:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_optionalAttributes:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => defer
[2] => language
[3] => src
)
[_requiredAttributes:protected] => Array
(
[0] => type
)
[useCdata] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Vietnam
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[InlineScript] => Zend_View_Helper_InlineScript Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_InlineScript
[_arbitraryAttributes:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureScriptType:protected] =>
[_captureScriptAttrs:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_optionalAttributes:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => defer
[2] => language
[3] => src
)
[_requiredAttributes:protected] => Array
(
[0] => type
)
[useCdata] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Vietnam
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadTitle] => Zend_View_Helper_HeadTitle Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadTitle
[_translate:protected] =>
[_translator:protected] =>
[_defaultAttachOrder:protected] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Vietnam
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Vietnam
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[PartialLoop] => Zend_View_Helper_PartialLoop Object
(
[partialCounter:protected] => 15
[_objectKey:protected] =>
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[PaginationControl] => Zend_View_Helper_PaginationControl Object
(
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Partial] => Zend_View_Helper_Partial Object
(
[_objectKey:protected] =>
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Url] => Zend_View_Helper_Url Object
(
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
)
[_helperLoaded:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_helperLoadedDir:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filter:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterClass:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterLoaded:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterLoadedDir:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_escape:Zend_View_Abstract:private] => htmlspecialchars
[_encoding:Zend_View_Abstract:private] => UTF-8
[_lfiProtectionOn:Zend_View_Abstract:private] => 1
[_loaders:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[filter] => Zend_Loader_PluginLoader Object
(
[_loadedPluginPaths:protected] => Array
(
)
[_loadedPlugins:protected] => Array
(
)
[_prefixToPaths:protected] => Array
(
[Zend_View_Filter_] => Array
(
[0] => Zend/View/Filter/
[1] => ./views/filters/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/filters/
)
)
[_useStaticRegistry:protected] =>
)
[helper] => Zend_Loader_PluginLoader Object
(
[_loadedPluginPaths:protected] => Array
(
)
[_loadedPlugins:protected] => Array
(
[HeadMeta] => Zend_View_Helper_HeadMeta
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink
[HeadScript] => Zend_View_Helper_HeadScript
[InlineScript] => Zend_View_Helper_InlineScript
[HeadTitle] => Zend_View_Helper_HeadTitle
[PartialLoop] => Zend_View_Helper_PartialLoop
[Slugify] => TravelLog\View\Helper\Slugify
[DateTime] => TravelLog\View\Helper\DateTime
[Url] => Zend_View_Helper_Url
[ClickTracking] => TravelLog\View\Helper\ClickTracking
[TruncateWords] => TravelLog\View\Helper\TruncateWords
[PaginationControl] => Zend_View_Helper_PaginationControl
[Partial] => Zend_View_Helper_Partial
)
[_prefixToPaths:protected] => Array
(
[Zend_View_Helper_] => Array
(
[0] => Zend/View/Helper/
[1] => ./views/helpers/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/helpers/
)
[TravelLog\View\Helper\] => Array
(
[0] => /srv/www/tl-www/website/application/library/TravelLog/View/Helper/
)
)
[_useStaticRegistry:protected] =>
)
)
[_loaderTypes:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[0] => filter
[1] => helper
)
[_strictVars:Zend_View_Abstract:private] =>
[module] => home
[controller] => vietnam
[action] => reisverslagen
[exception] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
(
[_previous:Zend_Exception:private] =>
[message:protected] => Invalid controller specified (vietnam)
[string:Exception:private] =>
[code:protected] => 0
[file:protected] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Controller/Dispatcher/Standard.php
[line:protected] => 248
[trace:Exception:private] => Array
(
[0] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Controller/Front.php
[line] => 954
[function] => dispatch
[class] => Zend_Controller_Dispatcher_Standard
[type] => ->
[args] => Array
(
[0] => Zend_Controller_Request_Http Object
(
[_paramSources:protected] => Array
(
[0] => _GET
[1] => _POST
)
[_requestUri:protected] => /vietnam/reisverslagen/p/1/page/2
[_baseUrl:protected] =>
[_basePath:protected] =>
[_pathInfo:protected] => vietnam/reisverslagen/p/1/page/2
[_params:protected] => Array
(
[controller] => vietnam
[action] => reisverslagen
[p] => 1
[page] => 2
[module] => home
[error_handler] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[exception] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
*RECURSION*
[type] => EXCEPTION_NO_CONTROLLER
[request] => Zend_Controller_Request_Http Object
(
[_paramSources:protected] => Array
(
[0] => _GET
[1] => _POST
)
[_requestUri:protected] => /vietnam/reisverslagen/p/1/page/2
[_baseUrl:protected] =>
[_basePath:protected] =>
[_pathInfo:protected] => vietnam/reisverslagen/p/1/page/2
[_params:protected] => Array
(
[controller] => vietnam
[action] => reisverslagen
[p] => 1
[page] => 2
[module] => home
)
[_rawBody:protected] =>
[_aliases:protected] => Array
(
)
[_dispatched:protected] => 1
[_module:protected] => home
[_moduleKey:protected] => module
[_controller:protected] => vietnam
[_controllerKey:protected] => controller
[_action:protected] => reisverslagen
[_actionKey:protected] => action
)
)
)
[continentId] => 2
[countryId] => 201
)
[_rawBody:protected] =>
[_aliases:protected] => Array
(
)
[_dispatched:protected] => 1
[_module:protected] => home
[_moduleKey:protected] => module
[_controller:protected] => reports
[_controllerKey:protected] => controller
[_action:protected] => index
[_actionKey:protected] => action
)
[1] => Zend_Controller_Response_Http Object
(
[_body:protected] => Array
(
[default] =>
)
[_exceptions:protected] => Array
(
[0] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
*RECURSION*
)
[_headers:protected] => Array
(
)
[_headersRaw:protected] => Array
(
)
[_httpResponseCode:protected] => 200
[_isRedirect:protected] =>
[_renderExceptions:protected] =>
[headersSentThrowsException] => 1
)
)
)
[1] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Application/Bootstrap/Bootstrap.php
[line] => 97
[function] => dispatch
[class] => Zend_Controller_Front
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
[2] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Application.php
[line] => 366
[function] => run
[class] => Zend_Application_Bootstrap_Bootstrap
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
[3] => Array
(
[file] => /srv/www/tl-www/website/public/index.php
[line] => 220
[function] => run
[class] => Zend_Application
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
)
[previous:Exception:private] =>
)
[currentUserId] => 0
[currentUserName] =>
[domainName] => waarbenjij.nu
[protocol] => https://
[cdnRoot] => https://cdn.easyapps.nl/
[cdn] => https://cdn.easyapps.nl/578/
[notificationWindow] =>
[customBannerParameters] => Array
(
)
[analyticsDomain] => .waarbenjij.nu
[analyticsCode] => UA-109425-7
[analyticsClickTracking] =>
[allContinents] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 1
[name] => Afrika
[nameSlugified] => afrika
[nameSlugifiedCrc32] => 1586791595
[info] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 2
[name] => Azië
[nameSlugified] => azie
[nameSlugifiedCrc32] => 1918887877
[info] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 3
[name] => Centraal-Amerika
[nameSlugified] => centraal-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 4250903019
[info] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 4
[name] => Europa
[nameSlugified] => europa
[nameSlugifiedCrc32] => 1342086343
[info] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 5
[name] => Midden Oosten
[nameSlugified] => midden-oosten
[nameSlugifiedCrc32] => 3432809701
[info] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 6
[name] => Noord-Amerika
[nameSlugified] => noord-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 20851603
[info] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 7
[name] => Oceanië
[nameSlugified] => oceanie
[nameSlugifiedCrc32] => 1997821390
[info] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 8
[name] => Rusland
[nameSlugified] => rusland
[nameSlugifiedCrc32] => 2319586005
[info] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 9
[name] => Zuid-Amerika
[nameSlugified] => zuid-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 2250637612
[info] =>
)
)
[allCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 209
[isoCode] => af
[name] => Afghanistan
[nameSlugified] => afghanistan
[continentId] => 2
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 254
[isoCode] => ax
[name] => Åland
[nameSlugified] => aland
[continentId] => 4
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 242
[isoCode] => us
[name] => Alaska
[nameSlugified] => alaska
[continentId] => 6
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 1
[isoCode] => al
[name] => Albanië
[nameSlugified] => albanie
[continentId] => 4
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 2
[isoCode] => dz
[name] => Algerije
[nameSlugified] => algerije
[continentId] => 1
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 3
[isoCode] => as
[name] => Amerikaans Samoa
[nameSlugified] => amerikaans-samoa
[continentId] => 7
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 190
[isoCode] => vi
[name] => Amerikaanse maagdeneilanden
[nameSlugified] => amerikaanse-maagdeneilanden
[continentId] => 3
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 4
[isoCode] => ad
[name] => Andorra
[nameSlugified] => andorra
[continentId] => 4
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 5
[isoCode] => ao
[name] => Angola
[nameSlugified] => angola
[continentId] => 1
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 6
[isoCode] => ai
[name] => Anguilla
[nameSlugified] => anguilla
[continentId] => 3
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 212
[isoCode] => aq
[name] => Antarctica
[nameSlugified] => antarctica
[continentId] => 9
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 7
[isoCode] => ag
[name] => Antigua
[nameSlugified] => antigua
[continentId] => 3
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 8
[isoCode] => ar
[name] => Argentinië
[nameSlugified] => argentinie
[continentId] => 9
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 9
[isoCode] => am
[name] => Armenië
[nameSlugified] => armenie
[continentId] => 2
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 10
[isoCode] => aw
[name] => Aruba
[nameSlugified] => aruba
[continentId] => 3
)
[15] => stdClass Object
(
[countryId] => 11
[isoCode] => au
[name] => Australië
[nameSlugified] => australie
[continentId] => 7
)
[16] => stdClass Object
(
[countryId] => 13
[isoCode] => az
[name] => Azerbeidjan
[nameSlugified] => azerbeidjan
[continentId] => 2
)
[17] => stdClass Object
(
[countryId] => 14
[isoCode] => bs
[name] => Bahama's
[nameSlugified] => bahama-s
[continentId] => 3
)
[18] => stdClass Object
(
[countryId] => 15
[isoCode] => bh
[name] => Bahrain
[nameSlugified] => bahrain
[continentId] => 5
)
[19] => stdClass Object
(
[countryId] => 16
[isoCode] => bd
[name] => Bangladesh
[nameSlugified] => bangladesh
[continentId] => 2
)
[20] => stdClass Object
(
[countryId] => 17
[isoCode] => bb
[name] => Barbados
[nameSlugified] => barbados
[continentId] => 3
)
[21] => stdClass Object
(
[countryId] => 19
[isoCode] => be
[name] => België
[nameSlugified] => belgie
[continentId] => 4
)
[22] => stdClass Object
(
[countryId] => 20
[isoCode] => bz
[name] => Belize
[nameSlugified] => belize
[continentId] => 1
)
[23] => stdClass Object
(
[countryId] => 21
[isoCode] => bj
[name] => Benin
[nameSlugified] => benin
[continentId] => 1
)
[24] => stdClass Object
(
[countryId] => 22
[isoCode] => bm
[name] => Bermuda
[nameSlugified] => bermuda
[continentId] => 6
)
[25] => stdClass Object
(
[countryId] => 23
[isoCode] => bt
[name] => Bhutan
[nameSlugified] => bhutan
[continentId] => 2
)
[26] => stdClass Object
(
[countryId] => 24
[isoCode] => bo
[name] => Bolivia
[nameSlugified] => bolivia
[continentId] => 9
)
[27] => stdClass Object
(
[countryId] => 252
[isoCode] => bq
[name] => Bonaire
[nameSlugified] => bonaire
[continentId] => 9
)
[28] => stdClass Object
(
[countryId] => 217
[isoCode] => ba
[name] => Bosnië en Herzegovina
[nameSlugified] => bosnie-en-herzegovina
[continentId] => 4
)
[29] => stdClass Object
(
[countryId] => 25
[isoCode] => bw
[name] => Botswana
[nameSlugified] => botswana
[continentId] => 1
)
[30] => stdClass Object
(
[countryId] => 226
[isoCode] => bv
[name] => Bouve Eilanden
[nameSlugified] => bouve-eilanden
[continentId] => 7
)
[31] => stdClass Object
(
[countryId] => 26
[isoCode] => br
[name] => Brazilië
[nameSlugified] => brazilie
[continentId] => 9
)
[32] => stdClass Object
(
[countryId] => 229
[isoCode] => io
[name] => Brits Territorium
[nameSlugified] => brits-territorium
[continentId] => 2
)
[33] => stdClass Object
(
[countryId] => 27
[isoCode] => vg
[name] => Britse maagdeneilanden
[nameSlugified] => britse-maagdeneilanden
[continentId] => 7
)
[34] => stdClass Object
(
[countryId] => 28
[isoCode] => bn
[name] => Brunei
[nameSlugified] => brunei
[continentId] => 2
)
[35] => stdClass Object
(
[countryId] => 29
[isoCode] => bg
[name] => Bulgarije
[nameSlugified] => bulgarije
[continentId] => 4
)
[36] => stdClass Object
(
[countryId] => 30
[isoCode] => bf
[name] => Burkina Faso
[nameSlugified] => burkina-faso
[continentId] => 1
)
[37] => stdClass Object
(
[countryId] => 31
[isoCode] => bi
[name] => Burundi
[nameSlugified] => burundi
[continentId] => 1
)
[38] => stdClass Object
(
[countryId] => 32
[isoCode] => kh
[name] => Cambodja
[nameSlugified] => cambodja
[continentId] => 2
)
[39] => stdClass Object
(
[countryId] => 34
[isoCode] => ca
[name] => Canada
[nameSlugified] => canada
[continentId] => 6
)
[40] => stdClass Object
(
[countryId] => 36
[isoCode] => ky
[name] => Cayman Eilanden
[nameSlugified] => cayman-eilanden
[continentId] => 3
)
[41] => stdClass Object
(
[countryId] => 37
[isoCode] => cf
[name] => Centraal Afrikaanse Republiek
[nameSlugified] => centraal-afrikaanse-republiek
[continentId] => 1
)
[42] => stdClass Object
(
[countryId] => 40
[isoCode] => cl
[name] => Chili
[nameSlugified] => chili
[continentId] => 9
)
[43] => stdClass Object
(
[countryId] => 41
[isoCode] => cn
[name] => China
[nameSlugified] => china
[continentId] => 2
)
[44] => stdClass Object
(
[countryId] => 42
[isoCode] => co
[name] => Colombia
[nameSlugified] => colombia
[continentId] => 9
)
[45] => stdClass Object
(
[countryId] => 231
[isoCode] => km
[name] => Comoros
[nameSlugified] => comoros
[continentId] => 7
)
[46] => stdClass Object
(
[countryId] => 43
[isoCode] => cg
[name] => Congo - Brazzaville
[nameSlugified] => congo-brazzaville
[continentId] => 1
)
[47] => stdClass Object
(
[countryId] => 44
[isoCode] => cd
[name] => Congo, Democratische Republiek v
[nameSlugified] => congo-democratische-republiek-v
[continentId] => 1
)
[48] => stdClass Object
(
[countryId] => 45
[isoCode] => ck
[name] => Cook Eilanden
[nameSlugified] => cook-eilanden
[continentId] => 7
)
[49] => stdClass Object
(
[countryId] => 46
[isoCode] => cr
[name] => Costa Rica
[nameSlugified] => costa-rica
[continentId] => 3
)
[50] => stdClass Object
(
[countryId] => 208
[isoCode] => cu
[name] => Cuba
[nameSlugified] => cuba
[continentId] => 3
)
[51] => stdClass Object
(
[countryId] => 251
[isoCode] => cw
[name] => Curaçao
[nameSlugified] => curacao
[continentId] => 9
)
[52] => stdClass Object
(
[countryId] => 48
[isoCode] => cy
[name] => Cyprus
[nameSlugified] => cyprus
[continentId] => 5
)
[53] => stdClass Object
(
[countryId] => 249
[isoCode] => gx
[name] => De ruimte
[nameSlugified] => de-ruimte
[continentId] => 0
)
[54] => stdClass Object
(
[countryId] => 50
[isoCode] => dk
[name] => Denemarken
[nameSlugified] => denemarken
[continentId] => 4
)
[55] => stdClass Object
(
[countryId] => 51
[isoCode] => dj
[name] => Djibouti
[nameSlugified] => djibouti
[continentId] => 1
)
[56] => stdClass Object
(
[countryId] => 52
[isoCode] => dm
[name] => Dominica
[nameSlugified] => dominica
[continentId] => 3
)
[57] => stdClass Object
(
[countryId] => 53
[isoCode] => do
[name] => Dominicaanse Republiek
[nameSlugified] => dominicaanse-republiek
[continentId] => 3
)
[58] => stdClass Object
(
[countryId] => 70
[isoCode] => de
[name] => Duitsland
[nameSlugified] => duitsland
[continentId] => 4
)
[59] => stdClass Object
(
[countryId] => 54
[isoCode] => ec
[name] => Ecuador
[nameSlugified] => ecuador
[continentId] => 9
)
[60] => stdClass Object
(
[countryId] => 55
[isoCode] => eg
[name] => Egypte
[nameSlugified] => egypte
[continentId] => 1
)
[61] => stdClass Object
(
[countryId] => 56
[isoCode] => sv
[name] => El Salvador
[nameSlugified] => el-salvador
[continentId] => 3
)
[62] => stdClass Object
(
[countryId] => 57
[isoCode] => gq
[name] => Equatoriaal Guinea
[nameSlugified] => equatoriaal-guinea
[continentId] => 1
)
[63] => stdClass Object
(
[countryId] => 58
[isoCode] => er
[name] => Eritrea
[nameSlugified] => eritrea
[continentId] => 1
)
[64] => stdClass Object
(
[countryId] => 59
[isoCode] => ee
[name] => Estland
[nameSlugified] => estland
[continentId] => 4
)
[65] => stdClass Object
(
[countryId] => 60
[isoCode] => et
[name] => Ethiopië
[nameSlugified] => ethiopie
[continentId] => 1
)
[66] => stdClass Object
(
[countryId] => 219
[isoCode] => fk
[name] => Falkland Eilanden
[nameSlugified] => falkland-eilanden
[continentId] => 9
)
[67] => stdClass Object
(
[countryId] => 61
[isoCode] => fo
[name] => Faroe eilanden
[nameSlugified] => faroe-eilanden
[continentId] => 4
)
[68] => stdClass Object
(
[countryId] => 62
[isoCode] => fj
[name] => Fiji
[nameSlugified] => fiji
[continentId] => 7
)
[69] => stdClass Object
(
[countryId] => 148
[isoCode] => ph
[name] => Filipijnen
[nameSlugified] => filipijnen
[continentId] => 2
)
[70] => stdClass Object
(
[countryId] => 63
[isoCode] => fi
[name] => Finland
[nameSlugified] => finland
[continentId] => 4
)
[71] => stdClass Object
(
[countryId] => 64
[isoCode] => fr
[name] => Frankrijk
[nameSlugified] => frankrijk
[continentId] => 4
)
[72] => stdClass Object
(
[countryId] => 65
[isoCode] => gf
[name] => Frans Guiana
[nameSlugified] => frans-guiana
[continentId] => 9
)
[73] => stdClass Object
(
[countryId] => 66
[isoCode] => pf
[name] => Frans Polynesië
[nameSlugified] => frans-polynesie
[continentId] => 7
)
[74] => stdClass Object
(
[countryId] => 67
[isoCode] => ga
[name] => Gabon
[nameSlugified] => gabon
[continentId] => 1
)
[75] => stdClass Object
(
[countryId] => 68
[isoCode] => gm
[name] => Gambia
[nameSlugified] => gambia
[continentId] => 1
)
[76] => stdClass Object
(
[countryId] => 69
[isoCode] => ge
[name] => Georgië
[nameSlugified] => georgie
[continentId] => 2
)
[77] => stdClass Object
(
[countryId] => 71
[isoCode] => gh
[name] => Ghana
[nameSlugified] => ghana
[continentId] => 1
)
[78] => stdClass Object
(
[countryId] => 72
[isoCode] => gi
[name] => Gibraltar
[nameSlugified] => gibraltar
[continentId] => 4
)
[79] => stdClass Object
(
[countryId] => 73
[isoCode] => gd
[name] => Granada
[nameSlugified] => granada
[continentId] => 4
)
[80] => stdClass Object
(
[countryId] => 74
[isoCode] => gr
[name] => Griekenland
[nameSlugified] => griekenland
[continentId] => 4
)
[81] => stdClass Object
(
[countryId] => 75
[isoCode] => gl
[name] => Groenland
[nameSlugified] => groenland
[continentId] => 4
)
[82] => stdClass Object
(
[countryId] => 76
[isoCode] => gp
[name] => Guadeloupe
[nameSlugified] => guadeloupe
[continentId] => 3
)
[83] => stdClass Object
(
[countryId] => 77
[isoCode] => gu
[name] => Guam
[nameSlugified] => guam
[continentId] => 7
)
[84] => stdClass Object
(
[countryId] => 78
[isoCode] => gt
[name] => Guatemala
[nameSlugified] => guatemala
[continentId] => 3
)
[85] => stdClass Object
(
[countryId] => 80
[isoCode] => gn
[name] => Guinea
[nameSlugified] => guinea
[continentId] => 1
)
[86] => stdClass Object
(
[countryId] => 79
[isoCode] => gw
[name] => Guinea-Bissau
[nameSlugified] => guinea-bissau
[continentId] => 1
)
[87] => stdClass Object
(
[countryId] => 81
[isoCode] => gy
[name] => Guyana
[nameSlugified] => guyana
[continentId] => 9
)
[88] => stdClass Object
(
[countryId] => 82
[isoCode] => ht
[name] => Haïti
[nameSlugified] => haiti
[continentId] => 3
)
[89] => stdClass Object
(
[countryId] => 248
[isoCode] => hi
[name] => Hawaï
[nameSlugified] => hawai
[continentId] => 6
)
[90] => stdClass Object
(
[countryId] => 228
[isoCode] => hm
[name] => Heard en Mc Donald Eilanden
[nameSlugified] => heard-en-mc-donald-eilanden
[continentId] => 7
)
[91] => stdClass Object
(
[countryId] => 83
[isoCode] => hn
[name] => Honduras
[nameSlugified] => honduras
[continentId] => 3
)
[92] => stdClass Object
(
[countryId] => 84
[isoCode] => hk
[name] => Hong Kong
[nameSlugified] => hong-kong
[continentId] => 2
)
[93] => stdClass Object
(
[countryId] => 85
[isoCode] => hu
[name] => Hongarije
[nameSlugified] => hongarije
[continentId] => 4
)
[94] => stdClass Object
(
[countryId] => 91
[isoCode] => ie
[name] => Ierland
[nameSlugified] => ierland
[continentId] => 4
)
[95] => stdClass Object
(
[countryId] => 86
[isoCode] => is
[name] => IJsland
[nameSlugified] => ijsland
[continentId] => 4
)
[96] => stdClass Object
(
[countryId] => 87
[isoCode] => in
[name] => India
[nameSlugified] => india
[continentId] => 2
)
[97] => stdClass Object
(
[countryId] => 88
[isoCode] => id
[name] => Indonesië
[nameSlugified] => indonesie
[continentId] => 2
)
[98] => stdClass Object
(
[countryId] => 90
[isoCode] => iq
[name] => Irak
[nameSlugified] => irak
[continentId] => 5
)
[99] => stdClass Object
(
[countryId] => 89
[isoCode] => ir
[name] => Iran
[nameSlugified] => iran
[continentId] => 5
)
[100] => stdClass Object
(
[countryId] => 92
[isoCode] => il
[name] => Israel
[nameSlugified] => israel
[continentId] => 5
)
[101] => stdClass Object
(
[countryId] => 93
[isoCode] => it
[name] => Italië
[nameSlugified] => italie
[continentId] => 4
)
[102] => stdClass Object
(
[countryId] => 94
[isoCode] => ci
[name] => Ivoorkust
[nameSlugified] => ivoorkust
[continentId] => 1
)
[103] => stdClass Object
(
[countryId] => 95
[isoCode] => jm
[name] => Jamaica
[nameSlugified] => jamaica
[continentId] => 3
)
[104] => stdClass Object
(
[countryId] => 96
[isoCode] => jp
[name] => Japan
[nameSlugified] => japan
[continentId] => 2
)
[105] => stdClass Object
(
[countryId] => 203
[isoCode] => ye
[name] => Jemen
[nameSlugified] => jemen
[continentId] => 5
)
[106] => stdClass Object
(
[countryId] => 97
[isoCode] => jo
[name] => Jordanië
[nameSlugified] => jordanie
[continentId] => 5
)
[107] => stdClass Object
(
[countryId] => 35
[isoCode] => cv
[name] => Kaap Verdië
[nameSlugified] => kaap-verdie
[continentId] => 3
)
[108] => stdClass Object
(
[countryId] => 33
[isoCode] => cm
[name] => Kameroen
[nameSlugified] => kameroen
[continentId] => 1
)
[109] => stdClass Object
(
[countryId] => 39
[isoCode] => cs
[name] => Kanaaleilanden
[nameSlugified] => kanaaleilanden
[continentId] => 4
)
[110] => stdClass Object
(
[countryId] => 98
[isoCode] => kz
[name] => Kazachstan
[nameSlugified] => kazachstan
[continentId] => 2
)
[111] => stdClass Object
(
[countryId] => 99
[isoCode] => ke
[name] => Kenia
[nameSlugified] => kenia
[continentId] => 1
)
[112] => stdClass Object
(
[countryId] => 227
[isoCode] => cx
[name] => Kerst Eiland
[nameSlugified] => kerst-eiland
[continentId] => 7
)
[113] => stdClass Object
(
[countryId] => 230
[isoCode] => ki
[name] => Kiribati
[nameSlugified] => kiribati
[continentId] => 7
)
[114] => stdClass Object
(
[countryId] => 100
[isoCode] => kw
[name] => Koeweit
[nameSlugified] => koeweit
[continentId] => 5
)
[115] => stdClass Object
(
[countryId] => 243
[isoCode] => kx
[name] => Kosovo
[nameSlugified] => kosovo
[continentId] => 4
)
[116] => stdClass Object
(
[countryId] => 47
[isoCode] => hr
[name] => Kroatië
[nameSlugified] => kroatie
[continentId] => 4
)
[117] => stdClass Object
(
[countryId] => 101
[isoCode] => kg
[name] => Kyrgizië
[nameSlugified] => kyrgizie
[continentId] => 2
)
[118] => stdClass Object
(
[countryId] => 102
[isoCode] => la
[name] => Laos
[nameSlugified] => laos
[continentId] => 2
)
[119] => stdClass Object
(
[countryId] => 105
[isoCode] => ls
[name] => Lesotho
[nameSlugified] => lesotho
[continentId] => 1
)
[120] => stdClass Object
(
[countryId] => 103
[isoCode] => lv
[name] => Letland
[nameSlugified] => letland
[continentId] => 4
)
[121] => stdClass Object
(
[countryId] => 104
[isoCode] => lb
[name] => Libanon
[nameSlugified] => libanon
[continentId] => 5
)
[122] => stdClass Object
(
[countryId] => 106
[isoCode] => lr
[name] => Liberië
[nameSlugified] => liberie
[continentId] => 1
)
[123] => stdClass Object
(
[countryId] => 107
[isoCode] => ly
[name] => Libië
[nameSlugified] => libie
[continentId] => 1
)
[124] => stdClass Object
(
[countryId] => 108
[isoCode] => li
[name] => Liechtenstein
[nameSlugified] => liechtenstein
[continentId] => 4
)
[125] => stdClass Object
(
[countryId] => 109
[isoCode] => lt
[name] => Litouwen
[nameSlugified] => litouwen
[continentId] => 4
)
[126] => stdClass Object
(
[countryId] => 110
[isoCode] => lu
[name] => Luxemburg
[nameSlugified] => luxemburg
[continentId] => 4
)
[127] => stdClass Object
(
[countryId] => 111
[isoCode] => mo
[name] => Macau
[nameSlugified] => macau
[continentId] => 2
)
[128] => stdClass Object
(
[countryId] => 112
[isoCode] => mk
[name] => Macedonië
[nameSlugified] => macedonie
[continentId] => 4
)
[129] => stdClass Object
(
[countryId] => 113
[isoCode] => mg
[name] => Madagascar
[nameSlugified] => madagascar
[continentId] => 1
)
[130] => stdClass Object
(
[countryId] => 114
[isoCode] => mw
[name] => Malawi
[nameSlugified] => malawi
[continentId] => 1
)
[131] => stdClass Object
(
[countryId] => 221
[isoCode] => mv
[name] => Malediven
[nameSlugified] => malediven
[continentId] => 2
)
[132] => stdClass Object
(
[countryId] => 115
[isoCode] => my
[name] => Maleisië
[nameSlugified] => maleisie
[continentId] => 2
)
[133] => stdClass Object
(
[countryId] => 116
[isoCode] => ml
[name] => Mali
[nameSlugified] => mali
[continentId] => 1
)
[134] => stdClass Object
(
[countryId] => 117
[isoCode] => mt
[name] => Malta
[nameSlugified] => malta
[continentId] => 4
)
[135] => stdClass Object
(
[countryId] => 128
[isoCode] => ma
[name] => Marokko
[nameSlugified] => marokko
[continentId] => 1
)
[136] => stdClass Object
(
[countryId] => 118
[isoCode] => mh
[name] => Marshall eilanden
[nameSlugified] => marshall-eilanden
[continentId] => 7
)
[137] => stdClass Object
(
[countryId] => 119
[isoCode] => mq
[name] => Martinique
[nameSlugified] => martinique
[continentId] => 3
)
[138] => stdClass Object
(
[countryId] => 120
[isoCode] => mr
[name] => Mauritanië
[nameSlugified] => mauritanie
[continentId] => 1
)
[139] => stdClass Object
(
[countryId] => 121
[isoCode] => mu
[name] => Mauritius
[nameSlugified] => mauritius
[continentId] => 3
)
[140] => stdClass Object
(
[countryId] => 241
[isoCode] => yt
[name] => Mayotte
[nameSlugified] => mayotte
[continentId] => 7
)
[141] => stdClass Object
(
[countryId] => 122
[isoCode] => mx
[name] => Mexico
[nameSlugified] => mexico
[continentId] => 6
)
[142] => stdClass Object
(
[countryId] => 123
[isoCode] => fm
[name] => Micronesië
[nameSlugified] => micronesie
[continentId] => 7
)
[143] => stdClass Object
(
[countryId] => 124
[isoCode] => md
[name] => Moldavië
[nameSlugified] => moldavie
[continentId] => 4
)
[144] => stdClass Object
(
[countryId] => 125
[isoCode] => mc
[name] => Monaco
[nameSlugified] => monaco
[continentId] => 4
)
[145] => stdClass Object
(
[countryId] => 126
[isoCode] => mn
[name] => Mongolië
[nameSlugified] => mongolie
[continentId] => 2
)
[146] => stdClass Object
(
[countryId] => 244
[isoCode] => me
[name] => Montenegro
[nameSlugified] => montenegro
[continentId] => 4
)
[147] => stdClass Object
(
[countryId] => 127
[isoCode] => ms
[name] => Montserat
[nameSlugified] => montserat
[continentId] => 9
)
[148] => stdClass Object
(
[countryId] => 129
[isoCode] => mz
[name] => Mozambique
[nameSlugified] => mozambique
[continentId] => 1
)
[149] => stdClass Object
(
[countryId] => 130
[isoCode] => mm
[name] => Myanmar
[nameSlugified] => myanmar
[continentId] => 2
)
[150] => stdClass Object
(
[countryId] => 131
[isoCode] => na
[name] => Namibië
[nameSlugified] => namibie
[continentId] => 1
)
[151] => stdClass Object
(
[countryId] => 233
[isoCode] => nr
[name] => Nauru
[nameSlugified] => nauru
[continentId] => 7
)
[152] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[isoCode] => nl
[name] => Nederland
[nameSlugified] => nederland
[continentId] => 4
)
[153] => stdClass Object
(
[countryId] => 133
[isoCode] => cw
[name] => Nederlandse Antillen
[nameSlugified] => nederlandse-antillen
[continentId] => 3
)
[154] => stdClass Object
(
[countryId] => 132
[isoCode] => np
[name] => Nepal
[nameSlugified] => nepal
[continentId] => 2
)
[155] => stdClass Object
(
[countryId] => 137
[isoCode] => ni
[name] => Nicaragua
[nameSlugified] => nicaragua
[continentId] => 3
)
[156] => stdClass Object
(
[countryId] => 135
[isoCode] => nc
[name] => Nieuw Caledonië
[nameSlugified] => nieuw-caledonie
[continentId] => 7
)
[157] => stdClass Object
(
[countryId] => 136
[isoCode] => nz
[name] => Nieuw Zeeland
[nameSlugified] => nieuw-zeeland
[continentId] => 7
)
[158] => stdClass Object
(
[countryId] => 138
[isoCode] => ne
[name] => Niger
[nameSlugified] => niger
[continentId] => 1
)
[159] => stdClass Object
(
[countryId] => 139
[isoCode] => ng
[name] => Nigeria
[nameSlugified] => nigeria
[continentId] => 1
)
[160] => stdClass Object
(
[countryId] => 234
[isoCode] => nu
[name] => Niue
[nameSlugified] => niue
[continentId] => 7
)
[161] => stdClass Object
(
[countryId] => 210
[isoCode] => kp
[name] => Noord-Korea
[nameSlugified] => noord-korea
[continentId] => 2
)
[162] => stdClass Object
(
[countryId] => 216
[isoCode] => nt
[name] => Noordpool
[nameSlugified] => noordpool
[continentId] => 4
)
[163] => stdClass Object
(
[countryId] => 140
[isoCode] => no
[name] => Noorwegen
[nameSlugified] => noorwegen
[continentId] => 4
)
[164] => stdClass Object
(
[countryId] => 232
[isoCode] => nf
[name] => Norfolk Eilanden
[nameSlugified] => norfolk-eilanden
[continentId] => 7
)
[165] => stdClass Object
(
[countryId] => 191
[isoCode] => ug
[name] => Oeganda
[nameSlugified] => oeganda
[continentId] => 1
)
[166] => stdClass Object
(
[countryId] => 192
[isoCode] => ua
[name] => Oekraïne
[nameSlugified] => oekraine
[continentId] => 4
)
[167] => stdClass Object
(
[countryId] => 197
[isoCode] => uz
[name] => Oezbekistan
[nameSlugified] => oezbekistan
[continentId] => 2
)
[168] => stdClass Object
(
[countryId] => 141
[isoCode] => om
[name] => Oman
[nameSlugified] => oman
[continentId] => 5
)
[169] => stdClass Object
(
[countryId] => 218
[isoCode] => tl
[name] => Oost Timor
[nameSlugified] => oost-timor
[continentId] => 2
)
[170] => stdClass Object
(
[countryId] => 12
[isoCode] => at
[name] => Oostenrijk
[nameSlugified] => oostenrijk
[continentId] => 4
)
[171] => stdClass Object
(
[countryId] => 246
[isoCode] => rn
[name] => Paaseiland
[nameSlugified] => paaseiland
[continentId] => 7
)
[172] => stdClass Object
(
[countryId] => 142
[isoCode] => pk
[name] => Pakistan
[nameSlugified] => pakistan
[continentId] => 2
)
[173] => stdClass Object
(
[countryId] => 143
[isoCode] => pw
[name] => Palau
[nameSlugified] => palau
[continentId] => 7
)
[174] => stdClass Object
(
[countryId] => 214
[isoCode] => ps
[name] => Palestina
[nameSlugified] => palestina
[continentId] => 5
)
[175] => stdClass Object
(
[countryId] => 144
[isoCode] => pa
[name] => Panama
[nameSlugified] => panama
[continentId] => 3
)
[176] => stdClass Object
(
[countryId] => 145
[isoCode] => pg
[name] => Papua Nieuw Guinea
[nameSlugified] => papua-nieuw-guinea
[continentId] => 7
)
[177] => stdClass Object
(
[countryId] => 146
[isoCode] => py
[name] => Paraguay
[nameSlugified] => paraguay
[continentId] => 9
)
[178] => stdClass Object
(
[countryId] => 147
[isoCode] => pe
[name] => Peru
[nameSlugified] => peru
[continentId] => 9
)
[179] => stdClass Object
(
[countryId] => 236
[isoCode] => pn
[name] => Pitcairn
[nameSlugified] => pitcairn
[continentId] => 7
)
[180] => stdClass Object
(
[countryId] => 149
[isoCode] => pl
[name] => Polen
[nameSlugified] => polen
[continentId] => 4
)
[181] => stdClass Object
(
[countryId] => 150
[isoCode] => pt
[name] => Portugal
[nameSlugified] => portugal
[continentId] => 4
)
[182] => stdClass Object
(
[countryId] => 151
[isoCode] => pr
[name] => Puerto Rico
[nameSlugified] => puerto-rico
[continentId] => 3
)
[183] => stdClass Object
(
[countryId] => 152
[isoCode] => qa
[name] => Qatar
[nameSlugified] => qatar
[continentId] => 5
)
[184] => stdClass Object
(
[countryId] => 999
[isoCode] => rr
[name] => reisinspiratie
[nameSlugified] => reisinspiratie
[continentId] => 4
)
[185] => stdClass Object
(
[countryId] => 153
[isoCode] => re
[name] => Réunion
[nameSlugified] => reunion
[continentId] => 1
)
[186] => stdClass Object
(
[countryId] => 154
[isoCode] => ro
[name] => Roemenië
[nameSlugified] => roemenie
[continentId] => 4
)
[187] => stdClass Object
(
[countryId] => 155
[isoCode] => ru
[name] => Rusland
[nameSlugified] => rusland
[continentId] => 4
)
[188] => stdClass Object
(
[countryId] => 156
[isoCode] => rw
[name] => Rwanda
[nameSlugified] => rwanda
[continentId] => 1
)
[189] => stdClass Object
(
[countryId] => 157
[isoCode] => mp
[name] => Saipan
[nameSlugified] => saipan
[continentId] => 7
)
[190] => stdClass Object
(
[countryId] => 222
[isoCode] => ws
[name] => Samoa
[nameSlugified] => samoa
[continentId] => 7
)
[191] => stdClass Object
(
[countryId] => 158
[isoCode] => sm
[name] => San Marino
[nameSlugified] => san-marino
[continentId] => 4
)
[192] => stdClass Object
(
[countryId] => 239
[isoCode] => st
[name] => Sao Tome en Principe
[nameSlugified] => sao-tome-en-principe
[continentId] => 1
)
[193] => stdClass Object
(
[countryId] => 159
[isoCode] => sa
[name] => Saudi Arabië
[nameSlugified] => saudi-arabie
[continentId] => 5
)
[194] => stdClass Object
(
[countryId] => 160
[isoCode] => sn
[name] => Senegal
[nameSlugified] => senegal
[continentId] => 1
)
[195] => stdClass Object
(
[countryId] => 247
[isoCode] => rs
[name] => Servië
[nameSlugified] => servie
[continentId] => 4
)
[196] => stdClass Object
(
[countryId] => 207
[isoCode] => yu
[name] => Servie en Montenegro
[nameSlugified] => servie-en-montenegro
[continentId] => 4
)
[197] => stdClass Object
(
[countryId] => 161
[isoCode] => sc
[name] => Seychellen
[nameSlugified] => seychellen
[continentId] => 1
)
[198] => stdClass Object
(
[countryId] => 162
[isoCode] => sl
[name] => Sierra Leone
[nameSlugified] => sierra-leone
[continentId] => 1
)
[199] => stdClass Object
(
[countryId] => 163
[isoCode] => sg
[name] => Singapore
[nameSlugified] => singapore
[continentId] => 2
)
[200] => stdClass Object
(
[countryId] => 238
[isoCode] => sh
[name] => Sint Helena
[nameSlugified] => sint-helena
[continentId] => 7
)
[201] => stdClass Object
(
[countryId] => 253
[isoCode] => cx
[name] => Sint Maarten
[nameSlugified] => sint-maarten
[continentId] => 3
)
[202] => stdClass Object
(
[countryId] => 235
[isoCode] => pm
[name] => Sint Pierre en Miquelon
[nameSlugified] => sint-pierre-en-miquelon
[continentId] => 7
)
[203] => stdClass Object
(
[countryId] => 165
[isoCode] => si
[name] => Slovenië
[nameSlugified] => slovenie
[continentId] => 4
)
[204] => stdClass Object
(
[countryId] => 164
[isoCode] => sk
[name] => Slowaakse Republiek
[nameSlugified] => slowaakse-republiek
[continentId] => 4
)
[205] => stdClass Object
(
[countryId] => 175
[isoCode] => sd
[name] => Soedan
[nameSlugified] => soedan
[continentId] => 1
)
[206] => stdClass Object
(
[countryId] => 237
[isoCode] => sb
[name] => Solomon Eilanden
[nameSlugified] => solomon-eilanden
[continentId] => 7
)
[207] => stdClass Object
(
[countryId] => 166
[isoCode] => so
[name] => Somalië
[nameSlugified] => somalie
[continentId] => 1
)
[208] => stdClass Object
(
[countryId] => 250
[isoCode] => ss
[name] => South Sudan
[nameSlugified] => south-sudan
[continentId] => 1
)
[209] => stdClass Object
(
[countryId] => 169
[isoCode] => es
[name] => Spanje
[nameSlugified] => spanje
[continentId] => 4
)
[210] => stdClass Object
(
[countryId] => 211
[isoCode] => sj
[name] => Spitsbergen
[nameSlugified] => spitsbergen
[continentId] => 4
)
[211] => stdClass Object
(
[countryId] => 170
[isoCode] => lk
[name] => Sri Lanka
[nameSlugified] => sri-lanka
[continentId] => 2
)
[212] => stdClass Object
(
[countryId] => 172
[isoCode] => kn
[name] => St. Kitts and Nevis
[nameSlugified] => st-kitts-and-nevis
[continentId] => 3
)
[213] => stdClass Object
(
[countryId] => 173
[isoCode] => lc
[name] => St. Lucia
[nameSlugified] => st-lucia
[continentId] => 3
)
[214] => stdClass Object
(
[countryId] => 174
[isoCode] => vc
[name] => St. Vincent
[nameSlugified] => st-vincent
[continentId] => 3
)
[215] => stdClass Object
(
[countryId] => 176
[isoCode] => sr
[name] => Suriname
[nameSlugified] => suriname
[continentId] => 9
)
[216] => stdClass Object
(
[countryId] => 177
[isoCode] => sz
[name] => Swaziland
[nameSlugified] => swaziland
[continentId] => 1
)
[217] => stdClass Object
(
[countryId] => 180
[isoCode] => sy
[name] => Syrië
[nameSlugified] => syrie
[continentId] => 5
)
[218] => stdClass Object
(
[countryId] => 181
[isoCode] => tw
[name] => Taiwan
[nameSlugified] => taiwan
[continentId] => 2
)
[219] => stdClass Object
(
[countryId] => 213
[isoCode] => tj
[name] => Tajikistan
[nameSlugified] => tajikistan
[continentId] => 2
)
[220] => stdClass Object
(
[countryId] => 182
[isoCode] => tz
[name] => Tanzania
[nameSlugified] => tanzania
[continentId] => 1
)
[221] => stdClass Object
(
[countryId] => 183
[isoCode] => th
[name] => Thailand
[nameSlugified] => thailand
[continentId] => 2
)
[222] => stdClass Object
(
[countryId] => 220
[isoCode] => tb
[name] => Tibet
[nameSlugified] => tibet
[continentId] => 2
)
[223] => stdClass Object
(
[countryId] => 184
[isoCode] => tg
[name] => Togo
[nameSlugified] => togo
[continentId] => 1
)
[224] => stdClass Object
(
[countryId] => 240
[isoCode] => tk
[name] => Tokelau
[nameSlugified] => tokelau
[continentId] => 7
)
[225] => stdClass Object
(
[countryId] => 223
[isoCode] => to
[name] => Tonga
[nameSlugified] => tonga
[continentId] => 7
)
[226] => stdClass Object
(
[countryId] => 185
[isoCode] => tt
[name] => Trinidad en Tobago
[nameSlugified] => trinidad-en-tobago
[continentId] => 3
)
[227] => stdClass Object
(
[countryId] => 38
[isoCode] => td
[name] => Tsjaad
[nameSlugified] => tsjaad
[continentId] => 1
)
[228] => stdClass Object
(
[countryId] => 49
[isoCode] => cz
[name] => Tsjechische Republiek
[nameSlugified] => tsjechische-republiek
[continentId] => 4
)
[229] => stdClass Object
(
[countryId] => 186
[isoCode] => tn
[name] => Tunesië
[nameSlugified] => tunesie
[continentId] => 1
)
[230] => stdClass Object
(
[countryId] => 187
[isoCode] => tr
[name] => Turkije
[nameSlugified] => turkije
[continentId] => 5
)
[231] => stdClass Object
(
[countryId] => 188
[isoCode] => tm
[name] => Turkmenistan
[nameSlugified] => turkmenistan
[continentId] => 2
)
[232] => stdClass Object
(
[countryId] => 189
[isoCode] => tc
[name] => Turkse en Caicos Eilanden
[nameSlugified] => turkse-en-caicos-eilanden
[continentId] => 3
)
[233] => stdClass Object
(
[countryId] => 245
[isoCode] => tv
[name] => Tuvalu
[nameSlugified] => tuvalu
[continentId] => 7
)
[234] => stdClass Object
(
[countryId] => 195
[isoCode] => uy
[name] => Uruguay
[nameSlugified] => uruguay
[continentId] => 9
)
[235] => stdClass Object
(
[countryId] => 198
[isoCode] => vu
[name] => Vanuatu
[nameSlugified] => vanuatu
[continentId] => 7
)
[236] => stdClass Object
(
[countryId] => 199
[isoCode] => va
[name] => Vaticaanstad
[nameSlugified] => vaticaanstad
[continentId] => 4
)
[237] => stdClass Object
(
[countryId] => 200
[isoCode] => ve
[name] => Venezuela
[nameSlugified] => venezuela
[continentId] => 9
)
[238] => stdClass Object
(
[countryId] => 194
[isoCode] => gb
[name] => Verenigd Koninkrijk
[nameSlugified] => verenigd-koninkrijk
[continentId] => 4
)
[239] => stdClass Object
(
[countryId] => 193
[isoCode] => ae
[name] => Verenigde Arabische Emiraten
[nameSlugified] => verenigde-arabische-emiraten
[continentId] => 5
)
[240] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[isoCode] => us
[name] => Verenigde Staten
[nameSlugified] => verenigde-staten
[continentId] => 6
)
[241] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[isoCode] => vn
[name] => Vietnam
[nameSlugified] => vietnam
[continentId] => 2
)
[242] => stdClass Object
(
[countryId] => 202
[isoCode] => wf
[name] => Wallis & Futuna
[nameSlugified] => wallis-futuna
[continentId] => 7
)
[243] => stdClass Object
(
[countryId] => 215
[isoCode] => eh
[name] => Westelijke Sahara
[nameSlugified] => westelijke-sahara
[continentId] => 1
)
[244] => stdClass Object
(
[countryId] => 18
[isoCode] => by
[name] => Wit-Rusland
[nameSlugified] => wit-rusland
[continentId] => 4
)
[245] => stdClass Object
(
[countryId] => 204
[isoCode] => zm
[name] => Zambia
[nameSlugified] => zambia
[continentId] => 1
)
[246] => stdClass Object
(
[countryId] => 205
[isoCode] => zw
[name] => Zimbabwe
[nameSlugified] => zimbabwe
[continentId] => 1
)
[247] => stdClass Object
(
[countryId] => 171
[isoCode] => gs
[name] => Zuid Georgia
[nameSlugified] => zuid-georgia
[continentId] => 3
)
[248] => stdClass Object
(
[countryId] => 250
[isoCode] => ss
[name] => Zuid Sudan
[nameSlugified] => zuid-sudan
[continentId] => 1
)
[249] => stdClass Object
(
[countryId] => 167
[isoCode] => za
[name] => Zuid-Afrika
[nameSlugified] => zuid-afrika
[continentId] => 1
)
[250] => stdClass Object
(
[countryId] => 168
[isoCode] => kr
[name] => Zuid-Korea
[nameSlugified] => zuid-korea
[continentId] => 2
)
[251] => stdClass Object
(
[countryId] => 178
[isoCode] => se
[name] => Zweden
[nameSlugified] => zweden
[continentId] => 4
)
[252] => stdClass Object
(
[countryId] => 179
[isoCode] => ch
[name] => Zwitserland
[nameSlugified] => zwitserland
[continentId] => 4
)
)
[portalTicker] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[userId] => 212639
[username] => hansjoerdsma
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/212/639_50x50.jpg?r=0
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/212/639_105x105.jpg?r=0
[currentContinentId] => 2
[currentContinentName] => Azië
[currentContinentNameSlugified] => azie
[currentCountryNameSlugified] => vietnam
[currentCountryName] => Vietnam
[currentCountryIsoCode] => vn
[currentCountryId] => 201
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 183
[countryName] => Thailand
[countryIsoCode] => th
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 64
[countryName] => Frankrijk
[countryIsoCode] => fr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 187
[countryName] => Turkije
[countryIsoCode] => tr
[continentId] => 5
[continentName] => Midden Oosten
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 194
[countryName] => Verenigd Koninkrijk
[countryIsoCode] => gb
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
)
[name] => Han Sjoerdsma
[firstName] => Han
[reportsCount] => 103
[travelsCount] => 5
)
[1] => stdClass Object
(
[userId] => 427053
[username] => Rob-en-Sil
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/427/053_50x50.jpg?r=0
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/427/053_105x105.jpg?r=0
[currentContinentId] => 2
[currentContinentName] => Azië
[currentContinentNameSlugified] => azie
[currentCountryNameSlugified] => singapore
[currentCountryName] => Singapore
[currentCountryIsoCode] => sg
[currentCountryId] => 163
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 64
[countryName] => Frankrijk
[countryIsoCode] => fr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 50
[countryName] => Denemarken
[countryIsoCode] => dk
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 169
[countryName] => Spanje
[countryIsoCode] => es
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 110
[countryName] => Luxemburg
[countryIsoCode] => lu
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 194
[countryName] => Verenigd Koninkrijk
[countryIsoCode] => gb
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 93
[countryName] => Italië
[countryIsoCode] => it
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 49
[countryName] => Tsjechische Republiek
[countryIsoCode] => cz
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 140
[countryName] => Noorwegen
[countryIsoCode] => no
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 12
[countryName] => Oostenrijk
[countryIsoCode] => at
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[countryName] => Verenigde Staten
[countryIsoCode] => us
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 91
[countryName] => Ierland
[countryIsoCode] => ie
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 47
[countryName] => Kroatië
[countryIsoCode] => hr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 70
[countryName] => Duitsland
[countryIsoCode] => de
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 178
[countryName] => Zweden
[countryIsoCode] => se
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[15] => stdClass Object
(
[countryId] => 179
[countryName] => Zwitserland
[countryIsoCode] => ch
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[16] => stdClass Object
(
[countryId] => 34
[countryName] => Canada
[countryIsoCode] => ca
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
[17] => stdClass Object
(
[countryId] => 150
[countryName] => Portugal
[countryIsoCode] => pt
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[18] => stdClass Object
(
[countryId] => 72
[countryName] => Gibraltar
[countryIsoCode] => gi
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[19] => stdClass Object
(
[countryId] => 128
[countryName] => Marokko
[countryIsoCode] => ma
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[20] => stdClass Object
(
[countryId] => 55
[countryName] => Egypte
[countryIsoCode] => eg
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[21] => stdClass Object
(
[countryId] => 149
[countryName] => Polen
[countryIsoCode] => pl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[22] => stdClass Object
(
[countryId] => 164
[countryName] => Slowaakse Republiek
[countryIsoCode] => sk
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[23] => stdClass Object
(
[countryId] => 85
[countryName] => Hongarije
[countryIsoCode] => hu
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[24] => stdClass Object
(
[countryId] => 19
[countryName] => België
[countryIsoCode] => be
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[25] => stdClass Object
(
[countryId] => 35
[countryName] => Kaap Verdië
[countryIsoCode] => cv
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[26] => stdClass Object
(
[countryId] => 167
[countryName] => Zuid-Afrika
[countryIsoCode] => za
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[27] => stdClass Object
(
[countryId] => 131
[countryName] => Namibië
[countryIsoCode] => na
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[28] => stdClass Object
(
[countryId] => 25
[countryName] => Botswana
[countryIsoCode] => bw
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[29] => stdClass Object
(
[countryId] => 205
[countryName] => Zimbabwe
[countryIsoCode] => zw
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[30] => stdClass Object
(
[countryId] => 204
[countryName] => Zambia
[countryIsoCode] => zm
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[31] => stdClass Object
(
[countryId] => 63
[countryName] => Finland
[countryIsoCode] => fi
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[32] => stdClass Object
(
[countryId] => 86
[countryName] => IJsland
[countryIsoCode] => is
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[33] => stdClass Object
(
[countryId] => 61
[countryName] => Faroe eilanden
[countryIsoCode] => fo
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[34] => stdClass Object
(
[countryId] => 217
[countryName] => Bosnië en Herzegovina
[countryIsoCode] => ba
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[35] => stdClass Object
(
[countryId] => 165
[countryName] => Slovenië
[countryIsoCode] => si
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[36] => stdClass Object
(
[countryId] => 74
[countryName] => Griekenland
[countryIsoCode] => gr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[37] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[38] => stdClass Object
(
[countryId] => 102
[countryName] => Laos
[countryIsoCode] => la
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[39] => stdClass Object
(
[countryId] => 32
[countryName] => Cambodja
[countryIsoCode] => kh
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[40] => stdClass Object
(
[countryId] => 163
[countryName] => Singapore
[countryIsoCode] => sg
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
)
[name] => Rob en Sil
[firstName] => Rob en Sil
[reportsCount] => 114
[travelsCount] => 54
)
[2] => stdClass Object
(
[userId] => 383868
[username] => rollingmetal
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_50x50.jpg?r=0
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_105x105.jpg?r=0
[currentContinentId] => 2
[currentContinentName] => Azië
[currentContinentNameSlugified] => azie
[currentCountryNameSlugified] => cambodja
[currentCountryName] => Cambodja
[currentCountryIsoCode] => kh
[currentCountryId] => 32
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 12
[countryName] => Oostenrijk
[countryIsoCode] => at
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 47
[countryName] => Kroatië
[countryIsoCode] => hr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 74
[countryName] => Griekenland
[countryIsoCode] => gr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 187
[countryName] => Turkije
[countryIsoCode] => tr
[continentId] => 5
[continentName] => Midden Oosten
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 69
[countryName] => Georgië
[countryIsoCode] => ge
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 13
[countryName] => Azerbeidjan
[countryIsoCode] => az
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 197
[countryName] => Oezbekistan
[countryIsoCode] => uz
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 101
[countryName] => Kyrgizië
[countryIsoCode] => kg
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 84
[countryName] => Hong Kong
[countryIsoCode] => hk
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 41
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 102
[countryName] => Laos
[countryIsoCode] => la
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 32
[countryName] => Cambodja
[countryIsoCode] => kh
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 183
[countryName] => Thailand
[countryIsoCode] => th
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[15] => stdClass Object
(
[countryId] => 115
[countryName] => Maleisië
[countryIsoCode] => my
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[16] => stdClass Object
(
[countryId] => 88
[countryName] => Indonesië
[countryIsoCode] => id
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[17] => stdClass Object
(
[countryId] => 11
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[continentId] => 7
[continentName] => Oceanië
)
[18] => stdClass Object
(
[countryId] => 40
[countryName] => Chili
[countryIsoCode] => cl
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[19] => stdClass Object
(
[countryId] => 8
[countryName] => Argentinië
[countryIsoCode] => ar
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[20] => stdClass Object
(
[countryId] => 24
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[21] => stdClass Object
(
[countryId] => 147
[countryName] => Peru
[countryIsoCode] => pe
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[22] => stdClass Object
(
[countryId] => 54
[countryName] => Ecuador
[countryIsoCode] => ec
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[23] => stdClass Object
(
[countryId] => 64
[countryName] => Frankrijk
[countryIsoCode] => fr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[24] => stdClass Object
(
[countryId] => 93
[countryName] => Italië
[countryIsoCode] => it
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[25] => stdClass Object
(
[countryId] => 29
[countryName] => Bulgarije
[countryIsoCode] => bg
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[26] => stdClass Object
(
[countryId] => 98
[countryName] => Kazachstan
[countryIsoCode] => kz
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[27] => stdClass Object
(
[countryId] => 213
[countryName] => Tajikistan
[countryIsoCode] => tj
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[28] => stdClass Object
(
[countryId] => 168
[countryName] => Zuid-Korea
[countryIsoCode] => kr
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[29] => stdClass Object
(
[countryId] => 96
[countryName] => Japan
[countryIsoCode] => jp
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[30] => stdClass Object
(
[countryId] => 49
[countryName] => Tsjechische Republiek
[countryIsoCode] => cz
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[31] => stdClass Object
(
[countryId] => 85
[countryName] => Hongarije
[countryIsoCode] => hu
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[32] => stdClass Object
(
[countryId] => 154
[countryName] => Roemenië
[countryIsoCode] => ro
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[33] => stdClass Object
(
[countryId] => 86
[countryName] => IJsland
[countryIsoCode] => is
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[34] => stdClass Object
(
[countryId] => 50
[countryName] => Denemarken
[countryIsoCode] => dk
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[35] => stdClass Object
(
[countryId] => 140
[countryName] => Noorwegen
[countryIsoCode] => no
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[36] => stdClass Object
(
[countryId] => 59
[countryName] => Estland
[countryIsoCode] => ee
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[37] => stdClass Object
(
[countryId] => 122
[countryName] => Mexico
[countryIsoCode] => mx
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
[38] => stdClass Object
(
[countryId] => 26
[countryName] => Brazilië
[countryIsoCode] => br
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[39] => stdClass Object
(
[countryId] => 81
[countryName] => Guyana
[countryIsoCode] => gy
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[40] => stdClass Object
(
[countryId] => 176
[countryName] => Suriname
[countryIsoCode] => sr
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[41] => stdClass Object
(
[countryId] => 169
[countryName] => Spanje
[countryIsoCode] => es
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[42] => stdClass Object
(
[countryId] => 128
[countryName] => Marokko
[countryIsoCode] => ma
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[43] => stdClass Object
(
[countryId] => 215
[countryName] => Westelijke Sahara
[countryIsoCode] => eh
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[44] => stdClass Object
(
[countryId] => 131
[countryName] => Namibië
[countryIsoCode] => na
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[45] => stdClass Object
(
[countryId] => 204
[countryName] => Zambia
[countryIsoCode] => zm
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[46] => stdClass Object
(
[countryId] => 182
[countryName] => Tanzania
[countryIsoCode] => tz
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[47] => stdClass Object
(
[countryId] => 114
[countryName] => Malawi
[countryIsoCode] => mw
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[48] => stdClass Object
(
[countryId] => 205
[countryName] => Zimbabwe
[countryIsoCode] => zw
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[49] => stdClass Object
(
[countryId] => 25
[countryName] => Botswana
[countryIsoCode] => bw
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[50] => stdClass Object
(
[countryId] => 167
[countryName] => Zuid-Afrika
[countryIsoCode] => za
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[51] => stdClass Object
(
[countryId] => 150
[countryName] => Portugal
[countryIsoCode] => pt
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[52] => stdClass Object
(
[countryId] => 247
[countryName] => Servië
[countryIsoCode] => rs
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[53] => stdClass Object
(
[countryId] => 9
[countryName] => Armenië
[countryIsoCode] => am
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[54] => stdClass Object
(
[countryId] => 126
[countryName] => Mongolië
[countryIsoCode] => mn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
)
[name] => Richard Dijke
[firstName] => Richard
[reportsCount] => 125
[travelsCount] => 3
)
[3] => stdClass Object
(
[userId] => 179633
[username] => keessmitvietnam
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_105x105.jpg?r=0
[currentContinentId] => 2
[currentContinentName] => Azië
[currentContinentNameSlugified] => azie
[currentCountryNameSlugified] => vietnam
[currentCountryName] => Vietnam
[currentCountryIsoCode] => vn
[currentCountryId] => 201
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
)
[name] => Kees Smit
[firstName] => Kees
[reportsCount] => 340
[travelsCount] => 31
)
)
[latestNews] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[newsId] => 137
[date] => 2026-02-10
[title] => Praktische tips voor een ontspannen autoreis
[text] =>
Met de auto op reis gaan blijft één van de fijnste manieren om vrijheid te voelen. Je bepaalt zelf je tempo, je route en je stops. Geen wachtrijen, geen bagagelimieten, geen vaste schema’s. Maar die vrijheid werkt alleen echt als je je reis goed aanpakt. Zonder voorbereiding wordt een roadtrip al snel vermoeiend in plaats van ontspannend. Met de juiste mindset en een paar slimme keuzes maak je van elke rit een onvergetelijke ervaring.
Veel stress ontstaat al vóór vertrek. Te veel kilometers per dag, te weinig rustmomenten en te hoge verwachtingen.
Probeer je reisdagen niet voller te proppen dan nodig. Vier tot zes uur rijden per dag is voor de meeste mensen meer dan genoeg. Zo hou je tijd over om onderweg te stoppen, iets te eten, een wandeling te maken of gewoon even niets te doen.
Plan je grote lijnen, maar laat ruimte voor spontaniteit. Soms is het net die onverwachte afslag die je bij het mooiste uitzicht brengt.
Op lange ritten merk je snel wat echt telt: een goede zithouding, weinig rijgeluid en een stabiel gevoel op de weg. Niet hoe snel je gaat, maar hoe ontspannen je aankomt.
Elektrisch rijden op vakantie klinkt voor sommigen nog spannend, maar in de praktijk valt het goed mee.
Bovendien ontdek je onderweg vaak leuke plekken bij laadstations: parkjes, cafés, kleine dorpen waar je anders gewoon voorbij zou rijden.
Het kost je tien minuten en kan uren stress besparen.
Wie nog op zoek is naar een betrouwbare auto, vindt vandaag veel opties online. Zo is Touring CarSelect een platform waar je rustig kunt kijken naar recente tweedehandswagens met garantie, zonder de typische showroomdruk. Dat is handig als je zonder zorgen wil vertrekken.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => praktische-tips-voor-een-ontspannen-autoreis
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/137/137_1.jpg
)
[1] => stdClass Object
(
[newsId] => 135
[date] => 2026-01-28
[title] => Van droom naar bezit: hoe je verantwoord een boot of tweede huis koopt
[text] =>
Stel: je bent al jaren fan van reizen, van vrijheid op het water of de geur van dennen in een bos en je overweegt om een boot of vakantiehuis te kopen. Het klinkt als de ultieme droom: een eigen stekkie voor weekends en vakanties, zonder telkens iets te huren of in een druk hotel te zitten. Maar voordat je die stap zet, is het slim om eerst goed na te denken.
Een eigen boot of vakantiehuis heeft veel aantrekkingskracht: het is jouw eigen plek om tot rust te komen, weg van dagelijkse beslommeringen. Je bepaalt zelf wanneer je gaat, met wie, en hoe lang je blijft. Voor veel reizigers voelt het als een rustpunt.
Tegelijkertijd is bezit geen vanzelfsprekendheid: het brengt verplichtingen en kosten mee die je niet moet onderschatten. Een vakantiehuis of boot is geen hotel of huurwoning. Je bent verantwoordelijk voor onderhoud, stalling, verzekering en alle bijkomende lasten. Denk bijvoorbeeld aan onvoorziene uitgaven voor reparaties, extra kosten bij verhuur of seizoensgebonden beperkingen die het gebruik beïnvloeden.
Of je nu kiest voor een boot of vakantiehuis: de locatie bepaalt veel. Hoe ver is het van je ‘thuis’? Hoe vaak ga je echt? Als je slechts één of twee weekenden per jaar kunt gaan, is het de vraag of de investering de moeite waard is.
De meeste experts raden aan om vóór aankoop te huren of te logeren op een vergelijkbare plek, om te ervaren of het écht bij je past.
Bij een vakantiehuis moet je ook uitzoeken wat de lokale regels zijn. In Nederland is permanente bewoning van een recreatiewoning bijvoorbeeld niet altijd toegestaan.
Ook kan de omgeving of het seizoen invloed hebben op het gebruiksgemak. Bij een boot spelen zaken als vaargebied, ligplaatsen en bereikbaarheid een rol.
De koopprijs is vaak nog maar het begin. Denk aan overdrachtsbelasting, notariskosten en soms advieskosten. Daarna komen de vaste lasten: energie, belastingen, verzekeringen, onderhoud en eventuele park- of ligplaatskosten.
Winterstalling en antifoulingPeriodiek motoronderhoud en keuringBrandstof, waterkaarten, havengeldenEen recreatiewoning vraagt om structureel onderhoud van zowel binnen- als buitenzijde, denk aan schilderwerk, dakonderhoud, cv-installaties of tuinbeheer. Vergeet ook niet de kosten voor schoonmaak bij verhuur of een lokale beheerder.
Kostenvoorbeeld
Reken voor een bescheiden vakantiewoning op €3.000–€6.000 vaste lasten per jaar. Voor een middelgrote boot al snel €2.500–€4.000, afhankelijk van gebruik en stalling.
Wat past beter bij jou: boot of vakantiehuis?
Een boot biedt ultieme flexibiliteit. Je kunt meerdere locaties aandoen, je ‘verplaatst’ je vakantieplek als het ware. Dat is perfect voor mensen die houden van avontuur op het water en zich makkelijk kunnen aanpassen. Tegelijkertijd vraagt een boot intensief onderhoud, en zijn de jaarlijkse kosten vaak hoger dan verwacht. Zeker als je er niet zelf veel aan doet.
Een vakantiehuis is stabieler qua investering. Je kiest voor een vaste plek die je naar eigen smaak kunt inrichten en verbeteren. Bovendien kun je het huis mogelijk (deels) verhuren als je er zelf niet bent. De keerzijde: minder mobiliteit, en ook hier zijn er terugkerende kosten die vaak onderschat worden.
Let op: De waardeontwikkeling van een vakantiehuis kan aantrekkelijk zijn, maar dit is sterk afhankelijk van locatie, onderhoud en regelgeving.
Een slimme investering bescherm je met een goede verzekering
Welke keuze je ook maakt, je koopt geen luxeproduct maar een bezit met waarde. En waarde vraagt om bescherming. Het risico op schade door brand, storm, inbraak of ongelukjes is niet te vermijden maar je kunt je er wel goed tegen wapenen.
Daarom is het verstandig om je vanaf het begin goed te laten adviseren over passende verzekeringen. Eerdmans is verzekeringsspecialist voor recreatie die precies weet wat belangrijk is bij het verzekeren van een boot of vakantiehuis. Denk aan dekking voor schade, aansprakelijkheid, inboedel of milieuschade.
Wat als je droom verandert?
Een boot of vakantiehuis koop je vaak met het idee om er jarenlang van te genieten. Maar levens veranderen. Misschien gebruik je het minder dan gedacht, wil je overstappen op een ander type vaartuig of woning, of komt er een moment dat je de investering liever liquide maakt. Dan is het goed om een plan B te hebben.
- Restwaarde en marktvraag: Boten schrijven doorgaans sneller af dan recreatiewoningen. Een goed onderhouden huis op een gewilde locatie kan zijn waarde behouden of zelfs stijgen, zeker bij schaarste.
- Verkoopproces: Bij een vakantiehuis moet je denken aan een verkoopmakelaar, juridische afhandeling (zeker in het buitenland), en eventueel het afkopen van erfpacht of parkcontracten. Voor een boot: registratie, keuring en mogelijk btw-status.
- Verhuren als tussenstap: Als verkoop nog geen optie is, kun je overwegen om (tijdelijk) te verhuren om kosten te dekken. Let dan wel op extra regels, vergunningen en verzekeringseisen.
Tip: Bepaal bij aankoop al wat je ideale gebruikstermijn is. Zo kun je tijdig inspelen op veranderingen en voorkom je dat het bezit een last wordt.
Maak van jouw droom een doordacht plan
Een eigen boot of vakantiehuis kopen is fantastisch. Het kan jouw reislust en behoefte aan vrijheid vervullen. Maar de droom wordt pas echt duurzaam als je realistisch bent over kosten, tijd, onderhoud en verzekeringen.
Neem de tijd om te rekenen, plannen en vergelijken. Kijk of de investering bij je levensstijl past, en maak gebruik van de juiste expertise. Zo wordt je vakantiedroom geen zorgenpost, maar een plek waar je jaar na jaar van kunt genieten.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => van-droom-naar-bezit-hoe-je-verantwoord-een-boot-of-tweede-huis-koopt
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/135/135_1.jpg
)
[2] => stdClass Object
(
[newsId] => 136
[date] => 2025-12-30
[title] => Vrijheid onderweg begint met overzicht
[text] => De paradox van vrijheid
Reizen staat voor vrijheid. Geen vaste routine, geen agenda, alleen jij en de weg die zich ontvouwt. Toch weet elke reiziger dat echte vrijheid niet ontstaat uit chaos, maar uit overzicht. Wanneer je weet waar je bent, wat je nodig hebt en hoe je keuzes maakt, wordt reizen pas echt zorgeloos. Dat geldt voor alles onderweg: je route, je bagage, je geld en zelfs de manier waarop je met technologie omgaat. In een wereld waarin innovatie snel vooruitgaat draait vrijheid steeds meer om inzicht.
De voorbereiding als fundament
Spontaan reizen klinkt romantisch, maar zelfs de meest vrije avonturier plant bewust. Een goede voorbereiding betekent niet dat je alles vastlegt, maar dat je ruimte creëert voor improvisatie. Door inzicht te hebben in je budget, je documenten en je route, kun je met vertrouwen loslaten. Overzicht is geen beperking, maar een hulpmiddel. Het maakt dat je keuzes kunt maken zonder stress, omdat je weet wat je achterlaat en waar je naartoe wilt.
Rust in plaats van controle
Overzicht geeft rust. Niet omdat alles voorspelbaar wordt, maar omdat je beter weet hoe je kunt omgaan met het onverwachte. Een gemiste trein, een omweg of een vertraging voelt minder zwaar als je grip houdt op het geheel.
Digitale vrijheid onderweg
Reizen anno nu is digitaal. Van tickets tot navigatie, van reserveringen tot communicatie: bijna alles gebeurt online. Dat brengt gemak, maar ook verantwoordelijkheid. De moderne reiziger kiest bewust hoe hij technologie gebruikt. Digitale innovaties laten zien hoe transparantie en flexibiliteit hand in hand kunnen gaan. Ze helpen ons niet om méér vast te leggen, maar om slimmer te plannen.
Balans tussen plannen en genieten
De kunst van reizen is weten wanneer je moet plannen en wanneer je moet loslaten. Te veel voorbereiding kan spontaniteit doden, maar te weinig overzicht zorgt voor onrust. De balans ligt ergens in het midden. Door vooraf te bedenken wat belangrijk is, of dat nu je budget, vervoer of gezondheid is, maak je ruimte om onderweg te genieten.
Een reis zonder zorgen is een reis met aandacht
Vrijheid is niet hetzelfde als impulsiviteit. Wie met aandacht reist, ziet meer, voelt meer en beleeft meer. Overzicht helpt om dat bewustzijn vast te houden, ook in een wereld vol prikkels en keuzes.
Slim omgaan met middelen
Wie reist, weet dat geld niet alleen een praktisch hulpmiddel is, maar ook invloed heeft op rust en vrijheid. Een overzicht van wat je hebt en wat je uitgeeft voorkomt onnodige stress. Door bewust te kiezen hoe je je middelen beheert, digitaal of contant, houd je de regie. Ook nieuwe vormen van technologie, zoals ethereum, maken het makkelijker om inzicht te krijgen in waarde, transacties en mogelijkheden, waar ter wereld je ook bent.
Vrijheid is weten wat genoeg is
Een van de mooiste lessen van reizen is leren wat je écht nodig hebt. Vaak blijkt dat veel minder te zijn dan je denkt. Overzicht helpt om dat te ontdekken. Niet alleen in spullen, maar ook in keuzes. Wanneer je weet wat belangrijk is, kun je de rest loslaten. Dat geldt voor bagage, maar ook voor verwachtingen.
Inzicht als kompas
Inzicht vervangt geen avontuur, maar maakt het dieper. Het helpt je bewuster te reizen en beter te begrijpen wat je onderweg zoekt. Of het nu gaat om een lange roadtrip, een wereldreis of een weekend in eigen land: inzicht is je kompas. Het laat zien waar je vandaan komt, waar je nu bent en waar je naartoe wilt.
Vrijheid door bewust leven
Vrijheid onderweg is meer dan bewegen, het is leven met intentie. Wie bewust reist, kiest niet voor het drukste schema, maar voor het rijkste moment. Overzicht maakt dat mogelijk. In een tijd waarin reizen, technologie en financiën steeds meer met elkaar verweven zijn, wordt inzicht de sleutel tot rust. Ethereum is daar een mooi symbool van: een systeem dat draait om transparantie en autonomie, net als reizen zelf. Want echte vrijheid is niet weglopen van structuur, maar het bewust kiezen van richting.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => vrijheid-onderweg-begint-met-overzicht
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/136/136_1.jpg
)
)
[topCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 88
[reportCount] => 7
[pictureCount] => 65535
[position] => 1
[countryName] => Indonesië
[countryIsoCode] => ID
[continentName] => Azië
)
[1] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 183
[reportCount] => 4
[pictureCount] => 65535
[position] => 2
[countryName] => Thailand
[countryIsoCode] => TH
[continentName] => Azië
)
[2] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 115
[reportCount] => 2
[pictureCount] => 65535
[position] => 3
[countryName] => Maleisië
[countryIsoCode] => MY
[continentName] => Azië
)
[3] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 201
[reportCount] => 2
[pictureCount] => 65535
[position] => 4
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => VN
[continentName] => Azië
)
[4] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 87
[reportCount] => 1
[pictureCount] => 65535
[position] => 5
[countryName] => India
[countryIsoCode] => IN
[continentName] => Azië
)
[5] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 170
[reportCount] => 1
[pictureCount] => 36442
[position] => 6
[countryName] => Sri Lanka
[countryIsoCode] => LK
[continentName] => Azië
)
)
[countryId] => 201
[countryName] => Vietnam
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
[countryPopulation] => 0
[countrySurface] => 0
[capitalCityLongitude] => 0.000000
[capitalCitylatitude] => 0.000000
[portalReports] => ArrayIterator Object
(
[storage:ArrayIterator:private] => Array
(
[15] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111153
[userId] => 212639
[countryId] => 201
[username] => hansjoerdsma
[datePublication] => 2026-02-06
[photoRevision] => 0
[title] => 06-02-2026 Halong Bay
[message] => Vandaag begint vroeg. Ik was gisteren tot laat aan het tikken en nu gaat de wekker om 06.30 omdat ik op tijd moet vertrekken. Vandaag begint een trip van 1,5 dag naar Halong Bay, een door Unesco tot werelderfgoed uitgeroepen gebied. Ik heb op verzoek "light" gepakt, voor één nacht. De grote tas kan in het hotel blijven, daar ben ik morgen weer.
Om 07.45 staat het busje klaar. Ik stap in, we halen bij een ander hotel nog vier mensen op. De lange rit naar Halong Bay wordt onderbroken voor een pitstop bij (uiteraard) een grote souvenirwinkel. De koffie is goed, het toilet is netjes, vandaag geen souvenirs. Tegen half twaalf komen we bij een kade waar een boel tenders liggen aangemeerd. Wij worden naar Calypso II gedirigeerd, dat is ook de naam van de boot waarop we gaan varen. Het duurt drie kwartier voordat we bij de grote Calypso II zijn. Onderweg zien we bizar grote cruiseschepen, die horen eerder op de oceaan thuis. De tender wordt achteraan vastgemaakt en we krijgen aan boord de kamersleutel uitgereikt. Mijn hut is een stuk fraaier dan mijn hotelkamer in Hanoi! Na een introductiepraatje in onverstaanbaar Engels (maar hé, ik spreek geenwoord Vietnamees) loop ik een rondje over de dekken. Dek 1 heeft mijn soort hutten, dek 2 heeft kleinere kamers maar met een klein balkon. Op dek 2 is ook de eetzaal, de mess of hoe je het ook wilt noemen aan boord van een schip. Het bovenste dek is voor het uitzicht, de buitenbar en het lekker warme zwembad. Het volle programma zorgt ervoor dat we in minder dan 24 uur van alles te doen krijgen. We beginnen met een copieuze lunch, gevolgd door een tochtje in de tender naar een kade waar we overstappen in een "sampan". Het is wel grappig, om een of andere reden moeten we in de tender en in de sampan altijd een reddingvest dragen, alsof we niet kunnen zwemmen of zo. Zal wel iets te maken hebben met aansprakelijkheid. De sampan wordt door een staande schipper voortbewogen met twee riemen. Ik zie zowel mannen als vrouwen schipperen, gelukkig. We varen een stukje en gaan dan door een "grot" die aan de andere kant uitkomt in een soort binnenmeer. Het is allemaal kalkzandsteen en je ziet duidelijk de door het getijde uitgesleten patroon. De bergtoppen, want dat zijn het natuurlijk, om ons heen zijn mooi, steil en overweldigend. We kijken ook uit naar apen die hier zouden moeten leven, maar zien ze niet. Na een uurtje zijn we terug bij de boot. Ik heb in de bus al kennis gemaakt met een Aussie. Hij heeft een vriendin uit Laos die geen Engels spreekt. Zij converseren onderling via Google Translate, want hij spreekt uiteraard ook geen Lao. Het lijkt me best moeizaam. Er is ook een Aussie jongedame (35) aan boord die al maanden geen Australisch heeft gehoord, dus die twee gaan lekker los. Zij is goed van innemen, heeft al snel een fles wijn achter de kiezen. Hij en ik zitten aan een biertje. Ik besluit om voor het happy hour even een tukje te doen, het was een korte nacht. Een uurtje later voeg ik me bij het gezelschap. Na happy hour volgt ween eens een uitgebreide maaltijd. Heel gevarieerd, surf[e-38]turf, lekker. Ik schrijf alvast maar eens een stukje van mijn verslag, hoewel we hier geen internet bereik hebben. Schrijven kan altijd, toch? Vanavond hebben we keus tussen squidvissen en karaoke. Ik denk dat ik even oversla … Morgen om 06.15 tai chi op het bovendek, die sla ik ook over. De rest van het programma begint ook vroeg, we worden om 10.30 alweer van de boot gezet, die dan wordt klaargemaakt voor de volgende trip om 12.00. Zo is het een hele industrie die overigens geolied loopt! De Australische feestdame maakt een feestje op het bovendek. Ze is behoorlijk beschonken na 2 flessen wijn en 3 whisky-cola's. Ze krijgt de stemming erin bij een paar van de oudere Britse en Canadese dames, met z'n vieren staan ze, zoals dan in Engeland hoort, om een handtas te dansen. Ik heb er een stukje vangefilmd, maar dat bespaar ik jullie. Om 22.00 moet van de barman de muziek uit. Ik trek de stekker uit de enorme geluidskast om dat te zekeren. Via haar eigen telefoon gaat ze gewoon door, we zitten nu samen op het bovendek, de rest is vertrokken. Als haar telefoon leeg is keert de rust weer. Ik zorg dat ze veilig in haar hut komt, ze is kacheltje lam. In mijn eigen hut zet ik de wekker op 06.00, het wordt weer een korte nacht.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-12-31 04:59:49
[totalVisitorCount] => 58473
[pictureCount] => 29
[visitorCount] => 81
[author] => Han
[cityName] => Hạ Long
[travelId] => 530934
[travelTitle] => Vietnam 2026
[travelTitleSlugified] => vietnam-2026
[dateDepart] => 2026-02-03
[dateReturn] => 2026-03-05
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/250/306_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/212/639_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => 06-02-2026-halong-bay
)
[16] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111140
[userId] => 212639
[countryId] => 201
[username] => hansjoerdsma
[datePublication] => 2026-02-05
[photoRevision] => 0
[title] => 5-2-2026 Een dag wandelen in Hanoi
[message] => Vannacht heb ik wel een deel van mijn jetlag weggeslapen denk ik. Om half zeven wakker, lekker gedoucht en ontbeten aan het buffet. Plannen gemaakt voor hele dag wandelen door deze heerlijke stad. Waar gisteren de stappenteller toch nog de 12000 aantikte zal dat vandaag waarschijnlijk wel meer worden.
Eerst naar de straat met juweliers. Het is niet alles goud wat er blinkt, er is ook veel zilver, wat ik zelf mooier vind. Veel sieraden zoals ringen, kettingen, armbanden en hangers. De sieraden zijn hier wel goedkoper dan in Nederland, maar de zilverprijs is wereldwijd gelijk. Het is al met al een "schitterend" geheel.
Voor een bak koffie en een broodje strijk ik neer bij een koffietentje op een drukke kruising. De koffie komt direct, het broodje laat drie minuten op zich wachten. Het wordt namelijk door een brommertje gebracht. Een lekker warm broodje kip, vers uit een andere locatie. Ze hebben kennelijk zelf geen keuken, prima zo, maar wel verrassend.
Ik loop weer door, nu naar het Maison Centrale, de gruwelijke gevangenis die door de Franse koloniale overheid is gebouwd aan het einde van de 19e eeuw om (tot 1954) de Vietnamese revolutionaire strijders te onderdrukken. Martelingen te over, kleine cellen, ook voor vrouwen en kinderen. De guillotine staat er nog. Tijdens de Amerikaanse oorlog tegen Vietnam (1964-1973) werden hier Amerikaanse krijgsgevangenen opgesloten. Die werden overigens veel beter behandeld, ondanks de gruwelijke vernietiging die de VS had aangericht. Een indrukwekkend belevenis, deze monumentale resten van een enorme gevangenis.
Ik wandel verder naar de Temple of Literature, een gebouwencomplex dat al ruim 1000 jaar oud is. Het is een paleis geweest voor vele koningen, het was ook een educatief centrum, al 700 jaar geleden. Prachtige gebouwen, zware houten constructies, mooi beelden en altaren, geweldig. Het hele complex was echter vergeven van de fotografen die opgedirkte jonge meiden fotografeerden, met belichting en beautyscreens en alles. Ik heb niet achterhaald wat hiervan de reden is, maar het kan ook weer te maken hebben met TET, het Vietnamese nieuwjaar dat op 17-2 uitgebreid wordt gevierd.
Verder wandelen levert een bezoekje op aan een soort antiekwinkel waar een beeldje staat dat ik wel zou willen hebben. Hij vraagt er 2,5 miljoen voor (80 euro) en dat vind ik veel teveel.
Rond 18.00 ben ik weer op kot om even uit te rusten. Daarna wordt het tijd voor een hapje en een drankje. Het duurste gerecht (ik neem het) kost zo'n 7 euro, het biertje erbij 50 cent. Ik eet garnalen met kaas, een bijzondere combi, waar 6 grote garnalen zijn verzopen in een bord kaas. Nou hou ik van garnalen én van kaas, maar dit had ik zelf niet verzonnen. De garnalen zijn heerlijk en de gesmolten kaas gaat op het meegeleverde broodje. Prima kost.
Ne dit copieuze diner wil ik de donderdagavond-antiekmarkt (be)zoeken. Dat lukt niet. Ik besluit om op een drukke kruising een cappuccino te drinken en wel op het balkon op de eerste verdieping. Dat levert een heerlijk verkeersfilmpje op dat uitstekend weergeeft hoe chaotisch en soepel alles hier beweegt. Geen antiekmarkt dus, maar ik vind wel weer die antiekwinkel terug, die is nu gesloten. Zaterdagmiddag ben ik weer hier, maar eens kijken of ik dan een onderhandeling kan openen. De terugweg is alweer een feestje met veel TET versieringen in de verkoop. Op de hoek bij het hotel koop ik bij de supermarkt een biertje voor de dorst, ik heb het verdiend. De stappenteller staat op ruim 20.000, het is na middernacht en de wekker gaat om half 7. Vakantie is om uit te rusten? Dat doe ik wel als ik oud ben. Tot morgen!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-12-31 04:59:49
[totalVisitorCount] => 58473
[pictureCount] => 50
[visitorCount] => 111
[author] => Han
[cityName] => Hanoi
[travelId] => 530934
[travelTitle] => Vietnam 2026
[travelTitleSlugified] => vietnam-2026
[dateDepart] => 2026-02-03
[dateReturn] => 2026-03-05
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/250/200_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/212/639_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => 5-2-2026-een-dag-wandelen-in-hanoi
)
[17] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111106
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2026-02-01
[photoRevision] => 0
[title] => Geldsmokkelaar betrapt.
[message] => Het werd mij veel te koud in Nederland, dus maar weer naar warmer oorden. 20°-25° erbij.Mijn reis in het kort, wordt anders zo saai telkens een klaaglied. Trein moest omrijden, van de drie vluchten twee vertraagd, maar per saldo slechts een half uur later op de eindbestemming.
Nog wel een leuke. Al jaren spaar ik Vietnamese bankbiljetten van kleine waarden. (Munten worden in Vietnam niet gebruikt.) Als ik een biljet in nieuwconditie tegenkwam, ging die apart. Maar wat doe ik er eigenlijk mee. Dus meegenomen, kan ik zometeen wel gebruiken. Met het Vietnamees nieuwjaar dien je kinderen wat kleingeld in een rode envelop te geven. Ps ouderen zijn er ook niet vies van, maar dan liever wat groter geld. Onderhand had ik een behoorlijke stapel. Hup, in de koffer. Moest ik prompt op Schiphol mijn koffer openmaken. Gebeurt mij met mijn onschuldige gezicht anders nooit. Hoeveel is dat? Nou ik denk nog geen vijftig euro. De koers werd toch nog wel even opgezocht. Ik geloof dat ze het best wel leuk vonden, een klein-geld-smokkelaar betrapt. Als het eurobiljetten waren geweest, had ik nu nog op Schiphol gezeten.
Koffie station Utrecht €3,00, stationshal Schiphol €3,39, vertrekhal Schiphol €3,95. Vliegveld Bangkok €3,67. Afgezet tegen het prijsniveau in Thailand, is deze laatste veruit het duurste. Vliegveld Hanoi €1,50, prijzig voor Vietnam, maar dat was in de binnenlandse vertrekhal, in het internationale deel weten ze ook wel raad met de prijzen.In het vliegtuig van Hanoi naar Hue werd mij een detoxwater aangeboden, weliswaar gratis maar het moet toch niet gekker worden. Ik wist niet eens dat het bestond. Volgens mij doodordinair water.
De eerste dag vroeg opstaan, direkt korte broek aan en een ontbijt halen. Bamisoep, Bun Bo Hue, de specialiteit van Hue. De eerste dit jaar. En vast niet de laatste.
Dag twee naar de natuurlijke heetwaterpoel. Achter op de scooter, toen wel de lange broek, het kan best nog wel frisjes zijn 's ochtends en 's avonds. Ik ben onderhand helemaal verslaafd aan de heetwaterpoel. We kregen te horen dat komende maand de prijs flink zou stijgen, dus een knipkaart gekocht. Het was er gezellig. Meestal is het wel rustig, soms zelfs de hele poel voor ons tweeën. Deze keer waren er de nodige gasten. Vanzelfsprekend nieuwsgierig naar mij. Wordt mijn Vietnamese vriend gevraagd, wie ik ben. Maar zoveel Vietnamees kan ik zelf wel. Kon ik lekker pochen dat ik (wel wat) Vietnamees spreek.
Kort voor mijn komst heeft mijn hotel visite gehad van de brandweer. Het hotel dient een brandtrap te hebben. Die wordt nu gemaakt. Deze nieuwe trap sluit aan op het balkon van mijn gebruikelijke kamer. Ik moet zolang in een andere kamer. Is wat kleiner, maar dat overleef ik wel. En wonder boven wonder een prima TV.
Eergisteren was de boiler kapot, dat overleef ik niet lang. Ik heb de sleutel van de buurkamer gekregen, kon ik daar douchen. Vanochtend is een nieuwe boiler geinstalleerd.
Het mooie weer is even weg. Het is nu 21° en het miezert. Af en toe een paar dagen zulk weer, dat is winter in Vietnam. Later in de week wordt 25 verwacht. Blij er weer te zijn.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 128
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530930
[travelTitle] => Vietnam voorjaar 2026
[travelTitleSlugified] => vietnam-voorjaar-2026
[dateDepart] => 2026-01-26
[dateReturn] => 2026-04-01
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/249/652_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => geldsmokkelaar-betrapt
)
[18] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110946
[userId] => 383868
[countryId] => 201
[username] => rollingmetal
[datePublication] => 2026-01-10
[photoRevision] => 0
[title] => Over zoetzakken en zonen van publieke vrouwen
[message] => Ik liet Vu Ban achter me, en ook mijn Chinese thermosbeker die al na ruim een week lek was geraakt. Ik verving 'm niet; ik liet het idee om koffie mee te nemen voor onderweg voor wat het was. Het paste in mijn nieuwe strategie om de afstemming te verbeteren tussen mijn ideeën over voedsel en het Vietnamese aanbod. Ik nam me voor om me flexibeler op te stellen en gaf mezelf instructies. Stap af van het idee dat je moet lunchen of 's avonds in een restaurant moet eten. Grijp de kansen die je ziet; probeer voedsel uit dat interessant lijkt, ongeacht het tijdstip. Eet het ter plaatse of neem het mee. Zie je niets dat je aanspreekt, eet dan gewoon uit eigen voorraad. Ik voegde meteen de daad bij het woord. Ik sloeg de lunch over en zag later opnieuw de pakketjes van bananenbladeren met daarin - naar ik eerder meende - zoete aardappel met een nog zoeter, zwart, kleverig omhulsel. Het bleek 'banh gai' te heten, zo las ik later, en bevatte geen zoete aardappel maar een mengsel van onder andere mungbonen, kokos en varkensvet. Ik nam weer een voorraadje mee. Op deze mooie dag in het groen reed ik maar liefst 91 kilometer - ongekend op de korte fietsdagen die ik maakte in dit land - en met wat moeite vond ik een motel. Ik kreeg een sobere kamer toegewezen maar met schoon beddengoed en zowaar een muskietennet. Ik maakte een bijzondere avondwandeling. Ik vond een verlichte kerk (verlicht met lampen, niet met denkbeelden) op mijn pad waar ook een kerstdecor was opgetuigd. Ik liep langs de kerk, onder verlichting door. Links was er een smalle straat die ook volledig verlicht was met kerstverlichting. Het was alsof ik in een fantasiewereld was beland. De drukkere delen van Xuan Bai waren minder magisch. Ik moest er mijn oordoppen in doen om me te beschermen tegen bus- en vrachtwagenclaxons. Steek een strijker af in mijn buurt en ik vertrek geen spier, maar toeter met een Vietnamese claxon in mijn buurt en 1) ik zit plots in een boom en 2) ik maak luidkeels woordcombinaties met sexuele aberraties, ziektes en verwantschappen met publieke vrouwen, en laat die voorafgaan door een geschatte gradatie van onreinheid.
In de ochtend puzzelde ik bij de koffie op de route. Vietnam lijkt ter hoogte van waar ik me bevond een flinke hap uit Laos genomen te hebben en ik wilde dit gebied verkennen, maar mijn kaarten werken niet mee. Osmand toonde veel wegen maar lang niet alle onderkomens. Google Maps toonde de onderkomens maar maakte veel wegen en plaatsnamen lichtgrijs: je zag ze pas als je ver inzoomde en op die manier verloor je het overzicht - vanwaar deze gebruiksonvriendelijke schimmigheid? Hoe dan ook was een onderkomen niet gegarandeerd als ik mijn huidige route vervolgde, en het lukte me niet meer om de knop om te zetten: er was een grote weerzin tegen wildkamperen ontstaan in dit volle land en een gehechtheid aan het comfort van motels. Ik besloot een stuk verder zuidwaarts te gaan en later alsnog westwaarts, met meer kans op onderdak. Na een uur rijden zag ik kramen waar broodjes verkocht werden en ik nam er een met vlees en ei. Ik kon het broodje opeten in de koffietent achter de kraam. Toen ik bijna klaar was werd er jeugd vrijgelaten uit de scholen, en de koffietent werd bezet. Jongens namen teugen rook uit een bamboepijp, een gebruik dat ik al eerder had gezien, maar niet bij tieners. Het ging hier, zo las ik later, om tabak dat een hoger nicotinepercentage had dan sigaretten en het gebruik bleef doorgaans beperkt tot een of twee momenten per dag. Wat de belegde broodjes betreft: hoe smakelijk ze ook zijn, ze vulden mijn maag niet, zo leerde ik nu opnieuw. Ik kreeg er een reuzehonger van, maar ging er niet alsnog vier bestellen, zeker niet in de ontstane drukte. Wat ik wel deed was een uur later een restaurant binnenlopen. Ik had een afbeelding gezien met een bolletje rijst, een soort gyros en wat groente. Het ging om een prachtig restaurant, hoog en gebouwd van hout en riet, met zitplatformen en sierlijk bewerkte houten stoelen. Ik gebaarde dat ik wilde eten; er werd al gekookt voor een wachtend jong stel. De mevrouw stelde een vraag en ik zei: ‘Ja, doe maar. Ik eet wat de pot schaft.’ Er werd wel iets van ons geduld gevraagd maar na zo’n drie kwartier werd mijn tafel vol gezet met schaaltjes en kommen: gekookte groene groenten, een kom groentennat, rauwkost, roerei, rijst en een gebonden soep tjokvol stukjes vlees. Het was avontuurlijk vlees, met botten, taai vel en hier en daar een stukje dat ik eetbaar achtte. Ik herkende er geen gyros in. Na een verblijf van anderhalf uur stond ik weer buiten. Ik wist nu meteen dat mijn nieuwe taktiek een nadeel had: bij meermaals stoppen om te eten werd mijn fietsdag erg kort. Op een zeker moment bevond ik mij in Yen Cat, en ik had nooit kunnen bevroeden dat ik die zin ooit zou opschrijven. Als ik dat moet uitleggen dan kan dat, want ik heb geen jaloerse vriendin aan mijn zijde met potentieel dodelijke blikken: Yenn Cat is een Oekraïens naaktmodel. De route vroeg niet veel van me, maar mijn geplande afstand ging ik niet meer halen. Een half uur voor de schemering vond ik een motel en die kans moest ik grijpen. Het ging hier niet om één gebouw maar om meerdere rijen kamers op de begane aarde. Later zou ik op het terrein ook een tuin met karaokebar en terrassen ontdekken. De kamer had zichtbare maar niet ruikbare schimmel. Net als de vorige nacht was het beddengoed schoon en was er een muskietennet dat over een vierkanten frame hing. Dat net was niet bepaald overbodig want het stierf hier van de muggen. Dat ik twee flesjes water kreeg was al vrij uitzonderlijk in een motel, maar ook stonden er twee blikjes Redbull (al raakte ik energydrinks al geruime tijd niet meer aan). Na een douche ging ik kort naar buiten en kocht onder andere een mysterieus kartonnen pak ‘banh’ (brood). Het zouden prima (gevulde) maaltijdkoeken blijken te zijn. Ik bracht mijn avond verder door op mijn eilandje, onder het net.
Ik had niet één geluidje gehoord uit de karaoketuin. Ik reed 18 kilometer en verliet toen de hoofdweg voor de start van mijn uitstapje naar het westen. Ik kwam nu op een rustige plattelandsweg te rijden. Ik had weer trek in de koeken van gisteren en vond in een winkel koeken die erop leken. Even later at ik een pak leeg, gezeten op een stenen afzetting. Deze koeken smaakten anders, als liga’s. De interesse van tienermeisjes in mijn verschijning nam af, maar nu wilden jongens met mij op de foto en dat zou in de middag nog een paar keer gebeuren. Verderop kwam ik weer op een iets drukkere weg terecht. Al om half vier was ik in Quy Hop en veel verder kon ik niet want spoedig zouden er lange tijd geen motels zijn. Drie kilometer verder vond ik een verscholen 'nha nghi', een motel, en checkte er in. Ik kreeg een mooie kamer, klein en volledig betegeld, met tafel en stoelen, en met airco én afstandbediening, die elders geregeld ontbrak. Ik nam een douche en twijfelde of ik naar buiten zou gaan. Ik had fruit gekocht en hoefde niet zo nodig de deur uit. Ik bleek geen kamersleutel te hebben en er was geen staf meer aanwezig; dat maakte het besluit simpel. Ik ging eten. De vruchten die ik had bleken ‘zoetzak’ te heten, al vond ik de alternatieve naam ‘schubappel’ toepasselijker en ook minder onbehouwen - als een scheldwoord - klinken. De eerste van de twee smaakte verrukkelijk, als pudding. De tweede was veel minder rijp; die had ik beter kunnen bewaren. In de late avond kreeg ik de rekening gepresenteerd voor het eten van onrijp fruit. Tot één uur werd ik beziggehouden en lag ook later in de nacht wakker vanwege inwendige instabiliteit.
Ik plande en rekende opnieuw en concludeerde dat ik nog een grote afstand te gaan had naar de Cambodjaanse grens. Ik had nog 23 dagen over, maar in mijn huidige tempo zou ik slechts een halve dag rust overhouden. Ik had me niet gerealiseerd dat ik zo krap in mijn tijd zat. Er ging een streep door mijn laatste plan. Geen omzwervingen meer - ik moest zuidwaarts. Ik vertrok en kocht bananen zodra ik die zag. Toen ik ze later onderweg opat kreeg ik gezelschap van drie kinderen, en ook van een man op een brommer. Ik was nooit alleen hier. Iets als ongezien wildplassen was hier ook schier onmogelijk, tenzij je heimelijk in de maisvelden verdween (mits daar niet gewerkt werd). In de middag wilden jongens weer menigmaal met me op de foto. Eén duo gaf me een blik sportdrank. Iedere jongere rijdt hier op een scooter. Er lijkt geen leeftijdsondergrens te zijn: soms zag ik pakweg negenjarigen met nog jongere passagiers rondrijden. Waar in Afrika iedereen lijkt te lopen, rijdt hier iedereen op een scooter. Na enkele landwegen kwam ik weer op de hoofdroute uit. Onderweg kocht ik nieuwe banh gai. Ik ging, zoals gepland, het dorp Khai Son halen op 71 kilometer, een dorp met twee motels. Het eerste liet ik voorlopig liggen; dat zag er vrij luxe uit. Maar het tweede ook - dat was een fraai landhuis. Toch was een kamer hier betaalbaar. Het was een mooie kamer, met zicht op een meer, bij zonsondergang.
Het werd tijd om wat onrust weg te nemen. Ik moest binnenkort weer geld hebben en schone kleding, en ik sloeg aan het zoeken en denken. Ik kon me voorlopig geen dag vrij veroorloven, dus moest ik zelf kledingstukken wassen en ze tijdens het fietsen drogen, want binnen droogde er niets. Voor geld kon ik het beste de volgende dag een omweg maken naar een VPBank, waar ik eerder gunstig had kunnen pinnen. Dat zou wel een lange rit betekenen maar ook een vlakke; het moest te doen zijn. Ik at op de kamer. Ik bleek geen banh gai te hebben gekocht maar iets dat me deed denken aan Afrikaans voedsel van maismeel - nsima, of ugali - maar dan met een hartige vulling. Het was nat en gewikkeld in groene bladeren, niet in droge bruine bladeren zoals banh gai. Het was uitstekend voedsel om de maag te vullen; ik kreeg maar twee pakketjes op.
Ik stond iets eerder op om een motel op ruim 84 kilometer te kunnen bereiken, met een omweg door Do Luong om te pinnen. Met spijt verliet ik mijn heerlijke, ruime kamer in deze imposante villa; ik moest verder. Ik bond mijn natte broek en onderbroek aan de bagage en zei het lieve vrouwtje dat dit motel bestierde vaarwel. Ik reed naar Do Luong en ondervond dat de beloofde VPBank een Google Maps-fantasie was. Wat nu? Er was geen enkele bank in het centrum. Ik voelde me genoodzaakt nog verder oostwaarts te gaan, naar Vinh, 55 kilometer verderop. Ik kwam, nog in Do Luong, alsnog in een straat vol banken, maar de meeste hadden hun geldautomaat uit staan. Hier ging ik niet slagen. Misschien wel als het op eten aankwam; ik wilde wel weer eens eten in een restaurant. Ik zag ergens ‘bun cha nuong’ staan en zag een veelbelovende afbeelding. Binnen zaten twee wachtende duo’s. Na hen kreeg ik een dienblad met schalen en borden: varkensvlees, twee sauzen, rauwe groenten, gekookte groenten en noodles. Het was fantastisch. Niks geen noodlesoep - ik had een vochtvrije variant gevonden.
Over redelijk vlak terrein en door zonnig weer reed ik in de middag naar Vinh, dat eigenlijk sinds juli opgedeeld is in vijf substeden. Mijn was droogde snel in de buitenlucht; dit was dus een prima werkwijze. In de stad vond ik een hotel waar ik ontvangen werd door moeder en zoon. De bijna volwassen zoon sprak wat Engels. Volgens zijn moeder leek ik jonger dan mijn paspoort suggereerde en was ik knap. De kamer was klein maar wel net. Op de kamer at ik opnieuw van mijn 'nsima'. Het internetsignaal was deze dag matig; vaak was er geen ontvangst. Maar het was niet belangrijk. Ik had online de VPBank-vestigingen al gevonden, alsmede een supermarkt en ook enkele fietswinkels voor reservepedalen, een snelspanner, olie en een plakset.
Een fietswinkel was vlot gevonden en voor weinig geld was ik klaar. Ik ging vervolgens naar de Winmart in de Vinplaza Mall. Het was er stervensdruk, vermoedelijk vanwege het weekend en de naderende kerst. Ik stond lang bij de kassa, voornamelijk door twee vrouwen die iedere kans aangrepen om hun beurt te rekken (zoon moet afrekenen maar bevindt zich elders; na afrekenen steeds de aandacht blijven vragen, bijvoorbeeld om een extra plastic tasje, en nog één, en nog één). Ik vond een VPBank op een geheel andere locatie dan Google Maps beloofd had en rond het middaguur was ik klaar. Ik reed een uur en at een bescheiden bord spagetti in een Italiaans georiënteerd restaurant. Het was een lange weg terug naar mijn oorspronkelijke route. Eenmaal liep mijn voorwiel vast, vermoedelijk door de ‘nieuwe’ (tweedehands) snelspanner. Dat ding deugde dus ook al niet. Ik werd enigszins nerveus van die vastloper, want de tijd drong en ik zag nergens motels langs deze route. Moest ik noodgedwongen kamperen? Toen ik terug was op het oude spoor was het donker. Er moest in ieder geval één motel zijn. Ik deed regenkleding aan tegen de muggen en reed verder - nog best link met die bussen en dat vrachtverkeer. Na een kilometer of vijf was er een poort met neonverlichting voor een hotel, een statig oud gebouw. Twee mannen beheerden het. De kamer bleek bij nader inzien viezig te zijn: de groezelige badkamer rook meer naar pis naarmate de tijd verstreek, het beddengoed was vuil en er lag een condoom op de grond. Ik zette een enorme spin buiten. Er was wel een openbaring: de airco deed het zonder afstandbediening. Je hoefde alleen een schakelaar om te zetten. Was dat overal zo? Wat goed dat ik dat ontdekte na ruim drie weken Vietnam. Gelukkig had ik niet veel gemist, want tot dusver was een airco hooguit nodig om even de muffe lucht weg te nemen.
Ik kon niet weg. Ik zette mijn voorwiel goed vast maar merkte dat hij niet meer soepel draaide. De as zat vast en draaide met het wiel mee. Wat nu? Ik besloot de hoogste prioriteit te geven aan het bereiken van een belangrijke kruising op 54 kilometer afstand. Ik kon nog lopen met de fiets, dat was minder belastend voor het wiel. Ik zou lopend in twee dagen de kruising kunnen bereiken. Daarna kon ik doen wat ik wilde, dan was mijn heilige taak voltooid. Ik kon dan eventueel een bus nemen. Ik bewonderde nog eenmaal het statige hotel met de fraaie houten meubelen in de lobby. Buiten waren er rijen kamers die nu in gebruik waren als rommelhok. Het geheel deed me denken aan de bouwkunst uit koloniale tijden in Afrika, inclusief het uitblijven van onderhoud en het onvermijdelijke verval in post-koloniale tijden. Wellicht was het ooit door de Fransen gebouwd. Ik liep met de fiets en twijfelde. Wat als het euvel simpel te verhelpen was? Een kleine jongen die keurig Engels sprak vertelde me dat er verderop een werkplaats was. Het bleek een werkplaats voor bromfietsen te zijn en ik liep verder. Na acht kilometer zag ik een werkplaats met een fietslogo en afbeeldingen van fietsen. Ik gaf het toch maar een kans. Het oordeel was vlot geveld. De lagers waren aan vervanging toe. De twee mannen hadden hier echter niet de middelen en materialen en vertrokken op de brommer met mijn wiel naar elders. Ik had een stoel gekregen en wachtte geduldig. Na pakweg een uur kwam één man terug met mijn gerepareerde wiel. Ik kon weer verder. Het was twee uur en ik kon nog zo’n veertig kilometer fietsen. Vier kilometer erbij en ik kon de kruising nog halen, maar ik deed dat liever bij daglicht. Met mijn gedachten was ik ondertussen niet veel meer bij de buitenwereld. Zorgen om de fiets en onderdak en het dempen van claxons met muziek waren daar debet aan. Het voorlopig laatste motel zag ik om drie uur. Dat was me te vroeg en ik waagde het erop. Een aantal klimmetjes op de route vertraagden me. Een motel dat aangegeven stond op Google Maps bestond niet. Nu moest ik echt naar de kruising. In het donker kwam ik er aan. Ik maakte een foto van de fiets op de kruising, die de naam Khe Ve bleek te hebben. In 2013 kwam ik hier van rechts, vanuit Laos. Ik reed verder, in mijn eigen spoor van toen. Ik had het gedaan. Ik had nu iedere meter tussen de Noordkaap en Singapore op eigen kracht afgelegd, op een kilometer verboden gebied na. In schema:
Noordkaap <-> Hellevoetsluis (2017)
Hellevoetsluis -> Bisjkek (2013)
Bisjkek <- Astana (2016)
Astana -> Khe Ve (2025)
Khe Ve -> Malakka (2013/2014)
Malakka <- Singapore (2014)
En toen… begon mijn voorwiel onheilspellend te kraken. Ik durfde er niet meer mee te fietsen. Hoe was het mogelijk: mijn missie was voltooid en de fiets begaf het, ondanks het onderhoud eerder op de dag. Ik liep vijf kilometer in het donker en vond een hotel. De vriendelijke jongedame durfde een relatief hoge prijs te vragen en ik wist er iets van af te peuteren. De kamer was op zich oké maar wel wat groezelig, met vuile muren. Ik had een puzzel op te lossen. Het leek me uiteindelijk het beste om, als het probleem hier niet opgelost kon worden, een grote onderhoudsbeurt te laten plaatsvinden in een degelijke fietswinkel. Daarvoor moest ik naar Da Nang, aan de kust. Dan zou ik meteen klaar moeten zijn op deze reis voor wat betreft onderhoud.
Ik kwam buiten en merkte voor het eerst een duidelijk verschil tussen het klimaat in mijn kamer en dat wat buiten heerste. Het was er warm en vochtig. Ik keek nog eens naar het wiel, nu bij daglicht. Ik had hetzelfde probleem als de vorige ochtend: hij zat weer muurvast. Hier kon ik niets aan veranderen. Ik ging nu dertig kilometer lopen naar de grotere plaats Bong Le en als zich onderweg oplossingen of ingevingen aandienden hield ik me aanbevolen. Ik liep een aantal kilometers en kwam langs een werkplaats. Een man vroeg wat er mankeerde, maar toen hem het probleem duidelijk was schudde hij zijn hoofd. Daarna liep ik een tijd lang door onbewoond gebied en voelde aan dat een nieuwe reparatie er deze dag niet meer inzat. Later, toen ik een school passeerde, werd me duidelijk wat lopen in Vietnam betekent. De school ging uit en kinderen konden me nu eenvoudiger bijhouden. Nu kreeg ik het hele repertoire te horen en zien en dat week af van de samenvatting: na het zwaaien, het groeten en de geijkte vragen slopen langzaam het bedelen om mijn sinaasappelsap en het ‘money, money, money’ de conversatie in. Gelukkig woonden de kinderen niet ver van hun school. Toen ik weer even alleen was bewonderde ik de schoonheid van het berglandschap. In de middag kreeg ik weer een sliert volgers. Nu zat er een populaire schreeuwlelijk tussen van een jaar of twaalf. Ik voelde al rap aan wat de gulden regel was: blijf lachen, blijf gek doen. Je bent kwetsbaar tussen een groep kinderen en door positief te blijven ontspoort de situatie niet. Ik improviseerde erop los. Zo imiteerde ik de schreeuwlelijk toen hij ‘money, money’ riep. Ik maakte er een kinderlijk ‘mommy, mommy’ van, waarmee ik de groep aan het lachen kreeg. Mijn voorstelling duurde noodgedwongen lang, maar plots werd de ‘leider’ gebeld. Ineens was ik mijn volgers kwijt. Het was ook op een punt waar een taaie klim begon en ik zweette flink. Na een daling volgde een nog veel taaiere klim, maar dertig kilometer was goed te doen in een dag en ik had nog een stuk middag over toen ik Bong Le bereikte. Er was hier een treinstation maar ik vond geen busstation op mijn digitale kaarten. Ik ging na het vinden van een kamer direct weer naar buiten om mijn mogelijkheden te onderzoeken. Op het station kreeg ik te horen dat mijn fiets niet mee kon in de trein. Duidelijk. Verder kon ik weinig anders doen dan informeren in mijn hotel, want ik had verder geen echte opties. Een jongen die kerstversiering aan het aanbrengen was kon me vertellen dat er morgen tussen zeven en acht een bus zou gaan, helemaal naar Da Nang, en dat mijn fiets ook meekon. Ik hoefde maar dertig meter terug te lopen. Dat klonk goed. Ik ging er eens kijken. Er was een echt busstation met een tickethal en een restaurant. Ik had het over het hoofd gezien bij het zoeken naar een slaapplaats. Ik zag de tijden en de prijzen aangegeven staan. Ik wist voldoende. Ik at vlees, rijst en groente in het restaurant en keerde terug naar de kamer.
De wekker ging om 5.50 uur en in een kwartier was ik klaar. De uitgang was afgesloten; ik stond voor een dicht hek. Gelukkig werd er gereageerd op mijn geroep en ik kon aan de tocht van dertig meter beginnen. De bus stond er al en werd gereinigd en opgeruimd. In de hal vernam ik dat hij om 7.45 uur zou vertrekken en voor wat extra geld kon de fiets mee. Op een zeker moment was er voldoende bagageruimte vrijgemaakt en kon mijn bagage erin. Ik kon daarna zelf ook de bus in. Binnen werd ik verrast: er waren drie lange rijen met ligstoelen. Mijn schoenen moesten in een plastic zak en ik kon op een ligplek plaatsnemen. Liever had ik gezeten, maar onaangenaam was het niet. We vertrokken al om 7.15 uur en ik was enige tijd de enige passagier. Het begin van de tocht was mooi, met rijstvelden, bananenbomen en al het uitbundige groen. Het was ook bijzonder om mensen in de moddervelden te zien werken. Later werd het uitzicht minder speciaal toen we de hoofdwegen naar het zuiden bereden. Hier en daar waren mensen ingestapt en deze rit was ook een koeriersdienst: er werden heel wat pakketten afgeleverd onderweg. Tegen vijven was ik op het busstation in Da Nang. Het bevond zich vijf kilometer van het centrum, dus ik had nog wat te lopen. Ik was weer terug in die scooterhel waar ik ook in 2013 was: de wegen waren vol scooters. Op de stoepen kon je niet lopen want overal stonden scooters geparkeerd. Als er wel ruimte was op de stoepen dan reden er scooters. Oversteken was een ramp. Ik vond een redelijke kamer en na de eerste koffie van deze dag ging ik opnieuw naar buiten om voedsel te halen. Ik zag de eerste kakkerlak op mijn route; die had ik alleen nog maar gezien op Phuket. Ook zag ik dode en levende ratten. Iets later zag ik ook een kakkerlak in de gangen van mijn motel. Ze kwamen rap dichterbij in mijn bestaan. De volgende dag zou het kerst zijn. Wat was er op die dag mogelijk in Da Nang?
Ik deed rustig aan en zette wat zaken op een rij. Het leek me beter om het fietsonderhoud naar de 26e te verschuiven, dan was het risico op een dichte deur kleiner. Ik merkte dat mijn airco de droomairco was waar ik al zo lang op wachtte: mijn stinkende, klamme slaapzak en slaapmat waren nu kurkdroog. Ik werd vlot tevredener over mijn kamer. Ik maakte er uiteindelijk een administratief dagje van.
De tweede kerstdag begon ik met een voorbereiding op Cambodja. De strijd met Thailand was weer opgelaaid en de rondweg om het enorme Tonle Sap-meer was niet volledig begaanbaar, waarmee mijn hele route om het meer verviel. Ook delen in het noorden waren te gevaarlijk, waardoor feitelijk alleen het oostelijke deel rond de Mekong bereisbaar was, mede omdat er zo weinig wegen zijn in dit land. Ik bracht de was weg naar een nabije wasserette en toog daarna naar de best aangeschreven fietswinkel. Drie jongens ontfermden zich over mijn fiets; een van hen sprak Engels. De achternaaf, die me vooral in China problemen gaf, had nieuwe lagers nodig. Naven, trapas en remmen zouden nagekeken worden. Ik had deze dag uitgetrokken voor het fietsonderhoud, maar de situatie was anders dan in Astana. Ik had nu een onderkomen en hoefde er niet bij te blijven. En zo had ik een vrije dag, waarop ik vooral video's keek.
Ik plakte er nog een vrije dag achteraan. Ik haalde de was op die fantastisch schoon was en datzelfde gold voor de fiets. Achter waren de lagers vervangen, voor was een breuk geconstateerd. In de middag deed ik nog wat kleine klussen en realiseerde me toen dat ik in een soortgelijke situatie zat als in 2013 in Vietnam: ook nu waren al mijn klussen met lage prioriteit afgehandeld. Ik was vrij. Ik maakte nieuwe reisplannen, keek een video, sliep twee uur en keek weer verder. Ik at zeewiersoep en een schnitzel in een ander restaurant dan de vorige twee dagen. Als je in een vreemd land langdurig in een stad verblijft gaat gewenning aan een land zo veel eenvoudiger dan wanneer je iedere avond in een nieuw dorp aankomt. In een stad, met al zijn voorzieningen, bouw je langzaam je wereld verder uit, ontdek je gaandeweg steeds meer.
De eerste dag in Da Nang had ik op Google Maps gezocht naar de dichtstbijzijnde echte supermarkt; die lag op twee kilometer afstand. Ik had ook gezocht op ‘mall’. Toen ik de vorige dag nogmaals keek was er een hypermarkt op 900 meter, in een winkelcentrum. Waarom toont Google Maps steeds maar een selectie uit het aanbod? Opnieuw die schimmigheid. Je zou bijna denken dat er iets achter zit. Ik bracht alsnog een bezoek en kocht elders twee zakken met mijn meest recente verslaving: zoete gomblokken gevuld met pinda’s en bedekt met sesamzaad. Ik liet gaandeweg de scootergekte van Da Nang achter me. Ik was weer op weg, met een fiets die weer deugde. Op een rustige bergweg vond ik een eenvoudig eethuisje. Hier leken wraps verkrijgbaar en ook dat wilde ik wel eens uitproberen. Een vrouw nodigde me uit aan haar tafel. Ik kreeg stukken krokante pannenkoek die deden denken aan het deeg van Vietnamese loempia's. De vrouw die ze klaarmaakte deed voor hoe ze gevouwen moesten worden: eerst een doorzichtig vel eetbaar papier nemen, een heet pannenkoekje openvouwen en erop leggen, daar een dot groente op doen en dan het geheel oprollen en dopen in chilisaus. De vrouw naast me maakte een stapeltje wraps voor me zodat ik zelf niet hoefde te hannesen. Het smaakte verrassend goed. De behulpzame vrouw vertrok, een jongetje van zes bleef naast me zitten. Het was een leuke onderbreking van de tocht, die verder ging door berggebieden en langs watervalletjes, en het werd ook fors zwaarder. Ik zag, net als op eerdere reizen in Vietnam en Ecuador, indrukwekkende vegetatie: dekens van bladeren die alles verzwolgen. Ik wist dat ik al bij 43 kilometer moest stoppen, want pas op het dubbele daarvan was een volgend motel. Door de zware klim was het echter ook al vier uur voor ik mijn afstand gereden had. Er was niet echt een dorp. Wel was er direct een motel en ik hoefde er nauwelijks vragen te stellen. Meteen werd me een eenvoudige kamer getoond die me deed denken aan Afrika: klein, sober, lichtgroen geschilderd, maar wel met badkamer. De avond werd een leesavond. Uren las ik, zoals ik dat eerder deze reis ook deed, met name in Turkestan toen ik ziek was, en in het hostel in Osh. Het voelde goed: een simpele kleine kamer, rust, lezen.
Mede omdat het zo rustig en donker was bleef ik lang liggen en was het tegen half negen toen ik opstond. Tot mijn verbazing was ik gewoon weer om tien uur klaar. De tijd ging langzamer in dit hok. Deze simpele ruimte bracht me evenveel plezier als de luxe kamers die ik geregeld had op deze reis. De weg die ik ging volgen was al even knus: smal en vaak met bewoning erlangs. Ik had me vaak verbaasd over de mooie huizen in dit land. Vaak kon je zonder bord niet zien welke huizen motels waren, want ieder huis leek een lobby te hebben met sierlijke houten meubels. Hier echter zag ik voor het eerst houten huizen. Later op de dag was ik in Prao en stretchte de benen op een plein. Ik was hier weer terug op de Ho Chi Minh-route en ging nu weer echt zuidwaarts. De weg werd breder en was volledig geasfalteerd. Ik reed nu weer langs water en Vietnam werd fotogenieker. Ik klom meer dan ik de laatste tijd gewend was geweest. Op 55 kilometer lag een gehucht waar onderdak te vinden was. Het was vier uur geweest dus reed ik niet verder naar de volgende mogelijkheid op 89 kilometer. Rechts was een homestay/villa met neonverlichting, links een vertrouwde nha nghi. Ik hoefde niet lang na te denken. Ik krijg vaak lichte jeuk van de term ‘homestay’. Het is alsof ik lees: ‘geen privacy’. Nee, dan liever een motel. Ik kreeg een mooie, ruime kamer. Het water uit de wasbak werd hier zelfs netjes in de richting van het afvoerputje gedirigeerd; alleen de laatste twee meters waren onbegeleid. Elders kletterde het water geregeld loodrecht naar beneden. Buiten in dit tropische gehucht vond ik water en melk. Ik vond geen restaurant waar ik een duidelijke order kon plaatsen, dus ging ik niet moeilijk doen en zou gewoon op de kamer eten. Wel was de tuin van de homestay, waar een restaurant was, prachtig verlicht, maar iets bleef me zeggen: ‘Blijf daar weg’. Op de kamer werd ik nieuwsgierig en bekeek reviews. In een ervan las ik dat iemand in dat restaurant vijf euro had moeten betalen voor een bordje patat, terwijl een noodlesoep in het dorp een euro kostte. Ik was tevreden met mijn blikje vis en Chinese groenten.
Airco én ventilator, wifi en badkamer met boiler zijn standaard in Vietnamese motels. De immer krachtige muurventilator staat op het bed gericht. Ik had 'm nodig deze nacht want het dierenrijk wist deze kamer te vinden, vooral vliegjes en vliegende mieren. Bij de koffie las ik de laatste van mijn vijf meegenomen boeken uit en daarmee de laatste van in totaal 2354 bladzijden. Ik moest me nu op andere manieren gaan vermaken maar daar keek ik naar uit. Ten eerste ging ik doen wat ik wel vaker deed in de eindfase van een reis: ik ging mijn aantekeningen van een vorige reis doornemen, uit nieuwsgierigheid, ter inspiratie, en als voorbereiding. Ten tweede had ik dagelijks wifi en was er inmiddels al aan gewend dat er ruimte was voor video’s: documentaires, lezingen en interviews. Ik vertrok om half elf en er wachtte me direct een klim. Klimmen was hier vaak taaier dan in eerdere landen vanwege de hellingen. Dit deel van mijn route was anders dan in noordelijk Vietnam: zag ik gisteren nog houten huizen, nu was er bijna geen bewoning meer langs de route. Soms zag ik bromfietsen staan langs de weg; dan werd er gewerkt in de bossen. Het uitbundige groen in dit land bleef me fascineren. Ik daalde af naar een rivier en klom weer honderden meters. In Thanh My hoopte ik te lunchen, maar ondervond weer moeilijkheden met de menu’s. Steeds vaker zag ik ‘cơm’ op het menu staan, rijst, maar waarmee werd het geserveerd? Ik zocht de termen op die ik zag op de borden. 'Cơm phân' was 'rice manure'. Rijst met mest? Echt waar? De overige opties (o.a. ‘snakehead fish’) stonden me ook niet aan. Waarom werd rijst op menu's nooit gecombineerd met varkens- of rundvlees, net als noodlesoep? Ik realiseerde me dat het niet ver meer was naar mijn eindstation en liet Thanh My voor wat het was. Het laatste stuk was niet zwaar meer. Al om drie uur checkte ik in in een motel. Ernaast was een groot restaurant en dat bezocht ik in de avond. Een jongen sprak goed Engels en zei dat er rijst was, en rundvlees, en varkensvlees. Ik zat hier goed. Ik kreeg een behoorlijke portie, met ook ei, groente, bouillon en een krokant snackje. Nadat ik omgerekend €1,65 had afgerekend vond ik in een winkel weer mijn favoriete snoepgoed, de gomblokken.
In de ochtend las ik in eigen werk. Ik las meteen interessante dingen. Redenen om nooit een boek te schrijven, bijvoorbeeld. En dat een te lang verblijf in Nederland tussen twee opeenvolgende reizen me gedeprimeerd en verward kan maken, zodanig dat ik ga aanhikken tegen de reis die me juist daarvan zal verlossen. Met tegenzin kapte ik het lezen af. De fietsdag bracht geen verrassingen, al bleef ik versteld staan van de natuur. Ook de positieve reacties van de mensen om me heen bleven opvallend. Dit was het liefste volk dat dit jaar op mijn weg kwam. En dan te bedenken dat Amerika dik een halve eeuw geleden chemische wapens heeft uitgetest op dit lieve volk. Goor hè? En dat is dan sinds jaar en dag onze bondgenoot, en het is nog geen spat veranderd. Het was warmer dan voorheen en de dertig graden werd nu soms overschreden. Zou er nog een moment komen dat de tropen hun reputatie waarmaakten voordat ik huiswaarts keer? Ik mocht weer werken voor mijn onderkomen - zo’n 750 meter omhoog - en kwam tussen drie en vier aan in Kham Duc, bijna een stad. Mijn kamer was ruim en had veel, onder andere een grote tafel, een oude tv en een muskietennet. Na een moment van rust ging ik de plaats in. Ik vond niets van mijn gading voor wat betreft een maaltijd, maar er was een Winmart en zo kon ik zelf een maaltijd maken van komkommer, kaasjes en mayonaise. Ik zag dat mijn vorige blog inmiddels - relatief gezien - absurd vaak was gelezen. Bij blogs daarvoor leek het lezersaantal juist gekelderd. Soms bekruipt me de gedachte dat het lezersaantal niet zozeer een lezersaantal is, maar een door AI bepaalde (snel of juist traag) oplopende score gebaseerd op het vóórkomen van Gewenste dan wel Ongewenste Woorden. Die gedachte kan ik natuurlijk eenvoudig testen. Zal ik, om de huidige trend te breken, eerst eens pogen de cijfers te doen kelderen? Dan probeer ik daarna, als mijn account nog bestaat, met mijn volgende blog de cijfers door het dak te laten gaan. Goed, daar gaat-ie. Weet je wat? Ik maak er een mooie dicteezin van: ‘Terwijl de door omvolkingsdrift, plandemie-ijver en klimaathysterie bevangen Bill Gates chemtrails losliet op blanke primaten, riepen pittoreske trannies, consciëntieuze negers en rigoureus herrezen vaccinatiedoden om tribunalen vanwege een vermeende Joodse samenzwering.’ Ben benieuwd.
Ik was meermaals gestoken, terwijl ik niet één mug had gezien in de avond - ik zag ze zo goed als nooit, op die ene dag na - en de ventilator aan stond. Ik ging alsnog halverwege de nacht het rechthoekige muskietennet gebruiken, dat in een houten doos boven het bed was opgeborgen en met lussen aan haakjes kon worden opgehangen. Ik had de wekker gezet omdat ik deze dag 59 kilometer moest fietsen en Osmand 1680 hoogtemeters aangaf, en da's best pittig. Wel maakte ik weer tijd vrij om te lezen in eigen werk. Wat me opviel was dat ik voorheen vaker tegen een uitputting aan zat dan ik me herinnerde, maar vaak door de omstandigheden gered werd. Zo vreemd was het dus niet dat ik eerder deze reis gesloopt werd door de zomerse hitte. Ik was dus niet zozeer zwakker geworden in de jaren, eerder vergeetachtiger. Ik vertrok en reed uren in gedachten. Op een zeker moment keek ik bewust om me heen en werd Vietnam welhaast paradijselijk met al die stroompjes, watervalletjes en bananenbomen. Als een soundtrack klonk op de achtergrond het intrigerende Horizon of Plastic Caskets van Xasthur in mijn oren. Wat een leven leidde ik hier. Vietnam poogt meer toeristen te trekken met versoepelde toegangseisen - 45 dagen visumvrij voor veel landen - en het zou wat mij betreft terecht zijn als dat gehonoreerd werd. Grote leegtes zal ik niet snel aanbevelen aan de gemiddelde tourfietser, dat is meer mijn eigen ding, maar Vietnam is - zeker met al die degelijke onderkomens - uitermate geschikt voor iedere vakantiefietser. Ik was me er ondertussen wel van bewust dat deze tijd in Vietnam eindig is. Ik naderde Cambodja. Daar verwachtte ik nog geen groot verschil. Maar vanaf de huidige dag gold dat ik volgende maand, in februari, thuis ben. Dat verschil is al groter. En mijn nieuwe reis zal volstrekt anders zijn, moeilijk en confronterend, maar, naar ik hoop, voldoeninggevend. Ik skipte de lunch, zat vol energie en bleef maar klimmen, nu tot boven de duizend meter, waar Vietnam soms net even een ander karakter kreeg. In de verte zag ik hoog tegen een bergwand een waterval tussen het groen. Soms waren elektriciteitsdraden overgroeid met klimop. Rond drieën was de meeste energie uit mijn lijf. Ik at wat gomblokken. Ik dronk deze dag meer dan het dubbele van wat ik gewend was. En toch was ik verrast toen ik plots voor twee motels stond. Ik was al op mijn bestemming. In de afdaling waren de laatste kilometers ongemerkt snel voorbij gegleden. Ik pakte het eerste motel en kreeg een kleine maar nette kamer toegewezen met mooi houtwerk. Ik at tegenover mijn motel. Ik kreeg een menukaart te zien en zag een afbeelding met spek. Er viel wel een bord rijst, groente en varkensvlees te regelen. Ik kreeg een flinke portie, met naast de gekookte groene groente op mijn bord ook een kom bouillon met groene groente. Ik dacht terug aan het bord rijst met varkensvlees dat ik bestelde in Sa Pa, een maand geleden, bij de start van mijn tocht door dit land. Toen kreeg ik een bescheiden portie rijst en abusievelijk wat stukjes ei. Ook de daaropvolgende maaltijd was klein. Inmiddels waren de porties zóveel groter. Het loont nu echt om om een maaltijd als deze te vragen. Observatie: op eerdere reizen moest ik me vaak behelpen met schaarse verlichting in kamers. Nu brandt overal led-licht. Soms schijnt het midden in je gezicht bij het lezen, soms is er ook een sfeerlampje.
Ik fietste verder en nadat ik tevergeefs bij twee banken had geprobeerd om alvast dollars voor een Cambodjaans visum aan te schaffen - beide waren gesloten - verzonk ik in mijn droomwereld. Deze dag was de omgeving minder bijzonder. De heuvelwanden weken en er was meer bebouwing langs de weg. Ik hoefde beduidend minder te klimmen dan de vorige dag en de dagafstand was korter. En zo reed ik in vier uur naar Plei Kan. Ook daar waren de banken gesloten. Er waren veel hotels maar ik zocht en vond een motel. Ruim, goedkoop, maar wel - zo bleek later - extreem rumoerig. Ik stelde mijn remmen iets beter af, dronk koffie, nam een douche en met genoegen ging ik de straat op, voor mijn rust. Een man lokte me zijn restaurant in, een vriendelijk omaatje nam het over, haar kleinzoon inventariseerde de wensen via zijn telefoon en moeder ging koken. Mijn rust werd niet geheel geëerbiedigd, want moeders kon goed schreeuwen, maar ik kreeg wel een degelijk bord eten. Ik deed nog wat inkopen en keerde terug naar de kamer. De omstandigheden matchten goed met mijn wensen. Ik kon weinig anders dan het geluid overstemmen met muziek in mijn oren en dat was precies wat ik wilde. Toen ik later alleen nog gesnurk hoorde sloot ik me aan bij het koor.
Ik had de wekker gezet om de 87 kilometer van deze dag voor de duisternis af te leggen, en ik moest ook nog eerst naar de bank. Door dit afwijkende programma, en de dreiging van nieuw rumoer, was ik al vroeg wakker. Om half negen verliet ik de kamer. Nog steeds waren de banken, vier in totaal, gesloten. Aan het tijdstip kon het niet liggen: bij één bank zag ik dat 7.30 uur de openingstijd was en na negenen was iedere bank nog dicht. Ik beproefde mijn geluk bij een juwelier: wist men hier waar ik aan dollars kon komen? Maar ik kon hier fluiten naar dollars, behulpzaamheid of vriendelijkheid. Ik vertrok nu echt en al vlot werd het rustig langs de route. Na twintig kilometer reed ik het Chu Mom Ray National Park in. Het was een bijzondere ervaring. Niet dat dit park meer voorstelde dan een Europees bos, maar juist omdat het Europees aandeed en deze wereld vrij was van mensen maakte het apart. Halverwege vond ik een richel om op te zitten en at Chinese salami en groente. De route van deze dag was niet alleen lang, maar ook tjokvol sinusgolfwegen. Na het park was de omgeving nog steeds anders dan anders: minder tropisch ogend wat boomsoorten betreft. Op de taaie route kreeg ik een extra uitdaging: scooterende kinderen reden soms langdurig mee. Twee meisjes van tien voerden me al rijdend chips en enkele jongens presenteerden een gehalveerde doerian, die ik beleefd weigerde, denkend aan mijn interieur. Om kwart over vijf, toen ik wel klaar was met die steeds weer opdoemende muren van asfalt, zag ik de eerste van een reeks onderkomens. Ik liep dit motel binnen en kreeg een prachtige kamer toegewezen: schoon, een net afgewerkte badkamer, geen vochtproblematiek. Een kamer waar je met plezier je vrije tijd vult. Het was kamer 400 in mijn fietsleven. Vanaf mijn balkon had ik zicht op de omgeving en die was door een nieuwe weg, stukken zand en grind en ook aangeplante boompjes zo ruim dat dit net een stukje Kazachstan leek. Ik realiseerde me dat ik een klein probleem had. Ik zat op 53 kilometer van de grensovergang en bij die grens was een dorp van niks. Daar ging ik geen dollars scoren. En zonder dollars kon ik Cambodja niet in. Als ik na Cambodja weer Vietnam in wilde moest ik ook weer Vietnamese dongs hebben en dus weer naar een VPBank. En ik moest er niet aan denken om ooit door mijn oploskoffie heen te raken, iets dat moeilijk verkrijgbaar is. Was het een goed idee om toch nog even oostwaarts te rijden naar de stad Pleiku? Ik had tenslotte nog een week tijd.
Het was mooi weer en ik vertrok. Na een kilometer of twintig boog ik af naar het oosten - langs een stuwmeer - om mijn nieuwe plan ten uitvoer te brengen. Ik merkte dat ik humeurig was. Waar kwam dit door? Ik kon geen variabele vinden met een andere waarde dan anders. Hoe dan ook, ik trok het heel slecht dat kinderen weer met me mee scooterden. Gelukkig bleef het beperkt. Hier riepen ze niet zoals in Afrika ‘How are you’ maar ‘What’s your name’, ook het liefst zo vaak mogelijk. Ondertussen ging de achtbaan door: korte afdalingen en daarna weer tegen de muur op. Bij de start waren er nog veel bossen geweest met ingekerfde bomen - met een soort koeliehoed rondom de boom op anderhalve meter hoogte - maar later leek mijn omgeving meer op een langgerekt dorp. Wel ‘lunchte’ ik tussen de bomen, in de opening van een in onbruik geraakt bouwsel. Ik was vermoeid en at gomblokken. In de middag plakte ik er nog drie uur achteraan. Voor het eerst sinds tijden klom ik soms weer in windstille bloedhitte. Mijn beoogde motel op 70 kilometer ging ik niet meer halen; een late start en het aantal hoogtemeters dat ik moest maken verhinderden dat. Er moest er een op 57 kilometer zijn, maar ik zag ‘m niet. Ik keerde weer om en zocht nogmaals. Een man stond op van zijn stoel en kwam naar me toe. Ik toonde de naam op de kaart. Ja, dat was hier. Ik kon meekomen, door de poort. Er leek een rij garages te zijn met metalen harmonicadeuren. Er werd er een geopend. Het was een grote ruimte met twee tweepersoonsbedden en een aangrenzende badkamer. Er was een ventilator en een soort luchtkanon, een tafel en stoelen, maar deze keer geen wasbak. Bij een bezoek aan het toilet ontdekte ik mijn dagelijkse muggenbeet: iedere avond was het raak tijdens een klein moment van onachtzaamheid, ook al waren muggen in de meeste onderkomens op één vinger te tellen. Ik ging de straat op. Het restaurant dat ik op het oog had ging net sluiten. Dan maar weer uit eigen voorraad eten. Morgen kon ik me tenslotte opnieuw bevoorraden in Pleiku. Buiten waren lawaaiige kinderen. Konden ze naar binnen gluren? De harmonicadeuren sloten immers niet zo goed. Later, na een nieuwe beet door mijn sokken heen, ging ik onder het net zitten en sloot daar de avond af.
Ik was onrustig door een late start, door de rumoerige omgeving en door het programma voor vandaag: in Pleiku dollars regelen, Vietnamese dongs regelen, bevoorraden. Ik had een taaie start en moest honderden meters omhoog. Voor het eerst zag ik vlakke stukken harde, roodbruine grond. Je zou hier wellicht kunnen wildkamperen. In Ia Kha probeerde ik alvast de Vietcombank en de LPBank, alsmede een juwelier, maar ik kreeg driewerf 'nee' te horen. Ik had al een vermoeden hoe mijn ervaringen in Pleiku gingen zijn. Inmiddels fietste ik gelukkig lange einden rechtuit. Mijn rit duurde tot 1 uur.
Eerst die dollars, daarna de dongs en de inkopen. Ik liep binnen bij iedere bank maar overal ving ik bot. Vele verwezen me naar goudhandelaren en juweliers, die je opvallend vaak ziet in dit land, maar ook daar was het antwoord steevast ‘nee’. Bij de Agribank werd er telefonisch een kennis opgetrommeld die Engels sprak en ik kreeg een adres mee waar ik kon wisselen. Toen ik dat adres na lang zoeken gevonden had - het was opnieuw een juwelier - was het resultaat een simpel hoofdschudden. Bij de Vietcombank waren 'geen dollars in voorraad' maar de securitymeneer kon een taxi voor me regelen naar een speciaal adres. Ik bedankte, maar even later stond er toch een scooteraar klaar die me een helm overhandigde. Ik besloot mee te gaan. We reden oostwaarts, keerden bij de verkeerslichten en reden weer westwaarts. Hij stopte bij de eerste de beste juwelier, één waar ik al een ‘nee’ had gehoord. Wilde ik anders misschien naar een bank? Er zat nu geen schot in de zaak; dit was vijf stappen terug. Ik gaf hem de helm terug en liep het stukje terug naar de Vietcombank. ‘Pay the car’, zo liet de security me weten (ieder voertuig of rijwiel heet ‘car’ in vertalingen). Ik protesteerde, liet weten dat de rit nutteloos was geweest, pakte mijn fiets en ging verder. Bij de MBBank leek ik succes te hebben, want daar zei de medewerkster: ‘Give me money’. Toen ik vroeg hoeveel ze moest hebben, verdween ze kort en kwam terug met de tekst ‘This service is temporarily suspended’. Een van de opvallendste reacties was dat mijn doel om te wisselen niet goed was. Wisselen voor een visum kon helaas niet, wel om te reizen. Ik zei daarop dat ik wilde wisselen om te reizen. ‘Dan wil ik een vliegticket zien’, zei de dame in kwestie. Bij een andere bank mocht men geen dollars verkopen aan buitenlanders. Inmiddels was het na vijven. Ik moest onderdak gaan zoeken en vond een mooie kamer. Bij de koffie ging ik snel mijn mogelijkheden na. Naar Laos vluchten was geen optie; dat land vroeg ook om dollars en de zuidelijkste grensovergang met ‘visa on arrival’ lag veel te noordelijk voor mij. Het slimste leek om te blijven proberen dollars te vinden, in hotels en op de luchthaven. Andere opties waren onder andere 1) een visa run en 2) vliegen naar een totaal ander land om mijn laatste maand door te brengen.
’s Morgens, iets na negenen, hervatte ik mijn zoektocht. Ik bezocht de ACB en nogmaals een Vietcombank, banken waarnaar steeds werd verwezen door andere banken, maar wederom tevergeefs. Bij de Techcombank vroeg men naar het doel. Ik gaf het goede antwoord, ‘reizen’, maar ook hier vroegen de dames om nadere documenten. Ik besloot eens door te vragen. Het bleek dat de State Bank of Vietnam een bericht had doen rondgaan waarin stond dat aan niet-Vietnamezen geen vreemde valuta verstrekt mochten worden behalve in enkele bijzondere gevallen, waarvoor bewijzen geleverd moesten worden. Ik bezocht nog een goudhandelaar en hotels met twee, drie en vier sterren, maar het maakte niet uit wat ik deed. Als ik uiteindelijk zou moeten vliegen dan kon ik het beste een bus nemen naar Ho Chi Minhstad, want dat gaf me veel meer mogelijkheden en minder gedoe. Ik ging alvast eens kijken bij de busterminal. Iedere dag waren er nachtbussen naar Sai Gon, zoals men Ho Chi Minhstad hier nog steeds, of opnieuw, noemde. Ik ging dat laatste ook opnieuw doen, omdat de klassieke naam Saigon me beter beviel. Mijn fiets kon eenvoudig mee. Ik ging ook eens kijken op de luchthaven om te zien of ik daar dollars kon krijgen. De luchthaven was klein en in de terminal was alleen een beveiligingsbeambte aanwezig. Er was geen wisselkantoor, wel een gesloten balie van een bank. Aan de receptionist van mijn hotel vroeg ik of hij een oplossing wist en hij noemde een juwelier in een bepaalde straat. Ik deed nog een laatste poging en verspilde opnieuw een klein half uur. Als ik nu eens investeerde in een tijdelijk vliegticket van $14 bij Bestonwardticket? Dan had ik het document waar sommige banken om vroegen. Ik gaf het een kans. Helaas was het niet mogelijk om een ticket te kopen voor de dag dat mijn visum eindigde; de vlucht moest verder in de toekomst liggen. Het was de veiligheidsmarge die Bestonwardticket had ingebouwd: als de datum niet ver genoeg in de toekomst lag kon het ticket daadwerkelijk gebruikt worden voordat zij hem cancelden. Ik wilde best de kluit belazeren met een tijdelijk ticket maar ik moest wel een sluitend verhaal hebben met correcte datums. Mijn dollarjacht was klaar nu. Ik gaf het op.
Kon ik Vietnam verlaten en weer binnentreden zonder dat er een stempel van een ander land in stond? Ooit kon ik probleemloos terugkeren in Mexico toen ik niet toegelaten werd in de V.S., maar kon ik erop vertrouwen dat dat ook hier gebeurde? Het was lastig om daar een sluitend antwoord op te vinden. Mijn lot leek duidelijk. Voor de zekerheid moest ik weer vliegen. Naar huis wilde ik nog niet. Ik vond een spannende nieuwe locatie maar knapte wederom af op het gedoe van het vliegen met een fiets. Wat resteerde was wederom een visa run. (In theorie was er nog de mogelijkheid om een elektronisch visum aan te vragen met digitale dollars en bij één specifieke landgrens Cambodja binnen te komen, maar de afhandeling kon drie dagen duren en die tijd had ik niet.) Ik richtte me eerst op een vlucht vanaf Pleiku, maar die zou erg duur uitpakken. Ik kon ook met de nachtbus naar Saigon en dan een retourtje kopen naar een groot Aziatisch knooppunt. Dat leek te lukken. Ik kon voor een redelijke prijs heen en weer naar Bangkok met Thai Airasia. Ik liet het idee een uur rijpen en kocht toen een ticket. Ik vulde net als enkele maanden geleden weer een online 'arrival card' voor Thailand in en boekte een kamer in een hostel om een adres te hebben en een bevestiging daarvan. Ik was voorlopig klaar nu. Misschien deed ik veel te moeilijk, maar met de informatie die ik had leek dit de veiligste oplossing. Een vriend opperde het idee om op de luchthaven in Bangkok dollars te kopen. Daar had ik nog niet aan gedacht. Vietnam verveelde nog lang niet maar ik kon zo alsnog ook naar Cambodja. Het was eigenlijk best ironisch dat zodra ik in Cambodja zou zijn er niets anders te krijgen is uit geldautomaten dan dollars.
Op mijn laatste dag in Pleiku hield ik me bezig met enkele laatste kleine klussen en zette de puntjes op de i. Was ik niets vergeten in dit lange draaiboek? Ik zat in de ideale omstandigheid dat ik mijn verblijf in het motel voor een schijntje kon verlengen tot 17.00 uur. Het busstation was op ruim een kilometer. Ik kocht een ticket en wachtte in de hal. Later werd ik gewenkt door de ticketverkoopster en naar de bus begeleid. De fiets ging in de bagageruimte. De bus was een zogeheten limousine, met privé-slaapcompartimenten. Ik settelde mezelf, deed muziek op en deed kalm aan.
Tegen vijven in de ochtend ging het licht aan en niet veel later stond ik al buiten. Mijn fiets en bagage lagen al klaar. Wat nu? Ik moest nog zeker vijf uur wachten voor ik met goed fatsoen een kamer kon betrekken. Ik zag dat er zitbanken waren, in en buiten de tickethal. Ik zette mijn fiets neer en ging erbij zitten. Ik oriënteerde me op de kaart; ik moest een kilometer of zes rijden voor een hotel nabij de luchthaven. Ik maakte wat aantekeningen en toen was het licht. Ik kon wel wat voedsel gebruiken. Dit was een mooi moment om weer eens een 'bun bo' te nemen, een noodlesoep met rundvlees. Ik vond een geschikt terras. Ik kreeg niet zoals elders een koude plak noodles bij een kom bouillon; de noodles waren al onderdeel van de soep die rijkelijk was voorzien van vlees. Ik kreeg er een bord bij met vier soorten rauwe groente. Het was een prima ontbijt. Ik keerde terug naar de zitplaats bij de fiets en doodde de tijd met muziek. Ik vertrok om tien uur. In de wijk die ik op het oog had, nabij de luchthaven, waren de hotels te luxe en ik moest elders gaan zoeken. Dat viel niet mee vanwege de extreme verkeersdrukte; Saigon was precies de verkeershel zoals ik me die in 2013 voorstelde, toen ik de stad meed. Je kon hier nauwelijks een straat oversteken, soms helemaal niet. Het was ook een doolhof. Ik begon te wanhopen, zeker toen ook de simpele hotels veel duurder waren dan ik gewend was. Toch was in één hotel de man achter de balie coulant en ging akkoord met mijn prijs. De kamer was klein maar alles wat ik nodig had was aanwezig. Ik dronk thee en keek eens naar de planning die ik in Da Nang opstelde. Ik schrok toen ik zag dat dit mijn zesde dag in Cambodja had zullen zijn. Wat een tijd had al deze rompslomp gekost! Niet zo gek lang geleden voelde ik me relaxed; ik had een zee van tijd en mijn to-dolijst was verschrompeld. Dat gevoel was nu helemaal verdwenen. Ik had nu, als ik na een jaar wilde terugkeren in Nederland, nog maar een maandje voor nog meer Vietnam, misschien nog Cambodja, en de voorbereiding van de terugkeer: dan móest ik vliegen met de fiets, hoe lastig dat ook kon worden. Maar eerst wachtte me een welverdiende achturige vakantie in Bangkok.
__________________________________________________
Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, over de eerste twee jaar van mijn fietsleven, is bij de boekhandels verkrijgbaar, of tegen gereduceerd tarief bij:
https://www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-02-16 15:41:14
[totalVisitorCount] => 347398
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 419
[author] => Richard
[cityName] => Ho Chi Minhstad
[travelId] => 530429
[travelTitle] => Een wereldfietser heeft negen levens (deel 2)
[travelTitleSlugified] => een-wereldfietser-heeft-negen-levens-deel-2
[dateDepart] => 2025-02-11
[dateReturn] => 9999-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 5
[goalName] => Een wereldreis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/439_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => over-zoetzakken-en-zonen-van-publieke-vrouwen
)
[19] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110745
[userId] => 383868
[countryId] => 201
[username] => rollingmetal
[datePublication] => 2025-12-16
[photoRevision] => 0
[title] => Een eerlijk bord tokbokki is goed voor het moreel
[message] =>
CHINA
Dertig dagen had ik om van Ping’an naar Vietnam te rijden. Na een nacht in Ping’an lag ik zeventien nachten buiten op mijn weg naar Zhaotong. In die stad bracht ik twee nachten door in hotel Li Hao. Nu had ik nog een kleine 800 bergachtige kilometers te gaan naar Vietnam.
Tegen elven verliet ik het hotel. Ik werd geholpen bij het dragen van de bagage naar de fiets. Ik bleef versteld staan van die vriendelijkheid, die service in dit land. In de supermarkt kocht ik - na eerder al voedsel gekocht te hebben - een voorraad limonade en een lunch en ging op pad. Ik had minder energie dan ik hoopte en zelfs na slechts twee dagen rust leek er al duchtig aan mijn spiermassa geknaagd te zijn. Na een gebeurtenisloze middag werd het steeds kouder; de temperatuur daalde zelfs tot 1°C. Er volgde een afdaling van 800 meter en ik had me volledig ingepakt. Bijna beneden zag ik in de berm een afgeschermd stukje technologie. Ik keek of er kampeerruimte was. Er was een zijweg en een paadje naar een betegeld en overgroeid platform vol grote keien. Er was een stuk gras vrij. Ik had mijn stek. Ik hoopte de discipline op te kunnen brengen om in de vroege kou pal na de ochtendschemering weer te vertrekken.
Die discipline had ik, ook omdat het meeviel met de kou. In de schemering had ik een mooi zicht op het verlichte bergdorp beneden me. In dat dorp was het even zoeken naar de doorgaande weg. Tientallen, misschien wel honderd kinderen liepen of hingen rond, op weg naar school of wachtend tot de deuren open gingen. Sommigen ontbeten bij de stalletjes. Mijn afdaling ging voort en ik kwam uit bij een rivier. Ik wist wat mijn lot was en klom weer honderden meters. Het leek een mooie dag te gaan worden, maar de zon kwam er toch niet door en warmer dan 12°C zou het niet worden. Waarom was het hier kouder dan in Ping’an, dat zoveel noordelijker lag? Ik naderde nota bene de tropen. Met wat moeite kreeg ik de ochtend vol. Ik lunchte op een betonnen opslagruimte in de ruime berm en ik kreeg het idee dat ik in iemands tuin zat, want buiten het onkruid zag ik één kool. De middag ging moeizaam. Ik had na mijn twee dagen rust nog steeds weinig oog voor de omgeving omdat er simpelweg weinig bijzonders te zien was. Ik kreeg weer zadelpijn. Steeds vaker moest ik stoppen om de druk van mijn zitvlak te halen. Later had ik niet eens meer zadelpijn nodig om te moeten stoppen; het klimmen werd me te zwaar. Het was ook niet niks om dik 1500 meter te klimmen op de tweede dag. Ik vroeg me af of ik uitgeput kon raken als er geen sprake was van hitte. In Peru was dat gebeurd, zo herinnerde ik me. Het zou niet best zijn. Ik sleepte mezelf naar het eind van de middag en vroeg me af hoe lang de lijdensweg ging duren, want op de klim was alle grond om me heen weer in gebruik. En plots… was er zomaar een dennenbos. Het was perfect. Even leek ik terug te zijn in Europa. Ik zette mijn tent op, reikhalzend uitkijkend naar een lange nacht rust. Cijferend met Osmand ontdekte ik dat de fietsroute naar de grens nu maar zo’n 40 kilometer langer was dan de autoroute. Dat gaf me nieuwe hoop, want net als de vorige dag was ik ook nu niet veel verder gekomen. Mogelijk had ik al mijn resterende dagen nodig om het land uit te komen.
Ik leek voldoende energie te hebben voor dag drie. Tegen de zadelpijn had ik iets uit de kelder van mijn achtertas opgeduikeld: mijn muts. Ik trok hem over het zadel. Het had geregend en het rode, aflopende bospad naar de hoofdweg was spekglad. Het was maar 1°C. Mijn taak deze dag was enkele malen een paar honderd meter klimmen en weer dalen en daarna stijgen tot maar liefst 2800 meter. Dat zouden in totaal weer 1500 hoogtemeters zijn. Het was grijs weer. Fietsen was alleen werken deze dagen. Veel tijd ging op aan het steeds weer aan- en uittrekken van kleding. Na de lunch op een slecht onderhouden basketbalplein had ik al vlot weer zadelpijn. Ik besloot alsnog de muts in mijn korte broek vast te zetten met veiligheidsspelden. Ik bleek er baat bij te hebben en dat deed de motivatie goed; ik had zelf een oplossing gevonden, ik kon weer langere stukken achtereen fietsen en mijn tocht liep minder gevaar te stranden. Want wat als het van kwaad tot erger was geworden en ik simpelweg te veel pijn zou hebben om te kunnen fietsen? Een muts in mijn broek om mijn achterwerk te ontlasten, dat was zowel een rare zin als mijn redding.
Ik reed nauwelijks meer door plaatsen maar zag wel altijd links en rechts woningen en moestuintjes. Later op de middag was er zowaar bos. Ik had de kampeerplaatsen voor het uitzoeken totdat op 2600 meter hoogte de grond vlak werd en ik overal kassen zag: frames met plastic erom gespannen. Gelukkig werd de klim tijdig hervat en verscheen er weer bos. Ook daarin waren nog plastic kassen te zien en menige berg afval, maar ik kon er mijn tent kwijt. Ik was tevreden met de voortgang. Ik had niet meer gepresteerd dan voorheen, maar er was ook geen achteruitgang en de vooruitzichten waren goed: de pijn was verminderd en ik kon ook op meer progressie rekenen de komende tijd, want het was even klaar met de extreme klimmen.
Er viel natte sneeuw. Het was net boven nul. De vlagen mist in de vorige namiddag waren nu dichte mist geworden. Ik was al vroeg vertrokken. Ik kreeg vele tunnels te verwerken en dat beviel me, want die waren warm en droog. Ik hoefde ook niet steeds veiligheidsmaatregelen te nemen, want zowel binnen als buiten reed ik met licht en een geel hesje. Behalve tunnels waren er ook veel bruggen; het was vreemd om niets dan mist te zien vanaf een brug. Na het bereiken van de pas op 2800 meter was er een lange afdaling. Die deed ik nog voor de lunch waardoor er op dat moment al dik vijftig kilometer op de teller stond. Ik had een nieuwe techniek die me beviel: ik legde niet langer mijn benen op de tassen bij een afdaling - ik had immers een defect freewheelmechanisme - maar fietste in de hoogste versnelling naar beneden en remde steeds een beetje bij. Ik zou deze dag zo goed als geen protest horen vanuit de achternaaf. De temperatuur piekte op 10°C. Het bleef koud en grijs. Ik verliet de route die ik lang gevolgd had: de G213 ging verder naar Kunming. Ik nam een mooie route langs bossen. In Xundian pauzeerde ik. Alle comfort was weer verdwenen: eten deed ik tegenwoordig altijd op trappen of muurtjes. Vlak na vijven had ik een lekke achterband. Ik verving hem op een modderig terrein. Daarna was er niet veel tijd meer over, maar ik wilde niet al na een kwartier stoppen. Dat leverde me wat moeilijkheden op bij het vinden van een plek, zeker toen ook plots mijn voorband lek was, maar die viel bij te pompen. In een bergbocht vond ik een pad dat steil naar beneden liep. Langs een kleine beek was net genoeg ruimte. Ik had 116 kilometer afgelegd. Het tij leek te keren. De laatste loodjes leken minder zwaar dan die moeizame herstart. Ik was bijna halverwege het tweede deel van de tocht. Het leek er toch op dat ik mijn hele tocht in 17 plus 8 dagen en een ochtend ging doen. Dan kon ik toch nog eenmaal een Chinees hotel nemen, in grensplaats Hekou.
Ik plakte alsnog mijn achterband. De voorband voelde zowaar nog stevig genoeg, maar na een ochtend rijden was hij plots leeg toen ik een lunchplek vond. Ik verving de band door een Schwalbe-band die nog redelijk nieuw was en die ik zeer lang niet gebruikt had omdat er steeds binnen een dag een mysterieus lek ontstond: kleine gaatjes langs de naad terwijl ik nooit een dader in de buitenband aantrof. Ik zou dit hinderlijke fenomeen de dagen erop niet meer terugzien. Tijdens deze onderbreking bevond ik mij ter hoogte van het westelijker gelegen Kunming. Een maand geleden zou ik met fiets en al van Xining naar Kunming vliegen, in een uur of twee. Nu had ik het, inclusief de tussenstop in Zhaotong, in 23 dagen fietsend gedaan. De middag bracht me onder andere een stuk rechtuit - ook wel eens leuk - en een vervelende klim met een betonnen afzetting op de middenstreep, waardoor vrachtwagens geen uitwijkmogelijkheid hadden als ze mij moesten passeren (en ik ook niet, op de stukken waar er een vangrail was). Ik zag buffels langs de weg, en de vorige dag had ik al rijstterrassen gezien. De weg ging dwars door Shilin en dat kwam goed uit want ik moest me weer bevoorraden, maar de weg was geïsoleerd. Langs de weg waren hooguit wat autobedrijven. Ik moest toch echt een afslag nemen om de stad in te gaan, maar ver hoefde ik niet te rijden. Er was al vlot een winkel die zoveel had dat ik ermee verder kon. De boodschappen hoefden niet in een plastic zak, zo zei ik, en daarop hielp de mevrouw van de winkel om ze naar mijn fiets te dragen. Ik reed nog een kleine twee uur door en zag afgesleten gesteente in de akkers, als beelden. Tussen enkele van die akkers vond ik een heuvel met bovenop enkele vlakke stukken natuur. Toen ik het terrein wilde inspecteren maakte ik weer de fout geen regenbroek aan te trekken waardoor ik nadien weer honderd naaldjes en evenzoveel kleefbolletjes uit mijn sokken mocht verwijderen. Ik reed deze dag wat ik moest rijden. Nu nog drie dagen en een ochtend. Als mijn achternaaf het ná de komende dag begaf maar de fiets nog wel mee te voeren was, kon ik de grens zelfs lopend bereiken binnen de tijd.
Ik startte in dichte mist, maar gaandeweg werd het mooier weer. In een pauze bij een vervallen huis kwam een man naderbij om plastic te verzamelen. Wild schudde hij de gevonden flessen leeg, ook de waterflessen met schuimend geel vocht. De spetters vlogen in het rond. Amicaal kwam hij op me af en met vriendelijk gezicht doch resolute afweergebaren poogde ik urinevrij te blijven. Deze dag werd gekenmerkt door afdalingen met tientallen tussentijdse klimmetjes, een zeer vermoeiende manier van fietsen. Ik kreeg het idee dat nu iedere dag hetzelfde was. Ik leek verzadigd met indrukken, maar zag dan ook weinig bijzonders meer en maakte weinig mee. Ik werkte iedere dag van 8 tot 6, dat was het. Ik had me met succes aangepast aan de fietsmankementen: ik was eraan gewend geraakt altijd te trappen, al was het wel vermoeiender. Nog nooit fietste ik zoveel in de hoogste versnelling. Ik kocht flessen vocht; dat mocht ook wel want het was met 23°C ongekend warm geworden. Er waren ook plots weer vliegen geboren. Ik zag mooie bossen om te kamperen, een zeldzaamheid, maar wist al lang dat ik in de stad Kaiyuan ging stranden. Ik was nog niet halverwege de stad of het was eigenlijk tijd om te stoppen. Ik hoopte voor het donker de stad uit te zijn. Vlot manoeuvreerde ik door het verkeer en wist uit de drukte te komen. Ik peilde hier en daar maar vond nog niets. En toen was er plots een bos aan de overkant, maar wel lager gelegen, en achter een betonnen kanaal. Verderop zag ik een pad. Ik stak over, liep langs een tuin met een blaffende hond en na twee huizen in verval was er bos. Weer zag ik dat kanaal maar nu ook een punt waar ik erover kon. En toen was ik in het bos. Hoe was het toch weer mogelijk in dit overvolle China? Weer had ik op de valreep een goede stek gevonden, alsof ze ter plekke voor me gecreëerd werden.
Deze dag realiseerde ik me dat ik het fietsen echt moe ben. Twee dagen rust was te kort. Nooit ging het makkelijk, nooit genoot ik van het fietsen. Steeds keek ik uit naar het volgende rustpunt. En vandaag had ik na 120 kilometer ook echt rust nodig. Het was inmiddels goed mogelijk de precieze resterende afstand te berekenen: nog 214 kilometer.
De zon stond laag aan de hemel en beloofde veel goeds. Ik had de gewoonte ’s avonds te kijken wat me te wachten stond en was dat dan ‘s morgens geregeld weer vergeten. Het is goed dat ik in deze levensfase geen examens meer heb. Ik liet mij aldus verrassen met een stevige klim. Ruim voor Mengzi kondigde deze stad zich al aan met fietsstroken. Later kwam daar ook een voetpad bij. Die was op een zeker punt geschikt om te zitten en ik lunchte er. Op de kaart zag ik dat ik nog net boven de noordelijkste punt van Vietnam zat, die zich ten oosten van me bevond. Nabij de noordelijkste punt van Vietnam ligt de Kreeftskeerkring. Ik ging nu echt de tropen in rijden, na negenenhalve maand fietsen. Kort na de lunch werd ik verrast. De fiets zwabberde. Dit was echt foute boel. Lekke banden komen nooit zo abrupt en dat voelde ook anders. Ik bereidde me geestelijk alvast voor op vier dagen lopen. Ik controleerde het wiel; dat zat goed vast. En toen zag ik die scheur weer in het frame. Het laswerk had het begeven. Dat was feitelijk een opluchting, want China barst van de werkplaatsen en dit kon vast vlot hersteld worden. Ik ging lopen en kreeg al snel hulp van een scooterende jongen die wat Engels sprak. Een paar honderd meter verder waren er al een paar werkplaatsen. Ik hoefde niet eens de bagage af te laden. Een oudere man laste de breuk, vroeg er niets voor en ik kon weer verder, naar en door Mengzi. Maar nu kraakten mijn pedalen zorgelijk. Mijn trapas ging het toch niet opnieuw begeven? Later begon ik weer te zwabberen. Ik zag eerst geen breuk in het frame, maar toen ik aan beide uiteinden trok wel. Ik was terug bij af. Ik ging weer lopen. Later had ik de grootste moeite een kampeerplek te vinden. Lopend is dat lastiger omdat je minder snel een ongeschikt gebied achter je kunt laten, maar ik had deze dag ook simpelweg het geluk niet aan mijn zijde. Ik sloeg een pad in, langs akkers, op weg naar een bos, maar dat bos was te steil en alle overige grond was landbouwgebied. Ik kon weer terug naar de hoofdweg. Bij een elektriciteitscentrale probeerde ik de tuin, maar werd gek van een hond en de grond was te hobbelig. Aan de zijkant van de centrale lukte het nét, tussen de muur en een slootje. In het donker zette ik de tent neer op een krappe open plek.
Misschien leek het de matigste plek in tweeënhalve maand China, maar het lag verrukkelijk. Ik werd pas wakker toen het al bijna licht was, een zeldzaamheid. Toen het echt licht was was het mistig, maar je zag het mooie weer er al doorheen. Ik liep een kilometer of vijf en zag toen op een erf twee man sleutelen aan een vrachtwagen nabij een werkplaats. Ik liep op ze af en liet het probleem zien. Deze keer werd het grondig aangepakt: er werd een extra laag aangebracht, een soort brug haaks op de breuk. Opnieuw werd er niets berekend. Ik kon weer vaart maken. Door de late start en de ingreep was het al vlot lunchtijd. Ik zag een fraaie bushalte met zitplaatsen en met een mooi vormgegeven vuilnisbak. Dit was plots een ander soort China, een goed verzorgd China. Allereerst verving ik de linkerpedaal - omdat die inwendig aan gort was en lawaai maakte - voor het tweedehands exemplaar dat ik meenam uit Ulaanbaatar. De kapotte pedaal was die uit Astana, die ik vlak na het Mongoolse dorp Ölziit erop had gezet, 5500 kilometer geleden. Geen slechte prestatie voor een pedaal van een paar euro. Ik lunchte en reed verder. Ik was nog maar nauwelijks onderweg toen plots mijn rechterpedaal naar rechts bewoog. Dat was een richting waarheen pedalen niet horen te gaan. (Stel je eens voor dat je pedaal eraf schuift wanneer je er even op staat op een afdaling. Dan sta je plots met één been op de grond en de fiets en de rest van je lichaam razen verder. Brr.) Hoe dan ook, mijn nog originele rechterpedaal begaf het een uur na de (inmiddels vijfde) linkerpedaal. Hoe wonderlijk was dat? Het probleem (het lawaai) lag dus niet aan de trapas; beide pedalen waren simpelweg gelijktijdig versleten. Gelukkig had ik nog een kleine collectie rechterpedalen, de wederhelften van al die versleten linkerpedalen. Ik ging nu de doorgang naar de weg naar Hekou nemen, een bergroute. Ik zou van ruim 1000 meter naar 128 meter afdalen. Het zou het einde zijn van de grote hoogtes. Het was een mooie en rustige route en vlot reed ik 22 kilometer neerwaarts. Het was vreemd om plots bijna op zeeniveau te zitten, met een strakblauwe lucht bij een graad of 22. China was hier nog groener. Ik pauzeerde in een ‘healthy park’ met twee trimtoestellen. Daarna ging ik langs een rivier rijden, de Rode Rivier, een bruine stroom die hier de grens vormde met Vietnam. Ik luisterde naar muziek, niet mijn standaardplaylist maar een restje albumtracks dat ik ooit nog eens wilde beluisteren. Hoe verdacht toevallig was het toch weer dat ik, nu ik zicht had op Vietnam, ik plots het nummer Vietnam van Crystal Castles hoorde. China leek hier niet meer op China, meer op Vietnam. Zo zag ik houten hutten in de jungle naast me. Tot tweemaal toe was er een politiecontrole. Rond zessen was er links een heuvelwand, met lager gelegen jungle ernaast. Op die heuvel paste mijn tent nét op een provisorisch looppad. Wildkampeernacht 199 op deze reis. Nog 27 kilometer.
De noodzaak om haast te maken was verdwenen, en dus was het licht toen ik wakker werd. Het voelde goed dat het over was, dat de tijdsdruk vanaf nu weg was, voorgoed, op deze reis. Dat me nu rust wachtte, de beloning. Ik reed door de jungle, op en neer langs de bruine Rode Rivier, en bereikte Hekou.
Ik liep het eerste hotel langs de waterkant in en schrok een beetje van het sjieke interieur. De prijs die ik hoorde lag enigszins boven mijn limiet, maar was inclusief ontbijtbuffet. Zo’n buffet had ik deze reis nog niet meegemaakt; dat was erg aanlokkelijk. Ik ging niet afdingen, ik ging dit gewoon doen. De fiets kon op de bewaakte binnenplaats staan. Mijn kamer was weer fantastisch mooi, nu met zicht op de rivier en op Vietnam. Na de koffie en een reinigingsritueel ging ik een poging wagen erachter te komen wanneer ik dit land moest verlaten. Enkele sites suggereerden dat dit in China anders is dan elders: dag 1 zou niet de entreedatum zijn maar de eerste volledige dag. Ik had 30 dagen maar wist niet zeker of het vandaag dag 28 of 29 was. Het Public Security Bureau moest dat wel weten, maar dat lag kilometers terug op de route. Ik waagde een poging bij het politiebureau, maar er waren veertig wachtenden voor me. Ik ging eens kijken bij de grens. Het was een rare grens. Het was geen doorlopende weg. Er was een enorm gebouw met erachter een voetgangersbrug. Het gebouw was alleen voor hen die de grens wilden passeren en ik zou direct door poortjes moeten en niet meer terug kunnen. Ook hier ging ik geen antwoord krijgen wanneer ik het land uit moest zijn. Voor de zekerheid ging ik daarom maar de volgende dag de grens passeren. Het hotelaanbod in Lao Cai, pal over de grens, leek ook degelijk; daar kon ik verder rusten. Ik liep door Hekou. Ook deze stad was minder herkenbaar, net als de laatste tientallen kilometers China. Dit was een soort Chinam: ik zag Vietnamese teksten, kortgerokte dames, massagesalons en prijzen werden mede weergegeven in Vietnamese dongs. In de avond vermaakte ik me met X. Aan geen enkele in Thailand gedownloade VPN-app had ik nog iets, behalve nummer 20. Ik had exact het goede aantal geïnstalleerd.
Het buffet plaatste me voor vraagtekens en deed een beroep op mijn aanpassingsvermogen. Een mevrouw toonde me een kom noodles. Ze bracht me ook naar een eetketel met een andere soort noodles. Ik begon maar met de kom noodles met heet water. Ik schepte er vleesachtige substanties bij. Er was groente, en er waren een soort nuggets; die voegde ik ook toe. Andere dingen deed ik er bij voorkeur niet bij in, zoals fruit en een ongepeld ei. Een andere mevrouw wees op de borden. Dat was praktisch. Ik legde het fruit en het ei op een bord. Ik nam er een kopje melk bij en ontdekte later de kinderkoffie (suiker en melk met een zweem van koffie). De noodles waren enorm opgeknapt: ik bleek er gekruid gehakt aan toegevoegd te hebben. Het kwam allemaal goed. Maar later ging het mis met mij. Terwijl ik mijn tijd besteedde aan het online zoeken naar de perfecte kamer in Lao Cai kwam er een nek- en hoofdpijn opzetten. Mijn energieniveau daalde snel. Wat was dat nu? Ik pakte mijn spullen snel in en vertrok rond twaalven. De Chinese grens was eenvoudiger te slechten dan verwacht. In het gebouw ging de bepakte fiets moeiteloos de roltrap op en door de poortjes. Uiteraard moest alle bagage weer door de scanner. De douanemeneer wilde weten naar welke stad ik ging. Was dit grensoverschrijdende bemoeizucht of een controlevraag of ik de goede kant op ging? Na veel peinzen en speuren en navragen plaatste hij een stempel. Einde China. Ik had het gedaan. Ik was van de Kazachse hoofdstad Astana via de Mongoolse hoofdstad Ulaanbaatar naar Vietnam gefietst. Ik had daarbij heel China doorkruist. Ruim 5300 Chinese kilometers waren voltooid. Nu moest ik mijn route uit 2013, minimaal 700 kilometer zuidelijker, nog gaan kruisen om de lijn Noordkaap - Singapore te voltooien.
VIETNAM
Ik liep met de fiets aan de hand over de brug naar Vietnam. Daar kreeg ik ook een aparte vraag: ‘Heb je een visum?’ (of eigenlijk ‘Do you haaa Vietnam visaaa?’). Ik hield het bij een ‘No’. Ik kreeg een stempel en er werd een datum bijgezet: 10-01-2026. Kijk, daar kon ik wat mee. Eindelijk tijd. Eindelijk geen druk meer. Ik liep langs een bescheiden verzameling geldwisselaars en reed naar een deel van Lao Cai dat aan de andere kant van weer een rivier lag. Ik probeerde drie pinautomaten en gaf me, met mijn barstende hoofd, snel gewonnen: ik nam genoegen met een maximum van 100 euro aan Vietnamese dongs tegen ongunstige tarieven. Ik was nu wel multimiljonair: er gaan dik 30.000 dong in een euro. Ik vond mijn beoogde hotel en zonder dat ik erom vroeg kon ik een kamer bekijken. De realiteit valt altijd een beetje tegen als je net ervoor de perfecte kamer dacht te hebben gekozen: de kamer was rokerig, de koelkast ontbrak en het balkon was erg smal. Maar het was de enige nog beschikbare kamer in deze prijsklasse, aldus het meisje van de receptie. Ik nam ‘m en zette de airco aan. De sigarettenrook zou verdwijnen – best ironisch dat in China roken toegestaan was maar de kamers veelal rookvrij waren, en hier roken verboden was en ik in de rook zat – maar – nog meer ironie – uit alle kieren zou later wierook naar binnen komen. Ik ging op bed liggen. Ik ging ín bed liggen. Later prepareerde ik wat noodles en at sinaasappels. En ik ging weer liggen. In de middag was ik nog tot weinig in staat geweest, in de avond bladerde ik op het internet. Ik zette de wekker voor Feyenoord - Celtic, maar van die wedstrijd knapte ik niet op.
Rond tienen werd ik actief, al was mijn toestand niet verbeterd. Ik leverde de was in bij de receptie. De was uitbesteden voor een schijntje kon nu weer; ik was in Zuidoost-Azië. Ik ging naar buiten en zocht en vond een supermarkt. Ik kocht koffie, en brood en driehoekjes kaas. Later dronk ik koffie en mijn hoofdpijn smolt weg. Het brood was een waar genoegen. Wat resteerde was de moeheid. De middag bracht ik weer in bed door. ’s Avonds deed ik de administratie en verzond wat e-mails. De energie kwam langzaam terug.
Lao Cai kreeg karakter door de Rode Rivier en de grote bruggen die de stadsdelen verbonden, door een park en door een bazaar met fraai houtsnijwerk en glaswerk. En er waren opvallend veel grote banken. Ik moest meer geld hebben dus moest ik op jacht naar een pinautomaat die deed wat ik wilde: mij veel geld geven en er niets van pakken. Ik probeerde dat tevergeefs bij de LPBank, de HDBank, de TPBank, de MBBank en nog drie anderen. Achtmaal was scheepsrecht want ik slaagde bij de VPBank: ik kreeg voor €300 aan dongs en mocht ze allemaal houden. Bij twee banken probeerde ik tevergeefs van mijn Chinese geld af te komen, maar dat bleek later gewoon in mijn hotel te kunnen. ‘s Avonds ging ik opnieuw de straat op. Ging ik ergens eten? Ik moest wennen aan mijn nieuwe omgeving. Er waren weinig plaatjes om naar te wijzen. Ik kon eten op geïmproviseerde terrassen bij kookstellen, of in kleine, eenvoudige maar wel populaire restaurants. Eén restaurant had iets meer stijl, maar elders zag ik een afbeelding van een broodje kebab met sla. Dat zag er goed uit. Ik bestelde er een, maar het was uiteindelijk weinig dikker dan een envelop. Ik besloot alsnog een maaltijd te nemen, in mijn eigen hotel. Daar werd één eenvoudige maaltijd geserveerd: bun cha. Ik kreeg een kom zoete soep met vlees en een bord met groenvoer en kleverige koude noodles, naar believen toe te voegen aan de soep. Later zat ik op mijn balkon en genoot van het goede leven met muziek en een glas wodka. In de nacht overleed mjn smoezelige, met tape bijeengehouden set oordoppen en ik nam een nieuwe set in gebruik. Ik had er zes meegenomen en nam me voor om voortaan minder elektronica (denk ook aan laadkabels) mee te nemen. Dit soort dingen is overal verkrijgbaar.
Volgens mijn herinneringen aan en ervaringen in 2013 was het ondoenlijk om te wildkamperen in het overbevolkte Vietnam. Als ik daar binnenkort nog steeds zo over dacht ging het karakter van mijn reis nu drastisch veranderen. Maar eerst moest ik een antwoord vinden op een vraag. Waagde ik me met mijn gare achternaaf en mijn daarop aangepaste fietstechniek aan een uitgebreide tocht door het uiterste noorden van Vietnam of reisde ik eerst linea recta naar Hanoi voor de jacht naar achternaaf nummer drie van deze reis?
Ik bleef nog een dag om diverse kleine klussen uit te voeren en ik maakte een nieuwe planning: het werd een ambitieuze route door noordelijk Vietnam. Hoofdstad Hanoi schoof ik daarmee voor me uit. In mijn reisschema bleef er nu nauwelijks tijd meer over voor een land ná Cambodja. In de avond koos ik voor dat ene restaurant dat luxer oogde dan de rest. Ik kreeg er een aarden pot met gebakken rijst, groente en rundvlees. Er werd bouillon bij geserveerd, groente in zuur, twee banaantjes en koude thee. Ik wilde mijn verblijf afsluiten in het mooie park met water en bruggen maar de lichten waren uit en ik hield de wandeling kort.
In de ochtend was er nog één aardig klusje voor bij de koffie: het updaten van onderstaande landenlijst. Mongolië kwam op positie 8 terecht, tussen Namibië en Kirgizië, en China tuimelde daarmee uit de top 10. Ik had er daarna geen moeite mee om te vertrekken, nadat ik een week rust had gehad na mijn slopende tocht door China. Het was weer tijd voor actie. Tijd om van mijn luie muts te komen. Oh nee, die zat alweer frisgewassen in de tas.
Ik had een goed idee. Ik wilde stoppen met cola, of eigenlijk met frisdrank in het algemeen. De zware dagen in de leegtes zijn al enige tijd voorbij en de fietsdagen werden nu ook korter, nu ik vermoedelijk dagelijks ging vertrekken vanuit hotels. Mijn shot cola had ik niet meer nodig om de dag door te komen (ondanks dat het effect minder was dan op andere reizen had ik er toch voordeel van gehad). Maar als ik vanaf nu in hotels verbleef, waarom zou ik dan niet wat koffie meenemen voor onderweg? Ik kon een thermosfles kopen en bij de lunch of op een ander moment koffie drinken. En dus nam ik een thermosfles mee uit de supermarkt. Het was meer een thermosbeker, een kleurrijk Chinees exemplaar met de fantastische naam Yes-water. Er hing een kettinkje aan met een kartonnen hartje, met de schattige tekst ‘I hope you will be free and happy every day’.
Ik ging op weg. Dat ging een paar kilometer eenvoudig en toen kwamen de hellingen, niet absurd steil - ik denk 9 tot 12% - maar wel eindeloos, met aanvankelijk dorpsleven om me heen en later steile wanden. Vietnamezen zijn even fervente toeteraars als Chinezen - dat was een tegenvaller - maar de honden waren tenminste relaxed. Ik kreeg positieve signalen van mensen om me heen: opgestoken duimen, begroetingen, wuivende handen. Hoelang had ik inmiddels al opvallend vriendelijk volk om me heen? Sinds… mijn aankomst in Kazachstan? Ik had een merkwaardige spierpijn in mijn hamstrings ontwikkeld tijdens mijn verblijf in Lao Cai, maar voelde er niets van tijdens het fietsen. Misschien had ik mijn spieren onderbelast de afgelopen week. Mijn fiets ging ondertussen verder achteruit: soms was er geen weerstand meer vanuit de naaf en dan trapte ik zonder het wiel aan te drijven - ik draaide alleen de ketting rond. Dan moest ik schakelen en trappen totdat ik weer beet had. Was het einde van mijn hervatte avontuur al nabij?
De stad Sa Pa lag slechts op 34 kilometer van Lao Cai maar wel dik 1400 meter hoger. Het was genoeg voor een middag. Het werd grijzer en mistiger, maar natter kon ik niet worden van die mist: ik was dit jaar niet eerder zo drijfnat van het klimmen. Ik dronk nu onderweg Minute Maid sinaasappelsap. Omdat het mierzoet was lengde ik het royaal aan met water, ongeveer half om half. Tegen vijven was ik in Sa Pa. Het bleek een groot toeristenoord te zijn, tjokvol hotels en restaurants. Ik had dagenlang in luxe geleefd en vond het tijd voor versobering. Ik gaf mezelf een opdracht: zoek een hok voor pakweg vijf euro. Het kostte enig speurwerk maar uiteindelijk zag ik een hotel met tien scooters ervoor. Daar moest ik zijn. De prijs was 200.000 dong, ongeveer 6,50. Dat keurde ik goed. De kamer was niet vrij van vochtproblematiek maar dat gaf het interieur karakter. Het beddengoed was in ieder geval fris. Ik nam een douche en wilde naar buiten. Ik merkte dat de deur niet meer open wilde: het mechanisme had kuren. Ik bleef proberen - ik kon ook weinig anders - en dit hielp. Sa Pa was bescheidener dan het Thaise Patong, maar op de dosis toerisme die ik daar had gehad kon ik lange tijd vooruit. Sa Pa deed me daarom niet veel. Waarom waren er zoveel toeristen in deze uithoek van het land? Misschien had het te maken met het nabije nationale park. Ik bestelde gebakken rijst met varkensvlees in een eenvoudig restaurant, maar kreeg die rijst met stukjes ei. Het was niet echt een voedzaam maal na een middag hard werk. Mijn kamer kwam ik niet meer in. Ik besteedde het openen van de deur uit en zette vervolgens een stoel schuin onder de klink. Ik pakte Osmand erbij en ging eens zoeken naar fietsenmakers. Er waren er nul hier. Er waren er wel meerdere in Lao Cai, dat nu achter me lag. Ik had dat geen moment vermoed. Wat nu? Ik besloot niet al te ver naar het westen te fietsen, zo zou ik niet te ver van Hanoi verwijderd raken. Ik trok het dekbed over me heen; een kachel in deze kamer was niet overbodig geweest. Ik was in de tropen, maar voor tropische warmte moest ik duidelijk zuidelijker zijn. Ik checkte niet eens of er wifi was; ik was weer onderweg en hield de wereld buiten Vietnam op afstand.
Ik vervolgde de klim. Er kwam weer een probleem bij: de ketting viel niet mooi over het kleinste voortandwiel. Ik draaide aan de pedalen en zag dat de kettingbladen naar links en rechts bewogen. Ergens werd deze afwijking gecreëerd, maar ik kon niet vinden waar. Maar ik kon hoe dan ook verder. Opeens reed er een scooter naast me. ‘Ik heb je eerder gezien’, zei de berijder, die een jonge vrouw achterop had. Wellicht in Sa Pa, dacht ik nog. ‘Nabij Osh’, zei hij. En toen herkende ik hem. Het was de Spaanse fietser die ik in Kirgizië ontmoette toen ik net spagetti had gegeten in een Italiaans restaurant en in een moeite door een kamer in Osh had geboekt. Hij adviseerde me destijds het Park Hostel, het hostel waar ik bij mijn volgende bezoek aan Osh, na een mislukte poging China te bereiken, alsnog terechtkwam. Hij was fietsend tot aan Kunming gekomen en had daar de reizigster ontmoet die nu achterop zat. Zij had geen fiets. Hij had daarop zijn fiets in Kunming geparkeerd en samen maakten ze nu tochten door Vietnam. Hoe was het weer mogelijk dat ik hem hier ontmoette. Door zijn advies had ik in het Park Hostel overigens opnieuw de Franse fietser ontmoet die ik voor het eerst zag bij de fietsenmaker in Kutaisi, Georgië. Ook zo’n toevalligheid.
Bij 2000 meter ging ik eindelijk afdalen. Toen ik wilde eten was er geen menselijk leven om me heen en daarom lunchte ik langs de weg op een vlak stuk zandgrond met keien dat vermoedelijk bebouwd ging worden. Ik at gedroogd vlees en bananen en dronk er nu – jawel – koffie bij. De koffie had mijn lichaamstemperatuur; het was nochtans met kokend water bereid. Ik daalde nog veel verder en werd in bewoonde gebieden volop begroet door met name kinderen. Ik wist dat ik niet verder ging komen dan Tan Uyen op zestig kilometer en dat ik niet langer zou fietsen dan vijf uur, maar het was goed zo. Als ik dagelijks zo lang zou willen fietsen als in China zou ik hier om half zeven moeten vertrekken, niet rond tienen. Toen ik Tan Uyen bereikte schoot mijn rechterpedaal los. Er zat al eerder speling in. Dit was het (metalen) wonderding uit Turkestan; vreemd dat deze rechterhelft zo vlot kapot was. Ik plaatste een nieuwe pedaal en zag toen dat ik tegenover een statige ‘nha nghi’ stond, een motel. Binnen kreeg ik thee van een oude man. De prijs voor een kamer was opnieuw 6,50 en dat zou nadien de standaardprijs blijken te zijn voor motels. De kamer was goed: geen vochtproblemen maar wel muggen. Daar moest ik me onderhand eens tegen gaan beschermen. Ik nam een douche en ging naar buiten. Dit echte Vietnam beviel me beter dan wat ik de vorige dag zag. Er was een vaste markt die bezig was te sluiten; morgen zou ik eens naar een lange broek gaan zoeken want de broek waarin ik in februari vertrok liet ik versleten en wel achter in Georgië. Die lange broek zou dan voorlopig mijn enige muggenwerende aankoop zijn, want een spray of lotion kon ik hier niet vinden. In een eenvoudig restaurant probeerde ik het menu te vertalen, maar Google Translate bracht vooral onduidelijkheid. Wat moest ik met ‘noodles elevation’? Ik bestelde maar gewoon rijst met groenten en vlees. Ik kreeg een maal dat beduidend beter was dan in het toeristische Sa Pa, en twee keer zo goedkoop.
Ik dronk koffie en pakte gedurende die tijd een oude bezigheid weer op: lezen. Ik had daarna niet genoeg water meer voor noodles en ging de straat op. Eigenlijk had ik ook liever brood. Dat kon ook: er werden broodjes verkocht met gebakken ei. Eerst voerde ik een opdracht uit die nog open stond: koop een broek. Ik liep naar de zijstraat met de markthallen. Bij één zaak vroeg men wat ik zocht. Mijn antwoord werd vlot gerepliceerd met: ‘Die hebben wij niet in uw maat. Alleen voor Vietnamese mensen.’ Dat leek me sterk, maar ik keek even verder. In een andere winkel was men daadkrachtiger. Een man toonde me broeken in mijn reuzenmaat 33 en hoger, tot wel 38. Een cargobroek die enkele eigenschappen had van een joggingbroek beviel me en voor acht euro was ik een broek rijker. Ik kocht water en twee belegde broodjes; er zat ook worst en groenvoer bij de gebakken eieren en ik at ze op de kamer op. Om half elf verliet ik het hotel van het oude echtpaar en klom een paar honderd meter. Vietnam was hier overal heuvelachtig, maar anders dan in China: minder weids, minder hoge toppen, vol met groen en met steeds nieuwe heuvelwanden. Alle kinderen groetten en één jongetje reikte me, na een groet en een hand, een klein pannenkoekje aan. Ik kocht meteen bananen bij de buurvrouw. Verderop lunchte ik op een grote steen, wederom gedroogd vlees uit China en bananen. Ik reed verder en een uur later, in Than Uyen, pauzeerde ik. Vergeleken met mijn fietsleven tot aan Vietnam waren mijn fietsdagen hier zeer gecomprimeerd. Tien kilometer verder was ik bij een splitsing en verder kon ik niet als ik gegarandeerd een kamer wilde hebben. En die kamer wilde ik want wildkamperen was toch echt ondoenlijk in het drukke Vietnam en ik was snel gehecht geraakt aan het gemak van motels. Ik nam een kamer en ging later de straat op. Eten vinden ging nog niet met gemak. Overal is ‘bun’ (noodlesoep) en ‘pho’ (noodlesoep) verkrijgbaar, maar de noodlesoep kwam me veel vlotter de neus uit dan op eerdere reizen. De noodles uit pakjes vond ik prima, met name als ontbijt, maar in die kommen bouillon met noodles, groenvoer en stukjes eiwit had ik geen trek. Ik wilde vast voedsel, maar ik wilde niet steeds om rijst vragen. Ik ging op goed geluk ergens naar binnen, maar de jongedame die voor me stond had - zo kreeg ik het idee - geen zin in gedoe met een toerist. Deze tent was ‘gesloten’. Ik gaf het vlot op. Ik had nog Chinees voedsel. Ik kocht druiven en ging naar mijn kamer. Chinese vis en druiven is ook een maaltijd. Ik had wifi maar gebruikte het alleen voor mijn tocht. Er was een bergroute langs enkele stuwmeren. Osmand toonde op dat traject geen motels en overdreven veel hoogtemeters. Volgens Google Maps was de route goed te doen. Ik zou de route graag rijden, maar raakte dan wel verder verwijderd van Hanoi. Redde de fiets dat? Redde ik dat, met mijn aanhoudende vreemde spierpijnen? Later zocht ik naar informatie over Vietnamees eten. Mijn indruk leek juist; Vietnam leeft vooral op noodlesoep en daarnaast is er een bonte, maar veel minder algemene variatie aan gerechten.
Ik ging het proberen: de op het oog zware maar vermoedelijk mooie route langs de stuwmeren. Er zijn hier grote verschillen tussen de te rijden hoogtemeters als je Osmand en Google Maps vergelijkt. Osmand kwam op 2930 meter uit op het dagtraject dat ik uiteindelijk zou rijden en Google hield het op 870 meter (mijn teller zou uiteindelijk stoppen bij 1158 meter en dat klopte met mijn snelheid per uur). Al vlot zag ik de stuwdam en klom naar de rand. Vanaf dat moment reed ik langs het water, maar ging daarna nog wel fors omhoog en steil omlaag, steeds weer. Eindelijk reed ik langs water en niet meer langs huizen. Het werd een mooie rit. Later was er geen water meer. De steile wegen gingen onverminderd voort en gingen me een klein beetje de keel uithangen omdat ik op deze wijze nauwelijks voortgang maakte. Toen ik op de kaart keek en zag dat motels nog steeds in mijn bereik lagen maakte het me niet veel meer uit, zeker niet toen ik onderweg ergens een fles water kon scoren. Voor de winkel zat een gezelschap, en toen ik lopend naderbij kwam nam een man onmiddellijk een peuter van een krukje om plaats te maken. Dronk ik bier mee? Nee, ik had andere plannen. Het was met 24°C aangenaam weer deze middag. Mijn shirt dat ik de vorige avond schoongespoeld had voelde tropisch klam; ik had zeep moeten gebruiken. Tegen half vijf zat mijn rit erop. In het motel dat ik gevonden had was niemand, maar een man aan de overkant van de weg pakte zijn telefoon en even later kwam er een vrouw aan op een scooter. Deze dag was de prijs slechts vijf euro, voor een alleszins redelijke kamer. Over het eten deed ik niet moeilijk deze dag en ik nam ergens een ‘bun bo’, noodlesoep met rundvlees, en een bak groenvoer. Op de terugweg kocht ik melk (wat ik iedere avond dronk nu het weer volop verkrijgbaar was), sinaasappelsap en water. Dat laatste was vaak lastiger te vinden dan je zou denken.
Dag 300 van deze reis. Het werd in mijn tentloze bestaan al vlot een gewoonte om een uur te lezen bij de koffie. Er volgde een mooie rit, opnieuw langs water maar nu ook over een lange brug over de Zwarte Rivier. De lunch was bijna memorabel. Ik was lang doorgefietst tot Muong Giang in de hoop belegde broodjes te kunnen scoren voor de lunch, maar ik werd teleurgesteld. Noodlesoep zul je vreten! Ik weigerde. Op een plein zonder banken at ik gedroogd vlees. Er kwamen kinderen op me af. De eerste twee waren met een selfie blij en vertrokken weer. Nummer drie en vier bleven lang plakken. Later had ik een hele stoet kinderen dicht om me heen. Ik besloot een stukje te fietsen om elders de maaltijd te kunnen vervolgen. Er was een kraam langs de weg waar rijstblokken verkocht werden. Ik kocht twee pakketten en at ze verderop op, gezeten op een trap. Ook hier kreeg ik bezoek, maar de drie jongetjes verdwenen en keerden terug met een blik 7UP. Later kwamen ze banaantjes brengen. Een chips etend meisje achter op een brommer stapte af en goot chips in mijn hand; mijn middagmaal nam steeds grotere proporties aan. De mini-mandarijn die ik eerder kreeg van een jongetje bewaarde ik daarom nog even.
De route binnendoor naar Son La was bevolkt; langs bijna het gehele traject stonden huizen. Er liepen veel kippen met kuikens in de berm, soms geiten. Een enkeling liet zijn buffels uit. Ondanks mijn leeftijd was ik in sommige landen nog steeds een soort popster voor meisjes van 16 en Vietnam was een van die landen. Wat opviel in deze regio was dat veel scooterende vrouwen hun helm óp hun hoofd dragen, niet óver hun hoofd. Later zou ik zien waarom. De vrouwen hadden een bijzondere haardracht: ze droegen een cilinder op hun hoofd en ik vermoedde dat hun opgestoken haar erin schuilging. Ik was op tijd in een naamloos dorp dat twee onderkomens had. Een weinig vrolijke oude vrouw toonde me de kamer. Er was geen natuurlijke ventilatie, wel een airco. Toen al mijn bagage in de hal stond, keek de vrouw bedenkelijk. Wat moest dat allemaal hier? ‘Dat gaat ik even naar boven zeulen’, zei ik, ‘hopsa!’ Het ijs was gebroken: de vrouw lachte. Boven dronk ik thee. Ik puzzelde met de route. Met zo’n vijftig à zestig km/d kon mijn planning de prullenbak in. Ik deed nu het noordwesten van het land en wilde ook het noordoosten nog doen, maar daar was geen tijd meer voor. Of moest ik het toch proberen en eventueel Laos in duiken bij tijdgebrek? Eén ding was onbespreekbaar: vroeger opstaan. Dit nieuwe ritme beviel me uitstekend. Ik was blij dat er nu meer tijd was voor iets anders dan fietsen. Buiten vond ik tot mijn vreugde een iets betere eetgelegenheid, maar ik moest me wel door de autotune-‘muziek’ heen bijten. Argentinië, Tanzania, Oostenrijk, Vietnam.... bijna de hele wereld is besmet met die ellende. Ik bestelde worsten en patat en zou wel zien hoe ver ik kwam met deze twee maaltijden. Ik kwam zo ver als mogelijk was, want de patat was geen groot bord zoals op de afbeelding maar een kleine portie in een schaaltje. De worstjes waren goed ondanks de suiker. Nadien had ik best honger, maar ik kon nog snacken op de kamer.
Ik had een nieuwe fan: de eerder zo nukkige vrouw filmde mijn vertrek. Ik kocht water in een kleine winkel. Een man vroeg naar mijn herkomst en toonde me iets later melk van het merk Dutch Lady. ‘Friesland Campina’, zei hij. Mijn laatste betaalde baan in een loods in Meppel was plots weer dichtbij. Ik ging fietsen. Het was een bewolkte dag. Ik klom flink en reed in twee uur naar Son La. Ik vond er een zitbank op een plein en ging lunchen. Er arriveerde een auto en een man in pak stapte uit. En dat gebeurde nog een keer. Daarna sprongen er militairen in het wit uit een vrachtwagen. Meer auto’s, meer pakken. Een vrouw met camera. Een groot bloemstuk. Militairen oefenden een paradepas met het bloemstuk. Ik ging niet wachten tot de ceremonie officieel begon; ik had voldoende bananen op en stapte op. Son La leek maar niet te eindigen; de lange weg zuidwestwaarts bleef lange tijd een stadsweg. Uiteindelijk werden de acht banen toch weer twee banen. Ik zag opnieuw veel vrouwen met een klos op het hoofd. Mijn fiets had vreemd genoeg nauwelijks kuren meer, behalve dat ik dagelijks mijn voorwiel opnieuw vast moest zetten omdat de inbusbout van de snelspanner uitgesleten was. Rond drieën, nabij mijn pauzestek, verkocht een vrouw iets onduidelijks. Ik ging kijken. Het waren pakketjes van natuurlijk materiaal, tien stuks, bijeengebonden. Ik verwachtte dat ze onder andere rijst bevatten en kocht een tiental. Ik opende er één en vond een zoete, kleverige substantie gevuld met zoete aardappel. Smakelijk, maar onafgekoeld lastig te eten, zozeer kleefde het. Ik fietste ruim een uur door en stopte in Co Noi, mijn doel van vandaag. Ik vond er een prachtige kamer, veel netter dan ik gewend was voor deze prijs. Ik dronk thee en staarde nog eens naar de kaart. Wilde ik wel naar Hanoi als reparatie van de fiets geen prioriteit meer had? Zou ik er omheen gaan fietsen? Ik ging nog even de straat op. Ik had belegde broodjes gezien vandaag en bijzonder fruit, maar in de avond verdwijnt de straatverkoop. Nu was er vooral weer noodlesoep. Eén toko leek iets anders te hebben, maar het had ook luide hedendaagse popmuziek. Ik ging het bij mijn kleefpakketjes houden.
Voor het eerst in pakweg een week stond ik op zonder pijn. De spierpijn naderde zijn einde. Er wachtte me een klim van honderd meter naar een kruising. Omdat die kruising al op vijf kilometer lag reed ik er in gedachten voorbij. Ik rolde tweeënhalve kilometer naar beneden en werd toen wakker. Er wachtte me nu opnieuw een klim van honderd meter terug naar de kruising. Na de afslag ging de klim door, en niet mild. Na ruim twee uur stonden er al 600 hoogtemeters op de teller. Ik at in een bergbocht op een blok beton. Het was mijn tweede blik Chinese vis in Vietnam, en opnieuw smaakte het lang niet zo goed als in China. Was het omdat de vloed cola ontbrak, of was het omdat voedsel uit een bepaald land geregeld zijn aantrekkingskracht verliest als je er niet meer bent – ik dacht terug aan mijn voorraad Turkse cakes die maar niet opraakte in Georgië. Ik reed veel door natuur deze dag, zag relatief hoge bergen en reed weer over een brug over een breed stuwmeer. Mijn ketting raakte plots klem tussen de cassette en het wiel. Deze keer moest de cassette eraf om de ketting te bevrijden. Ik had toen nog een uur daglicht en een kleine vijf kilometer te gaan. Normaal was dat een prima uitgangspositie, maar nu niet, zo zag ik toen ik de gegevens van de slotklim bekeek. Ik moest nog 400 meter omhoog! Dat werd fietsen in het donker. Ik zette de vaart erin. Met een dergelijke korte afstand was de helling steil en maakte ik snel hoogtemeters. Op driekwart van de klim had ik geluk: er was hier al een hotel. Vlot had ik een prima kamer, al zou ik er nog door verrast worden. Op mijn avondronde door de stad Bac Yen, waar ik nu lopend heen moest klimmen, vond ik een geschikt restaurant met onder andere Italiaanse gerechten. Er was een menukaart met afbeeldingen en onderschriften; daar had ik iets aan. Ik zag het gerecht ‘tokbokki’ staan en was weerloos. Ik móést tokbokki hebben. Afgaand op de afbeelding kon het noodlesoep zijn, maar dat interesseerde me nu niet. Maar het was geen noodlesoep. Ik kreeg een bord pasta met tomaten-/kaassaus en visballetjes. De jonge ober sprak zowaar Engels en zette muziek op, daarbij inschattend welke klanken bij zijn huidige clientèle paste. Met de bandnaam Sammath op mijn sweater gaf ik een hint, maar zo ruim zal de collectie niet geweest zijn. Het werd pianomuziek. Eenmaal weer buiten zong ik een oud succesnummer van Ram Jam: “Whoa tokbokki, bam-a-lam. Whoa tokbokki, bam-a-lam. Tokbokki op mijn bord, bam-a-lam. Waarvan ik vrolijk word, bam-a-lam.” Ik kocht zeewier met amandelen voor in de avond en keerde terug. Bac Yen was mooi verlicht en had ook nog een grote vijver; ik meende aan de overkant terrassen te zien.
Bedden zijn hard in Vietnamese hotels en er zijn vaak geen lakens, dekbedhoezen en kussenslopen. Bedden zijn ook zelden opgemaakt; het beddengoed ligt opgevouwen op bed. Hoe men de dekens, dekbedden en kussens redelijk schoon houdt weet ik niet; stinken deden ze tot dusver niet. Vandaag had ik een kamer met twee bedden. Er waren hier wel lakens over de matrassen gespannen, maar op het bed dat ik wilde gebruiken lag er halverwege een dun sierkleed over het laken. Toen ik op het bed zat verschoof ik ongemerkt het kleed met mijn linkervoet. Er werd een driehoekige bruinrode vlek zichtbaar op het laken. Ik wist wat ik daarvan moest denken en wisselde gauw van bed.
Ik wilde niet nog eens meemaken dat ik mijn ketting moest bevrijden. Ik zette de fiets in de laagste versnelling(en) en bestudeerde de stelboutjes van de achterderailleur. Ik herinnerde me de les van fietsdocent Marten Gerritsen: ‘Kijk naar de constructie. Als je de bout niet tegen een oppervlak kunt draaien dan heeft draaien geen zin; dan moet je de andere bout hebben.’ Ik draaide de juiste bout aan en mijn probleem zou niet meer optreden. Het was warm weer. Ik fietste twee uur en zag toen langs de kant een broodjeskraam, maar er waren geen belegde broodjes. Ze worden op vele punten verkocht, maar vaak alleen in theorie. Er waren wel een soort gefrituurde, gepaneerde worstebroodjes. Ik verwachtte dat ik ze warm zou krijgen maar eenmaal gefrituurd en opgebaard worden ze niet meer verwarmd. Het was evengoed goed te doen. Het fietsen was minder goed te doen. Ik verwachtte niet dat ik de geplande 68 kilometer van deze dag ging halen en dat, gecombineerd met de onzekerheid wat betreft accommodatie, tastte het moreel aan. Ik wilde vroegtijdig stoppen, maar toen het erop aankwam reed ik toch door. Het werd weer een taai slot met een zware klim. Een kip rende vanaf de overkant de weg over om iets op te pikken - was het een kever? - en rende niet door naar de berm maar keerde, waarschijnlijk uit angst voor mij, om. Ik werd echter ingehaald door een vrachtwagen. Ik keek om en zag dat de achterste helft van de kip nu tweedimensionaal was. Het dier leek te pogen los te komen van het asfalt, maar kort daarna zag ik geen beweging meer. In de schemering vond ik een onderkomen in Thu Cuc. Ik dronk thee, nam een douche en begon aan de klus die stilaan meer weerstand opwekte: een bord eten scoren. Ik moest hier iets op vinden; dit ging niet nog een maand goed. Ik wilde simpelweg geen noodlesoep. Ik zag soms wel afbeeldingen van andere gerechten, maar vaak waren ze flets, of onwaarschijnlijk: dan toonden ze geen maaltijd maar een bonte variatie aan vleessoorten of een buffet. Ik ging me nu behelpen met de supermarkt, maar dat was hier ook geen feest: 50% non-food, 25% koekjes en snoep, en 10% bestond uit kleine pakjes melk. Geen blikjes vis, nul groenten, nooit eens gezouten pinda’s. Ik kocht snackballetjes en hield het verder bij de bananen die ik vanmorgen kocht. Wat me nog het meest stoorde was niet het aanbod, maar de gewaarwording dat ik me hier als ervaren reiziger zo moeilijk aanpaste aan het aanbod.
Bij de koffie keek ik naar de kaart. Ik had nog 31 dagen, waarvan ik er in het huidige tempo misschien wel 25 nodig had om, veel zuidelijker, Cambodja te bereiken. Ik kon nog een stukje oostwaarts, maar niet te ver. Ik besloot naar Viet Tri te rijden, op 70 kilometer afstand. Ik reed mijn dagelijkse twee ochtenduurtjes en zag toen een grote supermarkt. Hoera! Maar mijn enthousiasme werd snel getemperd. Dit was gewoon een uitvergroting van wat ik al kende. Er waren geen verse waren, op enkele stokbroden na. Wel waren hier 3000 soorten koekjes in plaats van de gebruikelijke 1000, en 300 soorten plantaardige olie in plaats van 100. Nog steeds niet één blikje vis of groente. Om het leed te vergroten werd er autotune geserveerd door de speakers. Mijn god, wat klinkt die ellende gay. In mijn jonge jaren zongen homo’s ‘Breaking The Law’, ‘We Will Rock You’, ‘Do You Wanna Fu•k’, of ze klonken zo: https://youtu.be/pO1HC8pHZw0?si=sv1UZe74ip0ZE2tu Nu maken ze - gok ik - songs met titels als ‘Jongen, mag ik een kusje’ en ‘Ik kan uren met je praten, lieve knul’. Ik zette mijn eigen muziek op. Met drie euro aan boodschappen verliet ik de zaak en probeerde te blijven lachen. Verderop at ik Chinese saté uit de tas en een restant bananen. Er was zowaar wat lichte regen. In de ochtend had ik nog moeten klimmen, nu daalde ik af naar zeeniveau. Het was logisch maar toch vreemd om daarna met een behoorlijke snelheid op een vlakte te fietsen. Ik kwam na enige ‘polders’ in stedelijk gebied terecht; het was al laat toen ik in Viet Tri belandde. Ik moest wennen aan deze neonwereld om me heen na de sobere bergdorpen. En er was iets vreemds: de eerste twee motels waren vol. Met licht aan reed ik verder. Gelukkig vond ik steeds nieuwe motels en bij een ervan kon ik terecht. Ik had een mooie, ruime kamer waarin zelfs een koelkast stond, al hoefde ik niets te koelen. Omdat het laat was bleef ik binnen. Ging ik morgen verder oostwaarts of boog ik af naar het zuiden? Mijn fiets had nauwelijks kuren momenteel; onderhoud had nu geen prioriteit. Het einde van deze reis kwam ook langzaam in zicht. Voor onderhoud hoefde ik dus niet naar Hanoi. Verder trok de stedelijke drukte me ook niet aan. Diep in de nacht volgde ik FCSB – Feyenoord, maar had achteraf liever doorgeslapen. Ondanks dat ik een mooie kamer had, vond ik voor het eerst het beddengoed te onfris ruiken en gebruikte ik mijn grondzeil, slaapzak en eigen kussen.
Ik had er nauwelijks een nacht over geslapen, maar ik had een antwoord: ik ging vanaf nu zuidwaarts. Geen Hanoi, geen Noordoost-Vietnam. Ik reed een paar kilometer terug en parkeerde de fiets in de garage onder het winkelcentrum dat ik gisteren al zag. Er was een Winmarkt. Die kende ik al, maar dit was een beduidend grotere vestiging, een die me niet teleurstelde. Ik kocht ruim koffie in, blikken vis, wat groente en zakken vol gezouten pinda’s. Daarmee kon ik voorlopig vooruit. Rond twaalven ging ik echt op pad. Mijn einddoel, Hoa Binh, lag op 75 kilometer en ik had nog ruim vijf uur, maar ik moest ook nog lunchen. Vietnam zag er vertrouwd uit hier, met bruggen, zandbanken, vlakke landbouwgebieden, dijken, en dat in grijs weer. Het was een soort kleinschalig Zeeland met bananenbomen. Ieder half uur ging het regenen, maar nooit stelde het echt iets voor. Ik lunchte op een bank die ik aantrof op een zijweg naar een dorp. Vandaag at ik volkorenbrood. Ik sneed het brood open om er kaaspuntjes in te doen, maar het was enigszins hol en reeds gevuld met rozijnen. In (het vervolg van) de middag reed ik langs de Zwarte Rivier, die ik al veel vaker naast me had, maar nu hoefde ik alleen rechtuit te fietsen, zonder klimmen. Om kwart over vijf schemerde het al maar ik had nog een half uur te gaan. Hoa Binh was anders dan verwacht. Ten eerste was het een grotere stad dan ik vermoedde, en ook een lichtstad. Het leek wel een Oost-Europese stad rond kersttijd. Ik vond een degelijk motel met een vriendelijke oude meneer en een behulpzame vrouw. Ondanks de stadse omgeving was er in mijn wijk geen groot aanbod aan restaurants. Maar dat gaf niet; ik was iets onafhankelijker geworden na mijn eerdere inkopen. Ik kocht wel rode vruchten, die wat flets zouden blijken te smaken. Ik at mijn kaaspuntjes erbij op, voor ze zich gingen vermengen met hun aluminium verpakking. ’s Avonds at ik zoute pinda’s, een waar genoegen.
In de ochtend kreeg ik te maken met een onverwacht euvel. Ik spoelde mijn thermosbeker eens grondig om en daarna bleek hij een klein lek te hebben. Ik zette hem met koffie en al gehuld in een plastic zak in de fietstas voor een laatste maal koffie onderweg. Na vertrek reed ik enkele kilometers verder door het landschap; daarna zou ik weten dat ik opnieuw voor de bergen gekozen had: ik mocht zo’n 300 meter omhoog fietsen. Oververhit zou ik niet raken, want dit was opnieuw een regenachtige dag. Vandaag regende het doorlopend, ook tijdens de lunch op een trap. In de middag verloor Vietnam iets van zijn magie. In deze grijsheid, met dat hinderlijke getoeter van vrachtwagens en bussen - dit moesten de luidste claxons ter wereld zijn - en alles wat zich drammerig overal doorheen wil persen, was ik het even zat. Het versterkte het plan om een dag rust te nemen in de eerste nette kamer die ik de komende tijd zou treffen. Om vier uur was ik in Vu Ban, 70 kilometer ten zuidwesten van Hanoi (n.b. bijgaand kaartje toont een andere Vu Ban). Ik was wel klaar met die regen bij 19°C. Ik stopte bij een motel toen ik de bebouwde kom dreigde te verlaten; ik ging niet meer naar een volgend dorp. Er was een zaaltje met veel tafels en bij de receptie stond in grote letters ‘Happy birthday’. Ik wilde er zeker van zijn dat hier geen feest of karaoke ging plaatsvinden, maar met de man met wie ik te maken had viel moeilijk te communiceren, ook niet via Google Translate. Ik kreeg het idee dat hij niet kon lezen en de communicatie verliep vervolgens via kinderen. Ze bleven namens hem vragen om een paspoort, maar ik wilde weten wat ik hier kon verwachten. Uiteindelijk, na twintig minuten, kreeg ik het antwoord dat er geen party zou zijn, maar misschien zeiden ze alleen wat ik wilde horen. Ik wilde ook de kamer nog zien. Dat kon. Eenmaal daar werd ik overvallen door een schimmelgeur. De schimmel was ook duidelijk op het plafond zichtbaar. Ik had hier een half uur verprutst. Ik reed een stukje terug; daar had ik een ander onderkomen gezien. Deze was goedkoper en zichtbaar beter, maar de mevrouw worstelde met een digitaal formulier om mijn gegevens ingevoerd te krijgen. Ik ging ondertussen in de weer met de bagage. Ze vroeg halverwege aan me om aan te geven waar ik vandaan kwam – de keuzelijst was lang – maar mijn bril zat in de stuurtas en die stond al in de kamer, en dat probeerde ik duidelijk te maken. Misschien dat dit opgevat werd als onwil, want ze schudde ze haar hoofd, wilde mijn paspoort teruggeven en maakte een gebaar dat ik moest vertrekken. Ik haalde de bagage weer uit de kamer, zette mijn bril op en las alsnog mee op haar telefoon. Ik koos ‘NLD’ uit de lijst en wees naar het paspoortnummer dat waarschijnlijk in het volgende invoerveld gevraagd werd. Ze ploeterde nog even voort maar gaf het toen op. Het ging niet en ik moest weg. Wat was dit voor waanzin? Waarom was zij gedwongen zo’n onmogelijk formulier in te vullen? Ik moest weer de regen in. Weer een half uur kwijt. Ik reed nog een kilometer terug, niet wetend of daar nog een motel was. Het schemerde inmiddels. Bij die laatste verlichting draai ik om, zo dacht ik. Juist daar was nog een motel; een bord wees naar een zijweg. Er was nog een ander motel langs die weg, maar iets zei me dat ik door moest rijden naar het motel dat op het bord stond vermeld. Het was mooi dat ik deze avond via het lot en mijn intuïtie precies dat vond wat ik zocht. Ik werd ontvangen door een vriendelijke, behulpzame dame die me een prachtige kamer toonde voor dezelfde prijs als het schimmelhok van een uur geleden. Ik had mijn kamer waar ik een dag rust kon houden. Of twee. Ik was drijfnat en toen ik eenmaal droog was kon ik me richten op mijn uitrusting, want de inhoud van de voortassen en de stuurtas was ook vochtig: er viel veel te drogen.
Ik deed de dagelijkse dingen maar ook de dingen die er normaal bij inschoten. Ik verwisselde mijn ketting en plaatste nieuwe remblokken. Ik herstelde mijn sokken en puzzelde op de route. Ik deed boodschappen en trof iets bijzonders aan: de verrukkelijke rookkaas die ik ooit in Kazachstan kreeg van een voorbijganger. En ik nam me voor om de restaurants hier een nieuwe kans te geven. Zou ik aan de noodlesoep kunnen ontkomen en weer een onvervalst bord tokbokki kunnen scoren?
___________________________________________________
Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, over de eerste twee jaar van mijn fietsleven, is bij de boekhandels verkrijgbaar, of tegen gereduceerd tarief bij:
https://www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-02-16 15:41:14
[totalVisitorCount] => 347398
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 1084
[author] => Richard
[cityName] => Vụ Bản
[travelId] => 530429
[travelTitle] => Een wereldfietser heeft negen levens (deel 2)
[travelTitleSlugified] => een-wereldfietser-heeft-negen-levens-deel-2
[dateDepart] => 2025-02-11
[dateReturn] => 9999-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 5
[goalName] => Een wereldreis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/246/958_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => een-eerlijk-bord-tokbokki-is-goed-voor-het-moreel
)
[20] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110671
[userId] => 427053
[countryId] => 201
[username] => Rob-en-Sil
[datePublication] => 2025-12-01
[photoRevision] => 0
[title] => Vietnam (2)
[message] => Zaterdag, 9 november, bewolkt, 32 graden
Vandaag is het Onafhankelijkheidsdag en wordt het heel erg druk in de stad, daarom vroeg op om niet verstrikt te raken in het drukke stadsverkeer. Om 5 uur gaat de wekker af. We krijgen een pakketje mee als ontbijt voor in de bus en dan op pad. Er zijn veel politie en militairen aanwezig. Op elke hoek van de straat staan er enkele en de mensen zijn ook al hun stoep aan het schoonmaken. Waarschijnlijk komt er hoog bezoek. We kunnen zonder problemen de stad uit en koersen zuidoost, naar de grens met Vietnam. Onderweg krijgen we een noodweer melding........ regen en overstromingen in Long An...... Dat ligt net onder onze route. Het zou volgens de weerberichten de hele dag regenen, maar het is kurkdroog en zo'n 32 graden. Na 4,5 uur komen we aan bij de grens tussen Cambodja en Vietnam. Hier moeten alle bagage eruit en nemen we afscheid van onze gids en chauffeur. Zij gaan nu terug naar Phnom Penh en Siem Riep. Met al onze bagage moeten we eerst uitchecken aan de Cambodjaanse grenspost en dan via 100 meter niemandsland weer inchecken in Vietnam. Gelukkig is de visumplicht voor korte verblijven afgeschaft. Iedereen is goedgekeurd en we worden welkom geheten door onze nieuwe gids Tom. De grensovergang Bavet in Cambodja wordt aan de Vietnamese kant ook wel de Moc Bai-grensovergang genoemd. Het is de meest populaire route om van Ho Chi Minhstad (Vietnam) naar Phnom Penh (Cambodja) te reizen, vaak met een bus die er ongeveer 6 tot 7 uur over doet. Het is mogelijk om bij deze grenspost een visum-on-arrival te krijgen, of een eerder aangevraagd e-visum. Na de grens een stukje over de QL22, om na de Vâm Cô Dông rivier, bij TT Gô Dâu linksaf te draaien naar de QL22B. De Vàm Cỏ Đông rivier is een rivier in Vietnam die stroomt door de provincies Tây Ninh en Long An, en een lengte heeft van 220 kilometer. De rivier maakt deel uit van het Đồng Nai riviersysteem en is een belangrijke waterweg voor scheepvaart en transport.Nog een uurtje en dan komen we aan bij Tay Ninh Holy See. De belangrijkste tempel in Tay Ninh is de Cao Dai Tempel (ook wel Tay Ninh Heilige Stoel), het centrum van het Caodaïsme, een religie die in 1926 in deze regio ontstond. Een andere belangrijke tempel in de provincie Tay Ninh is de Ba Den Tempel op de top van Ba Den-berg. Als we aankomen is er net een ceremonie bezig. Op het terrein lopen ook veel apen, waarvoor gewaarschuwd wordt, aangezien ze agressief zijn. In vergelijking met de andere tempels die we tot nu toe al hebben gezien, is deze erg kleurrijk en goed onderhouden. De tempel ligt op een terrein met hekken er omheen, maar ook 2 wegen kruisen de ligging. Als er een dienst is, worden deze afgesloten. Ook valt het op dat het er erg schoon is en er diverse mensen aanwezig zijn die er op letten dat je de regels naleeft. Bij Nhà hàng Hầm Rượu Sông Cầu gaan we lunchen. We worden vanaf de bus met paraplu's begeleid als bescherming tegen de zon. Je visje kun je uitkiezen in de bak. Verser kun je hem niet hebben. Kerst doen ze ook een klein beetje aan, maar vooral voor de toeristen waarschijnlijk. Na een kleine 1,5 uur verder in de airco komen we aan bij een interessant stukje oorlogsvernuft, waar de Yankees niet tegenop konden. Het tunnelcomplex van Củ Chi is een immens netwerk van ondergrondse tunnels in het district Củ Chi van Ho Chi Minhstad, Vietnam. Het complex is onderdeel van een nog groter tunnelnetwerk dat vrijwel onder het gehele land doorloopt. De tunnels waren de locatie van verschillende militaire campagnes tijdens de Vietnamoorlog. Het zwaartepunt van het tunnelnetwerk lag in het district Củ Chi en het strekte zich uit over minstens 300 km van ondergrondse gangen. Als de stand van het grondwater het toeliet werden verschillende niveaus gegraven, vaak met elkaar verbonden door deuren die met boobytraps waren beveiligd. De gangen waren smal, volgden dikwijls een zigzag patroon en hadden vaak bochten ter bescherming tegen explosies. Regelmatig werd er ook een doorgang in U-vorm gebruikt die vol water stond om de verspreiding van gifgassen tegen te gaan in de tunnels (waterslot). Voordat we naar de tunnels gaan, eerst het echte werk…. op het immense terrein is ook een schietbaan, dus gaan we schieten. Sil en ik nemen een AK47 en 82-jarige Rob pakt de karabijn. Ieder moet minimaal 10 kogels schieten. Voor ons betekent dat € 48,00. Oorlog is big bussiness. Voor, tijdens en na de gevechten…. 10 kogels zijn nogal eens verschoten, maar het geeft wel een indruk wat een automatisch machinegeweer met je doet. De terugslag van de AK47 valt erg mee, zij het niet dat alle wapens vastzitten op de aanleg muur. Waarschijnlijk ook voor de veiligheid van de andere mensen. Toen we hier naartoe reden hebben we ook een stevige bui gehad en hier ziet het er ook erg nat uit. Gelukkig is het droog als we de bus uitstappen en staat de zon weer aan de hemel. Op de achtergrond horen we nog wel het donderen iets verderop. Voor het idee van de vochtige en klamme oerwouden is dit wel een goede timing. Wij gaan ook de tunnels in. Ik pas nog in de originele doorgang, maar er is een aangepaste toeristen versie voor de grotere bezoekers. De levensomstandigheden voor de guerrillastrijders in de tunnels waren ongelooflijk hard. De lucht om te ademen was er slecht, ondanks de ventilatieschachten die naar de oppervlakte waren gegraven. Voedsel was vaak ontoereikend en het bedierf snel in de slechte omstandigheden. Het krioelde in de tunnels van ongedierte, muggen en parasieten en dat leidde vaak tot irritaties van de huid bij de ondergrondse strijders. Velen hadden ook last van een ernstig tekort aan vitamines en aan zonlicht. De tunnelstrijders brachten bijna steeds de dag ondergronds door om 's nachts hun schuilplaatsen te verlaten en strijd te gaan voeren. De tunnels lieten de communistische strijders toe de strijd aan te gaan met de Amerikaanse soldaten en dan weer in het niets te verdwijnen, vaak tot grote verbazing van de Amerikanen. De tunnels waren bezaaid met valkuilen om ongewenste indringers te verjagen: granaten, scherpe bamboestokken, giftige slangen, valse doorgangen die leidden naar een tot de tanden bewapende guerrillastrijder. En als dat nog niet voldoende afschrikwekkend was, waren er nog eens een vele dieren uit de jungle die in de tunnels een goed onderkomen vonden. Ook hier komt een einde aan de avontuurlijke, doch zeer trieste geschiedenis verhalen. We reizen weer verder en komen rond 20.30 uur in het donker aan bij het Coang Doan hotel. We mogen met de bus de straat niet in, maar het hotel zit op een hoek en stappen we uit aan de doorgaande drukke weg. Bij aankomst moet de bagage eruit. Als wij onze bagage hebben, staat de chauffeur nog met een koffer en rugzak die niemand heeft meegenomen....... Wij laden ze op en als we omdraaien is er niemand meer....... Ook weten we niet waar we naartoe moeten. Als we staan te zoeken, komt er ineens een Vietnamees naar ons toe en begint te praten. Ik herken hem niet, maar het blijkt Tom te zijn.... onze gids die al vanaf de grens bij ons is…. De bagage die wij meeslepen is van onze reisleider....... mmmmmm..... fijn dan…. Op naar de 10e verdieping en dan weer door. Enkele straten verder gaan we hier eten voor ons afscheidsdiner bij Cyclo Resto. Overal op de muren staan boodschappen van over de hele wereld. We zien ze ook van Boekel en Uden. Als wij nog met ons drankje zitten, is de rest alweer verdwenen…. blijkbaar is het eind van de vakantie inzicht…….
Zondag, 10 november,bewolkt, 32 graden
Vandaag kunnen we rustig aan doen. Het ritme zit er in, dus om 7.45 wakker. Eerst ontbijten en dan douchen. We hadden een boottocht op de Mekong Delta verwacht, maar mijn darmen besluiten anders…. Mijn grote vriend is op dit moment een grote witte troon en om 10.00 uur, na 4 zit sessies, moet het toch zeker leeg zijn... We kiezen voor zekerheid en laten de delta voor wat het is en nemen de Hop-On-Hop-Off. Hier kan ik uitstappen indien nodig. We doen eerst een compleet rondje om te zien wat er te koop is. Een paar darm remmers erin en we kunnen. We lopen door het park om bij een ticket station te komen en zien er mooie mensen bezig met leuke dingen. We gaan naar een uitzichtpunt in de Bitexco Financial Tower. Bitexco Financial Tower is een wolkenkrabber in Quận 1, een van de districten van Ho Chi Minhstad, Vietnam. Het gebouw biedt sinds de opening op 31 oktober 2010 ongeveer 100.000 vierkante meter kantoorruimte in de stad en werkgelegenheid aan ongeveer 10.000 mensen. De toren was van 2010 tot 2017 met 265,5 meter het hoogste gebouw van Ho Chi Minhstad, wordt nu enkel in de eigen stad gepasseerd door Landmark 81 en is het op drie na hoogste gebouw van Vietnam (na ook Landmark 72 en het Lotte Center Hanoi). De route voert ons verder door de straten van Saigon. We passeren het Onafhankelijkheidspaleis, "Notre-Dam Kathedraal, Miêu Bă ThiênHâu ( ouxe stadsmarkt) en nog veel meer gebouwen. Bij het postkantoor moeten we uitstappen en gaan het meteen bezoeken. Het is een mierenhoop binnen en we raken elkaar kwijt in de menigte. Gelukkig heb ik mijn videostok die boven alles uitkomt en zo hebben we elkaar weer vlug gevonden. Het gebouw zelf is wel erg mooi. Het Hoofdpostkantoor van Saigon is een postkantoor in Ho Chi Minhstad, Vietnam. Het gebouw staat aan hetzelfde plein als de Basiliek van Notre-Dame. Het werd gebouwd tussen 1886 en 1891, toen Vietnam onder Frans gezag van de Unie van Indochina viel. Het is ontworpen in Neoclassicistische stijl door de Franse architecten Auguste Henri Vildieu en Alfred Foulhoux[1] maar het ontwerp wordt vaak ten onrechte toegeschreven aan Gustave Eiffel. We stappen uit, waar we opgestapt zijn en maken direkt gebruik van de vrijkaartjes voor het oorlogsmuseum, die we bij de bus-tickets hebben gekregen. Wat we hier zien en lezen, hebben we al 3 weken gehoord, dus zijn we er zo doorheen. De leidraad van deze vakantie is toch al dood en verderf, dus het is mooi geweest. We lopen terug naar het hotel om te douchen en om te kleden voor het avondprogramma. Het is vandaag 32 graden en een luchtvochtigheidsgraad van 71%...... het zweet gutst er van alle kanten weer uit. Een eerdere versie van dit museum, beheerd door de overheid van Ho Chi Minhstad, opende op 4 september 1975 als het Exhibition House for US and Puppet Crimes. Het was gevestigd in het voormalige gebouw van het United States Information Agency. De tentoonstelling was niet de eerste in zijn soort voor Noord-Vietnamese zijde, maar volgde eerder een traditie van dergelijke tentoonstellingen die oorlogsmisdaden aan het licht brachten, eerst die van de Fransen en vervolgens die van de Amerikanen, die al in 1954 in het land actief waren geweest. Voorheen bekend als het "Museum voor Chinese en Amerikaanse Oorlogsmisdaden", werd de naam in 1990 veranderd in Exhibition House for Crimes of War and Aggression (Nhà trưng bày tội ác chiến tranh xâm lược), waarbij zowel "VS" als "Marionet" werden geschrapt. In 1995, na de normalisering van de diplomatieke betrekkingen met de Verenigde Staten en het einde van het Amerikaanse embargo een jaar eerder, werden de verwijzingen naar "oorlogsmisdaden" en "agressie" ook uit de naam van het museum geschrapt; het werd het War Remnants Museum. Om half 6 worden we naar de Mekong rivier gebracht voor een dinercruise. We dachten eerst een heel erg grote jonk te bevaren, maar hij ligt er langs.... We stappen op de "La Perle Del 'Oriënt". Een historisch uitziend schip, wat erg idyllisch aandoet. We zijn als eerste binnen en kunnen na het lopend buffet dan ook de beste plek uitzoeken op het achterdek. De skyline vanaf het water is erg mooi. De meeste torens zijn uitgedost met prachtige verlichting. De wind zorgt ook nog voor een lekkere iets afkoelende bries. De muziek wordt verzorgd in de authentieke sfeer van de boot. Na 3 uur staan we weer op de kade. Aangezien we niet hebben kunnen pinnen, is ons geld geleend en dat willen we z.s.m. afwerken. Een ATM vinden die geld spuugt valt nog niet mee. Na de 5e en drie liter zweet toch nog gelukt (1,5 uurtje later).Bij het hotel gaan we nog even naar dakterras, maar na de bootcruise is het uitzicht niet te evenaren. We gaan naar bed, mooi geweest voor vandaag.
Maandag, 11 november,onbewolkt, 32 graden
Vandaag nog een dagje vullen en dan gaan we vliegen. Om 7.45 toch wakker en eerst maar eens ontbijten. Daarna douchen en lopen we naar de Bui Vien Walking Street. We zijn van de monopod (camerastatief), de onderste dop kwijt. Helaas geen nieuwe kunnen vinden. Daarna lopen we door naar de Chọ Běn Thành markt, waar Sil nog 2 broeken voor € 16,00 per stuk scoort. De oude markt werd oorspronkelijk gebouwd met stenen en hout. In 1859, twee dagen nadat de Fransen Gia Dinh (de oude naam van Ho Chi Minh City) hadden veroverd, organisde eerden de Vietnamese soldaten een vuuraanval op de hele stad en werd de markt verbrand. In 1860 bouwden de Fransen de Ben Thanh-markt terug op de oorspronkelijke locatie. In 1870 brande markt opnieuw af, waardoor de Fransen het opnieuw bouwde. In 1911 dreigde Ben Thanh Market in te storten. Om deze reden werd de markt gesloopt en op een andere locatie herbouwt. Tot 1975 werd de markt alleen nog in boeken Ben Thanh Market genoemd, de lokale mensen noemende het vaak Sai Gon Market of Nieuwe markt. Op 1 juli 1985 maakte Ben Thanh Market een grondige renovatie door. Tegenwoordig is de markt een van de meest bekende bezienswaardigheden van Ho Chi Minh City. Het is warm en we zweten weer peentjes. We zijn de temperatuur een beetje beu en willen onze kleding drogen. Terug naar het hotel, dan kunnen we omkleden. Onderweg komen we een bijzondere begrafenis tegen, midden op straat. Het is 15.45 uur als we opgehaald worden om naar het vliegveld te gaan. Het inchecken en de douane gaat vrij vlot, maar helaas is onze vlucht een uur vertraagd…. Hopelijk halen we onze overstap in Singapore nog.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2016-04-11 10:51:15
[totalVisitorCount] => 239678
[pictureCount] => 71
[visitorCount] => 110
[author] => Rob en Sil
[cityName] => Ho Chi Minhstad
[travelId] => 530860
[travelTitle] => Azië avontuur
[travelTitleSlugified] => azie-avontuur
[dateDepart] => 2025-10-23
[dateReturn] => 2025-11-26
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/246/402_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/427/053_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => vietnam-2
)
[21] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110662
[userId] => 383868
[countryId] => 201
[username] => rollingmetal
[datePublication] => 2025-11-30
[photoRevision] => 0
[title] => Japanse yens verbrassen aan een kaasplankje
[message] => PING’AN EN XINING
In Ping’an had ik wat voedsel nodig voor op de kamer. Zeker twee uur zocht ik tevergeefs naar een degelijke winkel. Ik keerde terug naar het hotel en vroeg alsnog naar een supermarkt. De receptioniste bracht me er persoonlijk naartoe. Toen ik alleen nog maar schuin over hoefde te steken wees ze, en keerde weer om. Toen ik er stond herkende ik nog steeds geen supermarkt. Ik zag een fruitwinkel. Was dat het? En toen zag ik plastic flappen ernaast. Ik liep erdoorheen, door een hal en jawel, daar was een grote supermarkt, opnieuw zo vakkundig verborgen. Ik kocht koffie, fruit, melk, yoghurt en een bijzonder brood, dat naar maggi rook maar zoet zou blijken te smaken. De mevrouw bij de fruitafdeling corrigeerde mijn keuze voor bepaalde kaki’s, ook wel ‘persimmon’ of ‘Chinese pruim’ genoemd: ik moest een andere soort hebben. Ze legde het uit via haar telefoon en meende dat ik Chinees in mijn eigen schrift wel zou begrijpen: ‘zhè zhǒng shuǐguǒ hái méi zhǔnbèi hǎo chī’. Ze selecteerde drie kaki’s uit een andere bak. Later babbelde de vrolijke caissière volop tegen me en ik improviseerde erop los: ‘Dat hoor ik vaker, misschien heb je gelijk’, ‘Ach, daar zou ik verder niet veel aandacht aan schenken’ en ‘Ja, een tasje is misschien wel handig’, en verdomd, ze haalde een plastic tasje tevoorschijn.
Ik zou een visa run gaan uitvoeren. Vanaf de nabijgelegen luchthaven van Xining zou ik zonder fiets naar het Thaise eiland Phuket vliegen, daar vijf dagen verblijven en dan weer terugkeren naar Ping’an met dertig nieuwe reisdagen voor de tocht van circa 2500 kilometer naar Vietnam.
Ik richtte me op Phuket. Waar ging ik precies verblijven? Ik besloot dáárheen te gaan waar de meeste actie was: Patong Beach. Het regenseizoen was in volle gang en daarom had ik een ruime keus aan hotelkamers. Ik boekte een kamer voor de eerste twee nachten, vulde het verplichte Thaise online entry formulier in en regelde vervoer naar de luchthaven (lees: ik regelde dat de receptie dat ging doen als ik mijn kamer zou verlaten). Ook boekte ik een kamer voor de lange tussenstop in Kunming.
Ik at een eenvoudig maal in een eenvoudig restaurant, met stokjes. Dat was weer even wennen. Waarschijnlijk deed ik dat voor het laatst in 2016 in Laos, toen ik feitelijk ook een visa run deed, na een maand Thailand. Nu is Thailand zelf mijn ‘reddingsoord’.
Het was een vlot ritje naar ‘luchtkasteel’ Xining Airport. Dit kon niet de luchthaven geweest zijn waar ik 2013 landde. Toen liep ik bij aankomst naar buiten en kampeerde in het groen, en de hele regio was een bouwput. Nu was er geen groen en zat ik op grote hoogte. Ik had een simpele bagagescheiding gehanteerd: fiets- en kampeergerei bleef achter, de rest had ik meegenomen. Bij de bagagecontrole werden de powerbanks onderzocht; die leken per vlucht verdachter te worden. Opvallend was dat er bij de gate niet om de boarding pass gevraagd werd; in plaats daarvan werd mijn gezicht, dat al eerder vastgelegd was, gescand.
KUNMING
In Kunming was het zwaar bewolkt. Met een metro moest ik op de luchthaven twee haltes reizen naar de bagageband. Na een minuut of twintig verscheen mijn tas. Ik liep naar buiten en wimpelde het aangeboden vervoer af omdat ik zelf naar mijn hotel op tweeënhalve kilometer ging lopen. Dat was nog best pittig met in iedere hand een tas van acht kilogram, te meer omdat het hotel in een wijk lag die niet voorkwam op digitale kaarten en ook moeilijk toegankelijk was omdat er een terrein met vele hekken voor lag. De receptionistes waren zakelijk en to the point. Reisde ik morgen verder en had ik vervoer nodig naar de luchthaven? Er was één transfer bij de prijs inbegrepen en ik zou gealarmeerd worden. Ik kreeg weer zo’n prachtige kamer. China was het eerste land waar ik een betaalbare kamer had gevonden in een accommodatie met ‘boutique’ in de naam. Het was onvoorstelbaar wat ik kreeg voor een bedrag van 14 euro. Had ik centraler in Kunming overnacht dan had het zelfs voor de helft gekund. Ik zette mijn tassen neer en ging meteen weer naar buiten voor een maaltijd. Terug op de kamer was het me nog te vroeg om te slapen, maar ik viel desondanks om van de slaap. Ik kon mezelf ook niet wakker houden met het internet, want aan mijn in Mongolië geïnstalleerde VPN-apps had ik bar weinig. Haast niets dat mijn interesse had was toegankelijk.
Na een luie ochtend ging om 13.00 uur de telefoon en ik hoorde een gesproken bericht. Om 13.30 uur stond mijn vervoer klaar; of ik vijf minuten daarvoor naar beneden wilde komen. Met de VIP-bus was ik in een mum van tijd weer op de luchthaven. Bij de controle van de handbagage werden opnieuw de powerbanks onder de loep genomen. In het vliegtuig zat een Chinese vrouw met een groot ego en een kind achter me. Mijn stoel bij het gangpad zat ook niet prettig. Maar ik werd gered. Een trio westerlingen vroeg of ik wilde ruilen, dan konden zij bij elkaar zitten. Even later zat ik bij het raam, in alle rust, op een betere stoel. Het was prachtig weer boven de wolken.
PHUKET
Ik kon vlot geld wisselen. Omdat ik niet goed kon inschatten hoeveel Thaise bahts ik nodig had voor mijn verblijf leek het me een goed idee om in delen wat contant geld te wisselen. Ik had meerdere soorten valuta bij me, restanten van eerdere reizen. Ik wisselde mijn voorraadje Japans geld, ook al was dat recentelijk fors in waarde gedaald. Ik haalde nog net de bus van 19.00 uur. Het verkeer was druk, met ruim een uur vertraging als gevolg: ik werd pas om 21.30 uur gedropt. Ik moest zelf nog een kilometer lopen. Het weer was wat ik kon verwachten: druilerig en warm. Ook in dit weer liepen vele toeristen buiten, in poncho’s en met paraplu’s. Met wat navigeren onder afdaken kwam ik aan bij het hotel. Ik had mijn mogelijk late aankomst gemeld, maar de deur (met toegangscode) was dicht. Wie geboekt had kon bellen. Kloppen hielp niet. Ik moest iemand anders laten bellen want ik had geen lokale simkaart. Een voluptueuze dame van een tegenovergelegen massagebar schoot me te hulp. Ze belde en we kregen een man aan de lijn die gebrekkig Engels sprak. ‘Ok, two minutes’, zei hij. In vijf minuten kwam hij aan op de brommer. Hij toonde me de kamer en gaf me de toegangs- en wificode. Morgen zou hij mijn kamer upgraden, zo zei hij; ik had deze ‘kleine’ kamer geboekt maar mocht wel een grote hebben. Ik heb deze Chinese meneer nooit meer gezien. Dit was een hotel zonder receptie: een deur, een trap en een gang met kamers. Maar ik was tevreden met wat ik had en boekte er later online drie nachten bij. Bij de 7 Eleven kocht ik noodles, bier, chips, water en koffie. Ik had mijn twijfels over de koelkast, maar na de noodles was het bier al steenkoud. Patong mocht nog even wachten, want Feyenoord - Panathinaikos stond op mijn programma. Pas tegen vieren eindigde die wedstrijd in 3-1.
Ik trof een overdekte markt aan met vis en fruit, en een ‘food court’ op de eerste verdieping. Ik nam een bord gewokte groene groenten met rijst. Daarna liep ik verder en vond een winkelcentrum, en in een supermarkt sprokkelde ik het een en ander bijeen. Ik maakte een inschattingsfout bij de aanschaf van een kaasplankje: ik meende dat het afgeprijsd was omdat er meerdere prijsstickers op zaten, maar het betrof drie soorten kaas en alle stickers werden gescand. Ik was nú al door mijn geld heen. Ooit had ik €57 voor mijn Japanse yens neergelegd, maar de vorige dag kreeg ik er nog maar €35 voor en nu was het op. Ik mocht mijn Maleisische ringgits gaan aanspreken.
Later liep ik over Banga Walking Street, de meest bruisende straat van Patong. Dames plukten aan me en boden massages aan. Mannen poogden me in bars te krijgen met beloftes van goedkoop bier. Ik zag sportbars, open bars met paaldanseressen, wonderlijk uitgedoste mensen. Vaak had ik me voorgesteld hoe het was om opnieuw in een Thaise toeristenplaats te zijn, hoe ik naar bars zou gaan, bier zou drinken en plezier zou hebben. Maar de realiteit was net als toen ik in Bangkok was, negen jaar terug. Ik was slechts een toeschouwer van het nachtleven en bleef dat ook. Ik plakte er een korte strandwandeling achteraan en keerde terug naar mijn kamer.
Er was extreme regenval: er stroomde een bruine rivier door de straat. Ik laafde me aan video’s die enkele weken lang niet toegankelijk waren geweest. ‘s Avonds, toen het droog was, vond ik dat ik naar buiten moest. Ik had pijnlijke voeten omdat ik nu permanent op slippers liep en plakte pleisters, maar toen ik een kilometer op weg was gingen ze los en was ik genoodzaakt terug te keren om alsnog sokken en schoenen aan te doen. Op de kamer merkte ik dat ik stiekem hoopte dat het weer ging regenen, dan hoefde ik niet meer naar buiten. Eigenlijk wilde ik verder gaan met video’s kijken. Ging ik mezelf belazeren? Ik schonk een glas vol en keek video’s.
Ik had inmiddels twee korte broeken versleten en vulde, nadat ik eerder al een Chinese broek had gekocht in Alashankou, de garderobe aan. Daarna kwam ik tegemoet aan een moeilijk te weerstane wens: er was een steile berg met jungle achter mijn hotel. Die moest ik beklimmen. Ik moest over forse hellingen omhoog om een bescheiden wandelroute op hoogte te kunnen lopen. Ook hier waren volop accommodaties verstopt, maar ik vond hier ook de kalmte van het dagelijkse Thaise leven tussen de palmen en varens. Anderhalf uur liep ik in droog, warm weer en zweette flink.
Na een nasi goreng van de 7 Eleven genoot ik van ijskoud bier op mijn balkon. Om pakweg half drie ’s nachts deed ik de afwas om een mierenaanval te voorkomen en hield het voor gezien.
Omdat de eerder gedownloade VPN-apps zwaar tegenvielen trok ik me nu niets meer aan van aanbevelingen van China-kenners. Ik downloadde twintig relatief onbekende VPN-apps en hoopte dat ik nu degelijk voorbereid was om de Chinese muur te slechten. Want China wachtte alweer: de volgende dag moest ik vertrekken. Ik maakte een lange wandeling door Patong en daarna hield ik de buitenwereld voor gezien. Ik vond dat ik mijn mini-vakantie mooi had ingericht. Het was goed in balans, met verkenning, vermaak, fysieke inspanning, leerzame documentaires en nuttige aanvullingen (kleding, digitale kaarten, VPN) voor wat komen ging.
Rond het middaguur verliet ik mijn kamer. Ik ging niets meer doen in Patong, want ik zat opgescheept met mijn bagage en kon die niet tijdelijk achterlaten in het hotel. Ik ging in de koelte van de luchthaven mijn tijd uitzitten. De busrit over Phuket, dat de laatste dagen zoveel minder regenachtig was geweest dan voorspeld was, was aangenaam en ik had nog uren willen blijven zitten, maar de luchthaven was het eindstation. Ik vulde de middaguren op met muziek. Bij het inchecken was het even schrikken. Er werd een verklaring opgesteld die China Eastern vrijwaarde van kosten indien ik geweigerd werd door China, en die moest ik ondertekenen; ik had namelijk geen ticket om China weer te verlaten. Iets later zocht ik op het internet naar informatie en het leek erop dat erom gevraagd kon worden. Ik nam het zekere voor het onzekere en boekte voor $14 alsnog een (48 uur geldig) ticket naar Hanoi bij bestonwardticket.com, dat voor deze situaties in het leven geroepen is.
KUNMING
Na de vlucht stelde de douanier achter het loket diverse vragen, maar hij was onverstaanbaar achter zijn muilkorf. Hij wilde het ding omlaag doen, maar bedacht zich. Had hij een wellicht groene lippen met gele spikkels en schaamde hij zich daarvoor? Ik bleef maar gokken naar zijn vragen: ‘My progress? My purpose?’ Ja hoor, daar was weer die vraag naar het doel van mijn reis. Hij hoefde alleen maar op het ingevulde formulier te kijken voor het antwoord. Ik had ook het vluchtnummer van mijn verse ticket moeten noteren, maar de man vroeg niet om dat ticket (al wist ik dat niet zeker). Ik kreeg mijn felbegeerde stempel. Ik was in China maar ik was nog niet in Xining. Ik was in Kunming en op deze terugreis was de tijd te kort voor een hotel. Ik zat een paar uur, sliep een paar uur op de grond en zat weer een paar uur. Ik kwam langzaam in beweging en later iets sneller, toen ik doorkreeg dat ik me een uur vergist had: in China was het een uur later dan in Thailand. Het inchecken werd bemoeilijkt vanwege een routinecontrole. Ik moest in een aparte ruimte mijn ingecheckte en reeds gesealde tas openen. Een man pakte twee kleine dingen eruit, legde ze terug en dat was het. Ik mocht weer gaan sealen. Ook de controle van de handbagage verliep niet zoals gewenst. Het zat er al lang aan te komen. Ik zag een grote collectie powerbanks in een soort aquarium. Powerbanks zonder CCC-label waren per 28 oktober, gisteren, verboden in vliegtuigen in China. Ik mocht mijn exemplaren vaarwel zeggen. Ik had ze niet mee moeten nemen naar Thailand; ik had ze niet gebruikt. Ik had nu een nieuw agendapunt in Ping’an: een powerbank kopen en opladen.
XINING EN PING’AN
Op de luchthaven van Xining werd ik aangeklampt door een taxichauffeur en ik maakte van zijn aanbod gebruik. En zo stond ik vlot weer in Ping’an. Ik nam weer een kamer in mijn vertrouwde hotel. Mijn fiets en bagage stonden onaangeroerd in de lobby. Ik dronk twee koffie en ging toen op zoek naar een powerbank. Een powerbank is in een Chinese stad bijna net zo eenvoudig te vinden als een fles water. Ik legde mijn nieuwe exemplaar aan de lader. Ik merkte dat de eerste VPN-app werkte, maar werd vervolgens weer dol van Outlook en Facebook. Beide kunnen niet tegen reizende klanten en blijven maar waarschuwen voor verdachte inloglocaties, en ze blokkeren geregeld mijn account vanwege een vermeende hackpoging of andere flauwekul. Facebook is sowieso al jaren een draak van een app; ik gebruik ‘m niet veel meer. Ik at buiten de deur en maakte nog een korte wandeling. Ping’an was nu fris maar in de middag had ik zonniger weer dan in Kunming of Patong.
Wat was het ontzaglijk zalig in mijn hotel. Moest ik echt weg? Ik keek er niet naar uit: zo’n 2500 kilometer fietsen en veel klimmen. Maar toch was er ook geen weerzin en het mooie weer hielp mee. Twee weken geleden was ik hier voor het eerst aangekomen. Zonder tijdsdruk was ik nog een of twee dagen gebleven, zelfs na zoveel fietsloze dagen. Ik deed nog een paar boodschappen in die inmiddels zo vertrouwde supermarkt en verliet toen met pijn in mijn hart Ping’an. Wat een omschakeling was dit.
DE FIETSTOCHT, DEEL 1
Gelukkig wachtte me een eenvoudige dag. Als ik vooraf had geweten dat ik China geheel per fiets zou doorkruisen dan had ik een kortere route genomen; ik moest nu zo’n 180 kilometer terug naar Lanzhou. Ik reed vooral omlaag en mijn snelheid was prima. De dag eindigde in een verborgen valleitje dat ik vond achter een betonnen kanaaltje. ‘s Avonds las ik weer eens in een boek; dat was lang geleden. Vreemd genoeg had ik moeite om in slaap te komen en om door te slapen. Bij het eerste licht om 7.00 uur stond ik op. Het werd opnieuw een zonnige dag, al was de start met 4,6°C fris. Net als de vorige dag waren er maar weinig herkenningspunten, maar in de middag, nabij Lanzhou, overkwam me hetzelfde als op de heenreis terwijl ik nu licht afboog naar het zuiden: ik werd geweerd van de hoofdroute en moest door stedelijk gebied rijden. Gelukkig was er ook hier weer een fietsbaan (die echter voor vele doeleinden werd misbruikt). Halverwege de middag ging ik definitief zuidwaarts, over de G212, al duurde het lang voor ik de stad uit was en daarnaast moest ik er direct aan geloven: klimmen zonder einde. Aan het eind van de middag was er langdurig geen mogelijkheid om te kamperen: alle grond, ieder reepje groen in het smalle dal, was in gebruik. Later vond ik toch een ongebruikt reepje en met wat moeite kreeg ik de fiets door de bebossing. De voortgang was tot dusver prima, maar nu moest er gewerkt worden aan die ruim 25.000 hoogtemeters op mijn weg naar Vietnam. De volgende dag zou er al vlot een tunnel zijn. Mocht ik erdoor of zou ik een alternatieve route moeten nemen, 300 meter hogerop?
De buitentent was bevroren. Met wanten aan pakte ik de tent in. Ik zette de klim voort. Dat moest kalm aan, in fases, want ik was nog niet zo krachtig. Ik kreeg het snel warmer en nog voor het 10°C was reed ik al in mijn shirt. Het was de vierde zonnige dag op rij sinds de landing in Xining. Eerder dan verwacht was ik bij de tunnel. Ik zag in de verte twee verbodsborden. Stonden daarop een voetganger en een fiets? Nee, inhaalverbod en maximumsnelheid 40. Ik mocht de tunnel in, dat scheelde me veel werk. Het was mooi om net als in 2013 weer door bergachtig China te rijden, maar ik vond het prima als er niet overdreven werd. Ik lunchte in een dorp, op een plein met een basketbalnet en iets verderop een groep ouderen zonder bal. In de middag reed ik uitsluitend door bewoond gebied: steevast links en rechts huizen, soms een akker. Dit was het oogstseizoen, iedereen was in de weer met kolen. Ze werden met honderden vervoerd op gemotoriseerde vehikels en ook langs de weg verkocht, met name Chinese kool – dat klinkt zó logisch dat het onwaarschijnlijk lijkt, als maanzaad op de maan. De bloemkolen waren hier enorm, als strandballen. Vrachtwagenchauffeurs raakten nerveus van al die activiteit op en langs de weg en toeterden erop los. Iedere vierkante meter natuur was hier in gebruik. Ook de bergen waren bewerkt om ze te kunnen bebouwen: het leek van een afstand alsof er vele wegen waren aangelegd, maar het waren lange plateaus voor akkerbouw. In mijn pauze had ik een gesprek met een jongetje, ieder in onze eigen taal. Hij vertrok, kwam terug en gaf me verpakt snoep. Het bleek precies dat te zijn wat ik altijd at als middagsnack: een soort hartige trekdrop. In de stad Lintao nam ik de weg rondom de stad en het was heerlijk om deze keer niemand voor mijn wielen te hebben: geen stoppende bussen, bromfietskarren en auto’s, geen spookrijders en niemand reed achteruit naar me toe. Aan het eind van de middag was het bewolkt. Was mijn geluk op? In Yujing zag ik een hotel. Moest ik het doen? Ik had sinds de lunch geen geschikte kampeerplek meer gezien. Toch reed ik door. En wonder boven wonder steeg de weg een mini-gebergte in en ernaast was een natuurgebied. Hier was niemand. Hoe kon dit? Waarom was dit geen akker? Het was er prachtig, daar tussen die kale bergwanden, en zonder afval. Hoewel, in de bomen hing vergaan plastic. Dit gebied had dus onder water gestaan. Ik liep verder tot achter een wal, en daar zag ik een stuwdam. Ik bevond me in een opgedroogd stuwmeer. Liep ik gevaar hier? Stuwmeren worden toch zeker op natuurlijke wijze gevuld? Ik ging hier mijn tent opzetten; het was hier veel te mooi en ook redelijk stil.
In de ochtend liep ik nog even rond in mijn omgeving. Ik klom naar een grot in de bergwand tegenover me. Het was een kleine, schone holwoning. Met wat moeite had ik er afgelopen nacht avontuurlijk kunnen slapen! Ik verliet mijn natuurgebied; er stond me een langgerekte klim van 1000 meter te wachten. Ik ging van start, deed mijn ding – met muziek op – en voelde dat mijn kracht al toegenomen was. Zouden er nog bijzondere prestaties in zitten in China? Die 1998 meter, de slotpositie in mijn klimlijst, kon die nog verbeterd worden? Ik lunchte (opnieuw) op een plein in een kleine stad; ik lette niet meer zo op plaatsnamen. Een man sprak me aan en later kwamen er twee mannen bij. En ook een vrouw en een kind. Ze vonden het merkwaardig dat ik in een shirt en korte broek zat te eten; zelf waren ze dik ingepakt. Het was de vijfde zonnige dag op rij, maar misschien niet warmer dan een graad of 13. Natuurlijk wilden ze weten waar ik vandaan kwam, maar niemand begreep ooit mijn Chinese uitspraak van ‘Holland’ (‘guh-LAAN’), en dat soort dingen verbaasde me steeds minder. Ik reed verder, opnieuw honderden meters omhoog. De bewoonde wereld verdween langzaam achter me. In mijn Sprite-pauze zat ik op een muurtje. Een gezin kwam naar me toe en het zoontje gaf me limonade en snoep. Hij sprak een paar zinnetjes Engels. Later, net voor ze weer vertrokken, kwam hij nog twee flesjes water brengen. Het laatste stuk naar de top op 2963 meter bracht me natuur en zowaar ook weer eens vee: paarden, koeien en geiten. Alles ging tot dusver om landbouw; je zou bijna denken dat Chinezen vegetariërs waren. Na de top waren er haarspeldbochten. Als ik ze op de kaart zie denk ik automatisch aan een zware klim, maar je kunt ze ook op een afdaling treffen. Ik had mooie uitzichten, nu wel met een spat regen. Terug in landbouwland kwam ik niet ver meer. Ik had wederom het geluk een stuk natuur te vinden dat in andere tijden (hoopte ik) onder water kon staan. Voor de 1750e keer in mijn leven zette ik na een fietsdag de tent op voor de nacht. In mijn tijdschema ging ik uit van de autonavigatie van Osmand (die was nuttiger dan de fietsnavigatie) en omdat mijn route flink korter was geweest dan de route over de snelweg was ik ondanks mijn beperkte dagafstand flink verder gekomen deze dag.
Nieuwe dag, nieuwe klim. Ik reed door dorpen en langs akkers. Na zo’n 300 meter klimmen was er op de snelweg naast me een tunnel. Ik keek eens hoeveel ik nog moest klimmen. Het ging om 500 meter, zo’n 350 meter meer dan via die tunnel. Het aardige was dat ik er vrolijk van werd. Ik had iets van het plezier herwonnen dat ik was kwijtgeraakt in Kirgizië. Dat wilde niet zeggen dat het eenvoudig ging; regelmatig stopte ik even. Ik lunchte nu eens niet op een plein maar op een mooie picknickstek te midden van water en bruggetjes. In de middag was er het vervolg van de klim, een daling en een nieuwe klim. Ik deed mijn ding en de tijd gleed voorbij. Ik vreesde weer geen kampeerplek te kunnen vinden. Overal werden gewassen verbouwd, op alle heuvels lagen akkers. En toch had ik weer geluk. Ik sloeg een pad in en kwam in een zeldzaam stuk bos boven de akkers terecht. Het zag er wel raar uit in de schemering. Het leek of er een bruine laag op de vegetatie lag. Later zag ik ook zo’n bruine laag op een witte plastic zak en kon ik kleine naalden onderscheiden. De bruine laag die ik zag moest bestaan uit door regen vochtig geworden naalden. Naaldendrab. Er was op enige afstand een hoopje rokend afval. Ik moest nodig wateren, maar het was niet voldoende om het vuur te doven. Ik ging op zo groot mogelijke afstand staan en deed de ventilatiegaten van de tent dicht. Helaas was ik maar 72 kilometer dichterbij Vietnam gekomen, maar de volgende dag zou ik afdalen van 2500 naar pakweg 1000 meter. Misschien reed ik er dan weer 100 kilometer vanaf.
Er was bedrijvigheid om me heen. Het kon ook niet anders met al die lapjes landbouwgrond. Toch maakte het niet uit: dit was het veilige China en ieder doet zijn ding en laat mij mijn gang gaan. Ik begon aan een lange afdaling. In het eerste dorp klonk in de vroege ochtend traditionele muziek en zang uit een gebouw met vlaggen dat tegen een bergwand lag. Lokale authentieke muziek geeft het reizen een extra dimensie. Ik had een kleine missie: ik had in de tent gepoogd een band te plakken, maar de solutie was verdampt. In het dorp liep ik materiaalwinkels binnen en toonde mijn Chinese plaksets: ik had er een uit Botswana en een uit Kirgizië. Hier schudde men het hoofd. Ik rolde verder. Later kwam ik langs een markt. Dat moest ik hebben. Ik zag fietspompen en vroeg naar een plakset. Helaas, ook hier niet. Een stuk verder reed ik langs een poort aan de andere kant van de weg waar een hondje in de opening stond. Het was een vervelend keffertje en woest stoof hij op me af. Ik wist dat hij niet in mijn linkerenkel zou gaan hangen want ik was beschermd: er kwam een tegenligger aan én ik werd ingehaald. Maar het was een doortastend hondje. ‘Bof!’, klonk het. Ik keek om. Het was net of er een speelgoedhond lag. Met zijn horizontaal gestrekte pootjes leek hij wel onmiddellijk verstijfd. Honderden honden hadden me opgejaagd in al die jaren. Niet een had dat ooit moeten bekopen. Nabij Tanchang waren er garages. Ik vroeg opnieuw om een plakset. Ik deed er maar wat tekst bij via Google Translate. Er vormde zich een kleine menigte om me heen. Blijkbaar was mijn vraag nog niet helemaal duidelijk, want één man liet me inspreken wat ik zocht. Ik hield het simpel. Ik had vooral lijm nodig en vroeg om lijm. Ik kreeg een gratis tube. Ik lunchte hier meteen toen ik een pleintje zag. Pauzeren op en langs vangrails was in deze fase over; overal waren picknickplaatsen te vinden. De middag werd lastiger dan verwacht: er kwamen klimmetjes in de afdaling. Klimmen vond ik niet erg, maar alsmaar op en neer moeten was ook mentaal vermoeiend. Ik kwam wel langs een rivier te rijden en dat beviel me. Op een picknickplaats at ik bananen omdat de lunch net even te vlot verteerd was. Soms reed ik tussen bergwand en rivier, maar vaak was er wat meer ruimte en dan was er bewoning. Zoals altijd was het vinden van een kampeerplaats schier onmogelijk en toch had ik weer geluk met een klein bos nabij de rivier, iets lager dan de weg, grenzend aan enkele akkers. Ik werd geteisterd door muggen nu ik zoveel lager zat en het beduidend warmer was. Ook zaten er honderden vervelende stukjes natuur in mijn sweater en sokken die zich moeilijk lieten verwijderen; daar was ik even zoet mee.
Omdat het niet koud was toen ik ontwaakte was het eenvoudig om vroeg de dag te beginnen. Ik kon de extra tijd gebruiken om alsnog de band te plakken en meer stukjes natuur uit mijn kleding te verwijderen. Deze dag stond de 75 kilometer naar Jugan op het programma. Ik hoopte daarna nog een flink stuk van de klim naar ruim 2100 meter te kunnen maken. De samengesmolten steden Wudu en Longnan hadden het een en ander aan schoonheid te bieden: een brug met bijzondere architectuur, wolkenkrabbers met puntdaken en verzorgde parken en boulevards langs de waterkant. En niet onbelangrijk: palmen. Had ik ze al gezien, buiten Patong? Het weer paste niet bij de palmen: het was zwaarbewolkt, al enige tijd. Ik had het idee dat ik keer op keer de invallende herfst meemaakte, al vanaf de dag dat ik grensplaats Takeshiken verliet en Mongolië in reed. Qua breedtegraad zat ik nu op eenzelfde positie als Midden-Tunesië. Na 75 kilometer nam ik een kortere route: ik ging over de rustige S206 rijden. Al in het eerste dorp was de weg opgebroken. Aan het eind van het dorp leek het me toch verstandig informatie in te winnen. Was de hele route berijdbaar? Ik vroeg het aan een man. Hij keek het na op een verkeersapp. Er waren na dit dorp geen bijzonderheden meer. Ik kocht fruit bij een kraam en ging weer op pad. Slechts incidenteel waren er enkele huizen aan deze route langs een rivier en tussen bergwanden, maar ook hier was iedere meter grond in gebruik. Het bleef vreemd om in de bergen te rijden en steeds enkele vierkante meters met sla of kool te zien. Een kampeerplek vinden leek ook hier weer lastig te worden. Het begon ook nog te miezeren. Ik kwam terecht bij een brug en een afslag, een pad dat, zo bleek later, naar een dorp leidde. Ik kon onder de brug staan maar durfde dat niet aan; als de bui serieuzer werd kon ik met wateroverlast te maken krijgen. En dus ging ik langs het pad staan, achter wat steenpuin. Het pad was populair; er passeerde meer verkeer dan me lief was. Het was niet zo’n beste plek. Er was veel vuurwerk in de avond; ik hoorde dat nog steeds dagelijks. Het leek niets te maken te hebben met feestdagen, zoals ik eerder dacht. Ik lag nu, na een week, nog steeds op een schema van circa 25 dagen fietsen.
Mijn ontbijt bestond uit een blik mais want ik was vergeten brood te kopen. Ik was gedreven de 95 kilometer naar Yaodu vandaag af te leggen en treuzelde niet. Om half acht vertrok ik. Ik moest eerst 600 meter klimmen. Er was mist boven me en er was minimale regen. Zonder moeite reed ik bijna de helft van de klim voor ik kort rustte. Het was zeer rustig op de weg - logisch ook vanwege de blokkade in het dorp van gisteren. Dit was een mooie bergwereld. Had mijn eerste tocht naar Chengdu in 2013 vooral een Tibetaans karakter, mijn huidige traject is tropischer en doet meer aan Vietnam denken. Ik zag al diverse solitaire bergen (de zogeheten ‘grobbebollen’) in het landschap staan. In twee uur deed ik de klim. Daarna ging ik naar beneden via haarspeldbochten. Het was 6°C en ik was volledig ingepakt met de middelen die ik had. Het was net te doen maar het waren miserabele omstandigheden. Heel langzaam steeg de temperatuur. Mijn weg kronkelde om de snelweg heen: die snelweg ging recht door de bergen, via tientallen tunnels, en ik rondde alle bergen. Ik lunchte op een blok beton. Daarna ging de tocht soepel verder: veel dalen en de klimmetjes gingen vanzelf. Mooie route, al bleef het China en zag ik nog steeds sla en andijvie in de berm. Ik had een prima uitzicht bij het naderen van Yaodu: groene wateren en bruggen. Na Yaodu zette ik de tocht weer voort op de G212. Het was inmiddels 14°C en de regen nam toe. Er was veel groen om me heen en in dat groen eindigde uiteindelijk de dag, in de jungle in de berm. Het was een mirakel dat er horizontale grond ongemoeid was gelaten. Ondanks de regen was dit een soepele dag geweest. Ik had 110 kilometer gereden maar door het geslinger rond de snelweg was ik maar 73 kilometer dichter bij mijn doel gekomen. Ik keek lang op de kaart en probeerde veel uit. Het wegennet is zeer complex en de routeplanner van Osmand is niet praktisch: de automodus zoekt altijd naar snelwegen en de fietsmodus naar geitenpaadjes. Er valt weinig in te stellen. Ondanks de matige regen stond er toch weer een laagje water in de stuurtas. Ik maakte een knipje in de textielachtige bodem, de buitenste laag. Zo zou er geen plas water meer tussen die bodem en de kunststofbodem mogen ontstaan.
Na het fixen van een lekke band zette ik de mooie rit langs groene bergen in groene wateren voort. Soms moest ik over heuvels heen. In de middag ging de rit op dezelfde voet verder: bergen ronden en soms oversteken. Er zat geen grote klim bij maar ik klom desondanks veel. Ik was blij dat dit alles weer vanzelf ging, dat ik erbij kon wegdromen. Ruim tien kilometer voor Baolun pauzeerde ik op een bankje bij enkele vijvers. Via een sms van het thuisfront vernam ik dat bij de Nederlandse verkiezingen D666 de meeste stemmen had gekregen. Ik had getreurd als het niet zo hilarisch was. De schapen wijzen de wolf aan als hun vertegenwoordiger. D666, de partij die ooit geïnfiltreerd werd door het Baphomet Economic Forum toen ze bijna even levenloos was als haar oprichter Van Mierlo, dat satanskliekje dat uitgekotst werd bij de vorige verkiezing, de partij met een staatssecretaris als Van Huffelen die onze papieren democratie door haar bilnaad haalde en de wil van een Kamermeerderheid negeerde door in te stemmen met plannen over een Europese digitale identiteit, en met Euthanasia Pia die onze papieren democratie door haar bilnaad haalde en de wil van een Kamermeerderheid negeerde door als demissionair (!) minister het pandemieverdrag van de Beelzebub Health Organization te tekenen, wat deze organisatie ongekend veel macht geeft tijdens een volgende fopdemie. Daar waar andere West-Europese burgers opkomen voor hun vrijheid, kiest Nederland voor woke, voor transgender- en klimaatgekte, voor omvolking, voor de digitale gevangenis. Meerderjarige kinderen naar het front, ouderen geëuthanaseerd. Behalve natuurlijk als u mens van couleur bent: u bent nog nodig en uw eliminatie staat later op de agenda. Gefeliciteerd Nederland, u verdient de leiders die u krijgt, en u krijgt de behandeling die u verdient. Ik voorspel dat het komende kabinet niet gaan vallen. Het zal de rit uitzitten van 2026 tot (Agenda) 2030. Eigenlijk maakt het weinig uit wie in Nederland die zetels gaat bezetten – als goedwillende politici van buiten het systeem te veel stemmen dreigen te krijgen worden ze geliquideerd in bananenmonarchie Nederland – maar D666 zal, ongetwijfeld hand in hand met klimaatvriend Timmermans, met extra veel satanisch genoegen Nederland slopen. En op gezette tijden zal Rob Jetten een oud stuk vinyl op de draaitafel leggen en hij zal meezingen: “Pleased to meet you, hope you guess my name. But what’s puzzlin’ you is the nature of my game.”
In Baolun zocht ik onder andere naar een ontbijt voor de volgende dag. Brood en bananen werden niet meer verkocht in de straten. Ik vond een winkel maar vond er niet alles wat ik nodig had. Ik kon negen dagen na Ping’an wel weer een echte supermarkt gebruiken. Gelukkig vond ik die, al had ik niet veel tijd meer. Er was hier helaas geen degelijk brood, wel plakkerig zoet witbrood. Ik nam er twee mee en een aantal overige producten die ik kon gebruiken. Vlot pakte ik alles in en reed de stad uit. Het was prettig om eens een stuk rechtuit te kunnen rijden. Ik wilde kilometers maken maar mijn tijd was snel op. Rechts beneden me was bush. Ik daalde via een trap af voor een inspectie en zag dat het vooral tuintjes waren met bush ertussen. Ik kon daar wel staan, maar er was wel veel omgevingslawaai. In de tent sloeg ik weer aan het rekenen en het puzzelen op de digitale en papieren kaart. Het is deprimerend om na een lange dag hemelsbreed zo weinig voortgang te maken, maar toch was het zeer wel mogelijk om op tijd in Vietnam te zijn.
De lucht was gespleten: links was het volledig bewolkt met daarachter de zon, rechts strakblauw met een bijna volle maan. Het was de bewolking die wegschoof. Ik had een bijzondere taak. Osmand toonde vandaag vier bulten van circa 350 meter hoog. In de ochtend deed ik één bult. De weg voerde me door een bosrijk gebied, strikt natuur, zonder akkers of moestuintjes. Ik lunchte op een verroeste metalen balk op een klein, vlak terrein aan de rand van een dorp en hing er alles te drogen wat nog nat was van eerdere buien. Ik deed voor drieën bult 2 en 3 en deed daarbij een nationaal park aan, al zag ik weinig meer dan bos, met een looppad rechts van me. Het was een fantastische, zonnige fietsdag waarop ik veel kracht had. In mijn pauze in een dorp kreeg ik het te stellen met minuscule vliegjes. Ze beten in mijn onderbenen en dat jeukte flink. Ik trok tijdelijk mijn regenbroek aan. Bult 4 was zwaarder dan zijn voorgangers. Vergiste ik me of waren de hellingen veel steiler? Op de afdaling zag ik dat het al half zes was. Ik had nog maar drie kwartier voor de schemering inviel. Ik rolde langs een eindeloze rij huizen en sloeg toen af naar een berg. Ik liep langs akkers en kon een bergpad op. Ik kwam terecht in een klein natuurgebied met naar het scheen religieuze bouwsels. Ik zette mijn tent op. Ruim 1500 hoogtemeters én ruim 100 kilometer in 8 uur. Mooi. Ik moest nu in twee dagen voorbij Chengdu kunnen komen. In 2013 reed ik vanaf Ping’an in tien dagen en 991 kilometer naar het Mix Hostel in het centrum van Chengdu. Nu was ik na tien dagen en 977 kilometer nog 185 kilometer verwijderd van het Mix Hostel (dat ik nu niet ging bezoeken). Mijn huidige route was aanzienlijk langer.
Ik stond steeds vroeger op. Om half acht vertrok ik, met als missie om eens een fors aantal kilometers op de teller te zetten. Het klimvenijn zat vandaag aan het begin. Het was en bleef zwaarbewolkt maar per dag werd het warmer, dat merkte ik ook in de tent. Vandaag werd het zonder zon 20°C. Ik vond dat een goede ontwikkeling, want binnen een week moest ik weer naar 2000 meter hoogte. De route was deze dag niet inspirerend. Ik fietste tot tegen de middag en at op een klein trapje van een elektriciteitshuisje. Wederom werd ik volop geprikt door beestjes; nu zag ik ze niet. Ik deed alsnog een regenpak aan. Na de lunch was ik vrij snel in stedelijk gebied. Hier lag Mianyang. Zeker dertig kilometer reed ik door de stad en zag niets opzienbarends. Ik was blij toen ik weer natuur en andijvie om me heen had. Ik zag mensen een soort peren verkopen zo groot als meloenen. Ik kocht in een winkel grote pakken graanblokken, zo groot zag ik ze niet eerder. Ze vormden een goed ontbijt. Ik naderde de stad Jingyang en sloeg tijdig af, in de richting van een spoorweg. Ik vond een stek naast het spoor. Ik had 134 kilometer afgelegd en deze dag de 20.000e kilometer van deze reis op de teller gezet. Dit werd mijn 1400e wildkampeernacht, na mijn eerdere 1750e kampeernacht. De volgende dag hoopte ik Wengong te bereiken, dat op opnieuw zo’n afstand lag als vandaag. Dan zou ik Chengdu ruim voorbij zijn.
Ik wist niet exact meer hoe ik op mijn kampeerplek gekomen was vanaf de hoofdroute en ik bevond me plots voor een betonnen kanaaltje. Ik moest in ieder geval aan de overkant zijn. Ik tilde mijn fiets eroverheen en toen ik mijn achterwiel neerzette hoorde ik een tik. Ik zag nu dat ik tien meter terug een afslag had moeten nemen, dan had ik niets hoeven tillen. Ik merkte dat er iets mis was tijdens het fietsen. Toen ik bij de hoofdweg aankwam inspecteerde ik het achterwiel. Ik draaide de pedalen terug. Er haperde iets. Ik moest hoe dan ook nog mijn ketting van olie voorzien en maakte meteen de derailleurwieltjes schoon, zo goed en zo kwaad als dat ging. Maar er was wel degelijk nog iets mis. Toch ging ik rijden. Ik kwam direct in stadsdrukte terecht. Ik mengde mij in de meute scooters (die hier niet zelden een overkapping hebben), over fietsstroken en stoepen. Ik stelde me erop in dat dit zo zou blijven, de hele dag, maar dat was niet het geval. Ik zou netjes om metropool Chengdu heenrijden. Het was zwaarbewolkt en er viel af en toe een spat. Ik moest een hoge brug nemen, maar deze was verboden voor fietsers. Ik negeerde het verbod; ik voelde er weinig voor een omweg te nemen. Wie ging mij tegenhouden? Politie zag ik hier zelden. Iets later zag ik over een vijver loopbruggen liggen en een overdekte zitplaats: een mooie lunchplek. Iedere dag at ik een blik gebakken vis met zwarte bonen; het was een goede portie eiwitten en smakelijk ook. In de middag stoorde ik me toch echt aan het mankement aan de fiets. Zolang ik trapte ging het goed, maar hield ik de pedalen stil dan was er lawaai. Waarschijnlijk was het freewheelmechanisme beschadigd bij de verplaatsing over het kanaaltje; dat mechanisme ging haperen en trekken aan mijn ketting zodra ik niet trapte. Ik voelde er weinig voor een fietsenmaker te gaan zoeken in monsterstad Chengdu. Ik verwachtte sowieso weinig van China als het ging om fietsonderdelen of -onderhoud. Liever reed ik door, al was dat niet zonder risico. De derailleur en ketting konden in theorie – dacht ik zo – aan gort getrokken worden en ik zou een duikeling kunnen maken. Maar soms nam ik een risico. Ik zou voorlopig kunnen blijven proberen de stad Zhaotong te halen.
Mijn omgeving was anders dan ik verwacht had. Ik zag vooral stadsgroen, nooit winkels en zelden huizen. Toen de dag voorbij was sloeg ik een weggetje in naar de akkers en vond er een akker in wording, zo leek het. Er was graafwerk verricht, maar er lag ook afval en dat laatste was altijd het officieuze bewijs dat het om openbaar terrein ging. Ik had door de vele verkeerslichten een iets minder grote afstand afgelegd dan gehoopt maar was desondanks flink gevorderd. Ik luisterde muziek onder mijn slaapzak en vond de bevestiging van een eerder vermoeden: er zat ongedierte in mijn klamme slaapzak. Ik werd weer volop gebeten. Ik zal weten dat ik de tropen nader. Ik sliep nu met mijn slaapzak binnenstebuiten. Dat zal ze leren.
Ik liep met de fiets het terrein af en ook nu ratelde het ding; ik fietste immers niet. Maar toen ik ging fietsen… was het over. Ik kon de pedalen stilhouden zonder dat er lawaai volgde. Fantastisch! Ik hield er rekening mee dat het probleem ook zomaar kon terugkeren, maar voor nu was ik gered. Het was grijs zoals het tegenwoordig altijd was, maar wel droog en opnieuw relatief warm. Deze dag werd een dag voor de kilometers; van het uitzicht hoefde ik het niet te hebben. Ik reed door een reeks dorpen en stadjes met tussenliggend groen. In stevig tempo fietste ik de dag vol. Vlak voor de schemering had ik weinig keus, maar de plek die ik vond volstond: aan een bruine rivier met dichte groene bebossing aan de overzijde. Het was alsof ik midden in Laos zat. Aan mijn kant was veel omgehakte bamboe; ik moest het een en ander verplaatsen. Ik was nu, na dertien dagen, over de helft van de tocht naar Vietnam. Nog één relatief eenvoudige dag en dan werd het weer menens.
Vermoeid stond ik op. Het was een donkere ochtend en op de smalle en opnieuw drukke weg was het door de dichte begroeiing nog donkerder. Ik reed met licht aan, in lichte regen, maar spoedig verbeterde de situatie, met meer ruimte.
Ik lunchte op een blok beton, nu tijdig ingepakt tegen het schier onzichtbare geteisem. Vis, bananen en cola - de vis werd wat gewoontjes nu ik het dagelijks at. Na de lunch had ik mooie uitzichten vanaf bruggen over een fantastische groene wereld. Rond tweeën was er een verrassing. Ik had de details van mijn route niet paraat en mocht plots 500 meter gaan klimmen. Het was gedaan met de rechte routes. Vanaf nu werd het weer kronkelen over de kaart. Het probleem met de fiets keerde terug. Mijn situatie werd linker door algvorming aan de zijkanten van de wegen. Ik bereikte een tunnel van bijna vier kilometer lang. Gelukkig daalde ik toen ik erin reed. Daarna was de dag op. In de afdaling zag ik een stukje grond dat verbouwd werd. Er grensde een grotendeels schuin aflopend veld met boompjes aan. Ik kon er mijn tent kwijt. Al vlot had ik bezoek van een man met een zaklantaarn. Toen de situatie duidelijk was stak hij zijn duim op. Hij bewonderde mijn fiets. Hij maande me mee te komen om te eten maar ik wilde mijn tent niet achterlaten en hij vertrok weer.
Het was een droge ochtend met droge groene zijden van de weg en zo waren ze prima berijdbaar. De groene wateren in de omgeving werden groter. Er was geen sprake van stroming dus waren het geen rivieren. Het was een wonderlijke wereld met al die rijkelijk begroeide bergen in dat groene water, met de vele bruggen die de bergen met elkaar verbonden. Ik nam een rustige route langs het water want de hoofdweg ging over een pas en ik zat niet ruim in mijn tijd. Ik was er verlost van het getoeter van vrachtwagens. Mensen verkochten bananen langs de weg maar ik was nog voorzien. Het was goed om in de bananenzone te zijn beland, want bananen waren voedzaam. Dat de weg rustig was betekende ook dat het onderhoud wat te wensen overliet; hier en daar lag een weghelft vol gevallen gesteente. De zon brak door. Eens in de paar kilometer was er een onverlichte tunnel. Een was 2150 meter lang, iets te lang van het goede, al wenden mijn ogen aan het donker en was het zelfs goed te doen met mijn leeslampje. In een andere tunnel werd ik bijgelicht door een brommer met een echtpaar erop; langzaam bleven ze achter me rijden. Halverwege mijn tijdelijke route was er zowaar een vleugje comfort: een trap leidde naar een platform met een overdekte zitplaats, een zitbank én vier stenen stoeltjes en dito ronde tafel. Het stierf er wel van de vliegjes maar ik was tijdig ingepakt, want ik wist hoe vreselijk de jeuk was als je hier langer dan twee minuten niet fietste. Na de lunch voltooide ik de rit naar Guixi en zag daar twee supermarkten tegenover elkaar. Ik bezocht ze beide en pauzeerde onder de bomen op geelgeverfde banken. Na nog eens tien kilometer stond ik aan de start van een bergroute die me naar ruim 2000 meter ging brengen. Ik schrok híer al van de kwaliteit van de weg. Er waren wegwerkers en er was politie. Ik vroeg de politie of de weg open was. De wegwerkers kwamen erbij en zo stond er plots een kring om me heen. Het antwoord was dat ik beter een andere weg kon nemen. Maar het kortste alternatief leek een krankzinnige omweg. Het duurde lang voor ik meer informatie had want één agent was zeer verdiept in mijn navigatieapp. Uiteindelijk werd ik toch wijzer. De weg zou in een erbarmelijke staat verkeren en door onbewoond gebied voeren. Dat laatste leek me wel eens wat, al zei het wel iets over de onherbergzaamheid van het gebied. Ik berekende de afstand over het kortste alternatief. Die grote omweg was maar acht kilometer langer omdat de bergroute een enorme slingerroute was, en ik zou geen berg hoeven oversteken. De keuze was gemaakt. Ik ging de route die ik had achtergelaten verder volgen. Dit had ik moeten weten, vond ik, maar China was hier een enorme puzzel. Ik reed nog even door en naderde een tunnel van vier kilometer lang. Het was al bijna tijd om naar een kampeerplaats te gaan zoeken. Ik zag af van de tunnel. Rechts was er een kleine ruimte in de betonnen afwering. Ik vond er een steil, deels overgroeid stenen trapje dat leidde naar een plateau, met daarachter een afgrond. Ik kon op het plateau zijwaarts, naar ruimte onder de weg, tussen de betonnen pilaren. Ik tilde in vele beurten de bagage en fiets naar beneden, heel voorzichtig, want vallen betekende mogelijk ‘game over’; ik mocht er niet op rekenen dat ik op het kleine plateau bleef steken. Het was al donker toen ik in mijn tent zat.
Ik werd steeds vroeger wakker. Deze dag werd ik om half zes actief, wetende dat het pas na zevenen licht werd. En zo stond ik in de laatste duisternis buiten, nog met lamp. Toen alles klaar was om naar boven te verplaatsen was het ‘licht’ (lees: grijs). Ik bracht de spullen naar boven. Het verplaatsen van de fiets, de laatste opdracht hier, was link. Het trapje sloot mooi niet aan op de doorgang in de betonnen afwering, die zat meer naar links, en normaal moest ik me aan een paal omhoogtrekken. Nu had ik een fiets op mijn rechterschouder; die moest ik eerst lossen. Ik moest balanceren en de fiets schuin door de doorgang duwen, met de afgrond achter me. Toen dat gelukt was kon ik de paal grijpen. De eerste horde was genomen. Nu nog de tunnel van 4350 meter lang. Hij was onverlicht. Gelukkig was het rustig op de weg. Ik ging weg met de gedachte ‘ooit houdt het op’. Als je je niet bezighoudt met hoe ver het nog is, is het goed te doen, ook met een leeslampje. Als het te druk werd stopte ik even. Soms was er een inham. Aan het einde werd de rit in de duisternis zelfs routineus en reed ik soepel en relaxed naar het licht. Uitdagingen als deze hielden me bezig maar de fietstocht in de buitenlucht stukken minder. De afdaling naar Pu’er ging nog flitsend maar daarna duurde de ochtend lang. In Yanjin lunchte ik op een plein op iets waarop ik kon zitten, iets wat toch een zeldzaamheid blijft: in parken, op pleinen en op boulevards blijft het een kwestie van speuren met een loep. Ik had minder oog voor mijn omgeving vandaag. Het naafprobleem was verergerd en ik kreeg zadelpijn, mogelijk deels door mijn flinterdunne Chinese korte broek, deels door het feit dat de lust om even op de pedalen te staan om het zitvlak te ontzien onmiddellijk verdween als ik dat vreselijke ‘KE-TANG! TAK! TAK!’ vanuit de naaf hoorde. Ik was na 16 dagen aan een onderbreking toe, maar deze problematiek zorgde voor onzekerheid. Redde ik het nog met deze fiets in de resterende 9(!) fietsdagen? Ondertussen kletterde er water van de bergwand rechts van me op de weg, soms zelfs tot over de middenstreep. Ik probeerde de hevigste douches te mijden. Er was de hele middag veel hinderlijk toeterend vrachtverkeer. In de afdalingen zette ik mijn voeten op de voortassen omdat de pedalen een eigen leven begonnen te leiden. Daar werd mijn zitvlak ook al niet vrolijker van. Om kwart voor zes vond ik een perfect stukje natuur achter de betonnen afzetting, mooi vlak en beschut, maar wel net als de vorige dag natuur op beton, waardoor ik niets met haringen aan kon vangen. Maar mijn tent kon zonder. Zhaotong lag op 76 kilometer, maar ik moest wel een kleine 2000 meter klimmen.
Eerst smeerde ik mijn ketting en dat had een gunstig effect op de misère, maar dat ik voornamelijk klom was ook goed; zo bleven de pedalen gestaag draaien. Ik leidde de gedachten zoveel mogelijk af met muziek. De klim ging verbazingwekkend goed, al bleef fietsen in de ochtend zwaar. In de middag brak de zon door en was de lucht blauw. Het was precies niet wat ik verwachtte; ik verwachtte kou. Misschien zat ik nu boven al die laaghangende bewolking in de dalen. Er was weinig bebouwing meer langs de weg, ook geen winkels. Mijn flessen waren leeg en ik was genoodzaakt een trits kleine flesjes te kopen bij een tankstation. Ik bereikte Zhaotong pal aan het eind van de dag. Ik wilde nog niet die stad in en hield nog even de G213 aan die erlangs liep. Tussen de vangrail en een bedrijf was bush en ik zette er mijn tent op. Op de 17e dag op rij had ik nog de kracht gehad om 1770 meter te klimmen, en als het langer licht was geweest had ik met gemak die 1998 meter aan flarden gereden in mijn klimlijst. Was ik wel aan een pauze toe? Deze dag was zo voorspoedig verlopen dat ik nog geen onderbreking wilde. Hoe dichter bij Vietnam, hoe beter. Ik moest nu nog 679 autokilometers, oftewel 7⅔ dag fietsen volgens mijn schema. Hoe lang ik door kon gaan hing nu niet af van mijn lijf, maar van mijn powerbanks en natuurlijk de fiets.
In de nacht lag ik wakker. Het was twee uur. Ik keek eens naar het laadproces. Mijn telefoon stond op 31% en de powerbank was leeg. Ik kon mijn ambities vergeten. Verplichte stop. Ik kon me nu niet vermaken met muziek want ik moest zuinig aan doen: die 31% had ik nodig om een hotel te vinden en om te kunnen communiceren. En dus wachtte ik op wat komen ging. Het zal zo’n half vijf geweest zijn toen ik weer in slaap viel. Ik kon nu uitslapen, want om acht uur bij een hotel aankloppen zou raar zijn. En dus bleef ik liggen. Ik deed kalm aan in de ochtend en het was half tien toen ik vertrok.
ZHAOTONG
Het was opnieuw een wolkeloze dag. Ik sloeg af, het centrum in. Ik zag een supermarkt en kocht voedsel voor mijn verblijf en het vervolg van de rit. In het eerste hotel dat ik zag liep ik naar binnen. Met de vertaalapp kwamen de vriendelijke dame en ik overal uit. Voor het eerst werd mijn telefoon gebruikt om mijn vragen te beantwoorden; ik had een Chinees toetsenbord geactiveerd. Chinezen gebruiken gewoon het Latijnse alfabet om Chinese karakters tevoorschijn te toveren. De prijs was 148 yuan, maar toen ik meldde dat 120 yuan mijn maximumprijs was, werd de prijs verlaagd naar 110 yuan (€13,50). Ik kreeg weer zo’n mooie kamer. In Chinese hotelkamers is veel inbegrepen: tandenborstels, kammen, een waterkoker, laadkabels, flesjes water.
In 34 uur was mijn powerbank opgeladen. Ondertussen was ik opgefrist, had ik wat kleren gewassen en remblokken vervangen. Ik had een avondwandeling gemaakt in de sfeervol verlichte stad en weer wat documentaires bekeken.
En toen…. werd ik genoodzaakt mijn verhaal af te kappen. Mijn avontuur was te lang voor een pagina op deze site. En laten we wel wezen: u moet ook even wat gaan bewegen. Al dat staren naar een scherm is niet gezond. De onverwachte uitdagingen die nog volgden op mijn tocht naar Lao Cai komen over enkele weken terecht in de volgende blog.
______________________________
Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, over de eerste twee jaar van mijn fietsleven, is bij de boekhandels verkrijgbaar, of tegen gereduceerd tarief bij:
https://www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-02-16 15:41:14
[totalVisitorCount] => 347398
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 387
[author] => Richard
[cityName] => Lào Cai
[travelId] => 530429
[travelTitle] => Een wereldfietser heeft negen levens (deel 2)
[travelTitleSlugified] => een-wereldfietser-heeft-negen-levens-deel-2
[dateDepart] => 2025-02-11
[dateReturn] => 9999-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 5
[goalName] => Een wereldreis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/246/220_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => japanse-yens-verbrassen-aan-een-kaasplankje
)
[22] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110619
[userId] => 427053
[countryId] => 201
[username] => Rob-en-Sil
[datePublication] => 2025-11-26
[photoRevision] => 0
[title] => Vietnam (1)
[message] => Dinsdag, 21 oktober bewolkt, 15 graden
Vijf uur, de wekker loopt af....... Buiten is het donker en de Jan de Wind raast om het huis, terwijl de mistige regen neer daalt…. De herfst is aanwezig en de kille temperatuur kondigt nog meer slechte voorspellingen aan. Tijd om te vertrekken naar betere oorden. Onze vrienden Sjan en Rien komen ons halen voor de eerste 25 km van ons nieuwe avontuur. Op naar Azië Het openbaar vervoer in Nederland…. misschien wel de grootste uitdaging in heel onze vakantie. Voor ons alweer jaren geleden dat we hier gebruik van hebben gemaakt. Het is wel relaxed zo langs de files af. We komen ruim op tijd en dat betekent dus wachten, wachten, wachten...... Natuurlijk zoals altijd is er wel weer iets. Bij de douane komt bij het lezen, het paspoort terug met de melding " Go to all passports", maar met wat hulp komt het toch weer goed. Deze keer geen fouillering, wijdbeens tegen de muur of schoenen die blijven afgaan. Maar we zijn er nog niet..... Onze vlucht SQ323 van Singapore Airlines is op tijd en om 10.55 uur gaan we de lucht in….. Indochina here we come. Wat is reizen met een camper dan ontspannen. De vlucht verloopt goed, maar vliegen is erg saai. De stewardessen zien er perfect uit en kun je met duim en wijsvinger beetpakken, zo dun zijn ze en komen volgens mij uit een pakketje van 10...... allemaal hetzelfde. Boven Delhi erg veel licht vervuiling en wat is dat groot.
Woensdag, 22 oktober bewolkt, 28 graden
Het is de volgende dag als we na 13 uur vliegen om 06.30 uur komen we aan op Singapore Changi Airport, voor onze overstap om 9 uur via vlucht SQ192 naar Hanoi. Er is een tijdsverschil van 6 uur.We hebben even de tijd, ook al moeten we 20 minuten lopen om aan de andere kan van het vliegveld te komen. Het wordt een kop koffie bij Bacha Coffee uit Marrakesh, maar deze kan zeker niet tippen aan de koffie die je kunt kopen bij al die autootjes langs de weg in Marokko. Het vliegtuig vertrekt wederom op tijd en 3 uur later komen we aan in Hanoi, waar ook alles op rolletjes verloopt. Mede ook doordat het visum afgeschaft is in Vietnam voor verblijven korter dan 45 dagen.In de aankomsthal komen alle reizigers bij elkaar. Samen met de reisbegeleider, zijn we met 18 personen.Samen met onze reisgids Seven, stappen we in een touringcar, die ons naar het hotel brengt. Seven is een alerte jongeman met heel veel kennis en trots over zijn thuisland. Hier kunne we iets mee. We komen na een uurtje crossen door de onvoorstelbare verkeerschaos aan bij Hotel Du Monde in Hanoi, waar we 2 nachten blijven slapen. Door de recente overstromingen is het hotel gewijzigd en dat is er niet slechter op geworden. We doen een natte briefing en gaan ons dan even opfrissen, voordat we de stad in wandelen. Met 14 personen slenteren we door de straatjes met allerhande kraampjes op de stoep. Net als in Marokko is het verkeer één grote chaos en oversteken is heel makkelijk...... Gewoon de verkeersstroom in lopen…. de miljoenen scooters omzeilen je gewoon... maar het is echt wel even wennen. Psychisch is dit voor ons niet normaal. We sjokken door de straten en komen uit bij een klein restaurantje. Gelukkig gaan er enkele Duitsers vertrekken, anders kunnen we niet eens allemaal binnen. We krijgen wat voorgeschoteld, zodat we van alles wat kunnen proeven. Het bier smaakt hier in ieder geval goed. We hebben op het vliegveld 10.000.000 Dong gepind, zodat we hier zo'n 300.000 Dong kunnen afrekenen…. ongeveer € 10,00 pp. Dan lopen we weer terug, de vermoeidheid begint in te treden... Bij aankoop van een fles water blijkt dat het waardeloze geld, dat erg veel op elkaar lijkt, makkelijk fouten maakt. Eén nul zie je zomaar over het hoofd. Maar de mensen "corrigeren" dat wel heel erg vlug. Onderweg komen we nog bij een pleintje waar veel mensen bezig zijn met dansen, gymnastiekoefeningen of gewoon met elkaar zitten te babbelen. We zijn nu op sinds gistermorgen 5.00 uur en ook nog 8,3 km gelopen... Tis mooi geweest…. tot morgen.
Donderdag, 23 oktober bewolkt, 22 graden
De vochtigheidsgraad in Vietnam wordt voor ons de komende dagen tussen de 75 en 85%.Vandaag gaan we lopend de stad in en we beginnen bij het Keizerlijke stad van Thăng Long. Thang Long is de oude naam van Hanoi die de stad heeft gedragen vanaf de regering van de Ly-dynastie in de 11e eeuw. Koning Ly Cong Uan (Lý Công Uẩn) verliet toen de vorige hoofdstad Hoa Lu (Hoa Lư) om naar Dai La (Đại La) te gaan. Volgens de overlevering droomde hij dat er een gouden draak boven de plaats vloog, zodat de plaats werd hernoemd tot Thang Long: "Opstijgende Draak". Later is de stad Dong Kinh (Ðông Kinh) gaan heten, waarna hij weer Thang Long werd totdat de koninklijke residentie naar Hué verhuisde. In 2010 is de Centrale Sector van de Keizerlijke Citadel van Thang Long door UNESCO tot werelderfgoed verklaard. Daarna naar Tran Quoc Pagode. Een Boeddhistische Tempel op een klein schiereiland in het Hô Tây meer. De Trấn Quốc Pagode in Hanoi is de oudste pagode in de stad. De pagode werd oorspronkelijk gebouwd in de zesde eeuw tijdens de regeerperiode van keizer Lý Nam Đế (van 544 tot 548), wat hem een leeftijd van meer dan 1500 jaar geeft. Bij de stichting heette de tempel Khai Quốc (Nationale Stichting) en stond hij aan de oevers van de Rode Rivier, buiten de Yên Phụ-dijk. Vanwege de oprukkende rivier werd de tempel in 1615 verplaatst naar het eilandje Kim Ngư (Gouden Vis) in Hồ Tây (Westmeer), waar hij nu ligt. Een kleine verhoogde weg verbindt de tempel met het vasteland. De laatste grote restauratie aan de tempel vond plaats in 1815, toen het hoofdheiligdom, de ontvangstzaal en de achterste zaal voor de doden werden gerenoveerd. De pagode is een van de belangrijkste onderdelen van de Trấn Quốc-tempel, omdat het de as van deze belangrijke monnik bevat. De meeste pagodes zijn gebouwd in de 17e eeuw. Als we daarbuiten komen, worden we aangesproken door een cyclo chauffeur. Aangezien we op tijd in Hanoi Train Street willen zijn, laten we ons door de stad rijden. Dit is een treintraject, waar de restaurantjes en winkeltjes zo dicht langs het spoor zijn gebouwd, dat de tafeltjes op het terras op moeten schuiven als de trein passeert. Dit gebeurt enkele keren per dag, maar wel op een tijdschema. De rit is echt wel een avontuur op zich, aangezien verkeersregels een aanfluiting zijn en je voorin zit en dus alles ziet aankomen. Iets of wat tegen het verkeer in rijden is hier niet echt een bijzonderheid. We zitten op de 1e rij, zoals iedereen, als de trein iets te vroeg voorbijkomt. Een attractie van 2 minuten, maar de hele straat zit vol met toeristen. Nog nooit zoiets gezien, bijzonder. We gaan verder en komen bij het Ho-Chi Min plein en mausoleum. Er verschijnt steeds meer politie en militairen en zelfs de weg wordt afgesloten. Tegenover het plein zit het gebouw van de Nationale Vergadering. De Nationale Vergadering is de enige regeringsmacht in Vietnamen, in overeenstemming met het principe van eenheid van macht, zijn alle staatsorganen daaraan ondergeschikt. Waarschijnlijk bezoek uit Zuid-Afrika, aangezien er veel vlaggetjes aan de lantaarnpalen hangen. We moeten via een metaaldetector om op het plein te komen, maar worden geweigerd…. mijn knuppel is te groot.........Terug over dezelfde weg mag niet, dus helemaal om lopen. We zien verder Vân Hiêu Hanoi, een soort van examenschool voor b.v. dokters en andere hoog opgeleiden en belangrijke personen uit vroegere tijden. Văn Miếu ook wel Literatuurtempel genaamd is een Confuciustempel in de Vietnamese hoofdstad Hanoi. Hoewel er diverse Văn Miếu in Vietnam zijn, is de meest bekende en beroemde tempel te vinden in Hanoi en fungeerde als de eerste universiteit van Vietnam. De afbeelding van deze tempel staat op de achterkant van het honderdduizend Vietnamese đồng bankbiljet. De Literatuurtempel dateert uit 1070 en werd door koning Ly Thanh Tong opgericht ten gunste van het onderwijs en de topacademici van de stad. Enkele jaren later werd de tempel omgedoopt tot de eerste universiteit van Hanoi. Ruim twee eeuwen terug werd de universiteit gesloten en sindsdien is de tempel een plaats waar studenten nog steeds komen om er in alle rust te studeren en een van de vele musea in Hanoi. Studenten architectuur komen er schetsen of inspiratie opdoen aan de traditionele Vietnamese bouwkunst die zich in de tempel weerspiegelt. De tempel bestaat uit vijf binnenplaatsen, waarvan de eerste via de grote poort kan worden binnengegaan. De eerste twee binnenplaatsen zijn tuinen met zeer oude bomen en strak gemaaide grasvelden waar het lawaai van de stad door de dikke stenen muren nauwelijks nog hoorbaar is. Dan het Hôa Lô Prison museum, wat een beetje tegenvalt als je 15 minuten later alweer buiten staat.De Hoa Lo-gevangenis in Hanoi, ook bekend ‘Hanoi Hilton’ en ‘Maison Centrale’, werd gebruikt voor politieke gevangen tijdens de Franse koloniale tijd en Amerikaanse krijgsgevangenen tijdens de Vietnam-oorlog. Het fort was ooit een enorme gevangenis in koloniale stijl, waarvan het grootste deel in de jaren negentig werd afgebroken. Het begint donker te worden en we gaan, de scooters ontwijkend, door de zeer drukke straatjes van de Old Town Market en passeren de mooi verlichte St. Joseph Kathedraal. We eten bij Mapa Bistro, wat er van buiten simpel uit ziet, maar binnen luxueus is. We krijgen een soort van Westerse maaltijd, die erg goed smaakt. Goed gevuld gaan we weer verder door de straten van Hanoi. Ondertussen komt mijn blaas op spanning en als de druk te hoog wordt, vraag ik aan een serveerster op een terras of ik naar de wc mag. Ze loopt mee naar binnen en vertelt iets tegen een collega achter de toonbank…. Die kijkt me aan en vraagt "u wilt een kamer?" ........ een beetje overdonderd zeg ik dat ik naar het toilet moet....... Ze wijst me de weg, terwijl het 1e meisje stampvoetend haar uitfoetert dat ze me niet mee naar boven heeft laten gaan. Ik vraag me af hoe oud ze is en of dat het waarschijnlijk strafbaar zou zijn geweest….Ze had trouwens van die opgespoten lippen, niet echt mijn type zeg maar…. We gaan terug naar het hotel, want de voeten worden moe. Weer komen we langs de plek met gevulde gymnastiektoestellen en de groepjes mensen die op de maat van de muziek staan te gymmen in het parkje bij het hotel. Vandaag 17,72 km gelopen, tijd om te gaan rusten….O ja, voordat de fantasie op hol slaat, die te grote knuppel was mijn uitschuifbare camera standaard.
Vrijdag, 24 oktober onbewolkt, 25 graden
Om 6.15 uur de wekker en na het ontbijt naar de bus. We zakken af naar het zuiden, voor een nachtje op een boot. De stad uit is nog niet zomaar gedaan, maar na 1 verkeerde afslag, komen we toch op de goede weg. De snelweg voert langs vele kleine rijstvelden en menig kerkhof. Deze QL5B heeft verders niet veel nieuws te vertellen, behalve dat we onderweg een heuse fabriek van De Heus Mengvoeders uit Nederland zien staan. We hebben 2 koffie-stops en de 2e is bij een parelkwekerij. Ze planten een klein bolletje in een oester en na 2 - 5 jaar hebben ze een grote. Gelukkig heb ik mijn eigen parel bij, dus kunnen we de Ikea route in de gigantische shop wel overslaan. Aan de overkant is een zandafgraving en de vrachtwagens moeten de 3-baansweg oversteken om de goede richting in te rijden. Ze staan soms bijna stil en het achteropkomend verkeer moet maar zien...... erg bijzonder. Vanaf hier is het niet ver meer naar onze opstapplaats voor ons volgende onderkomen. Bij Tuan Chau International Marina, ligt een klein bootje klaar om ons naar een grotere boot te brengen, namelijk de “Golden Cruise 99”.Een houten cruiser, die wel een likje verf kan gebruiken, maar wat voor ons doel een meer idyllischere aanblik geeft. Prima dus voor ons verblijf in Halong Bay. Ha Long Bay is een trekpleister van jewelste. De vele boten die we zien maken dit wel duidelijk. De temperatuur is perfect, terwijl het zonnetje zich nog niet laat zien. Met een klein bootje worden we naar ons cruiseschip gebracht en dobberen we rustig naar de eerste uitstekende rotsen uit de zee. We hebben de boot helemaal voor onszelf. Prachtig om te zien en toch ook weer raar dat dit fenomeen zo in het water staat. We hadden zoveel opkomst niet verwacht, maar maakt het er niet minder mooi om. Doordat het op de lijst van Unesco staat, mogen de boten niet overal komen en is er een verzamel punt met een aangelegd strandje en een uitzichtpunt op ruim 120 meter hoogte. We wringen ons tussen de rest, ouwe meuk en miljonairs kruisers liggen langs elkaar, om vervolgens naar het eilandje te worden gebracht. Terwijl Sil meteen het water in duikt, ga ik eerst de 460 treden omhoog bedwingen. Ook hier een kudde van heb ik jou daar. Stap voor stap omhoog, maar het resultaat mag er zijn. Daarna weer terug en voeg ik me bij mijn pareltje. Nadat de huid begint te rimpelen, gaan we weer naar onze boot, die hier voor anker blijft liggen deze nacht. We zitten op het bovendek te genieten van de omgeving en een versnapering. Als na het diner ook nog alle lichtjes van de diverse boten aangaan, is het plaatje compleet. De wind is sterk, maar het blijft toch wel lekker zwoel. Als dan na enige tijd op diverse plekken de karaoke bar opengaat......... welterusten.... DeHa Longbaaiis eenbaaibij de stadHạ Longin het noorden vanVietnamin deGolf van Tonkin, nabij de grens metChina.Vịnh Hạ Longbetekent in het Vietnamees 'Baai van de dalende draak'. De baai is sinds 1994werelderfgoed, maar is daarna nog uitgebreid. Het gebied is eenarchipelvaneilandendie hoog verticaal boven dezeeuitkomen, dicht bij elkaar staan en door de zee van elkaar worden gescheiden. De baai heeft een kustlijn van 120 kilometer en het gebied beslaat zo'n 1500 vierkante kilometer.
Vrijdag, 25 oktober Bewolkt, 24 graden
Vanmorgen weer vroeg op, ongeveer 6.15 uur, om de kudde voor te zijn. Na een kop koffie meteen door naar Hang Sûng Sôt Cave. Een ruimte in een berg, uitgesleten in miljoenen jaren door water en wind. Hier geen stalagmieten, maar wel stalactieten, ook allemaal kuiltjes in het plafond als bij een golfbal. Gelukkig zijn we vroeg opgestaan, aangezien dat alle boten die nu in de baai liggen, hun toeristen hier gaan dumpen en wij nu nagenoeg de eerste aanwezigen zijn. Nu kun je tenminste nog foto’s maken zonder dat er veel mensen op staan. Na een uurtje hebben we het gezien en gaan we terug naar onze boot, die ons afzet bij Tuan Chau International Marina waar we gisteren ook zijn ingestapt. Volgens het reisprogramma zouden we terugrijden via de snelweg naar Hanoi en daar bij het Hô Hoân Kiêm meer naar het waterpoppen theater gaan, maar de groep beslist anders. We rijden binnen door en gaan bij een klein dorpje naar een plaatselijk waterpoppen theater, lekker kneuterig en verdienen die mensen ook nog wat. We mogen ook achter de schermen kijken, om te zien hoe de 4 vrouwen in een vissers waadpak, hun poppen door het water bewegen en zij achter een scherm staan. Na een donatie en een aankoop om de mensen te sponseren, verlaten we het Yen Khanh Waterpoppenspel en gaan naar de doorgaande weg QL18, die ons weer verder naar de bewoonde wereld moet brengen. Tegen de avond komen we aan in Hanoi en worden we gedropt bij Hô Hoân Kiêm meer en kan iedereen gaan doen wat ie wil. De mensen hier leven allemaal op straat. Helemaal opgetuigd en alle kinderen mee. Opvallend is nu weer dat er veel bewegende mensen op straat zijn met b.v. touwtjespringen, voetballen met een soort van badminton shuttle, dansen, aerobics, gymtoestellen, enz. Ook zitten kinderen midden op straat spelletjes te doen. Wij lopen rond het meer en zijn vooral bezig met mensen kijken. We wilde eigenlijk naar de Ba Da Pagoda, maar daar was alles donker en stond de hele parkeerplaats vol met scooters. Dus zijn we doorgelopen naar de St. Joseph Cathedral, waar een mis aan de gang was en mensen al buiten stonden i.v.m. de drukte. We komen aan bij Po Inn. Po betekent hier soep en niet een reservoir voor de nachtelijke behoeften. We nemen een veilige vegetarische soep en lopen daarna verder langs het meer naar ons ontmoetingspunt. Liggend in het centrum van de historische wijk van Hanoi, is het Hoan Kiem-meer een mooie, rustige plek met een fascinerende geschiedenis. Volgens de legende kreeg keizer Le Loi in 1428 een magisch zwaard van de draak om tegen Chinese onderdrukkers te vechten. Dit zwaard kwam uit het Hoan Kiem meer. Na een succesvolle strijd tegen de Chinese indringers, bezocht keizer Le Loi het prachtige meer. Hij was met een bootje op het meer toen een enorme gouden schildpad opdook. De schildpad legde uit dat hij door zijn meester, de draak, was gestuurd om het zwaard van Le Loi op te halen. Loi gaf het zwaard terug aan de schildpad, die ermee verdween in de diepte. Loi noemde vervolgens het gebied Hoan Kiem-meer, wat “Meer van het teruggekeerde zwaard” betekent ter nagedachtenis van deze spectaculaire gebeurtenis.De pagode dateert uit het jaar 1056, onder het bewind van koning Ly Thanh Tong. De naam Ba Da Pagode (Stenen Dame Pagode) werd gegeven toen de muren van de nieuwe citadel werden gebouwd. Er werd een steen ontdekt die op een vrouw leek. De lokale bevolking geloofde dat dit een heilig teken was, gezonden door de Moedergodin van het land, en bouwde daarom een tempel in het gebied om de steen te herdenken. Door de geschiedenis heen werd de pagode herbouwd, maar het heilige boeddhistische symbool van Hanoi bleef behouden. Volg een smal straatje in de Nha Tho-straat en je vindt de religieuze pagode in een zeer rustige hoek, tegenover het drukke stadsleven buiten. Dit maakt deze plek serener en vrediger. Het gevoel dat je je op een heel andere plek bevindt, niet in het centrum van de hoofdstad Hanoi, de bijzondere stad waar oud en nieuw samenkomen. De Sint-Jozefkathedraal is een katholieke kerk aan de Nhà Chungstraat, in de wijk Hoàn Kiếm. Het is een laat-19e-eeuwse neogotische kerk die dienstdoet als kathedraal van het rooms-katholieke aartsbisdom Hanoi. De kathedraal is vernoemd naar Jozef, de beschermheilige van Vietnam. De bouw begon in 1884 en de bouwstijl doet denken aan die van de Notre Dame de Paris. De kerk was een van de eerste bouwwerken van de koloniale regering van Frans Indochina toen ze in december 1886 werd geopend en is de oudste kerk in Hanoi. Er wordt meerdere keren per dag een mis in de kathedraal gevierd. Voor de zondagsmis om 18.00 uur stromen grote menigten de straat op. Gebeden en hymnes worden naar het plein buiten uitgezonden; katholieken die de kathedraal niet kunnen betreden, verzamelen zich op straat en luisteren naar de hymnes. We nemen vannacht de slaaptrein, voor ons de eerste keer. We krijgen de laatste wagon toebedeeld, die natuurlijk weer net na het perron staat geparkeerd. Door het grind er naartoe en dan klimmen we met wat hulp onze slaapplaats in. We slapen met vieren in een iets te kleine coupe, maar de bovenste kunnen met het gezicht tegen het raam…. we gaan het zien. We rijden door Train Street, waar we zelf van de week op een terrasje hebben gezeten en verwonderen ons wederom hoe dat hier gaat. Gewoon prachtig om te zien. We passeren langzaam de Rode Rivier via de Long Bien-brug en dan gaat het richting het noorden. Welterusten
Zaterdag, 26 oktober Onbewolkt, 27 graden
We arriveren rond half 8 op het station Lai Cai, een kleine 300 km verder naar het noorden.Tegenover het station ligt het restaurant Le Bordeaux en daar gebruiken we ons ontbijt.Niet ver van het station ligt de Chinese grens en we gaan Xi Jinping even een groet brengen. Opvallend om te zien, dat er bijna geen militairen zichtbaar zijn. Je kunt als bewoner van deze regio, zomaar de grens over zonder visum, tussen 7 uur ’s morgens en 10 uur ‘s avonds. Nadat we afscheid hebben genomen van Xi, brengt de QL4D ons naar Sapa. Deze slingerweg voert door ons door de Sapa Green Valley. De vele haarspeldbochten, met stijgingen van 10%, zijn een avontuur op zich. Zoals de scooterrijders in de stad als gekken rijden, doen de chauffeurs hier niet anders. Er is veel vrachtverkeer met zand en rotsblokken, die hier omhoog kruipen en voorbij geschoten worden door bussen en personenauto's. Of dit nu gebeurt op een recht stuk of in een haarspeldbocht, dat maakt niet uit. Voor deze beelden ben ik even voorin gaan zitten. Bij ons in Europa rijden de bussen en trucks met een motorrem, die het span in bedwang houdt zonder de voetrem te gebruiken. Hier hebben ze alleen de voetrem en handrem, wat best wel link kan zijn bij verkeerd gebruik. Sapa ligt op een hoogte van zo'n 1650 meter en dat merk je wel bij het lopen van trappen e.d. Voordat we bij het hotel aankomen, moeten we de bagage overladen in een klein truckje en wij overstappen in een minibusje. Onze eigen bus is hier te groot voor. Ook hier in deze kleine straatjes hellingen van 10%. Het hotel is van de betere klasse en dat kunnen we na de boot en trein wel gebruiken. Sapa, gelegen in de afgelegen noordwestelijke bergen van Vietnam, staat bekend om zowel het prachtige, ruige landschap als de rijke culturele diversiteit. Sapa is een ongelooflijk pittoresk stadje in het Hoang Lien Son-gebergte, vlak bij de Chinese grens, bekend als "de Tonkinese Alpen". Sapa en de omliggende regio herbergen vele bergstammen, evenals rijstterrassen, weelderige vegetatie en de Fansipan, de hoogste bergtop van Vietnam. Andere indrukwekkende bergen zoals Aurora en Jávea, waar Sa Pa de eerste zonnestralen ziet, vormen een zeer steile vallei. Door de recente toename in populariteit is Sapa echter snel een toeristische trekpleister geworden waar geld de nieuwe drug is. Laat je niet afschrikken door de drukte, je verkenningen van het omliggende platteland zullen de moeite waard zijn. Wees voorzichtig met alle lokale verkopers op straat, want ze kunnen behoorlijk veeleisend zijn. Groepen lokale bewoners staan erom bekend bezoekers te volgen en agressief handgemaakte producten te verkopen. De lokale overheid moedigt toeristen niet aan om bij straatverkopers te kopen of geld aan kinderen te geven. Wel is het gebruikelijk geworden om tandenborstels aan kinderen uit te delen. Als alles in het hotel is opgeborgen, gaan we naar het station voor het treintje naar Sunworld. We starten met een treintje, dat ons naar de kabelbaan brengt. Sunworld ligt op een berg met culturele bezienswaardigheden, een tempel en Fansipan. Als we uit de kabelbaan stappen en de 640 traptreden moeten gaan trotseren, beseffen we pas op wat voor hoogte we zitten...... Het tempo moet in rap tempo naar beneden, want we komen er nu toch echt wel achter dat het zuurstofgehalte hier heel anders is. We raken buiten adem, licht in het hoofd en zelfs duizelig. We nemen even een pauze. Er is erg veel bewolking en zorgt op bepaalde momenten ervoor dat het zicht ons ontnomen wordt. Het lijkt wel of ons geluk in weersomstandigheden ons hier in de steek laat. Maar het geeft ook wel een mysterieuze aanblik in het geheel, wat ook wel iets heeft. Later vertellen locals en onze gids dat we heel veel geluk hebben met het weer....... Vorige week heeft een andere groep een tyfoon gehad, wat Halong Bay onmogelijk maakte, midden in Vietnam 40 cm water in de straten stond, een groep 5 dagen alleen maar regen had in de regio van Sapa en dat het volgende week hier niet veel beter wordt........ We zullen dus maar niet klagen. Fansipan, oftewel "Het Dak van Indochina", isde hoogste berg van Vietnam en Indochina met een hoogte van 3.147,3 meter.De berg ligt in de provincie Lào Cai, nabij het plaatsje Sa Pa, en is een populaire bestemming voor natuurliefhebbers en avonturiers.Bezoekers kunnen de top bereiken via een meerdaagse trektocht of met de kabelbaan, die sinds 2016 bestaat en 25 minuten duurt.De berg maakt deel uit van het Hoang Lien Son-gebergte en het Hoang Lien Nationaal Park, dat door UNESCO is erkend.Toch nog het hoogste punt bereikt (wel met een funicular). We krijgen ook een officieel gedeelte met het hijsen van de vlag te zien. Ze moeten hem wel eerst uit de mast halen, om hem vervolgens met veel poeha weer in de lucht te hangen...... rare jongens die Vietnamezen…. Beneden testen we nog wel even onze gesteldheid. Terug in Sapa eten we tegenover het hotel bij restaurant Huong Rung Sapa. Niet te ver weg, dan kunnen we na het eten meteen het mandje in na deze vermoeiende dag. We eten "hot pot", een soort fonduen, in bouillon. We nemen de "Hot Pot Mix", Sil pakt de vis en ik het vlees.
Zondag, 27 oktober bewolkt, 21 graden
Sa Pais met tal van dorpjes van de Hmong-, Tai- en Dao-minderheden in de buurt, een goede uitvalsbasis voor een wandeling. Het door bossen omringde bergplaatsje was voorheen een bij de Fransen geliefd vakantieoord, waar prachtige villa's werden gebouwd. In het centrum zie je Hmong, Dao en Tai die op de markt in Sa Pa hun inkopen komen doen of hun eigen waar aan de man brengen. We gaan om 9.00 uur op pad en worden met een busje naar ons beginpunt gebracht. Hier staat een horde Hmong-vrouwen ons op te wachten. Ze zijn hier naartoe gelopen vanuit hun dorp, met al hun te verkopen spullen. Iedereen claimt iemand uit onze groep en laat deze niet meer gaan. Ze beginnen in het Engels tegen je te praten en zijn meteen je beste vriendin. De Engelse taal hebben ze geleerd toen ze als baby met moeders de toeristen hier begeleiden en op de markten in het centrum. School hebben ze niet gehad. Ze praten over hun en jouw gezin, waar je vandaan komt, hoe je heet en de rest van je hele leven. Ze helpen je op de trappen sturen je in de juiste richting. Op dit moment geen praat over handel. Onderweg wordt er van grassprieten een beestje of een hartje gemaakt, wat we als kado krijgen. Als we bij een restaurantje komen gaan we iets drinken en zij blijven buiten wachten. Doordat we hier iets drinken, mogen we hun privè trap naar het dal wel gebruiken. Maar eerst moet het dekseltje van mijn camera lens opgevist worden, want dat is gevallen op een dak. Een dun en licht persoon durft het aan, aangezien het dak er niet zo sterk uit ziet. Een beloning verder en we kunnen. Onze stoet Hmong-vrouwen laten zich niet afschudden en komen ook mee. De omgeving is adembenemend en we kijken onze ogen uit naar al dit natuurschoon. Ook onderweg veel armoede en nog authentiek handwerk. Als we bij het dorp van de Hmong komen, moet er gehandeld worden en wordt de waar uitgepakt. Vanaf hier gaan we alleen verder. Onze 3 volgers willen allemaal wat verkopen en wij nemen van ieders wat. Voor 30.000 p.p. zijn we klaar, ongeveer een Euro per vrouw. We betalen het geld aan elke vrouw, terwijl èèn persoon in de groep het geld aan èèn vrouw gaf, die het moet verdelen. Alle glimlachen verdwijnen en het venijn straalt eraf. We gaan verder wandelend over de slechte weg en komen in een dorp waar een "disco" door het dorp galmt. Het blijkt een bruiloft waar ze karaoke doen. Ik ga van de weg af en loop naar de feesttent, waar je zo binnen loopt en iedereen je vriendelijk aankijkt en netjes behandeld. We kijken ook nog even bij iemand in hun "huis", maar het lijkt wel een stal. Het gaat verder en verder en de weg wordt steeds slechter, totdat we in Tâ Vân komen, waar onze bus staat, die ons weer terug brengt. Als we afgezet zijn gaan we eerst douchen. We hebben zo'n 9 km gelopen in de bergen en dat kunnen we voelen. Vooraan het hotel zit Lacasa massage en daar gaan we ons eens goed laten verwennen. Sil kiest de schouders-, nek-, hoofd-, benen-, armen massage en een nagellak behandeling op de tenen. Ik ga voor de "Total Body with Hotstone" . Eerst een heet voetenbad en dan komt een opgeroepen kracht binnen gelopen, die meteen bij Sil in d'r nek klimt en aan haar hoofd begint. Ik mag mee achter het gordijn, waar ik een korte broek van hen krijg. Het tengere meisje (ze lijkt 15, maar dat zal wel niet zo zijn) komt binnen en begint te kneden, vegen, knijpen, trekken, duwen, oliëen, slaan en ik snap gewoon niet waar die brute kracht vandaan komt. Haar handen zijn erg klein, maar zo sterk als een hydraulische knijper. Ik denk dat ze mannen haat of mensen gewoon graag pijn doet. Gelukkig is Sil niet zo sterk. Ze vind de knooppunten in mijn schouders en nek en gaat tekeer, net als in de kuiten, die vandaag toch al veel hebben meegemaakt. Na een uur worden de hete stenen verwijderd en zijn we klaar. Alles beweegt weer soepel en de knooppunten zijn voorlopig opgelost. Voor 885.000 Dong (ongeveer € 28,00) zijn we weer helemaal zen....... we zweven over het wegdek richting het centrum. We lopen wat door de straten en nadat we nog 4.000.000 dong uit de automaat hebben getrokken, lopen we bij Bibi Express binnen. We gaan voor het raam zitten, zodat we op de 1e rij zitten om mensen te kijken. We bestellen een spaghetti bolognese, een pizza en 2 Hanoi bier. De spaghetti is er zo en deze eten we samen op, want de pizza laat nog even op zich wachten. Ze maken er maar 1 tegelijk en er zijn nog 4 mensen voor ons. Geen nood, aan de andere kant van het raam is het zeker niet saai en we bestellen nog 2 Hanoi blondines. Onderweg terug naar het hotel hebben de Hmong mensen een nieuwe manier van geld vergaren gevonden...... ze laten hun kinderen dansen voor geld…. Bij terugkomst in onze casa 11,14 km in de voeten…. klaar ermee…. Welterusten
Maandag, 28 oktober bewolkt, 22 graden
Vandaag begint de dag fris, maar wel met een zonnetje. De bewolking is grotendeels weg en de temperatuur is al rond de 20 graden. Onze 1e dag met veel zon. We gaan op pad en verlaten Sapa. Op naar het westen. We zijn hier gestopt, maar hebben in het verleden al heel veel watervallen gezien.... vèèèèèl groter en mooier. Maar hij is zeker niet lelijk. Na de waterval rijden we verder en nemen onderweg nog een stop voor een uitzicht, maar dat had niet echt gehoeven…. Een half uurtje later komen we bij Câu Kinh Róng Mãy. Dit is een wandelplaats over een glazen ondergrond, maar dan wel op 2200 meter boven zeeniveau en de plaat ligt op 768 meter boven de begane grond. Om de glazen brug van Rong May te bereiken, nemen bezoekers een lift naar een hoogte van 300 meter, waarvan ongeveer 80 meter binnenin de berg. De brug maakt deel uit van een project met een totale investering van VND 1.000 miljard, waarvan de bouw in 2017 van start ging en eind 2019 werd geopend. De Rong May Glass Bridge is de tweede glazen brug in Vietnam en ten tijde van de opening de hoogste glazen brug in Vietnam. We vervolgen de kronkelende QL4D en zien hoe de mensen hier als dollen rijden. De omgeving is prachtig en er zijn veel weg werkzaamheden, nieuwbouw en reparatie i.v.m. water overlast. De zon is ondertussen goed z'n best gaan doen. Ik zit bij een schuifraam en de ijzeren omlijsting is bloed heet. We stoppen in Tam Buong bij een plaatselijke markt, maar niet erg veel klandizie.... kan ook niet anders als de uitbaters in hun berg spullen liggen te slapen. Nog nooit zo'n berg goedkope rotzooi gezien. En veelal allemaal hetzelfde. Wij zijn vlug uitgekeken, maar anderen vinden nog wel iets van hun gading.We gaan verder naar het noorden, richting China, genietend van de panorama uitzichten. We komen aan bij hotel Lan Ahn in Phong Tho en het ziet er van buiten lux uit, maar de gids zegt dat dit het slechtste is uit onze lijst.... Jammer genoeg heeft hij gelijk…. De kraan lekt in het zitbad, waarin we moeten douchen. Zelfs de handdoek is gescheurd en het ziet er niet zo heel fris uit. Maar we zijn wel wat gewend en morgen weer pleite. We lopen een rondje door dit kleine plattelandsdorpje en zijn de attractie van het jaar.... Iedereen roept en zwaait en de kinderen komen allemaal naar ons toe. Met gebrekkig Engels willen ze weten waar we vandaan komen, hoe we heten en hoe oud ik ben…. Witte haren vinden ze blijkbaar vreemd voor zo'n jonge man.... We komen uit op de markt en hier worden de kippen voor je neus geslacht, de vis uit de rivier doodgeknuppeld en nog veel meer om vers te eten, zoals eend, kikkers en iets wat we niet herkennen.... We durven niets van de straat te eten en de restaurantjes zien er niet beter uit. We zijn niet de enige en we gaan het doen met cup cakes en een Hanoi pils. Gelukkig hebben we vanmiddag nog goed gegeten….Als we terug naar het hotel lopen is het donker en lijkt het wel een bonte kermis met al die lampjes. Ook valt het ons al enkele dagen op dat er hier nog steeds luidspeakers in de straten hangen, waar iemand een soort van communistische boodschap uit brabbelt, maar we kunnen het niet verstaan. Net zoals in een ouderwetse spionagefilm.
Dinsdag, 29 oktober bewolkt, 27 graden
Om 5.30 uur loopt de wekker af, om 6.00 ontbijt en om 7.00 uur weer op pad. De route duikt nu naar het zuiden, over de QL12. De meeste bordjes die we tegenkomen, zijn van 10% helling of daling. Voor de meeste Vietnamezen maakt het allemaal niet veel uit. De weg is een kronkelende spaghetti sliert door de prachtige bergen en dalen, die parallel loopt aan de Nâm Na. De Nâm Na rivier is een belangrijke zijrivier van deBlack River (Sông Đà)die door beide gebieden stroomt en een grote rol speelt in het landschap van Noordwest-Vietnam.In Chân Nua stoppen we even om een wandeling te maken bij de Red Dzâo. Lopend door de wijk, kijken we in hun sombere woningen en gooien ook een blik in de varkens stallen langs het pad. De overheid bouwt hier stenen woningen voor de aller armsten. Deze kosten nog geen € 2000,00 en staan in 15 dagen. Dit is exclusief wirlpool en zonneterras...... De Rode Dzao (Red Dao) zijneen etnische minderheid in Vietnam, voornamelijk gevestigd in de provincie Lao Cai (rond Sapa) en andere noordelijke bergachtige gebieden. Ze staan bekend om hun rijke culturele tradities, waaronder traditionele kleding met complexe borduurwerken, helende kruidenbaden en hun diepe verbinding met de natuur. De Rode Dzao hebben een sterke sociale structuur en hun cultuur is te ervaren in dorpen zoals Ta Phin, waar toeristen kunnen deelnemen aan lokale activiteiten en traditionele gerechten kunnen proeven.We zien hier ook rubberbomen die staan te druppen en wordt opgevangen. De foto met het rode kastje is bedoeld voor mensen die een klacht hebben over iemand uit de wijk en zelf de confrontatie niet willen of durven aangaan. Een briefje in de box en de overheid doet dit in plaats van jou. Dus geen burenruzies. Verder onderweg komen we 4 mensen van Black Hmong tegen die met de hand de rijst van het veld halen. Van 1 ton rijst, kunnen 5 personen een jaar leven. Ze moeten dus wel doorwerken. Het is nu met deze temperatuur wel afzien…. voor de man tenminste, want die staat constant met zijn hoedje te wapperen. De vrouwen kennen de overgang en die hebben er geen last van. De Zwarte Hmong zijn een etnische minderheidsgroep die voornamelijk leeft in de noordwestelijke hooglanden van Vietnam. Ze staan bekend om hun traditionele kleding, gemaakt van hennep en geverfd met indigo. Ze komen oorspronkelijk uit China, zo'n 300 jaar geleden, en zijn bedreven in landbouw en handwerk, met name in henneptextiel. Hun gemeenschappen bevinden zich vaak in landelijke, bergachtige gebieden zoals Sa Pa, waar ze zich hebben aangepast aan een sedentair leven met het verbouwen van rijst en andere gewassen op terrasvormige velden. De term "black hmong sapa" verwijst naar de Black Hmong bevolkingsgroep in het gebied rond Sapa in het noorden van Vietnam.Ze staan bekend om hun traditionele indigoblauwe kleding, gemaakt van hennep en gedecoreerd met batik.De Black Hmong zijn ook bekend om hun rijstterrassen, trekking tochten, en culturele activiteiten.
De vrouwen dragen lange, indigoblauwe blouses versierd met batik, korte broeken, en lange sjaals om hun benen.Ze dragen ook een blauwe tulband op hun lange haar.Mannen dragen lange jassen, shirts en vesten met borduurwerk.De groep is beroemd om het handwerk, met name het weven van hennep en het indigo-verven van stoffen.Ze vieren hun eigen Nieuwjaar, dat ongeveer een maand voor het Vietnamese Tet valt en een maand lang duurt.De Black Hmong in Sapa komen oorspronkelijk uit Zuid-China en migreerden ongeveer drie eeuwen geleden naar het gebied.De Black Hmong hebben te maken met uitdagingen zoals gebrek aan toegang tot onderwijs, wat hun deelname aan de toerisme-industrie kan belemmeren.Er is ook een traditionele Hmong geneeskunde waarbij branden met een hete hoorn wordt gebruikt om pijn te verlichten, wat soms te zien is op hun voorhoofd. Voordat we naar ons hotel gaan, bezoeken we een gebeurtenis waarvan wij helemaal nog nooit gehoord hebben, maar wat wel veel indruk maakt en een hele andere kijkt geeft op wat er in Indo-China is gebeurd. Zoals bij veel oorlogen in de wereld, komen er mensen uit het oorspronkelijke Europa en proberen andere culturen op andere continenten om te zetten naar onze standaarden. Zo ook in Indo-China. Wat veel mensen niet weten is dat Frankrijk al zo'n 100 jaar Indo-Cina onderdrukte. Na de 2e wereldoorlog probeert Frankrijk opnieuw Vietnam, Laos en Cambodja weer in het gareel te krijgen met hun nieuwe vriend USA, maar Vietnam ziet hier een kans. De belangrijkste veldslag tussen Vietnam en Frankrijk was deSlag bij Dien Bien Phu(13 maart - 7 mei 1954), die eindigde in een Vietnamese overwinning en de Franse koloniale overheersing beëindigde. De Vietminh, geleid doorHo Chi Minh, versloeg het Franse garnizoen na een belegering, wat leidde tot de deling van Vietnam in een communistisch noorden en een anticommunistisch zuiden.Bij deze nagebouwde bunker van de Franse kolonel Castries op de originele locatie krijgen we al een idee hoe het allemaal verlopen is. Aan de andere kant van de stad is het oorlogsmuseum, daar zien we een half uur durende animatie over wat er heeft afgespeeld in deze korte oorlog. Ook is er een 3-dimensionasl schilderij te zien. Dit is het eerste en enige panoramische schilderij in Vietnam, het grootste in Zuidoost-Azië en een van de drie grootste cirkelvormige schilderijen ter wereld. Het schilderij toont hoogtepunten en belangrijke gebeurtenissen van de Dien Bien Phu-campagne in 1954. Dit negen jaar durende project, dat in 2013 begon en in mei 2022 werd voltooid, werd uitgevoerd door de Vietnam Culture Heritage Preservation Company. Het schilderij werd gemaakt door bijna 200 jonge kunstenaars die waren afgestudeerd aan de Vietnamese Universiteit voor Schone Kunsten. Ze gebruikten olieverf op doek in een 360-gradenruimte, met een hoogte van 20,5 meter, een lengte van 132 meter, een diameter van 42 meter, het reliëfgedeelte bestaande uit naast elkaar geplaatste artefacten en het gewelfde dak dat de vredige lucht voorstelt. In totaal beslaat het schilderij een indrukwekkende totale oppervlakte van 3225 vierkante meter. Met meer dan 4500 personages hebben de kunstenaars de grandeur en woestheid van het slagveld van Dien Bien Phu in 1954 uitgebeeld. Ze lieten zich inspireren door duizenden historische documenten die bewaard worden in de Nationale Archiefcentra van Vietnam en Frankrijk, de Nationale Bibliotheek van Vietnam, het Vietnamees Militair Historisch Museum, het Dien Bien Phu Overwinningsmuseum, evenals door historische getuigen, om een levendig schilderij te creëren, werkelijk een meesterwerk in de geschiedenis van de Vietnamese schone kunsten. Het schilderij is verdeeld in vier segmenten: De enorme overmacht van Frankrijk met de USA, wordt door onderschatting van de legerleiding uit het westen en de keiharde discipline, vaderlandsliefde en doorzettingsvermogen van de Vietnamezen keihard verslagen. Een beetje hetzelfde wat er nu in Oekraïne gebeurt.... een te groot ego van politici en generaals. In oktober 1953 kreeg de Chinese inlichtingendienst in Frankrijk een kopie van het Franse strategische plan voor Indochina, het Plan-Navarre, in handen. De belangrijkste Chinese militaire adviseur in Vietnam, generaal Wei Guoqing, overhandigde het vervolgens aan Hồ Chí Minh persoonlijk. Aan de hand van deze belangrijke informatiebron konden de communisten het besluit nemen tot de veldslag bij Điện Biên Phủ. Aan de overkant van het museum ligt het heldenveld van Vietnam. Bij de Slag om Dien Bien Phu stiervenduizenden soldaten, hoewel precieze aantallen moeilijk te geven zijn. De Fransen verloren meer dan 2.000 militairen tijdens de gevechten, plus bijna 8.000 die later in krijgsgevangenschap kwamen te overlijden. De verliezen aan Vietnamese zijde worden geschat op 4.000 tot meer dan 22.900 doden, afhankelijk van de bron en de manier van tellen. Het is net als overal in de wereld dezelfde trieste aanblik… Als we weer de weg oversteken aan de zijkant, komen we bij de originele heuvel A1. De "Slag om Dien Bien Phu" op heuvel A1 washet zwaarste gevecht tijdens de belegering van Dien Bien Phu in 1954, waarbij de Viet Minh een cruciale Franse verdedigingspositie aanviel die bekend stond als "Eliane 2". De heuvel was strategisch belangrijk vanwege zijn uitzicht op de Franse commandopost en de luchthaven, en werd zwaar verdedigd met bunkers en loopgraven. De strijd was zeer bloedig en eindigde met de overwinning van de Viet Minh, wat leidde tot het einde van de Eerste Indochinese Oorlog. Vandaag de dag is de heuvel een gedenkplaats met overblijfselen van de strijd, waaronder bunkers, loopgraven en een monument. Even genoeg ellende. We rijden naar het noordoosten van de stad voor onze overnachting. Was het vorige onderkomen onder de maat, als we hier het terrein opdraaien, maakt het Him Lam Resort alles weer goed. Gelegen aan het Hô Huôi Pu meer, slapen we in houten hutjes op palen. Prachtige locatie in een sprookjesachtige omgeving. Alles aangekleed met flikkerende blingbling verlichting. Vandaag onze 1e hete dag, met een hoge luchtvochtigheidsgraad. We scoren een ijskoud Saigon pintje en gaan dit nuttigen met uitzicht over het water, terwijl een Vietnamees in één van de vele vissershutjes een vis uit het water hengelt. Hier moeten we even neerdalen en enig tijd zen zijn. Een hoognodige douche wast het stinkende zweet en ruim aanwezige deet uit onze poriën en huid. Wat een verheerlijking…. Nadat we weer mens zijn geworden, lopen we naar een ruimte die keizerlijk aandoet en blijkt dat dat onze diner locatie blijkt te zijn. We eten heerlijk en ik hoef ook niet te weten wie, wat of waar er in de borden verwerkt is, maakt het alleen maar makkelijker. Eén stel eet niet mee en gaat op eigen gelegenheid de stad in. Ook hier weer op de kraampjes varkensoren, complete kippen met kop en poten, maar zonder veren, en nog veel meer lekkers. Als ze een betrouwbaar restaurant zien, gaan ze naar binnen en bekijken het menu. Als ze een keuze hebben gemaakt, verteld de serveerster iets, wat met Google Translate uitkomt op "we serveren hier alleen maar hondenvlees"...... Ze bedanken en lopen tussen de puppy's door naar de uitgang… Als wij rond zijn gegeten gaan we toch op stok na een prachtige dag en nemen liggend op een zacht kussen de dag nog eens door aan de binnenkant van onze ogen. Grappig is wel dat op deze plankenvloer, je het voelt als de buren zwaarder zijn als wij.
Woensdag, 30 oktober bewolkt, 30 graden
Om 5.30 uur gaat de wekker, 6 uur ontbijt en om 7 uur vertrekken Zo goed als het hotel is, zo slecht de koffie. Als onze ingewanden na de eerste slok voorzien zijn van een nieuwe teerlaag, laten we het voor wat het is. De rest is perfect en laten we ons goed smaken. Het startschot is afgegaan en we draaien, gehuld in een deken van mist, de drukke stads route op. Zo vroeg en het is al een drukte van belang. Alle winkeltjes al open en de vele scooters met hun lading levende diners, zijn op weg naar de slachtbank. Eenmaal de stad uit, wringt een gele bol zich tussen het mistige gordijn door en verwarmd onze huid. De airco kan aan... We volgen de AH13, die paralel langs de rivier Nâm Nura loopt. Bij Bån Can klimmen wij kronkelend de bergen omhoog, terwijl de rivier naar Loas een omweg neemt. We zien ons later weer. De weg is veelal 10% omhoog en wordt soms echt slecht, terwijl de vele vrachtwagens uit de steengroeve ons veelal inhalen, terwijl dat menig keer maar krap aan is. De omgeving is prachtig, met immense vergezichten. We rijden door de Tay Trang-bergketen en kijken naar beneden naar de vallei. Ook stukken over de bewolking, waar de bergtoppen bovenuit steken…. magnifiek…. Een uurtje later staan we bij de grenspost aan Vietnamese kant en moeten afscheid nemen van een heel leuke, informatieve en grappige gids. Hij krijgt dikke verdiende fooi en loopt onder de indruk terug naar zijn geboorteland. Alle bagage moet worden overgeladen in andere voertuigen, want ons busje blijft hier.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2016-04-11 10:51:15
[totalVisitorCount] => 239678
[pictureCount] => 55
[visitorCount] => 212
[author] => Rob en Sil
[cityName] => Hanoi
[travelId] => 530860
[travelTitle] => Azië avontuur
[travelTitleSlugified] => azie-avontuur
[dateDepart] => 2025-10-23
[dateReturn] => 2025-11-26
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/245/869_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/427/053_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => vietnam-1
)
[23] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110586
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-11-22
[photoRevision] => 0
[title] => De regen overleeft, amper, nu in Hanoi.
[message] => Inmiddels ben in in Hanoi. Onderweg naar Nederland. Zondagavond vlieg ik, maandag weer thuis.
Normaal heb ik dan een wat dubbel gevoel. Blij dat ik naar huis ga, wat droevig dat ik vertrek. Deze keer overheerst echter het eerste. Ik heb onderhand meer dan genoeg van de regen. Ik begon al te roesten. En de laatste paar dagen was het nog koud ook en moest de lange broek aan. Dat niet alleen, ik doe ook bijna niets meer. Koffie om de hoek, naar mijn stamtent, andere hoek om, met een taxi naar mijn vrienden. Dat is het wel.
Zondagmiddag was het niet al te slecht. Nog gauw een laatste keer naar de heetwaterpoel geweest. Daarna was het alweer mis. Maandag steeg de rivier al weer. Kwam voornamelijk van heel zware regenval in de bergen, daar hebben ze het behoorlijk voor de kiezen gekregen.
Iedereen had het over een nieuwe overstroming. Ik begon hem best wel wat te knijpen. Straks kan ik helemaal niet wegkomen, moet ik de reisverzekering bellen, dat ze mij met een boot komen redden. Ik hield dan ook angstvallig een lokale app in de gaten. Die geeft onder meer de weersverwachting voor Hue en stuurt eventueel een waarschuwing. Op deze app kun je ook meekijken op de lokale verkeerscamera's. Dus telkens kijken naar een camera op de dijk, of het water er alweer overheen komt. En dat gebeurde maandag. De lagere delen van de stad begonnen al onder te lopen. Tot mijn grote opluchting was dinsdag de rivier al weer gezakt.
Donderdag dus geen boot nodig. Het vliegtuig naar Hanoi. Precies op tijd. Op de geplande aankomsttijd stapte ik uit het vliegtuig, dat is redelijk bijzonder, meestal land het vliegtuig wel min of meer op die tijd, maar dan duurt het vaak nog wel een tijd voor je bij de pier bent en de deur, eindelijk, opengaat. Blij dus, enkel stond ik toen in een andere aankomsthal dan gepland. Hal 2, de bestelde chauffeur stond op mij te wachten in hal 1. Is goed gekomen.
Ik had de chauffeur en een hotel via booking besteld. Allemaal vlot geregeld, enkel daarna kreeg ik wel tien mails en ook nog berichten via de app van booking. O.a. Hoe laat komt u aan? Dat wisten ze al omdat ik vervoer had geboekt. Maar goed, 's avonds tussen 8 en 9. OK. Nog een keer de zelfde vraag. Zelfde antwoord. Wordt ik op de dag zelf gebeld door het hotel, hoe laat komt u? Die communicatie tussen mij en het hotel loopt, afgezien van het telefoontje, via booking. Ze maken het je moeilijk om rechtstreeks contact op te nemen. Ja, dan heb je ze niet meer nodig. Prima hotel. Midden in het oude kwartier, vlakbij het Hoan Kiem Meer. Het bekendste meer van Vietnam. Ik heb een kamer aan de voorkant met balkon. Dat zijn ook altijd de grootste kamers. De mijne is 3 persoons. U bent alleen? Ja, ik wil een balkon. Vanaf het dakterras heb ik uitzicht op het meer.
Het oude gedeelte is een enorm kleurrijk en prachtig chaotisch. Mocht je van plan zijn een reis naar Vietnam te boeken, laat je dan niet niet door heel Vietnam racen. Neem de tijd voor Hanoi. Drie dagen is wel minimaal, vijf nog beter. Ik ben vaker geweest, maar ik kan mij nog steeds vermaken met enkel door het oude centrum te dwalen. En dat ga ik deze dagen dus ook weer doen.
Gisteren in een klein tentje een bamisoep gegeten. Behoorlijk spicy, zelf gedaan, beetje ruim chilipepers toegevoegd. Heb er brandende ogen aan overgehouden. Toen ik halverwege de soep was, ging met een oorverdovend geweld de muziek aan. Ik wou het restaurant al de schuld geven, zijn ze nu van alle goede geesten verlaten, maar het kwam van het plein, live muziek.
Het weer in Hanoi is een verademing. 'S ochtends en 's avonds wat aan de frisse kant, maar overdag heerlijk. En! geen regen.
OK, dat was het dus weer. Hopelijk heb ik jullie weer kunnen vermaken met mijn belevenissen en gebrom. Tot volgende week in Deventer.
Ps ik heb niet veel foto's gemaakt, heb er al genoeg. Zoek maar in mijn oude verslagen.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 402
[author] => Kees
[cityName] => Hanoi
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/245/540_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => de-regen-overleeft-amper-nu-in-hanoi
)
[24] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110520
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-11-16
[photoRevision] => 0
[title] => Alweer een nog mooiere koffiezaak gevonden
[message] => Nog wat nabranders over de overstromingen.
De kleine gemakswinkels in de buurt van mijn hotel en dat zijn er de nodige, zitten nog steeds met lege koelingen. Iedereen wil het nu weer aangevuld hebben en dan staan die kleine supermarkten vast niet vooraan in de rij. Voor melk en yochurt naar een grote jongen geweest, die was wel goed voorzien.
De grote uitgaansgelegenheid is wel tien dagen dicht geweest. Eerst de stormen en toen nog een week aan de schoonmaak. Daarna de hele week nog minder klanten, iedereen heeft natuurlijk ook in meer of mindere mate financiële schade, of is nog aan de schoonmaak, maar gisteravond weer ouderwets afgeladen.
Toen ik door het water moest waden, liep ik een wondje aan mijn been op. Ik ben heel zorgzaam door de receptioniste met jodium en watten verzorgd. Een pleister had ik zelf wel, maar dat was wel de laatste. Geen probleem, apotheken genoeg, of toch. Ik wilde zo'n eind pleister waar je op maat een stuk afknipt. Hier schiet mijn Vietnamees toch wel ernstig tekort, zelfs in het Engels zou ik nog zwaar moeten nadenken, dus een plaatje van het internet als voorbeeld. De eerste apotheker zat vol verbazing te kijken. De beste man had dit volgens mij nog nooit gezien. Enkel pleisters per stuk verpakt, kleintjes, grote en hele grote. Dus maar naar een apotheek in de straat voor het ziekenhuis. De halve straat daar is apotheek. Dat zijn ook de betere. Gezien de reactie van de eerste was ik niet erg optimistisch. Goed gezien. Bij meerdere geweest, niemand had dit. Volgende reis niet vergeten.
Op de avond voor de laatste overstroming, kon ik nog net door het water naar mijn stamtent. Ik was toen echter de enige gast van het hotel. Niet zo gek, gezien de weersverwachting. De avondportier was er vanwege de regen niet en de famile was nergens te bekennen. Dus niemand heeft gezien dat ik ben weggegaan. Gelukkig bedacht ik dit op tijd, laat ik maar vroeg teruggaan, voordat iedereen op één oor ligt. Dat had ik goed bedacht, toen ik terugkwam was het hek al dicht. Nu heb ik de Zalo, een soort Vietnamese WhatsApp, van de baas. Gebeld, de brave borst spreekt geen woord Engels, dus dat moet in het Vietnamees. Probleemloos, hij begreep mij direkt. Mijn Vietnamees gaat vooruit, of wellicht had hij gewoon goed geraden waarom ik belde. Ik hoefde in ieder geval niet buiten te slapen.
In het voorjaar heb ik verteld over een nieuwe brug. Toen was deze nog niet klaar. Dus maar eens kijken hoe het er nu mee staat. Ja, ik ben er overheen geweest. Een heel mooi kunstwerk, maar ik had over het midden van de brug kunnen wandelen, zo rustig. In het voorjaar vroeg ik mij al af waarom juist op die plek een nieuwe oversteek is gebouwd. Er zal nog heel wat infrastructuur bij moeten komen. Volgens een Vietnamese vriend is het geld op, zal dus nog wel even duren.
Vlakbij wel de mooiste koffiezaak van de stad gevonden. Alweer, ik vind telkens een mooiere. Geen luxe meubilair, maar het is daar of je in een tropisch bos bent. Bekijk de foto's maar.
Deze week nog naar een andere grote tent geweest, behoorlijk luxe ingericht, maar geen vergelijk. Zij gooien het over een andere boeg. Het was razend druk. Het was helemaal geen koffietijd, maar wel een hele batterij scooters voor de deur. Wat zou er aan de hand zijn? Mijn fiets ernaast en maar eens kijken. Winter Wonderland, klaar voor kerst. Ook hier, zie de foto, gemaakt op een zeldzaam rustig moment. Ik weet niet of ze überhaupt een koffie kochten, maar wel heel heel druk elkaar op de foto zetten. In de twee uur dat ik er heb gezeten, is er geen moment geweest dat er geen foto's zijn gemaakt. Ontelbare foto's. De nieuwe TikTok-hotspot. Ik heb er een matcha-thee met aardbeienijs geprobeerd, ieeee.
Na terugkomst in Nederland staat wederom een behandeling (injectie) bij de oogarts gepland. Ik begon echter alweer progressief slechter te zien, dus maar weer hier naar de oogarts. Probleemloos. Moest ik mij wel melden bij de zorverzekeraar, met de vraag of ik dit kan declareren. Mail gestuurd, reactie 'u moet de alarmcentrale bellen'. Weinig alarm, enkel een vraag, maar goed. Met mijn Vietnamese nummer geprobeerd. Dat lukte niet, zeker nog niet helemaal bekomen van de stormen. Ik had nog ergens een mailadres van de alarmcentrale. Dit maar geprobeerd. Reactie 'dank u voor uw mail, deze lezen wij niet'. Het toppunt. Dus er toen maar een duur gesprek aan gewaagd met mijn Nederlandse nummer. Ja, ik mag het declareren.
Ik heb natuurlijk een medicijn paspoort bij mij, maar daar heb ik niet zoveel aan, er staan enkel merknamen op, niet de werkzame stof. De oogarts vraagt mij, wat is dat? Schiet niet op zo. Iets om rekening mee te houden als je op reis gaat.
Het was leuk weer deze week. Ik kon dus weer naar de heetwaterpoel. Daar was de laatste weken natuurlijk niets van gekomen. Heerlijk, verslavend. Nu is het weer minder, gisteren vies gemiezer en de afgelopen nacht zware buien, nu is het droog en warm, maar volgens de verwachting wordt het de komende dagen eerder slechter dan beter. Ik heb onderhand wel genoeg regen gehad. Ik loop nog wel in de korte broek.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 263
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/245/057_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => alweer-een-nog-mooiere-koffiezaak-gevonden
)
[25] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110397
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-11-09
[photoRevision] => 0
[title] => Drie keer in een week het huis schoonmaken.
[message] => Nog maar nauwelijks had ik vorige week mijn stukje op het net gezet of het begon alweer te hozen. Ook deze keer serieus, maandagochtend stonden de straten weer onder. Gelukkig was toen de ergste regen wel voorbij. Zondagavond had mijn stamtent alles alweer opgestapeld, maar ik kon nog wel een drankje krijgen.
De lokale vissers hebben de netten aan de kant gegooid en zijn nu dure taxi's. Ik heb de prijzen gehoord, het lijkt mij lucratiever dan vissen.
Zoals verteld, was ik vorige week noodgedwongen naar de 1e etage verhuisd. Op zich niet het ergste, maar wel doodsaai, zeker als ik weer noodgedwongen op mijn kamer moest blijven. Ik had enkel uitzicht op de overburen in het steegje. Ik kon niet eens zien hoe hoog het water nu weer staat. Dus toch maar besloten weer terug te verhuizen, stroom werkt weer, de lift ook en er is weer water. Deze keer maar zelf eerst de boel ingepakt voor ik hulp vroeg bij de verhuizing.
Als ik eenmaal weer geinstalleerd ben op de 6e, zie ik vanaf het balkon in de volgende straat een broodjesverkoper met karretje middenin het water, ik gelijk enthousiast naar beneden. Ik moest met de korte broek nog een eind opgetrokken waden, maar verse broodjes! had ik al een week niet gehad. Twee broodjes gebakken ei gekocht. Helaas was dat wel het enige hoogtepunt van de dag. Toen ik weer terugkwam in het hotel was inmiddels de stroom, en de lift dus ook, weer uitgevallen, 115 treden met mijn buit naar boven. In mijn enthousiasme was ik helemaal vergeten, dat de dochter van de baas beloofd had lunch voor mij te maken. Ik had de broodjes net op, toen zij voor de deur stond. Een vol blad, kon ik toch slecht weigeren. Had ze extra voor mij gemaakt en ook al die trappen opgezeuld. Ik heb mijn best gedaan, bijna alles op, maar ik stond toen wel op knappen.
Aan het eind van de middag begon het water voorzichtig te zakken en om middernacht had ik weer stroom. De lift heeft nog tot de volgende middag geduurd. Aan mijn conditie gewerkt.
Dinsdagochtend was op de meeste plekken hier in het centrum het water weg. Iedereen dus opnieuw aan de schoonmaak, de 3e keer in een week tijd. Dat gaat heel gelaten, je doet er toch niets tegen. Ik begrijp nu ook goed, waarom de mensen altijd tegels op vloer hebben en houten niet gestoffeerde meubels. Een paar zaken hier hadden, denk ik als luxe tintje, sofa's, die liggen nu allemaal bij het grof vuil.
Woensdag kon ik weer bij mijn vrienden eten. Ik mocht van hun niet zelf op de fiets, overal nog te veel modder, ik werd opgehaald met de scooter. Het was een knap eind omrijden, het was nog lang niet overal droog, of een modderpoel.
Rondom mijn hotel zijn de straten al wel redelijk schoon en opgeruimd, maar wat verderop zijn ze nog helemaal niet aan de beurt geweest. En ook de winkels zijn nog niet klaar. Ik zie nogal wat winkels die de handel op de stoep hebben uitgespreid om te drogen. Of zoals de kleermaker bij mij om de hoek. Eerst alles wassen en dan nog weer droog zien te krijgen. Een kleine supermarkt een eindje verderop heeft enorme schade, het personeel probeert nog te redden wat er te redden valt. Zijn al dagen bezig. Een grote supermarkt waar ik gisteren was, heeft vast geen natte voeten gehad, maar wel dagen zonder stroom gezeten. Dus alles uit de koeling bij het vuilnis. Kennelijk heeft de noodstroom, die ze daar vast en zeker hebben, niet gewerkt. Zag ik tot mijn verbazing meer. De hele stad in het donker, bijna nergens zag ik licht. Grote hotels, die zeker weten een generator hebben, zaten de vorige week ook in het donker. Hadden ze allemaal tijdig de gasten geevacueerd, hopelijk, of was nu iedereen vergeten branstof in te slaan? Enkel een heel luxe hotel vlakbij had licht.
Donderdagavond was het alweer spannend, de volgende storm was gearriveerd, weliswaar een paar honderd kilometer zuidelijker, maar voor Hue was toch weer zware regen voorspeld. Iedereen in angst en beven, het zal toch niet weer .....
Ik zat voor het naar bed gaan nog een tijdje op mijn balkon. En toen gingen de sluizen met enorm geweld open. Maximaal, dacht ik, maar 5 minuten later ging het nog harder en daarna nog harder en toen nog een stuk harder. Volgens mij zat er helemaal geen ruimte meer tussen de drupppels. Telkens als ik denk, ik heb het nu allemaal wel meegemaakt, wordt dat gelogenstraft. Ik hield mijn hart vast en met mij vast en zeker vele Vietnamezen. Maar na een half uur nam de regen af en volgens mij heeft het die nacht ook niet meer geregend. De volgende ochtend een klein wonder, geen spoor meer van de regen en een blauwe lucht.
Was het kwik deze week teruggezakt tot 23°, nu is het weer 29. Daar kan ik normaal prima tegen, nog wel warmer ook, maar nu niet. De luchtvochtigheid is natuurlijk nog enorm, elke inspanning is er één te veel. De badkamerspiegel is beslagen en niet omdat ik zojuist heb gedoucht.
Ps 50mm heet hier gematigde regenval. Las ik in een krant. Dat is in Nederland code geel zoniet rood.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 398
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/244/072_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => drie-keer-in-een-week-het-huis-schoonmaken
)
[26] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110317
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-11-02
[photoRevision] => 0
[title] => Record hoogwater.
[message] => Moet ik sommige weken best wel even nadenken waarover nu weer te schrijven, deze week geen enkel probleem, inspiratie gemoeg.
Vorige week meldde ik al dat er de nodige regen was voorspeld en dat ik hoopte dat het wel zou meevallen. Dat deed het dus niet. Ik ben al best wat gewend, als ik hier ben in het najaar, is het de regentijd. Er overstroomt altijd ergens in de buurt wel wat, voornamelijk dorpjes tussen de rijstvelden en wat lager geleden gebieden in de stad, niks bijzonders. Maar de laatste jaren lijkt het erger te worden en haal ik regelmatig natte voeten.
Dit jaar zijn er een paar records gevestigd. Had het de week ervoor al behoorlijk geregend. Maandag begon het pas echt. In de ochtend was mijn stamtent al gesloten, de straat stond al onder, moest ik al enkeldiep door het water, dus de andere kant op, die licht wat hoger. Vlakbij de rivier ergens de F1-race gekeken. Toen ik naar binnen liep stond deze wel knap hoog, maar nog binnen de grenzen. Na afloop van de race was de rivier de straat al overgestoken. Dus maar terug naar het hotel, moest ik al kniediep waden. De boottaxi's waren al in aktie gekomen. Ook viel op steeds meer plekken de stroom uit, zo ook mijn hotel.
Als je als Nederlander nog nooit een tropische regenbui hebt meegemaakt valt het niet mee er een voorstelling van te maken. Probeer je een wolkbreuk van de ergste soort voor te stellen en dan eentje die 24 uur aanhoudt. Dat komt enigszinds in de buurt.
En dat werd deze keer flink overtroffen. In 24 uur tijd 1.100 mm. Je leest het goed elfhonderd. Nederlands jaargemiddelde 850 mm. Dus in een dag ruim meer dan in Nederland in een heel jaar. Probeer daar maar eens een voorstelling van te maken. Het stond met een grote kop in de krant, het was voor hier ook wel erg uitzonderlijk. En zetten de dammen in de rivier ook nog eens de sluizen open, dan is feest compleet, die laten de rivier met nog eens een meter stijgen.
De volgende dag stond er 20 cm water in de lobby van mijn hotel. En mijn hotel ligt best nog wel een eindje boven straatniveau. Ik zat feitelijk opgesloten, ik kon enkel wegkomen, als ik bereid was tot mijn middel door het water te waden.
En daar zat ik dan op mijn hotelkamer zonder stroom mij dood te vervelen. Vind ik puzzelen normaal wel leuk, nu zat ik van narigheid te puzzelen. In avond kon ik mij nog vermaken, door naar het politiebureau aan de overkant te kijken. Ook geen stroom, maar op de zesde wel een kamer met licht. Zag ik telkens een zaklantaarn naar boven en beneden gaan. Vast een belangrijke kamer.
De weersverwachting voor de komende dagen was ook niet best. Dus zuinig doen met de was, na een dag dragen uithangen en dan de volgende dag weer aantrekken.
Ook zuinig met de telefoon. Telkens maar een paar minutjes aan, checken op berichtjes. Dat was ook zo ongeveer het enige dat nog werkte. Het internet was zo langzaam, dat het feitelijk niet werkte.
Woensdagochtend was ineens het water aan het zakken, hoera. De lobby van mijn hotel was al weer droog. Ik naar buiten, moest nog wel redelijk diep waden, maar ik kon bij een hoger gelegen koffietentje komen. Overal zag ik iedereen al nijver aan de slag om de boel schoon te maken. Begon het woensdagmiddag toch weer te plenzen, ik zag voor mijn ogen het water in behoorlijk tempo stijgen. Het kon nergens heen. Was al het werk voor niets geweest. En daar zat ik dan weer op mijn hotelkamer, onderhand ernstig depressief te wezen.
Gelukkig donderochtend was het water weg. En was iedereen weer druk bezig met schoonmaken. Maar nog steeds geen stroom. Ik een eindje verderop naar een luxe koffietent, die ligt een heel stuk boven straatniveau, maar die was toch dicht. Wel zat het hele terras vol. Overal kabels met stekkerdozen op tafel, allemaal de telefoon laden. Ik mocht bij drie dames aanschuiven, er was nog een plek in de stekkerdoos. Vrijdagmidag had het hotel weer stroom.
Teruggekomen bij het hotel werd mijn optimisme weer behoorlijk getemperd. Ik had geen water meer op de kamer. De pomp om het water boven te krijgen, zit onderin de liftschaft en daar stond meters water in. De baas had nog wel geprobeerd dit met siliconen af te dichten. Ha, ha. Van zandzakken heeft hier nog niemand gehoord. Heb bij vrienden geprobeerd dit idee aan te praten. De reactie was zo ongeveer iets van; ja maar dit is Vietnam. Ik moet ook wel toegeven, dat het deze keer wel heel erg was en niet veel tegen te doen. Met een beetje pech kwam het ook nog binnen via het riool.
Oplossing, ik moest van de 6e naar de1e verhuizen, een kamer naast de hotelfamilie. Werd de badkuip half gevuld, via een slang die het water voor de pomp haalde, dan kon ik mij wassen en het toilet bijvullen.
Ik ben de afgelopen week netjes verzorgd door het hotel. Ik kreeg heet water, koffie en thee en dagelijks te eten op mijn kamer. Dat was wel heel Vietnamees, rijst, groenten en een stukje vlees. Als verrassing een omelet. Ook een dag loempia's, die verduld wel wat leken op de loempia's die ze bij ons op de markt verkopen. Zie ik hier anders nooit. En in de avond kwam de baas met een paar blikjes lauw bier op mijn kamer.
Mijn stamtent was vanochtend na drie dagen hard werken weer open, gelukkig. Het water heeft er tot boven het biljart gestaan. En! gistermiddag had ik weer water op de kamer, gelijk een warme douche genomen.
Nu het water weg is, ligt er een enorme ravage van modder gemixt met vuinisbelten in de straten. En daar waad ik dan tussendoor, hopelijk werkt mijn tetanusspuit nog. De gemeentereiniging is voorlopig nog lang niet klaar.
We zijn nog steeds niet veilig, voor maandag en dinsdag is nog een paar honderd milimeter regen voorspeld. En komend weekeinde wordt de volgende storm verwacht.
Bij de verhuizing van kamer werd ik geholpen. Twee man, inclusief, de baas, liepen door mijn kamer alles links en rechts bij elkaar gooiend. Daar werd ik toch een partij bloednerveus van. Begon de baas de boel ook nog op te jutten. Ja, ja, doe maar kalm aan, kan ik zelfs in het Vietnamees.
En natuurlijk heb ik nu weer een waardeloze tv, 4:3, heeft antiekwaarde. En uitzicht enkel op de buren. Vanavond zou de lift weer moeten werken. De baas wil mij al weer terugverhuizen. Doe maar rustig aan, ik hou het nog wel even vol.
Het begint zojuist weer te hozen. Wellicht moet ik toch eens een andere tijd van het jaar zoeken. Het is nog wel warm, vandaag 26°.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 232
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/243/581_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => record-hoogwater
)
[27] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110242
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-10-26
[photoRevision] => 0
[title] => Meneer Konijn en sambal.
[message] => Donderdagavond heeft een dappere straatverkoopster gekleed in een regenpak op de stoep voor mijn hotel een min of meer droog plekje gevonden. Maar helaas het is vergeefse moeite, de klanten blijven thuis. De grote uitgaansgelegenheid die normaal avond na avond afgeladen is, is nu uitgestorven.
Ik blijf ook op mijn hotelkamer, het plenst en dat is een understatement. De storm, nummer 12, woedt ruim honderd kilometer naar het zuiden, maar hier krijgen wij wel de nodige regen mee. Ik maak dus maar een bamisoep op mijn kamer. Net als de Vietnamezen heb ik ingeslagen. Ik heb gehoord dat de markt erg druk was. Ze houden allemaal rekening met overstromingen. En dat signaal is betrouwbaarder dan mijn weerapp. Die voorspelde al de hele week elke dag de hele dag regen. En dat viel wel mee. Wel dagelijks een bui, maar de dagen begonnen met best wel aardig weer. Pas aan het eind van de middag kwam er wat regen.
De regen is nu, vrijdagmiddag, gestopt. Het miezert nog wat. Hier in Hue geen overstroming, maar we zijn nog niet veilig, voor de hele komende week wordt er dagelijks de nodige regen voorspelt en de rivier staat toch al redelijk hoog. Hopelijk is mijn weerapp wat the pessimistisch.
Naar aanleiding van mijn verhaaltje vorige week kreeg ik de vraag, waarom ik hier meneer konijn wordt genoemd. Dat heb ik al wel eens verteld, maar dat is lang lang geleden. Dus nog maar eens de verklaring, vast niet alle lezers volgen mij al jaren. Allereerst Vietnamees is een tonale taal, dat betekent dat het 'zelfde' woord anders uitgesproken de betekenis compleet verandert. In de schrijftaal wordt dat aangegeven met leestekens. Voorbeeld bạn bán bàn, vriend verkoopt tafel. En dat valt niks mee als je al wat doof bent.
Ik heet hier Ông Thỏ, Meneer Konijn, maar er is ook een Ông Thọ. Wordt duidelijk anders uitgesproken, maar dat kon ik toen nog niet horen.Trouwens nu ook nog slechts met moeite. Ông is de beleefde aanspreekvorm voor een oudere meneer. Thỏ is dus konijn en thọ betekent lang levend. Plotseling werd ik wat plagerig Ông Tho, geen idee welke o, genoemd (door beduidend jongere Vietnamezen). Op een goed moment vroegen ze mij, of ik wist wat dat betekent. 'Nou ja, ik geloof dat tho konijn is.' Had ik wel eens gegeten, vandaar, wellicht vanwege mijn grote oren. En dat werd dan weer heel Vietnamees (beleefd) bevestigd, het duurde nog wel even voordat ik het door had. Ps grote oren staat hier ook voor langlevend, dus wellicht was het heel vriendelijk bedoelt. Ondertussen werd ik wel Ông Thỏ genoemd. En dat paste mij wel goed, aangezien nogal wat Vietnamezen de grootste moeite hebben met Kees. Ondertussen noemt iedereen mij hier Ông Thỏ.
Ông Thọ is ook een merk melk in blik, heel goed voor een langer leven.
Over het algemeen wordt het eten hier niet al te heet geserveerd. Tot nu toe vroeg ik om mijn eten wat meer spicy te maken. In mijn stamtent doen ze dat door gesneden pepers door het eten te mengen. Nu mag ik tegenwoordig wel graag pittig eten, maar op zo'n stukje peper bijten is niet bepaald lekker. Ook is het dan wat afwachten, soms slaan de vlammen eruit en een andere keer denk ik, dat had wel wat beter gekund.De laatste tijd heb ik daarom geprobeerd erachter te komen hoe de sambal die wij kennen in het Vietnamees heet, dan heb ik het in eigen hand. Die kennen ze hier maar al te goed, dan wel met de waarschuwing; bescheiden gebruik aanbevolen. Die staat in elk Vietnamees restaurant op tafel. Zelf gemaakt. Echter niet in toeristenrestaurants. Zoals ook niet in mijn stamtent, daar staat zo'n knijpfles met chilisaus, tương ớt (saus chili) op tafel, dat vind ik niet echt lekker. Diverse pogingen gewaagd, maar zonder resultaat. Verse pepers, van die kleintjes, naast mijn eten, of gesneden peper in een schaaltje zoute visolie, maar geen sambal. Bij Vietnamese restaurants gevraagd, hoe heet dat? "Ớt.' Ja dat weet ik wel, maar zo heet dat spul in die knijpfles ook. Translate komt ook niet verder dan ớt of tương ớt. Foto's gemaakt en in mijn restaurant laten zien, 'nee geen idee'.Toen eindelijk het kwartje was gevallen, 'ja, maar die is ook heel anders dan die van ons'. Nou ja, maar ik ben er nu dus achter. Het heet; ớt sa tế.
Als dit stukje is geplaatst kan ik F1 kijken, die was hier midden in de nacht.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 156
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/243/065_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => meneer-konijn-en-sambal
)
[28] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110159
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-10-19
[photoRevision] => 0
[title] => Dagelijkse kost in Vietnam
[message] => Vlak voor mijn vertrek naar Vietnam werd op een terras in Deventer nog even mijn kenis van de Vietnamese taal getest. 'Hoe heet bami rames in het Vietnamees?' Laat ik dat nou niet weten en dat zat mij knap dwars. Toen ik al prakkeserend naar huis liep, ging gelukkig al snel het licht aan. Het was kennelijk nogveel te vroeg voor mij. Natuurlijk wist ik dat niet. Bami rames is Indonesisch en niet Vietnamees. Bami is na rijst het volksvoedsel in Vietnam, maar bami goreng zoals wij die kennen is zeldzaam. Nasi goreng krijg ik wel met enige regelmaat.
Ik ben al wel eens in het zuiden van Vietnam nasi goreng met satésaus tegengekomen en dat heet dan gebakken rijst Indonesische stijl. Hier in Hue ken ik een leuk tentje waar ze nasi goreng met een gebakken ei en karbonade of kippenpoot serveren. Ps dat betaal je allemaal apart. Dat lijkt wel redelijk op de nasi goreng die wij in Nederland kennen. Lekker en spotgoedkoop. Mijn stamrestaurant serveert ook nasi goreng, maar die kan ik niet echt waarderen door de olie die ze gebruiken. Ze hebben wel prima westers eten. Daar eet ik onder andere spaghetti, of zoals gisteravond een Ceasar-salade.
Goed als ik dus geen bami rames eet, wat eet ik dan wel. Dan staat bovenaan de lijst bamisoep, pho, het nationale gerecht van Vietnam. Er zijn allerlei varianten bamisoep. De lokale variant bamisoep is bun bo Hue, bamisoep met het nodige vlees, beroemd in heel Vietnam. Vaak als ontbijt, dan kan je voorlopig vooruit. Andere dagen haal ik 's ochtends een broodje, nou ja broodje, ook redelijk maagvullend, bij een dame tegenover mijn hotel. Banh mi, ook al een nationaal gerecht. Vietnam kent de nodige speciale gerechten, waarvan ik er veel kan waarderen, maar dan wordt mijn stukje erg lang.
Lunch of diner eet ik bijna dagelijks bij vrienden. Zij hebben een restaurant dat zich richt op groepen toeristen. Het ligt er dus wat aan hoe druk ze het hebben, wat ik krijg en of het lunch of diner is. Het toeristenseizoen is net weer voorzichtig begonnen. Dus ze hebben nu nog wel tijd voor mij.
Ik heb dan ook wel een redelijk idee, wat er dagelijks bij de gemiddelde Vietnamees op tafel komt. Standaard eten is witte rijst met groenten en vlees of nog vaker vis. Je krijgt een kommetje rijst, kun je onbeperkt bijvullen, en telkens pik je met de stokjes wat van de andere gerechten. Je gooit het dus niet door elkaar. Ik wil het nog weleens doen, maar ik ben dan ook een Nederlandse prakker. Dit gaat van heel eenvoudig, kleine gratenmonsters, kunnen ze aan mij niet kwijt, tot heel luxe op bijzondere dagen. Dan, als ze het kunnen lijden, zoals pas nog, een pracht van een zeevis op tafel en nog meer gerechten. Zeg maar een complete rijsttafel.
De laatste tijd heb ik het idee dat er vanwege mij, wel het nodige extra, dure, op tafel komt. Ze maken zich zorgen om de gezondheid van de oude baas (die zou ook best wel beter kunnen). Ze hebben ook bedacht dat de heetwaterpoel erg goed voor mij is, dus één keer per week ernaartoe.
Zij heeft nu een airfryer, waar ze erg mee in haar sas is. Ze is trouwens een erg goede kok. Ik heb nu al een paar keer een heerlijke kruimige aardappel in de schil gehad, niet erg Vietnamees. En pas nog een grandioze joekel van een biefstuk. Ik kan mij eigenlijk niet heugen wel eens een betere te hebben gehad. Biefstuk kennen ze hier wel, maar zo goed als alles hier, wordt het in hapklare brokken geserveerd, je moet met het per slot met stokjes eten. Het bestek is over het algemeen stokjes en een lepel. Eventueel nog een vork, maar een mes zeker niet. Geen zorgen als je komt, bij een toeristenrestaurant hoef je niet met stokjes te eten en en krijg je ook wel een mes.
Eet ik hier nu alles? Nee, ik betracht nog steeds wel enige voorzichtigheid. Op straat zeker en zoals ik pas heb verteld, met seafood. Maar ik overdrijf niet. Als je de reisadviezen volgt, dan heb je geen leven. Zoals geen ijs, geen gewassen sla, etc. IJs in de horeca komt van professionele leveranciers. Bij mijn stamtent worden dagelijks achter op de scooter een paar grote zakken ijs bezorgd. Bij de grote tent voor mijn hotel komt elke dag een kleine vrachtwagen voorrijden. Dan worden twee grote koelboxen gevuld. Elk zo'n twee kuub.
Water uit de kraan zou volgens het waterbedrijf van goed drinkbare kwaliteit moeten zijn, pas in de krant gelezen, ware het niet dat de waterleidingen niet altijd van de beste kwaliteit zijn. Onder de kraan gewassen groente en fruit maak ik mij ook weinig zorgen over. Het wordt pas riskant als je een eind het binnenland ingaat. Daar loop je het risico dat eten in de rivier wordt gewassen, zoals ook de vaat. Drinkwater haal ik wel uit flesjes, krijg ik van het hotel.
Mijn vrienden met het restaurant hebben een grote koelkast met ijsblokjesmachine en sinds kort ook een waterzuiveringsapparaat dat heet en koud water levert.
Mijn stamrestaurant levert bij de carbonara een rauw ei in een schaaltje voor over de spaghetti, daar zou ik mij zelfs in Nederland niet aan wagen. De keuken krijgt bij de bestelling te horen, dat het voor mij is. Dus weten ze het al wel, geen ei.
Pas nog werd ik door de keuken verrast , hadden ze bij de bestelde frisse salade van de kleine tomaten konijntjes gemaakt. Da's mijn naam hier, meneer Konijn. Zo af en toe mag ik ook met het personeel mee-eten. Niet wat ze de gasten serveren als echt Vietnamees, maar de dagelijkse kost, rijst met groenten en deze keer kip.
Op mijn kamer heb ik een aantal pakken instant-bamisoep, pho (de betere, niet die waar een kip overheen gevlogen is voor een smaakje), mocht het water weer eens in straat staan. Volgens de voorspelling zou dat volgend weekeind best wel kunnen gebeuren.
Ps In mijn stamtent hebben ze een speciale suikerwatermachine, voor in de ijskoffie. Suiker lost slecht op in koud water.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 202
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/242/577_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => dagelijkse-kost-in-vietnam
)
[29] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110083
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-10-12
[photoRevision] => 0
[title] => Kabaal in de herfst.
[message] => Afgelopen zondag was het mid-herfstfestival. Dat is voornamelijk een kinderfestival. Met maskers op de buurt afgaan, een hoop kabaal maken en hopen dat je wat krijgt van de buren. Zeg maar de Vietnamese foekepot (voor de niet oosterlingen sint-maarten). Een jochie dat hier op de hoek woont heeft een paar jaar geleden een echte trommel van zijn vader gekregen. Ik weet het al precies, hij heeft het de hele week volgehouden. Elke avond. Nog wat kleine kinderen erbij die een drakendans doen en het is feest. Ze zullen niet veel verdienen, ze blijven op de hoek. Wat oudere en meer ondernemende kinderen gaan de terrassen in de buurt af. Ik al vaker verteld, dat er een enorme uitgaansgelelegenheid voor mijn hotel zit, neemt beide kanten van de straat in beslag voor enkele tientallen meters, is helemaal open en elke avond afgeladen druk, die ook het nodige kabaal kan produceren. Alhoewel ik moet toegeven het is tegenwoordig een stuk leefbaarder. Nog best wel luid, maar met de ramen dicht hoor ik het nauwelijks. En om 11 uur is de muziek onverbiddelijk afgelopen, de buurt zal wel erg hard geklaagd hebben. Nog afgezien van de muziek, een grote groep mensen zo bij elkaar, vooral met wat alcohol op, maakt ook een boel kabaal. De ene schreeuwt dan nog harder dan de ander. Bij die tent kwamen ook kinderen met trommel en bekkens, zij overstemden de muziek en de schreeuwers makkelijk, ps de muziek van de feesttent ging niet uit of zachter. In het weekeinde doken er een paar professionele groepen op, die de kinderen concurrentie aandeden. En die waren nog veel luider, de muziek ging toen toch wel uit. Ik denk niet noodgedwongen, maar meer omdat de professionals heel wat harmonieuzer zijn en de moeite waard om te kijken. Die geven een complete voorstelling. Een lange draak op stokken en dansende kylans, wordt door ons wat onterecht een leeuwendans genoemd. Ik heb het al veel vaker gezien en ben heel blasé op mijn hotelkamer blijven zitten. Ik heb dus ook geen foto's. Als je het wil zien moet je in mijn oude stukjes graven, of, makkelijker, googelen. Als je dat laatste doet moet je er wel Vietnam bijzetten anders krijg je een stoot foto's van zangers en sporters die Kylan heten.
Bij het mid-herfstfestival horen ook maancakes, een soort luxe gevulde koek. Op strategische plaatsen staan stalletjes die de cakes van een bekend merk verkopen. Had ze nog willen kopen om te trakteren, maar dat is er niet van gekomen. Ik heb nog wel een stukje meegekregen. Een stukje, want naast dat ze best lekker zijn, zijn ze ook knap aan de prijs. Een rond stuk gebak van max 10 centimeter kost €4 en wordt dus in acht stukjes verdeeld.
Och, tekortkomen doe ik hier niet. Deze week nog twee grote stukken gebak gehad. Het eerste was een deel van een verjaardagstaart. Is meestal niet meer dan cake opgemaakt met boter, maar dat laatste kunnen ze hier wel. Het ziet er grandioos uit. Deze nog extra mooi met wortel en gezoute kwarteleitjes. Sorry, alweer geen foto. Maar mooi zegt niet veel over het karakter. Uit beleefdheid heb ik mijn best gedaan, maar de heel zoute eitjes was toch echt wat te veel gevraagd. Wellicht eetbaar bij de borrel, maar op de taart?
Later in de week een beter eetbaar stuk taart gehad, ook al voor een verjaardag. Een gelatinetaart gevuld met diverse stukjes lekkers. Het enige dat ik kon identificeren was kokos. Was prima te eten.
Er zit nu (zaterdagavond) voorin mijn stamrestaurant iemand gitaar te spelen en te zingen. Zeker mijn leeftijd, een overjarige hippie. Valt mee, hij heeft gevraagd of het mocht, ze hebben zelfs de muziek voor hem uitgezet. Hij speelt, zingt niet slecht, maar ik zit nu toch maar helemaal achterin. Ik moet dit stukje afmaken.
Tegelijk met mij liep een grote groep toeristen naar binnen. Gelukkig ken ik het menu en kon ik direkt bestellen. De keuken werkt op binnenkomst van de orders. Het heeft gewerkt, mijn eten staat al op tafel. Het duurt nog wel even voor de hele groep ook te eten heeft. Ondertussen loopt het restaurant nog verder vol. Wellicht door de live-muziek, alhoewel ik dat betwijfel, eerder gevonden op het net. Het personeel moet een paar tandjes bijzetten, er is er één ziek. Vooral één van de dames zou een goede snelwandelaar zijn, ze heeft een prima techniek.
Het is nog steeds warm, begin van de week was het heet, maar de laatste dagen wat 'koeler' door af en toe een (stort)bui. En dat is pas lawaai, een tropische stortbui die valt op het dak van golfplaten naast mijn hotel. De wat mindere temperatuur wordt wel weer goedgemaakt door de hoge gevoelstemperatuur als gevolg van de buien.
Zondagochtend 28°, een luchtvochtigheid van 85% en het regent.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 193
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/242/237_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => kabaal-in-de-herfst
)
)
)
[reportsPaginator] => Zend_Paginator Object
(
[_cacheEnabled:protected] => 1
[_adapter:protected] => TravelLog\PaginatorAdapter Object
(
[_count:protected] => 60
[_array:protected] => Array
(
[15] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111153
[userId] => 212639
[countryId] => 201
[username] => hansjoerdsma
[datePublication] => 2026-02-06
[photoRevision] => 0
[title] => 06-02-2026 Halong Bay
[message] => Vandaag begint vroeg. Ik was gisteren tot laat aan het tikken en nu gaat de wekker om 06.30 omdat ik op tijd moet vertrekken. Vandaag begint een trip van 1,5 dag naar Halong Bay, een door Unesco tot werelderfgoed uitgeroepen gebied. Ik heb op verzoek "light" gepakt, voor één nacht. De grote tas kan in het hotel blijven, daar ben ik morgen weer.
Om 07.45 staat het busje klaar. Ik stap in, we halen bij een ander hotel nog vier mensen op. De lange rit naar Halong Bay wordt onderbroken voor een pitstop bij (uiteraard) een grote souvenirwinkel. De koffie is goed, het toilet is netjes, vandaag geen souvenirs. Tegen half twaalf komen we bij een kade waar een boel tenders liggen aangemeerd. Wij worden naar Calypso II gedirigeerd, dat is ook de naam van de boot waarop we gaan varen. Het duurt drie kwartier voordat we bij de grote Calypso II zijn. Onderweg zien we bizar grote cruiseschepen, die horen eerder op de oceaan thuis. De tender wordt achteraan vastgemaakt en we krijgen aan boord de kamersleutel uitgereikt. Mijn hut is een stuk fraaier dan mijn hotelkamer in Hanoi! Na een introductiepraatje in onverstaanbaar Engels (maar hé, ik spreek geenwoord Vietnamees) loop ik een rondje over de dekken. Dek 1 heeft mijn soort hutten, dek 2 heeft kleinere kamers maar met een klein balkon. Op dek 2 is ook de eetzaal, de mess of hoe je het ook wilt noemen aan boord van een schip. Het bovenste dek is voor het uitzicht, de buitenbar en het lekker warme zwembad. Het volle programma zorgt ervoor dat we in minder dan 24 uur van alles te doen krijgen. We beginnen met een copieuze lunch, gevolgd door een tochtje in de tender naar een kade waar we overstappen in een "sampan". Het is wel grappig, om een of andere reden moeten we in de tender en in de sampan altijd een reddingvest dragen, alsof we niet kunnen zwemmen of zo. Zal wel iets te maken hebben met aansprakelijkheid. De sampan wordt door een staande schipper voortbewogen met twee riemen. Ik zie zowel mannen als vrouwen schipperen, gelukkig. We varen een stukje en gaan dan door een "grot" die aan de andere kant uitkomt in een soort binnenmeer. Het is allemaal kalkzandsteen en je ziet duidelijk de door het getijde uitgesleten patroon. De bergtoppen, want dat zijn het natuurlijk, om ons heen zijn mooi, steil en overweldigend. We kijken ook uit naar apen die hier zouden moeten leven, maar zien ze niet. Na een uurtje zijn we terug bij de boot. Ik heb in de bus al kennis gemaakt met een Aussie. Hij heeft een vriendin uit Laos die geen Engels spreekt. Zij converseren onderling via Google Translate, want hij spreekt uiteraard ook geen Lao. Het lijkt me best moeizaam. Er is ook een Aussie jongedame (35) aan boord die al maanden geen Australisch heeft gehoord, dus die twee gaan lekker los. Zij is goed van innemen, heeft al snel een fles wijn achter de kiezen. Hij en ik zitten aan een biertje. Ik besluit om voor het happy hour even een tukje te doen, het was een korte nacht. Een uurtje later voeg ik me bij het gezelschap. Na happy hour volgt ween eens een uitgebreide maaltijd. Heel gevarieerd, surf[e-38]turf, lekker. Ik schrijf alvast maar eens een stukje van mijn verslag, hoewel we hier geen internet bereik hebben. Schrijven kan altijd, toch? Vanavond hebben we keus tussen squidvissen en karaoke. Ik denk dat ik even oversla … Morgen om 06.15 tai chi op het bovendek, die sla ik ook over. De rest van het programma begint ook vroeg, we worden om 10.30 alweer van de boot gezet, die dan wordt klaargemaakt voor de volgende trip om 12.00. Zo is het een hele industrie die overigens geolied loopt! De Australische feestdame maakt een feestje op het bovendek. Ze is behoorlijk beschonken na 2 flessen wijn en 3 whisky-cola's. Ze krijgt de stemming erin bij een paar van de oudere Britse en Canadese dames, met z'n vieren staan ze, zoals dan in Engeland hoort, om een handtas te dansen. Ik heb er een stukje vangefilmd, maar dat bespaar ik jullie. Om 22.00 moet van de barman de muziek uit. Ik trek de stekker uit de enorme geluidskast om dat te zekeren. Via haar eigen telefoon gaat ze gewoon door, we zitten nu samen op het bovendek, de rest is vertrokken. Als haar telefoon leeg is keert de rust weer. Ik zorg dat ze veilig in haar hut komt, ze is kacheltje lam. In mijn eigen hut zet ik de wekker op 06.00, het wordt weer een korte nacht.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-12-31 04:59:49
[totalVisitorCount] => 58473
[pictureCount] => 29
[visitorCount] => 81
[author] => Han
[cityName] => Hạ Long
[travelId] => 530934
[travelTitle] => Vietnam 2026
[travelTitleSlugified] => vietnam-2026
[dateDepart] => 2026-02-03
[dateReturn] => 2026-03-05
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/250/306_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/212/639_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => 06-02-2026-halong-bay
)
[16] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111140
[userId] => 212639
[countryId] => 201
[username] => hansjoerdsma
[datePublication] => 2026-02-05
[photoRevision] => 0
[title] => 5-2-2026 Een dag wandelen in Hanoi
[message] => Vannacht heb ik wel een deel van mijn jetlag weggeslapen denk ik. Om half zeven wakker, lekker gedoucht en ontbeten aan het buffet. Plannen gemaakt voor hele dag wandelen door deze heerlijke stad. Waar gisteren de stappenteller toch nog de 12000 aantikte zal dat vandaag waarschijnlijk wel meer worden.
Eerst naar de straat met juweliers. Het is niet alles goud wat er blinkt, er is ook veel zilver, wat ik zelf mooier vind. Veel sieraden zoals ringen, kettingen, armbanden en hangers. De sieraden zijn hier wel goedkoper dan in Nederland, maar de zilverprijs is wereldwijd gelijk. Het is al met al een "schitterend" geheel.
Voor een bak koffie en een broodje strijk ik neer bij een koffietentje op een drukke kruising. De koffie komt direct, het broodje laat drie minuten op zich wachten. Het wordt namelijk door een brommertje gebracht. Een lekker warm broodje kip, vers uit een andere locatie. Ze hebben kennelijk zelf geen keuken, prima zo, maar wel verrassend.
Ik loop weer door, nu naar het Maison Centrale, de gruwelijke gevangenis die door de Franse koloniale overheid is gebouwd aan het einde van de 19e eeuw om (tot 1954) de Vietnamese revolutionaire strijders te onderdrukken. Martelingen te over, kleine cellen, ook voor vrouwen en kinderen. De guillotine staat er nog. Tijdens de Amerikaanse oorlog tegen Vietnam (1964-1973) werden hier Amerikaanse krijgsgevangenen opgesloten. Die werden overigens veel beter behandeld, ondanks de gruwelijke vernietiging die de VS had aangericht. Een indrukwekkend belevenis, deze monumentale resten van een enorme gevangenis.
Ik wandel verder naar de Temple of Literature, een gebouwencomplex dat al ruim 1000 jaar oud is. Het is een paleis geweest voor vele koningen, het was ook een educatief centrum, al 700 jaar geleden. Prachtige gebouwen, zware houten constructies, mooi beelden en altaren, geweldig. Het hele complex was echter vergeven van de fotografen die opgedirkte jonge meiden fotografeerden, met belichting en beautyscreens en alles. Ik heb niet achterhaald wat hiervan de reden is, maar het kan ook weer te maken hebben met TET, het Vietnamese nieuwjaar dat op 17-2 uitgebreid wordt gevierd.
Verder wandelen levert een bezoekje op aan een soort antiekwinkel waar een beeldje staat dat ik wel zou willen hebben. Hij vraagt er 2,5 miljoen voor (80 euro) en dat vind ik veel teveel.
Rond 18.00 ben ik weer op kot om even uit te rusten. Daarna wordt het tijd voor een hapje en een drankje. Het duurste gerecht (ik neem het) kost zo'n 7 euro, het biertje erbij 50 cent. Ik eet garnalen met kaas, een bijzondere combi, waar 6 grote garnalen zijn verzopen in een bord kaas. Nou hou ik van garnalen én van kaas, maar dit had ik zelf niet verzonnen. De garnalen zijn heerlijk en de gesmolten kaas gaat op het meegeleverde broodje. Prima kost.
Ne dit copieuze diner wil ik de donderdagavond-antiekmarkt (be)zoeken. Dat lukt niet. Ik besluit om op een drukke kruising een cappuccino te drinken en wel op het balkon op de eerste verdieping. Dat levert een heerlijk verkeersfilmpje op dat uitstekend weergeeft hoe chaotisch en soepel alles hier beweegt. Geen antiekmarkt dus, maar ik vind wel weer die antiekwinkel terug, die is nu gesloten. Zaterdagmiddag ben ik weer hier, maar eens kijken of ik dan een onderhandeling kan openen. De terugweg is alweer een feestje met veel TET versieringen in de verkoop. Op de hoek bij het hotel koop ik bij de supermarkt een biertje voor de dorst, ik heb het verdiend. De stappenteller staat op ruim 20.000, het is na middernacht en de wekker gaat om half 7. Vakantie is om uit te rusten? Dat doe ik wel als ik oud ben. Tot morgen!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-12-31 04:59:49
[totalVisitorCount] => 58473
[pictureCount] => 50
[visitorCount] => 111
[author] => Han
[cityName] => Hanoi
[travelId] => 530934
[travelTitle] => Vietnam 2026
[travelTitleSlugified] => vietnam-2026
[dateDepart] => 2026-02-03
[dateReturn] => 2026-03-05
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/250/200_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/212/639_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => 5-2-2026-een-dag-wandelen-in-hanoi
)
[17] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111106
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2026-02-01
[photoRevision] => 0
[title] => Geldsmokkelaar betrapt.
[message] => Het werd mij veel te koud in Nederland, dus maar weer naar warmer oorden. 20°-25° erbij.Mijn reis in het kort, wordt anders zo saai telkens een klaaglied. Trein moest omrijden, van de drie vluchten twee vertraagd, maar per saldo slechts een half uur later op de eindbestemming.
Nog wel een leuke. Al jaren spaar ik Vietnamese bankbiljetten van kleine waarden. (Munten worden in Vietnam niet gebruikt.) Als ik een biljet in nieuwconditie tegenkwam, ging die apart. Maar wat doe ik er eigenlijk mee. Dus meegenomen, kan ik zometeen wel gebruiken. Met het Vietnamees nieuwjaar dien je kinderen wat kleingeld in een rode envelop te geven. Ps ouderen zijn er ook niet vies van, maar dan liever wat groter geld. Onderhand had ik een behoorlijke stapel. Hup, in de koffer. Moest ik prompt op Schiphol mijn koffer openmaken. Gebeurt mij met mijn onschuldige gezicht anders nooit. Hoeveel is dat? Nou ik denk nog geen vijftig euro. De koers werd toch nog wel even opgezocht. Ik geloof dat ze het best wel leuk vonden, een klein-geld-smokkelaar betrapt. Als het eurobiljetten waren geweest, had ik nu nog op Schiphol gezeten.
Koffie station Utrecht €3,00, stationshal Schiphol €3,39, vertrekhal Schiphol €3,95. Vliegveld Bangkok €3,67. Afgezet tegen het prijsniveau in Thailand, is deze laatste veruit het duurste. Vliegveld Hanoi €1,50, prijzig voor Vietnam, maar dat was in de binnenlandse vertrekhal, in het internationale deel weten ze ook wel raad met de prijzen.In het vliegtuig van Hanoi naar Hue werd mij een detoxwater aangeboden, weliswaar gratis maar het moet toch niet gekker worden. Ik wist niet eens dat het bestond. Volgens mij doodordinair water.
De eerste dag vroeg opstaan, direkt korte broek aan en een ontbijt halen. Bamisoep, Bun Bo Hue, de specialiteit van Hue. De eerste dit jaar. En vast niet de laatste.
Dag twee naar de natuurlijke heetwaterpoel. Achter op de scooter, toen wel de lange broek, het kan best nog wel frisjes zijn 's ochtends en 's avonds. Ik ben onderhand helemaal verslaafd aan de heetwaterpoel. We kregen te horen dat komende maand de prijs flink zou stijgen, dus een knipkaart gekocht. Het was er gezellig. Meestal is het wel rustig, soms zelfs de hele poel voor ons tweeën. Deze keer waren er de nodige gasten. Vanzelfsprekend nieuwsgierig naar mij. Wordt mijn Vietnamese vriend gevraagd, wie ik ben. Maar zoveel Vietnamees kan ik zelf wel. Kon ik lekker pochen dat ik (wel wat) Vietnamees spreek.
Kort voor mijn komst heeft mijn hotel visite gehad van de brandweer. Het hotel dient een brandtrap te hebben. Die wordt nu gemaakt. Deze nieuwe trap sluit aan op het balkon van mijn gebruikelijke kamer. Ik moet zolang in een andere kamer. Is wat kleiner, maar dat overleef ik wel. En wonder boven wonder een prima TV.
Eergisteren was de boiler kapot, dat overleef ik niet lang. Ik heb de sleutel van de buurkamer gekregen, kon ik daar douchen. Vanochtend is een nieuwe boiler geinstalleerd.
Het mooie weer is even weg. Het is nu 21° en het miezert. Af en toe een paar dagen zulk weer, dat is winter in Vietnam. Later in de week wordt 25 verwacht. Blij er weer te zijn.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 128
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530930
[travelTitle] => Vietnam voorjaar 2026
[travelTitleSlugified] => vietnam-voorjaar-2026
[dateDepart] => 2026-01-26
[dateReturn] => 2026-04-01
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/249/652_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => geldsmokkelaar-betrapt
)
[18] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110946
[userId] => 383868
[countryId] => 201
[username] => rollingmetal
[datePublication] => 2026-01-10
[photoRevision] => 0
[title] => Over zoetzakken en zonen van publieke vrouwen
[message] => Ik liet Vu Ban achter me, en ook mijn Chinese thermosbeker die al na ruim een week lek was geraakt. Ik verving 'm niet; ik liet het idee om koffie mee te nemen voor onderweg voor wat het was. Het paste in mijn nieuwe strategie om de afstemming te verbeteren tussen mijn ideeën over voedsel en het Vietnamese aanbod. Ik nam me voor om me flexibeler op te stellen en gaf mezelf instructies. Stap af van het idee dat je moet lunchen of 's avonds in een restaurant moet eten. Grijp de kansen die je ziet; probeer voedsel uit dat interessant lijkt, ongeacht het tijdstip. Eet het ter plaatse of neem het mee. Zie je niets dat je aanspreekt, eet dan gewoon uit eigen voorraad. Ik voegde meteen de daad bij het woord. Ik sloeg de lunch over en zag later opnieuw de pakketjes van bananenbladeren met daarin - naar ik eerder meende - zoete aardappel met een nog zoeter, zwart, kleverig omhulsel. Het bleek 'banh gai' te heten, zo las ik later, en bevatte geen zoete aardappel maar een mengsel van onder andere mungbonen, kokos en varkensvet. Ik nam weer een voorraadje mee. Op deze mooie dag in het groen reed ik maar liefst 91 kilometer - ongekend op de korte fietsdagen die ik maakte in dit land - en met wat moeite vond ik een motel. Ik kreeg een sobere kamer toegewezen maar met schoon beddengoed en zowaar een muskietennet. Ik maakte een bijzondere avondwandeling. Ik vond een verlichte kerk (verlicht met lampen, niet met denkbeelden) op mijn pad waar ook een kerstdecor was opgetuigd. Ik liep langs de kerk, onder verlichting door. Links was er een smalle straat die ook volledig verlicht was met kerstverlichting. Het was alsof ik in een fantasiewereld was beland. De drukkere delen van Xuan Bai waren minder magisch. Ik moest er mijn oordoppen in doen om me te beschermen tegen bus- en vrachtwagenclaxons. Steek een strijker af in mijn buurt en ik vertrek geen spier, maar toeter met een Vietnamese claxon in mijn buurt en 1) ik zit plots in een boom en 2) ik maak luidkeels woordcombinaties met sexuele aberraties, ziektes en verwantschappen met publieke vrouwen, en laat die voorafgaan door een geschatte gradatie van onreinheid.
In de ochtend puzzelde ik bij de koffie op de route. Vietnam lijkt ter hoogte van waar ik me bevond een flinke hap uit Laos genomen te hebben en ik wilde dit gebied verkennen, maar mijn kaarten werken niet mee. Osmand toonde veel wegen maar lang niet alle onderkomens. Google Maps toonde de onderkomens maar maakte veel wegen en plaatsnamen lichtgrijs: je zag ze pas als je ver inzoomde en op die manier verloor je het overzicht - vanwaar deze gebruiksonvriendelijke schimmigheid? Hoe dan ook was een onderkomen niet gegarandeerd als ik mijn huidige route vervolgde, en het lukte me niet meer om de knop om te zetten: er was een grote weerzin tegen wildkamperen ontstaan in dit volle land en een gehechtheid aan het comfort van motels. Ik besloot een stuk verder zuidwaarts te gaan en later alsnog westwaarts, met meer kans op onderdak. Na een uur rijden zag ik kramen waar broodjes verkocht werden en ik nam er een met vlees en ei. Ik kon het broodje opeten in de koffietent achter de kraam. Toen ik bijna klaar was werd er jeugd vrijgelaten uit de scholen, en de koffietent werd bezet. Jongens namen teugen rook uit een bamboepijp, een gebruik dat ik al eerder had gezien, maar niet bij tieners. Het ging hier, zo las ik later, om tabak dat een hoger nicotinepercentage had dan sigaretten en het gebruik bleef doorgaans beperkt tot een of twee momenten per dag. Wat de belegde broodjes betreft: hoe smakelijk ze ook zijn, ze vulden mijn maag niet, zo leerde ik nu opnieuw. Ik kreeg er een reuzehonger van, maar ging er niet alsnog vier bestellen, zeker niet in de ontstane drukte. Wat ik wel deed was een uur later een restaurant binnenlopen. Ik had een afbeelding gezien met een bolletje rijst, een soort gyros en wat groente. Het ging om een prachtig restaurant, hoog en gebouwd van hout en riet, met zitplatformen en sierlijk bewerkte houten stoelen. Ik gebaarde dat ik wilde eten; er werd al gekookt voor een wachtend jong stel. De mevrouw stelde een vraag en ik zei: ‘Ja, doe maar. Ik eet wat de pot schaft.’ Er werd wel iets van ons geduld gevraagd maar na zo’n drie kwartier werd mijn tafel vol gezet met schaaltjes en kommen: gekookte groene groenten, een kom groentennat, rauwkost, roerei, rijst en een gebonden soep tjokvol stukjes vlees. Het was avontuurlijk vlees, met botten, taai vel en hier en daar een stukje dat ik eetbaar achtte. Ik herkende er geen gyros in. Na een verblijf van anderhalf uur stond ik weer buiten. Ik wist nu meteen dat mijn nieuwe taktiek een nadeel had: bij meermaals stoppen om te eten werd mijn fietsdag erg kort. Op een zeker moment bevond ik mij in Yen Cat, en ik had nooit kunnen bevroeden dat ik die zin ooit zou opschrijven. Als ik dat moet uitleggen dan kan dat, want ik heb geen jaloerse vriendin aan mijn zijde met potentieel dodelijke blikken: Yenn Cat is een Oekraïens naaktmodel. De route vroeg niet veel van me, maar mijn geplande afstand ging ik niet meer halen. Een half uur voor de schemering vond ik een motel en die kans moest ik grijpen. Het ging hier niet om één gebouw maar om meerdere rijen kamers op de begane aarde. Later zou ik op het terrein ook een tuin met karaokebar en terrassen ontdekken. De kamer had zichtbare maar niet ruikbare schimmel. Net als de vorige nacht was het beddengoed schoon en was er een muskietennet dat over een vierkanten frame hing. Dat net was niet bepaald overbodig want het stierf hier van de muggen. Dat ik twee flesjes water kreeg was al vrij uitzonderlijk in een motel, maar ook stonden er twee blikjes Redbull (al raakte ik energydrinks al geruime tijd niet meer aan). Na een douche ging ik kort naar buiten en kocht onder andere een mysterieus kartonnen pak ‘banh’ (brood). Het zouden prima (gevulde) maaltijdkoeken blijken te zijn. Ik bracht mijn avond verder door op mijn eilandje, onder het net.
Ik had niet één geluidje gehoord uit de karaoketuin. Ik reed 18 kilometer en verliet toen de hoofdweg voor de start van mijn uitstapje naar het westen. Ik kwam nu op een rustige plattelandsweg te rijden. Ik had weer trek in de koeken van gisteren en vond in een winkel koeken die erop leken. Even later at ik een pak leeg, gezeten op een stenen afzetting. Deze koeken smaakten anders, als liga’s. De interesse van tienermeisjes in mijn verschijning nam af, maar nu wilden jongens met mij op de foto en dat zou in de middag nog een paar keer gebeuren. Verderop kwam ik weer op een iets drukkere weg terecht. Al om half vier was ik in Quy Hop en veel verder kon ik niet want spoedig zouden er lange tijd geen motels zijn. Drie kilometer verder vond ik een verscholen 'nha nghi', een motel, en checkte er in. Ik kreeg een mooie kamer, klein en volledig betegeld, met tafel en stoelen, en met airco én afstandbediening, die elders geregeld ontbrak. Ik nam een douche en twijfelde of ik naar buiten zou gaan. Ik had fruit gekocht en hoefde niet zo nodig de deur uit. Ik bleek geen kamersleutel te hebben en er was geen staf meer aanwezig; dat maakte het besluit simpel. Ik ging eten. De vruchten die ik had bleken ‘zoetzak’ te heten, al vond ik de alternatieve naam ‘schubappel’ toepasselijker en ook minder onbehouwen - als een scheldwoord - klinken. De eerste van de twee smaakte verrukkelijk, als pudding. De tweede was veel minder rijp; die had ik beter kunnen bewaren. In de late avond kreeg ik de rekening gepresenteerd voor het eten van onrijp fruit. Tot één uur werd ik beziggehouden en lag ook later in de nacht wakker vanwege inwendige instabiliteit.
Ik plande en rekende opnieuw en concludeerde dat ik nog een grote afstand te gaan had naar de Cambodjaanse grens. Ik had nog 23 dagen over, maar in mijn huidige tempo zou ik slechts een halve dag rust overhouden. Ik had me niet gerealiseerd dat ik zo krap in mijn tijd zat. Er ging een streep door mijn laatste plan. Geen omzwervingen meer - ik moest zuidwaarts. Ik vertrok en kocht bananen zodra ik die zag. Toen ik ze later onderweg opat kreeg ik gezelschap van drie kinderen, en ook van een man op een brommer. Ik was nooit alleen hier. Iets als ongezien wildplassen was hier ook schier onmogelijk, tenzij je heimelijk in de maisvelden verdween (mits daar niet gewerkt werd). In de middag wilden jongens weer menigmaal met me op de foto. Eén duo gaf me een blik sportdrank. Iedere jongere rijdt hier op een scooter. Er lijkt geen leeftijdsondergrens te zijn: soms zag ik pakweg negenjarigen met nog jongere passagiers rondrijden. Waar in Afrika iedereen lijkt te lopen, rijdt hier iedereen op een scooter. Na enkele landwegen kwam ik weer op de hoofdroute uit. Onderweg kocht ik nieuwe banh gai. Ik ging, zoals gepland, het dorp Khai Son halen op 71 kilometer, een dorp met twee motels. Het eerste liet ik voorlopig liggen; dat zag er vrij luxe uit. Maar het tweede ook - dat was een fraai landhuis. Toch was een kamer hier betaalbaar. Het was een mooie kamer, met zicht op een meer, bij zonsondergang.
Het werd tijd om wat onrust weg te nemen. Ik moest binnenkort weer geld hebben en schone kleding, en ik sloeg aan het zoeken en denken. Ik kon me voorlopig geen dag vrij veroorloven, dus moest ik zelf kledingstukken wassen en ze tijdens het fietsen drogen, want binnen droogde er niets. Voor geld kon ik het beste de volgende dag een omweg maken naar een VPBank, waar ik eerder gunstig had kunnen pinnen. Dat zou wel een lange rit betekenen maar ook een vlakke; het moest te doen zijn. Ik at op de kamer. Ik bleek geen banh gai te hebben gekocht maar iets dat me deed denken aan Afrikaans voedsel van maismeel - nsima, of ugali - maar dan met een hartige vulling. Het was nat en gewikkeld in groene bladeren, niet in droge bruine bladeren zoals banh gai. Het was uitstekend voedsel om de maag te vullen; ik kreeg maar twee pakketjes op.
Ik stond iets eerder op om een motel op ruim 84 kilometer te kunnen bereiken, met een omweg door Do Luong om te pinnen. Met spijt verliet ik mijn heerlijke, ruime kamer in deze imposante villa; ik moest verder. Ik bond mijn natte broek en onderbroek aan de bagage en zei het lieve vrouwtje dat dit motel bestierde vaarwel. Ik reed naar Do Luong en ondervond dat de beloofde VPBank een Google Maps-fantasie was. Wat nu? Er was geen enkele bank in het centrum. Ik voelde me genoodzaakt nog verder oostwaarts te gaan, naar Vinh, 55 kilometer verderop. Ik kwam, nog in Do Luong, alsnog in een straat vol banken, maar de meeste hadden hun geldautomaat uit staan. Hier ging ik niet slagen. Misschien wel als het op eten aankwam; ik wilde wel weer eens eten in een restaurant. Ik zag ergens ‘bun cha nuong’ staan en zag een veelbelovende afbeelding. Binnen zaten twee wachtende duo’s. Na hen kreeg ik een dienblad met schalen en borden: varkensvlees, twee sauzen, rauwe groenten, gekookte groenten en noodles. Het was fantastisch. Niks geen noodlesoep - ik had een vochtvrije variant gevonden.
Over redelijk vlak terrein en door zonnig weer reed ik in de middag naar Vinh, dat eigenlijk sinds juli opgedeeld is in vijf substeden. Mijn was droogde snel in de buitenlucht; dit was dus een prima werkwijze. In de stad vond ik een hotel waar ik ontvangen werd door moeder en zoon. De bijna volwassen zoon sprak wat Engels. Volgens zijn moeder leek ik jonger dan mijn paspoort suggereerde en was ik knap. De kamer was klein maar wel net. Op de kamer at ik opnieuw van mijn 'nsima'. Het internetsignaal was deze dag matig; vaak was er geen ontvangst. Maar het was niet belangrijk. Ik had online de VPBank-vestigingen al gevonden, alsmede een supermarkt en ook enkele fietswinkels voor reservepedalen, een snelspanner, olie en een plakset.
Een fietswinkel was vlot gevonden en voor weinig geld was ik klaar. Ik ging vervolgens naar de Winmart in de Vinplaza Mall. Het was er stervensdruk, vermoedelijk vanwege het weekend en de naderende kerst. Ik stond lang bij de kassa, voornamelijk door twee vrouwen die iedere kans aangrepen om hun beurt te rekken (zoon moet afrekenen maar bevindt zich elders; na afrekenen steeds de aandacht blijven vragen, bijvoorbeeld om een extra plastic tasje, en nog één, en nog één). Ik vond een VPBank op een geheel andere locatie dan Google Maps beloofd had en rond het middaguur was ik klaar. Ik reed een uur en at een bescheiden bord spagetti in een Italiaans georiënteerd restaurant. Het was een lange weg terug naar mijn oorspronkelijke route. Eenmaal liep mijn voorwiel vast, vermoedelijk door de ‘nieuwe’ (tweedehands) snelspanner. Dat ding deugde dus ook al niet. Ik werd enigszins nerveus van die vastloper, want de tijd drong en ik zag nergens motels langs deze route. Moest ik noodgedwongen kamperen? Toen ik terug was op het oude spoor was het donker. Er moest in ieder geval één motel zijn. Ik deed regenkleding aan tegen de muggen en reed verder - nog best link met die bussen en dat vrachtverkeer. Na een kilometer of vijf was er een poort met neonverlichting voor een hotel, een statig oud gebouw. Twee mannen beheerden het. De kamer bleek bij nader inzien viezig te zijn: de groezelige badkamer rook meer naar pis naarmate de tijd verstreek, het beddengoed was vuil en er lag een condoom op de grond. Ik zette een enorme spin buiten. Er was wel een openbaring: de airco deed het zonder afstandbediening. Je hoefde alleen een schakelaar om te zetten. Was dat overal zo? Wat goed dat ik dat ontdekte na ruim drie weken Vietnam. Gelukkig had ik niet veel gemist, want tot dusver was een airco hooguit nodig om even de muffe lucht weg te nemen.
Ik kon niet weg. Ik zette mijn voorwiel goed vast maar merkte dat hij niet meer soepel draaide. De as zat vast en draaide met het wiel mee. Wat nu? Ik besloot de hoogste prioriteit te geven aan het bereiken van een belangrijke kruising op 54 kilometer afstand. Ik kon nog lopen met de fiets, dat was minder belastend voor het wiel. Ik zou lopend in twee dagen de kruising kunnen bereiken. Daarna kon ik doen wat ik wilde, dan was mijn heilige taak voltooid. Ik kon dan eventueel een bus nemen. Ik bewonderde nog eenmaal het statige hotel met de fraaie houten meubelen in de lobby. Buiten waren er rijen kamers die nu in gebruik waren als rommelhok. Het geheel deed me denken aan de bouwkunst uit koloniale tijden in Afrika, inclusief het uitblijven van onderhoud en het onvermijdelijke verval in post-koloniale tijden. Wellicht was het ooit door de Fransen gebouwd. Ik liep met de fiets en twijfelde. Wat als het euvel simpel te verhelpen was? Een kleine jongen die keurig Engels sprak vertelde me dat er verderop een werkplaats was. Het bleek een werkplaats voor bromfietsen te zijn en ik liep verder. Na acht kilometer zag ik een werkplaats met een fietslogo en afbeeldingen van fietsen. Ik gaf het toch maar een kans. Het oordeel was vlot geveld. De lagers waren aan vervanging toe. De twee mannen hadden hier echter niet de middelen en materialen en vertrokken op de brommer met mijn wiel naar elders. Ik had een stoel gekregen en wachtte geduldig. Na pakweg een uur kwam één man terug met mijn gerepareerde wiel. Ik kon weer verder. Het was twee uur en ik kon nog zo’n veertig kilometer fietsen. Vier kilometer erbij en ik kon de kruising nog halen, maar ik deed dat liever bij daglicht. Met mijn gedachten was ik ondertussen niet veel meer bij de buitenwereld. Zorgen om de fiets en onderdak en het dempen van claxons met muziek waren daar debet aan. Het voorlopig laatste motel zag ik om drie uur. Dat was me te vroeg en ik waagde het erop. Een aantal klimmetjes op de route vertraagden me. Een motel dat aangegeven stond op Google Maps bestond niet. Nu moest ik echt naar de kruising. In het donker kwam ik er aan. Ik maakte een foto van de fiets op de kruising, die de naam Khe Ve bleek te hebben. In 2013 kwam ik hier van rechts, vanuit Laos. Ik reed verder, in mijn eigen spoor van toen. Ik had het gedaan. Ik had nu iedere meter tussen de Noordkaap en Singapore op eigen kracht afgelegd, op een kilometer verboden gebied na. In schema:
Noordkaap <-> Hellevoetsluis (2017)
Hellevoetsluis -> Bisjkek (2013)
Bisjkek <- Astana (2016)
Astana -> Khe Ve (2025)
Khe Ve -> Malakka (2013/2014)
Malakka <- Singapore (2014)
En toen… begon mijn voorwiel onheilspellend te kraken. Ik durfde er niet meer mee te fietsen. Hoe was het mogelijk: mijn missie was voltooid en de fiets begaf het, ondanks het onderhoud eerder op de dag. Ik liep vijf kilometer in het donker en vond een hotel. De vriendelijke jongedame durfde een relatief hoge prijs te vragen en ik wist er iets van af te peuteren. De kamer was op zich oké maar wel wat groezelig, met vuile muren. Ik had een puzzel op te lossen. Het leek me uiteindelijk het beste om, als het probleem hier niet opgelost kon worden, een grote onderhoudsbeurt te laten plaatsvinden in een degelijke fietswinkel. Daarvoor moest ik naar Da Nang, aan de kust. Dan zou ik meteen klaar moeten zijn op deze reis voor wat betreft onderhoud.
Ik kwam buiten en merkte voor het eerst een duidelijk verschil tussen het klimaat in mijn kamer en dat wat buiten heerste. Het was er warm en vochtig. Ik keek nog eens naar het wiel, nu bij daglicht. Ik had hetzelfde probleem als de vorige ochtend: hij zat weer muurvast. Hier kon ik niets aan veranderen. Ik ging nu dertig kilometer lopen naar de grotere plaats Bong Le en als zich onderweg oplossingen of ingevingen aandienden hield ik me aanbevolen. Ik liep een aantal kilometers en kwam langs een werkplaats. Een man vroeg wat er mankeerde, maar toen hem het probleem duidelijk was schudde hij zijn hoofd. Daarna liep ik een tijd lang door onbewoond gebied en voelde aan dat een nieuwe reparatie er deze dag niet meer inzat. Later, toen ik een school passeerde, werd me duidelijk wat lopen in Vietnam betekent. De school ging uit en kinderen konden me nu eenvoudiger bijhouden. Nu kreeg ik het hele repertoire te horen en zien en dat week af van de samenvatting: na het zwaaien, het groeten en de geijkte vragen slopen langzaam het bedelen om mijn sinaasappelsap en het ‘money, money, money’ de conversatie in. Gelukkig woonden de kinderen niet ver van hun school. Toen ik weer even alleen was bewonderde ik de schoonheid van het berglandschap. In de middag kreeg ik weer een sliert volgers. Nu zat er een populaire schreeuwlelijk tussen van een jaar of twaalf. Ik voelde al rap aan wat de gulden regel was: blijf lachen, blijf gek doen. Je bent kwetsbaar tussen een groep kinderen en door positief te blijven ontspoort de situatie niet. Ik improviseerde erop los. Zo imiteerde ik de schreeuwlelijk toen hij ‘money, money’ riep. Ik maakte er een kinderlijk ‘mommy, mommy’ van, waarmee ik de groep aan het lachen kreeg. Mijn voorstelling duurde noodgedwongen lang, maar plots werd de ‘leider’ gebeld. Ineens was ik mijn volgers kwijt. Het was ook op een punt waar een taaie klim begon en ik zweette flink. Na een daling volgde een nog veel taaiere klim, maar dertig kilometer was goed te doen in een dag en ik had nog een stuk middag over toen ik Bong Le bereikte. Er was hier een treinstation maar ik vond geen busstation op mijn digitale kaarten. Ik ging na het vinden van een kamer direct weer naar buiten om mijn mogelijkheden te onderzoeken. Op het station kreeg ik te horen dat mijn fiets niet mee kon in de trein. Duidelijk. Verder kon ik weinig anders doen dan informeren in mijn hotel, want ik had verder geen echte opties. Een jongen die kerstversiering aan het aanbrengen was kon me vertellen dat er morgen tussen zeven en acht een bus zou gaan, helemaal naar Da Nang, en dat mijn fiets ook meekon. Ik hoefde maar dertig meter terug te lopen. Dat klonk goed. Ik ging er eens kijken. Er was een echt busstation met een tickethal en een restaurant. Ik had het over het hoofd gezien bij het zoeken naar een slaapplaats. Ik zag de tijden en de prijzen aangegeven staan. Ik wist voldoende. Ik at vlees, rijst en groente in het restaurant en keerde terug naar de kamer.
De wekker ging om 5.50 uur en in een kwartier was ik klaar. De uitgang was afgesloten; ik stond voor een dicht hek. Gelukkig werd er gereageerd op mijn geroep en ik kon aan de tocht van dertig meter beginnen. De bus stond er al en werd gereinigd en opgeruimd. In de hal vernam ik dat hij om 7.45 uur zou vertrekken en voor wat extra geld kon de fiets mee. Op een zeker moment was er voldoende bagageruimte vrijgemaakt en kon mijn bagage erin. Ik kon daarna zelf ook de bus in. Binnen werd ik verrast: er waren drie lange rijen met ligstoelen. Mijn schoenen moesten in een plastic zak en ik kon op een ligplek plaatsnemen. Liever had ik gezeten, maar onaangenaam was het niet. We vertrokken al om 7.15 uur en ik was enige tijd de enige passagier. Het begin van de tocht was mooi, met rijstvelden, bananenbomen en al het uitbundige groen. Het was ook bijzonder om mensen in de moddervelden te zien werken. Later werd het uitzicht minder speciaal toen we de hoofdwegen naar het zuiden bereden. Hier en daar waren mensen ingestapt en deze rit was ook een koeriersdienst: er werden heel wat pakketten afgeleverd onderweg. Tegen vijven was ik op het busstation in Da Nang. Het bevond zich vijf kilometer van het centrum, dus ik had nog wat te lopen. Ik was weer terug in die scooterhel waar ik ook in 2013 was: de wegen waren vol scooters. Op de stoepen kon je niet lopen want overal stonden scooters geparkeerd. Als er wel ruimte was op de stoepen dan reden er scooters. Oversteken was een ramp. Ik vond een redelijke kamer en na de eerste koffie van deze dag ging ik opnieuw naar buiten om voedsel te halen. Ik zag de eerste kakkerlak op mijn route; die had ik alleen nog maar gezien op Phuket. Ook zag ik dode en levende ratten. Iets later zag ik ook een kakkerlak in de gangen van mijn motel. Ze kwamen rap dichterbij in mijn bestaan. De volgende dag zou het kerst zijn. Wat was er op die dag mogelijk in Da Nang?
Ik deed rustig aan en zette wat zaken op een rij. Het leek me beter om het fietsonderhoud naar de 26e te verschuiven, dan was het risico op een dichte deur kleiner. Ik merkte dat mijn airco de droomairco was waar ik al zo lang op wachtte: mijn stinkende, klamme slaapzak en slaapmat waren nu kurkdroog. Ik werd vlot tevredener over mijn kamer. Ik maakte er uiteindelijk een administratief dagje van.
De tweede kerstdag begon ik met een voorbereiding op Cambodja. De strijd met Thailand was weer opgelaaid en de rondweg om het enorme Tonle Sap-meer was niet volledig begaanbaar, waarmee mijn hele route om het meer verviel. Ook delen in het noorden waren te gevaarlijk, waardoor feitelijk alleen het oostelijke deel rond de Mekong bereisbaar was, mede omdat er zo weinig wegen zijn in dit land. Ik bracht de was weg naar een nabije wasserette en toog daarna naar de best aangeschreven fietswinkel. Drie jongens ontfermden zich over mijn fiets; een van hen sprak Engels. De achternaaf, die me vooral in China problemen gaf, had nieuwe lagers nodig. Naven, trapas en remmen zouden nagekeken worden. Ik had deze dag uitgetrokken voor het fietsonderhoud, maar de situatie was anders dan in Astana. Ik had nu een onderkomen en hoefde er niet bij te blijven. En zo had ik een vrije dag, waarop ik vooral video's keek.
Ik plakte er nog een vrije dag achteraan. Ik haalde de was op die fantastisch schoon was en datzelfde gold voor de fiets. Achter waren de lagers vervangen, voor was een breuk geconstateerd. In de middag deed ik nog wat kleine klussen en realiseerde me toen dat ik in een soortgelijke situatie zat als in 2013 in Vietnam: ook nu waren al mijn klussen met lage prioriteit afgehandeld. Ik was vrij. Ik maakte nieuwe reisplannen, keek een video, sliep twee uur en keek weer verder. Ik at zeewiersoep en een schnitzel in een ander restaurant dan de vorige twee dagen. Als je in een vreemd land langdurig in een stad verblijft gaat gewenning aan een land zo veel eenvoudiger dan wanneer je iedere avond in een nieuw dorp aankomt. In een stad, met al zijn voorzieningen, bouw je langzaam je wereld verder uit, ontdek je gaandeweg steeds meer.
De eerste dag in Da Nang had ik op Google Maps gezocht naar de dichtstbijzijnde echte supermarkt; die lag op twee kilometer afstand. Ik had ook gezocht op ‘mall’. Toen ik de vorige dag nogmaals keek was er een hypermarkt op 900 meter, in een winkelcentrum. Waarom toont Google Maps steeds maar een selectie uit het aanbod? Opnieuw die schimmigheid. Je zou bijna denken dat er iets achter zit. Ik bracht alsnog een bezoek en kocht elders twee zakken met mijn meest recente verslaving: zoete gomblokken gevuld met pinda’s en bedekt met sesamzaad. Ik liet gaandeweg de scootergekte van Da Nang achter me. Ik was weer op weg, met een fiets die weer deugde. Op een rustige bergweg vond ik een eenvoudig eethuisje. Hier leken wraps verkrijgbaar en ook dat wilde ik wel eens uitproberen. Een vrouw nodigde me uit aan haar tafel. Ik kreeg stukken krokante pannenkoek die deden denken aan het deeg van Vietnamese loempia's. De vrouw die ze klaarmaakte deed voor hoe ze gevouwen moesten worden: eerst een doorzichtig vel eetbaar papier nemen, een heet pannenkoekje openvouwen en erop leggen, daar een dot groente op doen en dan het geheel oprollen en dopen in chilisaus. De vrouw naast me maakte een stapeltje wraps voor me zodat ik zelf niet hoefde te hannesen. Het smaakte verrassend goed. De behulpzame vrouw vertrok, een jongetje van zes bleef naast me zitten. Het was een leuke onderbreking van de tocht, die verder ging door berggebieden en langs watervalletjes, en het werd ook fors zwaarder. Ik zag, net als op eerdere reizen in Vietnam en Ecuador, indrukwekkende vegetatie: dekens van bladeren die alles verzwolgen. Ik wist dat ik al bij 43 kilometer moest stoppen, want pas op het dubbele daarvan was een volgend motel. Door de zware klim was het echter ook al vier uur voor ik mijn afstand gereden had. Er was niet echt een dorp. Wel was er direct een motel en ik hoefde er nauwelijks vragen te stellen. Meteen werd me een eenvoudige kamer getoond die me deed denken aan Afrika: klein, sober, lichtgroen geschilderd, maar wel met badkamer. De avond werd een leesavond. Uren las ik, zoals ik dat eerder deze reis ook deed, met name in Turkestan toen ik ziek was, en in het hostel in Osh. Het voelde goed: een simpele kleine kamer, rust, lezen.
Mede omdat het zo rustig en donker was bleef ik lang liggen en was het tegen half negen toen ik opstond. Tot mijn verbazing was ik gewoon weer om tien uur klaar. De tijd ging langzamer in dit hok. Deze simpele ruimte bracht me evenveel plezier als de luxe kamers die ik geregeld had op deze reis. De weg die ik ging volgen was al even knus: smal en vaak met bewoning erlangs. Ik had me vaak verbaasd over de mooie huizen in dit land. Vaak kon je zonder bord niet zien welke huizen motels waren, want ieder huis leek een lobby te hebben met sierlijke houten meubels. Hier echter zag ik voor het eerst houten huizen. Later op de dag was ik in Prao en stretchte de benen op een plein. Ik was hier weer terug op de Ho Chi Minh-route en ging nu weer echt zuidwaarts. De weg werd breder en was volledig geasfalteerd. Ik reed nu weer langs water en Vietnam werd fotogenieker. Ik klom meer dan ik de laatste tijd gewend was geweest. Op 55 kilometer lag een gehucht waar onderdak te vinden was. Het was vier uur geweest dus reed ik niet verder naar de volgende mogelijkheid op 89 kilometer. Rechts was een homestay/villa met neonverlichting, links een vertrouwde nha nghi. Ik hoefde niet lang na te denken. Ik krijg vaak lichte jeuk van de term ‘homestay’. Het is alsof ik lees: ‘geen privacy’. Nee, dan liever een motel. Ik kreeg een mooie, ruime kamer. Het water uit de wasbak werd hier zelfs netjes in de richting van het afvoerputje gedirigeerd; alleen de laatste twee meters waren onbegeleid. Elders kletterde het water geregeld loodrecht naar beneden. Buiten in dit tropische gehucht vond ik water en melk. Ik vond geen restaurant waar ik een duidelijke order kon plaatsen, dus ging ik niet moeilijk doen en zou gewoon op de kamer eten. Wel was de tuin van de homestay, waar een restaurant was, prachtig verlicht, maar iets bleef me zeggen: ‘Blijf daar weg’. Op de kamer werd ik nieuwsgierig en bekeek reviews. In een ervan las ik dat iemand in dat restaurant vijf euro had moeten betalen voor een bordje patat, terwijl een noodlesoep in het dorp een euro kostte. Ik was tevreden met mijn blikje vis en Chinese groenten.
Airco én ventilator, wifi en badkamer met boiler zijn standaard in Vietnamese motels. De immer krachtige muurventilator staat op het bed gericht. Ik had 'm nodig deze nacht want het dierenrijk wist deze kamer te vinden, vooral vliegjes en vliegende mieren. Bij de koffie las ik de laatste van mijn vijf meegenomen boeken uit en daarmee de laatste van in totaal 2354 bladzijden. Ik moest me nu op andere manieren gaan vermaken maar daar keek ik naar uit. Ten eerste ging ik doen wat ik wel vaker deed in de eindfase van een reis: ik ging mijn aantekeningen van een vorige reis doornemen, uit nieuwsgierigheid, ter inspiratie, en als voorbereiding. Ten tweede had ik dagelijks wifi en was er inmiddels al aan gewend dat er ruimte was voor video’s: documentaires, lezingen en interviews. Ik vertrok om half elf en er wachtte me direct een klim. Klimmen was hier vaak taaier dan in eerdere landen vanwege de hellingen. Dit deel van mijn route was anders dan in noordelijk Vietnam: zag ik gisteren nog houten huizen, nu was er bijna geen bewoning meer langs de route. Soms zag ik bromfietsen staan langs de weg; dan werd er gewerkt in de bossen. Het uitbundige groen in dit land bleef me fascineren. Ik daalde af naar een rivier en klom weer honderden meters. In Thanh My hoopte ik te lunchen, maar ondervond weer moeilijkheden met de menu’s. Steeds vaker zag ik ‘cơm’ op het menu staan, rijst, maar waarmee werd het geserveerd? Ik zocht de termen op die ik zag op de borden. 'Cơm phân' was 'rice manure'. Rijst met mest? Echt waar? De overige opties (o.a. ‘snakehead fish’) stonden me ook niet aan. Waarom werd rijst op menu's nooit gecombineerd met varkens- of rundvlees, net als noodlesoep? Ik realiseerde me dat het niet ver meer was naar mijn eindstation en liet Thanh My voor wat het was. Het laatste stuk was niet zwaar meer. Al om drie uur checkte ik in in een motel. Ernaast was een groot restaurant en dat bezocht ik in de avond. Een jongen sprak goed Engels en zei dat er rijst was, en rundvlees, en varkensvlees. Ik zat hier goed. Ik kreeg een behoorlijke portie, met ook ei, groente, bouillon en een krokant snackje. Nadat ik omgerekend €1,65 had afgerekend vond ik in een winkel weer mijn favoriete snoepgoed, de gomblokken.
In de ochtend las ik in eigen werk. Ik las meteen interessante dingen. Redenen om nooit een boek te schrijven, bijvoorbeeld. En dat een te lang verblijf in Nederland tussen twee opeenvolgende reizen me gedeprimeerd en verward kan maken, zodanig dat ik ga aanhikken tegen de reis die me juist daarvan zal verlossen. Met tegenzin kapte ik het lezen af. De fietsdag bracht geen verrassingen, al bleef ik versteld staan van de natuur. Ook de positieve reacties van de mensen om me heen bleven opvallend. Dit was het liefste volk dat dit jaar op mijn weg kwam. En dan te bedenken dat Amerika dik een halve eeuw geleden chemische wapens heeft uitgetest op dit lieve volk. Goor hè? En dat is dan sinds jaar en dag onze bondgenoot, en het is nog geen spat veranderd. Het was warmer dan voorheen en de dertig graden werd nu soms overschreden. Zou er nog een moment komen dat de tropen hun reputatie waarmaakten voordat ik huiswaarts keer? Ik mocht weer werken voor mijn onderkomen - zo’n 750 meter omhoog - en kwam tussen drie en vier aan in Kham Duc, bijna een stad. Mijn kamer was ruim en had veel, onder andere een grote tafel, een oude tv en een muskietennet. Na een moment van rust ging ik de plaats in. Ik vond niets van mijn gading voor wat betreft een maaltijd, maar er was een Winmart en zo kon ik zelf een maaltijd maken van komkommer, kaasjes en mayonaise. Ik zag dat mijn vorige blog inmiddels - relatief gezien - absurd vaak was gelezen. Bij blogs daarvoor leek het lezersaantal juist gekelderd. Soms bekruipt me de gedachte dat het lezersaantal niet zozeer een lezersaantal is, maar een door AI bepaalde (snel of juist traag) oplopende score gebaseerd op het vóórkomen van Gewenste dan wel Ongewenste Woorden. Die gedachte kan ik natuurlijk eenvoudig testen. Zal ik, om de huidige trend te breken, eerst eens pogen de cijfers te doen kelderen? Dan probeer ik daarna, als mijn account nog bestaat, met mijn volgende blog de cijfers door het dak te laten gaan. Goed, daar gaat-ie. Weet je wat? Ik maak er een mooie dicteezin van: ‘Terwijl de door omvolkingsdrift, plandemie-ijver en klimaathysterie bevangen Bill Gates chemtrails losliet op blanke primaten, riepen pittoreske trannies, consciëntieuze negers en rigoureus herrezen vaccinatiedoden om tribunalen vanwege een vermeende Joodse samenzwering.’ Ben benieuwd.
Ik was meermaals gestoken, terwijl ik niet één mug had gezien in de avond - ik zag ze zo goed als nooit, op die ene dag na - en de ventilator aan stond. Ik ging alsnog halverwege de nacht het rechthoekige muskietennet gebruiken, dat in een houten doos boven het bed was opgeborgen en met lussen aan haakjes kon worden opgehangen. Ik had de wekker gezet omdat ik deze dag 59 kilometer moest fietsen en Osmand 1680 hoogtemeters aangaf, en da's best pittig. Wel maakte ik weer tijd vrij om te lezen in eigen werk. Wat me opviel was dat ik voorheen vaker tegen een uitputting aan zat dan ik me herinnerde, maar vaak door de omstandigheden gered werd. Zo vreemd was het dus niet dat ik eerder deze reis gesloopt werd door de zomerse hitte. Ik was dus niet zozeer zwakker geworden in de jaren, eerder vergeetachtiger. Ik vertrok en reed uren in gedachten. Op een zeker moment keek ik bewust om me heen en werd Vietnam welhaast paradijselijk met al die stroompjes, watervalletjes en bananenbomen. Als een soundtrack klonk op de achtergrond het intrigerende Horizon of Plastic Caskets van Xasthur in mijn oren. Wat een leven leidde ik hier. Vietnam poogt meer toeristen te trekken met versoepelde toegangseisen - 45 dagen visumvrij voor veel landen - en het zou wat mij betreft terecht zijn als dat gehonoreerd werd. Grote leegtes zal ik niet snel aanbevelen aan de gemiddelde tourfietser, dat is meer mijn eigen ding, maar Vietnam is - zeker met al die degelijke onderkomens - uitermate geschikt voor iedere vakantiefietser. Ik was me er ondertussen wel van bewust dat deze tijd in Vietnam eindig is. Ik naderde Cambodja. Daar verwachtte ik nog geen groot verschil. Maar vanaf de huidige dag gold dat ik volgende maand, in februari, thuis ben. Dat verschil is al groter. En mijn nieuwe reis zal volstrekt anders zijn, moeilijk en confronterend, maar, naar ik hoop, voldoeninggevend. Ik skipte de lunch, zat vol energie en bleef maar klimmen, nu tot boven de duizend meter, waar Vietnam soms net even een ander karakter kreeg. In de verte zag ik hoog tegen een bergwand een waterval tussen het groen. Soms waren elektriciteitsdraden overgroeid met klimop. Rond drieën was de meeste energie uit mijn lijf. Ik at wat gomblokken. Ik dronk deze dag meer dan het dubbele van wat ik gewend was. En toch was ik verrast toen ik plots voor twee motels stond. Ik was al op mijn bestemming. In de afdaling waren de laatste kilometers ongemerkt snel voorbij gegleden. Ik pakte het eerste motel en kreeg een kleine maar nette kamer toegewezen met mooi houtwerk. Ik at tegenover mijn motel. Ik kreeg een menukaart te zien en zag een afbeelding met spek. Er viel wel een bord rijst, groente en varkensvlees te regelen. Ik kreeg een flinke portie, met naast de gekookte groene groente op mijn bord ook een kom bouillon met groene groente. Ik dacht terug aan het bord rijst met varkensvlees dat ik bestelde in Sa Pa, een maand geleden, bij de start van mijn tocht door dit land. Toen kreeg ik een bescheiden portie rijst en abusievelijk wat stukjes ei. Ook de daaropvolgende maaltijd was klein. Inmiddels waren de porties zóveel groter. Het loont nu echt om om een maaltijd als deze te vragen. Observatie: op eerdere reizen moest ik me vaak behelpen met schaarse verlichting in kamers. Nu brandt overal led-licht. Soms schijnt het midden in je gezicht bij het lezen, soms is er ook een sfeerlampje.
Ik fietste verder en nadat ik tevergeefs bij twee banken had geprobeerd om alvast dollars voor een Cambodjaans visum aan te schaffen - beide waren gesloten - verzonk ik in mijn droomwereld. Deze dag was de omgeving minder bijzonder. De heuvelwanden weken en er was meer bebouwing langs de weg. Ik hoefde beduidend minder te klimmen dan de vorige dag en de dagafstand was korter. En zo reed ik in vier uur naar Plei Kan. Ook daar waren de banken gesloten. Er waren veel hotels maar ik zocht en vond een motel. Ruim, goedkoop, maar wel - zo bleek later - extreem rumoerig. Ik stelde mijn remmen iets beter af, dronk koffie, nam een douche en met genoegen ging ik de straat op, voor mijn rust. Een man lokte me zijn restaurant in, een vriendelijk omaatje nam het over, haar kleinzoon inventariseerde de wensen via zijn telefoon en moeder ging koken. Mijn rust werd niet geheel geëerbiedigd, want moeders kon goed schreeuwen, maar ik kreeg wel een degelijk bord eten. Ik deed nog wat inkopen en keerde terug naar de kamer. De omstandigheden matchten goed met mijn wensen. Ik kon weinig anders dan het geluid overstemmen met muziek in mijn oren en dat was precies wat ik wilde. Toen ik later alleen nog gesnurk hoorde sloot ik me aan bij het koor.
Ik had de wekker gezet om de 87 kilometer van deze dag voor de duisternis af te leggen, en ik moest ook nog eerst naar de bank. Door dit afwijkende programma, en de dreiging van nieuw rumoer, was ik al vroeg wakker. Om half negen verliet ik de kamer. Nog steeds waren de banken, vier in totaal, gesloten. Aan het tijdstip kon het niet liggen: bij één bank zag ik dat 7.30 uur de openingstijd was en na negenen was iedere bank nog dicht. Ik beproefde mijn geluk bij een juwelier: wist men hier waar ik aan dollars kon komen? Maar ik kon hier fluiten naar dollars, behulpzaamheid of vriendelijkheid. Ik vertrok nu echt en al vlot werd het rustig langs de route. Na twintig kilometer reed ik het Chu Mom Ray National Park in. Het was een bijzondere ervaring. Niet dat dit park meer voorstelde dan een Europees bos, maar juist omdat het Europees aandeed en deze wereld vrij was van mensen maakte het apart. Halverwege vond ik een richel om op te zitten en at Chinese salami en groente. De route van deze dag was niet alleen lang, maar ook tjokvol sinusgolfwegen. Na het park was de omgeving nog steeds anders dan anders: minder tropisch ogend wat boomsoorten betreft. Op de taaie route kreeg ik een extra uitdaging: scooterende kinderen reden soms langdurig mee. Twee meisjes van tien voerden me al rijdend chips en enkele jongens presenteerden een gehalveerde doerian, die ik beleefd weigerde, denkend aan mijn interieur. Om kwart over vijf, toen ik wel klaar was met die steeds weer opdoemende muren van asfalt, zag ik de eerste van een reeks onderkomens. Ik liep dit motel binnen en kreeg een prachtige kamer toegewezen: schoon, een net afgewerkte badkamer, geen vochtproblematiek. Een kamer waar je met plezier je vrije tijd vult. Het was kamer 400 in mijn fietsleven. Vanaf mijn balkon had ik zicht op de omgeving en die was door een nieuwe weg, stukken zand en grind en ook aangeplante boompjes zo ruim dat dit net een stukje Kazachstan leek. Ik realiseerde me dat ik een klein probleem had. Ik zat op 53 kilometer van de grensovergang en bij die grens was een dorp van niks. Daar ging ik geen dollars scoren. En zonder dollars kon ik Cambodja niet in. Als ik na Cambodja weer Vietnam in wilde moest ik ook weer Vietnamese dongs hebben en dus weer naar een VPBank. En ik moest er niet aan denken om ooit door mijn oploskoffie heen te raken, iets dat moeilijk verkrijgbaar is. Was het een goed idee om toch nog even oostwaarts te rijden naar de stad Pleiku? Ik had tenslotte nog een week tijd.
Het was mooi weer en ik vertrok. Na een kilometer of twintig boog ik af naar het oosten - langs een stuwmeer - om mijn nieuwe plan ten uitvoer te brengen. Ik merkte dat ik humeurig was. Waar kwam dit door? Ik kon geen variabele vinden met een andere waarde dan anders. Hoe dan ook, ik trok het heel slecht dat kinderen weer met me mee scooterden. Gelukkig bleef het beperkt. Hier riepen ze niet zoals in Afrika ‘How are you’ maar ‘What’s your name’, ook het liefst zo vaak mogelijk. Ondertussen ging de achtbaan door: korte afdalingen en daarna weer tegen de muur op. Bij de start waren er nog veel bossen geweest met ingekerfde bomen - met een soort koeliehoed rondom de boom op anderhalve meter hoogte - maar later leek mijn omgeving meer op een langgerekt dorp. Wel ‘lunchte’ ik tussen de bomen, in de opening van een in onbruik geraakt bouwsel. Ik was vermoeid en at gomblokken. In de middag plakte ik er nog drie uur achteraan. Voor het eerst sinds tijden klom ik soms weer in windstille bloedhitte. Mijn beoogde motel op 70 kilometer ging ik niet meer halen; een late start en het aantal hoogtemeters dat ik moest maken verhinderden dat. Er moest er een op 57 kilometer zijn, maar ik zag ‘m niet. Ik keerde weer om en zocht nogmaals. Een man stond op van zijn stoel en kwam naar me toe. Ik toonde de naam op de kaart. Ja, dat was hier. Ik kon meekomen, door de poort. Er leek een rij garages te zijn met metalen harmonicadeuren. Er werd er een geopend. Het was een grote ruimte met twee tweepersoonsbedden en een aangrenzende badkamer. Er was een ventilator en een soort luchtkanon, een tafel en stoelen, maar deze keer geen wasbak. Bij een bezoek aan het toilet ontdekte ik mijn dagelijkse muggenbeet: iedere avond was het raak tijdens een klein moment van onachtzaamheid, ook al waren muggen in de meeste onderkomens op één vinger te tellen. Ik ging de straat op. Het restaurant dat ik op het oog had ging net sluiten. Dan maar weer uit eigen voorraad eten. Morgen kon ik me tenslotte opnieuw bevoorraden in Pleiku. Buiten waren lawaaiige kinderen. Konden ze naar binnen gluren? De harmonicadeuren sloten immers niet zo goed. Later, na een nieuwe beet door mijn sokken heen, ging ik onder het net zitten en sloot daar de avond af.
Ik was onrustig door een late start, door de rumoerige omgeving en door het programma voor vandaag: in Pleiku dollars regelen, Vietnamese dongs regelen, bevoorraden. Ik had een taaie start en moest honderden meters omhoog. Voor het eerst zag ik vlakke stukken harde, roodbruine grond. Je zou hier wellicht kunnen wildkamperen. In Ia Kha probeerde ik alvast de Vietcombank en de LPBank, alsmede een juwelier, maar ik kreeg driewerf 'nee' te horen. Ik had al een vermoeden hoe mijn ervaringen in Pleiku gingen zijn. Inmiddels fietste ik gelukkig lange einden rechtuit. Mijn rit duurde tot 1 uur.
Eerst die dollars, daarna de dongs en de inkopen. Ik liep binnen bij iedere bank maar overal ving ik bot. Vele verwezen me naar goudhandelaren en juweliers, die je opvallend vaak ziet in dit land, maar ook daar was het antwoord steevast ‘nee’. Bij de Agribank werd er telefonisch een kennis opgetrommeld die Engels sprak en ik kreeg een adres mee waar ik kon wisselen. Toen ik dat adres na lang zoeken gevonden had - het was opnieuw een juwelier - was het resultaat een simpel hoofdschudden. Bij de Vietcombank waren 'geen dollars in voorraad' maar de securitymeneer kon een taxi voor me regelen naar een speciaal adres. Ik bedankte, maar even later stond er toch een scooteraar klaar die me een helm overhandigde. Ik besloot mee te gaan. We reden oostwaarts, keerden bij de verkeerslichten en reden weer westwaarts. Hij stopte bij de eerste de beste juwelier, één waar ik al een ‘nee’ had gehoord. Wilde ik anders misschien naar een bank? Er zat nu geen schot in de zaak; dit was vijf stappen terug. Ik gaf hem de helm terug en liep het stukje terug naar de Vietcombank. ‘Pay the car’, zo liet de security me weten (ieder voertuig of rijwiel heet ‘car’ in vertalingen). Ik protesteerde, liet weten dat de rit nutteloos was geweest, pakte mijn fiets en ging verder. Bij de MBBank leek ik succes te hebben, want daar zei de medewerkster: ‘Give me money’. Toen ik vroeg hoeveel ze moest hebben, verdween ze kort en kwam terug met de tekst ‘This service is temporarily suspended’. Een van de opvallendste reacties was dat mijn doel om te wisselen niet goed was. Wisselen voor een visum kon helaas niet, wel om te reizen. Ik zei daarop dat ik wilde wisselen om te reizen. ‘Dan wil ik een vliegticket zien’, zei de dame in kwestie. Bij een andere bank mocht men geen dollars verkopen aan buitenlanders. Inmiddels was het na vijven. Ik moest onderdak gaan zoeken en vond een mooie kamer. Bij de koffie ging ik snel mijn mogelijkheden na. Naar Laos vluchten was geen optie; dat land vroeg ook om dollars en de zuidelijkste grensovergang met ‘visa on arrival’ lag veel te noordelijk voor mij. Het slimste leek om te blijven proberen dollars te vinden, in hotels en op de luchthaven. Andere opties waren onder andere 1) een visa run en 2) vliegen naar een totaal ander land om mijn laatste maand door te brengen.
’s Morgens, iets na negenen, hervatte ik mijn zoektocht. Ik bezocht de ACB en nogmaals een Vietcombank, banken waarnaar steeds werd verwezen door andere banken, maar wederom tevergeefs. Bij de Techcombank vroeg men naar het doel. Ik gaf het goede antwoord, ‘reizen’, maar ook hier vroegen de dames om nadere documenten. Ik besloot eens door te vragen. Het bleek dat de State Bank of Vietnam een bericht had doen rondgaan waarin stond dat aan niet-Vietnamezen geen vreemde valuta verstrekt mochten worden behalve in enkele bijzondere gevallen, waarvoor bewijzen geleverd moesten worden. Ik bezocht nog een goudhandelaar en hotels met twee, drie en vier sterren, maar het maakte niet uit wat ik deed. Als ik uiteindelijk zou moeten vliegen dan kon ik het beste een bus nemen naar Ho Chi Minhstad, want dat gaf me veel meer mogelijkheden en minder gedoe. Ik ging alvast eens kijken bij de busterminal. Iedere dag waren er nachtbussen naar Sai Gon, zoals men Ho Chi Minhstad hier nog steeds, of opnieuw, noemde. Ik ging dat laatste ook opnieuw doen, omdat de klassieke naam Saigon me beter beviel. Mijn fiets kon eenvoudig mee. Ik ging ook eens kijken op de luchthaven om te zien of ik daar dollars kon krijgen. De luchthaven was klein en in de terminal was alleen een beveiligingsbeambte aanwezig. Er was geen wisselkantoor, wel een gesloten balie van een bank. Aan de receptionist van mijn hotel vroeg ik of hij een oplossing wist en hij noemde een juwelier in een bepaalde straat. Ik deed nog een laatste poging en verspilde opnieuw een klein half uur. Als ik nu eens investeerde in een tijdelijk vliegticket van $14 bij Bestonwardticket? Dan had ik het document waar sommige banken om vroegen. Ik gaf het een kans. Helaas was het niet mogelijk om een ticket te kopen voor de dag dat mijn visum eindigde; de vlucht moest verder in de toekomst liggen. Het was de veiligheidsmarge die Bestonwardticket had ingebouwd: als de datum niet ver genoeg in de toekomst lag kon het ticket daadwerkelijk gebruikt worden voordat zij hem cancelden. Ik wilde best de kluit belazeren met een tijdelijk ticket maar ik moest wel een sluitend verhaal hebben met correcte datums. Mijn dollarjacht was klaar nu. Ik gaf het op.
Kon ik Vietnam verlaten en weer binnentreden zonder dat er een stempel van een ander land in stond? Ooit kon ik probleemloos terugkeren in Mexico toen ik niet toegelaten werd in de V.S., maar kon ik erop vertrouwen dat dat ook hier gebeurde? Het was lastig om daar een sluitend antwoord op te vinden. Mijn lot leek duidelijk. Voor de zekerheid moest ik weer vliegen. Naar huis wilde ik nog niet. Ik vond een spannende nieuwe locatie maar knapte wederom af op het gedoe van het vliegen met een fiets. Wat resteerde was wederom een visa run. (In theorie was er nog de mogelijkheid om een elektronisch visum aan te vragen met digitale dollars en bij één specifieke landgrens Cambodja binnen te komen, maar de afhandeling kon drie dagen duren en die tijd had ik niet.) Ik richtte me eerst op een vlucht vanaf Pleiku, maar die zou erg duur uitpakken. Ik kon ook met de nachtbus naar Saigon en dan een retourtje kopen naar een groot Aziatisch knooppunt. Dat leek te lukken. Ik kon voor een redelijke prijs heen en weer naar Bangkok met Thai Airasia. Ik liet het idee een uur rijpen en kocht toen een ticket. Ik vulde net als enkele maanden geleden weer een online 'arrival card' voor Thailand in en boekte een kamer in een hostel om een adres te hebben en een bevestiging daarvan. Ik was voorlopig klaar nu. Misschien deed ik veel te moeilijk, maar met de informatie die ik had leek dit de veiligste oplossing. Een vriend opperde het idee om op de luchthaven in Bangkok dollars te kopen. Daar had ik nog niet aan gedacht. Vietnam verveelde nog lang niet maar ik kon zo alsnog ook naar Cambodja. Het was eigenlijk best ironisch dat zodra ik in Cambodja zou zijn er niets anders te krijgen is uit geldautomaten dan dollars.
Op mijn laatste dag in Pleiku hield ik me bezig met enkele laatste kleine klussen en zette de puntjes op de i. Was ik niets vergeten in dit lange draaiboek? Ik zat in de ideale omstandigheid dat ik mijn verblijf in het motel voor een schijntje kon verlengen tot 17.00 uur. Het busstation was op ruim een kilometer. Ik kocht een ticket en wachtte in de hal. Later werd ik gewenkt door de ticketverkoopster en naar de bus begeleid. De fiets ging in de bagageruimte. De bus was een zogeheten limousine, met privé-slaapcompartimenten. Ik settelde mezelf, deed muziek op en deed kalm aan.
Tegen vijven in de ochtend ging het licht aan en niet veel later stond ik al buiten. Mijn fiets en bagage lagen al klaar. Wat nu? Ik moest nog zeker vijf uur wachten voor ik met goed fatsoen een kamer kon betrekken. Ik zag dat er zitbanken waren, in en buiten de tickethal. Ik zette mijn fiets neer en ging erbij zitten. Ik oriënteerde me op de kaart; ik moest een kilometer of zes rijden voor een hotel nabij de luchthaven. Ik maakte wat aantekeningen en toen was het licht. Ik kon wel wat voedsel gebruiken. Dit was een mooi moment om weer eens een 'bun bo' te nemen, een noodlesoep met rundvlees. Ik vond een geschikt terras. Ik kreeg niet zoals elders een koude plak noodles bij een kom bouillon; de noodles waren al onderdeel van de soep die rijkelijk was voorzien van vlees. Ik kreeg er een bord bij met vier soorten rauwe groente. Het was een prima ontbijt. Ik keerde terug naar de zitplaats bij de fiets en doodde de tijd met muziek. Ik vertrok om tien uur. In de wijk die ik op het oog had, nabij de luchthaven, waren de hotels te luxe en ik moest elders gaan zoeken. Dat viel niet mee vanwege de extreme verkeersdrukte; Saigon was precies de verkeershel zoals ik me die in 2013 voorstelde, toen ik de stad meed. Je kon hier nauwelijks een straat oversteken, soms helemaal niet. Het was ook een doolhof. Ik begon te wanhopen, zeker toen ook de simpele hotels veel duurder waren dan ik gewend was. Toch was in één hotel de man achter de balie coulant en ging akkoord met mijn prijs. De kamer was klein maar alles wat ik nodig had was aanwezig. Ik dronk thee en keek eens naar de planning die ik in Da Nang opstelde. Ik schrok toen ik zag dat dit mijn zesde dag in Cambodja had zullen zijn. Wat een tijd had al deze rompslomp gekost! Niet zo gek lang geleden voelde ik me relaxed; ik had een zee van tijd en mijn to-dolijst was verschrompeld. Dat gevoel was nu helemaal verdwenen. Ik had nu, als ik na een jaar wilde terugkeren in Nederland, nog maar een maandje voor nog meer Vietnam, misschien nog Cambodja, en de voorbereiding van de terugkeer: dan móest ik vliegen met de fiets, hoe lastig dat ook kon worden. Maar eerst wachtte me een welverdiende achturige vakantie in Bangkok.
__________________________________________________
Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, over de eerste twee jaar van mijn fietsleven, is bij de boekhandels verkrijgbaar, of tegen gereduceerd tarief bij:
https://www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-02-16 15:41:14
[totalVisitorCount] => 347398
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 419
[author] => Richard
[cityName] => Ho Chi Minhstad
[travelId] => 530429
[travelTitle] => Een wereldfietser heeft negen levens (deel 2)
[travelTitleSlugified] => een-wereldfietser-heeft-negen-levens-deel-2
[dateDepart] => 2025-02-11
[dateReturn] => 9999-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 5
[goalName] => Een wereldreis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/439_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => over-zoetzakken-en-zonen-van-publieke-vrouwen
)
[19] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110745
[userId] => 383868
[countryId] => 201
[username] => rollingmetal
[datePublication] => 2025-12-16
[photoRevision] => 0
[title] => Een eerlijk bord tokbokki is goed voor het moreel
[message] =>
CHINA
Dertig dagen had ik om van Ping’an naar Vietnam te rijden. Na een nacht in Ping’an lag ik zeventien nachten buiten op mijn weg naar Zhaotong. In die stad bracht ik twee nachten door in hotel Li Hao. Nu had ik nog een kleine 800 bergachtige kilometers te gaan naar Vietnam.
Tegen elven verliet ik het hotel. Ik werd geholpen bij het dragen van de bagage naar de fiets. Ik bleef versteld staan van die vriendelijkheid, die service in dit land. In de supermarkt kocht ik - na eerder al voedsel gekocht te hebben - een voorraad limonade en een lunch en ging op pad. Ik had minder energie dan ik hoopte en zelfs na slechts twee dagen rust leek er al duchtig aan mijn spiermassa geknaagd te zijn. Na een gebeurtenisloze middag werd het steeds kouder; de temperatuur daalde zelfs tot 1°C. Er volgde een afdaling van 800 meter en ik had me volledig ingepakt. Bijna beneden zag ik in de berm een afgeschermd stukje technologie. Ik keek of er kampeerruimte was. Er was een zijweg en een paadje naar een betegeld en overgroeid platform vol grote keien. Er was een stuk gras vrij. Ik had mijn stek. Ik hoopte de discipline op te kunnen brengen om in de vroege kou pal na de ochtendschemering weer te vertrekken.
Die discipline had ik, ook omdat het meeviel met de kou. In de schemering had ik een mooi zicht op het verlichte bergdorp beneden me. In dat dorp was het even zoeken naar de doorgaande weg. Tientallen, misschien wel honderd kinderen liepen of hingen rond, op weg naar school of wachtend tot de deuren open gingen. Sommigen ontbeten bij de stalletjes. Mijn afdaling ging voort en ik kwam uit bij een rivier. Ik wist wat mijn lot was en klom weer honderden meters. Het leek een mooie dag te gaan worden, maar de zon kwam er toch niet door en warmer dan 12°C zou het niet worden. Waarom was het hier kouder dan in Ping’an, dat zoveel noordelijker lag? Ik naderde nota bene de tropen. Met wat moeite kreeg ik de ochtend vol. Ik lunchte op een betonnen opslagruimte in de ruime berm en ik kreeg het idee dat ik in iemands tuin zat, want buiten het onkruid zag ik één kool. De middag ging moeizaam. Ik had na mijn twee dagen rust nog steeds weinig oog voor de omgeving omdat er simpelweg weinig bijzonders te zien was. Ik kreeg weer zadelpijn. Steeds vaker moest ik stoppen om de druk van mijn zitvlak te halen. Later had ik niet eens meer zadelpijn nodig om te moeten stoppen; het klimmen werd me te zwaar. Het was ook niet niks om dik 1500 meter te klimmen op de tweede dag. Ik vroeg me af of ik uitgeput kon raken als er geen sprake was van hitte. In Peru was dat gebeurd, zo herinnerde ik me. Het zou niet best zijn. Ik sleepte mezelf naar het eind van de middag en vroeg me af hoe lang de lijdensweg ging duren, want op de klim was alle grond om me heen weer in gebruik. En plots… was er zomaar een dennenbos. Het was perfect. Even leek ik terug te zijn in Europa. Ik zette mijn tent op, reikhalzend uitkijkend naar een lange nacht rust. Cijferend met Osmand ontdekte ik dat de fietsroute naar de grens nu maar zo’n 40 kilometer langer was dan de autoroute. Dat gaf me nieuwe hoop, want net als de vorige dag was ik ook nu niet veel verder gekomen. Mogelijk had ik al mijn resterende dagen nodig om het land uit te komen.
Ik leek voldoende energie te hebben voor dag drie. Tegen de zadelpijn had ik iets uit de kelder van mijn achtertas opgeduikeld: mijn muts. Ik trok hem over het zadel. Het had geregend en het rode, aflopende bospad naar de hoofdweg was spekglad. Het was maar 1°C. Mijn taak deze dag was enkele malen een paar honderd meter klimmen en weer dalen en daarna stijgen tot maar liefst 2800 meter. Dat zouden in totaal weer 1500 hoogtemeters zijn. Het was grijs weer. Fietsen was alleen werken deze dagen. Veel tijd ging op aan het steeds weer aan- en uittrekken van kleding. Na de lunch op een slecht onderhouden basketbalplein had ik al vlot weer zadelpijn. Ik besloot alsnog de muts in mijn korte broek vast te zetten met veiligheidsspelden. Ik bleek er baat bij te hebben en dat deed de motivatie goed; ik had zelf een oplossing gevonden, ik kon weer langere stukken achtereen fietsen en mijn tocht liep minder gevaar te stranden. Want wat als het van kwaad tot erger was geworden en ik simpelweg te veel pijn zou hebben om te kunnen fietsen? Een muts in mijn broek om mijn achterwerk te ontlasten, dat was zowel een rare zin als mijn redding.
Ik reed nauwelijks meer door plaatsen maar zag wel altijd links en rechts woningen en moestuintjes. Later op de middag was er zowaar bos. Ik had de kampeerplaatsen voor het uitzoeken totdat op 2600 meter hoogte de grond vlak werd en ik overal kassen zag: frames met plastic erom gespannen. Gelukkig werd de klim tijdig hervat en verscheen er weer bos. Ook daarin waren nog plastic kassen te zien en menige berg afval, maar ik kon er mijn tent kwijt. Ik was tevreden met de voortgang. Ik had niet meer gepresteerd dan voorheen, maar er was ook geen achteruitgang en de vooruitzichten waren goed: de pijn was verminderd en ik kon ook op meer progressie rekenen de komende tijd, want het was even klaar met de extreme klimmen.
Er viel natte sneeuw. Het was net boven nul. De vlagen mist in de vorige namiddag waren nu dichte mist geworden. Ik was al vroeg vertrokken. Ik kreeg vele tunnels te verwerken en dat beviel me, want die waren warm en droog. Ik hoefde ook niet steeds veiligheidsmaatregelen te nemen, want zowel binnen als buiten reed ik met licht en een geel hesje. Behalve tunnels waren er ook veel bruggen; het was vreemd om niets dan mist te zien vanaf een brug. Na het bereiken van de pas op 2800 meter was er een lange afdaling. Die deed ik nog voor de lunch waardoor er op dat moment al dik vijftig kilometer op de teller stond. Ik had een nieuwe techniek die me beviel: ik legde niet langer mijn benen op de tassen bij een afdaling - ik had immers een defect freewheelmechanisme - maar fietste in de hoogste versnelling naar beneden en remde steeds een beetje bij. Ik zou deze dag zo goed als geen protest horen vanuit de achternaaf. De temperatuur piekte op 10°C. Het bleef koud en grijs. Ik verliet de route die ik lang gevolgd had: de G213 ging verder naar Kunming. Ik nam een mooie route langs bossen. In Xundian pauzeerde ik. Alle comfort was weer verdwenen: eten deed ik tegenwoordig altijd op trappen of muurtjes. Vlak na vijven had ik een lekke achterband. Ik verving hem op een modderig terrein. Daarna was er niet veel tijd meer over, maar ik wilde niet al na een kwartier stoppen. Dat leverde me wat moeilijkheden op bij het vinden van een plek, zeker toen ook plots mijn voorband lek was, maar die viel bij te pompen. In een bergbocht vond ik een pad dat steil naar beneden liep. Langs een kleine beek was net genoeg ruimte. Ik had 116 kilometer afgelegd. Het tij leek te keren. De laatste loodjes leken minder zwaar dan die moeizame herstart. Ik was bijna halverwege het tweede deel van de tocht. Het leek er toch op dat ik mijn hele tocht in 17 plus 8 dagen en een ochtend ging doen. Dan kon ik toch nog eenmaal een Chinees hotel nemen, in grensplaats Hekou.
Ik plakte alsnog mijn achterband. De voorband voelde zowaar nog stevig genoeg, maar na een ochtend rijden was hij plots leeg toen ik een lunchplek vond. Ik verving de band door een Schwalbe-band die nog redelijk nieuw was en die ik zeer lang niet gebruikt had omdat er steeds binnen een dag een mysterieus lek ontstond: kleine gaatjes langs de naad terwijl ik nooit een dader in de buitenband aantrof. Ik zou dit hinderlijke fenomeen de dagen erop niet meer terugzien. Tijdens deze onderbreking bevond ik mij ter hoogte van het westelijker gelegen Kunming. Een maand geleden zou ik met fiets en al van Xining naar Kunming vliegen, in een uur of twee. Nu had ik het, inclusief de tussenstop in Zhaotong, in 23 dagen fietsend gedaan. De middag bracht me onder andere een stuk rechtuit - ook wel eens leuk - en een vervelende klim met een betonnen afzetting op de middenstreep, waardoor vrachtwagens geen uitwijkmogelijkheid hadden als ze mij moesten passeren (en ik ook niet, op de stukken waar er een vangrail was). Ik zag buffels langs de weg, en de vorige dag had ik al rijstterrassen gezien. De weg ging dwars door Shilin en dat kwam goed uit want ik moest me weer bevoorraden, maar de weg was geïsoleerd. Langs de weg waren hooguit wat autobedrijven. Ik moest toch echt een afslag nemen om de stad in te gaan, maar ver hoefde ik niet te rijden. Er was al vlot een winkel die zoveel had dat ik ermee verder kon. De boodschappen hoefden niet in een plastic zak, zo zei ik, en daarop hielp de mevrouw van de winkel om ze naar mijn fiets te dragen. Ik reed nog een kleine twee uur door en zag afgesleten gesteente in de akkers, als beelden. Tussen enkele van die akkers vond ik een heuvel met bovenop enkele vlakke stukken natuur. Toen ik het terrein wilde inspecteren maakte ik weer de fout geen regenbroek aan te trekken waardoor ik nadien weer honderd naaldjes en evenzoveel kleefbolletjes uit mijn sokken mocht verwijderen. Ik reed deze dag wat ik moest rijden. Nu nog drie dagen en een ochtend. Als mijn achternaaf het ná de komende dag begaf maar de fiets nog wel mee te voeren was, kon ik de grens zelfs lopend bereiken binnen de tijd.
Ik startte in dichte mist, maar gaandeweg werd het mooier weer. In een pauze bij een vervallen huis kwam een man naderbij om plastic te verzamelen. Wild schudde hij de gevonden flessen leeg, ook de waterflessen met schuimend geel vocht. De spetters vlogen in het rond. Amicaal kwam hij op me af en met vriendelijk gezicht doch resolute afweergebaren poogde ik urinevrij te blijven. Deze dag werd gekenmerkt door afdalingen met tientallen tussentijdse klimmetjes, een zeer vermoeiende manier van fietsen. Ik kreeg het idee dat nu iedere dag hetzelfde was. Ik leek verzadigd met indrukken, maar zag dan ook weinig bijzonders meer en maakte weinig mee. Ik werkte iedere dag van 8 tot 6, dat was het. Ik had me met succes aangepast aan de fietsmankementen: ik was eraan gewend geraakt altijd te trappen, al was het wel vermoeiender. Nog nooit fietste ik zoveel in de hoogste versnelling. Ik kocht flessen vocht; dat mocht ook wel want het was met 23°C ongekend warm geworden. Er waren ook plots weer vliegen geboren. Ik zag mooie bossen om te kamperen, een zeldzaamheid, maar wist al lang dat ik in de stad Kaiyuan ging stranden. Ik was nog niet halverwege de stad of het was eigenlijk tijd om te stoppen. Ik hoopte voor het donker de stad uit te zijn. Vlot manoeuvreerde ik door het verkeer en wist uit de drukte te komen. Ik peilde hier en daar maar vond nog niets. En toen was er plots een bos aan de overkant, maar wel lager gelegen, en achter een betonnen kanaal. Verderop zag ik een pad. Ik stak over, liep langs een tuin met een blaffende hond en na twee huizen in verval was er bos. Weer zag ik dat kanaal maar nu ook een punt waar ik erover kon. En toen was ik in het bos. Hoe was het toch weer mogelijk in dit overvolle China? Weer had ik op de valreep een goede stek gevonden, alsof ze ter plekke voor me gecreëerd werden.
Deze dag realiseerde ik me dat ik het fietsen echt moe ben. Twee dagen rust was te kort. Nooit ging het makkelijk, nooit genoot ik van het fietsen. Steeds keek ik uit naar het volgende rustpunt. En vandaag had ik na 120 kilometer ook echt rust nodig. Het was inmiddels goed mogelijk de precieze resterende afstand te berekenen: nog 214 kilometer.
De zon stond laag aan de hemel en beloofde veel goeds. Ik had de gewoonte ’s avonds te kijken wat me te wachten stond en was dat dan ‘s morgens geregeld weer vergeten. Het is goed dat ik in deze levensfase geen examens meer heb. Ik liet mij aldus verrassen met een stevige klim. Ruim voor Mengzi kondigde deze stad zich al aan met fietsstroken. Later kwam daar ook een voetpad bij. Die was op een zeker punt geschikt om te zitten en ik lunchte er. Op de kaart zag ik dat ik nog net boven de noordelijkste punt van Vietnam zat, die zich ten oosten van me bevond. Nabij de noordelijkste punt van Vietnam ligt de Kreeftskeerkring. Ik ging nu echt de tropen in rijden, na negenenhalve maand fietsen. Kort na de lunch werd ik verrast. De fiets zwabberde. Dit was echt foute boel. Lekke banden komen nooit zo abrupt en dat voelde ook anders. Ik bereidde me geestelijk alvast voor op vier dagen lopen. Ik controleerde het wiel; dat zat goed vast. En toen zag ik die scheur weer in het frame. Het laswerk had het begeven. Dat was feitelijk een opluchting, want China barst van de werkplaatsen en dit kon vast vlot hersteld worden. Ik ging lopen en kreeg al snel hulp van een scooterende jongen die wat Engels sprak. Een paar honderd meter verder waren er al een paar werkplaatsen. Ik hoefde niet eens de bagage af te laden. Een oudere man laste de breuk, vroeg er niets voor en ik kon weer verder, naar en door Mengzi. Maar nu kraakten mijn pedalen zorgelijk. Mijn trapas ging het toch niet opnieuw begeven? Later begon ik weer te zwabberen. Ik zag eerst geen breuk in het frame, maar toen ik aan beide uiteinden trok wel. Ik was terug bij af. Ik ging weer lopen. Later had ik de grootste moeite een kampeerplek te vinden. Lopend is dat lastiger omdat je minder snel een ongeschikt gebied achter je kunt laten, maar ik had deze dag ook simpelweg het geluk niet aan mijn zijde. Ik sloeg een pad in, langs akkers, op weg naar een bos, maar dat bos was te steil en alle overige grond was landbouwgebied. Ik kon weer terug naar de hoofdweg. Bij een elektriciteitscentrale probeerde ik de tuin, maar werd gek van een hond en de grond was te hobbelig. Aan de zijkant van de centrale lukte het nét, tussen de muur en een slootje. In het donker zette ik de tent neer op een krappe open plek.
Misschien leek het de matigste plek in tweeënhalve maand China, maar het lag verrukkelijk. Ik werd pas wakker toen het al bijna licht was, een zeldzaamheid. Toen het echt licht was was het mistig, maar je zag het mooie weer er al doorheen. Ik liep een kilometer of vijf en zag toen op een erf twee man sleutelen aan een vrachtwagen nabij een werkplaats. Ik liep op ze af en liet het probleem zien. Deze keer werd het grondig aangepakt: er werd een extra laag aangebracht, een soort brug haaks op de breuk. Opnieuw werd er niets berekend. Ik kon weer vaart maken. Door de late start en de ingreep was het al vlot lunchtijd. Ik zag een fraaie bushalte met zitplaatsen en met een mooi vormgegeven vuilnisbak. Dit was plots een ander soort China, een goed verzorgd China. Allereerst verving ik de linkerpedaal - omdat die inwendig aan gort was en lawaai maakte - voor het tweedehands exemplaar dat ik meenam uit Ulaanbaatar. De kapotte pedaal was die uit Astana, die ik vlak na het Mongoolse dorp Ölziit erop had gezet, 5500 kilometer geleden. Geen slechte prestatie voor een pedaal van een paar euro. Ik lunchte en reed verder. Ik was nog maar nauwelijks onderweg toen plots mijn rechterpedaal naar rechts bewoog. Dat was een richting waarheen pedalen niet horen te gaan. (Stel je eens voor dat je pedaal eraf schuift wanneer je er even op staat op een afdaling. Dan sta je plots met één been op de grond en de fiets en de rest van je lichaam razen verder. Brr.) Hoe dan ook, mijn nog originele rechterpedaal begaf het een uur na de (inmiddels vijfde) linkerpedaal. Hoe wonderlijk was dat? Het probleem (het lawaai) lag dus niet aan de trapas; beide pedalen waren simpelweg gelijktijdig versleten. Gelukkig had ik nog een kleine collectie rechterpedalen, de wederhelften van al die versleten linkerpedalen. Ik ging nu de doorgang naar de weg naar Hekou nemen, een bergroute. Ik zou van ruim 1000 meter naar 128 meter afdalen. Het zou het einde zijn van de grote hoogtes. Het was een mooie en rustige route en vlot reed ik 22 kilometer neerwaarts. Het was vreemd om plots bijna op zeeniveau te zitten, met een strakblauwe lucht bij een graad of 22. China was hier nog groener. Ik pauzeerde in een ‘healthy park’ met twee trimtoestellen. Daarna ging ik langs een rivier rijden, de Rode Rivier, een bruine stroom die hier de grens vormde met Vietnam. Ik luisterde naar muziek, niet mijn standaardplaylist maar een restje albumtracks dat ik ooit nog eens wilde beluisteren. Hoe verdacht toevallig was het toch weer dat ik, nu ik zicht had op Vietnam, ik plots het nummer Vietnam van Crystal Castles hoorde. China leek hier niet meer op China, meer op Vietnam. Zo zag ik houten hutten in de jungle naast me. Tot tweemaal toe was er een politiecontrole. Rond zessen was er links een heuvelwand, met lager gelegen jungle ernaast. Op die heuvel paste mijn tent nét op een provisorisch looppad. Wildkampeernacht 199 op deze reis. Nog 27 kilometer.
De noodzaak om haast te maken was verdwenen, en dus was het licht toen ik wakker werd. Het voelde goed dat het over was, dat de tijdsdruk vanaf nu weg was, voorgoed, op deze reis. Dat me nu rust wachtte, de beloning. Ik reed door de jungle, op en neer langs de bruine Rode Rivier, en bereikte Hekou.
Ik liep het eerste hotel langs de waterkant in en schrok een beetje van het sjieke interieur. De prijs die ik hoorde lag enigszins boven mijn limiet, maar was inclusief ontbijtbuffet. Zo’n buffet had ik deze reis nog niet meegemaakt; dat was erg aanlokkelijk. Ik ging niet afdingen, ik ging dit gewoon doen. De fiets kon op de bewaakte binnenplaats staan. Mijn kamer was weer fantastisch mooi, nu met zicht op de rivier en op Vietnam. Na de koffie en een reinigingsritueel ging ik een poging wagen erachter te komen wanneer ik dit land moest verlaten. Enkele sites suggereerden dat dit in China anders is dan elders: dag 1 zou niet de entreedatum zijn maar de eerste volledige dag. Ik had 30 dagen maar wist niet zeker of het vandaag dag 28 of 29 was. Het Public Security Bureau moest dat wel weten, maar dat lag kilometers terug op de route. Ik waagde een poging bij het politiebureau, maar er waren veertig wachtenden voor me. Ik ging eens kijken bij de grens. Het was een rare grens. Het was geen doorlopende weg. Er was een enorm gebouw met erachter een voetgangersbrug. Het gebouw was alleen voor hen die de grens wilden passeren en ik zou direct door poortjes moeten en niet meer terug kunnen. Ook hier ging ik geen antwoord krijgen wanneer ik het land uit moest zijn. Voor de zekerheid ging ik daarom maar de volgende dag de grens passeren. Het hotelaanbod in Lao Cai, pal over de grens, leek ook degelijk; daar kon ik verder rusten. Ik liep door Hekou. Ook deze stad was minder herkenbaar, net als de laatste tientallen kilometers China. Dit was een soort Chinam: ik zag Vietnamese teksten, kortgerokte dames, massagesalons en prijzen werden mede weergegeven in Vietnamese dongs. In de avond vermaakte ik me met X. Aan geen enkele in Thailand gedownloade VPN-app had ik nog iets, behalve nummer 20. Ik had exact het goede aantal geïnstalleerd.
Het buffet plaatste me voor vraagtekens en deed een beroep op mijn aanpassingsvermogen. Een mevrouw toonde me een kom noodles. Ze bracht me ook naar een eetketel met een andere soort noodles. Ik begon maar met de kom noodles met heet water. Ik schepte er vleesachtige substanties bij. Er was groente, en er waren een soort nuggets; die voegde ik ook toe. Andere dingen deed ik er bij voorkeur niet bij in, zoals fruit en een ongepeld ei. Een andere mevrouw wees op de borden. Dat was praktisch. Ik legde het fruit en het ei op een bord. Ik nam er een kopje melk bij en ontdekte later de kinderkoffie (suiker en melk met een zweem van koffie). De noodles waren enorm opgeknapt: ik bleek er gekruid gehakt aan toegevoegd te hebben. Het kwam allemaal goed. Maar later ging het mis met mij. Terwijl ik mijn tijd besteedde aan het online zoeken naar de perfecte kamer in Lao Cai kwam er een nek- en hoofdpijn opzetten. Mijn energieniveau daalde snel. Wat was dat nu? Ik pakte mijn spullen snel in en vertrok rond twaalven. De Chinese grens was eenvoudiger te slechten dan verwacht. In het gebouw ging de bepakte fiets moeiteloos de roltrap op en door de poortjes. Uiteraard moest alle bagage weer door de scanner. De douanemeneer wilde weten naar welke stad ik ging. Was dit grensoverschrijdende bemoeizucht of een controlevraag of ik de goede kant op ging? Na veel peinzen en speuren en navragen plaatste hij een stempel. Einde China. Ik had het gedaan. Ik was van de Kazachse hoofdstad Astana via de Mongoolse hoofdstad Ulaanbaatar naar Vietnam gefietst. Ik had daarbij heel China doorkruist. Ruim 5300 Chinese kilometers waren voltooid. Nu moest ik mijn route uit 2013, minimaal 700 kilometer zuidelijker, nog gaan kruisen om de lijn Noordkaap - Singapore te voltooien.
VIETNAM
Ik liep met de fiets aan de hand over de brug naar Vietnam. Daar kreeg ik ook een aparte vraag: ‘Heb je een visum?’ (of eigenlijk ‘Do you haaa Vietnam visaaa?’). Ik hield het bij een ‘No’. Ik kreeg een stempel en er werd een datum bijgezet: 10-01-2026. Kijk, daar kon ik wat mee. Eindelijk tijd. Eindelijk geen druk meer. Ik liep langs een bescheiden verzameling geldwisselaars en reed naar een deel van Lao Cai dat aan de andere kant van weer een rivier lag. Ik probeerde drie pinautomaten en gaf me, met mijn barstende hoofd, snel gewonnen: ik nam genoegen met een maximum van 100 euro aan Vietnamese dongs tegen ongunstige tarieven. Ik was nu wel multimiljonair: er gaan dik 30.000 dong in een euro. Ik vond mijn beoogde hotel en zonder dat ik erom vroeg kon ik een kamer bekijken. De realiteit valt altijd een beetje tegen als je net ervoor de perfecte kamer dacht te hebben gekozen: de kamer was rokerig, de koelkast ontbrak en het balkon was erg smal. Maar het was de enige nog beschikbare kamer in deze prijsklasse, aldus het meisje van de receptie. Ik nam ‘m en zette de airco aan. De sigarettenrook zou verdwijnen – best ironisch dat in China roken toegestaan was maar de kamers veelal rookvrij waren, en hier roken verboden was en ik in de rook zat – maar – nog meer ironie – uit alle kieren zou later wierook naar binnen komen. Ik ging op bed liggen. Ik ging ín bed liggen. Later prepareerde ik wat noodles en at sinaasappels. En ik ging weer liggen. In de middag was ik nog tot weinig in staat geweest, in de avond bladerde ik op het internet. Ik zette de wekker voor Feyenoord - Celtic, maar van die wedstrijd knapte ik niet op.
Rond tienen werd ik actief, al was mijn toestand niet verbeterd. Ik leverde de was in bij de receptie. De was uitbesteden voor een schijntje kon nu weer; ik was in Zuidoost-Azië. Ik ging naar buiten en zocht en vond een supermarkt. Ik kocht koffie, en brood en driehoekjes kaas. Later dronk ik koffie en mijn hoofdpijn smolt weg. Het brood was een waar genoegen. Wat resteerde was de moeheid. De middag bracht ik weer in bed door. ’s Avonds deed ik de administratie en verzond wat e-mails. De energie kwam langzaam terug.
Lao Cai kreeg karakter door de Rode Rivier en de grote bruggen die de stadsdelen verbonden, door een park en door een bazaar met fraai houtsnijwerk en glaswerk. En er waren opvallend veel grote banken. Ik moest meer geld hebben dus moest ik op jacht naar een pinautomaat die deed wat ik wilde: mij veel geld geven en er niets van pakken. Ik probeerde dat tevergeefs bij de LPBank, de HDBank, de TPBank, de MBBank en nog drie anderen. Achtmaal was scheepsrecht want ik slaagde bij de VPBank: ik kreeg voor €300 aan dongs en mocht ze allemaal houden. Bij twee banken probeerde ik tevergeefs van mijn Chinese geld af te komen, maar dat bleek later gewoon in mijn hotel te kunnen. ‘s Avonds ging ik opnieuw de straat op. Ging ik ergens eten? Ik moest wennen aan mijn nieuwe omgeving. Er waren weinig plaatjes om naar te wijzen. Ik kon eten op geïmproviseerde terrassen bij kookstellen, of in kleine, eenvoudige maar wel populaire restaurants. Eén restaurant had iets meer stijl, maar elders zag ik een afbeelding van een broodje kebab met sla. Dat zag er goed uit. Ik bestelde er een, maar het was uiteindelijk weinig dikker dan een envelop. Ik besloot alsnog een maaltijd te nemen, in mijn eigen hotel. Daar werd één eenvoudige maaltijd geserveerd: bun cha. Ik kreeg een kom zoete soep met vlees en een bord met groenvoer en kleverige koude noodles, naar believen toe te voegen aan de soep. Later zat ik op mijn balkon en genoot van het goede leven met muziek en een glas wodka. In de nacht overleed mjn smoezelige, met tape bijeengehouden set oordoppen en ik nam een nieuwe set in gebruik. Ik had er zes meegenomen en nam me voor om voortaan minder elektronica (denk ook aan laadkabels) mee te nemen. Dit soort dingen is overal verkrijgbaar.
Volgens mijn herinneringen aan en ervaringen in 2013 was het ondoenlijk om te wildkamperen in het overbevolkte Vietnam. Als ik daar binnenkort nog steeds zo over dacht ging het karakter van mijn reis nu drastisch veranderen. Maar eerst moest ik een antwoord vinden op een vraag. Waagde ik me met mijn gare achternaaf en mijn daarop aangepaste fietstechniek aan een uitgebreide tocht door het uiterste noorden van Vietnam of reisde ik eerst linea recta naar Hanoi voor de jacht naar achternaaf nummer drie van deze reis?
Ik bleef nog een dag om diverse kleine klussen uit te voeren en ik maakte een nieuwe planning: het werd een ambitieuze route door noordelijk Vietnam. Hoofdstad Hanoi schoof ik daarmee voor me uit. In mijn reisschema bleef er nu nauwelijks tijd meer over voor een land ná Cambodja. In de avond koos ik voor dat ene restaurant dat luxer oogde dan de rest. Ik kreeg er een aarden pot met gebakken rijst, groente en rundvlees. Er werd bouillon bij geserveerd, groente in zuur, twee banaantjes en koude thee. Ik wilde mijn verblijf afsluiten in het mooie park met water en bruggen maar de lichten waren uit en ik hield de wandeling kort.
In de ochtend was er nog één aardig klusje voor bij de koffie: het updaten van onderstaande landenlijst. Mongolië kwam op positie 8 terecht, tussen Namibië en Kirgizië, en China tuimelde daarmee uit de top 10. Ik had er daarna geen moeite mee om te vertrekken, nadat ik een week rust had gehad na mijn slopende tocht door China. Het was weer tijd voor actie. Tijd om van mijn luie muts te komen. Oh nee, die zat alweer frisgewassen in de tas.
Ik had een goed idee. Ik wilde stoppen met cola, of eigenlijk met frisdrank in het algemeen. De zware dagen in de leegtes zijn al enige tijd voorbij en de fietsdagen werden nu ook korter, nu ik vermoedelijk dagelijks ging vertrekken vanuit hotels. Mijn shot cola had ik niet meer nodig om de dag door te komen (ondanks dat het effect minder was dan op andere reizen had ik er toch voordeel van gehad). Maar als ik vanaf nu in hotels verbleef, waarom zou ik dan niet wat koffie meenemen voor onderweg? Ik kon een thermosfles kopen en bij de lunch of op een ander moment koffie drinken. En dus nam ik een thermosfles mee uit de supermarkt. Het was meer een thermosbeker, een kleurrijk Chinees exemplaar met de fantastische naam Yes-water. Er hing een kettinkje aan met een kartonnen hartje, met de schattige tekst ‘I hope you will be free and happy every day’.
Ik ging op weg. Dat ging een paar kilometer eenvoudig en toen kwamen de hellingen, niet absurd steil - ik denk 9 tot 12% - maar wel eindeloos, met aanvankelijk dorpsleven om me heen en later steile wanden. Vietnamezen zijn even fervente toeteraars als Chinezen - dat was een tegenvaller - maar de honden waren tenminste relaxed. Ik kreeg positieve signalen van mensen om me heen: opgestoken duimen, begroetingen, wuivende handen. Hoelang had ik inmiddels al opvallend vriendelijk volk om me heen? Sinds… mijn aankomst in Kazachstan? Ik had een merkwaardige spierpijn in mijn hamstrings ontwikkeld tijdens mijn verblijf in Lao Cai, maar voelde er niets van tijdens het fietsen. Misschien had ik mijn spieren onderbelast de afgelopen week. Mijn fiets ging ondertussen verder achteruit: soms was er geen weerstand meer vanuit de naaf en dan trapte ik zonder het wiel aan te drijven - ik draaide alleen de ketting rond. Dan moest ik schakelen en trappen totdat ik weer beet had. Was het einde van mijn hervatte avontuur al nabij?
De stad Sa Pa lag slechts op 34 kilometer van Lao Cai maar wel dik 1400 meter hoger. Het was genoeg voor een middag. Het werd grijzer en mistiger, maar natter kon ik niet worden van die mist: ik was dit jaar niet eerder zo drijfnat van het klimmen. Ik dronk nu onderweg Minute Maid sinaasappelsap. Omdat het mierzoet was lengde ik het royaal aan met water, ongeveer half om half. Tegen vijven was ik in Sa Pa. Het bleek een groot toeristenoord te zijn, tjokvol hotels en restaurants. Ik had dagenlang in luxe geleefd en vond het tijd voor versobering. Ik gaf mezelf een opdracht: zoek een hok voor pakweg vijf euro. Het kostte enig speurwerk maar uiteindelijk zag ik een hotel met tien scooters ervoor. Daar moest ik zijn. De prijs was 200.000 dong, ongeveer 6,50. Dat keurde ik goed. De kamer was niet vrij van vochtproblematiek maar dat gaf het interieur karakter. Het beddengoed was in ieder geval fris. Ik nam een douche en wilde naar buiten. Ik merkte dat de deur niet meer open wilde: het mechanisme had kuren. Ik bleef proberen - ik kon ook weinig anders - en dit hielp. Sa Pa was bescheidener dan het Thaise Patong, maar op de dosis toerisme die ik daar had gehad kon ik lange tijd vooruit. Sa Pa deed me daarom niet veel. Waarom waren er zoveel toeristen in deze uithoek van het land? Misschien had het te maken met het nabije nationale park. Ik bestelde gebakken rijst met varkensvlees in een eenvoudig restaurant, maar kreeg die rijst met stukjes ei. Het was niet echt een voedzaam maal na een middag hard werk. Mijn kamer kwam ik niet meer in. Ik besteedde het openen van de deur uit en zette vervolgens een stoel schuin onder de klink. Ik pakte Osmand erbij en ging eens zoeken naar fietsenmakers. Er waren er nul hier. Er waren er wel meerdere in Lao Cai, dat nu achter me lag. Ik had dat geen moment vermoed. Wat nu? Ik besloot niet al te ver naar het westen te fietsen, zo zou ik niet te ver van Hanoi verwijderd raken. Ik trok het dekbed over me heen; een kachel in deze kamer was niet overbodig geweest. Ik was in de tropen, maar voor tropische warmte moest ik duidelijk zuidelijker zijn. Ik checkte niet eens of er wifi was; ik was weer onderweg en hield de wereld buiten Vietnam op afstand.
Ik vervolgde de klim. Er kwam weer een probleem bij: de ketting viel niet mooi over het kleinste voortandwiel. Ik draaide aan de pedalen en zag dat de kettingbladen naar links en rechts bewogen. Ergens werd deze afwijking gecreëerd, maar ik kon niet vinden waar. Maar ik kon hoe dan ook verder. Opeens reed er een scooter naast me. ‘Ik heb je eerder gezien’, zei de berijder, die een jonge vrouw achterop had. Wellicht in Sa Pa, dacht ik nog. ‘Nabij Osh’, zei hij. En toen herkende ik hem. Het was de Spaanse fietser die ik in Kirgizië ontmoette toen ik net spagetti had gegeten in een Italiaans restaurant en in een moeite door een kamer in Osh had geboekt. Hij adviseerde me destijds het Park Hostel, het hostel waar ik bij mijn volgende bezoek aan Osh, na een mislukte poging China te bereiken, alsnog terechtkwam. Hij was fietsend tot aan Kunming gekomen en had daar de reizigster ontmoet die nu achterop zat. Zij had geen fiets. Hij had daarop zijn fiets in Kunming geparkeerd en samen maakten ze nu tochten door Vietnam. Hoe was het weer mogelijk dat ik hem hier ontmoette. Door zijn advies had ik in het Park Hostel overigens opnieuw de Franse fietser ontmoet die ik voor het eerst zag bij de fietsenmaker in Kutaisi, Georgië. Ook zo’n toevalligheid.
Bij 2000 meter ging ik eindelijk afdalen. Toen ik wilde eten was er geen menselijk leven om me heen en daarom lunchte ik langs de weg op een vlak stuk zandgrond met keien dat vermoedelijk bebouwd ging worden. Ik at gedroogd vlees en bananen en dronk er nu – jawel – koffie bij. De koffie had mijn lichaamstemperatuur; het was nochtans met kokend water bereid. Ik daalde nog veel verder en werd in bewoonde gebieden volop begroet door met name kinderen. Ik wist dat ik niet verder ging komen dan Tan Uyen op zestig kilometer en dat ik niet langer zou fietsen dan vijf uur, maar het was goed zo. Als ik dagelijks zo lang zou willen fietsen als in China zou ik hier om half zeven moeten vertrekken, niet rond tienen. Toen ik Tan Uyen bereikte schoot mijn rechterpedaal los. Er zat al eerder speling in. Dit was het (metalen) wonderding uit Turkestan; vreemd dat deze rechterhelft zo vlot kapot was. Ik plaatste een nieuwe pedaal en zag toen dat ik tegenover een statige ‘nha nghi’ stond, een motel. Binnen kreeg ik thee van een oude man. De prijs voor een kamer was opnieuw 6,50 en dat zou nadien de standaardprijs blijken te zijn voor motels. De kamer was goed: geen vochtproblemen maar wel muggen. Daar moest ik me onderhand eens tegen gaan beschermen. Ik nam een douche en ging naar buiten. Dit echte Vietnam beviel me beter dan wat ik de vorige dag zag. Er was een vaste markt die bezig was te sluiten; morgen zou ik eens naar een lange broek gaan zoeken want de broek waarin ik in februari vertrok liet ik versleten en wel achter in Georgië. Die lange broek zou dan voorlopig mijn enige muggenwerende aankoop zijn, want een spray of lotion kon ik hier niet vinden. In een eenvoudig restaurant probeerde ik het menu te vertalen, maar Google Translate bracht vooral onduidelijkheid. Wat moest ik met ‘noodles elevation’? Ik bestelde maar gewoon rijst met groenten en vlees. Ik kreeg een maal dat beduidend beter was dan in het toeristische Sa Pa, en twee keer zo goedkoop.
Ik dronk koffie en pakte gedurende die tijd een oude bezigheid weer op: lezen. Ik had daarna niet genoeg water meer voor noodles en ging de straat op. Eigenlijk had ik ook liever brood. Dat kon ook: er werden broodjes verkocht met gebakken ei. Eerst voerde ik een opdracht uit die nog open stond: koop een broek. Ik liep naar de zijstraat met de markthallen. Bij één zaak vroeg men wat ik zocht. Mijn antwoord werd vlot gerepliceerd met: ‘Die hebben wij niet in uw maat. Alleen voor Vietnamese mensen.’ Dat leek me sterk, maar ik keek even verder. In een andere winkel was men daadkrachtiger. Een man toonde me broeken in mijn reuzenmaat 33 en hoger, tot wel 38. Een cargobroek die enkele eigenschappen had van een joggingbroek beviel me en voor acht euro was ik een broek rijker. Ik kocht water en twee belegde broodjes; er zat ook worst en groenvoer bij de gebakken eieren en ik at ze op de kamer op. Om half elf verliet ik het hotel van het oude echtpaar en klom een paar honderd meter. Vietnam was hier overal heuvelachtig, maar anders dan in China: minder weids, minder hoge toppen, vol met groen en met steeds nieuwe heuvelwanden. Alle kinderen groetten en één jongetje reikte me, na een groet en een hand, een klein pannenkoekje aan. Ik kocht meteen bananen bij de buurvrouw. Verderop lunchte ik op een grote steen, wederom gedroogd vlees uit China en bananen. Ik reed verder en een uur later, in Than Uyen, pauzeerde ik. Vergeleken met mijn fietsleven tot aan Vietnam waren mijn fietsdagen hier zeer gecomprimeerd. Tien kilometer verder was ik bij een splitsing en verder kon ik niet als ik gegarandeerd een kamer wilde hebben. En die kamer wilde ik want wildkamperen was toch echt ondoenlijk in het drukke Vietnam en ik was snel gehecht geraakt aan het gemak van motels. Ik nam een kamer en ging later de straat op. Eten vinden ging nog niet met gemak. Overal is ‘bun’ (noodlesoep) en ‘pho’ (noodlesoep) verkrijgbaar, maar de noodlesoep kwam me veel vlotter de neus uit dan op eerdere reizen. De noodles uit pakjes vond ik prima, met name als ontbijt, maar in die kommen bouillon met noodles, groenvoer en stukjes eiwit had ik geen trek. Ik wilde vast voedsel, maar ik wilde niet steeds om rijst vragen. Ik ging op goed geluk ergens naar binnen, maar de jongedame die voor me stond had - zo kreeg ik het idee - geen zin in gedoe met een toerist. Deze tent was ‘gesloten’. Ik gaf het vlot op. Ik had nog Chinees voedsel. Ik kocht druiven en ging naar mijn kamer. Chinese vis en druiven is ook een maaltijd. Ik had wifi maar gebruikte het alleen voor mijn tocht. Er was een bergroute langs enkele stuwmeren. Osmand toonde op dat traject geen motels en overdreven veel hoogtemeters. Volgens Google Maps was de route goed te doen. Ik zou de route graag rijden, maar raakte dan wel verder verwijderd van Hanoi. Redde de fiets dat? Redde ik dat, met mijn aanhoudende vreemde spierpijnen? Later zocht ik naar informatie over Vietnamees eten. Mijn indruk leek juist; Vietnam leeft vooral op noodlesoep en daarnaast is er een bonte, maar veel minder algemene variatie aan gerechten.
Ik ging het proberen: de op het oog zware maar vermoedelijk mooie route langs de stuwmeren. Er zijn hier grote verschillen tussen de te rijden hoogtemeters als je Osmand en Google Maps vergelijkt. Osmand kwam op 2930 meter uit op het dagtraject dat ik uiteindelijk zou rijden en Google hield het op 870 meter (mijn teller zou uiteindelijk stoppen bij 1158 meter en dat klopte met mijn snelheid per uur). Al vlot zag ik de stuwdam en klom naar de rand. Vanaf dat moment reed ik langs het water, maar ging daarna nog wel fors omhoog en steil omlaag, steeds weer. Eindelijk reed ik langs water en niet meer langs huizen. Het werd een mooie rit. Later was er geen water meer. De steile wegen gingen onverminderd voort en gingen me een klein beetje de keel uithangen omdat ik op deze wijze nauwelijks voortgang maakte. Toen ik op de kaart keek en zag dat motels nog steeds in mijn bereik lagen maakte het me niet veel meer uit, zeker niet toen ik onderweg ergens een fles water kon scoren. Voor de winkel zat een gezelschap, en toen ik lopend naderbij kwam nam een man onmiddellijk een peuter van een krukje om plaats te maken. Dronk ik bier mee? Nee, ik had andere plannen. Het was met 24°C aangenaam weer deze middag. Mijn shirt dat ik de vorige avond schoongespoeld had voelde tropisch klam; ik had zeep moeten gebruiken. Tegen half vijf zat mijn rit erop. In het motel dat ik gevonden had was niemand, maar een man aan de overkant van de weg pakte zijn telefoon en even later kwam er een vrouw aan op een scooter. Deze dag was de prijs slechts vijf euro, voor een alleszins redelijke kamer. Over het eten deed ik niet moeilijk deze dag en ik nam ergens een ‘bun bo’, noodlesoep met rundvlees, en een bak groenvoer. Op de terugweg kocht ik melk (wat ik iedere avond dronk nu het weer volop verkrijgbaar was), sinaasappelsap en water. Dat laatste was vaak lastiger te vinden dan je zou denken.
Dag 300 van deze reis. Het werd in mijn tentloze bestaan al vlot een gewoonte om een uur te lezen bij de koffie. Er volgde een mooie rit, opnieuw langs water maar nu ook over een lange brug over de Zwarte Rivier. De lunch was bijna memorabel. Ik was lang doorgefietst tot Muong Giang in de hoop belegde broodjes te kunnen scoren voor de lunch, maar ik werd teleurgesteld. Noodlesoep zul je vreten! Ik weigerde. Op een plein zonder banken at ik gedroogd vlees. Er kwamen kinderen op me af. De eerste twee waren met een selfie blij en vertrokken weer. Nummer drie en vier bleven lang plakken. Later had ik een hele stoet kinderen dicht om me heen. Ik besloot een stukje te fietsen om elders de maaltijd te kunnen vervolgen. Er was een kraam langs de weg waar rijstblokken verkocht werden. Ik kocht twee pakketten en at ze verderop op, gezeten op een trap. Ook hier kreeg ik bezoek, maar de drie jongetjes verdwenen en keerden terug met een blik 7UP. Later kwamen ze banaantjes brengen. Een chips etend meisje achter op een brommer stapte af en goot chips in mijn hand; mijn middagmaal nam steeds grotere proporties aan. De mini-mandarijn die ik eerder kreeg van een jongetje bewaarde ik daarom nog even.
De route binnendoor naar Son La was bevolkt; langs bijna het gehele traject stonden huizen. Er liepen veel kippen met kuikens in de berm, soms geiten. Een enkeling liet zijn buffels uit. Ondanks mijn leeftijd was ik in sommige landen nog steeds een soort popster voor meisjes van 16 en Vietnam was een van die landen. Wat opviel in deze regio was dat veel scooterende vrouwen hun helm óp hun hoofd dragen, niet óver hun hoofd. Later zou ik zien waarom. De vrouwen hadden een bijzondere haardracht: ze droegen een cilinder op hun hoofd en ik vermoedde dat hun opgestoken haar erin schuilging. Ik was op tijd in een naamloos dorp dat twee onderkomens had. Een weinig vrolijke oude vrouw toonde me de kamer. Er was geen natuurlijke ventilatie, wel een airco. Toen al mijn bagage in de hal stond, keek de vrouw bedenkelijk. Wat moest dat allemaal hier? ‘Dat gaat ik even naar boven zeulen’, zei ik, ‘hopsa!’ Het ijs was gebroken: de vrouw lachte. Boven dronk ik thee. Ik puzzelde met de route. Met zo’n vijftig à zestig km/d kon mijn planning de prullenbak in. Ik deed nu het noordwesten van het land en wilde ook het noordoosten nog doen, maar daar was geen tijd meer voor. Of moest ik het toch proberen en eventueel Laos in duiken bij tijdgebrek? Eén ding was onbespreekbaar: vroeger opstaan. Dit nieuwe ritme beviel me uitstekend. Ik was blij dat er nu meer tijd was voor iets anders dan fietsen. Buiten vond ik tot mijn vreugde een iets betere eetgelegenheid, maar ik moest me wel door de autotune-‘muziek’ heen bijten. Argentinië, Tanzania, Oostenrijk, Vietnam.... bijna de hele wereld is besmet met die ellende. Ik bestelde worsten en patat en zou wel zien hoe ver ik kwam met deze twee maaltijden. Ik kwam zo ver als mogelijk was, want de patat was geen groot bord zoals op de afbeelding maar een kleine portie in een schaaltje. De worstjes waren goed ondanks de suiker. Nadien had ik best honger, maar ik kon nog snacken op de kamer.
Ik had een nieuwe fan: de eerder zo nukkige vrouw filmde mijn vertrek. Ik kocht water in een kleine winkel. Een man vroeg naar mijn herkomst en toonde me iets later melk van het merk Dutch Lady. ‘Friesland Campina’, zei hij. Mijn laatste betaalde baan in een loods in Meppel was plots weer dichtbij. Ik ging fietsen. Het was een bewolkte dag. Ik klom flink en reed in twee uur naar Son La. Ik vond er een zitbank op een plein en ging lunchen. Er arriveerde een auto en een man in pak stapte uit. En dat gebeurde nog een keer. Daarna sprongen er militairen in het wit uit een vrachtwagen. Meer auto’s, meer pakken. Een vrouw met camera. Een groot bloemstuk. Militairen oefenden een paradepas met het bloemstuk. Ik ging niet wachten tot de ceremonie officieel begon; ik had voldoende bananen op en stapte op. Son La leek maar niet te eindigen; de lange weg zuidwestwaarts bleef lange tijd een stadsweg. Uiteindelijk werden de acht banen toch weer twee banen. Ik zag opnieuw veel vrouwen met een klos op het hoofd. Mijn fiets had vreemd genoeg nauwelijks kuren meer, behalve dat ik dagelijks mijn voorwiel opnieuw vast moest zetten omdat de inbusbout van de snelspanner uitgesleten was. Rond drieën, nabij mijn pauzestek, verkocht een vrouw iets onduidelijks. Ik ging kijken. Het waren pakketjes van natuurlijk materiaal, tien stuks, bijeengebonden. Ik verwachtte dat ze onder andere rijst bevatten en kocht een tiental. Ik opende er één en vond een zoete, kleverige substantie gevuld met zoete aardappel. Smakelijk, maar onafgekoeld lastig te eten, zozeer kleefde het. Ik fietste ruim een uur door en stopte in Co Noi, mijn doel van vandaag. Ik vond er een prachtige kamer, veel netter dan ik gewend was voor deze prijs. Ik dronk thee en staarde nog eens naar de kaart. Wilde ik wel naar Hanoi als reparatie van de fiets geen prioriteit meer had? Zou ik er omheen gaan fietsen? Ik ging nog even de straat op. Ik had belegde broodjes gezien vandaag en bijzonder fruit, maar in de avond verdwijnt de straatverkoop. Nu was er vooral weer noodlesoep. Eén toko leek iets anders te hebben, maar het had ook luide hedendaagse popmuziek. Ik ging het bij mijn kleefpakketjes houden.
Voor het eerst in pakweg een week stond ik op zonder pijn. De spierpijn naderde zijn einde. Er wachtte me een klim van honderd meter naar een kruising. Omdat die kruising al op vijf kilometer lag reed ik er in gedachten voorbij. Ik rolde tweeënhalve kilometer naar beneden en werd toen wakker. Er wachtte me nu opnieuw een klim van honderd meter terug naar de kruising. Na de afslag ging de klim door, en niet mild. Na ruim twee uur stonden er al 600 hoogtemeters op de teller. Ik at in een bergbocht op een blok beton. Het was mijn tweede blik Chinese vis in Vietnam, en opnieuw smaakte het lang niet zo goed als in China. Was het omdat de vloed cola ontbrak, of was het omdat voedsel uit een bepaald land geregeld zijn aantrekkingskracht verliest als je er niet meer bent – ik dacht terug aan mijn voorraad Turkse cakes die maar niet opraakte in Georgië. Ik reed veel door natuur deze dag, zag relatief hoge bergen en reed weer over een brug over een breed stuwmeer. Mijn ketting raakte plots klem tussen de cassette en het wiel. Deze keer moest de cassette eraf om de ketting te bevrijden. Ik had toen nog een uur daglicht en een kleine vijf kilometer te gaan. Normaal was dat een prima uitgangspositie, maar nu niet, zo zag ik toen ik de gegevens van de slotklim bekeek. Ik moest nog 400 meter omhoog! Dat werd fietsen in het donker. Ik zette de vaart erin. Met een dergelijke korte afstand was de helling steil en maakte ik snel hoogtemeters. Op driekwart van de klim had ik geluk: er was hier al een hotel. Vlot had ik een prima kamer, al zou ik er nog door verrast worden. Op mijn avondronde door de stad Bac Yen, waar ik nu lopend heen moest klimmen, vond ik een geschikt restaurant met onder andere Italiaanse gerechten. Er was een menukaart met afbeeldingen en onderschriften; daar had ik iets aan. Ik zag het gerecht ‘tokbokki’ staan en was weerloos. Ik móést tokbokki hebben. Afgaand op de afbeelding kon het noodlesoep zijn, maar dat interesseerde me nu niet. Maar het was geen noodlesoep. Ik kreeg een bord pasta met tomaten-/kaassaus en visballetjes. De jonge ober sprak zowaar Engels en zette muziek op, daarbij inschattend welke klanken bij zijn huidige clientèle paste. Met de bandnaam Sammath op mijn sweater gaf ik een hint, maar zo ruim zal de collectie niet geweest zijn. Het werd pianomuziek. Eenmaal weer buiten zong ik een oud succesnummer van Ram Jam: “Whoa tokbokki, bam-a-lam. Whoa tokbokki, bam-a-lam. Tokbokki op mijn bord, bam-a-lam. Waarvan ik vrolijk word, bam-a-lam.” Ik kocht zeewier met amandelen voor in de avond en keerde terug. Bac Yen was mooi verlicht en had ook nog een grote vijver; ik meende aan de overkant terrassen te zien.
Bedden zijn hard in Vietnamese hotels en er zijn vaak geen lakens, dekbedhoezen en kussenslopen. Bedden zijn ook zelden opgemaakt; het beddengoed ligt opgevouwen op bed. Hoe men de dekens, dekbedden en kussens redelijk schoon houdt weet ik niet; stinken deden ze tot dusver niet. Vandaag had ik een kamer met twee bedden. Er waren hier wel lakens over de matrassen gespannen, maar op het bed dat ik wilde gebruiken lag er halverwege een dun sierkleed over het laken. Toen ik op het bed zat verschoof ik ongemerkt het kleed met mijn linkervoet. Er werd een driehoekige bruinrode vlek zichtbaar op het laken. Ik wist wat ik daarvan moest denken en wisselde gauw van bed.
Ik wilde niet nog eens meemaken dat ik mijn ketting moest bevrijden. Ik zette de fiets in de laagste versnelling(en) en bestudeerde de stelboutjes van de achterderailleur. Ik herinnerde me de les van fietsdocent Marten Gerritsen: ‘Kijk naar de constructie. Als je de bout niet tegen een oppervlak kunt draaien dan heeft draaien geen zin; dan moet je de andere bout hebben.’ Ik draaide de juiste bout aan en mijn probleem zou niet meer optreden. Het was warm weer. Ik fietste twee uur en zag toen langs de kant een broodjeskraam, maar er waren geen belegde broodjes. Ze worden op vele punten verkocht, maar vaak alleen in theorie. Er waren wel een soort gefrituurde, gepaneerde worstebroodjes. Ik verwachtte dat ik ze warm zou krijgen maar eenmaal gefrituurd en opgebaard worden ze niet meer verwarmd. Het was evengoed goed te doen. Het fietsen was minder goed te doen. Ik verwachtte niet dat ik de geplande 68 kilometer van deze dag ging halen en dat, gecombineerd met de onzekerheid wat betreft accommodatie, tastte het moreel aan. Ik wilde vroegtijdig stoppen, maar toen het erop aankwam reed ik toch door. Het werd weer een taai slot met een zware klim. Een kip rende vanaf de overkant de weg over om iets op te pikken - was het een kever? - en rende niet door naar de berm maar keerde, waarschijnlijk uit angst voor mij, om. Ik werd echter ingehaald door een vrachtwagen. Ik keek om en zag dat de achterste helft van de kip nu tweedimensionaal was. Het dier leek te pogen los te komen van het asfalt, maar kort daarna zag ik geen beweging meer. In de schemering vond ik een onderkomen in Thu Cuc. Ik dronk thee, nam een douche en begon aan de klus die stilaan meer weerstand opwekte: een bord eten scoren. Ik moest hier iets op vinden; dit ging niet nog een maand goed. Ik wilde simpelweg geen noodlesoep. Ik zag soms wel afbeeldingen van andere gerechten, maar vaak waren ze flets, of onwaarschijnlijk: dan toonden ze geen maaltijd maar een bonte variatie aan vleessoorten of een buffet. Ik ging me nu behelpen met de supermarkt, maar dat was hier ook geen feest: 50% non-food, 25% koekjes en snoep, en 10% bestond uit kleine pakjes melk. Geen blikjes vis, nul groenten, nooit eens gezouten pinda’s. Ik kocht snackballetjes en hield het verder bij de bananen die ik vanmorgen kocht. Wat me nog het meest stoorde was niet het aanbod, maar de gewaarwording dat ik me hier als ervaren reiziger zo moeilijk aanpaste aan het aanbod.
Bij de koffie keek ik naar de kaart. Ik had nog 31 dagen, waarvan ik er in het huidige tempo misschien wel 25 nodig had om, veel zuidelijker, Cambodja te bereiken. Ik kon nog een stukje oostwaarts, maar niet te ver. Ik besloot naar Viet Tri te rijden, op 70 kilometer afstand. Ik reed mijn dagelijkse twee ochtenduurtjes en zag toen een grote supermarkt. Hoera! Maar mijn enthousiasme werd snel getemperd. Dit was gewoon een uitvergroting van wat ik al kende. Er waren geen verse waren, op enkele stokbroden na. Wel waren hier 3000 soorten koekjes in plaats van de gebruikelijke 1000, en 300 soorten plantaardige olie in plaats van 100. Nog steeds niet één blikje vis of groente. Om het leed te vergroten werd er autotune geserveerd door de speakers. Mijn god, wat klinkt die ellende gay. In mijn jonge jaren zongen homo’s ‘Breaking The Law’, ‘We Will Rock You’, ‘Do You Wanna Fu•k’, of ze klonken zo: https://youtu.be/pO1HC8pHZw0?si=sv1UZe74ip0ZE2tu Nu maken ze - gok ik - songs met titels als ‘Jongen, mag ik een kusje’ en ‘Ik kan uren met je praten, lieve knul’. Ik zette mijn eigen muziek op. Met drie euro aan boodschappen verliet ik de zaak en probeerde te blijven lachen. Verderop at ik Chinese saté uit de tas en een restant bananen. Er was zowaar wat lichte regen. In de ochtend had ik nog moeten klimmen, nu daalde ik af naar zeeniveau. Het was logisch maar toch vreemd om daarna met een behoorlijke snelheid op een vlakte te fietsen. Ik kwam na enige ‘polders’ in stedelijk gebied terecht; het was al laat toen ik in Viet Tri belandde. Ik moest wennen aan deze neonwereld om me heen na de sobere bergdorpen. En er was iets vreemds: de eerste twee motels waren vol. Met licht aan reed ik verder. Gelukkig vond ik steeds nieuwe motels en bij een ervan kon ik terecht. Ik had een mooie, ruime kamer waarin zelfs een koelkast stond, al hoefde ik niets te koelen. Omdat het laat was bleef ik binnen. Ging ik morgen verder oostwaarts of boog ik af naar het zuiden? Mijn fiets had nauwelijks kuren momenteel; onderhoud had nu geen prioriteit. Het einde van deze reis kwam ook langzaam in zicht. Voor onderhoud hoefde ik dus niet naar Hanoi. Verder trok de stedelijke drukte me ook niet aan. Diep in de nacht volgde ik FCSB – Feyenoord, maar had achteraf liever doorgeslapen. Ondanks dat ik een mooie kamer had, vond ik voor het eerst het beddengoed te onfris ruiken en gebruikte ik mijn grondzeil, slaapzak en eigen kussen.
Ik had er nauwelijks een nacht over geslapen, maar ik had een antwoord: ik ging vanaf nu zuidwaarts. Geen Hanoi, geen Noordoost-Vietnam. Ik reed een paar kilometer terug en parkeerde de fiets in de garage onder het winkelcentrum dat ik gisteren al zag. Er was een Winmarkt. Die kende ik al, maar dit was een beduidend grotere vestiging, een die me niet teleurstelde. Ik kocht ruim koffie in, blikken vis, wat groente en zakken vol gezouten pinda’s. Daarmee kon ik voorlopig vooruit. Rond twaalven ging ik echt op pad. Mijn einddoel, Hoa Binh, lag op 75 kilometer en ik had nog ruim vijf uur, maar ik moest ook nog lunchen. Vietnam zag er vertrouwd uit hier, met bruggen, zandbanken, vlakke landbouwgebieden, dijken, en dat in grijs weer. Het was een soort kleinschalig Zeeland met bananenbomen. Ieder half uur ging het regenen, maar nooit stelde het echt iets voor. Ik lunchte op een bank die ik aantrof op een zijweg naar een dorp. Vandaag at ik volkorenbrood. Ik sneed het brood open om er kaaspuntjes in te doen, maar het was enigszins hol en reeds gevuld met rozijnen. In (het vervolg van) de middag reed ik langs de Zwarte Rivier, die ik al veel vaker naast me had, maar nu hoefde ik alleen rechtuit te fietsen, zonder klimmen. Om kwart over vijf schemerde het al maar ik had nog een half uur te gaan. Hoa Binh was anders dan verwacht. Ten eerste was het een grotere stad dan ik vermoedde, en ook een lichtstad. Het leek wel een Oost-Europese stad rond kersttijd. Ik vond een degelijk motel met een vriendelijke oude meneer en een behulpzame vrouw. Ondanks de stadse omgeving was er in mijn wijk geen groot aanbod aan restaurants. Maar dat gaf niet; ik was iets onafhankelijker geworden na mijn eerdere inkopen. Ik kocht wel rode vruchten, die wat flets zouden blijken te smaken. Ik at mijn kaaspuntjes erbij op, voor ze zich gingen vermengen met hun aluminium verpakking. ’s Avonds at ik zoute pinda’s, een waar genoegen.
In de ochtend kreeg ik te maken met een onverwacht euvel. Ik spoelde mijn thermosbeker eens grondig om en daarna bleek hij een klein lek te hebben. Ik zette hem met koffie en al gehuld in een plastic zak in de fietstas voor een laatste maal koffie onderweg. Na vertrek reed ik enkele kilometers verder door het landschap; daarna zou ik weten dat ik opnieuw voor de bergen gekozen had: ik mocht zo’n 300 meter omhoog fietsen. Oververhit zou ik niet raken, want dit was opnieuw een regenachtige dag. Vandaag regende het doorlopend, ook tijdens de lunch op een trap. In de middag verloor Vietnam iets van zijn magie. In deze grijsheid, met dat hinderlijke getoeter van vrachtwagens en bussen - dit moesten de luidste claxons ter wereld zijn - en alles wat zich drammerig overal doorheen wil persen, was ik het even zat. Het versterkte het plan om een dag rust te nemen in de eerste nette kamer die ik de komende tijd zou treffen. Om vier uur was ik in Vu Ban, 70 kilometer ten zuidwesten van Hanoi (n.b. bijgaand kaartje toont een andere Vu Ban). Ik was wel klaar met die regen bij 19°C. Ik stopte bij een motel toen ik de bebouwde kom dreigde te verlaten; ik ging niet meer naar een volgend dorp. Er was een zaaltje met veel tafels en bij de receptie stond in grote letters ‘Happy birthday’. Ik wilde er zeker van zijn dat hier geen feest of karaoke ging plaatsvinden, maar met de man met wie ik te maken had viel moeilijk te communiceren, ook niet via Google Translate. Ik kreeg het idee dat hij niet kon lezen en de communicatie verliep vervolgens via kinderen. Ze bleven namens hem vragen om een paspoort, maar ik wilde weten wat ik hier kon verwachten. Uiteindelijk, na twintig minuten, kreeg ik het antwoord dat er geen party zou zijn, maar misschien zeiden ze alleen wat ik wilde horen. Ik wilde ook de kamer nog zien. Dat kon. Eenmaal daar werd ik overvallen door een schimmelgeur. De schimmel was ook duidelijk op het plafond zichtbaar. Ik had hier een half uur verprutst. Ik reed een stukje terug; daar had ik een ander onderkomen gezien. Deze was goedkoper en zichtbaar beter, maar de mevrouw worstelde met een digitaal formulier om mijn gegevens ingevoerd te krijgen. Ik ging ondertussen in de weer met de bagage. Ze vroeg halverwege aan me om aan te geven waar ik vandaan kwam – de keuzelijst was lang – maar mijn bril zat in de stuurtas en die stond al in de kamer, en dat probeerde ik duidelijk te maken. Misschien dat dit opgevat werd als onwil, want ze schudde ze haar hoofd, wilde mijn paspoort teruggeven en maakte een gebaar dat ik moest vertrekken. Ik haalde de bagage weer uit de kamer, zette mijn bril op en las alsnog mee op haar telefoon. Ik koos ‘NLD’ uit de lijst en wees naar het paspoortnummer dat waarschijnlijk in het volgende invoerveld gevraagd werd. Ze ploeterde nog even voort maar gaf het toen op. Het ging niet en ik moest weg. Wat was dit voor waanzin? Waarom was zij gedwongen zo’n onmogelijk formulier in te vullen? Ik moest weer de regen in. Weer een half uur kwijt. Ik reed nog een kilometer terug, niet wetend of daar nog een motel was. Het schemerde inmiddels. Bij die laatste verlichting draai ik om, zo dacht ik. Juist daar was nog een motel; een bord wees naar een zijweg. Er was nog een ander motel langs die weg, maar iets zei me dat ik door moest rijden naar het motel dat op het bord stond vermeld. Het was mooi dat ik deze avond via het lot en mijn intuïtie precies dat vond wat ik zocht. Ik werd ontvangen door een vriendelijke, behulpzame dame die me een prachtige kamer toonde voor dezelfde prijs als het schimmelhok van een uur geleden. Ik had mijn kamer waar ik een dag rust kon houden. Of twee. Ik was drijfnat en toen ik eenmaal droog was kon ik me richten op mijn uitrusting, want de inhoud van de voortassen en de stuurtas was ook vochtig: er viel veel te drogen.
Ik deed de dagelijkse dingen maar ook de dingen die er normaal bij inschoten. Ik verwisselde mijn ketting en plaatste nieuwe remblokken. Ik herstelde mijn sokken en puzzelde op de route. Ik deed boodschappen en trof iets bijzonders aan: de verrukkelijke rookkaas die ik ooit in Kazachstan kreeg van een voorbijganger. En ik nam me voor om de restaurants hier een nieuwe kans te geven. Zou ik aan de noodlesoep kunnen ontkomen en weer een onvervalst bord tokbokki kunnen scoren?
___________________________________________________
Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, over de eerste twee jaar van mijn fietsleven, is bij de boekhandels verkrijgbaar, of tegen gereduceerd tarief bij:
https://www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-02-16 15:41:14
[totalVisitorCount] => 347398
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 1084
[author] => Richard
[cityName] => Vụ Bản
[travelId] => 530429
[travelTitle] => Een wereldfietser heeft negen levens (deel 2)
[travelTitleSlugified] => een-wereldfietser-heeft-negen-levens-deel-2
[dateDepart] => 2025-02-11
[dateReturn] => 9999-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 5
[goalName] => Een wereldreis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/246/958_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => een-eerlijk-bord-tokbokki-is-goed-voor-het-moreel
)
[20] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110671
[userId] => 427053
[countryId] => 201
[username] => Rob-en-Sil
[datePublication] => 2025-12-01
[photoRevision] => 0
[title] => Vietnam (2)
[message] => Zaterdag, 9 november, bewolkt, 32 graden
Vandaag is het Onafhankelijkheidsdag en wordt het heel erg druk in de stad, daarom vroeg op om niet verstrikt te raken in het drukke stadsverkeer. Om 5 uur gaat de wekker af. We krijgen een pakketje mee als ontbijt voor in de bus en dan op pad. Er zijn veel politie en militairen aanwezig. Op elke hoek van de straat staan er enkele en de mensen zijn ook al hun stoep aan het schoonmaken. Waarschijnlijk komt er hoog bezoek. We kunnen zonder problemen de stad uit en koersen zuidoost, naar de grens met Vietnam. Onderweg krijgen we een noodweer melding........ regen en overstromingen in Long An...... Dat ligt net onder onze route. Het zou volgens de weerberichten de hele dag regenen, maar het is kurkdroog en zo'n 32 graden. Na 4,5 uur komen we aan bij de grens tussen Cambodja en Vietnam. Hier moeten alle bagage eruit en nemen we afscheid van onze gids en chauffeur. Zij gaan nu terug naar Phnom Penh en Siem Riep. Met al onze bagage moeten we eerst uitchecken aan de Cambodjaanse grenspost en dan via 100 meter niemandsland weer inchecken in Vietnam. Gelukkig is de visumplicht voor korte verblijven afgeschaft. Iedereen is goedgekeurd en we worden welkom geheten door onze nieuwe gids Tom. De grensovergang Bavet in Cambodja wordt aan de Vietnamese kant ook wel de Moc Bai-grensovergang genoemd. Het is de meest populaire route om van Ho Chi Minhstad (Vietnam) naar Phnom Penh (Cambodja) te reizen, vaak met een bus die er ongeveer 6 tot 7 uur over doet. Het is mogelijk om bij deze grenspost een visum-on-arrival te krijgen, of een eerder aangevraagd e-visum. Na de grens een stukje over de QL22, om na de Vâm Cô Dông rivier, bij TT Gô Dâu linksaf te draaien naar de QL22B. De Vàm Cỏ Đông rivier is een rivier in Vietnam die stroomt door de provincies Tây Ninh en Long An, en een lengte heeft van 220 kilometer. De rivier maakt deel uit van het Đồng Nai riviersysteem en is een belangrijke waterweg voor scheepvaart en transport.Nog een uurtje en dan komen we aan bij Tay Ninh Holy See. De belangrijkste tempel in Tay Ninh is de Cao Dai Tempel (ook wel Tay Ninh Heilige Stoel), het centrum van het Caodaïsme, een religie die in 1926 in deze regio ontstond. Een andere belangrijke tempel in de provincie Tay Ninh is de Ba Den Tempel op de top van Ba Den-berg. Als we aankomen is er net een ceremonie bezig. Op het terrein lopen ook veel apen, waarvoor gewaarschuwd wordt, aangezien ze agressief zijn. In vergelijking met de andere tempels die we tot nu toe al hebben gezien, is deze erg kleurrijk en goed onderhouden. De tempel ligt op een terrein met hekken er omheen, maar ook 2 wegen kruisen de ligging. Als er een dienst is, worden deze afgesloten. Ook valt het op dat het er erg schoon is en er diverse mensen aanwezig zijn die er op letten dat je de regels naleeft. Bij Nhà hàng Hầm Rượu Sông Cầu gaan we lunchen. We worden vanaf de bus met paraplu's begeleid als bescherming tegen de zon. Je visje kun je uitkiezen in de bak. Verser kun je hem niet hebben. Kerst doen ze ook een klein beetje aan, maar vooral voor de toeristen waarschijnlijk. Na een kleine 1,5 uur verder in de airco komen we aan bij een interessant stukje oorlogsvernuft, waar de Yankees niet tegenop konden. Het tunnelcomplex van Củ Chi is een immens netwerk van ondergrondse tunnels in het district Củ Chi van Ho Chi Minhstad, Vietnam. Het complex is onderdeel van een nog groter tunnelnetwerk dat vrijwel onder het gehele land doorloopt. De tunnels waren de locatie van verschillende militaire campagnes tijdens de Vietnamoorlog. Het zwaartepunt van het tunnelnetwerk lag in het district Củ Chi en het strekte zich uit over minstens 300 km van ondergrondse gangen. Als de stand van het grondwater het toeliet werden verschillende niveaus gegraven, vaak met elkaar verbonden door deuren die met boobytraps waren beveiligd. De gangen waren smal, volgden dikwijls een zigzag patroon en hadden vaak bochten ter bescherming tegen explosies. Regelmatig werd er ook een doorgang in U-vorm gebruikt die vol water stond om de verspreiding van gifgassen tegen te gaan in de tunnels (waterslot). Voordat we naar de tunnels gaan, eerst het echte werk…. op het immense terrein is ook een schietbaan, dus gaan we schieten. Sil en ik nemen een AK47 en 82-jarige Rob pakt de karabijn. Ieder moet minimaal 10 kogels schieten. Voor ons betekent dat € 48,00. Oorlog is big bussiness. Voor, tijdens en na de gevechten…. 10 kogels zijn nogal eens verschoten, maar het geeft wel een indruk wat een automatisch machinegeweer met je doet. De terugslag van de AK47 valt erg mee, zij het niet dat alle wapens vastzitten op de aanleg muur. Waarschijnlijk ook voor de veiligheid van de andere mensen. Toen we hier naartoe reden hebben we ook een stevige bui gehad en hier ziet het er ook erg nat uit. Gelukkig is het droog als we de bus uitstappen en staat de zon weer aan de hemel. Op de achtergrond horen we nog wel het donderen iets verderop. Voor het idee van de vochtige en klamme oerwouden is dit wel een goede timing. Wij gaan ook de tunnels in. Ik pas nog in de originele doorgang, maar er is een aangepaste toeristen versie voor de grotere bezoekers. De levensomstandigheden voor de guerrillastrijders in de tunnels waren ongelooflijk hard. De lucht om te ademen was er slecht, ondanks de ventilatieschachten die naar de oppervlakte waren gegraven. Voedsel was vaak ontoereikend en het bedierf snel in de slechte omstandigheden. Het krioelde in de tunnels van ongedierte, muggen en parasieten en dat leidde vaak tot irritaties van de huid bij de ondergrondse strijders. Velen hadden ook last van een ernstig tekort aan vitamines en aan zonlicht. De tunnelstrijders brachten bijna steeds de dag ondergronds door om 's nachts hun schuilplaatsen te verlaten en strijd te gaan voeren. De tunnels lieten de communistische strijders toe de strijd aan te gaan met de Amerikaanse soldaten en dan weer in het niets te verdwijnen, vaak tot grote verbazing van de Amerikanen. De tunnels waren bezaaid met valkuilen om ongewenste indringers te verjagen: granaten, scherpe bamboestokken, giftige slangen, valse doorgangen die leidden naar een tot de tanden bewapende guerrillastrijder. En als dat nog niet voldoende afschrikwekkend was, waren er nog eens een vele dieren uit de jungle die in de tunnels een goed onderkomen vonden. Ook hier komt een einde aan de avontuurlijke, doch zeer trieste geschiedenis verhalen. We reizen weer verder en komen rond 20.30 uur in het donker aan bij het Coang Doan hotel. We mogen met de bus de straat niet in, maar het hotel zit op een hoek en stappen we uit aan de doorgaande drukke weg. Bij aankomst moet de bagage eruit. Als wij onze bagage hebben, staat de chauffeur nog met een koffer en rugzak die niemand heeft meegenomen....... Wij laden ze op en als we omdraaien is er niemand meer....... Ook weten we niet waar we naartoe moeten. Als we staan te zoeken, komt er ineens een Vietnamees naar ons toe en begint te praten. Ik herken hem niet, maar het blijkt Tom te zijn.... onze gids die al vanaf de grens bij ons is…. De bagage die wij meeslepen is van onze reisleider....... mmmmmm..... fijn dan…. Op naar de 10e verdieping en dan weer door. Enkele straten verder gaan we hier eten voor ons afscheidsdiner bij Cyclo Resto. Overal op de muren staan boodschappen van over de hele wereld. We zien ze ook van Boekel en Uden. Als wij nog met ons drankje zitten, is de rest alweer verdwenen…. blijkbaar is het eind van de vakantie inzicht…….
Zondag, 10 november,bewolkt, 32 graden
Vandaag kunnen we rustig aan doen. Het ritme zit er in, dus om 7.45 wakker. Eerst ontbijten en dan douchen. We hadden een boottocht op de Mekong Delta verwacht, maar mijn darmen besluiten anders…. Mijn grote vriend is op dit moment een grote witte troon en om 10.00 uur, na 4 zit sessies, moet het toch zeker leeg zijn... We kiezen voor zekerheid en laten de delta voor wat het is en nemen de Hop-On-Hop-Off. Hier kan ik uitstappen indien nodig. We doen eerst een compleet rondje om te zien wat er te koop is. Een paar darm remmers erin en we kunnen. We lopen door het park om bij een ticket station te komen en zien er mooie mensen bezig met leuke dingen. We gaan naar een uitzichtpunt in de Bitexco Financial Tower. Bitexco Financial Tower is een wolkenkrabber in Quận 1, een van de districten van Ho Chi Minhstad, Vietnam. Het gebouw biedt sinds de opening op 31 oktober 2010 ongeveer 100.000 vierkante meter kantoorruimte in de stad en werkgelegenheid aan ongeveer 10.000 mensen. De toren was van 2010 tot 2017 met 265,5 meter het hoogste gebouw van Ho Chi Minhstad, wordt nu enkel in de eigen stad gepasseerd door Landmark 81 en is het op drie na hoogste gebouw van Vietnam (na ook Landmark 72 en het Lotte Center Hanoi). De route voert ons verder door de straten van Saigon. We passeren het Onafhankelijkheidspaleis, "Notre-Dam Kathedraal, Miêu Bă ThiênHâu ( ouxe stadsmarkt) en nog veel meer gebouwen. Bij het postkantoor moeten we uitstappen en gaan het meteen bezoeken. Het is een mierenhoop binnen en we raken elkaar kwijt in de menigte. Gelukkig heb ik mijn videostok die boven alles uitkomt en zo hebben we elkaar weer vlug gevonden. Het gebouw zelf is wel erg mooi. Het Hoofdpostkantoor van Saigon is een postkantoor in Ho Chi Minhstad, Vietnam. Het gebouw staat aan hetzelfde plein als de Basiliek van Notre-Dame. Het werd gebouwd tussen 1886 en 1891, toen Vietnam onder Frans gezag van de Unie van Indochina viel. Het is ontworpen in Neoclassicistische stijl door de Franse architecten Auguste Henri Vildieu en Alfred Foulhoux[1] maar het ontwerp wordt vaak ten onrechte toegeschreven aan Gustave Eiffel. We stappen uit, waar we opgestapt zijn en maken direkt gebruik van de vrijkaartjes voor het oorlogsmuseum, die we bij de bus-tickets hebben gekregen. Wat we hier zien en lezen, hebben we al 3 weken gehoord, dus zijn we er zo doorheen. De leidraad van deze vakantie is toch al dood en verderf, dus het is mooi geweest. We lopen terug naar het hotel om te douchen en om te kleden voor het avondprogramma. Het is vandaag 32 graden en een luchtvochtigheidsgraad van 71%...... het zweet gutst er van alle kanten weer uit. Een eerdere versie van dit museum, beheerd door de overheid van Ho Chi Minhstad, opende op 4 september 1975 als het Exhibition House for US and Puppet Crimes. Het was gevestigd in het voormalige gebouw van het United States Information Agency. De tentoonstelling was niet de eerste in zijn soort voor Noord-Vietnamese zijde, maar volgde eerder een traditie van dergelijke tentoonstellingen die oorlogsmisdaden aan het licht brachten, eerst die van de Fransen en vervolgens die van de Amerikanen, die al in 1954 in het land actief waren geweest. Voorheen bekend als het "Museum voor Chinese en Amerikaanse Oorlogsmisdaden", werd de naam in 1990 veranderd in Exhibition House for Crimes of War and Aggression (Nhà trưng bày tội ác chiến tranh xâm lược), waarbij zowel "VS" als "Marionet" werden geschrapt. In 1995, na de normalisering van de diplomatieke betrekkingen met de Verenigde Staten en het einde van het Amerikaanse embargo een jaar eerder, werden de verwijzingen naar "oorlogsmisdaden" en "agressie" ook uit de naam van het museum geschrapt; het werd het War Remnants Museum. Om half 6 worden we naar de Mekong rivier gebracht voor een dinercruise. We dachten eerst een heel erg grote jonk te bevaren, maar hij ligt er langs.... We stappen op de "La Perle Del 'Oriënt". Een historisch uitziend schip, wat erg idyllisch aandoet. We zijn als eerste binnen en kunnen na het lopend buffet dan ook de beste plek uitzoeken op het achterdek. De skyline vanaf het water is erg mooi. De meeste torens zijn uitgedost met prachtige verlichting. De wind zorgt ook nog voor een lekkere iets afkoelende bries. De muziek wordt verzorgd in de authentieke sfeer van de boot. Na 3 uur staan we weer op de kade. Aangezien we niet hebben kunnen pinnen, is ons geld geleend en dat willen we z.s.m. afwerken. Een ATM vinden die geld spuugt valt nog niet mee. Na de 5e en drie liter zweet toch nog gelukt (1,5 uurtje later).Bij het hotel gaan we nog even naar dakterras, maar na de bootcruise is het uitzicht niet te evenaren. We gaan naar bed, mooi geweest voor vandaag.
Maandag, 11 november,onbewolkt, 32 graden
Vandaag nog een dagje vullen en dan gaan we vliegen. Om 7.45 toch wakker en eerst maar eens ontbijten. Daarna douchen en lopen we naar de Bui Vien Walking Street. We zijn van de monopod (camerastatief), de onderste dop kwijt. Helaas geen nieuwe kunnen vinden. Daarna lopen we door naar de Chọ Běn Thành markt, waar Sil nog 2 broeken voor € 16,00 per stuk scoort. De oude markt werd oorspronkelijk gebouwd met stenen en hout. In 1859, twee dagen nadat de Fransen Gia Dinh (de oude naam van Ho Chi Minh City) hadden veroverd, organisde eerden de Vietnamese soldaten een vuuraanval op de hele stad en werd de markt verbrand. In 1860 bouwden de Fransen de Ben Thanh-markt terug op de oorspronkelijke locatie. In 1870 brande markt opnieuw af, waardoor de Fransen het opnieuw bouwde. In 1911 dreigde Ben Thanh Market in te storten. Om deze reden werd de markt gesloopt en op een andere locatie herbouwt. Tot 1975 werd de markt alleen nog in boeken Ben Thanh Market genoemd, de lokale mensen noemende het vaak Sai Gon Market of Nieuwe markt. Op 1 juli 1985 maakte Ben Thanh Market een grondige renovatie door. Tegenwoordig is de markt een van de meest bekende bezienswaardigheden van Ho Chi Minh City. Het is warm en we zweten weer peentjes. We zijn de temperatuur een beetje beu en willen onze kleding drogen. Terug naar het hotel, dan kunnen we omkleden. Onderweg komen we een bijzondere begrafenis tegen, midden op straat. Het is 15.45 uur als we opgehaald worden om naar het vliegveld te gaan. Het inchecken en de douane gaat vrij vlot, maar helaas is onze vlucht een uur vertraagd…. Hopelijk halen we onze overstap in Singapore nog.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2016-04-11 10:51:15
[totalVisitorCount] => 239678
[pictureCount] => 71
[visitorCount] => 110
[author] => Rob en Sil
[cityName] => Ho Chi Minhstad
[travelId] => 530860
[travelTitle] => Azië avontuur
[travelTitleSlugified] => azie-avontuur
[dateDepart] => 2025-10-23
[dateReturn] => 2025-11-26
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/246/402_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/427/053_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => vietnam-2
)
[21] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110662
[userId] => 383868
[countryId] => 201
[username] => rollingmetal
[datePublication] => 2025-11-30
[photoRevision] => 0
[title] => Japanse yens verbrassen aan een kaasplankje
[message] => PING’AN EN XINING
In Ping’an had ik wat voedsel nodig voor op de kamer. Zeker twee uur zocht ik tevergeefs naar een degelijke winkel. Ik keerde terug naar het hotel en vroeg alsnog naar een supermarkt. De receptioniste bracht me er persoonlijk naartoe. Toen ik alleen nog maar schuin over hoefde te steken wees ze, en keerde weer om. Toen ik er stond herkende ik nog steeds geen supermarkt. Ik zag een fruitwinkel. Was dat het? En toen zag ik plastic flappen ernaast. Ik liep erdoorheen, door een hal en jawel, daar was een grote supermarkt, opnieuw zo vakkundig verborgen. Ik kocht koffie, fruit, melk, yoghurt en een bijzonder brood, dat naar maggi rook maar zoet zou blijken te smaken. De mevrouw bij de fruitafdeling corrigeerde mijn keuze voor bepaalde kaki’s, ook wel ‘persimmon’ of ‘Chinese pruim’ genoemd: ik moest een andere soort hebben. Ze legde het uit via haar telefoon en meende dat ik Chinees in mijn eigen schrift wel zou begrijpen: ‘zhè zhǒng shuǐguǒ hái méi zhǔnbèi hǎo chī’. Ze selecteerde drie kaki’s uit een andere bak. Later babbelde de vrolijke caissière volop tegen me en ik improviseerde erop los: ‘Dat hoor ik vaker, misschien heb je gelijk’, ‘Ach, daar zou ik verder niet veel aandacht aan schenken’ en ‘Ja, een tasje is misschien wel handig’, en verdomd, ze haalde een plastic tasje tevoorschijn.
Ik zou een visa run gaan uitvoeren. Vanaf de nabijgelegen luchthaven van Xining zou ik zonder fiets naar het Thaise eiland Phuket vliegen, daar vijf dagen verblijven en dan weer terugkeren naar Ping’an met dertig nieuwe reisdagen voor de tocht van circa 2500 kilometer naar Vietnam.
Ik richtte me op Phuket. Waar ging ik precies verblijven? Ik besloot dáárheen te gaan waar de meeste actie was: Patong Beach. Het regenseizoen was in volle gang en daarom had ik een ruime keus aan hotelkamers. Ik boekte een kamer voor de eerste twee nachten, vulde het verplichte Thaise online entry formulier in en regelde vervoer naar de luchthaven (lees: ik regelde dat de receptie dat ging doen als ik mijn kamer zou verlaten). Ook boekte ik een kamer voor de lange tussenstop in Kunming.
Ik at een eenvoudig maal in een eenvoudig restaurant, met stokjes. Dat was weer even wennen. Waarschijnlijk deed ik dat voor het laatst in 2016 in Laos, toen ik feitelijk ook een visa run deed, na een maand Thailand. Nu is Thailand zelf mijn ‘reddingsoord’.
Het was een vlot ritje naar ‘luchtkasteel’ Xining Airport. Dit kon niet de luchthaven geweest zijn waar ik 2013 landde. Toen liep ik bij aankomst naar buiten en kampeerde in het groen, en de hele regio was een bouwput. Nu was er geen groen en zat ik op grote hoogte. Ik had een simpele bagagescheiding gehanteerd: fiets- en kampeergerei bleef achter, de rest had ik meegenomen. Bij de bagagecontrole werden de powerbanks onderzocht; die leken per vlucht verdachter te worden. Opvallend was dat er bij de gate niet om de boarding pass gevraagd werd; in plaats daarvan werd mijn gezicht, dat al eerder vastgelegd was, gescand.
KUNMING
In Kunming was het zwaar bewolkt. Met een metro moest ik op de luchthaven twee haltes reizen naar de bagageband. Na een minuut of twintig verscheen mijn tas. Ik liep naar buiten en wimpelde het aangeboden vervoer af omdat ik zelf naar mijn hotel op tweeënhalve kilometer ging lopen. Dat was nog best pittig met in iedere hand een tas van acht kilogram, te meer omdat het hotel in een wijk lag die niet voorkwam op digitale kaarten en ook moeilijk toegankelijk was omdat er een terrein met vele hekken voor lag. De receptionistes waren zakelijk en to the point. Reisde ik morgen verder en had ik vervoer nodig naar de luchthaven? Er was één transfer bij de prijs inbegrepen en ik zou gealarmeerd worden. Ik kreeg weer zo’n prachtige kamer. China was het eerste land waar ik een betaalbare kamer had gevonden in een accommodatie met ‘boutique’ in de naam. Het was onvoorstelbaar wat ik kreeg voor een bedrag van 14 euro. Had ik centraler in Kunming overnacht dan had het zelfs voor de helft gekund. Ik zette mijn tassen neer en ging meteen weer naar buiten voor een maaltijd. Terug op de kamer was het me nog te vroeg om te slapen, maar ik viel desondanks om van de slaap. Ik kon mezelf ook niet wakker houden met het internet, want aan mijn in Mongolië geïnstalleerde VPN-apps had ik bar weinig. Haast niets dat mijn interesse had was toegankelijk.
Na een luie ochtend ging om 13.00 uur de telefoon en ik hoorde een gesproken bericht. Om 13.30 uur stond mijn vervoer klaar; of ik vijf minuten daarvoor naar beneden wilde komen. Met de VIP-bus was ik in een mum van tijd weer op de luchthaven. Bij de controle van de handbagage werden opnieuw de powerbanks onder de loep genomen. In het vliegtuig zat een Chinese vrouw met een groot ego en een kind achter me. Mijn stoel bij het gangpad zat ook niet prettig. Maar ik werd gered. Een trio westerlingen vroeg of ik wilde ruilen, dan konden zij bij elkaar zitten. Even later zat ik bij het raam, in alle rust, op een betere stoel. Het was prachtig weer boven de wolken.
PHUKET
Ik kon vlot geld wisselen. Omdat ik niet goed kon inschatten hoeveel Thaise bahts ik nodig had voor mijn verblijf leek het me een goed idee om in delen wat contant geld te wisselen. Ik had meerdere soorten valuta bij me, restanten van eerdere reizen. Ik wisselde mijn voorraadje Japans geld, ook al was dat recentelijk fors in waarde gedaald. Ik haalde nog net de bus van 19.00 uur. Het verkeer was druk, met ruim een uur vertraging als gevolg: ik werd pas om 21.30 uur gedropt. Ik moest zelf nog een kilometer lopen. Het weer was wat ik kon verwachten: druilerig en warm. Ook in dit weer liepen vele toeristen buiten, in poncho’s en met paraplu’s. Met wat navigeren onder afdaken kwam ik aan bij het hotel. Ik had mijn mogelijk late aankomst gemeld, maar de deur (met toegangscode) was dicht. Wie geboekt had kon bellen. Kloppen hielp niet. Ik moest iemand anders laten bellen want ik had geen lokale simkaart. Een voluptueuze dame van een tegenovergelegen massagebar schoot me te hulp. Ze belde en we kregen een man aan de lijn die gebrekkig Engels sprak. ‘Ok, two minutes’, zei hij. In vijf minuten kwam hij aan op de brommer. Hij toonde me de kamer en gaf me de toegangs- en wificode. Morgen zou hij mijn kamer upgraden, zo zei hij; ik had deze ‘kleine’ kamer geboekt maar mocht wel een grote hebben. Ik heb deze Chinese meneer nooit meer gezien. Dit was een hotel zonder receptie: een deur, een trap en een gang met kamers. Maar ik was tevreden met wat ik had en boekte er later online drie nachten bij. Bij de 7 Eleven kocht ik noodles, bier, chips, water en koffie. Ik had mijn twijfels over de koelkast, maar na de noodles was het bier al steenkoud. Patong mocht nog even wachten, want Feyenoord - Panathinaikos stond op mijn programma. Pas tegen vieren eindigde die wedstrijd in 3-1.
Ik trof een overdekte markt aan met vis en fruit, en een ‘food court’ op de eerste verdieping. Ik nam een bord gewokte groene groenten met rijst. Daarna liep ik verder en vond een winkelcentrum, en in een supermarkt sprokkelde ik het een en ander bijeen. Ik maakte een inschattingsfout bij de aanschaf van een kaasplankje: ik meende dat het afgeprijsd was omdat er meerdere prijsstickers op zaten, maar het betrof drie soorten kaas en alle stickers werden gescand. Ik was nú al door mijn geld heen. Ooit had ik €57 voor mijn Japanse yens neergelegd, maar de vorige dag kreeg ik er nog maar €35 voor en nu was het op. Ik mocht mijn Maleisische ringgits gaan aanspreken.
Later liep ik over Banga Walking Street, de meest bruisende straat van Patong. Dames plukten aan me en boden massages aan. Mannen poogden me in bars te krijgen met beloftes van goedkoop bier. Ik zag sportbars, open bars met paaldanseressen, wonderlijk uitgedoste mensen. Vaak had ik me voorgesteld hoe het was om opnieuw in een Thaise toeristenplaats te zijn, hoe ik naar bars zou gaan, bier zou drinken en plezier zou hebben. Maar de realiteit was net als toen ik in Bangkok was, negen jaar terug. Ik was slechts een toeschouwer van het nachtleven en bleef dat ook. Ik plakte er een korte strandwandeling achteraan en keerde terug naar mijn kamer.
Er was extreme regenval: er stroomde een bruine rivier door de straat. Ik laafde me aan video’s die enkele weken lang niet toegankelijk waren geweest. ‘s Avonds, toen het droog was, vond ik dat ik naar buiten moest. Ik had pijnlijke voeten omdat ik nu permanent op slippers liep en plakte pleisters, maar toen ik een kilometer op weg was gingen ze los en was ik genoodzaakt terug te keren om alsnog sokken en schoenen aan te doen. Op de kamer merkte ik dat ik stiekem hoopte dat het weer ging regenen, dan hoefde ik niet meer naar buiten. Eigenlijk wilde ik verder gaan met video’s kijken. Ging ik mezelf belazeren? Ik schonk een glas vol en keek video’s.
Ik had inmiddels twee korte broeken versleten en vulde, nadat ik eerder al een Chinese broek had gekocht in Alashankou, de garderobe aan. Daarna kwam ik tegemoet aan een moeilijk te weerstane wens: er was een steile berg met jungle achter mijn hotel. Die moest ik beklimmen. Ik moest over forse hellingen omhoog om een bescheiden wandelroute op hoogte te kunnen lopen. Ook hier waren volop accommodaties verstopt, maar ik vond hier ook de kalmte van het dagelijkse Thaise leven tussen de palmen en varens. Anderhalf uur liep ik in droog, warm weer en zweette flink.
Na een nasi goreng van de 7 Eleven genoot ik van ijskoud bier op mijn balkon. Om pakweg half drie ’s nachts deed ik de afwas om een mierenaanval te voorkomen en hield het voor gezien.
Omdat de eerder gedownloade VPN-apps zwaar tegenvielen trok ik me nu niets meer aan van aanbevelingen van China-kenners. Ik downloadde twintig relatief onbekende VPN-apps en hoopte dat ik nu degelijk voorbereid was om de Chinese muur te slechten. Want China wachtte alweer: de volgende dag moest ik vertrekken. Ik maakte een lange wandeling door Patong en daarna hield ik de buitenwereld voor gezien. Ik vond dat ik mijn mini-vakantie mooi had ingericht. Het was goed in balans, met verkenning, vermaak, fysieke inspanning, leerzame documentaires en nuttige aanvullingen (kleding, digitale kaarten, VPN) voor wat komen ging.
Rond het middaguur verliet ik mijn kamer. Ik ging niets meer doen in Patong, want ik zat opgescheept met mijn bagage en kon die niet tijdelijk achterlaten in het hotel. Ik ging in de koelte van de luchthaven mijn tijd uitzitten. De busrit over Phuket, dat de laatste dagen zoveel minder regenachtig was geweest dan voorspeld was, was aangenaam en ik had nog uren willen blijven zitten, maar de luchthaven was het eindstation. Ik vulde de middaguren op met muziek. Bij het inchecken was het even schrikken. Er werd een verklaring opgesteld die China Eastern vrijwaarde van kosten indien ik geweigerd werd door China, en die moest ik ondertekenen; ik had namelijk geen ticket om China weer te verlaten. Iets later zocht ik op het internet naar informatie en het leek erop dat erom gevraagd kon worden. Ik nam het zekere voor het onzekere en boekte voor $14 alsnog een (48 uur geldig) ticket naar Hanoi bij bestonwardticket.com, dat voor deze situaties in het leven geroepen is.
KUNMING
Na de vlucht stelde de douanier achter het loket diverse vragen, maar hij was onverstaanbaar achter zijn muilkorf. Hij wilde het ding omlaag doen, maar bedacht zich. Had hij een wellicht groene lippen met gele spikkels en schaamde hij zich daarvoor? Ik bleef maar gokken naar zijn vragen: ‘My progress? My purpose?’ Ja hoor, daar was weer die vraag naar het doel van mijn reis. Hij hoefde alleen maar op het ingevulde formulier te kijken voor het antwoord. Ik had ook het vluchtnummer van mijn verse ticket moeten noteren, maar de man vroeg niet om dat ticket (al wist ik dat niet zeker). Ik kreeg mijn felbegeerde stempel. Ik was in China maar ik was nog niet in Xining. Ik was in Kunming en op deze terugreis was de tijd te kort voor een hotel. Ik zat een paar uur, sliep een paar uur op de grond en zat weer een paar uur. Ik kwam langzaam in beweging en later iets sneller, toen ik doorkreeg dat ik me een uur vergist had: in China was het een uur later dan in Thailand. Het inchecken werd bemoeilijkt vanwege een routinecontrole. Ik moest in een aparte ruimte mijn ingecheckte en reeds gesealde tas openen. Een man pakte twee kleine dingen eruit, legde ze terug en dat was het. Ik mocht weer gaan sealen. Ook de controle van de handbagage verliep niet zoals gewenst. Het zat er al lang aan te komen. Ik zag een grote collectie powerbanks in een soort aquarium. Powerbanks zonder CCC-label waren per 28 oktober, gisteren, verboden in vliegtuigen in China. Ik mocht mijn exemplaren vaarwel zeggen. Ik had ze niet mee moeten nemen naar Thailand; ik had ze niet gebruikt. Ik had nu een nieuw agendapunt in Ping’an: een powerbank kopen en opladen.
XINING EN PING’AN
Op de luchthaven van Xining werd ik aangeklampt door een taxichauffeur en ik maakte van zijn aanbod gebruik. En zo stond ik vlot weer in Ping’an. Ik nam weer een kamer in mijn vertrouwde hotel. Mijn fiets en bagage stonden onaangeroerd in de lobby. Ik dronk twee koffie en ging toen op zoek naar een powerbank. Een powerbank is in een Chinese stad bijna net zo eenvoudig te vinden als een fles water. Ik legde mijn nieuwe exemplaar aan de lader. Ik merkte dat de eerste VPN-app werkte, maar werd vervolgens weer dol van Outlook en Facebook. Beide kunnen niet tegen reizende klanten en blijven maar waarschuwen voor verdachte inloglocaties, en ze blokkeren geregeld mijn account vanwege een vermeende hackpoging of andere flauwekul. Facebook is sowieso al jaren een draak van een app; ik gebruik ‘m niet veel meer. Ik at buiten de deur en maakte nog een korte wandeling. Ping’an was nu fris maar in de middag had ik zonniger weer dan in Kunming of Patong.
Wat was het ontzaglijk zalig in mijn hotel. Moest ik echt weg? Ik keek er niet naar uit: zo’n 2500 kilometer fietsen en veel klimmen. Maar toch was er ook geen weerzin en het mooie weer hielp mee. Twee weken geleden was ik hier voor het eerst aangekomen. Zonder tijdsdruk was ik nog een of twee dagen gebleven, zelfs na zoveel fietsloze dagen. Ik deed nog een paar boodschappen in die inmiddels zo vertrouwde supermarkt en verliet toen met pijn in mijn hart Ping’an. Wat een omschakeling was dit.
DE FIETSTOCHT, DEEL 1
Gelukkig wachtte me een eenvoudige dag. Als ik vooraf had geweten dat ik China geheel per fiets zou doorkruisen dan had ik een kortere route genomen; ik moest nu zo’n 180 kilometer terug naar Lanzhou. Ik reed vooral omlaag en mijn snelheid was prima. De dag eindigde in een verborgen valleitje dat ik vond achter een betonnen kanaaltje. ‘s Avonds las ik weer eens in een boek; dat was lang geleden. Vreemd genoeg had ik moeite om in slaap te komen en om door te slapen. Bij het eerste licht om 7.00 uur stond ik op. Het werd opnieuw een zonnige dag, al was de start met 4,6°C fris. Net als de vorige dag waren er maar weinig herkenningspunten, maar in de middag, nabij Lanzhou, overkwam me hetzelfde als op de heenreis terwijl ik nu licht afboog naar het zuiden: ik werd geweerd van de hoofdroute en moest door stedelijk gebied rijden. Gelukkig was er ook hier weer een fietsbaan (die echter voor vele doeleinden werd misbruikt). Halverwege de middag ging ik definitief zuidwaarts, over de G212, al duurde het lang voor ik de stad uit was en daarnaast moest ik er direct aan geloven: klimmen zonder einde. Aan het eind van de middag was er langdurig geen mogelijkheid om te kamperen: alle grond, ieder reepje groen in het smalle dal, was in gebruik. Later vond ik toch een ongebruikt reepje en met wat moeite kreeg ik de fiets door de bebossing. De voortgang was tot dusver prima, maar nu moest er gewerkt worden aan die ruim 25.000 hoogtemeters op mijn weg naar Vietnam. De volgende dag zou er al vlot een tunnel zijn. Mocht ik erdoor of zou ik een alternatieve route moeten nemen, 300 meter hogerop?
De buitentent was bevroren. Met wanten aan pakte ik de tent in. Ik zette de klim voort. Dat moest kalm aan, in fases, want ik was nog niet zo krachtig. Ik kreeg het snel warmer en nog voor het 10°C was reed ik al in mijn shirt. Het was de vierde zonnige dag op rij sinds de landing in Xining. Eerder dan verwacht was ik bij de tunnel. Ik zag in de verte twee verbodsborden. Stonden daarop een voetganger en een fiets? Nee, inhaalverbod en maximumsnelheid 40. Ik mocht de tunnel in, dat scheelde me veel werk. Het was mooi om net als in 2013 weer door bergachtig China te rijden, maar ik vond het prima als er niet overdreven werd. Ik lunchte in een dorp, op een plein met een basketbalnet en iets verderop een groep ouderen zonder bal. In de middag reed ik uitsluitend door bewoond gebied: steevast links en rechts huizen, soms een akker. Dit was het oogstseizoen, iedereen was in de weer met kolen. Ze werden met honderden vervoerd op gemotoriseerde vehikels en ook langs de weg verkocht, met name Chinese kool – dat klinkt zó logisch dat het onwaarschijnlijk lijkt, als maanzaad op de maan. De bloemkolen waren hier enorm, als strandballen. Vrachtwagenchauffeurs raakten nerveus van al die activiteit op en langs de weg en toeterden erop los. Iedere vierkante meter natuur was hier in gebruik. Ook de bergen waren bewerkt om ze te kunnen bebouwen: het leek van een afstand alsof er vele wegen waren aangelegd, maar het waren lange plateaus voor akkerbouw. In mijn pauze had ik een gesprek met een jongetje, ieder in onze eigen taal. Hij vertrok, kwam terug en gaf me verpakt snoep. Het bleek precies dat te zijn wat ik altijd at als middagsnack: een soort hartige trekdrop. In de stad Lintao nam ik de weg rondom de stad en het was heerlijk om deze keer niemand voor mijn wielen te hebben: geen stoppende bussen, bromfietskarren en auto’s, geen spookrijders en niemand reed achteruit naar me toe. Aan het eind van de middag was het bewolkt. Was mijn geluk op? In Yujing zag ik een hotel. Moest ik het doen? Ik had sinds de lunch geen geschikte kampeerplek meer gezien. Toch reed ik door. En wonder boven wonder steeg de weg een mini-gebergte in en ernaast was een natuurgebied. Hier was niemand. Hoe kon dit? Waarom was dit geen akker? Het was er prachtig, daar tussen die kale bergwanden, en zonder afval. Hoewel, in de bomen hing vergaan plastic. Dit gebied had dus onder water gestaan. Ik liep verder tot achter een wal, en daar zag ik een stuwdam. Ik bevond me in een opgedroogd stuwmeer. Liep ik gevaar hier? Stuwmeren worden toch zeker op natuurlijke wijze gevuld? Ik ging hier mijn tent opzetten; het was hier veel te mooi en ook redelijk stil.
In de ochtend liep ik nog even rond in mijn omgeving. Ik klom naar een grot in de bergwand tegenover me. Het was een kleine, schone holwoning. Met wat moeite had ik er afgelopen nacht avontuurlijk kunnen slapen! Ik verliet mijn natuurgebied; er stond me een langgerekte klim van 1000 meter te wachten. Ik ging van start, deed mijn ding – met muziek op – en voelde dat mijn kracht al toegenomen was. Zouden er nog bijzondere prestaties in zitten in China? Die 1998 meter, de slotpositie in mijn klimlijst, kon die nog verbeterd worden? Ik lunchte (opnieuw) op een plein in een kleine stad; ik lette niet meer zo op plaatsnamen. Een man sprak me aan en later kwamen er twee mannen bij. En ook een vrouw en een kind. Ze vonden het merkwaardig dat ik in een shirt en korte broek zat te eten; zelf waren ze dik ingepakt. Het was de vijfde zonnige dag op rij, maar misschien niet warmer dan een graad of 13. Natuurlijk wilden ze weten waar ik vandaan kwam, maar niemand begreep ooit mijn Chinese uitspraak van ‘Holland’ (‘guh-LAAN’), en dat soort dingen verbaasde me steeds minder. Ik reed verder, opnieuw honderden meters omhoog. De bewoonde wereld verdween langzaam achter me. In mijn Sprite-pauze zat ik op een muurtje. Een gezin kwam naar me toe en het zoontje gaf me limonade en snoep. Hij sprak een paar zinnetjes Engels. Later, net voor ze weer vertrokken, kwam hij nog twee flesjes water brengen. Het laatste stuk naar de top op 2963 meter bracht me natuur en zowaar ook weer eens vee: paarden, koeien en geiten. Alles ging tot dusver om landbouw; je zou bijna denken dat Chinezen vegetariërs waren. Na de top waren er haarspeldbochten. Als ik ze op de kaart zie denk ik automatisch aan een zware klim, maar je kunt ze ook op een afdaling treffen. Ik had mooie uitzichten, nu wel met een spat regen. Terug in landbouwland kwam ik niet ver meer. Ik had wederom het geluk een stuk natuur te vinden dat in andere tijden (hoopte ik) onder water kon staan. Voor de 1750e keer in mijn leven zette ik na een fietsdag de tent op voor de nacht. In mijn tijdschema ging ik uit van de autonavigatie van Osmand (die was nuttiger dan de fietsnavigatie) en omdat mijn route flink korter was geweest dan de route over de snelweg was ik ondanks mijn beperkte dagafstand flink verder gekomen deze dag.
Nieuwe dag, nieuwe klim. Ik reed door dorpen en langs akkers. Na zo’n 300 meter klimmen was er op de snelweg naast me een tunnel. Ik keek eens hoeveel ik nog moest klimmen. Het ging om 500 meter, zo’n 350 meter meer dan via die tunnel. Het aardige was dat ik er vrolijk van werd. Ik had iets van het plezier herwonnen dat ik was kwijtgeraakt in Kirgizië. Dat wilde niet zeggen dat het eenvoudig ging; regelmatig stopte ik even. Ik lunchte nu eens niet op een plein maar op een mooie picknickstek te midden van water en bruggetjes. In de middag was er het vervolg van de klim, een daling en een nieuwe klim. Ik deed mijn ding en de tijd gleed voorbij. Ik vreesde weer geen kampeerplek te kunnen vinden. Overal werden gewassen verbouwd, op alle heuvels lagen akkers. En toch had ik weer geluk. Ik sloeg een pad in en kwam in een zeldzaam stuk bos boven de akkers terecht. Het zag er wel raar uit in de schemering. Het leek of er een bruine laag op de vegetatie lag. Later zag ik ook zo’n bruine laag op een witte plastic zak en kon ik kleine naalden onderscheiden. De bruine laag die ik zag moest bestaan uit door regen vochtig geworden naalden. Naaldendrab. Er was op enige afstand een hoopje rokend afval. Ik moest nodig wateren, maar het was niet voldoende om het vuur te doven. Ik ging op zo groot mogelijke afstand staan en deed de ventilatiegaten van de tent dicht. Helaas was ik maar 72 kilometer dichterbij Vietnam gekomen, maar de volgende dag zou ik afdalen van 2500 naar pakweg 1000 meter. Misschien reed ik er dan weer 100 kilometer vanaf.
Er was bedrijvigheid om me heen. Het kon ook niet anders met al die lapjes landbouwgrond. Toch maakte het niet uit: dit was het veilige China en ieder doet zijn ding en laat mij mijn gang gaan. Ik begon aan een lange afdaling. In het eerste dorp klonk in de vroege ochtend traditionele muziek en zang uit een gebouw met vlaggen dat tegen een bergwand lag. Lokale authentieke muziek geeft het reizen een extra dimensie. Ik had een kleine missie: ik had in de tent gepoogd een band te plakken, maar de solutie was verdampt. In het dorp liep ik materiaalwinkels binnen en toonde mijn Chinese plaksets: ik had er een uit Botswana en een uit Kirgizië. Hier schudde men het hoofd. Ik rolde verder. Later kwam ik langs een markt. Dat moest ik hebben. Ik zag fietspompen en vroeg naar een plakset. Helaas, ook hier niet. Een stuk verder reed ik langs een poort aan de andere kant van de weg waar een hondje in de opening stond. Het was een vervelend keffertje en woest stoof hij op me af. Ik wist dat hij niet in mijn linkerenkel zou gaan hangen want ik was beschermd: er kwam een tegenligger aan én ik werd ingehaald. Maar het was een doortastend hondje. ‘Bof!’, klonk het. Ik keek om. Het was net of er een speelgoedhond lag. Met zijn horizontaal gestrekte pootjes leek hij wel onmiddellijk verstijfd. Honderden honden hadden me opgejaagd in al die jaren. Niet een had dat ooit moeten bekopen. Nabij Tanchang waren er garages. Ik vroeg opnieuw om een plakset. Ik deed er maar wat tekst bij via Google Translate. Er vormde zich een kleine menigte om me heen. Blijkbaar was mijn vraag nog niet helemaal duidelijk, want één man liet me inspreken wat ik zocht. Ik hield het simpel. Ik had vooral lijm nodig en vroeg om lijm. Ik kreeg een gratis tube. Ik lunchte hier meteen toen ik een pleintje zag. Pauzeren op en langs vangrails was in deze fase over; overal waren picknickplaatsen te vinden. De middag werd lastiger dan verwacht: er kwamen klimmetjes in de afdaling. Klimmen vond ik niet erg, maar alsmaar op en neer moeten was ook mentaal vermoeiend. Ik kwam wel langs een rivier te rijden en dat beviel me. Op een picknickplaats at ik bananen omdat de lunch net even te vlot verteerd was. Soms reed ik tussen bergwand en rivier, maar vaak was er wat meer ruimte en dan was er bewoning. Zoals altijd was het vinden van een kampeerplaats schier onmogelijk en toch had ik weer geluk met een klein bos nabij de rivier, iets lager dan de weg, grenzend aan enkele akkers. Ik werd geteisterd door muggen nu ik zoveel lager zat en het beduidend warmer was. Ook zaten er honderden vervelende stukjes natuur in mijn sweater en sokken die zich moeilijk lieten verwijderen; daar was ik even zoet mee.
Omdat het niet koud was toen ik ontwaakte was het eenvoudig om vroeg de dag te beginnen. Ik kon de extra tijd gebruiken om alsnog de band te plakken en meer stukjes natuur uit mijn kleding te verwijderen. Deze dag stond de 75 kilometer naar Jugan op het programma. Ik hoopte daarna nog een flink stuk van de klim naar ruim 2100 meter te kunnen maken. De samengesmolten steden Wudu en Longnan hadden het een en ander aan schoonheid te bieden: een brug met bijzondere architectuur, wolkenkrabbers met puntdaken en verzorgde parken en boulevards langs de waterkant. En niet onbelangrijk: palmen. Had ik ze al gezien, buiten Patong? Het weer paste niet bij de palmen: het was zwaarbewolkt, al enige tijd. Ik had het idee dat ik keer op keer de invallende herfst meemaakte, al vanaf de dag dat ik grensplaats Takeshiken verliet en Mongolië in reed. Qua breedtegraad zat ik nu op eenzelfde positie als Midden-Tunesië. Na 75 kilometer nam ik een kortere route: ik ging over de rustige S206 rijden. Al in het eerste dorp was de weg opgebroken. Aan het eind van het dorp leek het me toch verstandig informatie in te winnen. Was de hele route berijdbaar? Ik vroeg het aan een man. Hij keek het na op een verkeersapp. Er waren na dit dorp geen bijzonderheden meer. Ik kocht fruit bij een kraam en ging weer op pad. Slechts incidenteel waren er enkele huizen aan deze route langs een rivier en tussen bergwanden, maar ook hier was iedere meter grond in gebruik. Het bleef vreemd om in de bergen te rijden en steeds enkele vierkante meters met sla of kool te zien. Een kampeerplek vinden leek ook hier weer lastig te worden. Het begon ook nog te miezeren. Ik kwam terecht bij een brug en een afslag, een pad dat, zo bleek later, naar een dorp leidde. Ik kon onder de brug staan maar durfde dat niet aan; als de bui serieuzer werd kon ik met wateroverlast te maken krijgen. En dus ging ik langs het pad staan, achter wat steenpuin. Het pad was populair; er passeerde meer verkeer dan me lief was. Het was niet zo’n beste plek. Er was veel vuurwerk in de avond; ik hoorde dat nog steeds dagelijks. Het leek niets te maken te hebben met feestdagen, zoals ik eerder dacht. Ik lag nu, na een week, nog steeds op een schema van circa 25 dagen fietsen.
Mijn ontbijt bestond uit een blik mais want ik was vergeten brood te kopen. Ik was gedreven de 95 kilometer naar Yaodu vandaag af te leggen en treuzelde niet. Om half acht vertrok ik. Ik moest eerst 600 meter klimmen. Er was mist boven me en er was minimale regen. Zonder moeite reed ik bijna de helft van de klim voor ik kort rustte. Het was zeer rustig op de weg - logisch ook vanwege de blokkade in het dorp van gisteren. Dit was een mooie bergwereld. Had mijn eerste tocht naar Chengdu in 2013 vooral een Tibetaans karakter, mijn huidige traject is tropischer en doet meer aan Vietnam denken. Ik zag al diverse solitaire bergen (de zogeheten ‘grobbebollen’) in het landschap staan. In twee uur deed ik de klim. Daarna ging ik naar beneden via haarspeldbochten. Het was 6°C en ik was volledig ingepakt met de middelen die ik had. Het was net te doen maar het waren miserabele omstandigheden. Heel langzaam steeg de temperatuur. Mijn weg kronkelde om de snelweg heen: die snelweg ging recht door de bergen, via tientallen tunnels, en ik rondde alle bergen. Ik lunchte op een blok beton. Daarna ging de tocht soepel verder: veel dalen en de klimmetjes gingen vanzelf. Mooie route, al bleef het China en zag ik nog steeds sla en andijvie in de berm. Ik had een prima uitzicht bij het naderen van Yaodu: groene wateren en bruggen. Na Yaodu zette ik de tocht weer voort op de G212. Het was inmiddels 14°C en de regen nam toe. Er was veel groen om me heen en in dat groen eindigde uiteindelijk de dag, in de jungle in de berm. Het was een mirakel dat er horizontale grond ongemoeid was gelaten. Ondanks de regen was dit een soepele dag geweest. Ik had 110 kilometer gereden maar door het geslinger rond de snelweg was ik maar 73 kilometer dichter bij mijn doel gekomen. Ik keek lang op de kaart en probeerde veel uit. Het wegennet is zeer complex en de routeplanner van Osmand is niet praktisch: de automodus zoekt altijd naar snelwegen en de fietsmodus naar geitenpaadjes. Er valt weinig in te stellen. Ondanks de matige regen stond er toch weer een laagje water in de stuurtas. Ik maakte een knipje in de textielachtige bodem, de buitenste laag. Zo zou er geen plas water meer tussen die bodem en de kunststofbodem mogen ontstaan.
Na het fixen van een lekke band zette ik de mooie rit langs groene bergen in groene wateren voort. Soms moest ik over heuvels heen. In de middag ging de rit op dezelfde voet verder: bergen ronden en soms oversteken. Er zat geen grote klim bij maar ik klom desondanks veel. Ik was blij dat dit alles weer vanzelf ging, dat ik erbij kon wegdromen. Ruim tien kilometer voor Baolun pauzeerde ik op een bankje bij enkele vijvers. Via een sms van het thuisfront vernam ik dat bij de Nederlandse verkiezingen D666 de meeste stemmen had gekregen. Ik had getreurd als het niet zo hilarisch was. De schapen wijzen de wolf aan als hun vertegenwoordiger. D666, de partij die ooit geïnfiltreerd werd door het Baphomet Economic Forum toen ze bijna even levenloos was als haar oprichter Van Mierlo, dat satanskliekje dat uitgekotst werd bij de vorige verkiezing, de partij met een staatssecretaris als Van Huffelen die onze papieren democratie door haar bilnaad haalde en de wil van een Kamermeerderheid negeerde door in te stemmen met plannen over een Europese digitale identiteit, en met Euthanasia Pia die onze papieren democratie door haar bilnaad haalde en de wil van een Kamermeerderheid negeerde door als demissionair (!) minister het pandemieverdrag van de Beelzebub Health Organization te tekenen, wat deze organisatie ongekend veel macht geeft tijdens een volgende fopdemie. Daar waar andere West-Europese burgers opkomen voor hun vrijheid, kiest Nederland voor woke, voor transgender- en klimaatgekte, voor omvolking, voor de digitale gevangenis. Meerderjarige kinderen naar het front, ouderen geëuthanaseerd. Behalve natuurlijk als u mens van couleur bent: u bent nog nodig en uw eliminatie staat later op de agenda. Gefeliciteerd Nederland, u verdient de leiders die u krijgt, en u krijgt de behandeling die u verdient. Ik voorspel dat het komende kabinet niet gaan vallen. Het zal de rit uitzitten van 2026 tot (Agenda) 2030. Eigenlijk maakt het weinig uit wie in Nederland die zetels gaat bezetten – als goedwillende politici van buiten het systeem te veel stemmen dreigen te krijgen worden ze geliquideerd in bananenmonarchie Nederland – maar D666 zal, ongetwijfeld hand in hand met klimaatvriend Timmermans, met extra veel satanisch genoegen Nederland slopen. En op gezette tijden zal Rob Jetten een oud stuk vinyl op de draaitafel leggen en hij zal meezingen: “Pleased to meet you, hope you guess my name. But what’s puzzlin’ you is the nature of my game.”
In Baolun zocht ik onder andere naar een ontbijt voor de volgende dag. Brood en bananen werden niet meer verkocht in de straten. Ik vond een winkel maar vond er niet alles wat ik nodig had. Ik kon negen dagen na Ping’an wel weer een echte supermarkt gebruiken. Gelukkig vond ik die, al had ik niet veel tijd meer. Er was hier helaas geen degelijk brood, wel plakkerig zoet witbrood. Ik nam er twee mee en een aantal overige producten die ik kon gebruiken. Vlot pakte ik alles in en reed de stad uit. Het was prettig om eens een stuk rechtuit te kunnen rijden. Ik wilde kilometers maken maar mijn tijd was snel op. Rechts beneden me was bush. Ik daalde via een trap af voor een inspectie en zag dat het vooral tuintjes waren met bush ertussen. Ik kon daar wel staan, maar er was wel veel omgevingslawaai. In de tent sloeg ik weer aan het rekenen en het puzzelen op de digitale en papieren kaart. Het is deprimerend om na een lange dag hemelsbreed zo weinig voortgang te maken, maar toch was het zeer wel mogelijk om op tijd in Vietnam te zijn.
De lucht was gespleten: links was het volledig bewolkt met daarachter de zon, rechts strakblauw met een bijna volle maan. Het was de bewolking die wegschoof. Ik had een bijzondere taak. Osmand toonde vandaag vier bulten van circa 350 meter hoog. In de ochtend deed ik één bult. De weg voerde me door een bosrijk gebied, strikt natuur, zonder akkers of moestuintjes. Ik lunchte op een verroeste metalen balk op een klein, vlak terrein aan de rand van een dorp en hing er alles te drogen wat nog nat was van eerdere buien. Ik deed voor drieën bult 2 en 3 en deed daarbij een nationaal park aan, al zag ik weinig meer dan bos, met een looppad rechts van me. Het was een fantastische, zonnige fietsdag waarop ik veel kracht had. In mijn pauze in een dorp kreeg ik het te stellen met minuscule vliegjes. Ze beten in mijn onderbenen en dat jeukte flink. Ik trok tijdelijk mijn regenbroek aan. Bult 4 was zwaarder dan zijn voorgangers. Vergiste ik me of waren de hellingen veel steiler? Op de afdaling zag ik dat het al half zes was. Ik had nog maar drie kwartier voor de schemering inviel. Ik rolde langs een eindeloze rij huizen en sloeg toen af naar een berg. Ik liep langs akkers en kon een bergpad op. Ik kwam terecht in een klein natuurgebied met naar het scheen religieuze bouwsels. Ik zette mijn tent op. Ruim 1500 hoogtemeters én ruim 100 kilometer in 8 uur. Mooi. Ik moest nu in twee dagen voorbij Chengdu kunnen komen. In 2013 reed ik vanaf Ping’an in tien dagen en 991 kilometer naar het Mix Hostel in het centrum van Chengdu. Nu was ik na tien dagen en 977 kilometer nog 185 kilometer verwijderd van het Mix Hostel (dat ik nu niet ging bezoeken). Mijn huidige route was aanzienlijk langer.
Ik stond steeds vroeger op. Om half acht vertrok ik, met als missie om eens een fors aantal kilometers op de teller te zetten. Het klimvenijn zat vandaag aan het begin. Het was en bleef zwaarbewolkt maar per dag werd het warmer, dat merkte ik ook in de tent. Vandaag werd het zonder zon 20°C. Ik vond dat een goede ontwikkeling, want binnen een week moest ik weer naar 2000 meter hoogte. De route was deze dag niet inspirerend. Ik fietste tot tegen de middag en at op een klein trapje van een elektriciteitshuisje. Wederom werd ik volop geprikt door beestjes; nu zag ik ze niet. Ik deed alsnog een regenpak aan. Na de lunch was ik vrij snel in stedelijk gebied. Hier lag Mianyang. Zeker dertig kilometer reed ik door de stad en zag niets opzienbarends. Ik was blij toen ik weer natuur en andijvie om me heen had. Ik zag mensen een soort peren verkopen zo groot als meloenen. Ik kocht in een winkel grote pakken graanblokken, zo groot zag ik ze niet eerder. Ze vormden een goed ontbijt. Ik naderde de stad Jingyang en sloeg tijdig af, in de richting van een spoorweg. Ik vond een stek naast het spoor. Ik had 134 kilometer afgelegd en deze dag de 20.000e kilometer van deze reis op de teller gezet. Dit werd mijn 1400e wildkampeernacht, na mijn eerdere 1750e kampeernacht. De volgende dag hoopte ik Wengong te bereiken, dat op opnieuw zo’n afstand lag als vandaag. Dan zou ik Chengdu ruim voorbij zijn.
Ik wist niet exact meer hoe ik op mijn kampeerplek gekomen was vanaf de hoofdroute en ik bevond me plots voor een betonnen kanaaltje. Ik moest in ieder geval aan de overkant zijn. Ik tilde mijn fiets eroverheen en toen ik mijn achterwiel neerzette hoorde ik een tik. Ik zag nu dat ik tien meter terug een afslag had moeten nemen, dan had ik niets hoeven tillen. Ik merkte dat er iets mis was tijdens het fietsen. Toen ik bij de hoofdweg aankwam inspecteerde ik het achterwiel. Ik draaide de pedalen terug. Er haperde iets. Ik moest hoe dan ook nog mijn ketting van olie voorzien en maakte meteen de derailleurwieltjes schoon, zo goed en zo kwaad als dat ging. Maar er was wel degelijk nog iets mis. Toch ging ik rijden. Ik kwam direct in stadsdrukte terecht. Ik mengde mij in de meute scooters (die hier niet zelden een overkapping hebben), over fietsstroken en stoepen. Ik stelde me erop in dat dit zo zou blijven, de hele dag, maar dat was niet het geval. Ik zou netjes om metropool Chengdu heenrijden. Het was zwaarbewolkt en er viel af en toe een spat. Ik moest een hoge brug nemen, maar deze was verboden voor fietsers. Ik negeerde het verbod; ik voelde er weinig voor een omweg te nemen. Wie ging mij tegenhouden? Politie zag ik hier zelden. Iets later zag ik over een vijver loopbruggen liggen en een overdekte zitplaats: een mooie lunchplek. Iedere dag at ik een blik gebakken vis met zwarte bonen; het was een goede portie eiwitten en smakelijk ook. In de middag stoorde ik me toch echt aan het mankement aan de fiets. Zolang ik trapte ging het goed, maar hield ik de pedalen stil dan was er lawaai. Waarschijnlijk was het freewheelmechanisme beschadigd bij de verplaatsing over het kanaaltje; dat mechanisme ging haperen en trekken aan mijn ketting zodra ik niet trapte. Ik voelde er weinig voor een fietsenmaker te gaan zoeken in monsterstad Chengdu. Ik verwachtte sowieso weinig van China als het ging om fietsonderdelen of -onderhoud. Liever reed ik door, al was dat niet zonder risico. De derailleur en ketting konden in theorie – dacht ik zo – aan gort getrokken worden en ik zou een duikeling kunnen maken. Maar soms nam ik een risico. Ik zou voorlopig kunnen blijven proberen de stad Zhaotong te halen.
Mijn omgeving was anders dan ik verwacht had. Ik zag vooral stadsgroen, nooit winkels en zelden huizen. Toen de dag voorbij was sloeg ik een weggetje in naar de akkers en vond er een akker in wording, zo leek het. Er was graafwerk verricht, maar er lag ook afval en dat laatste was altijd het officieuze bewijs dat het om openbaar terrein ging. Ik had door de vele verkeerslichten een iets minder grote afstand afgelegd dan gehoopt maar was desondanks flink gevorderd. Ik luisterde muziek onder mijn slaapzak en vond de bevestiging van een eerder vermoeden: er zat ongedierte in mijn klamme slaapzak. Ik werd weer volop gebeten. Ik zal weten dat ik de tropen nader. Ik sliep nu met mijn slaapzak binnenstebuiten. Dat zal ze leren.
Ik liep met de fiets het terrein af en ook nu ratelde het ding; ik fietste immers niet. Maar toen ik ging fietsen… was het over. Ik kon de pedalen stilhouden zonder dat er lawaai volgde. Fantastisch! Ik hield er rekening mee dat het probleem ook zomaar kon terugkeren, maar voor nu was ik gered. Het was grijs zoals het tegenwoordig altijd was, maar wel droog en opnieuw relatief warm. Deze dag werd een dag voor de kilometers; van het uitzicht hoefde ik het niet te hebben. Ik reed door een reeks dorpen en stadjes met tussenliggend groen. In stevig tempo fietste ik de dag vol. Vlak voor de schemering had ik weinig keus, maar de plek die ik vond volstond: aan een bruine rivier met dichte groene bebossing aan de overzijde. Het was alsof ik midden in Laos zat. Aan mijn kant was veel omgehakte bamboe; ik moest het een en ander verplaatsen. Ik was nu, na dertien dagen, over de helft van de tocht naar Vietnam. Nog één relatief eenvoudige dag en dan werd het weer menens.
Vermoeid stond ik op. Het was een donkere ochtend en op de smalle en opnieuw drukke weg was het door de dichte begroeiing nog donkerder. Ik reed met licht aan, in lichte regen, maar spoedig verbeterde de situatie, met meer ruimte.
Ik lunchte op een blok beton, nu tijdig ingepakt tegen het schier onzichtbare geteisem. Vis, bananen en cola - de vis werd wat gewoontjes nu ik het dagelijks at. Na de lunch had ik mooie uitzichten vanaf bruggen over een fantastische groene wereld. Rond tweeën was er een verrassing. Ik had de details van mijn route niet paraat en mocht plots 500 meter gaan klimmen. Het was gedaan met de rechte routes. Vanaf nu werd het weer kronkelen over de kaart. Het probleem met de fiets keerde terug. Mijn situatie werd linker door algvorming aan de zijkanten van de wegen. Ik bereikte een tunnel van bijna vier kilometer lang. Gelukkig daalde ik toen ik erin reed. Daarna was de dag op. In de afdaling zag ik een stukje grond dat verbouwd werd. Er grensde een grotendeels schuin aflopend veld met boompjes aan. Ik kon er mijn tent kwijt. Al vlot had ik bezoek van een man met een zaklantaarn. Toen de situatie duidelijk was stak hij zijn duim op. Hij bewonderde mijn fiets. Hij maande me mee te komen om te eten maar ik wilde mijn tent niet achterlaten en hij vertrok weer.
Het was een droge ochtend met droge groene zijden van de weg en zo waren ze prima berijdbaar. De groene wateren in de omgeving werden groter. Er was geen sprake van stroming dus waren het geen rivieren. Het was een wonderlijke wereld met al die rijkelijk begroeide bergen in dat groene water, met de vele bruggen die de bergen met elkaar verbonden. Ik nam een rustige route langs het water want de hoofdweg ging over een pas en ik zat niet ruim in mijn tijd. Ik was er verlost van het getoeter van vrachtwagens. Mensen verkochten bananen langs de weg maar ik was nog voorzien. Het was goed om in de bananenzone te zijn beland, want bananen waren voedzaam. Dat de weg rustig was betekende ook dat het onderhoud wat te wensen overliet; hier en daar lag een weghelft vol gevallen gesteente. De zon brak door. Eens in de paar kilometer was er een onverlichte tunnel. Een was 2150 meter lang, iets te lang van het goede, al wenden mijn ogen aan het donker en was het zelfs goed te doen met mijn leeslampje. In een andere tunnel werd ik bijgelicht door een brommer met een echtpaar erop; langzaam bleven ze achter me rijden. Halverwege mijn tijdelijke route was er zowaar een vleugje comfort: een trap leidde naar een platform met een overdekte zitplaats, een zitbank én vier stenen stoeltjes en dito ronde tafel. Het stierf er wel van de vliegjes maar ik was tijdig ingepakt, want ik wist hoe vreselijk de jeuk was als je hier langer dan twee minuten niet fietste. Na de lunch voltooide ik de rit naar Guixi en zag daar twee supermarkten tegenover elkaar. Ik bezocht ze beide en pauzeerde onder de bomen op geelgeverfde banken. Na nog eens tien kilometer stond ik aan de start van een bergroute die me naar ruim 2000 meter ging brengen. Ik schrok híer al van de kwaliteit van de weg. Er waren wegwerkers en er was politie. Ik vroeg de politie of de weg open was. De wegwerkers kwamen erbij en zo stond er plots een kring om me heen. Het antwoord was dat ik beter een andere weg kon nemen. Maar het kortste alternatief leek een krankzinnige omweg. Het duurde lang voor ik meer informatie had want één agent was zeer verdiept in mijn navigatieapp. Uiteindelijk werd ik toch wijzer. De weg zou in een erbarmelijke staat verkeren en door onbewoond gebied voeren. Dat laatste leek me wel eens wat, al zei het wel iets over de onherbergzaamheid van het gebied. Ik berekende de afstand over het kortste alternatief. Die grote omweg was maar acht kilometer langer omdat de bergroute een enorme slingerroute was, en ik zou geen berg hoeven oversteken. De keuze was gemaakt. Ik ging de route die ik had achtergelaten verder volgen. Dit had ik moeten weten, vond ik, maar China was hier een enorme puzzel. Ik reed nog even door en naderde een tunnel van vier kilometer lang. Het was al bijna tijd om naar een kampeerplaats te gaan zoeken. Ik zag af van de tunnel. Rechts was er een kleine ruimte in de betonnen afwering. Ik vond er een steil, deels overgroeid stenen trapje dat leidde naar een plateau, met daarachter een afgrond. Ik kon op het plateau zijwaarts, naar ruimte onder de weg, tussen de betonnen pilaren. Ik tilde in vele beurten de bagage en fiets naar beneden, heel voorzichtig, want vallen betekende mogelijk ‘game over’; ik mocht er niet op rekenen dat ik op het kleine plateau bleef steken. Het was al donker toen ik in mijn tent zat.
Ik werd steeds vroeger wakker. Deze dag werd ik om half zes actief, wetende dat het pas na zevenen licht werd. En zo stond ik in de laatste duisternis buiten, nog met lamp. Toen alles klaar was om naar boven te verplaatsen was het ‘licht’ (lees: grijs). Ik bracht de spullen naar boven. Het verplaatsen van de fiets, de laatste opdracht hier, was link. Het trapje sloot mooi niet aan op de doorgang in de betonnen afwering, die zat meer naar links, en normaal moest ik me aan een paal omhoogtrekken. Nu had ik een fiets op mijn rechterschouder; die moest ik eerst lossen. Ik moest balanceren en de fiets schuin door de doorgang duwen, met de afgrond achter me. Toen dat gelukt was kon ik de paal grijpen. De eerste horde was genomen. Nu nog de tunnel van 4350 meter lang. Hij was onverlicht. Gelukkig was het rustig op de weg. Ik ging weg met de gedachte ‘ooit houdt het op’. Als je je niet bezighoudt met hoe ver het nog is, is het goed te doen, ook met een leeslampje. Als het te druk werd stopte ik even. Soms was er een inham. Aan het einde werd de rit in de duisternis zelfs routineus en reed ik soepel en relaxed naar het licht. Uitdagingen als deze hielden me bezig maar de fietstocht in de buitenlucht stukken minder. De afdaling naar Pu’er ging nog flitsend maar daarna duurde de ochtend lang. In Yanjin lunchte ik op een plein op iets waarop ik kon zitten, iets wat toch een zeldzaamheid blijft: in parken, op pleinen en op boulevards blijft het een kwestie van speuren met een loep. Ik had minder oog voor mijn omgeving vandaag. Het naafprobleem was verergerd en ik kreeg zadelpijn, mogelijk deels door mijn flinterdunne Chinese korte broek, deels door het feit dat de lust om even op de pedalen te staan om het zitvlak te ontzien onmiddellijk verdween als ik dat vreselijke ‘KE-TANG! TAK! TAK!’ vanuit de naaf hoorde. Ik was na 16 dagen aan een onderbreking toe, maar deze problematiek zorgde voor onzekerheid. Redde ik het nog met deze fiets in de resterende 9(!) fietsdagen? Ondertussen kletterde er water van de bergwand rechts van me op de weg, soms zelfs tot over de middenstreep. Ik probeerde de hevigste douches te mijden. Er was de hele middag veel hinderlijk toeterend vrachtverkeer. In de afdalingen zette ik mijn voeten op de voortassen omdat de pedalen een eigen leven begonnen te leiden. Daar werd mijn zitvlak ook al niet vrolijker van. Om kwart voor zes vond ik een perfect stukje natuur achter de betonnen afzetting, mooi vlak en beschut, maar wel net als de vorige dag natuur op beton, waardoor ik niets met haringen aan kon vangen. Maar mijn tent kon zonder. Zhaotong lag op 76 kilometer, maar ik moest wel een kleine 2000 meter klimmen.
Eerst smeerde ik mijn ketting en dat had een gunstig effect op de misère, maar dat ik voornamelijk klom was ook goed; zo bleven de pedalen gestaag draaien. Ik leidde de gedachten zoveel mogelijk af met muziek. De klim ging verbazingwekkend goed, al bleef fietsen in de ochtend zwaar. In de middag brak de zon door en was de lucht blauw. Het was precies niet wat ik verwachtte; ik verwachtte kou. Misschien zat ik nu boven al die laaghangende bewolking in de dalen. Er was weinig bebouwing meer langs de weg, ook geen winkels. Mijn flessen waren leeg en ik was genoodzaakt een trits kleine flesjes te kopen bij een tankstation. Ik bereikte Zhaotong pal aan het eind van de dag. Ik wilde nog niet die stad in en hield nog even de G213 aan die erlangs liep. Tussen de vangrail en een bedrijf was bush en ik zette er mijn tent op. Op de 17e dag op rij had ik nog de kracht gehad om 1770 meter te klimmen, en als het langer licht was geweest had ik met gemak die 1998 meter aan flarden gereden in mijn klimlijst. Was ik wel aan een pauze toe? Deze dag was zo voorspoedig verlopen dat ik nog geen onderbreking wilde. Hoe dichter bij Vietnam, hoe beter. Ik moest nu nog 679 autokilometers, oftewel 7⅔ dag fietsen volgens mijn schema. Hoe lang ik door kon gaan hing nu niet af van mijn lijf, maar van mijn powerbanks en natuurlijk de fiets.
In de nacht lag ik wakker. Het was twee uur. Ik keek eens naar het laadproces. Mijn telefoon stond op 31% en de powerbank was leeg. Ik kon mijn ambities vergeten. Verplichte stop. Ik kon me nu niet vermaken met muziek want ik moest zuinig aan doen: die 31% had ik nodig om een hotel te vinden en om te kunnen communiceren. En dus wachtte ik op wat komen ging. Het zal zo’n half vijf geweest zijn toen ik weer in slaap viel. Ik kon nu uitslapen, want om acht uur bij een hotel aankloppen zou raar zijn. En dus bleef ik liggen. Ik deed kalm aan in de ochtend en het was half tien toen ik vertrok.
ZHAOTONG
Het was opnieuw een wolkeloze dag. Ik sloeg af, het centrum in. Ik zag een supermarkt en kocht voedsel voor mijn verblijf en het vervolg van de rit. In het eerste hotel dat ik zag liep ik naar binnen. Met de vertaalapp kwamen de vriendelijke dame en ik overal uit. Voor het eerst werd mijn telefoon gebruikt om mijn vragen te beantwoorden; ik had een Chinees toetsenbord geactiveerd. Chinezen gebruiken gewoon het Latijnse alfabet om Chinese karakters tevoorschijn te toveren. De prijs was 148 yuan, maar toen ik meldde dat 120 yuan mijn maximumprijs was, werd de prijs verlaagd naar 110 yuan (€13,50). Ik kreeg weer zo’n mooie kamer. In Chinese hotelkamers is veel inbegrepen: tandenborstels, kammen, een waterkoker, laadkabels, flesjes water.
In 34 uur was mijn powerbank opgeladen. Ondertussen was ik opgefrist, had ik wat kleren gewassen en remblokken vervangen. Ik had een avondwandeling gemaakt in de sfeervol verlichte stad en weer wat documentaires bekeken.
En toen…. werd ik genoodzaakt mijn verhaal af te kappen. Mijn avontuur was te lang voor een pagina op deze site. En laten we wel wezen: u moet ook even wat gaan bewegen. Al dat staren naar een scherm is niet gezond. De onverwachte uitdagingen die nog volgden op mijn tocht naar Lao Cai komen over enkele weken terecht in de volgende blog.
______________________________
Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, over de eerste twee jaar van mijn fietsleven, is bij de boekhandels verkrijgbaar, of tegen gereduceerd tarief bij:
https://www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-02-16 15:41:14
[totalVisitorCount] => 347398
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 387
[author] => Richard
[cityName] => Lào Cai
[travelId] => 530429
[travelTitle] => Een wereldfietser heeft negen levens (deel 2)
[travelTitleSlugified] => een-wereldfietser-heeft-negen-levens-deel-2
[dateDepart] => 2025-02-11
[dateReturn] => 9999-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 5
[goalName] => Een wereldreis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/246/220_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => japanse-yens-verbrassen-aan-een-kaasplankje
)
[22] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110619
[userId] => 427053
[countryId] => 201
[username] => Rob-en-Sil
[datePublication] => 2025-11-26
[photoRevision] => 0
[title] => Vietnam (1)
[message] => Dinsdag, 21 oktober bewolkt, 15 graden
Vijf uur, de wekker loopt af....... Buiten is het donker en de Jan de Wind raast om het huis, terwijl de mistige regen neer daalt…. De herfst is aanwezig en de kille temperatuur kondigt nog meer slechte voorspellingen aan. Tijd om te vertrekken naar betere oorden. Onze vrienden Sjan en Rien komen ons halen voor de eerste 25 km van ons nieuwe avontuur. Op naar Azië Het openbaar vervoer in Nederland…. misschien wel de grootste uitdaging in heel onze vakantie. Voor ons alweer jaren geleden dat we hier gebruik van hebben gemaakt. Het is wel relaxed zo langs de files af. We komen ruim op tijd en dat betekent dus wachten, wachten, wachten...... Natuurlijk zoals altijd is er wel weer iets. Bij de douane komt bij het lezen, het paspoort terug met de melding " Go to all passports", maar met wat hulp komt het toch weer goed. Deze keer geen fouillering, wijdbeens tegen de muur of schoenen die blijven afgaan. Maar we zijn er nog niet..... Onze vlucht SQ323 van Singapore Airlines is op tijd en om 10.55 uur gaan we de lucht in….. Indochina here we come. Wat is reizen met een camper dan ontspannen. De vlucht verloopt goed, maar vliegen is erg saai. De stewardessen zien er perfect uit en kun je met duim en wijsvinger beetpakken, zo dun zijn ze en komen volgens mij uit een pakketje van 10...... allemaal hetzelfde. Boven Delhi erg veel licht vervuiling en wat is dat groot.
Woensdag, 22 oktober bewolkt, 28 graden
Het is de volgende dag als we na 13 uur vliegen om 06.30 uur komen we aan op Singapore Changi Airport, voor onze overstap om 9 uur via vlucht SQ192 naar Hanoi. Er is een tijdsverschil van 6 uur.We hebben even de tijd, ook al moeten we 20 minuten lopen om aan de andere kan van het vliegveld te komen. Het wordt een kop koffie bij Bacha Coffee uit Marrakesh, maar deze kan zeker niet tippen aan de koffie die je kunt kopen bij al die autootjes langs de weg in Marokko. Het vliegtuig vertrekt wederom op tijd en 3 uur later komen we aan in Hanoi, waar ook alles op rolletjes verloopt. Mede ook doordat het visum afgeschaft is in Vietnam voor verblijven korter dan 45 dagen.In de aankomsthal komen alle reizigers bij elkaar. Samen met de reisbegeleider, zijn we met 18 personen.Samen met onze reisgids Seven, stappen we in een touringcar, die ons naar het hotel brengt. Seven is een alerte jongeman met heel veel kennis en trots over zijn thuisland. Hier kunne we iets mee. We komen na een uurtje crossen door de onvoorstelbare verkeerschaos aan bij Hotel Du Monde in Hanoi, waar we 2 nachten blijven slapen. Door de recente overstromingen is het hotel gewijzigd en dat is er niet slechter op geworden. We doen een natte briefing en gaan ons dan even opfrissen, voordat we de stad in wandelen. Met 14 personen slenteren we door de straatjes met allerhande kraampjes op de stoep. Net als in Marokko is het verkeer één grote chaos en oversteken is heel makkelijk...... Gewoon de verkeersstroom in lopen…. de miljoenen scooters omzeilen je gewoon... maar het is echt wel even wennen. Psychisch is dit voor ons niet normaal. We sjokken door de straten en komen uit bij een klein restaurantje. Gelukkig gaan er enkele Duitsers vertrekken, anders kunnen we niet eens allemaal binnen. We krijgen wat voorgeschoteld, zodat we van alles wat kunnen proeven. Het bier smaakt hier in ieder geval goed. We hebben op het vliegveld 10.000.000 Dong gepind, zodat we hier zo'n 300.000 Dong kunnen afrekenen…. ongeveer € 10,00 pp. Dan lopen we weer terug, de vermoeidheid begint in te treden... Bij aankoop van een fles water blijkt dat het waardeloze geld, dat erg veel op elkaar lijkt, makkelijk fouten maakt. Eén nul zie je zomaar over het hoofd. Maar de mensen "corrigeren" dat wel heel erg vlug. Onderweg komen we nog bij een pleintje waar veel mensen bezig zijn met dansen, gymnastiekoefeningen of gewoon met elkaar zitten te babbelen. We zijn nu op sinds gistermorgen 5.00 uur en ook nog 8,3 km gelopen... Tis mooi geweest…. tot morgen.
Donderdag, 23 oktober bewolkt, 22 graden
De vochtigheidsgraad in Vietnam wordt voor ons de komende dagen tussen de 75 en 85%.Vandaag gaan we lopend de stad in en we beginnen bij het Keizerlijke stad van Thăng Long. Thang Long is de oude naam van Hanoi die de stad heeft gedragen vanaf de regering van de Ly-dynastie in de 11e eeuw. Koning Ly Cong Uan (Lý Công Uẩn) verliet toen de vorige hoofdstad Hoa Lu (Hoa Lư) om naar Dai La (Đại La) te gaan. Volgens de overlevering droomde hij dat er een gouden draak boven de plaats vloog, zodat de plaats werd hernoemd tot Thang Long: "Opstijgende Draak". Later is de stad Dong Kinh (Ðông Kinh) gaan heten, waarna hij weer Thang Long werd totdat de koninklijke residentie naar Hué verhuisde. In 2010 is de Centrale Sector van de Keizerlijke Citadel van Thang Long door UNESCO tot werelderfgoed verklaard. Daarna naar Tran Quoc Pagode. Een Boeddhistische Tempel op een klein schiereiland in het Hô Tây meer. De Trấn Quốc Pagode in Hanoi is de oudste pagode in de stad. De pagode werd oorspronkelijk gebouwd in de zesde eeuw tijdens de regeerperiode van keizer Lý Nam Đế (van 544 tot 548), wat hem een leeftijd van meer dan 1500 jaar geeft. Bij de stichting heette de tempel Khai Quốc (Nationale Stichting) en stond hij aan de oevers van de Rode Rivier, buiten de Yên Phụ-dijk. Vanwege de oprukkende rivier werd de tempel in 1615 verplaatst naar het eilandje Kim Ngư (Gouden Vis) in Hồ Tây (Westmeer), waar hij nu ligt. Een kleine verhoogde weg verbindt de tempel met het vasteland. De laatste grote restauratie aan de tempel vond plaats in 1815, toen het hoofdheiligdom, de ontvangstzaal en de achterste zaal voor de doden werden gerenoveerd. De pagode is een van de belangrijkste onderdelen van de Trấn Quốc-tempel, omdat het de as van deze belangrijke monnik bevat. De meeste pagodes zijn gebouwd in de 17e eeuw. Als we daarbuiten komen, worden we aangesproken door een cyclo chauffeur. Aangezien we op tijd in Hanoi Train Street willen zijn, laten we ons door de stad rijden. Dit is een treintraject, waar de restaurantjes en winkeltjes zo dicht langs het spoor zijn gebouwd, dat de tafeltjes op het terras op moeten schuiven als de trein passeert. Dit gebeurt enkele keren per dag, maar wel op een tijdschema. De rit is echt wel een avontuur op zich, aangezien verkeersregels een aanfluiting zijn en je voorin zit en dus alles ziet aankomen. Iets of wat tegen het verkeer in rijden is hier niet echt een bijzonderheid. We zitten op de 1e rij, zoals iedereen, als de trein iets te vroeg voorbijkomt. Een attractie van 2 minuten, maar de hele straat zit vol met toeristen. Nog nooit zoiets gezien, bijzonder. We gaan verder en komen bij het Ho-Chi Min plein en mausoleum. Er verschijnt steeds meer politie en militairen en zelfs de weg wordt afgesloten. Tegenover het plein zit het gebouw van de Nationale Vergadering. De Nationale Vergadering is de enige regeringsmacht in Vietnamen, in overeenstemming met het principe van eenheid van macht, zijn alle staatsorganen daaraan ondergeschikt. Waarschijnlijk bezoek uit Zuid-Afrika, aangezien er veel vlaggetjes aan de lantaarnpalen hangen. We moeten via een metaaldetector om op het plein te komen, maar worden geweigerd…. mijn knuppel is te groot.........Terug over dezelfde weg mag niet, dus helemaal om lopen. We zien verder Vân Hiêu Hanoi, een soort van examenschool voor b.v. dokters en andere hoog opgeleiden en belangrijke personen uit vroegere tijden. Văn Miếu ook wel Literatuurtempel genaamd is een Confuciustempel in de Vietnamese hoofdstad Hanoi. Hoewel er diverse Văn Miếu in Vietnam zijn, is de meest bekende en beroemde tempel te vinden in Hanoi en fungeerde als de eerste universiteit van Vietnam. De afbeelding van deze tempel staat op de achterkant van het honderdduizend Vietnamese đồng bankbiljet. De Literatuurtempel dateert uit 1070 en werd door koning Ly Thanh Tong opgericht ten gunste van het onderwijs en de topacademici van de stad. Enkele jaren later werd de tempel omgedoopt tot de eerste universiteit van Hanoi. Ruim twee eeuwen terug werd de universiteit gesloten en sindsdien is de tempel een plaats waar studenten nog steeds komen om er in alle rust te studeren en een van de vele musea in Hanoi. Studenten architectuur komen er schetsen of inspiratie opdoen aan de traditionele Vietnamese bouwkunst die zich in de tempel weerspiegelt. De tempel bestaat uit vijf binnenplaatsen, waarvan de eerste via de grote poort kan worden binnengegaan. De eerste twee binnenplaatsen zijn tuinen met zeer oude bomen en strak gemaaide grasvelden waar het lawaai van de stad door de dikke stenen muren nauwelijks nog hoorbaar is. Dan het Hôa Lô Prison museum, wat een beetje tegenvalt als je 15 minuten later alweer buiten staat.De Hoa Lo-gevangenis in Hanoi, ook bekend ‘Hanoi Hilton’ en ‘Maison Centrale’, werd gebruikt voor politieke gevangen tijdens de Franse koloniale tijd en Amerikaanse krijgsgevangenen tijdens de Vietnam-oorlog. Het fort was ooit een enorme gevangenis in koloniale stijl, waarvan het grootste deel in de jaren negentig werd afgebroken. Het begint donker te worden en we gaan, de scooters ontwijkend, door de zeer drukke straatjes van de Old Town Market en passeren de mooi verlichte St. Joseph Kathedraal. We eten bij Mapa Bistro, wat er van buiten simpel uit ziet, maar binnen luxueus is. We krijgen een soort van Westerse maaltijd, die erg goed smaakt. Goed gevuld gaan we weer verder door de straten van Hanoi. Ondertussen komt mijn blaas op spanning en als de druk te hoog wordt, vraag ik aan een serveerster op een terras of ik naar de wc mag. Ze loopt mee naar binnen en vertelt iets tegen een collega achter de toonbank…. Die kijkt me aan en vraagt "u wilt een kamer?" ........ een beetje overdonderd zeg ik dat ik naar het toilet moet....... Ze wijst me de weg, terwijl het 1e meisje stampvoetend haar uitfoetert dat ze me niet mee naar boven heeft laten gaan. Ik vraag me af hoe oud ze is en of dat het waarschijnlijk strafbaar zou zijn geweest….Ze had trouwens van die opgespoten lippen, niet echt mijn type zeg maar…. We gaan terug naar het hotel, want de voeten worden moe. Weer komen we langs de plek met gevulde gymnastiektoestellen en de groepjes mensen die op de maat van de muziek staan te gymmen in het parkje bij het hotel. Vandaag 17,72 km gelopen, tijd om te gaan rusten….O ja, voordat de fantasie op hol slaat, die te grote knuppel was mijn uitschuifbare camera standaard.
Vrijdag, 24 oktober onbewolkt, 25 graden
Om 6.15 uur de wekker en na het ontbijt naar de bus. We zakken af naar het zuiden, voor een nachtje op een boot. De stad uit is nog niet zomaar gedaan, maar na 1 verkeerde afslag, komen we toch op de goede weg. De snelweg voert langs vele kleine rijstvelden en menig kerkhof. Deze QL5B heeft verders niet veel nieuws te vertellen, behalve dat we onderweg een heuse fabriek van De Heus Mengvoeders uit Nederland zien staan. We hebben 2 koffie-stops en de 2e is bij een parelkwekerij. Ze planten een klein bolletje in een oester en na 2 - 5 jaar hebben ze een grote. Gelukkig heb ik mijn eigen parel bij, dus kunnen we de Ikea route in de gigantische shop wel overslaan. Aan de overkant is een zandafgraving en de vrachtwagens moeten de 3-baansweg oversteken om de goede richting in te rijden. Ze staan soms bijna stil en het achteropkomend verkeer moet maar zien...... erg bijzonder. Vanaf hier is het niet ver meer naar onze opstapplaats voor ons volgende onderkomen. Bij Tuan Chau International Marina, ligt een klein bootje klaar om ons naar een grotere boot te brengen, namelijk de “Golden Cruise 99”.Een houten cruiser, die wel een likje verf kan gebruiken, maar wat voor ons doel een meer idyllischere aanblik geeft. Prima dus voor ons verblijf in Halong Bay. Ha Long Bay is een trekpleister van jewelste. De vele boten die we zien maken dit wel duidelijk. De temperatuur is perfect, terwijl het zonnetje zich nog niet laat zien. Met een klein bootje worden we naar ons cruiseschip gebracht en dobberen we rustig naar de eerste uitstekende rotsen uit de zee. We hebben de boot helemaal voor onszelf. Prachtig om te zien en toch ook weer raar dat dit fenomeen zo in het water staat. We hadden zoveel opkomst niet verwacht, maar maakt het er niet minder mooi om. Doordat het op de lijst van Unesco staat, mogen de boten niet overal komen en is er een verzamel punt met een aangelegd strandje en een uitzichtpunt op ruim 120 meter hoogte. We wringen ons tussen de rest, ouwe meuk en miljonairs kruisers liggen langs elkaar, om vervolgens naar het eilandje te worden gebracht. Terwijl Sil meteen het water in duikt, ga ik eerst de 460 treden omhoog bedwingen. Ook hier een kudde van heb ik jou daar. Stap voor stap omhoog, maar het resultaat mag er zijn. Daarna weer terug en voeg ik me bij mijn pareltje. Nadat de huid begint te rimpelen, gaan we weer naar onze boot, die hier voor anker blijft liggen deze nacht. We zitten op het bovendek te genieten van de omgeving en een versnapering. Als na het diner ook nog alle lichtjes van de diverse boten aangaan, is het plaatje compleet. De wind is sterk, maar het blijft toch wel lekker zwoel. Als dan na enige tijd op diverse plekken de karaoke bar opengaat......... welterusten.... DeHa Longbaaiis eenbaaibij de stadHạ Longin het noorden vanVietnamin deGolf van Tonkin, nabij de grens metChina.Vịnh Hạ Longbetekent in het Vietnamees 'Baai van de dalende draak'. De baai is sinds 1994werelderfgoed, maar is daarna nog uitgebreid. Het gebied is eenarchipelvaneilandendie hoog verticaal boven dezeeuitkomen, dicht bij elkaar staan en door de zee van elkaar worden gescheiden. De baai heeft een kustlijn van 120 kilometer en het gebied beslaat zo'n 1500 vierkante kilometer.
Vrijdag, 25 oktober Bewolkt, 24 graden
Vanmorgen weer vroeg op, ongeveer 6.15 uur, om de kudde voor te zijn. Na een kop koffie meteen door naar Hang Sûng Sôt Cave. Een ruimte in een berg, uitgesleten in miljoenen jaren door water en wind. Hier geen stalagmieten, maar wel stalactieten, ook allemaal kuiltjes in het plafond als bij een golfbal. Gelukkig zijn we vroeg opgestaan, aangezien dat alle boten die nu in de baai liggen, hun toeristen hier gaan dumpen en wij nu nagenoeg de eerste aanwezigen zijn. Nu kun je tenminste nog foto’s maken zonder dat er veel mensen op staan. Na een uurtje hebben we het gezien en gaan we terug naar onze boot, die ons afzet bij Tuan Chau International Marina waar we gisteren ook zijn ingestapt. Volgens het reisprogramma zouden we terugrijden via de snelweg naar Hanoi en daar bij het Hô Hoân Kiêm meer naar het waterpoppen theater gaan, maar de groep beslist anders. We rijden binnen door en gaan bij een klein dorpje naar een plaatselijk waterpoppen theater, lekker kneuterig en verdienen die mensen ook nog wat. We mogen ook achter de schermen kijken, om te zien hoe de 4 vrouwen in een vissers waadpak, hun poppen door het water bewegen en zij achter een scherm staan. Na een donatie en een aankoop om de mensen te sponseren, verlaten we het Yen Khanh Waterpoppenspel en gaan naar de doorgaande weg QL18, die ons weer verder naar de bewoonde wereld moet brengen. Tegen de avond komen we aan in Hanoi en worden we gedropt bij Hô Hoân Kiêm meer en kan iedereen gaan doen wat ie wil. De mensen hier leven allemaal op straat. Helemaal opgetuigd en alle kinderen mee. Opvallend is nu weer dat er veel bewegende mensen op straat zijn met b.v. touwtjespringen, voetballen met een soort van badminton shuttle, dansen, aerobics, gymtoestellen, enz. Ook zitten kinderen midden op straat spelletjes te doen. Wij lopen rond het meer en zijn vooral bezig met mensen kijken. We wilde eigenlijk naar de Ba Da Pagoda, maar daar was alles donker en stond de hele parkeerplaats vol met scooters. Dus zijn we doorgelopen naar de St. Joseph Cathedral, waar een mis aan de gang was en mensen al buiten stonden i.v.m. de drukte. We komen aan bij Po Inn. Po betekent hier soep en niet een reservoir voor de nachtelijke behoeften. We nemen een veilige vegetarische soep en lopen daarna verder langs het meer naar ons ontmoetingspunt. Liggend in het centrum van de historische wijk van Hanoi, is het Hoan Kiem-meer een mooie, rustige plek met een fascinerende geschiedenis. Volgens de legende kreeg keizer Le Loi in 1428 een magisch zwaard van de draak om tegen Chinese onderdrukkers te vechten. Dit zwaard kwam uit het Hoan Kiem meer. Na een succesvolle strijd tegen de Chinese indringers, bezocht keizer Le Loi het prachtige meer. Hij was met een bootje op het meer toen een enorme gouden schildpad opdook. De schildpad legde uit dat hij door zijn meester, de draak, was gestuurd om het zwaard van Le Loi op te halen. Loi gaf het zwaard terug aan de schildpad, die ermee verdween in de diepte. Loi noemde vervolgens het gebied Hoan Kiem-meer, wat “Meer van het teruggekeerde zwaard” betekent ter nagedachtenis van deze spectaculaire gebeurtenis.De pagode dateert uit het jaar 1056, onder het bewind van koning Ly Thanh Tong. De naam Ba Da Pagode (Stenen Dame Pagode) werd gegeven toen de muren van de nieuwe citadel werden gebouwd. Er werd een steen ontdekt die op een vrouw leek. De lokale bevolking geloofde dat dit een heilig teken was, gezonden door de Moedergodin van het land, en bouwde daarom een tempel in het gebied om de steen te herdenken. Door de geschiedenis heen werd de pagode herbouwd, maar het heilige boeddhistische symbool van Hanoi bleef behouden. Volg een smal straatje in de Nha Tho-straat en je vindt de religieuze pagode in een zeer rustige hoek, tegenover het drukke stadsleven buiten. Dit maakt deze plek serener en vrediger. Het gevoel dat je je op een heel andere plek bevindt, niet in het centrum van de hoofdstad Hanoi, de bijzondere stad waar oud en nieuw samenkomen. De Sint-Jozefkathedraal is een katholieke kerk aan de Nhà Chungstraat, in de wijk Hoàn Kiếm. Het is een laat-19e-eeuwse neogotische kerk die dienstdoet als kathedraal van het rooms-katholieke aartsbisdom Hanoi. De kathedraal is vernoemd naar Jozef, de beschermheilige van Vietnam. De bouw begon in 1884 en de bouwstijl doet denken aan die van de Notre Dame de Paris. De kerk was een van de eerste bouwwerken van de koloniale regering van Frans Indochina toen ze in december 1886 werd geopend en is de oudste kerk in Hanoi. Er wordt meerdere keren per dag een mis in de kathedraal gevierd. Voor de zondagsmis om 18.00 uur stromen grote menigten de straat op. Gebeden en hymnes worden naar het plein buiten uitgezonden; katholieken die de kathedraal niet kunnen betreden, verzamelen zich op straat en luisteren naar de hymnes. We nemen vannacht de slaaptrein, voor ons de eerste keer. We krijgen de laatste wagon toebedeeld, die natuurlijk weer net na het perron staat geparkeerd. Door het grind er naartoe en dan klimmen we met wat hulp onze slaapplaats in. We slapen met vieren in een iets te kleine coupe, maar de bovenste kunnen met het gezicht tegen het raam…. we gaan het zien. We rijden door Train Street, waar we zelf van de week op een terrasje hebben gezeten en verwonderen ons wederom hoe dat hier gaat. Gewoon prachtig om te zien. We passeren langzaam de Rode Rivier via de Long Bien-brug en dan gaat het richting het noorden. Welterusten
Zaterdag, 26 oktober Onbewolkt, 27 graden
We arriveren rond half 8 op het station Lai Cai, een kleine 300 km verder naar het noorden.Tegenover het station ligt het restaurant Le Bordeaux en daar gebruiken we ons ontbijt.Niet ver van het station ligt de Chinese grens en we gaan Xi Jinping even een groet brengen. Opvallend om te zien, dat er bijna geen militairen zichtbaar zijn. Je kunt als bewoner van deze regio, zomaar de grens over zonder visum, tussen 7 uur ’s morgens en 10 uur ‘s avonds. Nadat we afscheid hebben genomen van Xi, brengt de QL4D ons naar Sapa. Deze slingerweg voert door ons door de Sapa Green Valley. De vele haarspeldbochten, met stijgingen van 10%, zijn een avontuur op zich. Zoals de scooterrijders in de stad als gekken rijden, doen de chauffeurs hier niet anders. Er is veel vrachtverkeer met zand en rotsblokken, die hier omhoog kruipen en voorbij geschoten worden door bussen en personenauto's. Of dit nu gebeurt op een recht stuk of in een haarspeldbocht, dat maakt niet uit. Voor deze beelden ben ik even voorin gaan zitten. Bij ons in Europa rijden de bussen en trucks met een motorrem, die het span in bedwang houdt zonder de voetrem te gebruiken. Hier hebben ze alleen de voetrem en handrem, wat best wel link kan zijn bij verkeerd gebruik. Sapa ligt op een hoogte van zo'n 1650 meter en dat merk je wel bij het lopen van trappen e.d. Voordat we bij het hotel aankomen, moeten we de bagage overladen in een klein truckje en wij overstappen in een minibusje. Onze eigen bus is hier te groot voor. Ook hier in deze kleine straatjes hellingen van 10%. Het hotel is van de betere klasse en dat kunnen we na de boot en trein wel gebruiken. Sapa, gelegen in de afgelegen noordwestelijke bergen van Vietnam, staat bekend om zowel het prachtige, ruige landschap als de rijke culturele diversiteit. Sapa is een ongelooflijk pittoresk stadje in het Hoang Lien Son-gebergte, vlak bij de Chinese grens, bekend als "de Tonkinese Alpen". Sapa en de omliggende regio herbergen vele bergstammen, evenals rijstterrassen, weelderige vegetatie en de Fansipan, de hoogste bergtop van Vietnam. Andere indrukwekkende bergen zoals Aurora en Jávea, waar Sa Pa de eerste zonnestralen ziet, vormen een zeer steile vallei. Door de recente toename in populariteit is Sapa echter snel een toeristische trekpleister geworden waar geld de nieuwe drug is. Laat je niet afschrikken door de drukte, je verkenningen van het omliggende platteland zullen de moeite waard zijn. Wees voorzichtig met alle lokale verkopers op straat, want ze kunnen behoorlijk veeleisend zijn. Groepen lokale bewoners staan erom bekend bezoekers te volgen en agressief handgemaakte producten te verkopen. De lokale overheid moedigt toeristen niet aan om bij straatverkopers te kopen of geld aan kinderen te geven. Wel is het gebruikelijk geworden om tandenborstels aan kinderen uit te delen. Als alles in het hotel is opgeborgen, gaan we naar het station voor het treintje naar Sunworld. We starten met een treintje, dat ons naar de kabelbaan brengt. Sunworld ligt op een berg met culturele bezienswaardigheden, een tempel en Fansipan. Als we uit de kabelbaan stappen en de 640 traptreden moeten gaan trotseren, beseffen we pas op wat voor hoogte we zitten...... Het tempo moet in rap tempo naar beneden, want we komen er nu toch echt wel achter dat het zuurstofgehalte hier heel anders is. We raken buiten adem, licht in het hoofd en zelfs duizelig. We nemen even een pauze. Er is erg veel bewolking en zorgt op bepaalde momenten ervoor dat het zicht ons ontnomen wordt. Het lijkt wel of ons geluk in weersomstandigheden ons hier in de steek laat. Maar het geeft ook wel een mysterieuze aanblik in het geheel, wat ook wel iets heeft. Later vertellen locals en onze gids dat we heel veel geluk hebben met het weer....... Vorige week heeft een andere groep een tyfoon gehad, wat Halong Bay onmogelijk maakte, midden in Vietnam 40 cm water in de straten stond, een groep 5 dagen alleen maar regen had in de regio van Sapa en dat het volgende week hier niet veel beter wordt........ We zullen dus maar niet klagen. Fansipan, oftewel "Het Dak van Indochina", isde hoogste berg van Vietnam en Indochina met een hoogte van 3.147,3 meter.De berg ligt in de provincie Lào Cai, nabij het plaatsje Sa Pa, en is een populaire bestemming voor natuurliefhebbers en avonturiers.Bezoekers kunnen de top bereiken via een meerdaagse trektocht of met de kabelbaan, die sinds 2016 bestaat en 25 minuten duurt.De berg maakt deel uit van het Hoang Lien Son-gebergte en het Hoang Lien Nationaal Park, dat door UNESCO is erkend.Toch nog het hoogste punt bereikt (wel met een funicular). We krijgen ook een officieel gedeelte met het hijsen van de vlag te zien. Ze moeten hem wel eerst uit de mast halen, om hem vervolgens met veel poeha weer in de lucht te hangen...... rare jongens die Vietnamezen…. Beneden testen we nog wel even onze gesteldheid. Terug in Sapa eten we tegenover het hotel bij restaurant Huong Rung Sapa. Niet te ver weg, dan kunnen we na het eten meteen het mandje in na deze vermoeiende dag. We eten "hot pot", een soort fonduen, in bouillon. We nemen de "Hot Pot Mix", Sil pakt de vis en ik het vlees.
Zondag, 27 oktober bewolkt, 21 graden
Sa Pais met tal van dorpjes van de Hmong-, Tai- en Dao-minderheden in de buurt, een goede uitvalsbasis voor een wandeling. Het door bossen omringde bergplaatsje was voorheen een bij de Fransen geliefd vakantieoord, waar prachtige villa's werden gebouwd. In het centrum zie je Hmong, Dao en Tai die op de markt in Sa Pa hun inkopen komen doen of hun eigen waar aan de man brengen. We gaan om 9.00 uur op pad en worden met een busje naar ons beginpunt gebracht. Hier staat een horde Hmong-vrouwen ons op te wachten. Ze zijn hier naartoe gelopen vanuit hun dorp, met al hun te verkopen spullen. Iedereen claimt iemand uit onze groep en laat deze niet meer gaan. Ze beginnen in het Engels tegen je te praten en zijn meteen je beste vriendin. De Engelse taal hebben ze geleerd toen ze als baby met moeders de toeristen hier begeleiden en op de markten in het centrum. School hebben ze niet gehad. Ze praten over hun en jouw gezin, waar je vandaan komt, hoe je heet en de rest van je hele leven. Ze helpen je op de trappen sturen je in de juiste richting. Op dit moment geen praat over handel. Onderweg wordt er van grassprieten een beestje of een hartje gemaakt, wat we als kado krijgen. Als we bij een restaurantje komen gaan we iets drinken en zij blijven buiten wachten. Doordat we hier iets drinken, mogen we hun privè trap naar het dal wel gebruiken. Maar eerst moet het dekseltje van mijn camera lens opgevist worden, want dat is gevallen op een dak. Een dun en licht persoon durft het aan, aangezien het dak er niet zo sterk uit ziet. Een beloning verder en we kunnen. Onze stoet Hmong-vrouwen laten zich niet afschudden en komen ook mee. De omgeving is adembenemend en we kijken onze ogen uit naar al dit natuurschoon. Ook onderweg veel armoede en nog authentiek handwerk. Als we bij het dorp van de Hmong komen, moet er gehandeld worden en wordt de waar uitgepakt. Vanaf hier gaan we alleen verder. Onze 3 volgers willen allemaal wat verkopen en wij nemen van ieders wat. Voor 30.000 p.p. zijn we klaar, ongeveer een Euro per vrouw. We betalen het geld aan elke vrouw, terwijl èèn persoon in de groep het geld aan èèn vrouw gaf, die het moet verdelen. Alle glimlachen verdwijnen en het venijn straalt eraf. We gaan verder wandelend over de slechte weg en komen in een dorp waar een "disco" door het dorp galmt. Het blijkt een bruiloft waar ze karaoke doen. Ik ga van de weg af en loop naar de feesttent, waar je zo binnen loopt en iedereen je vriendelijk aankijkt en netjes behandeld. We kijken ook nog even bij iemand in hun "huis", maar het lijkt wel een stal. Het gaat verder en verder en de weg wordt steeds slechter, totdat we in Tâ Vân komen, waar onze bus staat, die ons weer terug brengt. Als we afgezet zijn gaan we eerst douchen. We hebben zo'n 9 km gelopen in de bergen en dat kunnen we voelen. Vooraan het hotel zit Lacasa massage en daar gaan we ons eens goed laten verwennen. Sil kiest de schouders-, nek-, hoofd-, benen-, armen massage en een nagellak behandeling op de tenen. Ik ga voor de "Total Body with Hotstone" . Eerst een heet voetenbad en dan komt een opgeroepen kracht binnen gelopen, die meteen bij Sil in d'r nek klimt en aan haar hoofd begint. Ik mag mee achter het gordijn, waar ik een korte broek van hen krijg. Het tengere meisje (ze lijkt 15, maar dat zal wel niet zo zijn) komt binnen en begint te kneden, vegen, knijpen, trekken, duwen, oliëen, slaan en ik snap gewoon niet waar die brute kracht vandaan komt. Haar handen zijn erg klein, maar zo sterk als een hydraulische knijper. Ik denk dat ze mannen haat of mensen gewoon graag pijn doet. Gelukkig is Sil niet zo sterk. Ze vind de knooppunten in mijn schouders en nek en gaat tekeer, net als in de kuiten, die vandaag toch al veel hebben meegemaakt. Na een uur worden de hete stenen verwijderd en zijn we klaar. Alles beweegt weer soepel en de knooppunten zijn voorlopig opgelost. Voor 885.000 Dong (ongeveer € 28,00) zijn we weer helemaal zen....... we zweven over het wegdek richting het centrum. We lopen wat door de straten en nadat we nog 4.000.000 dong uit de automaat hebben getrokken, lopen we bij Bibi Express binnen. We gaan voor het raam zitten, zodat we op de 1e rij zitten om mensen te kijken. We bestellen een spaghetti bolognese, een pizza en 2 Hanoi bier. De spaghetti is er zo en deze eten we samen op, want de pizza laat nog even op zich wachten. Ze maken er maar 1 tegelijk en er zijn nog 4 mensen voor ons. Geen nood, aan de andere kant van het raam is het zeker niet saai en we bestellen nog 2 Hanoi blondines. Onderweg terug naar het hotel hebben de Hmong mensen een nieuwe manier van geld vergaren gevonden...... ze laten hun kinderen dansen voor geld…. Bij terugkomst in onze casa 11,14 km in de voeten…. klaar ermee…. Welterusten
Maandag, 28 oktober bewolkt, 22 graden
Vandaag begint de dag fris, maar wel met een zonnetje. De bewolking is grotendeels weg en de temperatuur is al rond de 20 graden. Onze 1e dag met veel zon. We gaan op pad en verlaten Sapa. Op naar het westen. We zijn hier gestopt, maar hebben in het verleden al heel veel watervallen gezien.... vèèèèèl groter en mooier. Maar hij is zeker niet lelijk. Na de waterval rijden we verder en nemen onderweg nog een stop voor een uitzicht, maar dat had niet echt gehoeven…. Een half uurtje later komen we bij Câu Kinh Róng Mãy. Dit is een wandelplaats over een glazen ondergrond, maar dan wel op 2200 meter boven zeeniveau en de plaat ligt op 768 meter boven de begane grond. Om de glazen brug van Rong May te bereiken, nemen bezoekers een lift naar een hoogte van 300 meter, waarvan ongeveer 80 meter binnenin de berg. De brug maakt deel uit van een project met een totale investering van VND 1.000 miljard, waarvan de bouw in 2017 van start ging en eind 2019 werd geopend. De Rong May Glass Bridge is de tweede glazen brug in Vietnam en ten tijde van de opening de hoogste glazen brug in Vietnam. We vervolgen de kronkelende QL4D en zien hoe de mensen hier als dollen rijden. De omgeving is prachtig en er zijn veel weg werkzaamheden, nieuwbouw en reparatie i.v.m. water overlast. De zon is ondertussen goed z'n best gaan doen. Ik zit bij een schuifraam en de ijzeren omlijsting is bloed heet. We stoppen in Tam Buong bij een plaatselijke markt, maar niet erg veel klandizie.... kan ook niet anders als de uitbaters in hun berg spullen liggen te slapen. Nog nooit zo'n berg goedkope rotzooi gezien. En veelal allemaal hetzelfde. Wij zijn vlug uitgekeken, maar anderen vinden nog wel iets van hun gading.We gaan verder naar het noorden, richting China, genietend van de panorama uitzichten. We komen aan bij hotel Lan Ahn in Phong Tho en het ziet er van buiten lux uit, maar de gids zegt dat dit het slechtste is uit onze lijst.... Jammer genoeg heeft hij gelijk…. De kraan lekt in het zitbad, waarin we moeten douchen. Zelfs de handdoek is gescheurd en het ziet er niet zo heel fris uit. Maar we zijn wel wat gewend en morgen weer pleite. We lopen een rondje door dit kleine plattelandsdorpje en zijn de attractie van het jaar.... Iedereen roept en zwaait en de kinderen komen allemaal naar ons toe. Met gebrekkig Engels willen ze weten waar we vandaan komen, hoe we heten en hoe oud ik ben…. Witte haren vinden ze blijkbaar vreemd voor zo'n jonge man.... We komen uit op de markt en hier worden de kippen voor je neus geslacht, de vis uit de rivier doodgeknuppeld en nog veel meer om vers te eten, zoals eend, kikkers en iets wat we niet herkennen.... We durven niets van de straat te eten en de restaurantjes zien er niet beter uit. We zijn niet de enige en we gaan het doen met cup cakes en een Hanoi pils. Gelukkig hebben we vanmiddag nog goed gegeten….Als we terug naar het hotel lopen is het donker en lijkt het wel een bonte kermis met al die lampjes. Ook valt het ons al enkele dagen op dat er hier nog steeds luidspeakers in de straten hangen, waar iemand een soort van communistische boodschap uit brabbelt, maar we kunnen het niet verstaan. Net zoals in een ouderwetse spionagefilm.
Dinsdag, 29 oktober bewolkt, 27 graden
Om 5.30 uur loopt de wekker af, om 6.00 ontbijt en om 7.00 uur weer op pad. De route duikt nu naar het zuiden, over de QL12. De meeste bordjes die we tegenkomen, zijn van 10% helling of daling. Voor de meeste Vietnamezen maakt het allemaal niet veel uit. De weg is een kronkelende spaghetti sliert door de prachtige bergen en dalen, die parallel loopt aan de Nâm Na. De Nâm Na rivier is een belangrijke zijrivier van deBlack River (Sông Đà)die door beide gebieden stroomt en een grote rol speelt in het landschap van Noordwest-Vietnam.In Chân Nua stoppen we even om een wandeling te maken bij de Red Dzâo. Lopend door de wijk, kijken we in hun sombere woningen en gooien ook een blik in de varkens stallen langs het pad. De overheid bouwt hier stenen woningen voor de aller armsten. Deze kosten nog geen € 2000,00 en staan in 15 dagen. Dit is exclusief wirlpool en zonneterras...... De Rode Dzao (Red Dao) zijneen etnische minderheid in Vietnam, voornamelijk gevestigd in de provincie Lao Cai (rond Sapa) en andere noordelijke bergachtige gebieden. Ze staan bekend om hun rijke culturele tradities, waaronder traditionele kleding met complexe borduurwerken, helende kruidenbaden en hun diepe verbinding met de natuur. De Rode Dzao hebben een sterke sociale structuur en hun cultuur is te ervaren in dorpen zoals Ta Phin, waar toeristen kunnen deelnemen aan lokale activiteiten en traditionele gerechten kunnen proeven.We zien hier ook rubberbomen die staan te druppen en wordt opgevangen. De foto met het rode kastje is bedoeld voor mensen die een klacht hebben over iemand uit de wijk en zelf de confrontatie niet willen of durven aangaan. Een briefje in de box en de overheid doet dit in plaats van jou. Dus geen burenruzies. Verder onderweg komen we 4 mensen van Black Hmong tegen die met de hand de rijst van het veld halen. Van 1 ton rijst, kunnen 5 personen een jaar leven. Ze moeten dus wel doorwerken. Het is nu met deze temperatuur wel afzien…. voor de man tenminste, want die staat constant met zijn hoedje te wapperen. De vrouwen kennen de overgang en die hebben er geen last van. De Zwarte Hmong zijn een etnische minderheidsgroep die voornamelijk leeft in de noordwestelijke hooglanden van Vietnam. Ze staan bekend om hun traditionele kleding, gemaakt van hennep en geverfd met indigo. Ze komen oorspronkelijk uit China, zo'n 300 jaar geleden, en zijn bedreven in landbouw en handwerk, met name in henneptextiel. Hun gemeenschappen bevinden zich vaak in landelijke, bergachtige gebieden zoals Sa Pa, waar ze zich hebben aangepast aan een sedentair leven met het verbouwen van rijst en andere gewassen op terrasvormige velden. De term "black hmong sapa" verwijst naar de Black Hmong bevolkingsgroep in het gebied rond Sapa in het noorden van Vietnam.Ze staan bekend om hun traditionele indigoblauwe kleding, gemaakt van hennep en gedecoreerd met batik.De Black Hmong zijn ook bekend om hun rijstterrassen, trekking tochten, en culturele activiteiten.
De vrouwen dragen lange, indigoblauwe blouses versierd met batik, korte broeken, en lange sjaals om hun benen.Ze dragen ook een blauwe tulband op hun lange haar.Mannen dragen lange jassen, shirts en vesten met borduurwerk.De groep is beroemd om het handwerk, met name het weven van hennep en het indigo-verven van stoffen.Ze vieren hun eigen Nieuwjaar, dat ongeveer een maand voor het Vietnamese Tet valt en een maand lang duurt.De Black Hmong in Sapa komen oorspronkelijk uit Zuid-China en migreerden ongeveer drie eeuwen geleden naar het gebied.De Black Hmong hebben te maken met uitdagingen zoals gebrek aan toegang tot onderwijs, wat hun deelname aan de toerisme-industrie kan belemmeren.Er is ook een traditionele Hmong geneeskunde waarbij branden met een hete hoorn wordt gebruikt om pijn te verlichten, wat soms te zien is op hun voorhoofd. Voordat we naar ons hotel gaan, bezoeken we een gebeurtenis waarvan wij helemaal nog nooit gehoord hebben, maar wat wel veel indruk maakt en een hele andere kijkt geeft op wat er in Indo-China is gebeurd. Zoals bij veel oorlogen in de wereld, komen er mensen uit het oorspronkelijke Europa en proberen andere culturen op andere continenten om te zetten naar onze standaarden. Zo ook in Indo-China. Wat veel mensen niet weten is dat Frankrijk al zo'n 100 jaar Indo-Cina onderdrukte. Na de 2e wereldoorlog probeert Frankrijk opnieuw Vietnam, Laos en Cambodja weer in het gareel te krijgen met hun nieuwe vriend USA, maar Vietnam ziet hier een kans. De belangrijkste veldslag tussen Vietnam en Frankrijk was deSlag bij Dien Bien Phu(13 maart - 7 mei 1954), die eindigde in een Vietnamese overwinning en de Franse koloniale overheersing beëindigde. De Vietminh, geleid doorHo Chi Minh, versloeg het Franse garnizoen na een belegering, wat leidde tot de deling van Vietnam in een communistisch noorden en een anticommunistisch zuiden.Bij deze nagebouwde bunker van de Franse kolonel Castries op de originele locatie krijgen we al een idee hoe het allemaal verlopen is. Aan de andere kant van de stad is het oorlogsmuseum, daar zien we een half uur durende animatie over wat er heeft afgespeeld in deze korte oorlog. Ook is er een 3-dimensionasl schilderij te zien. Dit is het eerste en enige panoramische schilderij in Vietnam, het grootste in Zuidoost-Azië en een van de drie grootste cirkelvormige schilderijen ter wereld. Het schilderij toont hoogtepunten en belangrijke gebeurtenissen van de Dien Bien Phu-campagne in 1954. Dit negen jaar durende project, dat in 2013 begon en in mei 2022 werd voltooid, werd uitgevoerd door de Vietnam Culture Heritage Preservation Company. Het schilderij werd gemaakt door bijna 200 jonge kunstenaars die waren afgestudeerd aan de Vietnamese Universiteit voor Schone Kunsten. Ze gebruikten olieverf op doek in een 360-gradenruimte, met een hoogte van 20,5 meter, een lengte van 132 meter, een diameter van 42 meter, het reliëfgedeelte bestaande uit naast elkaar geplaatste artefacten en het gewelfde dak dat de vredige lucht voorstelt. In totaal beslaat het schilderij een indrukwekkende totale oppervlakte van 3225 vierkante meter. Met meer dan 4500 personages hebben de kunstenaars de grandeur en woestheid van het slagveld van Dien Bien Phu in 1954 uitgebeeld. Ze lieten zich inspireren door duizenden historische documenten die bewaard worden in de Nationale Archiefcentra van Vietnam en Frankrijk, de Nationale Bibliotheek van Vietnam, het Vietnamees Militair Historisch Museum, het Dien Bien Phu Overwinningsmuseum, evenals door historische getuigen, om een levendig schilderij te creëren, werkelijk een meesterwerk in de geschiedenis van de Vietnamese schone kunsten. Het schilderij is verdeeld in vier segmenten: De enorme overmacht van Frankrijk met de USA, wordt door onderschatting van de legerleiding uit het westen en de keiharde discipline, vaderlandsliefde en doorzettingsvermogen van de Vietnamezen keihard verslagen. Een beetje hetzelfde wat er nu in Oekraïne gebeurt.... een te groot ego van politici en generaals. In oktober 1953 kreeg de Chinese inlichtingendienst in Frankrijk een kopie van het Franse strategische plan voor Indochina, het Plan-Navarre, in handen. De belangrijkste Chinese militaire adviseur in Vietnam, generaal Wei Guoqing, overhandigde het vervolgens aan Hồ Chí Minh persoonlijk. Aan de hand van deze belangrijke informatiebron konden de communisten het besluit nemen tot de veldslag bij Điện Biên Phủ. Aan de overkant van het museum ligt het heldenveld van Vietnam. Bij de Slag om Dien Bien Phu stiervenduizenden soldaten, hoewel precieze aantallen moeilijk te geven zijn. De Fransen verloren meer dan 2.000 militairen tijdens de gevechten, plus bijna 8.000 die later in krijgsgevangenschap kwamen te overlijden. De verliezen aan Vietnamese zijde worden geschat op 4.000 tot meer dan 22.900 doden, afhankelijk van de bron en de manier van tellen. Het is net als overal in de wereld dezelfde trieste aanblik… Als we weer de weg oversteken aan de zijkant, komen we bij de originele heuvel A1. De "Slag om Dien Bien Phu" op heuvel A1 washet zwaarste gevecht tijdens de belegering van Dien Bien Phu in 1954, waarbij de Viet Minh een cruciale Franse verdedigingspositie aanviel die bekend stond als "Eliane 2". De heuvel was strategisch belangrijk vanwege zijn uitzicht op de Franse commandopost en de luchthaven, en werd zwaar verdedigd met bunkers en loopgraven. De strijd was zeer bloedig en eindigde met de overwinning van de Viet Minh, wat leidde tot het einde van de Eerste Indochinese Oorlog. Vandaag de dag is de heuvel een gedenkplaats met overblijfselen van de strijd, waaronder bunkers, loopgraven en een monument. Even genoeg ellende. We rijden naar het noordoosten van de stad voor onze overnachting. Was het vorige onderkomen onder de maat, als we hier het terrein opdraaien, maakt het Him Lam Resort alles weer goed. Gelegen aan het Hô Huôi Pu meer, slapen we in houten hutjes op palen. Prachtige locatie in een sprookjesachtige omgeving. Alles aangekleed met flikkerende blingbling verlichting. Vandaag onze 1e hete dag, met een hoge luchtvochtigheidsgraad. We scoren een ijskoud Saigon pintje en gaan dit nuttigen met uitzicht over het water, terwijl een Vietnamees in één van de vele vissershutjes een vis uit het water hengelt. Hier moeten we even neerdalen en enig tijd zen zijn. Een hoognodige douche wast het stinkende zweet en ruim aanwezige deet uit onze poriën en huid. Wat een verheerlijking…. Nadat we weer mens zijn geworden, lopen we naar een ruimte die keizerlijk aandoet en blijkt dat dat onze diner locatie blijkt te zijn. We eten heerlijk en ik hoef ook niet te weten wie, wat of waar er in de borden verwerkt is, maakt het alleen maar makkelijker. Eén stel eet niet mee en gaat op eigen gelegenheid de stad in. Ook hier weer op de kraampjes varkensoren, complete kippen met kop en poten, maar zonder veren, en nog veel meer lekkers. Als ze een betrouwbaar restaurant zien, gaan ze naar binnen en bekijken het menu. Als ze een keuze hebben gemaakt, verteld de serveerster iets, wat met Google Translate uitkomt op "we serveren hier alleen maar hondenvlees"...... Ze bedanken en lopen tussen de puppy's door naar de uitgang… Als wij rond zijn gegeten gaan we toch op stok na een prachtige dag en nemen liggend op een zacht kussen de dag nog eens door aan de binnenkant van onze ogen. Grappig is wel dat op deze plankenvloer, je het voelt als de buren zwaarder zijn als wij.
Woensdag, 30 oktober bewolkt, 30 graden
Om 5.30 uur gaat de wekker, 6 uur ontbijt en om 7 uur vertrekken Zo goed als het hotel is, zo slecht de koffie. Als onze ingewanden na de eerste slok voorzien zijn van een nieuwe teerlaag, laten we het voor wat het is. De rest is perfect en laten we ons goed smaken. Het startschot is afgegaan en we draaien, gehuld in een deken van mist, de drukke stads route op. Zo vroeg en het is al een drukte van belang. Alle winkeltjes al open en de vele scooters met hun lading levende diners, zijn op weg naar de slachtbank. Eenmaal de stad uit, wringt een gele bol zich tussen het mistige gordijn door en verwarmd onze huid. De airco kan aan... We volgen de AH13, die paralel langs de rivier Nâm Nura loopt. Bij Bån Can klimmen wij kronkelend de bergen omhoog, terwijl de rivier naar Loas een omweg neemt. We zien ons later weer. De weg is veelal 10% omhoog en wordt soms echt slecht, terwijl de vele vrachtwagens uit de steengroeve ons veelal inhalen, terwijl dat menig keer maar krap aan is. De omgeving is prachtig, met immense vergezichten. We rijden door de Tay Trang-bergketen en kijken naar beneden naar de vallei. Ook stukken over de bewolking, waar de bergtoppen bovenuit steken…. magnifiek…. Een uurtje later staan we bij de grenspost aan Vietnamese kant en moeten afscheid nemen van een heel leuke, informatieve en grappige gids. Hij krijgt dikke verdiende fooi en loopt onder de indruk terug naar zijn geboorteland. Alle bagage moet worden overgeladen in andere voertuigen, want ons busje blijft hier.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2016-04-11 10:51:15
[totalVisitorCount] => 239678
[pictureCount] => 55
[visitorCount] => 212
[author] => Rob en Sil
[cityName] => Hanoi
[travelId] => 530860
[travelTitle] => Azië avontuur
[travelTitleSlugified] => azie-avontuur
[dateDepart] => 2025-10-23
[dateReturn] => 2025-11-26
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/245/869_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/427/053_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => vietnam-1
)
[23] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110586
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-11-22
[photoRevision] => 0
[title] => De regen overleeft, amper, nu in Hanoi.
[message] => Inmiddels ben in in Hanoi. Onderweg naar Nederland. Zondagavond vlieg ik, maandag weer thuis.
Normaal heb ik dan een wat dubbel gevoel. Blij dat ik naar huis ga, wat droevig dat ik vertrek. Deze keer overheerst echter het eerste. Ik heb onderhand meer dan genoeg van de regen. Ik begon al te roesten. En de laatste paar dagen was het nog koud ook en moest de lange broek aan. Dat niet alleen, ik doe ook bijna niets meer. Koffie om de hoek, naar mijn stamtent, andere hoek om, met een taxi naar mijn vrienden. Dat is het wel.
Zondagmiddag was het niet al te slecht. Nog gauw een laatste keer naar de heetwaterpoel geweest. Daarna was het alweer mis. Maandag steeg de rivier al weer. Kwam voornamelijk van heel zware regenval in de bergen, daar hebben ze het behoorlijk voor de kiezen gekregen.
Iedereen had het over een nieuwe overstroming. Ik begon hem best wel wat te knijpen. Straks kan ik helemaal niet wegkomen, moet ik de reisverzekering bellen, dat ze mij met een boot komen redden. Ik hield dan ook angstvallig een lokale app in de gaten. Die geeft onder meer de weersverwachting voor Hue en stuurt eventueel een waarschuwing. Op deze app kun je ook meekijken op de lokale verkeerscamera's. Dus telkens kijken naar een camera op de dijk, of het water er alweer overheen komt. En dat gebeurde maandag. De lagere delen van de stad begonnen al onder te lopen. Tot mijn grote opluchting was dinsdag de rivier al weer gezakt.
Donderdag dus geen boot nodig. Het vliegtuig naar Hanoi. Precies op tijd. Op de geplande aankomsttijd stapte ik uit het vliegtuig, dat is redelijk bijzonder, meestal land het vliegtuig wel min of meer op die tijd, maar dan duurt het vaak nog wel een tijd voor je bij de pier bent en de deur, eindelijk, opengaat. Blij dus, enkel stond ik toen in een andere aankomsthal dan gepland. Hal 2, de bestelde chauffeur stond op mij te wachten in hal 1. Is goed gekomen.
Ik had de chauffeur en een hotel via booking besteld. Allemaal vlot geregeld, enkel daarna kreeg ik wel tien mails en ook nog berichten via de app van booking. O.a. Hoe laat komt u aan? Dat wisten ze al omdat ik vervoer had geboekt. Maar goed, 's avonds tussen 8 en 9. OK. Nog een keer de zelfde vraag. Zelfde antwoord. Wordt ik op de dag zelf gebeld door het hotel, hoe laat komt u? Die communicatie tussen mij en het hotel loopt, afgezien van het telefoontje, via booking. Ze maken het je moeilijk om rechtstreeks contact op te nemen. Ja, dan heb je ze niet meer nodig. Prima hotel. Midden in het oude kwartier, vlakbij het Hoan Kiem Meer. Het bekendste meer van Vietnam. Ik heb een kamer aan de voorkant met balkon. Dat zijn ook altijd de grootste kamers. De mijne is 3 persoons. U bent alleen? Ja, ik wil een balkon. Vanaf het dakterras heb ik uitzicht op het meer.
Het oude gedeelte is een enorm kleurrijk en prachtig chaotisch. Mocht je van plan zijn een reis naar Vietnam te boeken, laat je dan niet niet door heel Vietnam racen. Neem de tijd voor Hanoi. Drie dagen is wel minimaal, vijf nog beter. Ik ben vaker geweest, maar ik kan mij nog steeds vermaken met enkel door het oude centrum te dwalen. En dat ga ik deze dagen dus ook weer doen.
Gisteren in een klein tentje een bamisoep gegeten. Behoorlijk spicy, zelf gedaan, beetje ruim chilipepers toegevoegd. Heb er brandende ogen aan overgehouden. Toen ik halverwege de soep was, ging met een oorverdovend geweld de muziek aan. Ik wou het restaurant al de schuld geven, zijn ze nu van alle goede geesten verlaten, maar het kwam van het plein, live muziek.
Het weer in Hanoi is een verademing. 'S ochtends en 's avonds wat aan de frisse kant, maar overdag heerlijk. En! geen regen.
OK, dat was het dus weer. Hopelijk heb ik jullie weer kunnen vermaken met mijn belevenissen en gebrom. Tot volgende week in Deventer.
Ps ik heb niet veel foto's gemaakt, heb er al genoeg. Zoek maar in mijn oude verslagen.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 402
[author] => Kees
[cityName] => Hanoi
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/245/540_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => de-regen-overleeft-amper-nu-in-hanoi
)
[24] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110520
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-11-16
[photoRevision] => 0
[title] => Alweer een nog mooiere koffiezaak gevonden
[message] => Nog wat nabranders over de overstromingen.
De kleine gemakswinkels in de buurt van mijn hotel en dat zijn er de nodige, zitten nog steeds met lege koelingen. Iedereen wil het nu weer aangevuld hebben en dan staan die kleine supermarkten vast niet vooraan in de rij. Voor melk en yochurt naar een grote jongen geweest, die was wel goed voorzien.
De grote uitgaansgelegenheid is wel tien dagen dicht geweest. Eerst de stormen en toen nog een week aan de schoonmaak. Daarna de hele week nog minder klanten, iedereen heeft natuurlijk ook in meer of mindere mate financiële schade, of is nog aan de schoonmaak, maar gisteravond weer ouderwets afgeladen.
Toen ik door het water moest waden, liep ik een wondje aan mijn been op. Ik ben heel zorgzaam door de receptioniste met jodium en watten verzorgd. Een pleister had ik zelf wel, maar dat was wel de laatste. Geen probleem, apotheken genoeg, of toch. Ik wilde zo'n eind pleister waar je op maat een stuk afknipt. Hier schiet mijn Vietnamees toch wel ernstig tekort, zelfs in het Engels zou ik nog zwaar moeten nadenken, dus een plaatje van het internet als voorbeeld. De eerste apotheker zat vol verbazing te kijken. De beste man had dit volgens mij nog nooit gezien. Enkel pleisters per stuk verpakt, kleintjes, grote en hele grote. Dus maar naar een apotheek in de straat voor het ziekenhuis. De halve straat daar is apotheek. Dat zijn ook de betere. Gezien de reactie van de eerste was ik niet erg optimistisch. Goed gezien. Bij meerdere geweest, niemand had dit. Volgende reis niet vergeten.
Op de avond voor de laatste overstroming, kon ik nog net door het water naar mijn stamtent. Ik was toen echter de enige gast van het hotel. Niet zo gek, gezien de weersverwachting. De avondportier was er vanwege de regen niet en de famile was nergens te bekennen. Dus niemand heeft gezien dat ik ben weggegaan. Gelukkig bedacht ik dit op tijd, laat ik maar vroeg teruggaan, voordat iedereen op één oor ligt. Dat had ik goed bedacht, toen ik terugkwam was het hek al dicht. Nu heb ik de Zalo, een soort Vietnamese WhatsApp, van de baas. Gebeld, de brave borst spreekt geen woord Engels, dus dat moet in het Vietnamees. Probleemloos, hij begreep mij direkt. Mijn Vietnamees gaat vooruit, of wellicht had hij gewoon goed geraden waarom ik belde. Ik hoefde in ieder geval niet buiten te slapen.
In het voorjaar heb ik verteld over een nieuwe brug. Toen was deze nog niet klaar. Dus maar eens kijken hoe het er nu mee staat. Ja, ik ben er overheen geweest. Een heel mooi kunstwerk, maar ik had over het midden van de brug kunnen wandelen, zo rustig. In het voorjaar vroeg ik mij al af waarom juist op die plek een nieuwe oversteek is gebouwd. Er zal nog heel wat infrastructuur bij moeten komen. Volgens een Vietnamese vriend is het geld op, zal dus nog wel even duren.
Vlakbij wel de mooiste koffiezaak van de stad gevonden. Alweer, ik vind telkens een mooiere. Geen luxe meubilair, maar het is daar of je in een tropisch bos bent. Bekijk de foto's maar.
Deze week nog naar een andere grote tent geweest, behoorlijk luxe ingericht, maar geen vergelijk. Zij gooien het over een andere boeg. Het was razend druk. Het was helemaal geen koffietijd, maar wel een hele batterij scooters voor de deur. Wat zou er aan de hand zijn? Mijn fiets ernaast en maar eens kijken. Winter Wonderland, klaar voor kerst. Ook hier, zie de foto, gemaakt op een zeldzaam rustig moment. Ik weet niet of ze überhaupt een koffie kochten, maar wel heel heel druk elkaar op de foto zetten. In de twee uur dat ik er heb gezeten, is er geen moment geweest dat er geen foto's zijn gemaakt. Ontelbare foto's. De nieuwe TikTok-hotspot. Ik heb er een matcha-thee met aardbeienijs geprobeerd, ieeee.
Na terugkomst in Nederland staat wederom een behandeling (injectie) bij de oogarts gepland. Ik begon echter alweer progressief slechter te zien, dus maar weer hier naar de oogarts. Probleemloos. Moest ik mij wel melden bij de zorverzekeraar, met de vraag of ik dit kan declareren. Mail gestuurd, reactie 'u moet de alarmcentrale bellen'. Weinig alarm, enkel een vraag, maar goed. Met mijn Vietnamese nummer geprobeerd. Dat lukte niet, zeker nog niet helemaal bekomen van de stormen. Ik had nog ergens een mailadres van de alarmcentrale. Dit maar geprobeerd. Reactie 'dank u voor uw mail, deze lezen wij niet'. Het toppunt. Dus er toen maar een duur gesprek aan gewaagd met mijn Nederlandse nummer. Ja, ik mag het declareren.
Ik heb natuurlijk een medicijn paspoort bij mij, maar daar heb ik niet zoveel aan, er staan enkel merknamen op, niet de werkzame stof. De oogarts vraagt mij, wat is dat? Schiet niet op zo. Iets om rekening mee te houden als je op reis gaat.
Het was leuk weer deze week. Ik kon dus weer naar de heetwaterpoel. Daar was de laatste weken natuurlijk niets van gekomen. Heerlijk, verslavend. Nu is het weer minder, gisteren vies gemiezer en de afgelopen nacht zware buien, nu is het droog en warm, maar volgens de verwachting wordt het de komende dagen eerder slechter dan beter. Ik heb onderhand wel genoeg regen gehad. Ik loop nog wel in de korte broek.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 263
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/245/057_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => alweer-een-nog-mooiere-koffiezaak-gevonden
)
[25] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110397
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-11-09
[photoRevision] => 0
[title] => Drie keer in een week het huis schoonmaken.
[message] => Nog maar nauwelijks had ik vorige week mijn stukje op het net gezet of het begon alweer te hozen. Ook deze keer serieus, maandagochtend stonden de straten weer onder. Gelukkig was toen de ergste regen wel voorbij. Zondagavond had mijn stamtent alles alweer opgestapeld, maar ik kon nog wel een drankje krijgen.
De lokale vissers hebben de netten aan de kant gegooid en zijn nu dure taxi's. Ik heb de prijzen gehoord, het lijkt mij lucratiever dan vissen.
Zoals verteld, was ik vorige week noodgedwongen naar de 1e etage verhuisd. Op zich niet het ergste, maar wel doodsaai, zeker als ik weer noodgedwongen op mijn kamer moest blijven. Ik had enkel uitzicht op de overburen in het steegje. Ik kon niet eens zien hoe hoog het water nu weer staat. Dus toch maar besloten weer terug te verhuizen, stroom werkt weer, de lift ook en er is weer water. Deze keer maar zelf eerst de boel ingepakt voor ik hulp vroeg bij de verhuizing.
Als ik eenmaal weer geinstalleerd ben op de 6e, zie ik vanaf het balkon in de volgende straat een broodjesverkoper met karretje middenin het water, ik gelijk enthousiast naar beneden. Ik moest met de korte broek nog een eind opgetrokken waden, maar verse broodjes! had ik al een week niet gehad. Twee broodjes gebakken ei gekocht. Helaas was dat wel het enige hoogtepunt van de dag. Toen ik weer terugkwam in het hotel was inmiddels de stroom, en de lift dus ook, weer uitgevallen, 115 treden met mijn buit naar boven. In mijn enthousiasme was ik helemaal vergeten, dat de dochter van de baas beloofd had lunch voor mij te maken. Ik had de broodjes net op, toen zij voor de deur stond. Een vol blad, kon ik toch slecht weigeren. Had ze extra voor mij gemaakt en ook al die trappen opgezeuld. Ik heb mijn best gedaan, bijna alles op, maar ik stond toen wel op knappen.
Aan het eind van de middag begon het water voorzichtig te zakken en om middernacht had ik weer stroom. De lift heeft nog tot de volgende middag geduurd. Aan mijn conditie gewerkt.
Dinsdagochtend was op de meeste plekken hier in het centrum het water weg. Iedereen dus opnieuw aan de schoonmaak, de 3e keer in een week tijd. Dat gaat heel gelaten, je doet er toch niets tegen. Ik begrijp nu ook goed, waarom de mensen altijd tegels op vloer hebben en houten niet gestoffeerde meubels. Een paar zaken hier hadden, denk ik als luxe tintje, sofa's, die liggen nu allemaal bij het grof vuil.
Woensdag kon ik weer bij mijn vrienden eten. Ik mocht van hun niet zelf op de fiets, overal nog te veel modder, ik werd opgehaald met de scooter. Het was een knap eind omrijden, het was nog lang niet overal droog, of een modderpoel.
Rondom mijn hotel zijn de straten al wel redelijk schoon en opgeruimd, maar wat verderop zijn ze nog helemaal niet aan de beurt geweest. En ook de winkels zijn nog niet klaar. Ik zie nogal wat winkels die de handel op de stoep hebben uitgespreid om te drogen. Of zoals de kleermaker bij mij om de hoek. Eerst alles wassen en dan nog weer droog zien te krijgen. Een kleine supermarkt een eindje verderop heeft enorme schade, het personeel probeert nog te redden wat er te redden valt. Zijn al dagen bezig. Een grote supermarkt waar ik gisteren was, heeft vast geen natte voeten gehad, maar wel dagen zonder stroom gezeten. Dus alles uit de koeling bij het vuilnis. Kennelijk heeft de noodstroom, die ze daar vast en zeker hebben, niet gewerkt. Zag ik tot mijn verbazing meer. De hele stad in het donker, bijna nergens zag ik licht. Grote hotels, die zeker weten een generator hebben, zaten de vorige week ook in het donker. Hadden ze allemaal tijdig de gasten geevacueerd, hopelijk, of was nu iedereen vergeten branstof in te slaan? Enkel een heel luxe hotel vlakbij had licht.
Donderdagavond was het alweer spannend, de volgende storm was gearriveerd, weliswaar een paar honderd kilometer zuidelijker, maar voor Hue was toch weer zware regen voorspeld. Iedereen in angst en beven, het zal toch niet weer .....
Ik zat voor het naar bed gaan nog een tijdje op mijn balkon. En toen gingen de sluizen met enorm geweld open. Maximaal, dacht ik, maar 5 minuten later ging het nog harder en daarna nog harder en toen nog een stuk harder. Volgens mij zat er helemaal geen ruimte meer tussen de drupppels. Telkens als ik denk, ik heb het nu allemaal wel meegemaakt, wordt dat gelogenstraft. Ik hield mijn hart vast en met mij vast en zeker vele Vietnamezen. Maar na een half uur nam de regen af en volgens mij heeft het die nacht ook niet meer geregend. De volgende ochtend een klein wonder, geen spoor meer van de regen en een blauwe lucht.
Was het kwik deze week teruggezakt tot 23°, nu is het weer 29. Daar kan ik normaal prima tegen, nog wel warmer ook, maar nu niet. De luchtvochtigheid is natuurlijk nog enorm, elke inspanning is er één te veel. De badkamerspiegel is beslagen en niet omdat ik zojuist heb gedoucht.
Ps 50mm heet hier gematigde regenval. Las ik in een krant. Dat is in Nederland code geel zoniet rood.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 398
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/244/072_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => drie-keer-in-een-week-het-huis-schoonmaken
)
[26] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110317
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-11-02
[photoRevision] => 0
[title] => Record hoogwater.
[message] => Moet ik sommige weken best wel even nadenken waarover nu weer te schrijven, deze week geen enkel probleem, inspiratie gemoeg.
Vorige week meldde ik al dat er de nodige regen was voorspeld en dat ik hoopte dat het wel zou meevallen. Dat deed het dus niet. Ik ben al best wat gewend, als ik hier ben in het najaar, is het de regentijd. Er overstroomt altijd ergens in de buurt wel wat, voornamelijk dorpjes tussen de rijstvelden en wat lager geleden gebieden in de stad, niks bijzonders. Maar de laatste jaren lijkt het erger te worden en haal ik regelmatig natte voeten.
Dit jaar zijn er een paar records gevestigd. Had het de week ervoor al behoorlijk geregend. Maandag begon het pas echt. In de ochtend was mijn stamtent al gesloten, de straat stond al onder, moest ik al enkeldiep door het water, dus de andere kant op, die licht wat hoger. Vlakbij de rivier ergens de F1-race gekeken. Toen ik naar binnen liep stond deze wel knap hoog, maar nog binnen de grenzen. Na afloop van de race was de rivier de straat al overgestoken. Dus maar terug naar het hotel, moest ik al kniediep waden. De boottaxi's waren al in aktie gekomen. Ook viel op steeds meer plekken de stroom uit, zo ook mijn hotel.
Als je als Nederlander nog nooit een tropische regenbui hebt meegemaakt valt het niet mee er een voorstelling van te maken. Probeer je een wolkbreuk van de ergste soort voor te stellen en dan eentje die 24 uur aanhoudt. Dat komt enigszinds in de buurt.
En dat werd deze keer flink overtroffen. In 24 uur tijd 1.100 mm. Je leest het goed elfhonderd. Nederlands jaargemiddelde 850 mm. Dus in een dag ruim meer dan in Nederland in een heel jaar. Probeer daar maar eens een voorstelling van te maken. Het stond met een grote kop in de krant, het was voor hier ook wel erg uitzonderlijk. En zetten de dammen in de rivier ook nog eens de sluizen open, dan is feest compleet, die laten de rivier met nog eens een meter stijgen.
De volgende dag stond er 20 cm water in de lobby van mijn hotel. En mijn hotel ligt best nog wel een eindje boven straatniveau. Ik zat feitelijk opgesloten, ik kon enkel wegkomen, als ik bereid was tot mijn middel door het water te waden.
En daar zat ik dan op mijn hotelkamer zonder stroom mij dood te vervelen. Vind ik puzzelen normaal wel leuk, nu zat ik van narigheid te puzzelen. In avond kon ik mij nog vermaken, door naar het politiebureau aan de overkant te kijken. Ook geen stroom, maar op de zesde wel een kamer met licht. Zag ik telkens een zaklantaarn naar boven en beneden gaan. Vast een belangrijke kamer.
De weersverwachting voor de komende dagen was ook niet best. Dus zuinig doen met de was, na een dag dragen uithangen en dan de volgende dag weer aantrekken.
Ook zuinig met de telefoon. Telkens maar een paar minutjes aan, checken op berichtjes. Dat was ook zo ongeveer het enige dat nog werkte. Het internet was zo langzaam, dat het feitelijk niet werkte.
Woensdagochtend was ineens het water aan het zakken, hoera. De lobby van mijn hotel was al weer droog. Ik naar buiten, moest nog wel redelijk diep waden, maar ik kon bij een hoger gelegen koffietentje komen. Overal zag ik iedereen al nijver aan de slag om de boel schoon te maken. Begon het woensdagmiddag toch weer te plenzen, ik zag voor mijn ogen het water in behoorlijk tempo stijgen. Het kon nergens heen. Was al het werk voor niets geweest. En daar zat ik dan weer op mijn hotelkamer, onderhand ernstig depressief te wezen.
Gelukkig donderochtend was het water weg. En was iedereen weer druk bezig met schoonmaken. Maar nog steeds geen stroom. Ik een eindje verderop naar een luxe koffietent, die ligt een heel stuk boven straatniveau, maar die was toch dicht. Wel zat het hele terras vol. Overal kabels met stekkerdozen op tafel, allemaal de telefoon laden. Ik mocht bij drie dames aanschuiven, er was nog een plek in de stekkerdoos. Vrijdagmidag had het hotel weer stroom.
Teruggekomen bij het hotel werd mijn optimisme weer behoorlijk getemperd. Ik had geen water meer op de kamer. De pomp om het water boven te krijgen, zit onderin de liftschaft en daar stond meters water in. De baas had nog wel geprobeerd dit met siliconen af te dichten. Ha, ha. Van zandzakken heeft hier nog niemand gehoord. Heb bij vrienden geprobeerd dit idee aan te praten. De reactie was zo ongeveer iets van; ja maar dit is Vietnam. Ik moet ook wel toegeven, dat het deze keer wel heel erg was en niet veel tegen te doen. Met een beetje pech kwam het ook nog binnen via het riool.
Oplossing, ik moest van de 6e naar de1e verhuizen, een kamer naast de hotelfamilie. Werd de badkuip half gevuld, via een slang die het water voor de pomp haalde, dan kon ik mij wassen en het toilet bijvullen.
Ik ben de afgelopen week netjes verzorgd door het hotel. Ik kreeg heet water, koffie en thee en dagelijks te eten op mijn kamer. Dat was wel heel Vietnamees, rijst, groenten en een stukje vlees. Als verrassing een omelet. Ook een dag loempia's, die verduld wel wat leken op de loempia's die ze bij ons op de markt verkopen. Zie ik hier anders nooit. En in de avond kwam de baas met een paar blikjes lauw bier op mijn kamer.
Mijn stamtent was vanochtend na drie dagen hard werken weer open, gelukkig. Het water heeft er tot boven het biljart gestaan. En! gistermiddag had ik weer water op de kamer, gelijk een warme douche genomen.
Nu het water weg is, ligt er een enorme ravage van modder gemixt met vuinisbelten in de straten. En daar waad ik dan tussendoor, hopelijk werkt mijn tetanusspuit nog. De gemeentereiniging is voorlopig nog lang niet klaar.
We zijn nog steeds niet veilig, voor maandag en dinsdag is nog een paar honderd milimeter regen voorspeld. En komend weekeinde wordt de volgende storm verwacht.
Bij de verhuizing van kamer werd ik geholpen. Twee man, inclusief, de baas, liepen door mijn kamer alles links en rechts bij elkaar gooiend. Daar werd ik toch een partij bloednerveus van. Begon de baas de boel ook nog op te jutten. Ja, ja, doe maar kalm aan, kan ik zelfs in het Vietnamees.
En natuurlijk heb ik nu weer een waardeloze tv, 4:3, heeft antiekwaarde. En uitzicht enkel op de buren. Vanavond zou de lift weer moeten werken. De baas wil mij al weer terugverhuizen. Doe maar rustig aan, ik hou het nog wel even vol.
Het begint zojuist weer te hozen. Wellicht moet ik toch eens een andere tijd van het jaar zoeken. Het is nog wel warm, vandaag 26°.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 232
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/243/581_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => record-hoogwater
)
[27] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110242
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-10-26
[photoRevision] => 0
[title] => Meneer Konijn en sambal.
[message] => Donderdagavond heeft een dappere straatverkoopster gekleed in een regenpak op de stoep voor mijn hotel een min of meer droog plekje gevonden. Maar helaas het is vergeefse moeite, de klanten blijven thuis. De grote uitgaansgelegenheid die normaal avond na avond afgeladen is, is nu uitgestorven.
Ik blijf ook op mijn hotelkamer, het plenst en dat is een understatement. De storm, nummer 12, woedt ruim honderd kilometer naar het zuiden, maar hier krijgen wij wel de nodige regen mee. Ik maak dus maar een bamisoep op mijn kamer. Net als de Vietnamezen heb ik ingeslagen. Ik heb gehoord dat de markt erg druk was. Ze houden allemaal rekening met overstromingen. En dat signaal is betrouwbaarder dan mijn weerapp. Die voorspelde al de hele week elke dag de hele dag regen. En dat viel wel mee. Wel dagelijks een bui, maar de dagen begonnen met best wel aardig weer. Pas aan het eind van de middag kwam er wat regen.
De regen is nu, vrijdagmiddag, gestopt. Het miezert nog wat. Hier in Hue geen overstroming, maar we zijn nog niet veilig, voor de hele komende week wordt er dagelijks de nodige regen voorspelt en de rivier staat toch al redelijk hoog. Hopelijk is mijn weerapp wat the pessimistisch.
Naar aanleiding van mijn verhaaltje vorige week kreeg ik de vraag, waarom ik hier meneer konijn wordt genoemd. Dat heb ik al wel eens verteld, maar dat is lang lang geleden. Dus nog maar eens de verklaring, vast niet alle lezers volgen mij al jaren. Allereerst Vietnamees is een tonale taal, dat betekent dat het 'zelfde' woord anders uitgesproken de betekenis compleet verandert. In de schrijftaal wordt dat aangegeven met leestekens. Voorbeeld bạn bán bàn, vriend verkoopt tafel. En dat valt niks mee als je al wat doof bent.
Ik heet hier Ông Thỏ, Meneer Konijn, maar er is ook een Ông Thọ. Wordt duidelijk anders uitgesproken, maar dat kon ik toen nog niet horen.Trouwens nu ook nog slechts met moeite. Ông is de beleefde aanspreekvorm voor een oudere meneer. Thỏ is dus konijn en thọ betekent lang levend. Plotseling werd ik wat plagerig Ông Tho, geen idee welke o, genoemd (door beduidend jongere Vietnamezen). Op een goed moment vroegen ze mij, of ik wist wat dat betekent. 'Nou ja, ik geloof dat tho konijn is.' Had ik wel eens gegeten, vandaar, wellicht vanwege mijn grote oren. En dat werd dan weer heel Vietnamees (beleefd) bevestigd, het duurde nog wel even voordat ik het door had. Ps grote oren staat hier ook voor langlevend, dus wellicht was het heel vriendelijk bedoelt. Ondertussen werd ik wel Ông Thỏ genoemd. En dat paste mij wel goed, aangezien nogal wat Vietnamezen de grootste moeite hebben met Kees. Ondertussen noemt iedereen mij hier Ông Thỏ.
Ông Thọ is ook een merk melk in blik, heel goed voor een langer leven.
Over het algemeen wordt het eten hier niet al te heet geserveerd. Tot nu toe vroeg ik om mijn eten wat meer spicy te maken. In mijn stamtent doen ze dat door gesneden pepers door het eten te mengen. Nu mag ik tegenwoordig wel graag pittig eten, maar op zo'n stukje peper bijten is niet bepaald lekker. Ook is het dan wat afwachten, soms slaan de vlammen eruit en een andere keer denk ik, dat had wel wat beter gekund.De laatste tijd heb ik daarom geprobeerd erachter te komen hoe de sambal die wij kennen in het Vietnamees heet, dan heb ik het in eigen hand. Die kennen ze hier maar al te goed, dan wel met de waarschuwing; bescheiden gebruik aanbevolen. Die staat in elk Vietnamees restaurant op tafel. Zelf gemaakt. Echter niet in toeristenrestaurants. Zoals ook niet in mijn stamtent, daar staat zo'n knijpfles met chilisaus, tương ớt (saus chili) op tafel, dat vind ik niet echt lekker. Diverse pogingen gewaagd, maar zonder resultaat. Verse pepers, van die kleintjes, naast mijn eten, of gesneden peper in een schaaltje zoute visolie, maar geen sambal. Bij Vietnamese restaurants gevraagd, hoe heet dat? "Ớt.' Ja dat weet ik wel, maar zo heet dat spul in die knijpfles ook. Translate komt ook niet verder dan ớt of tương ớt. Foto's gemaakt en in mijn restaurant laten zien, 'nee geen idee'.Toen eindelijk het kwartje was gevallen, 'ja, maar die is ook heel anders dan die van ons'. Nou ja, maar ik ben er nu dus achter. Het heet; ớt sa tế.
Als dit stukje is geplaatst kan ik F1 kijken, die was hier midden in de nacht.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 156
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/243/065_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => meneer-konijn-en-sambal
)
[28] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110159
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-10-19
[photoRevision] => 0
[title] => Dagelijkse kost in Vietnam
[message] => Vlak voor mijn vertrek naar Vietnam werd op een terras in Deventer nog even mijn kenis van de Vietnamese taal getest. 'Hoe heet bami rames in het Vietnamees?' Laat ik dat nou niet weten en dat zat mij knap dwars. Toen ik al prakkeserend naar huis liep, ging gelukkig al snel het licht aan. Het was kennelijk nogveel te vroeg voor mij. Natuurlijk wist ik dat niet. Bami rames is Indonesisch en niet Vietnamees. Bami is na rijst het volksvoedsel in Vietnam, maar bami goreng zoals wij die kennen is zeldzaam. Nasi goreng krijg ik wel met enige regelmaat.
Ik ben al wel eens in het zuiden van Vietnam nasi goreng met satésaus tegengekomen en dat heet dan gebakken rijst Indonesische stijl. Hier in Hue ken ik een leuk tentje waar ze nasi goreng met een gebakken ei en karbonade of kippenpoot serveren. Ps dat betaal je allemaal apart. Dat lijkt wel redelijk op de nasi goreng die wij in Nederland kennen. Lekker en spotgoedkoop. Mijn stamrestaurant serveert ook nasi goreng, maar die kan ik niet echt waarderen door de olie die ze gebruiken. Ze hebben wel prima westers eten. Daar eet ik onder andere spaghetti, of zoals gisteravond een Ceasar-salade.
Goed als ik dus geen bami rames eet, wat eet ik dan wel. Dan staat bovenaan de lijst bamisoep, pho, het nationale gerecht van Vietnam. Er zijn allerlei varianten bamisoep. De lokale variant bamisoep is bun bo Hue, bamisoep met het nodige vlees, beroemd in heel Vietnam. Vaak als ontbijt, dan kan je voorlopig vooruit. Andere dagen haal ik 's ochtends een broodje, nou ja broodje, ook redelijk maagvullend, bij een dame tegenover mijn hotel. Banh mi, ook al een nationaal gerecht. Vietnam kent de nodige speciale gerechten, waarvan ik er veel kan waarderen, maar dan wordt mijn stukje erg lang.
Lunch of diner eet ik bijna dagelijks bij vrienden. Zij hebben een restaurant dat zich richt op groepen toeristen. Het ligt er dus wat aan hoe druk ze het hebben, wat ik krijg en of het lunch of diner is. Het toeristenseizoen is net weer voorzichtig begonnen. Dus ze hebben nu nog wel tijd voor mij.
Ik heb dan ook wel een redelijk idee, wat er dagelijks bij de gemiddelde Vietnamees op tafel komt. Standaard eten is witte rijst met groenten en vlees of nog vaker vis. Je krijgt een kommetje rijst, kun je onbeperkt bijvullen, en telkens pik je met de stokjes wat van de andere gerechten. Je gooit het dus niet door elkaar. Ik wil het nog weleens doen, maar ik ben dan ook een Nederlandse prakker. Dit gaat van heel eenvoudig, kleine gratenmonsters, kunnen ze aan mij niet kwijt, tot heel luxe op bijzondere dagen. Dan, als ze het kunnen lijden, zoals pas nog, een pracht van een zeevis op tafel en nog meer gerechten. Zeg maar een complete rijsttafel.
De laatste tijd heb ik het idee dat er vanwege mij, wel het nodige extra, dure, op tafel komt. Ze maken zich zorgen om de gezondheid van de oude baas (die zou ook best wel beter kunnen). Ze hebben ook bedacht dat de heetwaterpoel erg goed voor mij is, dus één keer per week ernaartoe.
Zij heeft nu een airfryer, waar ze erg mee in haar sas is. Ze is trouwens een erg goede kok. Ik heb nu al een paar keer een heerlijke kruimige aardappel in de schil gehad, niet erg Vietnamees. En pas nog een grandioze joekel van een biefstuk. Ik kan mij eigenlijk niet heugen wel eens een betere te hebben gehad. Biefstuk kennen ze hier wel, maar zo goed als alles hier, wordt het in hapklare brokken geserveerd, je moet met het per slot met stokjes eten. Het bestek is over het algemeen stokjes en een lepel. Eventueel nog een vork, maar een mes zeker niet. Geen zorgen als je komt, bij een toeristenrestaurant hoef je niet met stokjes te eten en en krijg je ook wel een mes.
Eet ik hier nu alles? Nee, ik betracht nog steeds wel enige voorzichtigheid. Op straat zeker en zoals ik pas heb verteld, met seafood. Maar ik overdrijf niet. Als je de reisadviezen volgt, dan heb je geen leven. Zoals geen ijs, geen gewassen sla, etc. IJs in de horeca komt van professionele leveranciers. Bij mijn stamtent worden dagelijks achter op de scooter een paar grote zakken ijs bezorgd. Bij de grote tent voor mijn hotel komt elke dag een kleine vrachtwagen voorrijden. Dan worden twee grote koelboxen gevuld. Elk zo'n twee kuub.
Water uit de kraan zou volgens het waterbedrijf van goed drinkbare kwaliteit moeten zijn, pas in de krant gelezen, ware het niet dat de waterleidingen niet altijd van de beste kwaliteit zijn. Onder de kraan gewassen groente en fruit maak ik mij ook weinig zorgen over. Het wordt pas riskant als je een eind het binnenland ingaat. Daar loop je het risico dat eten in de rivier wordt gewassen, zoals ook de vaat. Drinkwater haal ik wel uit flesjes, krijg ik van het hotel.
Mijn vrienden met het restaurant hebben een grote koelkast met ijsblokjesmachine en sinds kort ook een waterzuiveringsapparaat dat heet en koud water levert.
Mijn stamrestaurant levert bij de carbonara een rauw ei in een schaaltje voor over de spaghetti, daar zou ik mij zelfs in Nederland niet aan wagen. De keuken krijgt bij de bestelling te horen, dat het voor mij is. Dus weten ze het al wel, geen ei.
Pas nog werd ik door de keuken verrast , hadden ze bij de bestelde frisse salade van de kleine tomaten konijntjes gemaakt. Da's mijn naam hier, meneer Konijn. Zo af en toe mag ik ook met het personeel mee-eten. Niet wat ze de gasten serveren als echt Vietnamees, maar de dagelijkse kost, rijst met groenten en deze keer kip.
Op mijn kamer heb ik een aantal pakken instant-bamisoep, pho (de betere, niet die waar een kip overheen gevlogen is voor een smaakje), mocht het water weer eens in straat staan. Volgens de voorspelling zou dat volgend weekeind best wel kunnen gebeuren.
Ps In mijn stamtent hebben ze een speciale suikerwatermachine, voor in de ijskoffie. Suiker lost slecht op in koud water.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 202
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/242/577_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => dagelijkse-kost-in-vietnam
)
[29] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110083
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-10-12
[photoRevision] => 0
[title] => Kabaal in de herfst.
[message] => Afgelopen zondag was het mid-herfstfestival. Dat is voornamelijk een kinderfestival. Met maskers op de buurt afgaan, een hoop kabaal maken en hopen dat je wat krijgt van de buren. Zeg maar de Vietnamese foekepot (voor de niet oosterlingen sint-maarten). Een jochie dat hier op de hoek woont heeft een paar jaar geleden een echte trommel van zijn vader gekregen. Ik weet het al precies, hij heeft het de hele week volgehouden. Elke avond. Nog wat kleine kinderen erbij die een drakendans doen en het is feest. Ze zullen niet veel verdienen, ze blijven op de hoek. Wat oudere en meer ondernemende kinderen gaan de terrassen in de buurt af. Ik al vaker verteld, dat er een enorme uitgaansgelelegenheid voor mijn hotel zit, neemt beide kanten van de straat in beslag voor enkele tientallen meters, is helemaal open en elke avond afgeladen druk, die ook het nodige kabaal kan produceren. Alhoewel ik moet toegeven het is tegenwoordig een stuk leefbaarder. Nog best wel luid, maar met de ramen dicht hoor ik het nauwelijks. En om 11 uur is de muziek onverbiddelijk afgelopen, de buurt zal wel erg hard geklaagd hebben. Nog afgezien van de muziek, een grote groep mensen zo bij elkaar, vooral met wat alcohol op, maakt ook een boel kabaal. De ene schreeuwt dan nog harder dan de ander. Bij die tent kwamen ook kinderen met trommel en bekkens, zij overstemden de muziek en de schreeuwers makkelijk, ps de muziek van de feesttent ging niet uit of zachter. In het weekeinde doken er een paar professionele groepen op, die de kinderen concurrentie aandeden. En die waren nog veel luider, de muziek ging toen toch wel uit. Ik denk niet noodgedwongen, maar meer omdat de professionals heel wat harmonieuzer zijn en de moeite waard om te kijken. Die geven een complete voorstelling. Een lange draak op stokken en dansende kylans, wordt door ons wat onterecht een leeuwendans genoemd. Ik heb het al veel vaker gezien en ben heel blasé op mijn hotelkamer blijven zitten. Ik heb dus ook geen foto's. Als je het wil zien moet je in mijn oude stukjes graven, of, makkelijker, googelen. Als je dat laatste doet moet je er wel Vietnam bijzetten anders krijg je een stoot foto's van zangers en sporters die Kylan heten.
Bij het mid-herfstfestival horen ook maancakes, een soort luxe gevulde koek. Op strategische plaatsen staan stalletjes die de cakes van een bekend merk verkopen. Had ze nog willen kopen om te trakteren, maar dat is er niet van gekomen. Ik heb nog wel een stukje meegekregen. Een stukje, want naast dat ze best lekker zijn, zijn ze ook knap aan de prijs. Een rond stuk gebak van max 10 centimeter kost €4 en wordt dus in acht stukjes verdeeld.
Och, tekortkomen doe ik hier niet. Deze week nog twee grote stukken gebak gehad. Het eerste was een deel van een verjaardagstaart. Is meestal niet meer dan cake opgemaakt met boter, maar dat laatste kunnen ze hier wel. Het ziet er grandioos uit. Deze nog extra mooi met wortel en gezoute kwarteleitjes. Sorry, alweer geen foto. Maar mooi zegt niet veel over het karakter. Uit beleefdheid heb ik mijn best gedaan, maar de heel zoute eitjes was toch echt wat te veel gevraagd. Wellicht eetbaar bij de borrel, maar op de taart?
Later in de week een beter eetbaar stuk taart gehad, ook al voor een verjaardag. Een gelatinetaart gevuld met diverse stukjes lekkers. Het enige dat ik kon identificeren was kokos. Was prima te eten.
Er zit nu (zaterdagavond) voorin mijn stamrestaurant iemand gitaar te spelen en te zingen. Zeker mijn leeftijd, een overjarige hippie. Valt mee, hij heeft gevraagd of het mocht, ze hebben zelfs de muziek voor hem uitgezet. Hij speelt, zingt niet slecht, maar ik zit nu toch maar helemaal achterin. Ik moet dit stukje afmaken.
Tegelijk met mij liep een grote groep toeristen naar binnen. Gelukkig ken ik het menu en kon ik direkt bestellen. De keuken werkt op binnenkomst van de orders. Het heeft gewerkt, mijn eten staat al op tafel. Het duurt nog wel even voor de hele groep ook te eten heeft. Ondertussen loopt het restaurant nog verder vol. Wellicht door de live-muziek, alhoewel ik dat betwijfel, eerder gevonden op het net. Het personeel moet een paar tandjes bijzetten, er is er één ziek. Vooral één van de dames zou een goede snelwandelaar zijn, ze heeft een prima techniek.
Het is nog steeds warm, begin van de week was het heet, maar de laatste dagen wat 'koeler' door af en toe een (stort)bui. En dat is pas lawaai, een tropische stortbui die valt op het dak van golfplaten naast mijn hotel. De wat mindere temperatuur wordt wel weer goedgemaakt door de hoge gevoelstemperatuur als gevolg van de buien.
Zondagochtend 28°, een luchtvochtigheid van 85% en het regent.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 193
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/242/237_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => kabaal-in-de-herfst
)
)
)
[_currentItemCount:protected] => 15
[_currentItems:protected] => ArrayIterator Object
(
[storage:ArrayIterator:private] => Array
(
[15] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111153
[userId] => 212639
[countryId] => 201
[username] => hansjoerdsma
[datePublication] => 2026-02-06
[photoRevision] => 0
[title] => 06-02-2026 Halong Bay
[message] => Vandaag begint vroeg. Ik was gisteren tot laat aan het tikken en nu gaat de wekker om 06.30 omdat ik op tijd moet vertrekken. Vandaag begint een trip van 1,5 dag naar Halong Bay, een door Unesco tot werelderfgoed uitgeroepen gebied. Ik heb op verzoek "light" gepakt, voor één nacht. De grote tas kan in het hotel blijven, daar ben ik morgen weer.
Om 07.45 staat het busje klaar. Ik stap in, we halen bij een ander hotel nog vier mensen op. De lange rit naar Halong Bay wordt onderbroken voor een pitstop bij (uiteraard) een grote souvenirwinkel. De koffie is goed, het toilet is netjes, vandaag geen souvenirs. Tegen half twaalf komen we bij een kade waar een boel tenders liggen aangemeerd. Wij worden naar Calypso II gedirigeerd, dat is ook de naam van de boot waarop we gaan varen. Het duurt drie kwartier voordat we bij de grote Calypso II zijn. Onderweg zien we bizar grote cruiseschepen, die horen eerder op de oceaan thuis. De tender wordt achteraan vastgemaakt en we krijgen aan boord de kamersleutel uitgereikt. Mijn hut is een stuk fraaier dan mijn hotelkamer in Hanoi! Na een introductiepraatje in onverstaanbaar Engels (maar hé, ik spreek geenwoord Vietnamees) loop ik een rondje over de dekken. Dek 1 heeft mijn soort hutten, dek 2 heeft kleinere kamers maar met een klein balkon. Op dek 2 is ook de eetzaal, de mess of hoe je het ook wilt noemen aan boord van een schip. Het bovenste dek is voor het uitzicht, de buitenbar en het lekker warme zwembad. Het volle programma zorgt ervoor dat we in minder dan 24 uur van alles te doen krijgen. We beginnen met een copieuze lunch, gevolgd door een tochtje in de tender naar een kade waar we overstappen in een "sampan". Het is wel grappig, om een of andere reden moeten we in de tender en in de sampan altijd een reddingvest dragen, alsof we niet kunnen zwemmen of zo. Zal wel iets te maken hebben met aansprakelijkheid. De sampan wordt door een staande schipper voortbewogen met twee riemen. Ik zie zowel mannen als vrouwen schipperen, gelukkig. We varen een stukje en gaan dan door een "grot" die aan de andere kant uitkomt in een soort binnenmeer. Het is allemaal kalkzandsteen en je ziet duidelijk de door het getijde uitgesleten patroon. De bergtoppen, want dat zijn het natuurlijk, om ons heen zijn mooi, steil en overweldigend. We kijken ook uit naar apen die hier zouden moeten leven, maar zien ze niet. Na een uurtje zijn we terug bij de boot. Ik heb in de bus al kennis gemaakt met een Aussie. Hij heeft een vriendin uit Laos die geen Engels spreekt. Zij converseren onderling via Google Translate, want hij spreekt uiteraard ook geen Lao. Het lijkt me best moeizaam. Er is ook een Aussie jongedame (35) aan boord die al maanden geen Australisch heeft gehoord, dus die twee gaan lekker los. Zij is goed van innemen, heeft al snel een fles wijn achter de kiezen. Hij en ik zitten aan een biertje. Ik besluit om voor het happy hour even een tukje te doen, het was een korte nacht. Een uurtje later voeg ik me bij het gezelschap. Na happy hour volgt ween eens een uitgebreide maaltijd. Heel gevarieerd, surf[e-38]turf, lekker. Ik schrijf alvast maar eens een stukje van mijn verslag, hoewel we hier geen internet bereik hebben. Schrijven kan altijd, toch? Vanavond hebben we keus tussen squidvissen en karaoke. Ik denk dat ik even oversla … Morgen om 06.15 tai chi op het bovendek, die sla ik ook over. De rest van het programma begint ook vroeg, we worden om 10.30 alweer van de boot gezet, die dan wordt klaargemaakt voor de volgende trip om 12.00. Zo is het een hele industrie die overigens geolied loopt! De Australische feestdame maakt een feestje op het bovendek. Ze is behoorlijk beschonken na 2 flessen wijn en 3 whisky-cola's. Ze krijgt de stemming erin bij een paar van de oudere Britse en Canadese dames, met z'n vieren staan ze, zoals dan in Engeland hoort, om een handtas te dansen. Ik heb er een stukje vangefilmd, maar dat bespaar ik jullie. Om 22.00 moet van de barman de muziek uit. Ik trek de stekker uit de enorme geluidskast om dat te zekeren. Via haar eigen telefoon gaat ze gewoon door, we zitten nu samen op het bovendek, de rest is vertrokken. Als haar telefoon leeg is keert de rust weer. Ik zorg dat ze veilig in haar hut komt, ze is kacheltje lam. In mijn eigen hut zet ik de wekker op 06.00, het wordt weer een korte nacht.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-12-31 04:59:49
[totalVisitorCount] => 58473
[pictureCount] => 29
[visitorCount] => 81
[author] => Han
[cityName] => Hạ Long
[travelId] => 530934
[travelTitle] => Vietnam 2026
[travelTitleSlugified] => vietnam-2026
[dateDepart] => 2026-02-03
[dateReturn] => 2026-03-05
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/250/306_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/212/639_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => 06-02-2026-halong-bay
)
[16] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111140
[userId] => 212639
[countryId] => 201
[username] => hansjoerdsma
[datePublication] => 2026-02-05
[photoRevision] => 0
[title] => 5-2-2026 Een dag wandelen in Hanoi
[message] => Vannacht heb ik wel een deel van mijn jetlag weggeslapen denk ik. Om half zeven wakker, lekker gedoucht en ontbeten aan het buffet. Plannen gemaakt voor hele dag wandelen door deze heerlijke stad. Waar gisteren de stappenteller toch nog de 12000 aantikte zal dat vandaag waarschijnlijk wel meer worden.
Eerst naar de straat met juweliers. Het is niet alles goud wat er blinkt, er is ook veel zilver, wat ik zelf mooier vind. Veel sieraden zoals ringen, kettingen, armbanden en hangers. De sieraden zijn hier wel goedkoper dan in Nederland, maar de zilverprijs is wereldwijd gelijk. Het is al met al een "schitterend" geheel.
Voor een bak koffie en een broodje strijk ik neer bij een koffietentje op een drukke kruising. De koffie komt direct, het broodje laat drie minuten op zich wachten. Het wordt namelijk door een brommertje gebracht. Een lekker warm broodje kip, vers uit een andere locatie. Ze hebben kennelijk zelf geen keuken, prima zo, maar wel verrassend.
Ik loop weer door, nu naar het Maison Centrale, de gruwelijke gevangenis die door de Franse koloniale overheid is gebouwd aan het einde van de 19e eeuw om (tot 1954) de Vietnamese revolutionaire strijders te onderdrukken. Martelingen te over, kleine cellen, ook voor vrouwen en kinderen. De guillotine staat er nog. Tijdens de Amerikaanse oorlog tegen Vietnam (1964-1973) werden hier Amerikaanse krijgsgevangenen opgesloten. Die werden overigens veel beter behandeld, ondanks de gruwelijke vernietiging die de VS had aangericht. Een indrukwekkend belevenis, deze monumentale resten van een enorme gevangenis.
Ik wandel verder naar de Temple of Literature, een gebouwencomplex dat al ruim 1000 jaar oud is. Het is een paleis geweest voor vele koningen, het was ook een educatief centrum, al 700 jaar geleden. Prachtige gebouwen, zware houten constructies, mooi beelden en altaren, geweldig. Het hele complex was echter vergeven van de fotografen die opgedirkte jonge meiden fotografeerden, met belichting en beautyscreens en alles. Ik heb niet achterhaald wat hiervan de reden is, maar het kan ook weer te maken hebben met TET, het Vietnamese nieuwjaar dat op 17-2 uitgebreid wordt gevierd.
Verder wandelen levert een bezoekje op aan een soort antiekwinkel waar een beeldje staat dat ik wel zou willen hebben. Hij vraagt er 2,5 miljoen voor (80 euro) en dat vind ik veel teveel.
Rond 18.00 ben ik weer op kot om even uit te rusten. Daarna wordt het tijd voor een hapje en een drankje. Het duurste gerecht (ik neem het) kost zo'n 7 euro, het biertje erbij 50 cent. Ik eet garnalen met kaas, een bijzondere combi, waar 6 grote garnalen zijn verzopen in een bord kaas. Nou hou ik van garnalen én van kaas, maar dit had ik zelf niet verzonnen. De garnalen zijn heerlijk en de gesmolten kaas gaat op het meegeleverde broodje. Prima kost.
Ne dit copieuze diner wil ik de donderdagavond-antiekmarkt (be)zoeken. Dat lukt niet. Ik besluit om op een drukke kruising een cappuccino te drinken en wel op het balkon op de eerste verdieping. Dat levert een heerlijk verkeersfilmpje op dat uitstekend weergeeft hoe chaotisch en soepel alles hier beweegt. Geen antiekmarkt dus, maar ik vind wel weer die antiekwinkel terug, die is nu gesloten. Zaterdagmiddag ben ik weer hier, maar eens kijken of ik dan een onderhandeling kan openen. De terugweg is alweer een feestje met veel TET versieringen in de verkoop. Op de hoek bij het hotel koop ik bij de supermarkt een biertje voor de dorst, ik heb het verdiend. De stappenteller staat op ruim 20.000, het is na middernacht en de wekker gaat om half 7. Vakantie is om uit te rusten? Dat doe ik wel als ik oud ben. Tot morgen!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-12-31 04:59:49
[totalVisitorCount] => 58473
[pictureCount] => 50
[visitorCount] => 111
[author] => Han
[cityName] => Hanoi
[travelId] => 530934
[travelTitle] => Vietnam 2026
[travelTitleSlugified] => vietnam-2026
[dateDepart] => 2026-02-03
[dateReturn] => 2026-03-05
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/250/200_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/212/639_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => 5-2-2026-een-dag-wandelen-in-hanoi
)
[17] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111106
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2026-02-01
[photoRevision] => 0
[title] => Geldsmokkelaar betrapt.
[message] => Het werd mij veel te koud in Nederland, dus maar weer naar warmer oorden. 20°-25° erbij.Mijn reis in het kort, wordt anders zo saai telkens een klaaglied. Trein moest omrijden, van de drie vluchten twee vertraagd, maar per saldo slechts een half uur later op de eindbestemming.
Nog wel een leuke. Al jaren spaar ik Vietnamese bankbiljetten van kleine waarden. (Munten worden in Vietnam niet gebruikt.) Als ik een biljet in nieuwconditie tegenkwam, ging die apart. Maar wat doe ik er eigenlijk mee. Dus meegenomen, kan ik zometeen wel gebruiken. Met het Vietnamees nieuwjaar dien je kinderen wat kleingeld in een rode envelop te geven. Ps ouderen zijn er ook niet vies van, maar dan liever wat groter geld. Onderhand had ik een behoorlijke stapel. Hup, in de koffer. Moest ik prompt op Schiphol mijn koffer openmaken. Gebeurt mij met mijn onschuldige gezicht anders nooit. Hoeveel is dat? Nou ik denk nog geen vijftig euro. De koers werd toch nog wel even opgezocht. Ik geloof dat ze het best wel leuk vonden, een klein-geld-smokkelaar betrapt. Als het eurobiljetten waren geweest, had ik nu nog op Schiphol gezeten.
Koffie station Utrecht €3,00, stationshal Schiphol €3,39, vertrekhal Schiphol €3,95. Vliegveld Bangkok €3,67. Afgezet tegen het prijsniveau in Thailand, is deze laatste veruit het duurste. Vliegveld Hanoi €1,50, prijzig voor Vietnam, maar dat was in de binnenlandse vertrekhal, in het internationale deel weten ze ook wel raad met de prijzen.In het vliegtuig van Hanoi naar Hue werd mij een detoxwater aangeboden, weliswaar gratis maar het moet toch niet gekker worden. Ik wist niet eens dat het bestond. Volgens mij doodordinair water.
De eerste dag vroeg opstaan, direkt korte broek aan en een ontbijt halen. Bamisoep, Bun Bo Hue, de specialiteit van Hue. De eerste dit jaar. En vast niet de laatste.
Dag twee naar de natuurlijke heetwaterpoel. Achter op de scooter, toen wel de lange broek, het kan best nog wel frisjes zijn 's ochtends en 's avonds. Ik ben onderhand helemaal verslaafd aan de heetwaterpoel. We kregen te horen dat komende maand de prijs flink zou stijgen, dus een knipkaart gekocht. Het was er gezellig. Meestal is het wel rustig, soms zelfs de hele poel voor ons tweeën. Deze keer waren er de nodige gasten. Vanzelfsprekend nieuwsgierig naar mij. Wordt mijn Vietnamese vriend gevraagd, wie ik ben. Maar zoveel Vietnamees kan ik zelf wel. Kon ik lekker pochen dat ik (wel wat) Vietnamees spreek.
Kort voor mijn komst heeft mijn hotel visite gehad van de brandweer. Het hotel dient een brandtrap te hebben. Die wordt nu gemaakt. Deze nieuwe trap sluit aan op het balkon van mijn gebruikelijke kamer. Ik moet zolang in een andere kamer. Is wat kleiner, maar dat overleef ik wel. En wonder boven wonder een prima TV.
Eergisteren was de boiler kapot, dat overleef ik niet lang. Ik heb de sleutel van de buurkamer gekregen, kon ik daar douchen. Vanochtend is een nieuwe boiler geinstalleerd.
Het mooie weer is even weg. Het is nu 21° en het miezert. Af en toe een paar dagen zulk weer, dat is winter in Vietnam. Later in de week wordt 25 verwacht. Blij er weer te zijn.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 128
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530930
[travelTitle] => Vietnam voorjaar 2026
[travelTitleSlugified] => vietnam-voorjaar-2026
[dateDepart] => 2026-01-26
[dateReturn] => 2026-04-01
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/249/652_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => geldsmokkelaar-betrapt
)
[18] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110946
[userId] => 383868
[countryId] => 201
[username] => rollingmetal
[datePublication] => 2026-01-10
[photoRevision] => 0
[title] => Over zoetzakken en zonen van publieke vrouwen
[message] => Ik liet Vu Ban achter me, en ook mijn Chinese thermosbeker die al na ruim een week lek was geraakt. Ik verving 'm niet; ik liet het idee om koffie mee te nemen voor onderweg voor wat het was. Het paste in mijn nieuwe strategie om de afstemming te verbeteren tussen mijn ideeën over voedsel en het Vietnamese aanbod. Ik nam me voor om me flexibeler op te stellen en gaf mezelf instructies. Stap af van het idee dat je moet lunchen of 's avonds in een restaurant moet eten. Grijp de kansen die je ziet; probeer voedsel uit dat interessant lijkt, ongeacht het tijdstip. Eet het ter plaatse of neem het mee. Zie je niets dat je aanspreekt, eet dan gewoon uit eigen voorraad. Ik voegde meteen de daad bij het woord. Ik sloeg de lunch over en zag later opnieuw de pakketjes van bananenbladeren met daarin - naar ik eerder meende - zoete aardappel met een nog zoeter, zwart, kleverig omhulsel. Het bleek 'banh gai' te heten, zo las ik later, en bevatte geen zoete aardappel maar een mengsel van onder andere mungbonen, kokos en varkensvet. Ik nam weer een voorraadje mee. Op deze mooie dag in het groen reed ik maar liefst 91 kilometer - ongekend op de korte fietsdagen die ik maakte in dit land - en met wat moeite vond ik een motel. Ik kreeg een sobere kamer toegewezen maar met schoon beddengoed en zowaar een muskietennet. Ik maakte een bijzondere avondwandeling. Ik vond een verlichte kerk (verlicht met lampen, niet met denkbeelden) op mijn pad waar ook een kerstdecor was opgetuigd. Ik liep langs de kerk, onder verlichting door. Links was er een smalle straat die ook volledig verlicht was met kerstverlichting. Het was alsof ik in een fantasiewereld was beland. De drukkere delen van Xuan Bai waren minder magisch. Ik moest er mijn oordoppen in doen om me te beschermen tegen bus- en vrachtwagenclaxons. Steek een strijker af in mijn buurt en ik vertrek geen spier, maar toeter met een Vietnamese claxon in mijn buurt en 1) ik zit plots in een boom en 2) ik maak luidkeels woordcombinaties met sexuele aberraties, ziektes en verwantschappen met publieke vrouwen, en laat die voorafgaan door een geschatte gradatie van onreinheid.
In de ochtend puzzelde ik bij de koffie op de route. Vietnam lijkt ter hoogte van waar ik me bevond een flinke hap uit Laos genomen te hebben en ik wilde dit gebied verkennen, maar mijn kaarten werken niet mee. Osmand toonde veel wegen maar lang niet alle onderkomens. Google Maps toonde de onderkomens maar maakte veel wegen en plaatsnamen lichtgrijs: je zag ze pas als je ver inzoomde en op die manier verloor je het overzicht - vanwaar deze gebruiksonvriendelijke schimmigheid? Hoe dan ook was een onderkomen niet gegarandeerd als ik mijn huidige route vervolgde, en het lukte me niet meer om de knop om te zetten: er was een grote weerzin tegen wildkamperen ontstaan in dit volle land en een gehechtheid aan het comfort van motels. Ik besloot een stuk verder zuidwaarts te gaan en later alsnog westwaarts, met meer kans op onderdak. Na een uur rijden zag ik kramen waar broodjes verkocht werden en ik nam er een met vlees en ei. Ik kon het broodje opeten in de koffietent achter de kraam. Toen ik bijna klaar was werd er jeugd vrijgelaten uit de scholen, en de koffietent werd bezet. Jongens namen teugen rook uit een bamboepijp, een gebruik dat ik al eerder had gezien, maar niet bij tieners. Het ging hier, zo las ik later, om tabak dat een hoger nicotinepercentage had dan sigaretten en het gebruik bleef doorgaans beperkt tot een of twee momenten per dag. Wat de belegde broodjes betreft: hoe smakelijk ze ook zijn, ze vulden mijn maag niet, zo leerde ik nu opnieuw. Ik kreeg er een reuzehonger van, maar ging er niet alsnog vier bestellen, zeker niet in de ontstane drukte. Wat ik wel deed was een uur later een restaurant binnenlopen. Ik had een afbeelding gezien met een bolletje rijst, een soort gyros en wat groente. Het ging om een prachtig restaurant, hoog en gebouwd van hout en riet, met zitplatformen en sierlijk bewerkte houten stoelen. Ik gebaarde dat ik wilde eten; er werd al gekookt voor een wachtend jong stel. De mevrouw stelde een vraag en ik zei: ‘Ja, doe maar. Ik eet wat de pot schaft.’ Er werd wel iets van ons geduld gevraagd maar na zo’n drie kwartier werd mijn tafel vol gezet met schaaltjes en kommen: gekookte groene groenten, een kom groentennat, rauwkost, roerei, rijst en een gebonden soep tjokvol stukjes vlees. Het was avontuurlijk vlees, met botten, taai vel en hier en daar een stukje dat ik eetbaar achtte. Ik herkende er geen gyros in. Na een verblijf van anderhalf uur stond ik weer buiten. Ik wist nu meteen dat mijn nieuwe taktiek een nadeel had: bij meermaals stoppen om te eten werd mijn fietsdag erg kort. Op een zeker moment bevond ik mij in Yen Cat, en ik had nooit kunnen bevroeden dat ik die zin ooit zou opschrijven. Als ik dat moet uitleggen dan kan dat, want ik heb geen jaloerse vriendin aan mijn zijde met potentieel dodelijke blikken: Yenn Cat is een Oekraïens naaktmodel. De route vroeg niet veel van me, maar mijn geplande afstand ging ik niet meer halen. Een half uur voor de schemering vond ik een motel en die kans moest ik grijpen. Het ging hier niet om één gebouw maar om meerdere rijen kamers op de begane aarde. Later zou ik op het terrein ook een tuin met karaokebar en terrassen ontdekken. De kamer had zichtbare maar niet ruikbare schimmel. Net als de vorige nacht was het beddengoed schoon en was er een muskietennet dat over een vierkanten frame hing. Dat net was niet bepaald overbodig want het stierf hier van de muggen. Dat ik twee flesjes water kreeg was al vrij uitzonderlijk in een motel, maar ook stonden er twee blikjes Redbull (al raakte ik energydrinks al geruime tijd niet meer aan). Na een douche ging ik kort naar buiten en kocht onder andere een mysterieus kartonnen pak ‘banh’ (brood). Het zouden prima (gevulde) maaltijdkoeken blijken te zijn. Ik bracht mijn avond verder door op mijn eilandje, onder het net.
Ik had niet één geluidje gehoord uit de karaoketuin. Ik reed 18 kilometer en verliet toen de hoofdweg voor de start van mijn uitstapje naar het westen. Ik kwam nu op een rustige plattelandsweg te rijden. Ik had weer trek in de koeken van gisteren en vond in een winkel koeken die erop leken. Even later at ik een pak leeg, gezeten op een stenen afzetting. Deze koeken smaakten anders, als liga’s. De interesse van tienermeisjes in mijn verschijning nam af, maar nu wilden jongens met mij op de foto en dat zou in de middag nog een paar keer gebeuren. Verderop kwam ik weer op een iets drukkere weg terecht. Al om half vier was ik in Quy Hop en veel verder kon ik niet want spoedig zouden er lange tijd geen motels zijn. Drie kilometer verder vond ik een verscholen 'nha nghi', een motel, en checkte er in. Ik kreeg een mooie kamer, klein en volledig betegeld, met tafel en stoelen, en met airco én afstandbediening, die elders geregeld ontbrak. Ik nam een douche en twijfelde of ik naar buiten zou gaan. Ik had fruit gekocht en hoefde niet zo nodig de deur uit. Ik bleek geen kamersleutel te hebben en er was geen staf meer aanwezig; dat maakte het besluit simpel. Ik ging eten. De vruchten die ik had bleken ‘zoetzak’ te heten, al vond ik de alternatieve naam ‘schubappel’ toepasselijker en ook minder onbehouwen - als een scheldwoord - klinken. De eerste van de twee smaakte verrukkelijk, als pudding. De tweede was veel minder rijp; die had ik beter kunnen bewaren. In de late avond kreeg ik de rekening gepresenteerd voor het eten van onrijp fruit. Tot één uur werd ik beziggehouden en lag ook later in de nacht wakker vanwege inwendige instabiliteit.
Ik plande en rekende opnieuw en concludeerde dat ik nog een grote afstand te gaan had naar de Cambodjaanse grens. Ik had nog 23 dagen over, maar in mijn huidige tempo zou ik slechts een halve dag rust overhouden. Ik had me niet gerealiseerd dat ik zo krap in mijn tijd zat. Er ging een streep door mijn laatste plan. Geen omzwervingen meer - ik moest zuidwaarts. Ik vertrok en kocht bananen zodra ik die zag. Toen ik ze later onderweg opat kreeg ik gezelschap van drie kinderen, en ook van een man op een brommer. Ik was nooit alleen hier. Iets als ongezien wildplassen was hier ook schier onmogelijk, tenzij je heimelijk in de maisvelden verdween (mits daar niet gewerkt werd). In de middag wilden jongens weer menigmaal met me op de foto. Eén duo gaf me een blik sportdrank. Iedere jongere rijdt hier op een scooter. Er lijkt geen leeftijdsondergrens te zijn: soms zag ik pakweg negenjarigen met nog jongere passagiers rondrijden. Waar in Afrika iedereen lijkt te lopen, rijdt hier iedereen op een scooter. Na enkele landwegen kwam ik weer op de hoofdroute uit. Onderweg kocht ik nieuwe banh gai. Ik ging, zoals gepland, het dorp Khai Son halen op 71 kilometer, een dorp met twee motels. Het eerste liet ik voorlopig liggen; dat zag er vrij luxe uit. Maar het tweede ook - dat was een fraai landhuis. Toch was een kamer hier betaalbaar. Het was een mooie kamer, met zicht op een meer, bij zonsondergang.
Het werd tijd om wat onrust weg te nemen. Ik moest binnenkort weer geld hebben en schone kleding, en ik sloeg aan het zoeken en denken. Ik kon me voorlopig geen dag vrij veroorloven, dus moest ik zelf kledingstukken wassen en ze tijdens het fietsen drogen, want binnen droogde er niets. Voor geld kon ik het beste de volgende dag een omweg maken naar een VPBank, waar ik eerder gunstig had kunnen pinnen. Dat zou wel een lange rit betekenen maar ook een vlakke; het moest te doen zijn. Ik at op de kamer. Ik bleek geen banh gai te hebben gekocht maar iets dat me deed denken aan Afrikaans voedsel van maismeel - nsima, of ugali - maar dan met een hartige vulling. Het was nat en gewikkeld in groene bladeren, niet in droge bruine bladeren zoals banh gai. Het was uitstekend voedsel om de maag te vullen; ik kreeg maar twee pakketjes op.
Ik stond iets eerder op om een motel op ruim 84 kilometer te kunnen bereiken, met een omweg door Do Luong om te pinnen. Met spijt verliet ik mijn heerlijke, ruime kamer in deze imposante villa; ik moest verder. Ik bond mijn natte broek en onderbroek aan de bagage en zei het lieve vrouwtje dat dit motel bestierde vaarwel. Ik reed naar Do Luong en ondervond dat de beloofde VPBank een Google Maps-fantasie was. Wat nu? Er was geen enkele bank in het centrum. Ik voelde me genoodzaakt nog verder oostwaarts te gaan, naar Vinh, 55 kilometer verderop. Ik kwam, nog in Do Luong, alsnog in een straat vol banken, maar de meeste hadden hun geldautomaat uit staan. Hier ging ik niet slagen. Misschien wel als het op eten aankwam; ik wilde wel weer eens eten in een restaurant. Ik zag ergens ‘bun cha nuong’ staan en zag een veelbelovende afbeelding. Binnen zaten twee wachtende duo’s. Na hen kreeg ik een dienblad met schalen en borden: varkensvlees, twee sauzen, rauwe groenten, gekookte groenten en noodles. Het was fantastisch. Niks geen noodlesoep - ik had een vochtvrije variant gevonden.
Over redelijk vlak terrein en door zonnig weer reed ik in de middag naar Vinh, dat eigenlijk sinds juli opgedeeld is in vijf substeden. Mijn was droogde snel in de buitenlucht; dit was dus een prima werkwijze. In de stad vond ik een hotel waar ik ontvangen werd door moeder en zoon. De bijna volwassen zoon sprak wat Engels. Volgens zijn moeder leek ik jonger dan mijn paspoort suggereerde en was ik knap. De kamer was klein maar wel net. Op de kamer at ik opnieuw van mijn 'nsima'. Het internetsignaal was deze dag matig; vaak was er geen ontvangst. Maar het was niet belangrijk. Ik had online de VPBank-vestigingen al gevonden, alsmede een supermarkt en ook enkele fietswinkels voor reservepedalen, een snelspanner, olie en een plakset.
Een fietswinkel was vlot gevonden en voor weinig geld was ik klaar. Ik ging vervolgens naar de Winmart in de Vinplaza Mall. Het was er stervensdruk, vermoedelijk vanwege het weekend en de naderende kerst. Ik stond lang bij de kassa, voornamelijk door twee vrouwen die iedere kans aangrepen om hun beurt te rekken (zoon moet afrekenen maar bevindt zich elders; na afrekenen steeds de aandacht blijven vragen, bijvoorbeeld om een extra plastic tasje, en nog één, en nog één). Ik vond een VPBank op een geheel andere locatie dan Google Maps beloofd had en rond het middaguur was ik klaar. Ik reed een uur en at een bescheiden bord spagetti in een Italiaans georiënteerd restaurant. Het was een lange weg terug naar mijn oorspronkelijke route. Eenmaal liep mijn voorwiel vast, vermoedelijk door de ‘nieuwe’ (tweedehands) snelspanner. Dat ding deugde dus ook al niet. Ik werd enigszins nerveus van die vastloper, want de tijd drong en ik zag nergens motels langs deze route. Moest ik noodgedwongen kamperen? Toen ik terug was op het oude spoor was het donker. Er moest in ieder geval één motel zijn. Ik deed regenkleding aan tegen de muggen en reed verder - nog best link met die bussen en dat vrachtverkeer. Na een kilometer of vijf was er een poort met neonverlichting voor een hotel, een statig oud gebouw. Twee mannen beheerden het. De kamer bleek bij nader inzien viezig te zijn: de groezelige badkamer rook meer naar pis naarmate de tijd verstreek, het beddengoed was vuil en er lag een condoom op de grond. Ik zette een enorme spin buiten. Er was wel een openbaring: de airco deed het zonder afstandbediening. Je hoefde alleen een schakelaar om te zetten. Was dat overal zo? Wat goed dat ik dat ontdekte na ruim drie weken Vietnam. Gelukkig had ik niet veel gemist, want tot dusver was een airco hooguit nodig om even de muffe lucht weg te nemen.
Ik kon niet weg. Ik zette mijn voorwiel goed vast maar merkte dat hij niet meer soepel draaide. De as zat vast en draaide met het wiel mee. Wat nu? Ik besloot de hoogste prioriteit te geven aan het bereiken van een belangrijke kruising op 54 kilometer afstand. Ik kon nog lopen met de fiets, dat was minder belastend voor het wiel. Ik zou lopend in twee dagen de kruising kunnen bereiken. Daarna kon ik doen wat ik wilde, dan was mijn heilige taak voltooid. Ik kon dan eventueel een bus nemen. Ik bewonderde nog eenmaal het statige hotel met de fraaie houten meubelen in de lobby. Buiten waren er rijen kamers die nu in gebruik waren als rommelhok. Het geheel deed me denken aan de bouwkunst uit koloniale tijden in Afrika, inclusief het uitblijven van onderhoud en het onvermijdelijke verval in post-koloniale tijden. Wellicht was het ooit door de Fransen gebouwd. Ik liep met de fiets en twijfelde. Wat als het euvel simpel te verhelpen was? Een kleine jongen die keurig Engels sprak vertelde me dat er verderop een werkplaats was. Het bleek een werkplaats voor bromfietsen te zijn en ik liep verder. Na acht kilometer zag ik een werkplaats met een fietslogo en afbeeldingen van fietsen. Ik gaf het toch maar een kans. Het oordeel was vlot geveld. De lagers waren aan vervanging toe. De twee mannen hadden hier echter niet de middelen en materialen en vertrokken op de brommer met mijn wiel naar elders. Ik had een stoel gekregen en wachtte geduldig. Na pakweg een uur kwam één man terug met mijn gerepareerde wiel. Ik kon weer verder. Het was twee uur en ik kon nog zo’n veertig kilometer fietsen. Vier kilometer erbij en ik kon de kruising nog halen, maar ik deed dat liever bij daglicht. Met mijn gedachten was ik ondertussen niet veel meer bij de buitenwereld. Zorgen om de fiets en onderdak en het dempen van claxons met muziek waren daar debet aan. Het voorlopig laatste motel zag ik om drie uur. Dat was me te vroeg en ik waagde het erop. Een aantal klimmetjes op de route vertraagden me. Een motel dat aangegeven stond op Google Maps bestond niet. Nu moest ik echt naar de kruising. In het donker kwam ik er aan. Ik maakte een foto van de fiets op de kruising, die de naam Khe Ve bleek te hebben. In 2013 kwam ik hier van rechts, vanuit Laos. Ik reed verder, in mijn eigen spoor van toen. Ik had het gedaan. Ik had nu iedere meter tussen de Noordkaap en Singapore op eigen kracht afgelegd, op een kilometer verboden gebied na. In schema:
Noordkaap <-> Hellevoetsluis (2017)
Hellevoetsluis -> Bisjkek (2013)
Bisjkek <- Astana (2016)
Astana -> Khe Ve (2025)
Khe Ve -> Malakka (2013/2014)
Malakka <- Singapore (2014)
En toen… begon mijn voorwiel onheilspellend te kraken. Ik durfde er niet meer mee te fietsen. Hoe was het mogelijk: mijn missie was voltooid en de fiets begaf het, ondanks het onderhoud eerder op de dag. Ik liep vijf kilometer in het donker en vond een hotel. De vriendelijke jongedame durfde een relatief hoge prijs te vragen en ik wist er iets van af te peuteren. De kamer was op zich oké maar wel wat groezelig, met vuile muren. Ik had een puzzel op te lossen. Het leek me uiteindelijk het beste om, als het probleem hier niet opgelost kon worden, een grote onderhoudsbeurt te laten plaatsvinden in een degelijke fietswinkel. Daarvoor moest ik naar Da Nang, aan de kust. Dan zou ik meteen klaar moeten zijn op deze reis voor wat betreft onderhoud.
Ik kwam buiten en merkte voor het eerst een duidelijk verschil tussen het klimaat in mijn kamer en dat wat buiten heerste. Het was er warm en vochtig. Ik keek nog eens naar het wiel, nu bij daglicht. Ik had hetzelfde probleem als de vorige ochtend: hij zat weer muurvast. Hier kon ik niets aan veranderen. Ik ging nu dertig kilometer lopen naar de grotere plaats Bong Le en als zich onderweg oplossingen of ingevingen aandienden hield ik me aanbevolen. Ik liep een aantal kilometers en kwam langs een werkplaats. Een man vroeg wat er mankeerde, maar toen hem het probleem duidelijk was schudde hij zijn hoofd. Daarna liep ik een tijd lang door onbewoond gebied en voelde aan dat een nieuwe reparatie er deze dag niet meer inzat. Later, toen ik een school passeerde, werd me duidelijk wat lopen in Vietnam betekent. De school ging uit en kinderen konden me nu eenvoudiger bijhouden. Nu kreeg ik het hele repertoire te horen en zien en dat week af van de samenvatting: na het zwaaien, het groeten en de geijkte vragen slopen langzaam het bedelen om mijn sinaasappelsap en het ‘money, money, money’ de conversatie in. Gelukkig woonden de kinderen niet ver van hun school. Toen ik weer even alleen was bewonderde ik de schoonheid van het berglandschap. In de middag kreeg ik weer een sliert volgers. Nu zat er een populaire schreeuwlelijk tussen van een jaar of twaalf. Ik voelde al rap aan wat de gulden regel was: blijf lachen, blijf gek doen. Je bent kwetsbaar tussen een groep kinderen en door positief te blijven ontspoort de situatie niet. Ik improviseerde erop los. Zo imiteerde ik de schreeuwlelijk toen hij ‘money, money’ riep. Ik maakte er een kinderlijk ‘mommy, mommy’ van, waarmee ik de groep aan het lachen kreeg. Mijn voorstelling duurde noodgedwongen lang, maar plots werd de ‘leider’ gebeld. Ineens was ik mijn volgers kwijt. Het was ook op een punt waar een taaie klim begon en ik zweette flink. Na een daling volgde een nog veel taaiere klim, maar dertig kilometer was goed te doen in een dag en ik had nog een stuk middag over toen ik Bong Le bereikte. Er was hier een treinstation maar ik vond geen busstation op mijn digitale kaarten. Ik ging na het vinden van een kamer direct weer naar buiten om mijn mogelijkheden te onderzoeken. Op het station kreeg ik te horen dat mijn fiets niet mee kon in de trein. Duidelijk. Verder kon ik weinig anders doen dan informeren in mijn hotel, want ik had verder geen echte opties. Een jongen die kerstversiering aan het aanbrengen was kon me vertellen dat er morgen tussen zeven en acht een bus zou gaan, helemaal naar Da Nang, en dat mijn fiets ook meekon. Ik hoefde maar dertig meter terug te lopen. Dat klonk goed. Ik ging er eens kijken. Er was een echt busstation met een tickethal en een restaurant. Ik had het over het hoofd gezien bij het zoeken naar een slaapplaats. Ik zag de tijden en de prijzen aangegeven staan. Ik wist voldoende. Ik at vlees, rijst en groente in het restaurant en keerde terug naar de kamer.
De wekker ging om 5.50 uur en in een kwartier was ik klaar. De uitgang was afgesloten; ik stond voor een dicht hek. Gelukkig werd er gereageerd op mijn geroep en ik kon aan de tocht van dertig meter beginnen. De bus stond er al en werd gereinigd en opgeruimd. In de hal vernam ik dat hij om 7.45 uur zou vertrekken en voor wat extra geld kon de fiets mee. Op een zeker moment was er voldoende bagageruimte vrijgemaakt en kon mijn bagage erin. Ik kon daarna zelf ook de bus in. Binnen werd ik verrast: er waren drie lange rijen met ligstoelen. Mijn schoenen moesten in een plastic zak en ik kon op een ligplek plaatsnemen. Liever had ik gezeten, maar onaangenaam was het niet. We vertrokken al om 7.15 uur en ik was enige tijd de enige passagier. Het begin van de tocht was mooi, met rijstvelden, bananenbomen en al het uitbundige groen. Het was ook bijzonder om mensen in de moddervelden te zien werken. Later werd het uitzicht minder speciaal toen we de hoofdwegen naar het zuiden bereden. Hier en daar waren mensen ingestapt en deze rit was ook een koeriersdienst: er werden heel wat pakketten afgeleverd onderweg. Tegen vijven was ik op het busstation in Da Nang. Het bevond zich vijf kilometer van het centrum, dus ik had nog wat te lopen. Ik was weer terug in die scooterhel waar ik ook in 2013 was: de wegen waren vol scooters. Op de stoepen kon je niet lopen want overal stonden scooters geparkeerd. Als er wel ruimte was op de stoepen dan reden er scooters. Oversteken was een ramp. Ik vond een redelijke kamer en na de eerste koffie van deze dag ging ik opnieuw naar buiten om voedsel te halen. Ik zag de eerste kakkerlak op mijn route; die had ik alleen nog maar gezien op Phuket. Ook zag ik dode en levende ratten. Iets later zag ik ook een kakkerlak in de gangen van mijn motel. Ze kwamen rap dichterbij in mijn bestaan. De volgende dag zou het kerst zijn. Wat was er op die dag mogelijk in Da Nang?
Ik deed rustig aan en zette wat zaken op een rij. Het leek me beter om het fietsonderhoud naar de 26e te verschuiven, dan was het risico op een dichte deur kleiner. Ik merkte dat mijn airco de droomairco was waar ik al zo lang op wachtte: mijn stinkende, klamme slaapzak en slaapmat waren nu kurkdroog. Ik werd vlot tevredener over mijn kamer. Ik maakte er uiteindelijk een administratief dagje van.
De tweede kerstdag begon ik met een voorbereiding op Cambodja. De strijd met Thailand was weer opgelaaid en de rondweg om het enorme Tonle Sap-meer was niet volledig begaanbaar, waarmee mijn hele route om het meer verviel. Ook delen in het noorden waren te gevaarlijk, waardoor feitelijk alleen het oostelijke deel rond de Mekong bereisbaar was, mede omdat er zo weinig wegen zijn in dit land. Ik bracht de was weg naar een nabije wasserette en toog daarna naar de best aangeschreven fietswinkel. Drie jongens ontfermden zich over mijn fiets; een van hen sprak Engels. De achternaaf, die me vooral in China problemen gaf, had nieuwe lagers nodig. Naven, trapas en remmen zouden nagekeken worden. Ik had deze dag uitgetrokken voor het fietsonderhoud, maar de situatie was anders dan in Astana. Ik had nu een onderkomen en hoefde er niet bij te blijven. En zo had ik een vrije dag, waarop ik vooral video's keek.
Ik plakte er nog een vrije dag achteraan. Ik haalde de was op die fantastisch schoon was en datzelfde gold voor de fiets. Achter waren de lagers vervangen, voor was een breuk geconstateerd. In de middag deed ik nog wat kleine klussen en realiseerde me toen dat ik in een soortgelijke situatie zat als in 2013 in Vietnam: ook nu waren al mijn klussen met lage prioriteit afgehandeld. Ik was vrij. Ik maakte nieuwe reisplannen, keek een video, sliep twee uur en keek weer verder. Ik at zeewiersoep en een schnitzel in een ander restaurant dan de vorige twee dagen. Als je in een vreemd land langdurig in een stad verblijft gaat gewenning aan een land zo veel eenvoudiger dan wanneer je iedere avond in een nieuw dorp aankomt. In een stad, met al zijn voorzieningen, bouw je langzaam je wereld verder uit, ontdek je gaandeweg steeds meer.
De eerste dag in Da Nang had ik op Google Maps gezocht naar de dichtstbijzijnde echte supermarkt; die lag op twee kilometer afstand. Ik had ook gezocht op ‘mall’. Toen ik de vorige dag nogmaals keek was er een hypermarkt op 900 meter, in een winkelcentrum. Waarom toont Google Maps steeds maar een selectie uit het aanbod? Opnieuw die schimmigheid. Je zou bijna denken dat er iets achter zit. Ik bracht alsnog een bezoek en kocht elders twee zakken met mijn meest recente verslaving: zoete gomblokken gevuld met pinda’s en bedekt met sesamzaad. Ik liet gaandeweg de scootergekte van Da Nang achter me. Ik was weer op weg, met een fiets die weer deugde. Op een rustige bergweg vond ik een eenvoudig eethuisje. Hier leken wraps verkrijgbaar en ook dat wilde ik wel eens uitproberen. Een vrouw nodigde me uit aan haar tafel. Ik kreeg stukken krokante pannenkoek die deden denken aan het deeg van Vietnamese loempia's. De vrouw die ze klaarmaakte deed voor hoe ze gevouwen moesten worden: eerst een doorzichtig vel eetbaar papier nemen, een heet pannenkoekje openvouwen en erop leggen, daar een dot groente op doen en dan het geheel oprollen en dopen in chilisaus. De vrouw naast me maakte een stapeltje wraps voor me zodat ik zelf niet hoefde te hannesen. Het smaakte verrassend goed. De behulpzame vrouw vertrok, een jongetje van zes bleef naast me zitten. Het was een leuke onderbreking van de tocht, die verder ging door berggebieden en langs watervalletjes, en het werd ook fors zwaarder. Ik zag, net als op eerdere reizen in Vietnam en Ecuador, indrukwekkende vegetatie: dekens van bladeren die alles verzwolgen. Ik wist dat ik al bij 43 kilometer moest stoppen, want pas op het dubbele daarvan was een volgend motel. Door de zware klim was het echter ook al vier uur voor ik mijn afstand gereden had. Er was niet echt een dorp. Wel was er direct een motel en ik hoefde er nauwelijks vragen te stellen. Meteen werd me een eenvoudige kamer getoond die me deed denken aan Afrika: klein, sober, lichtgroen geschilderd, maar wel met badkamer. De avond werd een leesavond. Uren las ik, zoals ik dat eerder deze reis ook deed, met name in Turkestan toen ik ziek was, en in het hostel in Osh. Het voelde goed: een simpele kleine kamer, rust, lezen.
Mede omdat het zo rustig en donker was bleef ik lang liggen en was het tegen half negen toen ik opstond. Tot mijn verbazing was ik gewoon weer om tien uur klaar. De tijd ging langzamer in dit hok. Deze simpele ruimte bracht me evenveel plezier als de luxe kamers die ik geregeld had op deze reis. De weg die ik ging volgen was al even knus: smal en vaak met bewoning erlangs. Ik had me vaak verbaasd over de mooie huizen in dit land. Vaak kon je zonder bord niet zien welke huizen motels waren, want ieder huis leek een lobby te hebben met sierlijke houten meubels. Hier echter zag ik voor het eerst houten huizen. Later op de dag was ik in Prao en stretchte de benen op een plein. Ik was hier weer terug op de Ho Chi Minh-route en ging nu weer echt zuidwaarts. De weg werd breder en was volledig geasfalteerd. Ik reed nu weer langs water en Vietnam werd fotogenieker. Ik klom meer dan ik de laatste tijd gewend was geweest. Op 55 kilometer lag een gehucht waar onderdak te vinden was. Het was vier uur geweest dus reed ik niet verder naar de volgende mogelijkheid op 89 kilometer. Rechts was een homestay/villa met neonverlichting, links een vertrouwde nha nghi. Ik hoefde niet lang na te denken. Ik krijg vaak lichte jeuk van de term ‘homestay’. Het is alsof ik lees: ‘geen privacy’. Nee, dan liever een motel. Ik kreeg een mooie, ruime kamer. Het water uit de wasbak werd hier zelfs netjes in de richting van het afvoerputje gedirigeerd; alleen de laatste twee meters waren onbegeleid. Elders kletterde het water geregeld loodrecht naar beneden. Buiten in dit tropische gehucht vond ik water en melk. Ik vond geen restaurant waar ik een duidelijke order kon plaatsen, dus ging ik niet moeilijk doen en zou gewoon op de kamer eten. Wel was de tuin van de homestay, waar een restaurant was, prachtig verlicht, maar iets bleef me zeggen: ‘Blijf daar weg’. Op de kamer werd ik nieuwsgierig en bekeek reviews. In een ervan las ik dat iemand in dat restaurant vijf euro had moeten betalen voor een bordje patat, terwijl een noodlesoep in het dorp een euro kostte. Ik was tevreden met mijn blikje vis en Chinese groenten.
Airco én ventilator, wifi en badkamer met boiler zijn standaard in Vietnamese motels. De immer krachtige muurventilator staat op het bed gericht. Ik had 'm nodig deze nacht want het dierenrijk wist deze kamer te vinden, vooral vliegjes en vliegende mieren. Bij de koffie las ik de laatste van mijn vijf meegenomen boeken uit en daarmee de laatste van in totaal 2354 bladzijden. Ik moest me nu op andere manieren gaan vermaken maar daar keek ik naar uit. Ten eerste ging ik doen wat ik wel vaker deed in de eindfase van een reis: ik ging mijn aantekeningen van een vorige reis doornemen, uit nieuwsgierigheid, ter inspiratie, en als voorbereiding. Ten tweede had ik dagelijks wifi en was er inmiddels al aan gewend dat er ruimte was voor video’s: documentaires, lezingen en interviews. Ik vertrok om half elf en er wachtte me direct een klim. Klimmen was hier vaak taaier dan in eerdere landen vanwege de hellingen. Dit deel van mijn route was anders dan in noordelijk Vietnam: zag ik gisteren nog houten huizen, nu was er bijna geen bewoning meer langs de route. Soms zag ik bromfietsen staan langs de weg; dan werd er gewerkt in de bossen. Het uitbundige groen in dit land bleef me fascineren. Ik daalde af naar een rivier en klom weer honderden meters. In Thanh My hoopte ik te lunchen, maar ondervond weer moeilijkheden met de menu’s. Steeds vaker zag ik ‘cơm’ op het menu staan, rijst, maar waarmee werd het geserveerd? Ik zocht de termen op die ik zag op de borden. 'Cơm phân' was 'rice manure'. Rijst met mest? Echt waar? De overige opties (o.a. ‘snakehead fish’) stonden me ook niet aan. Waarom werd rijst op menu's nooit gecombineerd met varkens- of rundvlees, net als noodlesoep? Ik realiseerde me dat het niet ver meer was naar mijn eindstation en liet Thanh My voor wat het was. Het laatste stuk was niet zwaar meer. Al om drie uur checkte ik in in een motel. Ernaast was een groot restaurant en dat bezocht ik in de avond. Een jongen sprak goed Engels en zei dat er rijst was, en rundvlees, en varkensvlees. Ik zat hier goed. Ik kreeg een behoorlijke portie, met ook ei, groente, bouillon en een krokant snackje. Nadat ik omgerekend €1,65 had afgerekend vond ik in een winkel weer mijn favoriete snoepgoed, de gomblokken.
In de ochtend las ik in eigen werk. Ik las meteen interessante dingen. Redenen om nooit een boek te schrijven, bijvoorbeeld. En dat een te lang verblijf in Nederland tussen twee opeenvolgende reizen me gedeprimeerd en verward kan maken, zodanig dat ik ga aanhikken tegen de reis die me juist daarvan zal verlossen. Met tegenzin kapte ik het lezen af. De fietsdag bracht geen verrassingen, al bleef ik versteld staan van de natuur. Ook de positieve reacties van de mensen om me heen bleven opvallend. Dit was het liefste volk dat dit jaar op mijn weg kwam. En dan te bedenken dat Amerika dik een halve eeuw geleden chemische wapens heeft uitgetest op dit lieve volk. Goor hè? En dat is dan sinds jaar en dag onze bondgenoot, en het is nog geen spat veranderd. Het was warmer dan voorheen en de dertig graden werd nu soms overschreden. Zou er nog een moment komen dat de tropen hun reputatie waarmaakten voordat ik huiswaarts keer? Ik mocht weer werken voor mijn onderkomen - zo’n 750 meter omhoog - en kwam tussen drie en vier aan in Kham Duc, bijna een stad. Mijn kamer was ruim en had veel, onder andere een grote tafel, een oude tv en een muskietennet. Na een moment van rust ging ik de plaats in. Ik vond niets van mijn gading voor wat betreft een maaltijd, maar er was een Winmart en zo kon ik zelf een maaltijd maken van komkommer, kaasjes en mayonaise. Ik zag dat mijn vorige blog inmiddels - relatief gezien - absurd vaak was gelezen. Bij blogs daarvoor leek het lezersaantal juist gekelderd. Soms bekruipt me de gedachte dat het lezersaantal niet zozeer een lezersaantal is, maar een door AI bepaalde (snel of juist traag) oplopende score gebaseerd op het vóórkomen van Gewenste dan wel Ongewenste Woorden. Die gedachte kan ik natuurlijk eenvoudig testen. Zal ik, om de huidige trend te breken, eerst eens pogen de cijfers te doen kelderen? Dan probeer ik daarna, als mijn account nog bestaat, met mijn volgende blog de cijfers door het dak te laten gaan. Goed, daar gaat-ie. Weet je wat? Ik maak er een mooie dicteezin van: ‘Terwijl de door omvolkingsdrift, plandemie-ijver en klimaathysterie bevangen Bill Gates chemtrails losliet op blanke primaten, riepen pittoreske trannies, consciëntieuze negers en rigoureus herrezen vaccinatiedoden om tribunalen vanwege een vermeende Joodse samenzwering.’ Ben benieuwd.
Ik was meermaals gestoken, terwijl ik niet één mug had gezien in de avond - ik zag ze zo goed als nooit, op die ene dag na - en de ventilator aan stond. Ik ging alsnog halverwege de nacht het rechthoekige muskietennet gebruiken, dat in een houten doos boven het bed was opgeborgen en met lussen aan haakjes kon worden opgehangen. Ik had de wekker gezet omdat ik deze dag 59 kilometer moest fietsen en Osmand 1680 hoogtemeters aangaf, en da's best pittig. Wel maakte ik weer tijd vrij om te lezen in eigen werk. Wat me opviel was dat ik voorheen vaker tegen een uitputting aan zat dan ik me herinnerde, maar vaak door de omstandigheden gered werd. Zo vreemd was het dus niet dat ik eerder deze reis gesloopt werd door de zomerse hitte. Ik was dus niet zozeer zwakker geworden in de jaren, eerder vergeetachtiger. Ik vertrok en reed uren in gedachten. Op een zeker moment keek ik bewust om me heen en werd Vietnam welhaast paradijselijk met al die stroompjes, watervalletjes en bananenbomen. Als een soundtrack klonk op de achtergrond het intrigerende Horizon of Plastic Caskets van Xasthur in mijn oren. Wat een leven leidde ik hier. Vietnam poogt meer toeristen te trekken met versoepelde toegangseisen - 45 dagen visumvrij voor veel landen - en het zou wat mij betreft terecht zijn als dat gehonoreerd werd. Grote leegtes zal ik niet snel aanbevelen aan de gemiddelde tourfietser, dat is meer mijn eigen ding, maar Vietnam is - zeker met al die degelijke onderkomens - uitermate geschikt voor iedere vakantiefietser. Ik was me er ondertussen wel van bewust dat deze tijd in Vietnam eindig is. Ik naderde Cambodja. Daar verwachtte ik nog geen groot verschil. Maar vanaf de huidige dag gold dat ik volgende maand, in februari, thuis ben. Dat verschil is al groter. En mijn nieuwe reis zal volstrekt anders zijn, moeilijk en confronterend, maar, naar ik hoop, voldoeninggevend. Ik skipte de lunch, zat vol energie en bleef maar klimmen, nu tot boven de duizend meter, waar Vietnam soms net even een ander karakter kreeg. In de verte zag ik hoog tegen een bergwand een waterval tussen het groen. Soms waren elektriciteitsdraden overgroeid met klimop. Rond drieën was de meeste energie uit mijn lijf. Ik at wat gomblokken. Ik dronk deze dag meer dan het dubbele van wat ik gewend was. En toch was ik verrast toen ik plots voor twee motels stond. Ik was al op mijn bestemming. In de afdaling waren de laatste kilometers ongemerkt snel voorbij gegleden. Ik pakte het eerste motel en kreeg een kleine maar nette kamer toegewezen met mooi houtwerk. Ik at tegenover mijn motel. Ik kreeg een menukaart te zien en zag een afbeelding met spek. Er viel wel een bord rijst, groente en varkensvlees te regelen. Ik kreeg een flinke portie, met naast de gekookte groene groente op mijn bord ook een kom bouillon met groene groente. Ik dacht terug aan het bord rijst met varkensvlees dat ik bestelde in Sa Pa, een maand geleden, bij de start van mijn tocht door dit land. Toen kreeg ik een bescheiden portie rijst en abusievelijk wat stukjes ei. Ook de daaropvolgende maaltijd was klein. Inmiddels waren de porties zóveel groter. Het loont nu echt om om een maaltijd als deze te vragen. Observatie: op eerdere reizen moest ik me vaak behelpen met schaarse verlichting in kamers. Nu brandt overal led-licht. Soms schijnt het midden in je gezicht bij het lezen, soms is er ook een sfeerlampje.
Ik fietste verder en nadat ik tevergeefs bij twee banken had geprobeerd om alvast dollars voor een Cambodjaans visum aan te schaffen - beide waren gesloten - verzonk ik in mijn droomwereld. Deze dag was de omgeving minder bijzonder. De heuvelwanden weken en er was meer bebouwing langs de weg. Ik hoefde beduidend minder te klimmen dan de vorige dag en de dagafstand was korter. En zo reed ik in vier uur naar Plei Kan. Ook daar waren de banken gesloten. Er waren veel hotels maar ik zocht en vond een motel. Ruim, goedkoop, maar wel - zo bleek later - extreem rumoerig. Ik stelde mijn remmen iets beter af, dronk koffie, nam een douche en met genoegen ging ik de straat op, voor mijn rust. Een man lokte me zijn restaurant in, een vriendelijk omaatje nam het over, haar kleinzoon inventariseerde de wensen via zijn telefoon en moeder ging koken. Mijn rust werd niet geheel geëerbiedigd, want moeders kon goed schreeuwen, maar ik kreeg wel een degelijk bord eten. Ik deed nog wat inkopen en keerde terug naar de kamer. De omstandigheden matchten goed met mijn wensen. Ik kon weinig anders dan het geluid overstemmen met muziek in mijn oren en dat was precies wat ik wilde. Toen ik later alleen nog gesnurk hoorde sloot ik me aan bij het koor.
Ik had de wekker gezet om de 87 kilometer van deze dag voor de duisternis af te leggen, en ik moest ook nog eerst naar de bank. Door dit afwijkende programma, en de dreiging van nieuw rumoer, was ik al vroeg wakker. Om half negen verliet ik de kamer. Nog steeds waren de banken, vier in totaal, gesloten. Aan het tijdstip kon het niet liggen: bij één bank zag ik dat 7.30 uur de openingstijd was en na negenen was iedere bank nog dicht. Ik beproefde mijn geluk bij een juwelier: wist men hier waar ik aan dollars kon komen? Maar ik kon hier fluiten naar dollars, behulpzaamheid of vriendelijkheid. Ik vertrok nu echt en al vlot werd het rustig langs de route. Na twintig kilometer reed ik het Chu Mom Ray National Park in. Het was een bijzondere ervaring. Niet dat dit park meer voorstelde dan een Europees bos, maar juist omdat het Europees aandeed en deze wereld vrij was van mensen maakte het apart. Halverwege vond ik een richel om op te zitten en at Chinese salami en groente. De route van deze dag was niet alleen lang, maar ook tjokvol sinusgolfwegen. Na het park was de omgeving nog steeds anders dan anders: minder tropisch ogend wat boomsoorten betreft. Op de taaie route kreeg ik een extra uitdaging: scooterende kinderen reden soms langdurig mee. Twee meisjes van tien voerden me al rijdend chips en enkele jongens presenteerden een gehalveerde doerian, die ik beleefd weigerde, denkend aan mijn interieur. Om kwart over vijf, toen ik wel klaar was met die steeds weer opdoemende muren van asfalt, zag ik de eerste van een reeks onderkomens. Ik liep dit motel binnen en kreeg een prachtige kamer toegewezen: schoon, een net afgewerkte badkamer, geen vochtproblematiek. Een kamer waar je met plezier je vrije tijd vult. Het was kamer 400 in mijn fietsleven. Vanaf mijn balkon had ik zicht op de omgeving en die was door een nieuwe weg, stukken zand en grind en ook aangeplante boompjes zo ruim dat dit net een stukje Kazachstan leek. Ik realiseerde me dat ik een klein probleem had. Ik zat op 53 kilometer van de grensovergang en bij die grens was een dorp van niks. Daar ging ik geen dollars scoren. En zonder dollars kon ik Cambodja niet in. Als ik na Cambodja weer Vietnam in wilde moest ik ook weer Vietnamese dongs hebben en dus weer naar een VPBank. En ik moest er niet aan denken om ooit door mijn oploskoffie heen te raken, iets dat moeilijk verkrijgbaar is. Was het een goed idee om toch nog even oostwaarts te rijden naar de stad Pleiku? Ik had tenslotte nog een week tijd.
Het was mooi weer en ik vertrok. Na een kilometer of twintig boog ik af naar het oosten - langs een stuwmeer - om mijn nieuwe plan ten uitvoer te brengen. Ik merkte dat ik humeurig was. Waar kwam dit door? Ik kon geen variabele vinden met een andere waarde dan anders. Hoe dan ook, ik trok het heel slecht dat kinderen weer met me mee scooterden. Gelukkig bleef het beperkt. Hier riepen ze niet zoals in Afrika ‘How are you’ maar ‘What’s your name’, ook het liefst zo vaak mogelijk. Ondertussen ging de achtbaan door: korte afdalingen en daarna weer tegen de muur op. Bij de start waren er nog veel bossen geweest met ingekerfde bomen - met een soort koeliehoed rondom de boom op anderhalve meter hoogte - maar later leek mijn omgeving meer op een langgerekt dorp. Wel ‘lunchte’ ik tussen de bomen, in de opening van een in onbruik geraakt bouwsel. Ik was vermoeid en at gomblokken. In de middag plakte ik er nog drie uur achteraan. Voor het eerst sinds tijden klom ik soms weer in windstille bloedhitte. Mijn beoogde motel op 70 kilometer ging ik niet meer halen; een late start en het aantal hoogtemeters dat ik moest maken verhinderden dat. Er moest er een op 57 kilometer zijn, maar ik zag ‘m niet. Ik keerde weer om en zocht nogmaals. Een man stond op van zijn stoel en kwam naar me toe. Ik toonde de naam op de kaart. Ja, dat was hier. Ik kon meekomen, door de poort. Er leek een rij garages te zijn met metalen harmonicadeuren. Er werd er een geopend. Het was een grote ruimte met twee tweepersoonsbedden en een aangrenzende badkamer. Er was een ventilator en een soort luchtkanon, een tafel en stoelen, maar deze keer geen wasbak. Bij een bezoek aan het toilet ontdekte ik mijn dagelijkse muggenbeet: iedere avond was het raak tijdens een klein moment van onachtzaamheid, ook al waren muggen in de meeste onderkomens op één vinger te tellen. Ik ging de straat op. Het restaurant dat ik op het oog had ging net sluiten. Dan maar weer uit eigen voorraad eten. Morgen kon ik me tenslotte opnieuw bevoorraden in Pleiku. Buiten waren lawaaiige kinderen. Konden ze naar binnen gluren? De harmonicadeuren sloten immers niet zo goed. Later, na een nieuwe beet door mijn sokken heen, ging ik onder het net zitten en sloot daar de avond af.
Ik was onrustig door een late start, door de rumoerige omgeving en door het programma voor vandaag: in Pleiku dollars regelen, Vietnamese dongs regelen, bevoorraden. Ik had een taaie start en moest honderden meters omhoog. Voor het eerst zag ik vlakke stukken harde, roodbruine grond. Je zou hier wellicht kunnen wildkamperen. In Ia Kha probeerde ik alvast de Vietcombank en de LPBank, alsmede een juwelier, maar ik kreeg driewerf 'nee' te horen. Ik had al een vermoeden hoe mijn ervaringen in Pleiku gingen zijn. Inmiddels fietste ik gelukkig lange einden rechtuit. Mijn rit duurde tot 1 uur.
Eerst die dollars, daarna de dongs en de inkopen. Ik liep binnen bij iedere bank maar overal ving ik bot. Vele verwezen me naar goudhandelaren en juweliers, die je opvallend vaak ziet in dit land, maar ook daar was het antwoord steevast ‘nee’. Bij de Agribank werd er telefonisch een kennis opgetrommeld die Engels sprak en ik kreeg een adres mee waar ik kon wisselen. Toen ik dat adres na lang zoeken gevonden had - het was opnieuw een juwelier - was het resultaat een simpel hoofdschudden. Bij de Vietcombank waren 'geen dollars in voorraad' maar de securitymeneer kon een taxi voor me regelen naar een speciaal adres. Ik bedankte, maar even later stond er toch een scooteraar klaar die me een helm overhandigde. Ik besloot mee te gaan. We reden oostwaarts, keerden bij de verkeerslichten en reden weer westwaarts. Hij stopte bij de eerste de beste juwelier, één waar ik al een ‘nee’ had gehoord. Wilde ik anders misschien naar een bank? Er zat nu geen schot in de zaak; dit was vijf stappen terug. Ik gaf hem de helm terug en liep het stukje terug naar de Vietcombank. ‘Pay the car’, zo liet de security me weten (ieder voertuig of rijwiel heet ‘car’ in vertalingen). Ik protesteerde, liet weten dat de rit nutteloos was geweest, pakte mijn fiets en ging verder. Bij de MBBank leek ik succes te hebben, want daar zei de medewerkster: ‘Give me money’. Toen ik vroeg hoeveel ze moest hebben, verdween ze kort en kwam terug met de tekst ‘This service is temporarily suspended’. Een van de opvallendste reacties was dat mijn doel om te wisselen niet goed was. Wisselen voor een visum kon helaas niet, wel om te reizen. Ik zei daarop dat ik wilde wisselen om te reizen. ‘Dan wil ik een vliegticket zien’, zei de dame in kwestie. Bij een andere bank mocht men geen dollars verkopen aan buitenlanders. Inmiddels was het na vijven. Ik moest onderdak gaan zoeken en vond een mooie kamer. Bij de koffie ging ik snel mijn mogelijkheden na. Naar Laos vluchten was geen optie; dat land vroeg ook om dollars en de zuidelijkste grensovergang met ‘visa on arrival’ lag veel te noordelijk voor mij. Het slimste leek om te blijven proberen dollars te vinden, in hotels en op de luchthaven. Andere opties waren onder andere 1) een visa run en 2) vliegen naar een totaal ander land om mijn laatste maand door te brengen.
’s Morgens, iets na negenen, hervatte ik mijn zoektocht. Ik bezocht de ACB en nogmaals een Vietcombank, banken waarnaar steeds werd verwezen door andere banken, maar wederom tevergeefs. Bij de Techcombank vroeg men naar het doel. Ik gaf het goede antwoord, ‘reizen’, maar ook hier vroegen de dames om nadere documenten. Ik besloot eens door te vragen. Het bleek dat de State Bank of Vietnam een bericht had doen rondgaan waarin stond dat aan niet-Vietnamezen geen vreemde valuta verstrekt mochten worden behalve in enkele bijzondere gevallen, waarvoor bewijzen geleverd moesten worden. Ik bezocht nog een goudhandelaar en hotels met twee, drie en vier sterren, maar het maakte niet uit wat ik deed. Als ik uiteindelijk zou moeten vliegen dan kon ik het beste een bus nemen naar Ho Chi Minhstad, want dat gaf me veel meer mogelijkheden en minder gedoe. Ik ging alvast eens kijken bij de busterminal. Iedere dag waren er nachtbussen naar Sai Gon, zoals men Ho Chi Minhstad hier nog steeds, of opnieuw, noemde. Ik ging dat laatste ook opnieuw doen, omdat de klassieke naam Saigon me beter beviel. Mijn fiets kon eenvoudig mee. Ik ging ook eens kijken op de luchthaven om te zien of ik daar dollars kon krijgen. De luchthaven was klein en in de terminal was alleen een beveiligingsbeambte aanwezig. Er was geen wisselkantoor, wel een gesloten balie van een bank. Aan de receptionist van mijn hotel vroeg ik of hij een oplossing wist en hij noemde een juwelier in een bepaalde straat. Ik deed nog een laatste poging en verspilde opnieuw een klein half uur. Als ik nu eens investeerde in een tijdelijk vliegticket van $14 bij Bestonwardticket? Dan had ik het document waar sommige banken om vroegen. Ik gaf het een kans. Helaas was het niet mogelijk om een ticket te kopen voor de dag dat mijn visum eindigde; de vlucht moest verder in de toekomst liggen. Het was de veiligheidsmarge die Bestonwardticket had ingebouwd: als de datum niet ver genoeg in de toekomst lag kon het ticket daadwerkelijk gebruikt worden voordat zij hem cancelden. Ik wilde best de kluit belazeren met een tijdelijk ticket maar ik moest wel een sluitend verhaal hebben met correcte datums. Mijn dollarjacht was klaar nu. Ik gaf het op.
Kon ik Vietnam verlaten en weer binnentreden zonder dat er een stempel van een ander land in stond? Ooit kon ik probleemloos terugkeren in Mexico toen ik niet toegelaten werd in de V.S., maar kon ik erop vertrouwen dat dat ook hier gebeurde? Het was lastig om daar een sluitend antwoord op te vinden. Mijn lot leek duidelijk. Voor de zekerheid moest ik weer vliegen. Naar huis wilde ik nog niet. Ik vond een spannende nieuwe locatie maar knapte wederom af op het gedoe van het vliegen met een fiets. Wat resteerde was wederom een visa run. (In theorie was er nog de mogelijkheid om een elektronisch visum aan te vragen met digitale dollars en bij één specifieke landgrens Cambodja binnen te komen, maar de afhandeling kon drie dagen duren en die tijd had ik niet.) Ik richtte me eerst op een vlucht vanaf Pleiku, maar die zou erg duur uitpakken. Ik kon ook met de nachtbus naar Saigon en dan een retourtje kopen naar een groot Aziatisch knooppunt. Dat leek te lukken. Ik kon voor een redelijke prijs heen en weer naar Bangkok met Thai Airasia. Ik liet het idee een uur rijpen en kocht toen een ticket. Ik vulde net als enkele maanden geleden weer een online 'arrival card' voor Thailand in en boekte een kamer in een hostel om een adres te hebben en een bevestiging daarvan. Ik was voorlopig klaar nu. Misschien deed ik veel te moeilijk, maar met de informatie die ik had leek dit de veiligste oplossing. Een vriend opperde het idee om op de luchthaven in Bangkok dollars te kopen. Daar had ik nog niet aan gedacht. Vietnam verveelde nog lang niet maar ik kon zo alsnog ook naar Cambodja. Het was eigenlijk best ironisch dat zodra ik in Cambodja zou zijn er niets anders te krijgen is uit geldautomaten dan dollars.
Op mijn laatste dag in Pleiku hield ik me bezig met enkele laatste kleine klussen en zette de puntjes op de i. Was ik niets vergeten in dit lange draaiboek? Ik zat in de ideale omstandigheid dat ik mijn verblijf in het motel voor een schijntje kon verlengen tot 17.00 uur. Het busstation was op ruim een kilometer. Ik kocht een ticket en wachtte in de hal. Later werd ik gewenkt door de ticketverkoopster en naar de bus begeleid. De fiets ging in de bagageruimte. De bus was een zogeheten limousine, met privé-slaapcompartimenten. Ik settelde mezelf, deed muziek op en deed kalm aan.
Tegen vijven in de ochtend ging het licht aan en niet veel later stond ik al buiten. Mijn fiets en bagage lagen al klaar. Wat nu? Ik moest nog zeker vijf uur wachten voor ik met goed fatsoen een kamer kon betrekken. Ik zag dat er zitbanken waren, in en buiten de tickethal. Ik zette mijn fiets neer en ging erbij zitten. Ik oriënteerde me op de kaart; ik moest een kilometer of zes rijden voor een hotel nabij de luchthaven. Ik maakte wat aantekeningen en toen was het licht. Ik kon wel wat voedsel gebruiken. Dit was een mooi moment om weer eens een 'bun bo' te nemen, een noodlesoep met rundvlees. Ik vond een geschikt terras. Ik kreeg niet zoals elders een koude plak noodles bij een kom bouillon; de noodles waren al onderdeel van de soep die rijkelijk was voorzien van vlees. Ik kreeg er een bord bij met vier soorten rauwe groente. Het was een prima ontbijt. Ik keerde terug naar de zitplaats bij de fiets en doodde de tijd met muziek. Ik vertrok om tien uur. In de wijk die ik op het oog had, nabij de luchthaven, waren de hotels te luxe en ik moest elders gaan zoeken. Dat viel niet mee vanwege de extreme verkeersdrukte; Saigon was precies de verkeershel zoals ik me die in 2013 voorstelde, toen ik de stad meed. Je kon hier nauwelijks een straat oversteken, soms helemaal niet. Het was ook een doolhof. Ik begon te wanhopen, zeker toen ook de simpele hotels veel duurder waren dan ik gewend was. Toch was in één hotel de man achter de balie coulant en ging akkoord met mijn prijs. De kamer was klein maar alles wat ik nodig had was aanwezig. Ik dronk thee en keek eens naar de planning die ik in Da Nang opstelde. Ik schrok toen ik zag dat dit mijn zesde dag in Cambodja had zullen zijn. Wat een tijd had al deze rompslomp gekost! Niet zo gek lang geleden voelde ik me relaxed; ik had een zee van tijd en mijn to-dolijst was verschrompeld. Dat gevoel was nu helemaal verdwenen. Ik had nu, als ik na een jaar wilde terugkeren in Nederland, nog maar een maandje voor nog meer Vietnam, misschien nog Cambodja, en de voorbereiding van de terugkeer: dan móest ik vliegen met de fiets, hoe lastig dat ook kon worden. Maar eerst wachtte me een welverdiende achturige vakantie in Bangkok.
__________________________________________________
Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, over de eerste twee jaar van mijn fietsleven, is bij de boekhandels verkrijgbaar, of tegen gereduceerd tarief bij:
https://www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-02-16 15:41:14
[totalVisitorCount] => 347398
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 419
[author] => Richard
[cityName] => Ho Chi Minhstad
[travelId] => 530429
[travelTitle] => Een wereldfietser heeft negen levens (deel 2)
[travelTitleSlugified] => een-wereldfietser-heeft-negen-levens-deel-2
[dateDepart] => 2025-02-11
[dateReturn] => 9999-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 5
[goalName] => Een wereldreis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/439_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => over-zoetzakken-en-zonen-van-publieke-vrouwen
)
[19] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110745
[userId] => 383868
[countryId] => 201
[username] => rollingmetal
[datePublication] => 2025-12-16
[photoRevision] => 0
[title] => Een eerlijk bord tokbokki is goed voor het moreel
[message] =>
CHINA
Dertig dagen had ik om van Ping’an naar Vietnam te rijden. Na een nacht in Ping’an lag ik zeventien nachten buiten op mijn weg naar Zhaotong. In die stad bracht ik twee nachten door in hotel Li Hao. Nu had ik nog een kleine 800 bergachtige kilometers te gaan naar Vietnam.
Tegen elven verliet ik het hotel. Ik werd geholpen bij het dragen van de bagage naar de fiets. Ik bleef versteld staan van die vriendelijkheid, die service in dit land. In de supermarkt kocht ik - na eerder al voedsel gekocht te hebben - een voorraad limonade en een lunch en ging op pad. Ik had minder energie dan ik hoopte en zelfs na slechts twee dagen rust leek er al duchtig aan mijn spiermassa geknaagd te zijn. Na een gebeurtenisloze middag werd het steeds kouder; de temperatuur daalde zelfs tot 1°C. Er volgde een afdaling van 800 meter en ik had me volledig ingepakt. Bijna beneden zag ik in de berm een afgeschermd stukje technologie. Ik keek of er kampeerruimte was. Er was een zijweg en een paadje naar een betegeld en overgroeid platform vol grote keien. Er was een stuk gras vrij. Ik had mijn stek. Ik hoopte de discipline op te kunnen brengen om in de vroege kou pal na de ochtendschemering weer te vertrekken.
Die discipline had ik, ook omdat het meeviel met de kou. In de schemering had ik een mooi zicht op het verlichte bergdorp beneden me. In dat dorp was het even zoeken naar de doorgaande weg. Tientallen, misschien wel honderd kinderen liepen of hingen rond, op weg naar school of wachtend tot de deuren open gingen. Sommigen ontbeten bij de stalletjes. Mijn afdaling ging voort en ik kwam uit bij een rivier. Ik wist wat mijn lot was en klom weer honderden meters. Het leek een mooie dag te gaan worden, maar de zon kwam er toch niet door en warmer dan 12°C zou het niet worden. Waarom was het hier kouder dan in Ping’an, dat zoveel noordelijker lag? Ik naderde nota bene de tropen. Met wat moeite kreeg ik de ochtend vol. Ik lunchte op een betonnen opslagruimte in de ruime berm en ik kreeg het idee dat ik in iemands tuin zat, want buiten het onkruid zag ik één kool. De middag ging moeizaam. Ik had na mijn twee dagen rust nog steeds weinig oog voor de omgeving omdat er simpelweg weinig bijzonders te zien was. Ik kreeg weer zadelpijn. Steeds vaker moest ik stoppen om de druk van mijn zitvlak te halen. Later had ik niet eens meer zadelpijn nodig om te moeten stoppen; het klimmen werd me te zwaar. Het was ook niet niks om dik 1500 meter te klimmen op de tweede dag. Ik vroeg me af of ik uitgeput kon raken als er geen sprake was van hitte. In Peru was dat gebeurd, zo herinnerde ik me. Het zou niet best zijn. Ik sleepte mezelf naar het eind van de middag en vroeg me af hoe lang de lijdensweg ging duren, want op de klim was alle grond om me heen weer in gebruik. En plots… was er zomaar een dennenbos. Het was perfect. Even leek ik terug te zijn in Europa. Ik zette mijn tent op, reikhalzend uitkijkend naar een lange nacht rust. Cijferend met Osmand ontdekte ik dat de fietsroute naar de grens nu maar zo’n 40 kilometer langer was dan de autoroute. Dat gaf me nieuwe hoop, want net als de vorige dag was ik ook nu niet veel verder gekomen. Mogelijk had ik al mijn resterende dagen nodig om het land uit te komen.
Ik leek voldoende energie te hebben voor dag drie. Tegen de zadelpijn had ik iets uit de kelder van mijn achtertas opgeduikeld: mijn muts. Ik trok hem over het zadel. Het had geregend en het rode, aflopende bospad naar de hoofdweg was spekglad. Het was maar 1°C. Mijn taak deze dag was enkele malen een paar honderd meter klimmen en weer dalen en daarna stijgen tot maar liefst 2800 meter. Dat zouden in totaal weer 1500 hoogtemeters zijn. Het was grijs weer. Fietsen was alleen werken deze dagen. Veel tijd ging op aan het steeds weer aan- en uittrekken van kleding. Na de lunch op een slecht onderhouden basketbalplein had ik al vlot weer zadelpijn. Ik besloot alsnog de muts in mijn korte broek vast te zetten met veiligheidsspelden. Ik bleek er baat bij te hebben en dat deed de motivatie goed; ik had zelf een oplossing gevonden, ik kon weer langere stukken achtereen fietsen en mijn tocht liep minder gevaar te stranden. Want wat als het van kwaad tot erger was geworden en ik simpelweg te veel pijn zou hebben om te kunnen fietsen? Een muts in mijn broek om mijn achterwerk te ontlasten, dat was zowel een rare zin als mijn redding.
Ik reed nauwelijks meer door plaatsen maar zag wel altijd links en rechts woningen en moestuintjes. Later op de middag was er zowaar bos. Ik had de kampeerplaatsen voor het uitzoeken totdat op 2600 meter hoogte de grond vlak werd en ik overal kassen zag: frames met plastic erom gespannen. Gelukkig werd de klim tijdig hervat en verscheen er weer bos. Ook daarin waren nog plastic kassen te zien en menige berg afval, maar ik kon er mijn tent kwijt. Ik was tevreden met de voortgang. Ik had niet meer gepresteerd dan voorheen, maar er was ook geen achteruitgang en de vooruitzichten waren goed: de pijn was verminderd en ik kon ook op meer progressie rekenen de komende tijd, want het was even klaar met de extreme klimmen.
Er viel natte sneeuw. Het was net boven nul. De vlagen mist in de vorige namiddag waren nu dichte mist geworden. Ik was al vroeg vertrokken. Ik kreeg vele tunnels te verwerken en dat beviel me, want die waren warm en droog. Ik hoefde ook niet steeds veiligheidsmaatregelen te nemen, want zowel binnen als buiten reed ik met licht en een geel hesje. Behalve tunnels waren er ook veel bruggen; het was vreemd om niets dan mist te zien vanaf een brug. Na het bereiken van de pas op 2800 meter was er een lange afdaling. Die deed ik nog voor de lunch waardoor er op dat moment al dik vijftig kilometer op de teller stond. Ik had een nieuwe techniek die me beviel: ik legde niet langer mijn benen op de tassen bij een afdaling - ik had immers een defect freewheelmechanisme - maar fietste in de hoogste versnelling naar beneden en remde steeds een beetje bij. Ik zou deze dag zo goed als geen protest horen vanuit de achternaaf. De temperatuur piekte op 10°C. Het bleef koud en grijs. Ik verliet de route die ik lang gevolgd had: de G213 ging verder naar Kunming. Ik nam een mooie route langs bossen. In Xundian pauzeerde ik. Alle comfort was weer verdwenen: eten deed ik tegenwoordig altijd op trappen of muurtjes. Vlak na vijven had ik een lekke achterband. Ik verving hem op een modderig terrein. Daarna was er niet veel tijd meer over, maar ik wilde niet al na een kwartier stoppen. Dat leverde me wat moeilijkheden op bij het vinden van een plek, zeker toen ook plots mijn voorband lek was, maar die viel bij te pompen. In een bergbocht vond ik een pad dat steil naar beneden liep. Langs een kleine beek was net genoeg ruimte. Ik had 116 kilometer afgelegd. Het tij leek te keren. De laatste loodjes leken minder zwaar dan die moeizame herstart. Ik was bijna halverwege het tweede deel van de tocht. Het leek er toch op dat ik mijn hele tocht in 17 plus 8 dagen en een ochtend ging doen. Dan kon ik toch nog eenmaal een Chinees hotel nemen, in grensplaats Hekou.
Ik plakte alsnog mijn achterband. De voorband voelde zowaar nog stevig genoeg, maar na een ochtend rijden was hij plots leeg toen ik een lunchplek vond. Ik verving de band door een Schwalbe-band die nog redelijk nieuw was en die ik zeer lang niet gebruikt had omdat er steeds binnen een dag een mysterieus lek ontstond: kleine gaatjes langs de naad terwijl ik nooit een dader in de buitenband aantrof. Ik zou dit hinderlijke fenomeen de dagen erop niet meer terugzien. Tijdens deze onderbreking bevond ik mij ter hoogte van het westelijker gelegen Kunming. Een maand geleden zou ik met fiets en al van Xining naar Kunming vliegen, in een uur of twee. Nu had ik het, inclusief de tussenstop in Zhaotong, in 23 dagen fietsend gedaan. De middag bracht me onder andere een stuk rechtuit - ook wel eens leuk - en een vervelende klim met een betonnen afzetting op de middenstreep, waardoor vrachtwagens geen uitwijkmogelijkheid hadden als ze mij moesten passeren (en ik ook niet, op de stukken waar er een vangrail was). Ik zag buffels langs de weg, en de vorige dag had ik al rijstterrassen gezien. De weg ging dwars door Shilin en dat kwam goed uit want ik moest me weer bevoorraden, maar de weg was geïsoleerd. Langs de weg waren hooguit wat autobedrijven. Ik moest toch echt een afslag nemen om de stad in te gaan, maar ver hoefde ik niet te rijden. Er was al vlot een winkel die zoveel had dat ik ermee verder kon. De boodschappen hoefden niet in een plastic zak, zo zei ik, en daarop hielp de mevrouw van de winkel om ze naar mijn fiets te dragen. Ik reed nog een kleine twee uur door en zag afgesleten gesteente in de akkers, als beelden. Tussen enkele van die akkers vond ik een heuvel met bovenop enkele vlakke stukken natuur. Toen ik het terrein wilde inspecteren maakte ik weer de fout geen regenbroek aan te trekken waardoor ik nadien weer honderd naaldjes en evenzoveel kleefbolletjes uit mijn sokken mocht verwijderen. Ik reed deze dag wat ik moest rijden. Nu nog drie dagen en een ochtend. Als mijn achternaaf het ná de komende dag begaf maar de fiets nog wel mee te voeren was, kon ik de grens zelfs lopend bereiken binnen de tijd.
Ik startte in dichte mist, maar gaandeweg werd het mooier weer. In een pauze bij een vervallen huis kwam een man naderbij om plastic te verzamelen. Wild schudde hij de gevonden flessen leeg, ook de waterflessen met schuimend geel vocht. De spetters vlogen in het rond. Amicaal kwam hij op me af en met vriendelijk gezicht doch resolute afweergebaren poogde ik urinevrij te blijven. Deze dag werd gekenmerkt door afdalingen met tientallen tussentijdse klimmetjes, een zeer vermoeiende manier van fietsen. Ik kreeg het idee dat nu iedere dag hetzelfde was. Ik leek verzadigd met indrukken, maar zag dan ook weinig bijzonders meer en maakte weinig mee. Ik werkte iedere dag van 8 tot 6, dat was het. Ik had me met succes aangepast aan de fietsmankementen: ik was eraan gewend geraakt altijd te trappen, al was het wel vermoeiender. Nog nooit fietste ik zoveel in de hoogste versnelling. Ik kocht flessen vocht; dat mocht ook wel want het was met 23°C ongekend warm geworden. Er waren ook plots weer vliegen geboren. Ik zag mooie bossen om te kamperen, een zeldzaamheid, maar wist al lang dat ik in de stad Kaiyuan ging stranden. Ik was nog niet halverwege de stad of het was eigenlijk tijd om te stoppen. Ik hoopte voor het donker de stad uit te zijn. Vlot manoeuvreerde ik door het verkeer en wist uit de drukte te komen. Ik peilde hier en daar maar vond nog niets. En toen was er plots een bos aan de overkant, maar wel lager gelegen, en achter een betonnen kanaal. Verderop zag ik een pad. Ik stak over, liep langs een tuin met een blaffende hond en na twee huizen in verval was er bos. Weer zag ik dat kanaal maar nu ook een punt waar ik erover kon. En toen was ik in het bos. Hoe was het toch weer mogelijk in dit overvolle China? Weer had ik op de valreep een goede stek gevonden, alsof ze ter plekke voor me gecreëerd werden.
Deze dag realiseerde ik me dat ik het fietsen echt moe ben. Twee dagen rust was te kort. Nooit ging het makkelijk, nooit genoot ik van het fietsen. Steeds keek ik uit naar het volgende rustpunt. En vandaag had ik na 120 kilometer ook echt rust nodig. Het was inmiddels goed mogelijk de precieze resterende afstand te berekenen: nog 214 kilometer.
De zon stond laag aan de hemel en beloofde veel goeds. Ik had de gewoonte ’s avonds te kijken wat me te wachten stond en was dat dan ‘s morgens geregeld weer vergeten. Het is goed dat ik in deze levensfase geen examens meer heb. Ik liet mij aldus verrassen met een stevige klim. Ruim voor Mengzi kondigde deze stad zich al aan met fietsstroken. Later kwam daar ook een voetpad bij. Die was op een zeker punt geschikt om te zitten en ik lunchte er. Op de kaart zag ik dat ik nog net boven de noordelijkste punt van Vietnam zat, die zich ten oosten van me bevond. Nabij de noordelijkste punt van Vietnam ligt de Kreeftskeerkring. Ik ging nu echt de tropen in rijden, na negenenhalve maand fietsen. Kort na de lunch werd ik verrast. De fiets zwabberde. Dit was echt foute boel. Lekke banden komen nooit zo abrupt en dat voelde ook anders. Ik bereidde me geestelijk alvast voor op vier dagen lopen. Ik controleerde het wiel; dat zat goed vast. En toen zag ik die scheur weer in het frame. Het laswerk had het begeven. Dat was feitelijk een opluchting, want China barst van de werkplaatsen en dit kon vast vlot hersteld worden. Ik ging lopen en kreeg al snel hulp van een scooterende jongen die wat Engels sprak. Een paar honderd meter verder waren er al een paar werkplaatsen. Ik hoefde niet eens de bagage af te laden. Een oudere man laste de breuk, vroeg er niets voor en ik kon weer verder, naar en door Mengzi. Maar nu kraakten mijn pedalen zorgelijk. Mijn trapas ging het toch niet opnieuw begeven? Later begon ik weer te zwabberen. Ik zag eerst geen breuk in het frame, maar toen ik aan beide uiteinden trok wel. Ik was terug bij af. Ik ging weer lopen. Later had ik de grootste moeite een kampeerplek te vinden. Lopend is dat lastiger omdat je minder snel een ongeschikt gebied achter je kunt laten, maar ik had deze dag ook simpelweg het geluk niet aan mijn zijde. Ik sloeg een pad in, langs akkers, op weg naar een bos, maar dat bos was te steil en alle overige grond was landbouwgebied. Ik kon weer terug naar de hoofdweg. Bij een elektriciteitscentrale probeerde ik de tuin, maar werd gek van een hond en de grond was te hobbelig. Aan de zijkant van de centrale lukte het nét, tussen de muur en een slootje. In het donker zette ik de tent neer op een krappe open plek.
Misschien leek het de matigste plek in tweeënhalve maand China, maar het lag verrukkelijk. Ik werd pas wakker toen het al bijna licht was, een zeldzaamheid. Toen het echt licht was was het mistig, maar je zag het mooie weer er al doorheen. Ik liep een kilometer of vijf en zag toen op een erf twee man sleutelen aan een vrachtwagen nabij een werkplaats. Ik liep op ze af en liet het probleem zien. Deze keer werd het grondig aangepakt: er werd een extra laag aangebracht, een soort brug haaks op de breuk. Opnieuw werd er niets berekend. Ik kon weer vaart maken. Door de late start en de ingreep was het al vlot lunchtijd. Ik zag een fraaie bushalte met zitplaatsen en met een mooi vormgegeven vuilnisbak. Dit was plots een ander soort China, een goed verzorgd China. Allereerst verving ik de linkerpedaal - omdat die inwendig aan gort was en lawaai maakte - voor het tweedehands exemplaar dat ik meenam uit Ulaanbaatar. De kapotte pedaal was die uit Astana, die ik vlak na het Mongoolse dorp Ölziit erop had gezet, 5500 kilometer geleden. Geen slechte prestatie voor een pedaal van een paar euro. Ik lunchte en reed verder. Ik was nog maar nauwelijks onderweg toen plots mijn rechterpedaal naar rechts bewoog. Dat was een richting waarheen pedalen niet horen te gaan. (Stel je eens voor dat je pedaal eraf schuift wanneer je er even op staat op een afdaling. Dan sta je plots met één been op de grond en de fiets en de rest van je lichaam razen verder. Brr.) Hoe dan ook, mijn nog originele rechterpedaal begaf het een uur na de (inmiddels vijfde) linkerpedaal. Hoe wonderlijk was dat? Het probleem (het lawaai) lag dus niet aan de trapas; beide pedalen waren simpelweg gelijktijdig versleten. Gelukkig had ik nog een kleine collectie rechterpedalen, de wederhelften van al die versleten linkerpedalen. Ik ging nu de doorgang naar de weg naar Hekou nemen, een bergroute. Ik zou van ruim 1000 meter naar 128 meter afdalen. Het zou het einde zijn van de grote hoogtes. Het was een mooie en rustige route en vlot reed ik 22 kilometer neerwaarts. Het was vreemd om plots bijna op zeeniveau te zitten, met een strakblauwe lucht bij een graad of 22. China was hier nog groener. Ik pauzeerde in een ‘healthy park’ met twee trimtoestellen. Daarna ging ik langs een rivier rijden, de Rode Rivier, een bruine stroom die hier de grens vormde met Vietnam. Ik luisterde naar muziek, niet mijn standaardplaylist maar een restje albumtracks dat ik ooit nog eens wilde beluisteren. Hoe verdacht toevallig was het toch weer dat ik, nu ik zicht had op Vietnam, ik plots het nummer Vietnam van Crystal Castles hoorde. China leek hier niet meer op China, meer op Vietnam. Zo zag ik houten hutten in de jungle naast me. Tot tweemaal toe was er een politiecontrole. Rond zessen was er links een heuvelwand, met lager gelegen jungle ernaast. Op die heuvel paste mijn tent nét op een provisorisch looppad. Wildkampeernacht 199 op deze reis. Nog 27 kilometer.
De noodzaak om haast te maken was verdwenen, en dus was het licht toen ik wakker werd. Het voelde goed dat het over was, dat de tijdsdruk vanaf nu weg was, voorgoed, op deze reis. Dat me nu rust wachtte, de beloning. Ik reed door de jungle, op en neer langs de bruine Rode Rivier, en bereikte Hekou.
Ik liep het eerste hotel langs de waterkant in en schrok een beetje van het sjieke interieur. De prijs die ik hoorde lag enigszins boven mijn limiet, maar was inclusief ontbijtbuffet. Zo’n buffet had ik deze reis nog niet meegemaakt; dat was erg aanlokkelijk. Ik ging niet afdingen, ik ging dit gewoon doen. De fiets kon op de bewaakte binnenplaats staan. Mijn kamer was weer fantastisch mooi, nu met zicht op de rivier en op Vietnam. Na de koffie en een reinigingsritueel ging ik een poging wagen erachter te komen wanneer ik dit land moest verlaten. Enkele sites suggereerden dat dit in China anders is dan elders: dag 1 zou niet de entreedatum zijn maar de eerste volledige dag. Ik had 30 dagen maar wist niet zeker of het vandaag dag 28 of 29 was. Het Public Security Bureau moest dat wel weten, maar dat lag kilometers terug op de route. Ik waagde een poging bij het politiebureau, maar er waren veertig wachtenden voor me. Ik ging eens kijken bij de grens. Het was een rare grens. Het was geen doorlopende weg. Er was een enorm gebouw met erachter een voetgangersbrug. Het gebouw was alleen voor hen die de grens wilden passeren en ik zou direct door poortjes moeten en niet meer terug kunnen. Ook hier ging ik geen antwoord krijgen wanneer ik het land uit moest zijn. Voor de zekerheid ging ik daarom maar de volgende dag de grens passeren. Het hotelaanbod in Lao Cai, pal over de grens, leek ook degelijk; daar kon ik verder rusten. Ik liep door Hekou. Ook deze stad was minder herkenbaar, net als de laatste tientallen kilometers China. Dit was een soort Chinam: ik zag Vietnamese teksten, kortgerokte dames, massagesalons en prijzen werden mede weergegeven in Vietnamese dongs. In de avond vermaakte ik me met X. Aan geen enkele in Thailand gedownloade VPN-app had ik nog iets, behalve nummer 20. Ik had exact het goede aantal geïnstalleerd.
Het buffet plaatste me voor vraagtekens en deed een beroep op mijn aanpassingsvermogen. Een mevrouw toonde me een kom noodles. Ze bracht me ook naar een eetketel met een andere soort noodles. Ik begon maar met de kom noodles met heet water. Ik schepte er vleesachtige substanties bij. Er was groente, en er waren een soort nuggets; die voegde ik ook toe. Andere dingen deed ik er bij voorkeur niet bij in, zoals fruit en een ongepeld ei. Een andere mevrouw wees op de borden. Dat was praktisch. Ik legde het fruit en het ei op een bord. Ik nam er een kopje melk bij en ontdekte later de kinderkoffie (suiker en melk met een zweem van koffie). De noodles waren enorm opgeknapt: ik bleek er gekruid gehakt aan toegevoegd te hebben. Het kwam allemaal goed. Maar later ging het mis met mij. Terwijl ik mijn tijd besteedde aan het online zoeken naar de perfecte kamer in Lao Cai kwam er een nek- en hoofdpijn opzetten. Mijn energieniveau daalde snel. Wat was dat nu? Ik pakte mijn spullen snel in en vertrok rond twaalven. De Chinese grens was eenvoudiger te slechten dan verwacht. In het gebouw ging de bepakte fiets moeiteloos de roltrap op en door de poortjes. Uiteraard moest alle bagage weer door de scanner. De douanemeneer wilde weten naar welke stad ik ging. Was dit grensoverschrijdende bemoeizucht of een controlevraag of ik de goede kant op ging? Na veel peinzen en speuren en navragen plaatste hij een stempel. Einde China. Ik had het gedaan. Ik was van de Kazachse hoofdstad Astana via de Mongoolse hoofdstad Ulaanbaatar naar Vietnam gefietst. Ik had daarbij heel China doorkruist. Ruim 5300 Chinese kilometers waren voltooid. Nu moest ik mijn route uit 2013, minimaal 700 kilometer zuidelijker, nog gaan kruisen om de lijn Noordkaap - Singapore te voltooien.
VIETNAM
Ik liep met de fiets aan de hand over de brug naar Vietnam. Daar kreeg ik ook een aparte vraag: ‘Heb je een visum?’ (of eigenlijk ‘Do you haaa Vietnam visaaa?’). Ik hield het bij een ‘No’. Ik kreeg een stempel en er werd een datum bijgezet: 10-01-2026. Kijk, daar kon ik wat mee. Eindelijk tijd. Eindelijk geen druk meer. Ik liep langs een bescheiden verzameling geldwisselaars en reed naar een deel van Lao Cai dat aan de andere kant van weer een rivier lag. Ik probeerde drie pinautomaten en gaf me, met mijn barstende hoofd, snel gewonnen: ik nam genoegen met een maximum van 100 euro aan Vietnamese dongs tegen ongunstige tarieven. Ik was nu wel multimiljonair: er gaan dik 30.000 dong in een euro. Ik vond mijn beoogde hotel en zonder dat ik erom vroeg kon ik een kamer bekijken. De realiteit valt altijd een beetje tegen als je net ervoor de perfecte kamer dacht te hebben gekozen: de kamer was rokerig, de koelkast ontbrak en het balkon was erg smal. Maar het was de enige nog beschikbare kamer in deze prijsklasse, aldus het meisje van de receptie. Ik nam ‘m en zette de airco aan. De sigarettenrook zou verdwijnen – best ironisch dat in China roken toegestaan was maar de kamers veelal rookvrij waren, en hier roken verboden was en ik in de rook zat – maar – nog meer ironie – uit alle kieren zou later wierook naar binnen komen. Ik ging op bed liggen. Ik ging ín bed liggen. Later prepareerde ik wat noodles en at sinaasappels. En ik ging weer liggen. In de middag was ik nog tot weinig in staat geweest, in de avond bladerde ik op het internet. Ik zette de wekker voor Feyenoord - Celtic, maar van die wedstrijd knapte ik niet op.
Rond tienen werd ik actief, al was mijn toestand niet verbeterd. Ik leverde de was in bij de receptie. De was uitbesteden voor een schijntje kon nu weer; ik was in Zuidoost-Azië. Ik ging naar buiten en zocht en vond een supermarkt. Ik kocht koffie, en brood en driehoekjes kaas. Later dronk ik koffie en mijn hoofdpijn smolt weg. Het brood was een waar genoegen. Wat resteerde was de moeheid. De middag bracht ik weer in bed door. ’s Avonds deed ik de administratie en verzond wat e-mails. De energie kwam langzaam terug.
Lao Cai kreeg karakter door de Rode Rivier en de grote bruggen die de stadsdelen verbonden, door een park en door een bazaar met fraai houtsnijwerk en glaswerk. En er waren opvallend veel grote banken. Ik moest meer geld hebben dus moest ik op jacht naar een pinautomaat die deed wat ik wilde: mij veel geld geven en er niets van pakken. Ik probeerde dat tevergeefs bij de LPBank, de HDBank, de TPBank, de MBBank en nog drie anderen. Achtmaal was scheepsrecht want ik slaagde bij de VPBank: ik kreeg voor €300 aan dongs en mocht ze allemaal houden. Bij twee banken probeerde ik tevergeefs van mijn Chinese geld af te komen, maar dat bleek later gewoon in mijn hotel te kunnen. ‘s Avonds ging ik opnieuw de straat op. Ging ik ergens eten? Ik moest wennen aan mijn nieuwe omgeving. Er waren weinig plaatjes om naar te wijzen. Ik kon eten op geïmproviseerde terrassen bij kookstellen, of in kleine, eenvoudige maar wel populaire restaurants. Eén restaurant had iets meer stijl, maar elders zag ik een afbeelding van een broodje kebab met sla. Dat zag er goed uit. Ik bestelde er een, maar het was uiteindelijk weinig dikker dan een envelop. Ik besloot alsnog een maaltijd te nemen, in mijn eigen hotel. Daar werd één eenvoudige maaltijd geserveerd: bun cha. Ik kreeg een kom zoete soep met vlees en een bord met groenvoer en kleverige koude noodles, naar believen toe te voegen aan de soep. Later zat ik op mijn balkon en genoot van het goede leven met muziek en een glas wodka. In de nacht overleed mjn smoezelige, met tape bijeengehouden set oordoppen en ik nam een nieuwe set in gebruik. Ik had er zes meegenomen en nam me voor om voortaan minder elektronica (denk ook aan laadkabels) mee te nemen. Dit soort dingen is overal verkrijgbaar.
Volgens mijn herinneringen aan en ervaringen in 2013 was het ondoenlijk om te wildkamperen in het overbevolkte Vietnam. Als ik daar binnenkort nog steeds zo over dacht ging het karakter van mijn reis nu drastisch veranderen. Maar eerst moest ik een antwoord vinden op een vraag. Waagde ik me met mijn gare achternaaf en mijn daarop aangepaste fietstechniek aan een uitgebreide tocht door het uiterste noorden van Vietnam of reisde ik eerst linea recta naar Hanoi voor de jacht naar achternaaf nummer drie van deze reis?
Ik bleef nog een dag om diverse kleine klussen uit te voeren en ik maakte een nieuwe planning: het werd een ambitieuze route door noordelijk Vietnam. Hoofdstad Hanoi schoof ik daarmee voor me uit. In mijn reisschema bleef er nu nauwelijks tijd meer over voor een land ná Cambodja. In de avond koos ik voor dat ene restaurant dat luxer oogde dan de rest. Ik kreeg er een aarden pot met gebakken rijst, groente en rundvlees. Er werd bouillon bij geserveerd, groente in zuur, twee banaantjes en koude thee. Ik wilde mijn verblijf afsluiten in het mooie park met water en bruggen maar de lichten waren uit en ik hield de wandeling kort.
In de ochtend was er nog één aardig klusje voor bij de koffie: het updaten van onderstaande landenlijst. Mongolië kwam op positie 8 terecht, tussen Namibië en Kirgizië, en China tuimelde daarmee uit de top 10. Ik had er daarna geen moeite mee om te vertrekken, nadat ik een week rust had gehad na mijn slopende tocht door China. Het was weer tijd voor actie. Tijd om van mijn luie muts te komen. Oh nee, die zat alweer frisgewassen in de tas.
Ik had een goed idee. Ik wilde stoppen met cola, of eigenlijk met frisdrank in het algemeen. De zware dagen in de leegtes zijn al enige tijd voorbij en de fietsdagen werden nu ook korter, nu ik vermoedelijk dagelijks ging vertrekken vanuit hotels. Mijn shot cola had ik niet meer nodig om de dag door te komen (ondanks dat het effect minder was dan op andere reizen had ik er toch voordeel van gehad). Maar als ik vanaf nu in hotels verbleef, waarom zou ik dan niet wat koffie meenemen voor onderweg? Ik kon een thermosfles kopen en bij de lunch of op een ander moment koffie drinken. En dus nam ik een thermosfles mee uit de supermarkt. Het was meer een thermosbeker, een kleurrijk Chinees exemplaar met de fantastische naam Yes-water. Er hing een kettinkje aan met een kartonnen hartje, met de schattige tekst ‘I hope you will be free and happy every day’.
Ik ging op weg. Dat ging een paar kilometer eenvoudig en toen kwamen de hellingen, niet absurd steil - ik denk 9 tot 12% - maar wel eindeloos, met aanvankelijk dorpsleven om me heen en later steile wanden. Vietnamezen zijn even fervente toeteraars als Chinezen - dat was een tegenvaller - maar de honden waren tenminste relaxed. Ik kreeg positieve signalen van mensen om me heen: opgestoken duimen, begroetingen, wuivende handen. Hoelang had ik inmiddels al opvallend vriendelijk volk om me heen? Sinds… mijn aankomst in Kazachstan? Ik had een merkwaardige spierpijn in mijn hamstrings ontwikkeld tijdens mijn verblijf in Lao Cai, maar voelde er niets van tijdens het fietsen. Misschien had ik mijn spieren onderbelast de afgelopen week. Mijn fiets ging ondertussen verder achteruit: soms was er geen weerstand meer vanuit de naaf en dan trapte ik zonder het wiel aan te drijven - ik draaide alleen de ketting rond. Dan moest ik schakelen en trappen totdat ik weer beet had. Was het einde van mijn hervatte avontuur al nabij?
De stad Sa Pa lag slechts op 34 kilometer van Lao Cai maar wel dik 1400 meter hoger. Het was genoeg voor een middag. Het werd grijzer en mistiger, maar natter kon ik niet worden van die mist: ik was dit jaar niet eerder zo drijfnat van het klimmen. Ik dronk nu onderweg Minute Maid sinaasappelsap. Omdat het mierzoet was lengde ik het royaal aan met water, ongeveer half om half. Tegen vijven was ik in Sa Pa. Het bleek een groot toeristenoord te zijn, tjokvol hotels en restaurants. Ik had dagenlang in luxe geleefd en vond het tijd voor versobering. Ik gaf mezelf een opdracht: zoek een hok voor pakweg vijf euro. Het kostte enig speurwerk maar uiteindelijk zag ik een hotel met tien scooters ervoor. Daar moest ik zijn. De prijs was 200.000 dong, ongeveer 6,50. Dat keurde ik goed. De kamer was niet vrij van vochtproblematiek maar dat gaf het interieur karakter. Het beddengoed was in ieder geval fris. Ik nam een douche en wilde naar buiten. Ik merkte dat de deur niet meer open wilde: het mechanisme had kuren. Ik bleef proberen - ik kon ook weinig anders - en dit hielp. Sa Pa was bescheidener dan het Thaise Patong, maar op de dosis toerisme die ik daar had gehad kon ik lange tijd vooruit. Sa Pa deed me daarom niet veel. Waarom waren er zoveel toeristen in deze uithoek van het land? Misschien had het te maken met het nabije nationale park. Ik bestelde gebakken rijst met varkensvlees in een eenvoudig restaurant, maar kreeg die rijst met stukjes ei. Het was niet echt een voedzaam maal na een middag hard werk. Mijn kamer kwam ik niet meer in. Ik besteedde het openen van de deur uit en zette vervolgens een stoel schuin onder de klink. Ik pakte Osmand erbij en ging eens zoeken naar fietsenmakers. Er waren er nul hier. Er waren er wel meerdere in Lao Cai, dat nu achter me lag. Ik had dat geen moment vermoed. Wat nu? Ik besloot niet al te ver naar het westen te fietsen, zo zou ik niet te ver van Hanoi verwijderd raken. Ik trok het dekbed over me heen; een kachel in deze kamer was niet overbodig geweest. Ik was in de tropen, maar voor tropische warmte moest ik duidelijk zuidelijker zijn. Ik checkte niet eens of er wifi was; ik was weer onderweg en hield de wereld buiten Vietnam op afstand.
Ik vervolgde de klim. Er kwam weer een probleem bij: de ketting viel niet mooi over het kleinste voortandwiel. Ik draaide aan de pedalen en zag dat de kettingbladen naar links en rechts bewogen. Ergens werd deze afwijking gecreëerd, maar ik kon niet vinden waar. Maar ik kon hoe dan ook verder. Opeens reed er een scooter naast me. ‘Ik heb je eerder gezien’, zei de berijder, die een jonge vrouw achterop had. Wellicht in Sa Pa, dacht ik nog. ‘Nabij Osh’, zei hij. En toen herkende ik hem. Het was de Spaanse fietser die ik in Kirgizië ontmoette toen ik net spagetti had gegeten in een Italiaans restaurant en in een moeite door een kamer in Osh had geboekt. Hij adviseerde me destijds het Park Hostel, het hostel waar ik bij mijn volgende bezoek aan Osh, na een mislukte poging China te bereiken, alsnog terechtkwam. Hij was fietsend tot aan Kunming gekomen en had daar de reizigster ontmoet die nu achterop zat. Zij had geen fiets. Hij had daarop zijn fiets in Kunming geparkeerd en samen maakten ze nu tochten door Vietnam. Hoe was het weer mogelijk dat ik hem hier ontmoette. Door zijn advies had ik in het Park Hostel overigens opnieuw de Franse fietser ontmoet die ik voor het eerst zag bij de fietsenmaker in Kutaisi, Georgië. Ook zo’n toevalligheid.
Bij 2000 meter ging ik eindelijk afdalen. Toen ik wilde eten was er geen menselijk leven om me heen en daarom lunchte ik langs de weg op een vlak stuk zandgrond met keien dat vermoedelijk bebouwd ging worden. Ik at gedroogd vlees en bananen en dronk er nu – jawel – koffie bij. De koffie had mijn lichaamstemperatuur; het was nochtans met kokend water bereid. Ik daalde nog veel verder en werd in bewoonde gebieden volop begroet door met name kinderen. Ik wist dat ik niet verder ging komen dan Tan Uyen op zestig kilometer en dat ik niet langer zou fietsen dan vijf uur, maar het was goed zo. Als ik dagelijks zo lang zou willen fietsen als in China zou ik hier om half zeven moeten vertrekken, niet rond tienen. Toen ik Tan Uyen bereikte schoot mijn rechterpedaal los. Er zat al eerder speling in. Dit was het (metalen) wonderding uit Turkestan; vreemd dat deze rechterhelft zo vlot kapot was. Ik plaatste een nieuwe pedaal en zag toen dat ik tegenover een statige ‘nha nghi’ stond, een motel. Binnen kreeg ik thee van een oude man. De prijs voor een kamer was opnieuw 6,50 en dat zou nadien de standaardprijs blijken te zijn voor motels. De kamer was goed: geen vochtproblemen maar wel muggen. Daar moest ik me onderhand eens tegen gaan beschermen. Ik nam een douche en ging naar buiten. Dit echte Vietnam beviel me beter dan wat ik de vorige dag zag. Er was een vaste markt die bezig was te sluiten; morgen zou ik eens naar een lange broek gaan zoeken want de broek waarin ik in februari vertrok liet ik versleten en wel achter in Georgië. Die lange broek zou dan voorlopig mijn enige muggenwerende aankoop zijn, want een spray of lotion kon ik hier niet vinden. In een eenvoudig restaurant probeerde ik het menu te vertalen, maar Google Translate bracht vooral onduidelijkheid. Wat moest ik met ‘noodles elevation’? Ik bestelde maar gewoon rijst met groenten en vlees. Ik kreeg een maal dat beduidend beter was dan in het toeristische Sa Pa, en twee keer zo goedkoop.
Ik dronk koffie en pakte gedurende die tijd een oude bezigheid weer op: lezen. Ik had daarna niet genoeg water meer voor noodles en ging de straat op. Eigenlijk had ik ook liever brood. Dat kon ook: er werden broodjes verkocht met gebakken ei. Eerst voerde ik een opdracht uit die nog open stond: koop een broek. Ik liep naar de zijstraat met de markthallen. Bij één zaak vroeg men wat ik zocht. Mijn antwoord werd vlot gerepliceerd met: ‘Die hebben wij niet in uw maat. Alleen voor Vietnamese mensen.’ Dat leek me sterk, maar ik keek even verder. In een andere winkel was men daadkrachtiger. Een man toonde me broeken in mijn reuzenmaat 33 en hoger, tot wel 38. Een cargobroek die enkele eigenschappen had van een joggingbroek beviel me en voor acht euro was ik een broek rijker. Ik kocht water en twee belegde broodjes; er zat ook worst en groenvoer bij de gebakken eieren en ik at ze op de kamer op. Om half elf verliet ik het hotel van het oude echtpaar en klom een paar honderd meter. Vietnam was hier overal heuvelachtig, maar anders dan in China: minder weids, minder hoge toppen, vol met groen en met steeds nieuwe heuvelwanden. Alle kinderen groetten en één jongetje reikte me, na een groet en een hand, een klein pannenkoekje aan. Ik kocht meteen bananen bij de buurvrouw. Verderop lunchte ik op een grote steen, wederom gedroogd vlees uit China en bananen. Ik reed verder en een uur later, in Than Uyen, pauzeerde ik. Vergeleken met mijn fietsleven tot aan Vietnam waren mijn fietsdagen hier zeer gecomprimeerd. Tien kilometer verder was ik bij een splitsing en verder kon ik niet als ik gegarandeerd een kamer wilde hebben. En die kamer wilde ik want wildkamperen was toch echt ondoenlijk in het drukke Vietnam en ik was snel gehecht geraakt aan het gemak van motels. Ik nam een kamer en ging later de straat op. Eten vinden ging nog niet met gemak. Overal is ‘bun’ (noodlesoep) en ‘pho’ (noodlesoep) verkrijgbaar, maar de noodlesoep kwam me veel vlotter de neus uit dan op eerdere reizen. De noodles uit pakjes vond ik prima, met name als ontbijt, maar in die kommen bouillon met noodles, groenvoer en stukjes eiwit had ik geen trek. Ik wilde vast voedsel, maar ik wilde niet steeds om rijst vragen. Ik ging op goed geluk ergens naar binnen, maar de jongedame die voor me stond had - zo kreeg ik het idee - geen zin in gedoe met een toerist. Deze tent was ‘gesloten’. Ik gaf het vlot op. Ik had nog Chinees voedsel. Ik kocht druiven en ging naar mijn kamer. Chinese vis en druiven is ook een maaltijd. Ik had wifi maar gebruikte het alleen voor mijn tocht. Er was een bergroute langs enkele stuwmeren. Osmand toonde op dat traject geen motels en overdreven veel hoogtemeters. Volgens Google Maps was de route goed te doen. Ik zou de route graag rijden, maar raakte dan wel verder verwijderd van Hanoi. Redde de fiets dat? Redde ik dat, met mijn aanhoudende vreemde spierpijnen? Later zocht ik naar informatie over Vietnamees eten. Mijn indruk leek juist; Vietnam leeft vooral op noodlesoep en daarnaast is er een bonte, maar veel minder algemene variatie aan gerechten.
Ik ging het proberen: de op het oog zware maar vermoedelijk mooie route langs de stuwmeren. Er zijn hier grote verschillen tussen de te rijden hoogtemeters als je Osmand en Google Maps vergelijkt. Osmand kwam op 2930 meter uit op het dagtraject dat ik uiteindelijk zou rijden en Google hield het op 870 meter (mijn teller zou uiteindelijk stoppen bij 1158 meter en dat klopte met mijn snelheid per uur). Al vlot zag ik de stuwdam en klom naar de rand. Vanaf dat moment reed ik langs het water, maar ging daarna nog wel fors omhoog en steil omlaag, steeds weer. Eindelijk reed ik langs water en niet meer langs huizen. Het werd een mooie rit. Later was er geen water meer. De steile wegen gingen onverminderd voort en gingen me een klein beetje de keel uithangen omdat ik op deze wijze nauwelijks voortgang maakte. Toen ik op de kaart keek en zag dat motels nog steeds in mijn bereik lagen maakte het me niet veel meer uit, zeker niet toen ik onderweg ergens een fles water kon scoren. Voor de winkel zat een gezelschap, en toen ik lopend naderbij kwam nam een man onmiddellijk een peuter van een krukje om plaats te maken. Dronk ik bier mee? Nee, ik had andere plannen. Het was met 24°C aangenaam weer deze middag. Mijn shirt dat ik de vorige avond schoongespoeld had voelde tropisch klam; ik had zeep moeten gebruiken. Tegen half vijf zat mijn rit erop. In het motel dat ik gevonden had was niemand, maar een man aan de overkant van de weg pakte zijn telefoon en even later kwam er een vrouw aan op een scooter. Deze dag was de prijs slechts vijf euro, voor een alleszins redelijke kamer. Over het eten deed ik niet moeilijk deze dag en ik nam ergens een ‘bun bo’, noodlesoep met rundvlees, en een bak groenvoer. Op de terugweg kocht ik melk (wat ik iedere avond dronk nu het weer volop verkrijgbaar was), sinaasappelsap en water. Dat laatste was vaak lastiger te vinden dan je zou denken.
Dag 300 van deze reis. Het werd in mijn tentloze bestaan al vlot een gewoonte om een uur te lezen bij de koffie. Er volgde een mooie rit, opnieuw langs water maar nu ook over een lange brug over de Zwarte Rivier. De lunch was bijna memorabel. Ik was lang doorgefietst tot Muong Giang in de hoop belegde broodjes te kunnen scoren voor de lunch, maar ik werd teleurgesteld. Noodlesoep zul je vreten! Ik weigerde. Op een plein zonder banken at ik gedroogd vlees. Er kwamen kinderen op me af. De eerste twee waren met een selfie blij en vertrokken weer. Nummer drie en vier bleven lang plakken. Later had ik een hele stoet kinderen dicht om me heen. Ik besloot een stukje te fietsen om elders de maaltijd te kunnen vervolgen. Er was een kraam langs de weg waar rijstblokken verkocht werden. Ik kocht twee pakketten en at ze verderop op, gezeten op een trap. Ook hier kreeg ik bezoek, maar de drie jongetjes verdwenen en keerden terug met een blik 7UP. Later kwamen ze banaantjes brengen. Een chips etend meisje achter op een brommer stapte af en goot chips in mijn hand; mijn middagmaal nam steeds grotere proporties aan. De mini-mandarijn die ik eerder kreeg van een jongetje bewaarde ik daarom nog even.
De route binnendoor naar Son La was bevolkt; langs bijna het gehele traject stonden huizen. Er liepen veel kippen met kuikens in de berm, soms geiten. Een enkeling liet zijn buffels uit. Ondanks mijn leeftijd was ik in sommige landen nog steeds een soort popster voor meisjes van 16 en Vietnam was een van die landen. Wat opviel in deze regio was dat veel scooterende vrouwen hun helm óp hun hoofd dragen, niet óver hun hoofd. Later zou ik zien waarom. De vrouwen hadden een bijzondere haardracht: ze droegen een cilinder op hun hoofd en ik vermoedde dat hun opgestoken haar erin schuilging. Ik was op tijd in een naamloos dorp dat twee onderkomens had. Een weinig vrolijke oude vrouw toonde me de kamer. Er was geen natuurlijke ventilatie, wel een airco. Toen al mijn bagage in de hal stond, keek de vrouw bedenkelijk. Wat moest dat allemaal hier? ‘Dat gaat ik even naar boven zeulen’, zei ik, ‘hopsa!’ Het ijs was gebroken: de vrouw lachte. Boven dronk ik thee. Ik puzzelde met de route. Met zo’n vijftig à zestig km/d kon mijn planning de prullenbak in. Ik deed nu het noordwesten van het land en wilde ook het noordoosten nog doen, maar daar was geen tijd meer voor. Of moest ik het toch proberen en eventueel Laos in duiken bij tijdgebrek? Eén ding was onbespreekbaar: vroeger opstaan. Dit nieuwe ritme beviel me uitstekend. Ik was blij dat er nu meer tijd was voor iets anders dan fietsen. Buiten vond ik tot mijn vreugde een iets betere eetgelegenheid, maar ik moest me wel door de autotune-‘muziek’ heen bijten. Argentinië, Tanzania, Oostenrijk, Vietnam.... bijna de hele wereld is besmet met die ellende. Ik bestelde worsten en patat en zou wel zien hoe ver ik kwam met deze twee maaltijden. Ik kwam zo ver als mogelijk was, want de patat was geen groot bord zoals op de afbeelding maar een kleine portie in een schaaltje. De worstjes waren goed ondanks de suiker. Nadien had ik best honger, maar ik kon nog snacken op de kamer.
Ik had een nieuwe fan: de eerder zo nukkige vrouw filmde mijn vertrek. Ik kocht water in een kleine winkel. Een man vroeg naar mijn herkomst en toonde me iets later melk van het merk Dutch Lady. ‘Friesland Campina’, zei hij. Mijn laatste betaalde baan in een loods in Meppel was plots weer dichtbij. Ik ging fietsen. Het was een bewolkte dag. Ik klom flink en reed in twee uur naar Son La. Ik vond er een zitbank op een plein en ging lunchen. Er arriveerde een auto en een man in pak stapte uit. En dat gebeurde nog een keer. Daarna sprongen er militairen in het wit uit een vrachtwagen. Meer auto’s, meer pakken. Een vrouw met camera. Een groot bloemstuk. Militairen oefenden een paradepas met het bloemstuk. Ik ging niet wachten tot de ceremonie officieel begon; ik had voldoende bananen op en stapte op. Son La leek maar niet te eindigen; de lange weg zuidwestwaarts bleef lange tijd een stadsweg. Uiteindelijk werden de acht banen toch weer twee banen. Ik zag opnieuw veel vrouwen met een klos op het hoofd. Mijn fiets had vreemd genoeg nauwelijks kuren meer, behalve dat ik dagelijks mijn voorwiel opnieuw vast moest zetten omdat de inbusbout van de snelspanner uitgesleten was. Rond drieën, nabij mijn pauzestek, verkocht een vrouw iets onduidelijks. Ik ging kijken. Het waren pakketjes van natuurlijk materiaal, tien stuks, bijeengebonden. Ik verwachtte dat ze onder andere rijst bevatten en kocht een tiental. Ik opende er één en vond een zoete, kleverige substantie gevuld met zoete aardappel. Smakelijk, maar onafgekoeld lastig te eten, zozeer kleefde het. Ik fietste ruim een uur door en stopte in Co Noi, mijn doel van vandaag. Ik vond er een prachtige kamer, veel netter dan ik gewend was voor deze prijs. Ik dronk thee en staarde nog eens naar de kaart. Wilde ik wel naar Hanoi als reparatie van de fiets geen prioriteit meer had? Zou ik er omheen gaan fietsen? Ik ging nog even de straat op. Ik had belegde broodjes gezien vandaag en bijzonder fruit, maar in de avond verdwijnt de straatverkoop. Nu was er vooral weer noodlesoep. Eén toko leek iets anders te hebben, maar het had ook luide hedendaagse popmuziek. Ik ging het bij mijn kleefpakketjes houden.
Voor het eerst in pakweg een week stond ik op zonder pijn. De spierpijn naderde zijn einde. Er wachtte me een klim van honderd meter naar een kruising. Omdat die kruising al op vijf kilometer lag reed ik er in gedachten voorbij. Ik rolde tweeënhalve kilometer naar beneden en werd toen wakker. Er wachtte me nu opnieuw een klim van honderd meter terug naar de kruising. Na de afslag ging de klim door, en niet mild. Na ruim twee uur stonden er al 600 hoogtemeters op de teller. Ik at in een bergbocht op een blok beton. Het was mijn tweede blik Chinese vis in Vietnam, en opnieuw smaakte het lang niet zo goed als in China. Was het omdat de vloed cola ontbrak, of was het omdat voedsel uit een bepaald land geregeld zijn aantrekkingskracht verliest als je er niet meer bent – ik dacht terug aan mijn voorraad Turkse cakes die maar niet opraakte in Georgië. Ik reed veel door natuur deze dag, zag relatief hoge bergen en reed weer over een brug over een breed stuwmeer. Mijn ketting raakte plots klem tussen de cassette en het wiel. Deze keer moest de cassette eraf om de ketting te bevrijden. Ik had toen nog een uur daglicht en een kleine vijf kilometer te gaan. Normaal was dat een prima uitgangspositie, maar nu niet, zo zag ik toen ik de gegevens van de slotklim bekeek. Ik moest nog 400 meter omhoog! Dat werd fietsen in het donker. Ik zette de vaart erin. Met een dergelijke korte afstand was de helling steil en maakte ik snel hoogtemeters. Op driekwart van de klim had ik geluk: er was hier al een hotel. Vlot had ik een prima kamer, al zou ik er nog door verrast worden. Op mijn avondronde door de stad Bac Yen, waar ik nu lopend heen moest klimmen, vond ik een geschikt restaurant met onder andere Italiaanse gerechten. Er was een menukaart met afbeeldingen en onderschriften; daar had ik iets aan. Ik zag het gerecht ‘tokbokki’ staan en was weerloos. Ik móést tokbokki hebben. Afgaand op de afbeelding kon het noodlesoep zijn, maar dat interesseerde me nu niet. Maar het was geen noodlesoep. Ik kreeg een bord pasta met tomaten-/kaassaus en visballetjes. De jonge ober sprak zowaar Engels en zette muziek op, daarbij inschattend welke klanken bij zijn huidige clientèle paste. Met de bandnaam Sammath op mijn sweater gaf ik een hint, maar zo ruim zal de collectie niet geweest zijn. Het werd pianomuziek. Eenmaal weer buiten zong ik een oud succesnummer van Ram Jam: “Whoa tokbokki, bam-a-lam. Whoa tokbokki, bam-a-lam. Tokbokki op mijn bord, bam-a-lam. Waarvan ik vrolijk word, bam-a-lam.” Ik kocht zeewier met amandelen voor in de avond en keerde terug. Bac Yen was mooi verlicht en had ook nog een grote vijver; ik meende aan de overkant terrassen te zien.
Bedden zijn hard in Vietnamese hotels en er zijn vaak geen lakens, dekbedhoezen en kussenslopen. Bedden zijn ook zelden opgemaakt; het beddengoed ligt opgevouwen op bed. Hoe men de dekens, dekbedden en kussens redelijk schoon houdt weet ik niet; stinken deden ze tot dusver niet. Vandaag had ik een kamer met twee bedden. Er waren hier wel lakens over de matrassen gespannen, maar op het bed dat ik wilde gebruiken lag er halverwege een dun sierkleed over het laken. Toen ik op het bed zat verschoof ik ongemerkt het kleed met mijn linkervoet. Er werd een driehoekige bruinrode vlek zichtbaar op het laken. Ik wist wat ik daarvan moest denken en wisselde gauw van bed.
Ik wilde niet nog eens meemaken dat ik mijn ketting moest bevrijden. Ik zette de fiets in de laagste versnelling(en) en bestudeerde de stelboutjes van de achterderailleur. Ik herinnerde me de les van fietsdocent Marten Gerritsen: ‘Kijk naar de constructie. Als je de bout niet tegen een oppervlak kunt draaien dan heeft draaien geen zin; dan moet je de andere bout hebben.’ Ik draaide de juiste bout aan en mijn probleem zou niet meer optreden. Het was warm weer. Ik fietste twee uur en zag toen langs de kant een broodjeskraam, maar er waren geen belegde broodjes. Ze worden op vele punten verkocht, maar vaak alleen in theorie. Er waren wel een soort gefrituurde, gepaneerde worstebroodjes. Ik verwachtte dat ik ze warm zou krijgen maar eenmaal gefrituurd en opgebaard worden ze niet meer verwarmd. Het was evengoed goed te doen. Het fietsen was minder goed te doen. Ik verwachtte niet dat ik de geplande 68 kilometer van deze dag ging halen en dat, gecombineerd met de onzekerheid wat betreft accommodatie, tastte het moreel aan. Ik wilde vroegtijdig stoppen, maar toen het erop aankwam reed ik toch door. Het werd weer een taai slot met een zware klim. Een kip rende vanaf de overkant de weg over om iets op te pikken - was het een kever? - en rende niet door naar de berm maar keerde, waarschijnlijk uit angst voor mij, om. Ik werd echter ingehaald door een vrachtwagen. Ik keek om en zag dat de achterste helft van de kip nu tweedimensionaal was. Het dier leek te pogen los te komen van het asfalt, maar kort daarna zag ik geen beweging meer. In de schemering vond ik een onderkomen in Thu Cuc. Ik dronk thee, nam een douche en begon aan de klus die stilaan meer weerstand opwekte: een bord eten scoren. Ik moest hier iets op vinden; dit ging niet nog een maand goed. Ik wilde simpelweg geen noodlesoep. Ik zag soms wel afbeeldingen van andere gerechten, maar vaak waren ze flets, of onwaarschijnlijk: dan toonden ze geen maaltijd maar een bonte variatie aan vleessoorten of een buffet. Ik ging me nu behelpen met de supermarkt, maar dat was hier ook geen feest: 50% non-food, 25% koekjes en snoep, en 10% bestond uit kleine pakjes melk. Geen blikjes vis, nul groenten, nooit eens gezouten pinda’s. Ik kocht snackballetjes en hield het verder bij de bananen die ik vanmorgen kocht. Wat me nog het meest stoorde was niet het aanbod, maar de gewaarwording dat ik me hier als ervaren reiziger zo moeilijk aanpaste aan het aanbod.
Bij de koffie keek ik naar de kaart. Ik had nog 31 dagen, waarvan ik er in het huidige tempo misschien wel 25 nodig had om, veel zuidelijker, Cambodja te bereiken. Ik kon nog een stukje oostwaarts, maar niet te ver. Ik besloot naar Viet Tri te rijden, op 70 kilometer afstand. Ik reed mijn dagelijkse twee ochtenduurtjes en zag toen een grote supermarkt. Hoera! Maar mijn enthousiasme werd snel getemperd. Dit was gewoon een uitvergroting van wat ik al kende. Er waren geen verse waren, op enkele stokbroden na. Wel waren hier 3000 soorten koekjes in plaats van de gebruikelijke 1000, en 300 soorten plantaardige olie in plaats van 100. Nog steeds niet één blikje vis of groente. Om het leed te vergroten werd er autotune geserveerd door de speakers. Mijn god, wat klinkt die ellende gay. In mijn jonge jaren zongen homo’s ‘Breaking The Law’, ‘We Will Rock You’, ‘Do You Wanna Fu•k’, of ze klonken zo: https://youtu.be/pO1HC8pHZw0?si=sv1UZe74ip0ZE2tu Nu maken ze - gok ik - songs met titels als ‘Jongen, mag ik een kusje’ en ‘Ik kan uren met je praten, lieve knul’. Ik zette mijn eigen muziek op. Met drie euro aan boodschappen verliet ik de zaak en probeerde te blijven lachen. Verderop at ik Chinese saté uit de tas en een restant bananen. Er was zowaar wat lichte regen. In de ochtend had ik nog moeten klimmen, nu daalde ik af naar zeeniveau. Het was logisch maar toch vreemd om daarna met een behoorlijke snelheid op een vlakte te fietsen. Ik kwam na enige ‘polders’ in stedelijk gebied terecht; het was al laat toen ik in Viet Tri belandde. Ik moest wennen aan deze neonwereld om me heen na de sobere bergdorpen. En er was iets vreemds: de eerste twee motels waren vol. Met licht aan reed ik verder. Gelukkig vond ik steeds nieuwe motels en bij een ervan kon ik terecht. Ik had een mooie, ruime kamer waarin zelfs een koelkast stond, al hoefde ik niets te koelen. Omdat het laat was bleef ik binnen. Ging ik morgen verder oostwaarts of boog ik af naar het zuiden? Mijn fiets had nauwelijks kuren momenteel; onderhoud had nu geen prioriteit. Het einde van deze reis kwam ook langzaam in zicht. Voor onderhoud hoefde ik dus niet naar Hanoi. Verder trok de stedelijke drukte me ook niet aan. Diep in de nacht volgde ik FCSB – Feyenoord, maar had achteraf liever doorgeslapen. Ondanks dat ik een mooie kamer had, vond ik voor het eerst het beddengoed te onfris ruiken en gebruikte ik mijn grondzeil, slaapzak en eigen kussen.
Ik had er nauwelijks een nacht over geslapen, maar ik had een antwoord: ik ging vanaf nu zuidwaarts. Geen Hanoi, geen Noordoost-Vietnam. Ik reed een paar kilometer terug en parkeerde de fiets in de garage onder het winkelcentrum dat ik gisteren al zag. Er was een Winmarkt. Die kende ik al, maar dit was een beduidend grotere vestiging, een die me niet teleurstelde. Ik kocht ruim koffie in, blikken vis, wat groente en zakken vol gezouten pinda’s. Daarmee kon ik voorlopig vooruit. Rond twaalven ging ik echt op pad. Mijn einddoel, Hoa Binh, lag op 75 kilometer en ik had nog ruim vijf uur, maar ik moest ook nog lunchen. Vietnam zag er vertrouwd uit hier, met bruggen, zandbanken, vlakke landbouwgebieden, dijken, en dat in grijs weer. Het was een soort kleinschalig Zeeland met bananenbomen. Ieder half uur ging het regenen, maar nooit stelde het echt iets voor. Ik lunchte op een bank die ik aantrof op een zijweg naar een dorp. Vandaag at ik volkorenbrood. Ik sneed het brood open om er kaaspuntjes in te doen, maar het was enigszins hol en reeds gevuld met rozijnen. In (het vervolg van) de middag reed ik langs de Zwarte Rivier, die ik al veel vaker naast me had, maar nu hoefde ik alleen rechtuit te fietsen, zonder klimmen. Om kwart over vijf schemerde het al maar ik had nog een half uur te gaan. Hoa Binh was anders dan verwacht. Ten eerste was het een grotere stad dan ik vermoedde, en ook een lichtstad. Het leek wel een Oost-Europese stad rond kersttijd. Ik vond een degelijk motel met een vriendelijke oude meneer en een behulpzame vrouw. Ondanks de stadse omgeving was er in mijn wijk geen groot aanbod aan restaurants. Maar dat gaf niet; ik was iets onafhankelijker geworden na mijn eerdere inkopen. Ik kocht wel rode vruchten, die wat flets zouden blijken te smaken. Ik at mijn kaaspuntjes erbij op, voor ze zich gingen vermengen met hun aluminium verpakking. ’s Avonds at ik zoute pinda’s, een waar genoegen.
In de ochtend kreeg ik te maken met een onverwacht euvel. Ik spoelde mijn thermosbeker eens grondig om en daarna bleek hij een klein lek te hebben. Ik zette hem met koffie en al gehuld in een plastic zak in de fietstas voor een laatste maal koffie onderweg. Na vertrek reed ik enkele kilometers verder door het landschap; daarna zou ik weten dat ik opnieuw voor de bergen gekozen had: ik mocht zo’n 300 meter omhoog fietsen. Oververhit zou ik niet raken, want dit was opnieuw een regenachtige dag. Vandaag regende het doorlopend, ook tijdens de lunch op een trap. In de middag verloor Vietnam iets van zijn magie. In deze grijsheid, met dat hinderlijke getoeter van vrachtwagens en bussen - dit moesten de luidste claxons ter wereld zijn - en alles wat zich drammerig overal doorheen wil persen, was ik het even zat. Het versterkte het plan om een dag rust te nemen in de eerste nette kamer die ik de komende tijd zou treffen. Om vier uur was ik in Vu Ban, 70 kilometer ten zuidwesten van Hanoi (n.b. bijgaand kaartje toont een andere Vu Ban). Ik was wel klaar met die regen bij 19°C. Ik stopte bij een motel toen ik de bebouwde kom dreigde te verlaten; ik ging niet meer naar een volgend dorp. Er was een zaaltje met veel tafels en bij de receptie stond in grote letters ‘Happy birthday’. Ik wilde er zeker van zijn dat hier geen feest of karaoke ging plaatsvinden, maar met de man met wie ik te maken had viel moeilijk te communiceren, ook niet via Google Translate. Ik kreeg het idee dat hij niet kon lezen en de communicatie verliep vervolgens via kinderen. Ze bleven namens hem vragen om een paspoort, maar ik wilde weten wat ik hier kon verwachten. Uiteindelijk, na twintig minuten, kreeg ik het antwoord dat er geen party zou zijn, maar misschien zeiden ze alleen wat ik wilde horen. Ik wilde ook de kamer nog zien. Dat kon. Eenmaal daar werd ik overvallen door een schimmelgeur. De schimmel was ook duidelijk op het plafond zichtbaar. Ik had hier een half uur verprutst. Ik reed een stukje terug; daar had ik een ander onderkomen gezien. Deze was goedkoper en zichtbaar beter, maar de mevrouw worstelde met een digitaal formulier om mijn gegevens ingevoerd te krijgen. Ik ging ondertussen in de weer met de bagage. Ze vroeg halverwege aan me om aan te geven waar ik vandaan kwam – de keuzelijst was lang – maar mijn bril zat in de stuurtas en die stond al in de kamer, en dat probeerde ik duidelijk te maken. Misschien dat dit opgevat werd als onwil, want ze schudde ze haar hoofd, wilde mijn paspoort teruggeven en maakte een gebaar dat ik moest vertrekken. Ik haalde de bagage weer uit de kamer, zette mijn bril op en las alsnog mee op haar telefoon. Ik koos ‘NLD’ uit de lijst en wees naar het paspoortnummer dat waarschijnlijk in het volgende invoerveld gevraagd werd. Ze ploeterde nog even voort maar gaf het toen op. Het ging niet en ik moest weg. Wat was dit voor waanzin? Waarom was zij gedwongen zo’n onmogelijk formulier in te vullen? Ik moest weer de regen in. Weer een half uur kwijt. Ik reed nog een kilometer terug, niet wetend of daar nog een motel was. Het schemerde inmiddels. Bij die laatste verlichting draai ik om, zo dacht ik. Juist daar was nog een motel; een bord wees naar een zijweg. Er was nog een ander motel langs die weg, maar iets zei me dat ik door moest rijden naar het motel dat op het bord stond vermeld. Het was mooi dat ik deze avond via het lot en mijn intuïtie precies dat vond wat ik zocht. Ik werd ontvangen door een vriendelijke, behulpzame dame die me een prachtige kamer toonde voor dezelfde prijs als het schimmelhok van een uur geleden. Ik had mijn kamer waar ik een dag rust kon houden. Of twee. Ik was drijfnat en toen ik eenmaal droog was kon ik me richten op mijn uitrusting, want de inhoud van de voortassen en de stuurtas was ook vochtig: er viel veel te drogen.
Ik deed de dagelijkse dingen maar ook de dingen die er normaal bij inschoten. Ik verwisselde mijn ketting en plaatste nieuwe remblokken. Ik herstelde mijn sokken en puzzelde op de route. Ik deed boodschappen en trof iets bijzonders aan: de verrukkelijke rookkaas die ik ooit in Kazachstan kreeg van een voorbijganger. En ik nam me voor om de restaurants hier een nieuwe kans te geven. Zou ik aan de noodlesoep kunnen ontkomen en weer een onvervalst bord tokbokki kunnen scoren?
___________________________________________________
Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, over de eerste twee jaar van mijn fietsleven, is bij de boekhandels verkrijgbaar, of tegen gereduceerd tarief bij:
https://www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-02-16 15:41:14
[totalVisitorCount] => 347398
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 1084
[author] => Richard
[cityName] => Vụ Bản
[travelId] => 530429
[travelTitle] => Een wereldfietser heeft negen levens (deel 2)
[travelTitleSlugified] => een-wereldfietser-heeft-negen-levens-deel-2
[dateDepart] => 2025-02-11
[dateReturn] => 9999-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 5
[goalName] => Een wereldreis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/246/958_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => een-eerlijk-bord-tokbokki-is-goed-voor-het-moreel
)
[20] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110671
[userId] => 427053
[countryId] => 201
[username] => Rob-en-Sil
[datePublication] => 2025-12-01
[photoRevision] => 0
[title] => Vietnam (2)
[message] => Zaterdag, 9 november, bewolkt, 32 graden
Vandaag is het Onafhankelijkheidsdag en wordt het heel erg druk in de stad, daarom vroeg op om niet verstrikt te raken in het drukke stadsverkeer. Om 5 uur gaat de wekker af. We krijgen een pakketje mee als ontbijt voor in de bus en dan op pad. Er zijn veel politie en militairen aanwezig. Op elke hoek van de straat staan er enkele en de mensen zijn ook al hun stoep aan het schoonmaken. Waarschijnlijk komt er hoog bezoek. We kunnen zonder problemen de stad uit en koersen zuidoost, naar de grens met Vietnam. Onderweg krijgen we een noodweer melding........ regen en overstromingen in Long An...... Dat ligt net onder onze route. Het zou volgens de weerberichten de hele dag regenen, maar het is kurkdroog en zo'n 32 graden. Na 4,5 uur komen we aan bij de grens tussen Cambodja en Vietnam. Hier moeten alle bagage eruit en nemen we afscheid van onze gids en chauffeur. Zij gaan nu terug naar Phnom Penh en Siem Riep. Met al onze bagage moeten we eerst uitchecken aan de Cambodjaanse grenspost en dan via 100 meter niemandsland weer inchecken in Vietnam. Gelukkig is de visumplicht voor korte verblijven afgeschaft. Iedereen is goedgekeurd en we worden welkom geheten door onze nieuwe gids Tom. De grensovergang Bavet in Cambodja wordt aan de Vietnamese kant ook wel de Moc Bai-grensovergang genoemd. Het is de meest populaire route om van Ho Chi Minhstad (Vietnam) naar Phnom Penh (Cambodja) te reizen, vaak met een bus die er ongeveer 6 tot 7 uur over doet. Het is mogelijk om bij deze grenspost een visum-on-arrival te krijgen, of een eerder aangevraagd e-visum. Na de grens een stukje over de QL22, om na de Vâm Cô Dông rivier, bij TT Gô Dâu linksaf te draaien naar de QL22B. De Vàm Cỏ Đông rivier is een rivier in Vietnam die stroomt door de provincies Tây Ninh en Long An, en een lengte heeft van 220 kilometer. De rivier maakt deel uit van het Đồng Nai riviersysteem en is een belangrijke waterweg voor scheepvaart en transport.Nog een uurtje en dan komen we aan bij Tay Ninh Holy See. De belangrijkste tempel in Tay Ninh is de Cao Dai Tempel (ook wel Tay Ninh Heilige Stoel), het centrum van het Caodaïsme, een religie die in 1926 in deze regio ontstond. Een andere belangrijke tempel in de provincie Tay Ninh is de Ba Den Tempel op de top van Ba Den-berg. Als we aankomen is er net een ceremonie bezig. Op het terrein lopen ook veel apen, waarvoor gewaarschuwd wordt, aangezien ze agressief zijn. In vergelijking met de andere tempels die we tot nu toe al hebben gezien, is deze erg kleurrijk en goed onderhouden. De tempel ligt op een terrein met hekken er omheen, maar ook 2 wegen kruisen de ligging. Als er een dienst is, worden deze afgesloten. Ook valt het op dat het er erg schoon is en er diverse mensen aanwezig zijn die er op letten dat je de regels naleeft. Bij Nhà hàng Hầm Rượu Sông Cầu gaan we lunchen. We worden vanaf de bus met paraplu's begeleid als bescherming tegen de zon. Je visje kun je uitkiezen in de bak. Verser kun je hem niet hebben. Kerst doen ze ook een klein beetje aan, maar vooral voor de toeristen waarschijnlijk. Na een kleine 1,5 uur verder in de airco komen we aan bij een interessant stukje oorlogsvernuft, waar de Yankees niet tegenop konden. Het tunnelcomplex van Củ Chi is een immens netwerk van ondergrondse tunnels in het district Củ Chi van Ho Chi Minhstad, Vietnam. Het complex is onderdeel van een nog groter tunnelnetwerk dat vrijwel onder het gehele land doorloopt. De tunnels waren de locatie van verschillende militaire campagnes tijdens de Vietnamoorlog. Het zwaartepunt van het tunnelnetwerk lag in het district Củ Chi en het strekte zich uit over minstens 300 km van ondergrondse gangen. Als de stand van het grondwater het toeliet werden verschillende niveaus gegraven, vaak met elkaar verbonden door deuren die met boobytraps waren beveiligd. De gangen waren smal, volgden dikwijls een zigzag patroon en hadden vaak bochten ter bescherming tegen explosies. Regelmatig werd er ook een doorgang in U-vorm gebruikt die vol water stond om de verspreiding van gifgassen tegen te gaan in de tunnels (waterslot). Voordat we naar de tunnels gaan, eerst het echte werk…. op het immense terrein is ook een schietbaan, dus gaan we schieten. Sil en ik nemen een AK47 en 82-jarige Rob pakt de karabijn. Ieder moet minimaal 10 kogels schieten. Voor ons betekent dat € 48,00. Oorlog is big bussiness. Voor, tijdens en na de gevechten…. 10 kogels zijn nogal eens verschoten, maar het geeft wel een indruk wat een automatisch machinegeweer met je doet. De terugslag van de AK47 valt erg mee, zij het niet dat alle wapens vastzitten op de aanleg muur. Waarschijnlijk ook voor de veiligheid van de andere mensen. Toen we hier naartoe reden hebben we ook een stevige bui gehad en hier ziet het er ook erg nat uit. Gelukkig is het droog als we de bus uitstappen en staat de zon weer aan de hemel. Op de achtergrond horen we nog wel het donderen iets verderop. Voor het idee van de vochtige en klamme oerwouden is dit wel een goede timing. Wij gaan ook de tunnels in. Ik pas nog in de originele doorgang, maar er is een aangepaste toeristen versie voor de grotere bezoekers. De levensomstandigheden voor de guerrillastrijders in de tunnels waren ongelooflijk hard. De lucht om te ademen was er slecht, ondanks de ventilatieschachten die naar de oppervlakte waren gegraven. Voedsel was vaak ontoereikend en het bedierf snel in de slechte omstandigheden. Het krioelde in de tunnels van ongedierte, muggen en parasieten en dat leidde vaak tot irritaties van de huid bij de ondergrondse strijders. Velen hadden ook last van een ernstig tekort aan vitamines en aan zonlicht. De tunnelstrijders brachten bijna steeds de dag ondergronds door om 's nachts hun schuilplaatsen te verlaten en strijd te gaan voeren. De tunnels lieten de communistische strijders toe de strijd aan te gaan met de Amerikaanse soldaten en dan weer in het niets te verdwijnen, vaak tot grote verbazing van de Amerikanen. De tunnels waren bezaaid met valkuilen om ongewenste indringers te verjagen: granaten, scherpe bamboestokken, giftige slangen, valse doorgangen die leidden naar een tot de tanden bewapende guerrillastrijder. En als dat nog niet voldoende afschrikwekkend was, waren er nog eens een vele dieren uit de jungle die in de tunnels een goed onderkomen vonden. Ook hier komt een einde aan de avontuurlijke, doch zeer trieste geschiedenis verhalen. We reizen weer verder en komen rond 20.30 uur in het donker aan bij het Coang Doan hotel. We mogen met de bus de straat niet in, maar het hotel zit op een hoek en stappen we uit aan de doorgaande drukke weg. Bij aankomst moet de bagage eruit. Als wij onze bagage hebben, staat de chauffeur nog met een koffer en rugzak die niemand heeft meegenomen....... Wij laden ze op en als we omdraaien is er niemand meer....... Ook weten we niet waar we naartoe moeten. Als we staan te zoeken, komt er ineens een Vietnamees naar ons toe en begint te praten. Ik herken hem niet, maar het blijkt Tom te zijn.... onze gids die al vanaf de grens bij ons is…. De bagage die wij meeslepen is van onze reisleider....... mmmmmm..... fijn dan…. Op naar de 10e verdieping en dan weer door. Enkele straten verder gaan we hier eten voor ons afscheidsdiner bij Cyclo Resto. Overal op de muren staan boodschappen van over de hele wereld. We zien ze ook van Boekel en Uden. Als wij nog met ons drankje zitten, is de rest alweer verdwenen…. blijkbaar is het eind van de vakantie inzicht…….
Zondag, 10 november,bewolkt, 32 graden
Vandaag kunnen we rustig aan doen. Het ritme zit er in, dus om 7.45 wakker. Eerst ontbijten en dan douchen. We hadden een boottocht op de Mekong Delta verwacht, maar mijn darmen besluiten anders…. Mijn grote vriend is op dit moment een grote witte troon en om 10.00 uur, na 4 zit sessies, moet het toch zeker leeg zijn... We kiezen voor zekerheid en laten de delta voor wat het is en nemen de Hop-On-Hop-Off. Hier kan ik uitstappen indien nodig. We doen eerst een compleet rondje om te zien wat er te koop is. Een paar darm remmers erin en we kunnen. We lopen door het park om bij een ticket station te komen en zien er mooie mensen bezig met leuke dingen. We gaan naar een uitzichtpunt in de Bitexco Financial Tower. Bitexco Financial Tower is een wolkenkrabber in Quận 1, een van de districten van Ho Chi Minhstad, Vietnam. Het gebouw biedt sinds de opening op 31 oktober 2010 ongeveer 100.000 vierkante meter kantoorruimte in de stad en werkgelegenheid aan ongeveer 10.000 mensen. De toren was van 2010 tot 2017 met 265,5 meter het hoogste gebouw van Ho Chi Minhstad, wordt nu enkel in de eigen stad gepasseerd door Landmark 81 en is het op drie na hoogste gebouw van Vietnam (na ook Landmark 72 en het Lotte Center Hanoi). De route voert ons verder door de straten van Saigon. We passeren het Onafhankelijkheidspaleis, "Notre-Dam Kathedraal, Miêu Bă ThiênHâu ( ouxe stadsmarkt) en nog veel meer gebouwen. Bij het postkantoor moeten we uitstappen en gaan het meteen bezoeken. Het is een mierenhoop binnen en we raken elkaar kwijt in de menigte. Gelukkig heb ik mijn videostok die boven alles uitkomt en zo hebben we elkaar weer vlug gevonden. Het gebouw zelf is wel erg mooi. Het Hoofdpostkantoor van Saigon is een postkantoor in Ho Chi Minhstad, Vietnam. Het gebouw staat aan hetzelfde plein als de Basiliek van Notre-Dame. Het werd gebouwd tussen 1886 en 1891, toen Vietnam onder Frans gezag van de Unie van Indochina viel. Het is ontworpen in Neoclassicistische stijl door de Franse architecten Auguste Henri Vildieu en Alfred Foulhoux[1] maar het ontwerp wordt vaak ten onrechte toegeschreven aan Gustave Eiffel. We stappen uit, waar we opgestapt zijn en maken direkt gebruik van de vrijkaartjes voor het oorlogsmuseum, die we bij de bus-tickets hebben gekregen. Wat we hier zien en lezen, hebben we al 3 weken gehoord, dus zijn we er zo doorheen. De leidraad van deze vakantie is toch al dood en verderf, dus het is mooi geweest. We lopen terug naar het hotel om te douchen en om te kleden voor het avondprogramma. Het is vandaag 32 graden en een luchtvochtigheidsgraad van 71%...... het zweet gutst er van alle kanten weer uit. Een eerdere versie van dit museum, beheerd door de overheid van Ho Chi Minhstad, opende op 4 september 1975 als het Exhibition House for US and Puppet Crimes. Het was gevestigd in het voormalige gebouw van het United States Information Agency. De tentoonstelling was niet de eerste in zijn soort voor Noord-Vietnamese zijde, maar volgde eerder een traditie van dergelijke tentoonstellingen die oorlogsmisdaden aan het licht brachten, eerst die van de Fransen en vervolgens die van de Amerikanen, die al in 1954 in het land actief waren geweest. Voorheen bekend als het "Museum voor Chinese en Amerikaanse Oorlogsmisdaden", werd de naam in 1990 veranderd in Exhibition House for Crimes of War and Aggression (Nhà trưng bày tội ác chiến tranh xâm lược), waarbij zowel "VS" als "Marionet" werden geschrapt. In 1995, na de normalisering van de diplomatieke betrekkingen met de Verenigde Staten en het einde van het Amerikaanse embargo een jaar eerder, werden de verwijzingen naar "oorlogsmisdaden" en "agressie" ook uit de naam van het museum geschrapt; het werd het War Remnants Museum. Om half 6 worden we naar de Mekong rivier gebracht voor een dinercruise. We dachten eerst een heel erg grote jonk te bevaren, maar hij ligt er langs.... We stappen op de "La Perle Del 'Oriënt". Een historisch uitziend schip, wat erg idyllisch aandoet. We zijn als eerste binnen en kunnen na het lopend buffet dan ook de beste plek uitzoeken op het achterdek. De skyline vanaf het water is erg mooi. De meeste torens zijn uitgedost met prachtige verlichting. De wind zorgt ook nog voor een lekkere iets afkoelende bries. De muziek wordt verzorgd in de authentieke sfeer van de boot. Na 3 uur staan we weer op de kade. Aangezien we niet hebben kunnen pinnen, is ons geld geleend en dat willen we z.s.m. afwerken. Een ATM vinden die geld spuugt valt nog niet mee. Na de 5e en drie liter zweet toch nog gelukt (1,5 uurtje later).Bij het hotel gaan we nog even naar dakterras, maar na de bootcruise is het uitzicht niet te evenaren. We gaan naar bed, mooi geweest voor vandaag.
Maandag, 11 november,onbewolkt, 32 graden
Vandaag nog een dagje vullen en dan gaan we vliegen. Om 7.45 toch wakker en eerst maar eens ontbijten. Daarna douchen en lopen we naar de Bui Vien Walking Street. We zijn van de monopod (camerastatief), de onderste dop kwijt. Helaas geen nieuwe kunnen vinden. Daarna lopen we door naar de Chọ Běn Thành markt, waar Sil nog 2 broeken voor € 16,00 per stuk scoort. De oude markt werd oorspronkelijk gebouwd met stenen en hout. In 1859, twee dagen nadat de Fransen Gia Dinh (de oude naam van Ho Chi Minh City) hadden veroverd, organisde eerden de Vietnamese soldaten een vuuraanval op de hele stad en werd de markt verbrand. In 1860 bouwden de Fransen de Ben Thanh-markt terug op de oorspronkelijke locatie. In 1870 brande markt opnieuw af, waardoor de Fransen het opnieuw bouwde. In 1911 dreigde Ben Thanh Market in te storten. Om deze reden werd de markt gesloopt en op een andere locatie herbouwt. Tot 1975 werd de markt alleen nog in boeken Ben Thanh Market genoemd, de lokale mensen noemende het vaak Sai Gon Market of Nieuwe markt. Op 1 juli 1985 maakte Ben Thanh Market een grondige renovatie door. Tegenwoordig is de markt een van de meest bekende bezienswaardigheden van Ho Chi Minh City. Het is warm en we zweten weer peentjes. We zijn de temperatuur een beetje beu en willen onze kleding drogen. Terug naar het hotel, dan kunnen we omkleden. Onderweg komen we een bijzondere begrafenis tegen, midden op straat. Het is 15.45 uur als we opgehaald worden om naar het vliegveld te gaan. Het inchecken en de douane gaat vrij vlot, maar helaas is onze vlucht een uur vertraagd…. Hopelijk halen we onze overstap in Singapore nog.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2016-04-11 10:51:15
[totalVisitorCount] => 239678
[pictureCount] => 71
[visitorCount] => 110
[author] => Rob en Sil
[cityName] => Ho Chi Minhstad
[travelId] => 530860
[travelTitle] => Azië avontuur
[travelTitleSlugified] => azie-avontuur
[dateDepart] => 2025-10-23
[dateReturn] => 2025-11-26
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/246/402_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/427/053_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => vietnam-2
)
[21] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110662
[userId] => 383868
[countryId] => 201
[username] => rollingmetal
[datePublication] => 2025-11-30
[photoRevision] => 0
[title] => Japanse yens verbrassen aan een kaasplankje
[message] => PING’AN EN XINING
In Ping’an had ik wat voedsel nodig voor op de kamer. Zeker twee uur zocht ik tevergeefs naar een degelijke winkel. Ik keerde terug naar het hotel en vroeg alsnog naar een supermarkt. De receptioniste bracht me er persoonlijk naartoe. Toen ik alleen nog maar schuin over hoefde te steken wees ze, en keerde weer om. Toen ik er stond herkende ik nog steeds geen supermarkt. Ik zag een fruitwinkel. Was dat het? En toen zag ik plastic flappen ernaast. Ik liep erdoorheen, door een hal en jawel, daar was een grote supermarkt, opnieuw zo vakkundig verborgen. Ik kocht koffie, fruit, melk, yoghurt en een bijzonder brood, dat naar maggi rook maar zoet zou blijken te smaken. De mevrouw bij de fruitafdeling corrigeerde mijn keuze voor bepaalde kaki’s, ook wel ‘persimmon’ of ‘Chinese pruim’ genoemd: ik moest een andere soort hebben. Ze legde het uit via haar telefoon en meende dat ik Chinees in mijn eigen schrift wel zou begrijpen: ‘zhè zhǒng shuǐguǒ hái méi zhǔnbèi hǎo chī’. Ze selecteerde drie kaki’s uit een andere bak. Later babbelde de vrolijke caissière volop tegen me en ik improviseerde erop los: ‘Dat hoor ik vaker, misschien heb je gelijk’, ‘Ach, daar zou ik verder niet veel aandacht aan schenken’ en ‘Ja, een tasje is misschien wel handig’, en verdomd, ze haalde een plastic tasje tevoorschijn.
Ik zou een visa run gaan uitvoeren. Vanaf de nabijgelegen luchthaven van Xining zou ik zonder fiets naar het Thaise eiland Phuket vliegen, daar vijf dagen verblijven en dan weer terugkeren naar Ping’an met dertig nieuwe reisdagen voor de tocht van circa 2500 kilometer naar Vietnam.
Ik richtte me op Phuket. Waar ging ik precies verblijven? Ik besloot dáárheen te gaan waar de meeste actie was: Patong Beach. Het regenseizoen was in volle gang en daarom had ik een ruime keus aan hotelkamers. Ik boekte een kamer voor de eerste twee nachten, vulde het verplichte Thaise online entry formulier in en regelde vervoer naar de luchthaven (lees: ik regelde dat de receptie dat ging doen als ik mijn kamer zou verlaten). Ook boekte ik een kamer voor de lange tussenstop in Kunming.
Ik at een eenvoudig maal in een eenvoudig restaurant, met stokjes. Dat was weer even wennen. Waarschijnlijk deed ik dat voor het laatst in 2016 in Laos, toen ik feitelijk ook een visa run deed, na een maand Thailand. Nu is Thailand zelf mijn ‘reddingsoord’.
Het was een vlot ritje naar ‘luchtkasteel’ Xining Airport. Dit kon niet de luchthaven geweest zijn waar ik 2013 landde. Toen liep ik bij aankomst naar buiten en kampeerde in het groen, en de hele regio was een bouwput. Nu was er geen groen en zat ik op grote hoogte. Ik had een simpele bagagescheiding gehanteerd: fiets- en kampeergerei bleef achter, de rest had ik meegenomen. Bij de bagagecontrole werden de powerbanks onderzocht; die leken per vlucht verdachter te worden. Opvallend was dat er bij de gate niet om de boarding pass gevraagd werd; in plaats daarvan werd mijn gezicht, dat al eerder vastgelegd was, gescand.
KUNMING
In Kunming was het zwaar bewolkt. Met een metro moest ik op de luchthaven twee haltes reizen naar de bagageband. Na een minuut of twintig verscheen mijn tas. Ik liep naar buiten en wimpelde het aangeboden vervoer af omdat ik zelf naar mijn hotel op tweeënhalve kilometer ging lopen. Dat was nog best pittig met in iedere hand een tas van acht kilogram, te meer omdat het hotel in een wijk lag die niet voorkwam op digitale kaarten en ook moeilijk toegankelijk was omdat er een terrein met vele hekken voor lag. De receptionistes waren zakelijk en to the point. Reisde ik morgen verder en had ik vervoer nodig naar de luchthaven? Er was één transfer bij de prijs inbegrepen en ik zou gealarmeerd worden. Ik kreeg weer zo’n prachtige kamer. China was het eerste land waar ik een betaalbare kamer had gevonden in een accommodatie met ‘boutique’ in de naam. Het was onvoorstelbaar wat ik kreeg voor een bedrag van 14 euro. Had ik centraler in Kunming overnacht dan had het zelfs voor de helft gekund. Ik zette mijn tassen neer en ging meteen weer naar buiten voor een maaltijd. Terug op de kamer was het me nog te vroeg om te slapen, maar ik viel desondanks om van de slaap. Ik kon mezelf ook niet wakker houden met het internet, want aan mijn in Mongolië geïnstalleerde VPN-apps had ik bar weinig. Haast niets dat mijn interesse had was toegankelijk.
Na een luie ochtend ging om 13.00 uur de telefoon en ik hoorde een gesproken bericht. Om 13.30 uur stond mijn vervoer klaar; of ik vijf minuten daarvoor naar beneden wilde komen. Met de VIP-bus was ik in een mum van tijd weer op de luchthaven. Bij de controle van de handbagage werden opnieuw de powerbanks onder de loep genomen. In het vliegtuig zat een Chinese vrouw met een groot ego en een kind achter me. Mijn stoel bij het gangpad zat ook niet prettig. Maar ik werd gered. Een trio westerlingen vroeg of ik wilde ruilen, dan konden zij bij elkaar zitten. Even later zat ik bij het raam, in alle rust, op een betere stoel. Het was prachtig weer boven de wolken.
PHUKET
Ik kon vlot geld wisselen. Omdat ik niet goed kon inschatten hoeveel Thaise bahts ik nodig had voor mijn verblijf leek het me een goed idee om in delen wat contant geld te wisselen. Ik had meerdere soorten valuta bij me, restanten van eerdere reizen. Ik wisselde mijn voorraadje Japans geld, ook al was dat recentelijk fors in waarde gedaald. Ik haalde nog net de bus van 19.00 uur. Het verkeer was druk, met ruim een uur vertraging als gevolg: ik werd pas om 21.30 uur gedropt. Ik moest zelf nog een kilometer lopen. Het weer was wat ik kon verwachten: druilerig en warm. Ook in dit weer liepen vele toeristen buiten, in poncho’s en met paraplu’s. Met wat navigeren onder afdaken kwam ik aan bij het hotel. Ik had mijn mogelijk late aankomst gemeld, maar de deur (met toegangscode) was dicht. Wie geboekt had kon bellen. Kloppen hielp niet. Ik moest iemand anders laten bellen want ik had geen lokale simkaart. Een voluptueuze dame van een tegenovergelegen massagebar schoot me te hulp. Ze belde en we kregen een man aan de lijn die gebrekkig Engels sprak. ‘Ok, two minutes’, zei hij. In vijf minuten kwam hij aan op de brommer. Hij toonde me de kamer en gaf me de toegangs- en wificode. Morgen zou hij mijn kamer upgraden, zo zei hij; ik had deze ‘kleine’ kamer geboekt maar mocht wel een grote hebben. Ik heb deze Chinese meneer nooit meer gezien. Dit was een hotel zonder receptie: een deur, een trap en een gang met kamers. Maar ik was tevreden met wat ik had en boekte er later online drie nachten bij. Bij de 7 Eleven kocht ik noodles, bier, chips, water en koffie. Ik had mijn twijfels over de koelkast, maar na de noodles was het bier al steenkoud. Patong mocht nog even wachten, want Feyenoord - Panathinaikos stond op mijn programma. Pas tegen vieren eindigde die wedstrijd in 3-1.
Ik trof een overdekte markt aan met vis en fruit, en een ‘food court’ op de eerste verdieping. Ik nam een bord gewokte groene groenten met rijst. Daarna liep ik verder en vond een winkelcentrum, en in een supermarkt sprokkelde ik het een en ander bijeen. Ik maakte een inschattingsfout bij de aanschaf van een kaasplankje: ik meende dat het afgeprijsd was omdat er meerdere prijsstickers op zaten, maar het betrof drie soorten kaas en alle stickers werden gescand. Ik was nú al door mijn geld heen. Ooit had ik €57 voor mijn Japanse yens neergelegd, maar de vorige dag kreeg ik er nog maar €35 voor en nu was het op. Ik mocht mijn Maleisische ringgits gaan aanspreken.
Later liep ik over Banga Walking Street, de meest bruisende straat van Patong. Dames plukten aan me en boden massages aan. Mannen poogden me in bars te krijgen met beloftes van goedkoop bier. Ik zag sportbars, open bars met paaldanseressen, wonderlijk uitgedoste mensen. Vaak had ik me voorgesteld hoe het was om opnieuw in een Thaise toeristenplaats te zijn, hoe ik naar bars zou gaan, bier zou drinken en plezier zou hebben. Maar de realiteit was net als toen ik in Bangkok was, negen jaar terug. Ik was slechts een toeschouwer van het nachtleven en bleef dat ook. Ik plakte er een korte strandwandeling achteraan en keerde terug naar mijn kamer.
Er was extreme regenval: er stroomde een bruine rivier door de straat. Ik laafde me aan video’s die enkele weken lang niet toegankelijk waren geweest. ‘s Avonds, toen het droog was, vond ik dat ik naar buiten moest. Ik had pijnlijke voeten omdat ik nu permanent op slippers liep en plakte pleisters, maar toen ik een kilometer op weg was gingen ze los en was ik genoodzaakt terug te keren om alsnog sokken en schoenen aan te doen. Op de kamer merkte ik dat ik stiekem hoopte dat het weer ging regenen, dan hoefde ik niet meer naar buiten. Eigenlijk wilde ik verder gaan met video’s kijken. Ging ik mezelf belazeren? Ik schonk een glas vol en keek video’s.
Ik had inmiddels twee korte broeken versleten en vulde, nadat ik eerder al een Chinese broek had gekocht in Alashankou, de garderobe aan. Daarna kwam ik tegemoet aan een moeilijk te weerstane wens: er was een steile berg met jungle achter mijn hotel. Die moest ik beklimmen. Ik moest over forse hellingen omhoog om een bescheiden wandelroute op hoogte te kunnen lopen. Ook hier waren volop accommodaties verstopt, maar ik vond hier ook de kalmte van het dagelijkse Thaise leven tussen de palmen en varens. Anderhalf uur liep ik in droog, warm weer en zweette flink.
Na een nasi goreng van de 7 Eleven genoot ik van ijskoud bier op mijn balkon. Om pakweg half drie ’s nachts deed ik de afwas om een mierenaanval te voorkomen en hield het voor gezien.
Omdat de eerder gedownloade VPN-apps zwaar tegenvielen trok ik me nu niets meer aan van aanbevelingen van China-kenners. Ik downloadde twintig relatief onbekende VPN-apps en hoopte dat ik nu degelijk voorbereid was om de Chinese muur te slechten. Want China wachtte alweer: de volgende dag moest ik vertrekken. Ik maakte een lange wandeling door Patong en daarna hield ik de buitenwereld voor gezien. Ik vond dat ik mijn mini-vakantie mooi had ingericht. Het was goed in balans, met verkenning, vermaak, fysieke inspanning, leerzame documentaires en nuttige aanvullingen (kleding, digitale kaarten, VPN) voor wat komen ging.
Rond het middaguur verliet ik mijn kamer. Ik ging niets meer doen in Patong, want ik zat opgescheept met mijn bagage en kon die niet tijdelijk achterlaten in het hotel. Ik ging in de koelte van de luchthaven mijn tijd uitzitten. De busrit over Phuket, dat de laatste dagen zoveel minder regenachtig was geweest dan voorspeld was, was aangenaam en ik had nog uren willen blijven zitten, maar de luchthaven was het eindstation. Ik vulde de middaguren op met muziek. Bij het inchecken was het even schrikken. Er werd een verklaring opgesteld die China Eastern vrijwaarde van kosten indien ik geweigerd werd door China, en die moest ik ondertekenen; ik had namelijk geen ticket om China weer te verlaten. Iets later zocht ik op het internet naar informatie en het leek erop dat erom gevraagd kon worden. Ik nam het zekere voor het onzekere en boekte voor $14 alsnog een (48 uur geldig) ticket naar Hanoi bij bestonwardticket.com, dat voor deze situaties in het leven geroepen is.
KUNMING
Na de vlucht stelde de douanier achter het loket diverse vragen, maar hij was onverstaanbaar achter zijn muilkorf. Hij wilde het ding omlaag doen, maar bedacht zich. Had hij een wellicht groene lippen met gele spikkels en schaamde hij zich daarvoor? Ik bleef maar gokken naar zijn vragen: ‘My progress? My purpose?’ Ja hoor, daar was weer die vraag naar het doel van mijn reis. Hij hoefde alleen maar op het ingevulde formulier te kijken voor het antwoord. Ik had ook het vluchtnummer van mijn verse ticket moeten noteren, maar de man vroeg niet om dat ticket (al wist ik dat niet zeker). Ik kreeg mijn felbegeerde stempel. Ik was in China maar ik was nog niet in Xining. Ik was in Kunming en op deze terugreis was de tijd te kort voor een hotel. Ik zat een paar uur, sliep een paar uur op de grond en zat weer een paar uur. Ik kwam langzaam in beweging en later iets sneller, toen ik doorkreeg dat ik me een uur vergist had: in China was het een uur later dan in Thailand. Het inchecken werd bemoeilijkt vanwege een routinecontrole. Ik moest in een aparte ruimte mijn ingecheckte en reeds gesealde tas openen. Een man pakte twee kleine dingen eruit, legde ze terug en dat was het. Ik mocht weer gaan sealen. Ook de controle van de handbagage verliep niet zoals gewenst. Het zat er al lang aan te komen. Ik zag een grote collectie powerbanks in een soort aquarium. Powerbanks zonder CCC-label waren per 28 oktober, gisteren, verboden in vliegtuigen in China. Ik mocht mijn exemplaren vaarwel zeggen. Ik had ze niet mee moeten nemen naar Thailand; ik had ze niet gebruikt. Ik had nu een nieuw agendapunt in Ping’an: een powerbank kopen en opladen.
XINING EN PING’AN
Op de luchthaven van Xining werd ik aangeklampt door een taxichauffeur en ik maakte van zijn aanbod gebruik. En zo stond ik vlot weer in Ping’an. Ik nam weer een kamer in mijn vertrouwde hotel. Mijn fiets en bagage stonden onaangeroerd in de lobby. Ik dronk twee koffie en ging toen op zoek naar een powerbank. Een powerbank is in een Chinese stad bijna net zo eenvoudig te vinden als een fles water. Ik legde mijn nieuwe exemplaar aan de lader. Ik merkte dat de eerste VPN-app werkte, maar werd vervolgens weer dol van Outlook en Facebook. Beide kunnen niet tegen reizende klanten en blijven maar waarschuwen voor verdachte inloglocaties, en ze blokkeren geregeld mijn account vanwege een vermeende hackpoging of andere flauwekul. Facebook is sowieso al jaren een draak van een app; ik gebruik ‘m niet veel meer. Ik at buiten de deur en maakte nog een korte wandeling. Ping’an was nu fris maar in de middag had ik zonniger weer dan in Kunming of Patong.
Wat was het ontzaglijk zalig in mijn hotel. Moest ik echt weg? Ik keek er niet naar uit: zo’n 2500 kilometer fietsen en veel klimmen. Maar toch was er ook geen weerzin en het mooie weer hielp mee. Twee weken geleden was ik hier voor het eerst aangekomen. Zonder tijdsdruk was ik nog een of twee dagen gebleven, zelfs na zoveel fietsloze dagen. Ik deed nog een paar boodschappen in die inmiddels zo vertrouwde supermarkt en verliet toen met pijn in mijn hart Ping’an. Wat een omschakeling was dit.
DE FIETSTOCHT, DEEL 1
Gelukkig wachtte me een eenvoudige dag. Als ik vooraf had geweten dat ik China geheel per fiets zou doorkruisen dan had ik een kortere route genomen; ik moest nu zo’n 180 kilometer terug naar Lanzhou. Ik reed vooral omlaag en mijn snelheid was prima. De dag eindigde in een verborgen valleitje dat ik vond achter een betonnen kanaaltje. ‘s Avonds las ik weer eens in een boek; dat was lang geleden. Vreemd genoeg had ik moeite om in slaap te komen en om door te slapen. Bij het eerste licht om 7.00 uur stond ik op. Het werd opnieuw een zonnige dag, al was de start met 4,6°C fris. Net als de vorige dag waren er maar weinig herkenningspunten, maar in de middag, nabij Lanzhou, overkwam me hetzelfde als op de heenreis terwijl ik nu licht afboog naar het zuiden: ik werd geweerd van de hoofdroute en moest door stedelijk gebied rijden. Gelukkig was er ook hier weer een fietsbaan (die echter voor vele doeleinden werd misbruikt). Halverwege de middag ging ik definitief zuidwaarts, over de G212, al duurde het lang voor ik de stad uit was en daarnaast moest ik er direct aan geloven: klimmen zonder einde. Aan het eind van de middag was er langdurig geen mogelijkheid om te kamperen: alle grond, ieder reepje groen in het smalle dal, was in gebruik. Later vond ik toch een ongebruikt reepje en met wat moeite kreeg ik de fiets door de bebossing. De voortgang was tot dusver prima, maar nu moest er gewerkt worden aan die ruim 25.000 hoogtemeters op mijn weg naar Vietnam. De volgende dag zou er al vlot een tunnel zijn. Mocht ik erdoor of zou ik een alternatieve route moeten nemen, 300 meter hogerop?
De buitentent was bevroren. Met wanten aan pakte ik de tent in. Ik zette de klim voort. Dat moest kalm aan, in fases, want ik was nog niet zo krachtig. Ik kreeg het snel warmer en nog voor het 10°C was reed ik al in mijn shirt. Het was de vierde zonnige dag op rij sinds de landing in Xining. Eerder dan verwacht was ik bij de tunnel. Ik zag in de verte twee verbodsborden. Stonden daarop een voetganger en een fiets? Nee, inhaalverbod en maximumsnelheid 40. Ik mocht de tunnel in, dat scheelde me veel werk. Het was mooi om net als in 2013 weer door bergachtig China te rijden, maar ik vond het prima als er niet overdreven werd. Ik lunchte in een dorp, op een plein met een basketbalnet en iets verderop een groep ouderen zonder bal. In de middag reed ik uitsluitend door bewoond gebied: steevast links en rechts huizen, soms een akker. Dit was het oogstseizoen, iedereen was in de weer met kolen. Ze werden met honderden vervoerd op gemotoriseerde vehikels en ook langs de weg verkocht, met name Chinese kool – dat klinkt zó logisch dat het onwaarschijnlijk lijkt, als maanzaad op de maan. De bloemkolen waren hier enorm, als strandballen. Vrachtwagenchauffeurs raakten nerveus van al die activiteit op en langs de weg en toeterden erop los. Iedere vierkante meter natuur was hier in gebruik. Ook de bergen waren bewerkt om ze te kunnen bebouwen: het leek van een afstand alsof er vele wegen waren aangelegd, maar het waren lange plateaus voor akkerbouw. In mijn pauze had ik een gesprek met een jongetje, ieder in onze eigen taal. Hij vertrok, kwam terug en gaf me verpakt snoep. Het bleek precies dat te zijn wat ik altijd at als middagsnack: een soort hartige trekdrop. In de stad Lintao nam ik de weg rondom de stad en het was heerlijk om deze keer niemand voor mijn wielen te hebben: geen stoppende bussen, bromfietskarren en auto’s, geen spookrijders en niemand reed achteruit naar me toe. Aan het eind van de middag was het bewolkt. Was mijn geluk op? In Yujing zag ik een hotel. Moest ik het doen? Ik had sinds de lunch geen geschikte kampeerplek meer gezien. Toch reed ik door. En wonder boven wonder steeg de weg een mini-gebergte in en ernaast was een natuurgebied. Hier was niemand. Hoe kon dit? Waarom was dit geen akker? Het was er prachtig, daar tussen die kale bergwanden, en zonder afval. Hoewel, in de bomen hing vergaan plastic. Dit gebied had dus onder water gestaan. Ik liep verder tot achter een wal, en daar zag ik een stuwdam. Ik bevond me in een opgedroogd stuwmeer. Liep ik gevaar hier? Stuwmeren worden toch zeker op natuurlijke wijze gevuld? Ik ging hier mijn tent opzetten; het was hier veel te mooi en ook redelijk stil.
In de ochtend liep ik nog even rond in mijn omgeving. Ik klom naar een grot in de bergwand tegenover me. Het was een kleine, schone holwoning. Met wat moeite had ik er afgelopen nacht avontuurlijk kunnen slapen! Ik verliet mijn natuurgebied; er stond me een langgerekte klim van 1000 meter te wachten. Ik ging van start, deed mijn ding – met muziek op – en voelde dat mijn kracht al toegenomen was. Zouden er nog bijzondere prestaties in zitten in China? Die 1998 meter, de slotpositie in mijn klimlijst, kon die nog verbeterd worden? Ik lunchte (opnieuw) op een plein in een kleine stad; ik lette niet meer zo op plaatsnamen. Een man sprak me aan en later kwamen er twee mannen bij. En ook een vrouw en een kind. Ze vonden het merkwaardig dat ik in een shirt en korte broek zat te eten; zelf waren ze dik ingepakt. Het was de vijfde zonnige dag op rij, maar misschien niet warmer dan een graad of 13. Natuurlijk wilden ze weten waar ik vandaan kwam, maar niemand begreep ooit mijn Chinese uitspraak van ‘Holland’ (‘guh-LAAN’), en dat soort dingen verbaasde me steeds minder. Ik reed verder, opnieuw honderden meters omhoog. De bewoonde wereld verdween langzaam achter me. In mijn Sprite-pauze zat ik op een muurtje. Een gezin kwam naar me toe en het zoontje gaf me limonade en snoep. Hij sprak een paar zinnetjes Engels. Later, net voor ze weer vertrokken, kwam hij nog twee flesjes water brengen. Het laatste stuk naar de top op 2963 meter bracht me natuur en zowaar ook weer eens vee: paarden, koeien en geiten. Alles ging tot dusver om landbouw; je zou bijna denken dat Chinezen vegetariërs waren. Na de top waren er haarspeldbochten. Als ik ze op de kaart zie denk ik automatisch aan een zware klim, maar je kunt ze ook op een afdaling treffen. Ik had mooie uitzichten, nu wel met een spat regen. Terug in landbouwland kwam ik niet ver meer. Ik had wederom het geluk een stuk natuur te vinden dat in andere tijden (hoopte ik) onder water kon staan. Voor de 1750e keer in mijn leven zette ik na een fietsdag de tent op voor de nacht. In mijn tijdschema ging ik uit van de autonavigatie van Osmand (die was nuttiger dan de fietsnavigatie) en omdat mijn route flink korter was geweest dan de route over de snelweg was ik ondanks mijn beperkte dagafstand flink verder gekomen deze dag.
Nieuwe dag, nieuwe klim. Ik reed door dorpen en langs akkers. Na zo’n 300 meter klimmen was er op de snelweg naast me een tunnel. Ik keek eens hoeveel ik nog moest klimmen. Het ging om 500 meter, zo’n 350 meter meer dan via die tunnel. Het aardige was dat ik er vrolijk van werd. Ik had iets van het plezier herwonnen dat ik was kwijtgeraakt in Kirgizië. Dat wilde niet zeggen dat het eenvoudig ging; regelmatig stopte ik even. Ik lunchte nu eens niet op een plein maar op een mooie picknickstek te midden van water en bruggetjes. In de middag was er het vervolg van de klim, een daling en een nieuwe klim. Ik deed mijn ding en de tijd gleed voorbij. Ik vreesde weer geen kampeerplek te kunnen vinden. Overal werden gewassen verbouwd, op alle heuvels lagen akkers. En toch had ik weer geluk. Ik sloeg een pad in en kwam in een zeldzaam stuk bos boven de akkers terecht. Het zag er wel raar uit in de schemering. Het leek of er een bruine laag op de vegetatie lag. Later zag ik ook zo’n bruine laag op een witte plastic zak en kon ik kleine naalden onderscheiden. De bruine laag die ik zag moest bestaan uit door regen vochtig geworden naalden. Naaldendrab. Er was op enige afstand een hoopje rokend afval. Ik moest nodig wateren, maar het was niet voldoende om het vuur te doven. Ik ging op zo groot mogelijke afstand staan en deed de ventilatiegaten van de tent dicht. Helaas was ik maar 72 kilometer dichterbij Vietnam gekomen, maar de volgende dag zou ik afdalen van 2500 naar pakweg 1000 meter. Misschien reed ik er dan weer 100 kilometer vanaf.
Er was bedrijvigheid om me heen. Het kon ook niet anders met al die lapjes landbouwgrond. Toch maakte het niet uit: dit was het veilige China en ieder doet zijn ding en laat mij mijn gang gaan. Ik begon aan een lange afdaling. In het eerste dorp klonk in de vroege ochtend traditionele muziek en zang uit een gebouw met vlaggen dat tegen een bergwand lag. Lokale authentieke muziek geeft het reizen een extra dimensie. Ik had een kleine missie: ik had in de tent gepoogd een band te plakken, maar de solutie was verdampt. In het dorp liep ik materiaalwinkels binnen en toonde mijn Chinese plaksets: ik had er een uit Botswana en een uit Kirgizië. Hier schudde men het hoofd. Ik rolde verder. Later kwam ik langs een markt. Dat moest ik hebben. Ik zag fietspompen en vroeg naar een plakset. Helaas, ook hier niet. Een stuk verder reed ik langs een poort aan de andere kant van de weg waar een hondje in de opening stond. Het was een vervelend keffertje en woest stoof hij op me af. Ik wist dat hij niet in mijn linkerenkel zou gaan hangen want ik was beschermd: er kwam een tegenligger aan én ik werd ingehaald. Maar het was een doortastend hondje. ‘Bof!’, klonk het. Ik keek om. Het was net of er een speelgoedhond lag. Met zijn horizontaal gestrekte pootjes leek hij wel onmiddellijk verstijfd. Honderden honden hadden me opgejaagd in al die jaren. Niet een had dat ooit moeten bekopen. Nabij Tanchang waren er garages. Ik vroeg opnieuw om een plakset. Ik deed er maar wat tekst bij via Google Translate. Er vormde zich een kleine menigte om me heen. Blijkbaar was mijn vraag nog niet helemaal duidelijk, want één man liet me inspreken wat ik zocht. Ik hield het simpel. Ik had vooral lijm nodig en vroeg om lijm. Ik kreeg een gratis tube. Ik lunchte hier meteen toen ik een pleintje zag. Pauzeren op en langs vangrails was in deze fase over; overal waren picknickplaatsen te vinden. De middag werd lastiger dan verwacht: er kwamen klimmetjes in de afdaling. Klimmen vond ik niet erg, maar alsmaar op en neer moeten was ook mentaal vermoeiend. Ik kwam wel langs een rivier te rijden en dat beviel me. Op een picknickplaats at ik bananen omdat de lunch net even te vlot verteerd was. Soms reed ik tussen bergwand en rivier, maar vaak was er wat meer ruimte en dan was er bewoning. Zoals altijd was het vinden van een kampeerplaats schier onmogelijk en toch had ik weer geluk met een klein bos nabij de rivier, iets lager dan de weg, grenzend aan enkele akkers. Ik werd geteisterd door muggen nu ik zoveel lager zat en het beduidend warmer was. Ook zaten er honderden vervelende stukjes natuur in mijn sweater en sokken die zich moeilijk lieten verwijderen; daar was ik even zoet mee.
Omdat het niet koud was toen ik ontwaakte was het eenvoudig om vroeg de dag te beginnen. Ik kon de extra tijd gebruiken om alsnog de band te plakken en meer stukjes natuur uit mijn kleding te verwijderen. Deze dag stond de 75 kilometer naar Jugan op het programma. Ik hoopte daarna nog een flink stuk van de klim naar ruim 2100 meter te kunnen maken. De samengesmolten steden Wudu en Longnan hadden het een en ander aan schoonheid te bieden: een brug met bijzondere architectuur, wolkenkrabbers met puntdaken en verzorgde parken en boulevards langs de waterkant. En niet onbelangrijk: palmen. Had ik ze al gezien, buiten Patong? Het weer paste niet bij de palmen: het was zwaarbewolkt, al enige tijd. Ik had het idee dat ik keer op keer de invallende herfst meemaakte, al vanaf de dag dat ik grensplaats Takeshiken verliet en Mongolië in reed. Qua breedtegraad zat ik nu op eenzelfde positie als Midden-Tunesië. Na 75 kilometer nam ik een kortere route: ik ging over de rustige S206 rijden. Al in het eerste dorp was de weg opgebroken. Aan het eind van het dorp leek het me toch verstandig informatie in te winnen. Was de hele route berijdbaar? Ik vroeg het aan een man. Hij keek het na op een verkeersapp. Er waren na dit dorp geen bijzonderheden meer. Ik kocht fruit bij een kraam en ging weer op pad. Slechts incidenteel waren er enkele huizen aan deze route langs een rivier en tussen bergwanden, maar ook hier was iedere meter grond in gebruik. Het bleef vreemd om in de bergen te rijden en steeds enkele vierkante meters met sla of kool te zien. Een kampeerplek vinden leek ook hier weer lastig te worden. Het begon ook nog te miezeren. Ik kwam terecht bij een brug en een afslag, een pad dat, zo bleek later, naar een dorp leidde. Ik kon onder de brug staan maar durfde dat niet aan; als de bui serieuzer werd kon ik met wateroverlast te maken krijgen. En dus ging ik langs het pad staan, achter wat steenpuin. Het pad was populair; er passeerde meer verkeer dan me lief was. Het was niet zo’n beste plek. Er was veel vuurwerk in de avond; ik hoorde dat nog steeds dagelijks. Het leek niets te maken te hebben met feestdagen, zoals ik eerder dacht. Ik lag nu, na een week, nog steeds op een schema van circa 25 dagen fietsen.
Mijn ontbijt bestond uit een blik mais want ik was vergeten brood te kopen. Ik was gedreven de 95 kilometer naar Yaodu vandaag af te leggen en treuzelde niet. Om half acht vertrok ik. Ik moest eerst 600 meter klimmen. Er was mist boven me en er was minimale regen. Zonder moeite reed ik bijna de helft van de klim voor ik kort rustte. Het was zeer rustig op de weg - logisch ook vanwege de blokkade in het dorp van gisteren. Dit was een mooie bergwereld. Had mijn eerste tocht naar Chengdu in 2013 vooral een Tibetaans karakter, mijn huidige traject is tropischer en doet meer aan Vietnam denken. Ik zag al diverse solitaire bergen (de zogeheten ‘grobbebollen’) in het landschap staan. In twee uur deed ik de klim. Daarna ging ik naar beneden via haarspeldbochten. Het was 6°C en ik was volledig ingepakt met de middelen die ik had. Het was net te doen maar het waren miserabele omstandigheden. Heel langzaam steeg de temperatuur. Mijn weg kronkelde om de snelweg heen: die snelweg ging recht door de bergen, via tientallen tunnels, en ik rondde alle bergen. Ik lunchte op een blok beton. Daarna ging de tocht soepel verder: veel dalen en de klimmetjes gingen vanzelf. Mooie route, al bleef het China en zag ik nog steeds sla en andijvie in de berm. Ik had een prima uitzicht bij het naderen van Yaodu: groene wateren en bruggen. Na Yaodu zette ik de tocht weer voort op de G212. Het was inmiddels 14°C en de regen nam toe. Er was veel groen om me heen en in dat groen eindigde uiteindelijk de dag, in de jungle in de berm. Het was een mirakel dat er horizontale grond ongemoeid was gelaten. Ondanks de regen was dit een soepele dag geweest. Ik had 110 kilometer gereden maar door het geslinger rond de snelweg was ik maar 73 kilometer dichter bij mijn doel gekomen. Ik keek lang op de kaart en probeerde veel uit. Het wegennet is zeer complex en de routeplanner van Osmand is niet praktisch: de automodus zoekt altijd naar snelwegen en de fietsmodus naar geitenpaadjes. Er valt weinig in te stellen. Ondanks de matige regen stond er toch weer een laagje water in de stuurtas. Ik maakte een knipje in de textielachtige bodem, de buitenste laag. Zo zou er geen plas water meer tussen die bodem en de kunststofbodem mogen ontstaan.
Na het fixen van een lekke band zette ik de mooie rit langs groene bergen in groene wateren voort. Soms moest ik over heuvels heen. In de middag ging de rit op dezelfde voet verder: bergen ronden en soms oversteken. Er zat geen grote klim bij maar ik klom desondanks veel. Ik was blij dat dit alles weer vanzelf ging, dat ik erbij kon wegdromen. Ruim tien kilometer voor Baolun pauzeerde ik op een bankje bij enkele vijvers. Via een sms van het thuisfront vernam ik dat bij de Nederlandse verkiezingen D666 de meeste stemmen had gekregen. Ik had getreurd als het niet zo hilarisch was. De schapen wijzen de wolf aan als hun vertegenwoordiger. D666, de partij die ooit geïnfiltreerd werd door het Baphomet Economic Forum toen ze bijna even levenloos was als haar oprichter Van Mierlo, dat satanskliekje dat uitgekotst werd bij de vorige verkiezing, de partij met een staatssecretaris als Van Huffelen die onze papieren democratie door haar bilnaad haalde en de wil van een Kamermeerderheid negeerde door in te stemmen met plannen over een Europese digitale identiteit, en met Euthanasia Pia die onze papieren democratie door haar bilnaad haalde en de wil van een Kamermeerderheid negeerde door als demissionair (!) minister het pandemieverdrag van de Beelzebub Health Organization te tekenen, wat deze organisatie ongekend veel macht geeft tijdens een volgende fopdemie. Daar waar andere West-Europese burgers opkomen voor hun vrijheid, kiest Nederland voor woke, voor transgender- en klimaatgekte, voor omvolking, voor de digitale gevangenis. Meerderjarige kinderen naar het front, ouderen geëuthanaseerd. Behalve natuurlijk als u mens van couleur bent: u bent nog nodig en uw eliminatie staat later op de agenda. Gefeliciteerd Nederland, u verdient de leiders die u krijgt, en u krijgt de behandeling die u verdient. Ik voorspel dat het komende kabinet niet gaan vallen. Het zal de rit uitzitten van 2026 tot (Agenda) 2030. Eigenlijk maakt het weinig uit wie in Nederland die zetels gaat bezetten – als goedwillende politici van buiten het systeem te veel stemmen dreigen te krijgen worden ze geliquideerd in bananenmonarchie Nederland – maar D666 zal, ongetwijfeld hand in hand met klimaatvriend Timmermans, met extra veel satanisch genoegen Nederland slopen. En op gezette tijden zal Rob Jetten een oud stuk vinyl op de draaitafel leggen en hij zal meezingen: “Pleased to meet you, hope you guess my name. But what’s puzzlin’ you is the nature of my game.”
In Baolun zocht ik onder andere naar een ontbijt voor de volgende dag. Brood en bananen werden niet meer verkocht in de straten. Ik vond een winkel maar vond er niet alles wat ik nodig had. Ik kon negen dagen na Ping’an wel weer een echte supermarkt gebruiken. Gelukkig vond ik die, al had ik niet veel tijd meer. Er was hier helaas geen degelijk brood, wel plakkerig zoet witbrood. Ik nam er twee mee en een aantal overige producten die ik kon gebruiken. Vlot pakte ik alles in en reed de stad uit. Het was prettig om eens een stuk rechtuit te kunnen rijden. Ik wilde kilometers maken maar mijn tijd was snel op. Rechts beneden me was bush. Ik daalde via een trap af voor een inspectie en zag dat het vooral tuintjes waren met bush ertussen. Ik kon daar wel staan, maar er was wel veel omgevingslawaai. In de tent sloeg ik weer aan het rekenen en het puzzelen op de digitale en papieren kaart. Het is deprimerend om na een lange dag hemelsbreed zo weinig voortgang te maken, maar toch was het zeer wel mogelijk om op tijd in Vietnam te zijn.
De lucht was gespleten: links was het volledig bewolkt met daarachter de zon, rechts strakblauw met een bijna volle maan. Het was de bewolking die wegschoof. Ik had een bijzondere taak. Osmand toonde vandaag vier bulten van circa 350 meter hoog. In de ochtend deed ik één bult. De weg voerde me door een bosrijk gebied, strikt natuur, zonder akkers of moestuintjes. Ik lunchte op een verroeste metalen balk op een klein, vlak terrein aan de rand van een dorp en hing er alles te drogen wat nog nat was van eerdere buien. Ik deed voor drieën bult 2 en 3 en deed daarbij een nationaal park aan, al zag ik weinig meer dan bos, met een looppad rechts van me. Het was een fantastische, zonnige fietsdag waarop ik veel kracht had. In mijn pauze in een dorp kreeg ik het te stellen met minuscule vliegjes. Ze beten in mijn onderbenen en dat jeukte flink. Ik trok tijdelijk mijn regenbroek aan. Bult 4 was zwaarder dan zijn voorgangers. Vergiste ik me of waren de hellingen veel steiler? Op de afdaling zag ik dat het al half zes was. Ik had nog maar drie kwartier voor de schemering inviel. Ik rolde langs een eindeloze rij huizen en sloeg toen af naar een berg. Ik liep langs akkers en kon een bergpad op. Ik kwam terecht in een klein natuurgebied met naar het scheen religieuze bouwsels. Ik zette mijn tent op. Ruim 1500 hoogtemeters én ruim 100 kilometer in 8 uur. Mooi. Ik moest nu in twee dagen voorbij Chengdu kunnen komen. In 2013 reed ik vanaf Ping’an in tien dagen en 991 kilometer naar het Mix Hostel in het centrum van Chengdu. Nu was ik na tien dagen en 977 kilometer nog 185 kilometer verwijderd van het Mix Hostel (dat ik nu niet ging bezoeken). Mijn huidige route was aanzienlijk langer.
Ik stond steeds vroeger op. Om half acht vertrok ik, met als missie om eens een fors aantal kilometers op de teller te zetten. Het klimvenijn zat vandaag aan het begin. Het was en bleef zwaarbewolkt maar per dag werd het warmer, dat merkte ik ook in de tent. Vandaag werd het zonder zon 20°C. Ik vond dat een goede ontwikkeling, want binnen een week moest ik weer naar 2000 meter hoogte. De route was deze dag niet inspirerend. Ik fietste tot tegen de middag en at op een klein trapje van een elektriciteitshuisje. Wederom werd ik volop geprikt door beestjes; nu zag ik ze niet. Ik deed alsnog een regenpak aan. Na de lunch was ik vrij snel in stedelijk gebied. Hier lag Mianyang. Zeker dertig kilometer reed ik door de stad en zag niets opzienbarends. Ik was blij toen ik weer natuur en andijvie om me heen had. Ik zag mensen een soort peren verkopen zo groot als meloenen. Ik kocht in een winkel grote pakken graanblokken, zo groot zag ik ze niet eerder. Ze vormden een goed ontbijt. Ik naderde de stad Jingyang en sloeg tijdig af, in de richting van een spoorweg. Ik vond een stek naast het spoor. Ik had 134 kilometer afgelegd en deze dag de 20.000e kilometer van deze reis op de teller gezet. Dit werd mijn 1400e wildkampeernacht, na mijn eerdere 1750e kampeernacht. De volgende dag hoopte ik Wengong te bereiken, dat op opnieuw zo’n afstand lag als vandaag. Dan zou ik Chengdu ruim voorbij zijn.
Ik wist niet exact meer hoe ik op mijn kampeerplek gekomen was vanaf de hoofdroute en ik bevond me plots voor een betonnen kanaaltje. Ik moest in ieder geval aan de overkant zijn. Ik tilde mijn fiets eroverheen en toen ik mijn achterwiel neerzette hoorde ik een tik. Ik zag nu dat ik tien meter terug een afslag had moeten nemen, dan had ik niets hoeven tillen. Ik merkte dat er iets mis was tijdens het fietsen. Toen ik bij de hoofdweg aankwam inspecteerde ik het achterwiel. Ik draaide de pedalen terug. Er haperde iets. Ik moest hoe dan ook nog mijn ketting van olie voorzien en maakte meteen de derailleurwieltjes schoon, zo goed en zo kwaad als dat ging. Maar er was wel degelijk nog iets mis. Toch ging ik rijden. Ik kwam direct in stadsdrukte terecht. Ik mengde mij in de meute scooters (die hier niet zelden een overkapping hebben), over fietsstroken en stoepen. Ik stelde me erop in dat dit zo zou blijven, de hele dag, maar dat was niet het geval. Ik zou netjes om metropool Chengdu heenrijden. Het was zwaarbewolkt en er viel af en toe een spat. Ik moest een hoge brug nemen, maar deze was verboden voor fietsers. Ik negeerde het verbod; ik voelde er weinig voor een omweg te nemen. Wie ging mij tegenhouden? Politie zag ik hier zelden. Iets later zag ik over een vijver loopbruggen liggen en een overdekte zitplaats: een mooie lunchplek. Iedere dag at ik een blik gebakken vis met zwarte bonen; het was een goede portie eiwitten en smakelijk ook. In de middag stoorde ik me toch echt aan het mankement aan de fiets. Zolang ik trapte ging het goed, maar hield ik de pedalen stil dan was er lawaai. Waarschijnlijk was het freewheelmechanisme beschadigd bij de verplaatsing over het kanaaltje; dat mechanisme ging haperen en trekken aan mijn ketting zodra ik niet trapte. Ik voelde er weinig voor een fietsenmaker te gaan zoeken in monsterstad Chengdu. Ik verwachtte sowieso weinig van China als het ging om fietsonderdelen of -onderhoud. Liever reed ik door, al was dat niet zonder risico. De derailleur en ketting konden in theorie – dacht ik zo – aan gort getrokken worden en ik zou een duikeling kunnen maken. Maar soms nam ik een risico. Ik zou voorlopig kunnen blijven proberen de stad Zhaotong te halen.
Mijn omgeving was anders dan ik verwacht had. Ik zag vooral stadsgroen, nooit winkels en zelden huizen. Toen de dag voorbij was sloeg ik een weggetje in naar de akkers en vond er een akker in wording, zo leek het. Er was graafwerk verricht, maar er lag ook afval en dat laatste was altijd het officieuze bewijs dat het om openbaar terrein ging. Ik had door de vele verkeerslichten een iets minder grote afstand afgelegd dan gehoopt maar was desondanks flink gevorderd. Ik luisterde muziek onder mijn slaapzak en vond de bevestiging van een eerder vermoeden: er zat ongedierte in mijn klamme slaapzak. Ik werd weer volop gebeten. Ik zal weten dat ik de tropen nader. Ik sliep nu met mijn slaapzak binnenstebuiten. Dat zal ze leren.
Ik liep met de fiets het terrein af en ook nu ratelde het ding; ik fietste immers niet. Maar toen ik ging fietsen… was het over. Ik kon de pedalen stilhouden zonder dat er lawaai volgde. Fantastisch! Ik hield er rekening mee dat het probleem ook zomaar kon terugkeren, maar voor nu was ik gered. Het was grijs zoals het tegenwoordig altijd was, maar wel droog en opnieuw relatief warm. Deze dag werd een dag voor de kilometers; van het uitzicht hoefde ik het niet te hebben. Ik reed door een reeks dorpen en stadjes met tussenliggend groen. In stevig tempo fietste ik de dag vol. Vlak voor de schemering had ik weinig keus, maar de plek die ik vond volstond: aan een bruine rivier met dichte groene bebossing aan de overzijde. Het was alsof ik midden in Laos zat. Aan mijn kant was veel omgehakte bamboe; ik moest het een en ander verplaatsen. Ik was nu, na dertien dagen, over de helft van de tocht naar Vietnam. Nog één relatief eenvoudige dag en dan werd het weer menens.
Vermoeid stond ik op. Het was een donkere ochtend en op de smalle en opnieuw drukke weg was het door de dichte begroeiing nog donkerder. Ik reed met licht aan, in lichte regen, maar spoedig verbeterde de situatie, met meer ruimte.
Ik lunchte op een blok beton, nu tijdig ingepakt tegen het schier onzichtbare geteisem. Vis, bananen en cola - de vis werd wat gewoontjes nu ik het dagelijks at. Na de lunch had ik mooie uitzichten vanaf bruggen over een fantastische groene wereld. Rond tweeën was er een verrassing. Ik had de details van mijn route niet paraat en mocht plots 500 meter gaan klimmen. Het was gedaan met de rechte routes. Vanaf nu werd het weer kronkelen over de kaart. Het probleem met de fiets keerde terug. Mijn situatie werd linker door algvorming aan de zijkanten van de wegen. Ik bereikte een tunnel van bijna vier kilometer lang. Gelukkig daalde ik toen ik erin reed. Daarna was de dag op. In de afdaling zag ik een stukje grond dat verbouwd werd. Er grensde een grotendeels schuin aflopend veld met boompjes aan. Ik kon er mijn tent kwijt. Al vlot had ik bezoek van een man met een zaklantaarn. Toen de situatie duidelijk was stak hij zijn duim op. Hij bewonderde mijn fiets. Hij maande me mee te komen om te eten maar ik wilde mijn tent niet achterlaten en hij vertrok weer.
Het was een droge ochtend met droge groene zijden van de weg en zo waren ze prima berijdbaar. De groene wateren in de omgeving werden groter. Er was geen sprake van stroming dus waren het geen rivieren. Het was een wonderlijke wereld met al die rijkelijk begroeide bergen in dat groene water, met de vele bruggen die de bergen met elkaar verbonden. Ik nam een rustige route langs het water want de hoofdweg ging over een pas en ik zat niet ruim in mijn tijd. Ik was er verlost van het getoeter van vrachtwagens. Mensen verkochten bananen langs de weg maar ik was nog voorzien. Het was goed om in de bananenzone te zijn beland, want bananen waren voedzaam. Dat de weg rustig was betekende ook dat het onderhoud wat te wensen overliet; hier en daar lag een weghelft vol gevallen gesteente. De zon brak door. Eens in de paar kilometer was er een onverlichte tunnel. Een was 2150 meter lang, iets te lang van het goede, al wenden mijn ogen aan het donker en was het zelfs goed te doen met mijn leeslampje. In een andere tunnel werd ik bijgelicht door een brommer met een echtpaar erop; langzaam bleven ze achter me rijden. Halverwege mijn tijdelijke route was er zowaar een vleugje comfort: een trap leidde naar een platform met een overdekte zitplaats, een zitbank én vier stenen stoeltjes en dito ronde tafel. Het stierf er wel van de vliegjes maar ik was tijdig ingepakt, want ik wist hoe vreselijk de jeuk was als je hier langer dan twee minuten niet fietste. Na de lunch voltooide ik de rit naar Guixi en zag daar twee supermarkten tegenover elkaar. Ik bezocht ze beide en pauzeerde onder de bomen op geelgeverfde banken. Na nog eens tien kilometer stond ik aan de start van een bergroute die me naar ruim 2000 meter ging brengen. Ik schrok híer al van de kwaliteit van de weg. Er waren wegwerkers en er was politie. Ik vroeg de politie of de weg open was. De wegwerkers kwamen erbij en zo stond er plots een kring om me heen. Het antwoord was dat ik beter een andere weg kon nemen. Maar het kortste alternatief leek een krankzinnige omweg. Het duurde lang voor ik meer informatie had want één agent was zeer verdiept in mijn navigatieapp. Uiteindelijk werd ik toch wijzer. De weg zou in een erbarmelijke staat verkeren en door onbewoond gebied voeren. Dat laatste leek me wel eens wat, al zei het wel iets over de onherbergzaamheid van het gebied. Ik berekende de afstand over het kortste alternatief. Die grote omweg was maar acht kilometer langer omdat de bergroute een enorme slingerroute was, en ik zou geen berg hoeven oversteken. De keuze was gemaakt. Ik ging de route die ik had achtergelaten verder volgen. Dit had ik moeten weten, vond ik, maar China was hier een enorme puzzel. Ik reed nog even door en naderde een tunnel van vier kilometer lang. Het was al bijna tijd om naar een kampeerplaats te gaan zoeken. Ik zag af van de tunnel. Rechts was er een kleine ruimte in de betonnen afwering. Ik vond er een steil, deels overgroeid stenen trapje dat leidde naar een plateau, met daarachter een afgrond. Ik kon op het plateau zijwaarts, naar ruimte onder de weg, tussen de betonnen pilaren. Ik tilde in vele beurten de bagage en fiets naar beneden, heel voorzichtig, want vallen betekende mogelijk ‘game over’; ik mocht er niet op rekenen dat ik op het kleine plateau bleef steken. Het was al donker toen ik in mijn tent zat.
Ik werd steeds vroeger wakker. Deze dag werd ik om half zes actief, wetende dat het pas na zevenen licht werd. En zo stond ik in de laatste duisternis buiten, nog met lamp. Toen alles klaar was om naar boven te verplaatsen was het ‘licht’ (lees: grijs). Ik bracht de spullen naar boven. Het verplaatsen van de fiets, de laatste opdracht hier, was link. Het trapje sloot mooi niet aan op de doorgang in de betonnen afwering, die zat meer naar links, en normaal moest ik me aan een paal omhoogtrekken. Nu had ik een fiets op mijn rechterschouder; die moest ik eerst lossen. Ik moest balanceren en de fiets schuin door de doorgang duwen, met de afgrond achter me. Toen dat gelukt was kon ik de paal grijpen. De eerste horde was genomen. Nu nog de tunnel van 4350 meter lang. Hij was onverlicht. Gelukkig was het rustig op de weg. Ik ging weg met de gedachte ‘ooit houdt het op’. Als je je niet bezighoudt met hoe ver het nog is, is het goed te doen, ook met een leeslampje. Als het te druk werd stopte ik even. Soms was er een inham. Aan het einde werd de rit in de duisternis zelfs routineus en reed ik soepel en relaxed naar het licht. Uitdagingen als deze hielden me bezig maar de fietstocht in de buitenlucht stukken minder. De afdaling naar Pu’er ging nog flitsend maar daarna duurde de ochtend lang. In Yanjin lunchte ik op een plein op iets waarop ik kon zitten, iets wat toch een zeldzaamheid blijft: in parken, op pleinen en op boulevards blijft het een kwestie van speuren met een loep. Ik had minder oog voor mijn omgeving vandaag. Het naafprobleem was verergerd en ik kreeg zadelpijn, mogelijk deels door mijn flinterdunne Chinese korte broek, deels door het feit dat de lust om even op de pedalen te staan om het zitvlak te ontzien onmiddellijk verdween als ik dat vreselijke ‘KE-TANG! TAK! TAK!’ vanuit de naaf hoorde. Ik was na 16 dagen aan een onderbreking toe, maar deze problematiek zorgde voor onzekerheid. Redde ik het nog met deze fiets in de resterende 9(!) fietsdagen? Ondertussen kletterde er water van de bergwand rechts van me op de weg, soms zelfs tot over de middenstreep. Ik probeerde de hevigste douches te mijden. Er was de hele middag veel hinderlijk toeterend vrachtverkeer. In de afdalingen zette ik mijn voeten op de voortassen omdat de pedalen een eigen leven begonnen te leiden. Daar werd mijn zitvlak ook al niet vrolijker van. Om kwart voor zes vond ik een perfect stukje natuur achter de betonnen afzetting, mooi vlak en beschut, maar wel net als de vorige dag natuur op beton, waardoor ik niets met haringen aan kon vangen. Maar mijn tent kon zonder. Zhaotong lag op 76 kilometer, maar ik moest wel een kleine 2000 meter klimmen.
Eerst smeerde ik mijn ketting en dat had een gunstig effect op de misère, maar dat ik voornamelijk klom was ook goed; zo bleven de pedalen gestaag draaien. Ik leidde de gedachten zoveel mogelijk af met muziek. De klim ging verbazingwekkend goed, al bleef fietsen in de ochtend zwaar. In de middag brak de zon door en was de lucht blauw. Het was precies niet wat ik verwachtte; ik verwachtte kou. Misschien zat ik nu boven al die laaghangende bewolking in de dalen. Er was weinig bebouwing meer langs de weg, ook geen winkels. Mijn flessen waren leeg en ik was genoodzaakt een trits kleine flesjes te kopen bij een tankstation. Ik bereikte Zhaotong pal aan het eind van de dag. Ik wilde nog niet die stad in en hield nog even de G213 aan die erlangs liep. Tussen de vangrail en een bedrijf was bush en ik zette er mijn tent op. Op de 17e dag op rij had ik nog de kracht gehad om 1770 meter te klimmen, en als het langer licht was geweest had ik met gemak die 1998 meter aan flarden gereden in mijn klimlijst. Was ik wel aan een pauze toe? Deze dag was zo voorspoedig verlopen dat ik nog geen onderbreking wilde. Hoe dichter bij Vietnam, hoe beter. Ik moest nu nog 679 autokilometers, oftewel 7⅔ dag fietsen volgens mijn schema. Hoe lang ik door kon gaan hing nu niet af van mijn lijf, maar van mijn powerbanks en natuurlijk de fiets.
In de nacht lag ik wakker. Het was twee uur. Ik keek eens naar het laadproces. Mijn telefoon stond op 31% en de powerbank was leeg. Ik kon mijn ambities vergeten. Verplichte stop. Ik kon me nu niet vermaken met muziek want ik moest zuinig aan doen: die 31% had ik nodig om een hotel te vinden en om te kunnen communiceren. En dus wachtte ik op wat komen ging. Het zal zo’n half vijf geweest zijn toen ik weer in slaap viel. Ik kon nu uitslapen, want om acht uur bij een hotel aankloppen zou raar zijn. En dus bleef ik liggen. Ik deed kalm aan in de ochtend en het was half tien toen ik vertrok.
ZHAOTONG
Het was opnieuw een wolkeloze dag. Ik sloeg af, het centrum in. Ik zag een supermarkt en kocht voedsel voor mijn verblijf en het vervolg van de rit. In het eerste hotel dat ik zag liep ik naar binnen. Met de vertaalapp kwamen de vriendelijke dame en ik overal uit. Voor het eerst werd mijn telefoon gebruikt om mijn vragen te beantwoorden; ik had een Chinees toetsenbord geactiveerd. Chinezen gebruiken gewoon het Latijnse alfabet om Chinese karakters tevoorschijn te toveren. De prijs was 148 yuan, maar toen ik meldde dat 120 yuan mijn maximumprijs was, werd de prijs verlaagd naar 110 yuan (€13,50). Ik kreeg weer zo’n mooie kamer. In Chinese hotelkamers is veel inbegrepen: tandenborstels, kammen, een waterkoker, laadkabels, flesjes water.
In 34 uur was mijn powerbank opgeladen. Ondertussen was ik opgefrist, had ik wat kleren gewassen en remblokken vervangen. Ik had een avondwandeling gemaakt in de sfeervol verlichte stad en weer wat documentaires bekeken.
En toen…. werd ik genoodzaakt mijn verhaal af te kappen. Mijn avontuur was te lang voor een pagina op deze site. En laten we wel wezen: u moet ook even wat gaan bewegen. Al dat staren naar een scherm is niet gezond. De onverwachte uitdagingen die nog volgden op mijn tocht naar Lao Cai komen over enkele weken terecht in de volgende blog.
______________________________
Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, over de eerste twee jaar van mijn fietsleven, is bij de boekhandels verkrijgbaar, of tegen gereduceerd tarief bij:
https://www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-02-16 15:41:14
[totalVisitorCount] => 347398
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 387
[author] => Richard
[cityName] => Lào Cai
[travelId] => 530429
[travelTitle] => Een wereldfietser heeft negen levens (deel 2)
[travelTitleSlugified] => een-wereldfietser-heeft-negen-levens-deel-2
[dateDepart] => 2025-02-11
[dateReturn] => 9999-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 5
[goalName] => Een wereldreis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/246/220_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => japanse-yens-verbrassen-aan-een-kaasplankje
)
[22] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110619
[userId] => 427053
[countryId] => 201
[username] => Rob-en-Sil
[datePublication] => 2025-11-26
[photoRevision] => 0
[title] => Vietnam (1)
[message] => Dinsdag, 21 oktober bewolkt, 15 graden
Vijf uur, de wekker loopt af....... Buiten is het donker en de Jan de Wind raast om het huis, terwijl de mistige regen neer daalt…. De herfst is aanwezig en de kille temperatuur kondigt nog meer slechte voorspellingen aan. Tijd om te vertrekken naar betere oorden. Onze vrienden Sjan en Rien komen ons halen voor de eerste 25 km van ons nieuwe avontuur. Op naar Azië Het openbaar vervoer in Nederland…. misschien wel de grootste uitdaging in heel onze vakantie. Voor ons alweer jaren geleden dat we hier gebruik van hebben gemaakt. Het is wel relaxed zo langs de files af. We komen ruim op tijd en dat betekent dus wachten, wachten, wachten...... Natuurlijk zoals altijd is er wel weer iets. Bij de douane komt bij het lezen, het paspoort terug met de melding " Go to all passports", maar met wat hulp komt het toch weer goed. Deze keer geen fouillering, wijdbeens tegen de muur of schoenen die blijven afgaan. Maar we zijn er nog niet..... Onze vlucht SQ323 van Singapore Airlines is op tijd en om 10.55 uur gaan we de lucht in….. Indochina here we come. Wat is reizen met een camper dan ontspannen. De vlucht verloopt goed, maar vliegen is erg saai. De stewardessen zien er perfect uit en kun je met duim en wijsvinger beetpakken, zo dun zijn ze en komen volgens mij uit een pakketje van 10...... allemaal hetzelfde. Boven Delhi erg veel licht vervuiling en wat is dat groot.
Woensdag, 22 oktober bewolkt, 28 graden
Het is de volgende dag als we na 13 uur vliegen om 06.30 uur komen we aan op Singapore Changi Airport, voor onze overstap om 9 uur via vlucht SQ192 naar Hanoi. Er is een tijdsverschil van 6 uur.We hebben even de tijd, ook al moeten we 20 minuten lopen om aan de andere kan van het vliegveld te komen. Het wordt een kop koffie bij Bacha Coffee uit Marrakesh, maar deze kan zeker niet tippen aan de koffie die je kunt kopen bij al die autootjes langs de weg in Marokko. Het vliegtuig vertrekt wederom op tijd en 3 uur later komen we aan in Hanoi, waar ook alles op rolletjes verloopt. Mede ook doordat het visum afgeschaft is in Vietnam voor verblijven korter dan 45 dagen.In de aankomsthal komen alle reizigers bij elkaar. Samen met de reisbegeleider, zijn we met 18 personen.Samen met onze reisgids Seven, stappen we in een touringcar, die ons naar het hotel brengt. Seven is een alerte jongeman met heel veel kennis en trots over zijn thuisland. Hier kunne we iets mee. We komen na een uurtje crossen door de onvoorstelbare verkeerschaos aan bij Hotel Du Monde in Hanoi, waar we 2 nachten blijven slapen. Door de recente overstromingen is het hotel gewijzigd en dat is er niet slechter op geworden. We doen een natte briefing en gaan ons dan even opfrissen, voordat we de stad in wandelen. Met 14 personen slenteren we door de straatjes met allerhande kraampjes op de stoep. Net als in Marokko is het verkeer één grote chaos en oversteken is heel makkelijk...... Gewoon de verkeersstroom in lopen…. de miljoenen scooters omzeilen je gewoon... maar het is echt wel even wennen. Psychisch is dit voor ons niet normaal. We sjokken door de straten en komen uit bij een klein restaurantje. Gelukkig gaan er enkele Duitsers vertrekken, anders kunnen we niet eens allemaal binnen. We krijgen wat voorgeschoteld, zodat we van alles wat kunnen proeven. Het bier smaakt hier in ieder geval goed. We hebben op het vliegveld 10.000.000 Dong gepind, zodat we hier zo'n 300.000 Dong kunnen afrekenen…. ongeveer € 10,00 pp. Dan lopen we weer terug, de vermoeidheid begint in te treden... Bij aankoop van een fles water blijkt dat het waardeloze geld, dat erg veel op elkaar lijkt, makkelijk fouten maakt. Eén nul zie je zomaar over het hoofd. Maar de mensen "corrigeren" dat wel heel erg vlug. Onderweg komen we nog bij een pleintje waar veel mensen bezig zijn met dansen, gymnastiekoefeningen of gewoon met elkaar zitten te babbelen. We zijn nu op sinds gistermorgen 5.00 uur en ook nog 8,3 km gelopen... Tis mooi geweest…. tot morgen.
Donderdag, 23 oktober bewolkt, 22 graden
De vochtigheidsgraad in Vietnam wordt voor ons de komende dagen tussen de 75 en 85%.Vandaag gaan we lopend de stad in en we beginnen bij het Keizerlijke stad van Thăng Long. Thang Long is de oude naam van Hanoi die de stad heeft gedragen vanaf de regering van de Ly-dynastie in de 11e eeuw. Koning Ly Cong Uan (Lý Công Uẩn) verliet toen de vorige hoofdstad Hoa Lu (Hoa Lư) om naar Dai La (Đại La) te gaan. Volgens de overlevering droomde hij dat er een gouden draak boven de plaats vloog, zodat de plaats werd hernoemd tot Thang Long: "Opstijgende Draak". Later is de stad Dong Kinh (Ðông Kinh) gaan heten, waarna hij weer Thang Long werd totdat de koninklijke residentie naar Hué verhuisde. In 2010 is de Centrale Sector van de Keizerlijke Citadel van Thang Long door UNESCO tot werelderfgoed verklaard. Daarna naar Tran Quoc Pagode. Een Boeddhistische Tempel op een klein schiereiland in het Hô Tây meer. De Trấn Quốc Pagode in Hanoi is de oudste pagode in de stad. De pagode werd oorspronkelijk gebouwd in de zesde eeuw tijdens de regeerperiode van keizer Lý Nam Đế (van 544 tot 548), wat hem een leeftijd van meer dan 1500 jaar geeft. Bij de stichting heette de tempel Khai Quốc (Nationale Stichting) en stond hij aan de oevers van de Rode Rivier, buiten de Yên Phụ-dijk. Vanwege de oprukkende rivier werd de tempel in 1615 verplaatst naar het eilandje Kim Ngư (Gouden Vis) in Hồ Tây (Westmeer), waar hij nu ligt. Een kleine verhoogde weg verbindt de tempel met het vasteland. De laatste grote restauratie aan de tempel vond plaats in 1815, toen het hoofdheiligdom, de ontvangstzaal en de achterste zaal voor de doden werden gerenoveerd. De pagode is een van de belangrijkste onderdelen van de Trấn Quốc-tempel, omdat het de as van deze belangrijke monnik bevat. De meeste pagodes zijn gebouwd in de 17e eeuw. Als we daarbuiten komen, worden we aangesproken door een cyclo chauffeur. Aangezien we op tijd in Hanoi Train Street willen zijn, laten we ons door de stad rijden. Dit is een treintraject, waar de restaurantjes en winkeltjes zo dicht langs het spoor zijn gebouwd, dat de tafeltjes op het terras op moeten schuiven als de trein passeert. Dit gebeurt enkele keren per dag, maar wel op een tijdschema. De rit is echt wel een avontuur op zich, aangezien verkeersregels een aanfluiting zijn en je voorin zit en dus alles ziet aankomen. Iets of wat tegen het verkeer in rijden is hier niet echt een bijzonderheid. We zitten op de 1e rij, zoals iedereen, als de trein iets te vroeg voorbijkomt. Een attractie van 2 minuten, maar de hele straat zit vol met toeristen. Nog nooit zoiets gezien, bijzonder. We gaan verder en komen bij het Ho-Chi Min plein en mausoleum. Er verschijnt steeds meer politie en militairen en zelfs de weg wordt afgesloten. Tegenover het plein zit het gebouw van de Nationale Vergadering. De Nationale Vergadering is de enige regeringsmacht in Vietnamen, in overeenstemming met het principe van eenheid van macht, zijn alle staatsorganen daaraan ondergeschikt. Waarschijnlijk bezoek uit Zuid-Afrika, aangezien er veel vlaggetjes aan de lantaarnpalen hangen. We moeten via een metaaldetector om op het plein te komen, maar worden geweigerd…. mijn knuppel is te groot.........Terug over dezelfde weg mag niet, dus helemaal om lopen. We zien verder Vân Hiêu Hanoi, een soort van examenschool voor b.v. dokters en andere hoog opgeleiden en belangrijke personen uit vroegere tijden. Văn Miếu ook wel Literatuurtempel genaamd is een Confuciustempel in de Vietnamese hoofdstad Hanoi. Hoewel er diverse Văn Miếu in Vietnam zijn, is de meest bekende en beroemde tempel te vinden in Hanoi en fungeerde als de eerste universiteit van Vietnam. De afbeelding van deze tempel staat op de achterkant van het honderdduizend Vietnamese đồng bankbiljet. De Literatuurtempel dateert uit 1070 en werd door koning Ly Thanh Tong opgericht ten gunste van het onderwijs en de topacademici van de stad. Enkele jaren later werd de tempel omgedoopt tot de eerste universiteit van Hanoi. Ruim twee eeuwen terug werd de universiteit gesloten en sindsdien is de tempel een plaats waar studenten nog steeds komen om er in alle rust te studeren en een van de vele musea in Hanoi. Studenten architectuur komen er schetsen of inspiratie opdoen aan de traditionele Vietnamese bouwkunst die zich in de tempel weerspiegelt. De tempel bestaat uit vijf binnenplaatsen, waarvan de eerste via de grote poort kan worden binnengegaan. De eerste twee binnenplaatsen zijn tuinen met zeer oude bomen en strak gemaaide grasvelden waar het lawaai van de stad door de dikke stenen muren nauwelijks nog hoorbaar is. Dan het Hôa Lô Prison museum, wat een beetje tegenvalt als je 15 minuten later alweer buiten staat.De Hoa Lo-gevangenis in Hanoi, ook bekend ‘Hanoi Hilton’ en ‘Maison Centrale’, werd gebruikt voor politieke gevangen tijdens de Franse koloniale tijd en Amerikaanse krijgsgevangenen tijdens de Vietnam-oorlog. Het fort was ooit een enorme gevangenis in koloniale stijl, waarvan het grootste deel in de jaren negentig werd afgebroken. Het begint donker te worden en we gaan, de scooters ontwijkend, door de zeer drukke straatjes van de Old Town Market en passeren de mooi verlichte St. Joseph Kathedraal. We eten bij Mapa Bistro, wat er van buiten simpel uit ziet, maar binnen luxueus is. We krijgen een soort van Westerse maaltijd, die erg goed smaakt. Goed gevuld gaan we weer verder door de straten van Hanoi. Ondertussen komt mijn blaas op spanning en als de druk te hoog wordt, vraag ik aan een serveerster op een terras of ik naar de wc mag. Ze loopt mee naar binnen en vertelt iets tegen een collega achter de toonbank…. Die kijkt me aan en vraagt "u wilt een kamer?" ........ een beetje overdonderd zeg ik dat ik naar het toilet moet....... Ze wijst me de weg, terwijl het 1e meisje stampvoetend haar uitfoetert dat ze me niet mee naar boven heeft laten gaan. Ik vraag me af hoe oud ze is en of dat het waarschijnlijk strafbaar zou zijn geweest….Ze had trouwens van die opgespoten lippen, niet echt mijn type zeg maar…. We gaan terug naar het hotel, want de voeten worden moe. Weer komen we langs de plek met gevulde gymnastiektoestellen en de groepjes mensen die op de maat van de muziek staan te gymmen in het parkje bij het hotel. Vandaag 17,72 km gelopen, tijd om te gaan rusten….O ja, voordat de fantasie op hol slaat, die te grote knuppel was mijn uitschuifbare camera standaard.
Vrijdag, 24 oktober onbewolkt, 25 graden
Om 6.15 uur de wekker en na het ontbijt naar de bus. We zakken af naar het zuiden, voor een nachtje op een boot. De stad uit is nog niet zomaar gedaan, maar na 1 verkeerde afslag, komen we toch op de goede weg. De snelweg voert langs vele kleine rijstvelden en menig kerkhof. Deze QL5B heeft verders niet veel nieuws te vertellen, behalve dat we onderweg een heuse fabriek van De Heus Mengvoeders uit Nederland zien staan. We hebben 2 koffie-stops en de 2e is bij een parelkwekerij. Ze planten een klein bolletje in een oester en na 2 - 5 jaar hebben ze een grote. Gelukkig heb ik mijn eigen parel bij, dus kunnen we de Ikea route in de gigantische shop wel overslaan. Aan de overkant is een zandafgraving en de vrachtwagens moeten de 3-baansweg oversteken om de goede richting in te rijden. Ze staan soms bijna stil en het achteropkomend verkeer moet maar zien...... erg bijzonder. Vanaf hier is het niet ver meer naar onze opstapplaats voor ons volgende onderkomen. Bij Tuan Chau International Marina, ligt een klein bootje klaar om ons naar een grotere boot te brengen, namelijk de “Golden Cruise 99”.Een houten cruiser, die wel een likje verf kan gebruiken, maar wat voor ons doel een meer idyllischere aanblik geeft. Prima dus voor ons verblijf in Halong Bay. Ha Long Bay is een trekpleister van jewelste. De vele boten die we zien maken dit wel duidelijk. De temperatuur is perfect, terwijl het zonnetje zich nog niet laat zien. Met een klein bootje worden we naar ons cruiseschip gebracht en dobberen we rustig naar de eerste uitstekende rotsen uit de zee. We hebben de boot helemaal voor onszelf. Prachtig om te zien en toch ook weer raar dat dit fenomeen zo in het water staat. We hadden zoveel opkomst niet verwacht, maar maakt het er niet minder mooi om. Doordat het op de lijst van Unesco staat, mogen de boten niet overal komen en is er een verzamel punt met een aangelegd strandje en een uitzichtpunt op ruim 120 meter hoogte. We wringen ons tussen de rest, ouwe meuk en miljonairs kruisers liggen langs elkaar, om vervolgens naar het eilandje te worden gebracht. Terwijl Sil meteen het water in duikt, ga ik eerst de 460 treden omhoog bedwingen. Ook hier een kudde van heb ik jou daar. Stap voor stap omhoog, maar het resultaat mag er zijn. Daarna weer terug en voeg ik me bij mijn pareltje. Nadat de huid begint te rimpelen, gaan we weer naar onze boot, die hier voor anker blijft liggen deze nacht. We zitten op het bovendek te genieten van de omgeving en een versnapering. Als na het diner ook nog alle lichtjes van de diverse boten aangaan, is het plaatje compleet. De wind is sterk, maar het blijft toch wel lekker zwoel. Als dan na enige tijd op diverse plekken de karaoke bar opengaat......... welterusten.... DeHa Longbaaiis eenbaaibij de stadHạ Longin het noorden vanVietnamin deGolf van Tonkin, nabij de grens metChina.Vịnh Hạ Longbetekent in het Vietnamees 'Baai van de dalende draak'. De baai is sinds 1994werelderfgoed, maar is daarna nog uitgebreid. Het gebied is eenarchipelvaneilandendie hoog verticaal boven dezeeuitkomen, dicht bij elkaar staan en door de zee van elkaar worden gescheiden. De baai heeft een kustlijn van 120 kilometer en het gebied beslaat zo'n 1500 vierkante kilometer.
Vrijdag, 25 oktober Bewolkt, 24 graden
Vanmorgen weer vroeg op, ongeveer 6.15 uur, om de kudde voor te zijn. Na een kop koffie meteen door naar Hang Sûng Sôt Cave. Een ruimte in een berg, uitgesleten in miljoenen jaren door water en wind. Hier geen stalagmieten, maar wel stalactieten, ook allemaal kuiltjes in het plafond als bij een golfbal. Gelukkig zijn we vroeg opgestaan, aangezien dat alle boten die nu in de baai liggen, hun toeristen hier gaan dumpen en wij nu nagenoeg de eerste aanwezigen zijn. Nu kun je tenminste nog foto’s maken zonder dat er veel mensen op staan. Na een uurtje hebben we het gezien en gaan we terug naar onze boot, die ons afzet bij Tuan Chau International Marina waar we gisteren ook zijn ingestapt. Volgens het reisprogramma zouden we terugrijden via de snelweg naar Hanoi en daar bij het Hô Hoân Kiêm meer naar het waterpoppen theater gaan, maar de groep beslist anders. We rijden binnen door en gaan bij een klein dorpje naar een plaatselijk waterpoppen theater, lekker kneuterig en verdienen die mensen ook nog wat. We mogen ook achter de schermen kijken, om te zien hoe de 4 vrouwen in een vissers waadpak, hun poppen door het water bewegen en zij achter een scherm staan. Na een donatie en een aankoop om de mensen te sponseren, verlaten we het Yen Khanh Waterpoppenspel en gaan naar de doorgaande weg QL18, die ons weer verder naar de bewoonde wereld moet brengen. Tegen de avond komen we aan in Hanoi en worden we gedropt bij Hô Hoân Kiêm meer en kan iedereen gaan doen wat ie wil. De mensen hier leven allemaal op straat. Helemaal opgetuigd en alle kinderen mee. Opvallend is nu weer dat er veel bewegende mensen op straat zijn met b.v. touwtjespringen, voetballen met een soort van badminton shuttle, dansen, aerobics, gymtoestellen, enz. Ook zitten kinderen midden op straat spelletjes te doen. Wij lopen rond het meer en zijn vooral bezig met mensen kijken. We wilde eigenlijk naar de Ba Da Pagoda, maar daar was alles donker en stond de hele parkeerplaats vol met scooters. Dus zijn we doorgelopen naar de St. Joseph Cathedral, waar een mis aan de gang was en mensen al buiten stonden i.v.m. de drukte. We komen aan bij Po Inn. Po betekent hier soep en niet een reservoir voor de nachtelijke behoeften. We nemen een veilige vegetarische soep en lopen daarna verder langs het meer naar ons ontmoetingspunt. Liggend in het centrum van de historische wijk van Hanoi, is het Hoan Kiem-meer een mooie, rustige plek met een fascinerende geschiedenis. Volgens de legende kreeg keizer Le Loi in 1428 een magisch zwaard van de draak om tegen Chinese onderdrukkers te vechten. Dit zwaard kwam uit het Hoan Kiem meer. Na een succesvolle strijd tegen de Chinese indringers, bezocht keizer Le Loi het prachtige meer. Hij was met een bootje op het meer toen een enorme gouden schildpad opdook. De schildpad legde uit dat hij door zijn meester, de draak, was gestuurd om het zwaard van Le Loi op te halen. Loi gaf het zwaard terug aan de schildpad, die ermee verdween in de diepte. Loi noemde vervolgens het gebied Hoan Kiem-meer, wat “Meer van het teruggekeerde zwaard” betekent ter nagedachtenis van deze spectaculaire gebeurtenis.De pagode dateert uit het jaar 1056, onder het bewind van koning Ly Thanh Tong. De naam Ba Da Pagode (Stenen Dame Pagode) werd gegeven toen de muren van de nieuwe citadel werden gebouwd. Er werd een steen ontdekt die op een vrouw leek. De lokale bevolking geloofde dat dit een heilig teken was, gezonden door de Moedergodin van het land, en bouwde daarom een tempel in het gebied om de steen te herdenken. Door de geschiedenis heen werd de pagode herbouwd, maar het heilige boeddhistische symbool van Hanoi bleef behouden. Volg een smal straatje in de Nha Tho-straat en je vindt de religieuze pagode in een zeer rustige hoek, tegenover het drukke stadsleven buiten. Dit maakt deze plek serener en vrediger. Het gevoel dat je je op een heel andere plek bevindt, niet in het centrum van de hoofdstad Hanoi, de bijzondere stad waar oud en nieuw samenkomen. De Sint-Jozefkathedraal is een katholieke kerk aan de Nhà Chungstraat, in de wijk Hoàn Kiếm. Het is een laat-19e-eeuwse neogotische kerk die dienstdoet als kathedraal van het rooms-katholieke aartsbisdom Hanoi. De kathedraal is vernoemd naar Jozef, de beschermheilige van Vietnam. De bouw begon in 1884 en de bouwstijl doet denken aan die van de Notre Dame de Paris. De kerk was een van de eerste bouwwerken van de koloniale regering van Frans Indochina toen ze in december 1886 werd geopend en is de oudste kerk in Hanoi. Er wordt meerdere keren per dag een mis in de kathedraal gevierd. Voor de zondagsmis om 18.00 uur stromen grote menigten de straat op. Gebeden en hymnes worden naar het plein buiten uitgezonden; katholieken die de kathedraal niet kunnen betreden, verzamelen zich op straat en luisteren naar de hymnes. We nemen vannacht de slaaptrein, voor ons de eerste keer. We krijgen de laatste wagon toebedeeld, die natuurlijk weer net na het perron staat geparkeerd. Door het grind er naartoe en dan klimmen we met wat hulp onze slaapplaats in. We slapen met vieren in een iets te kleine coupe, maar de bovenste kunnen met het gezicht tegen het raam…. we gaan het zien. We rijden door Train Street, waar we zelf van de week op een terrasje hebben gezeten en verwonderen ons wederom hoe dat hier gaat. Gewoon prachtig om te zien. We passeren langzaam de Rode Rivier via de Long Bien-brug en dan gaat het richting het noorden. Welterusten
Zaterdag, 26 oktober Onbewolkt, 27 graden
We arriveren rond half 8 op het station Lai Cai, een kleine 300 km verder naar het noorden.Tegenover het station ligt het restaurant Le Bordeaux en daar gebruiken we ons ontbijt.Niet ver van het station ligt de Chinese grens en we gaan Xi Jinping even een groet brengen. Opvallend om te zien, dat er bijna geen militairen zichtbaar zijn. Je kunt als bewoner van deze regio, zomaar de grens over zonder visum, tussen 7 uur ’s morgens en 10 uur ‘s avonds. Nadat we afscheid hebben genomen van Xi, brengt de QL4D ons naar Sapa. Deze slingerweg voert door ons door de Sapa Green Valley. De vele haarspeldbochten, met stijgingen van 10%, zijn een avontuur op zich. Zoals de scooterrijders in de stad als gekken rijden, doen de chauffeurs hier niet anders. Er is veel vrachtverkeer met zand en rotsblokken, die hier omhoog kruipen en voorbij geschoten worden door bussen en personenauto's. Of dit nu gebeurt op een recht stuk of in een haarspeldbocht, dat maakt niet uit. Voor deze beelden ben ik even voorin gaan zitten. Bij ons in Europa rijden de bussen en trucks met een motorrem, die het span in bedwang houdt zonder de voetrem te gebruiken. Hier hebben ze alleen de voetrem en handrem, wat best wel link kan zijn bij verkeerd gebruik. Sapa ligt op een hoogte van zo'n 1650 meter en dat merk je wel bij het lopen van trappen e.d. Voordat we bij het hotel aankomen, moeten we de bagage overladen in een klein truckje en wij overstappen in een minibusje. Onze eigen bus is hier te groot voor. Ook hier in deze kleine straatjes hellingen van 10%. Het hotel is van de betere klasse en dat kunnen we na de boot en trein wel gebruiken. Sapa, gelegen in de afgelegen noordwestelijke bergen van Vietnam, staat bekend om zowel het prachtige, ruige landschap als de rijke culturele diversiteit. Sapa is een ongelooflijk pittoresk stadje in het Hoang Lien Son-gebergte, vlak bij de Chinese grens, bekend als "de Tonkinese Alpen". Sapa en de omliggende regio herbergen vele bergstammen, evenals rijstterrassen, weelderige vegetatie en de Fansipan, de hoogste bergtop van Vietnam. Andere indrukwekkende bergen zoals Aurora en Jávea, waar Sa Pa de eerste zonnestralen ziet, vormen een zeer steile vallei. Door de recente toename in populariteit is Sapa echter snel een toeristische trekpleister geworden waar geld de nieuwe drug is. Laat je niet afschrikken door de drukte, je verkenningen van het omliggende platteland zullen de moeite waard zijn. Wees voorzichtig met alle lokale verkopers op straat, want ze kunnen behoorlijk veeleisend zijn. Groepen lokale bewoners staan erom bekend bezoekers te volgen en agressief handgemaakte producten te verkopen. De lokale overheid moedigt toeristen niet aan om bij straatverkopers te kopen of geld aan kinderen te geven. Wel is het gebruikelijk geworden om tandenborstels aan kinderen uit te delen. Als alles in het hotel is opgeborgen, gaan we naar het station voor het treintje naar Sunworld. We starten met een treintje, dat ons naar de kabelbaan brengt. Sunworld ligt op een berg met culturele bezienswaardigheden, een tempel en Fansipan. Als we uit de kabelbaan stappen en de 640 traptreden moeten gaan trotseren, beseffen we pas op wat voor hoogte we zitten...... Het tempo moet in rap tempo naar beneden, want we komen er nu toch echt wel achter dat het zuurstofgehalte hier heel anders is. We raken buiten adem, licht in het hoofd en zelfs duizelig. We nemen even een pauze. Er is erg veel bewolking en zorgt op bepaalde momenten ervoor dat het zicht ons ontnomen wordt. Het lijkt wel of ons geluk in weersomstandigheden ons hier in de steek laat. Maar het geeft ook wel een mysterieuze aanblik in het geheel, wat ook wel iets heeft. Later vertellen locals en onze gids dat we heel veel geluk hebben met het weer....... Vorige week heeft een andere groep een tyfoon gehad, wat Halong Bay onmogelijk maakte, midden in Vietnam 40 cm water in de straten stond, een groep 5 dagen alleen maar regen had in de regio van Sapa en dat het volgende week hier niet veel beter wordt........ We zullen dus maar niet klagen. Fansipan, oftewel "Het Dak van Indochina", isde hoogste berg van Vietnam en Indochina met een hoogte van 3.147,3 meter.De berg ligt in de provincie Lào Cai, nabij het plaatsje Sa Pa, en is een populaire bestemming voor natuurliefhebbers en avonturiers.Bezoekers kunnen de top bereiken via een meerdaagse trektocht of met de kabelbaan, die sinds 2016 bestaat en 25 minuten duurt.De berg maakt deel uit van het Hoang Lien Son-gebergte en het Hoang Lien Nationaal Park, dat door UNESCO is erkend.Toch nog het hoogste punt bereikt (wel met een funicular). We krijgen ook een officieel gedeelte met het hijsen van de vlag te zien. Ze moeten hem wel eerst uit de mast halen, om hem vervolgens met veel poeha weer in de lucht te hangen...... rare jongens die Vietnamezen…. Beneden testen we nog wel even onze gesteldheid. Terug in Sapa eten we tegenover het hotel bij restaurant Huong Rung Sapa. Niet te ver weg, dan kunnen we na het eten meteen het mandje in na deze vermoeiende dag. We eten "hot pot", een soort fonduen, in bouillon. We nemen de "Hot Pot Mix", Sil pakt de vis en ik het vlees.
Zondag, 27 oktober bewolkt, 21 graden
Sa Pais met tal van dorpjes van de Hmong-, Tai- en Dao-minderheden in de buurt, een goede uitvalsbasis voor een wandeling. Het door bossen omringde bergplaatsje was voorheen een bij de Fransen geliefd vakantieoord, waar prachtige villa's werden gebouwd. In het centrum zie je Hmong, Dao en Tai die op de markt in Sa Pa hun inkopen komen doen of hun eigen waar aan de man brengen. We gaan om 9.00 uur op pad en worden met een busje naar ons beginpunt gebracht. Hier staat een horde Hmong-vrouwen ons op te wachten. Ze zijn hier naartoe gelopen vanuit hun dorp, met al hun te verkopen spullen. Iedereen claimt iemand uit onze groep en laat deze niet meer gaan. Ze beginnen in het Engels tegen je te praten en zijn meteen je beste vriendin. De Engelse taal hebben ze geleerd toen ze als baby met moeders de toeristen hier begeleiden en op de markten in het centrum. School hebben ze niet gehad. Ze praten over hun en jouw gezin, waar je vandaan komt, hoe je heet en de rest van je hele leven. Ze helpen je op de trappen sturen je in de juiste richting. Op dit moment geen praat over handel. Onderweg wordt er van grassprieten een beestje of een hartje gemaakt, wat we als kado krijgen. Als we bij een restaurantje komen gaan we iets drinken en zij blijven buiten wachten. Doordat we hier iets drinken, mogen we hun privè trap naar het dal wel gebruiken. Maar eerst moet het dekseltje van mijn camera lens opgevist worden, want dat is gevallen op een dak. Een dun en licht persoon durft het aan, aangezien het dak er niet zo sterk uit ziet. Een beloning verder en we kunnen. Onze stoet Hmong-vrouwen laten zich niet afschudden en komen ook mee. De omgeving is adembenemend en we kijken onze ogen uit naar al dit natuurschoon. Ook onderweg veel armoede en nog authentiek handwerk. Als we bij het dorp van de Hmong komen, moet er gehandeld worden en wordt de waar uitgepakt. Vanaf hier gaan we alleen verder. Onze 3 volgers willen allemaal wat verkopen en wij nemen van ieders wat. Voor 30.000 p.p. zijn we klaar, ongeveer een Euro per vrouw. We betalen het geld aan elke vrouw, terwijl èèn persoon in de groep het geld aan èèn vrouw gaf, die het moet verdelen. Alle glimlachen verdwijnen en het venijn straalt eraf. We gaan verder wandelend over de slechte weg en komen in een dorp waar een "disco" door het dorp galmt. Het blijkt een bruiloft waar ze karaoke doen. Ik ga van de weg af en loop naar de feesttent, waar je zo binnen loopt en iedereen je vriendelijk aankijkt en netjes behandeld. We kijken ook nog even bij iemand in hun "huis", maar het lijkt wel een stal. Het gaat verder en verder en de weg wordt steeds slechter, totdat we in Tâ Vân komen, waar onze bus staat, die ons weer terug brengt. Als we afgezet zijn gaan we eerst douchen. We hebben zo'n 9 km gelopen in de bergen en dat kunnen we voelen. Vooraan het hotel zit Lacasa massage en daar gaan we ons eens goed laten verwennen. Sil kiest de schouders-, nek-, hoofd-, benen-, armen massage en een nagellak behandeling op de tenen. Ik ga voor de "Total Body with Hotstone" . Eerst een heet voetenbad en dan komt een opgeroepen kracht binnen gelopen, die meteen bij Sil in d'r nek klimt en aan haar hoofd begint. Ik mag mee achter het gordijn, waar ik een korte broek van hen krijg. Het tengere meisje (ze lijkt 15, maar dat zal wel niet zo zijn) komt binnen en begint te kneden, vegen, knijpen, trekken, duwen, oliëen, slaan en ik snap gewoon niet waar die brute kracht vandaan komt. Haar handen zijn erg klein, maar zo sterk als een hydraulische knijper. Ik denk dat ze mannen haat of mensen gewoon graag pijn doet. Gelukkig is Sil niet zo sterk. Ze vind de knooppunten in mijn schouders en nek en gaat tekeer, net als in de kuiten, die vandaag toch al veel hebben meegemaakt. Na een uur worden de hete stenen verwijderd en zijn we klaar. Alles beweegt weer soepel en de knooppunten zijn voorlopig opgelost. Voor 885.000 Dong (ongeveer € 28,00) zijn we weer helemaal zen....... we zweven over het wegdek richting het centrum. We lopen wat door de straten en nadat we nog 4.000.000 dong uit de automaat hebben getrokken, lopen we bij Bibi Express binnen. We gaan voor het raam zitten, zodat we op de 1e rij zitten om mensen te kijken. We bestellen een spaghetti bolognese, een pizza en 2 Hanoi bier. De spaghetti is er zo en deze eten we samen op, want de pizza laat nog even op zich wachten. Ze maken er maar 1 tegelijk en er zijn nog 4 mensen voor ons. Geen nood, aan de andere kant van het raam is het zeker niet saai en we bestellen nog 2 Hanoi blondines. Onderweg terug naar het hotel hebben de Hmong mensen een nieuwe manier van geld vergaren gevonden...... ze laten hun kinderen dansen voor geld…. Bij terugkomst in onze casa 11,14 km in de voeten…. klaar ermee…. Welterusten
Maandag, 28 oktober bewolkt, 22 graden
Vandaag begint de dag fris, maar wel met een zonnetje. De bewolking is grotendeels weg en de temperatuur is al rond de 20 graden. Onze 1e dag met veel zon. We gaan op pad en verlaten Sapa. Op naar het westen. We zijn hier gestopt, maar hebben in het verleden al heel veel watervallen gezien.... vèèèèèl groter en mooier. Maar hij is zeker niet lelijk. Na de waterval rijden we verder en nemen onderweg nog een stop voor een uitzicht, maar dat had niet echt gehoeven…. Een half uurtje later komen we bij Câu Kinh Róng Mãy. Dit is een wandelplaats over een glazen ondergrond, maar dan wel op 2200 meter boven zeeniveau en de plaat ligt op 768 meter boven de begane grond. Om de glazen brug van Rong May te bereiken, nemen bezoekers een lift naar een hoogte van 300 meter, waarvan ongeveer 80 meter binnenin de berg. De brug maakt deel uit van een project met een totale investering van VND 1.000 miljard, waarvan de bouw in 2017 van start ging en eind 2019 werd geopend. De Rong May Glass Bridge is de tweede glazen brug in Vietnam en ten tijde van de opening de hoogste glazen brug in Vietnam. We vervolgen de kronkelende QL4D en zien hoe de mensen hier als dollen rijden. De omgeving is prachtig en er zijn veel weg werkzaamheden, nieuwbouw en reparatie i.v.m. water overlast. De zon is ondertussen goed z'n best gaan doen. Ik zit bij een schuifraam en de ijzeren omlijsting is bloed heet. We stoppen in Tam Buong bij een plaatselijke markt, maar niet erg veel klandizie.... kan ook niet anders als de uitbaters in hun berg spullen liggen te slapen. Nog nooit zo'n berg goedkope rotzooi gezien. En veelal allemaal hetzelfde. Wij zijn vlug uitgekeken, maar anderen vinden nog wel iets van hun gading.We gaan verder naar het noorden, richting China, genietend van de panorama uitzichten. We komen aan bij hotel Lan Ahn in Phong Tho en het ziet er van buiten lux uit, maar de gids zegt dat dit het slechtste is uit onze lijst.... Jammer genoeg heeft hij gelijk…. De kraan lekt in het zitbad, waarin we moeten douchen. Zelfs de handdoek is gescheurd en het ziet er niet zo heel fris uit. Maar we zijn wel wat gewend en morgen weer pleite. We lopen een rondje door dit kleine plattelandsdorpje en zijn de attractie van het jaar.... Iedereen roept en zwaait en de kinderen komen allemaal naar ons toe. Met gebrekkig Engels willen ze weten waar we vandaan komen, hoe we heten en hoe oud ik ben…. Witte haren vinden ze blijkbaar vreemd voor zo'n jonge man.... We komen uit op de markt en hier worden de kippen voor je neus geslacht, de vis uit de rivier doodgeknuppeld en nog veel meer om vers te eten, zoals eend, kikkers en iets wat we niet herkennen.... We durven niets van de straat te eten en de restaurantjes zien er niet beter uit. We zijn niet de enige en we gaan het doen met cup cakes en een Hanoi pils. Gelukkig hebben we vanmiddag nog goed gegeten….Als we terug naar het hotel lopen is het donker en lijkt het wel een bonte kermis met al die lampjes. Ook valt het ons al enkele dagen op dat er hier nog steeds luidspeakers in de straten hangen, waar iemand een soort van communistische boodschap uit brabbelt, maar we kunnen het niet verstaan. Net zoals in een ouderwetse spionagefilm.
Dinsdag, 29 oktober bewolkt, 27 graden
Om 5.30 uur loopt de wekker af, om 6.00 ontbijt en om 7.00 uur weer op pad. De route duikt nu naar het zuiden, over de QL12. De meeste bordjes die we tegenkomen, zijn van 10% helling of daling. Voor de meeste Vietnamezen maakt het allemaal niet veel uit. De weg is een kronkelende spaghetti sliert door de prachtige bergen en dalen, die parallel loopt aan de Nâm Na. De Nâm Na rivier is een belangrijke zijrivier van deBlack River (Sông Đà)die door beide gebieden stroomt en een grote rol speelt in het landschap van Noordwest-Vietnam.In Chân Nua stoppen we even om een wandeling te maken bij de Red Dzâo. Lopend door de wijk, kijken we in hun sombere woningen en gooien ook een blik in de varkens stallen langs het pad. De overheid bouwt hier stenen woningen voor de aller armsten. Deze kosten nog geen € 2000,00 en staan in 15 dagen. Dit is exclusief wirlpool en zonneterras...... De Rode Dzao (Red Dao) zijneen etnische minderheid in Vietnam, voornamelijk gevestigd in de provincie Lao Cai (rond Sapa) en andere noordelijke bergachtige gebieden. Ze staan bekend om hun rijke culturele tradities, waaronder traditionele kleding met complexe borduurwerken, helende kruidenbaden en hun diepe verbinding met de natuur. De Rode Dzao hebben een sterke sociale structuur en hun cultuur is te ervaren in dorpen zoals Ta Phin, waar toeristen kunnen deelnemen aan lokale activiteiten en traditionele gerechten kunnen proeven.We zien hier ook rubberbomen die staan te druppen en wordt opgevangen. De foto met het rode kastje is bedoeld voor mensen die een klacht hebben over iemand uit de wijk en zelf de confrontatie niet willen of durven aangaan. Een briefje in de box en de overheid doet dit in plaats van jou. Dus geen burenruzies. Verder onderweg komen we 4 mensen van Black Hmong tegen die met de hand de rijst van het veld halen. Van 1 ton rijst, kunnen 5 personen een jaar leven. Ze moeten dus wel doorwerken. Het is nu met deze temperatuur wel afzien…. voor de man tenminste, want die staat constant met zijn hoedje te wapperen. De vrouwen kennen de overgang en die hebben er geen last van. De Zwarte Hmong zijn een etnische minderheidsgroep die voornamelijk leeft in de noordwestelijke hooglanden van Vietnam. Ze staan bekend om hun traditionele kleding, gemaakt van hennep en geverfd met indigo. Ze komen oorspronkelijk uit China, zo'n 300 jaar geleden, en zijn bedreven in landbouw en handwerk, met name in henneptextiel. Hun gemeenschappen bevinden zich vaak in landelijke, bergachtige gebieden zoals Sa Pa, waar ze zich hebben aangepast aan een sedentair leven met het verbouwen van rijst en andere gewassen op terrasvormige velden. De term "black hmong sapa" verwijst naar de Black Hmong bevolkingsgroep in het gebied rond Sapa in het noorden van Vietnam.Ze staan bekend om hun traditionele indigoblauwe kleding, gemaakt van hennep en gedecoreerd met batik.De Black Hmong zijn ook bekend om hun rijstterrassen, trekking tochten, en culturele activiteiten.
De vrouwen dragen lange, indigoblauwe blouses versierd met batik, korte broeken, en lange sjaals om hun benen.Ze dragen ook een blauwe tulband op hun lange haar.Mannen dragen lange jassen, shirts en vesten met borduurwerk.De groep is beroemd om het handwerk, met name het weven van hennep en het indigo-verven van stoffen.Ze vieren hun eigen Nieuwjaar, dat ongeveer een maand voor het Vietnamese Tet valt en een maand lang duurt.De Black Hmong in Sapa komen oorspronkelijk uit Zuid-China en migreerden ongeveer drie eeuwen geleden naar het gebied.De Black Hmong hebben te maken met uitdagingen zoals gebrek aan toegang tot onderwijs, wat hun deelname aan de toerisme-industrie kan belemmeren.Er is ook een traditionele Hmong geneeskunde waarbij branden met een hete hoorn wordt gebruikt om pijn te verlichten, wat soms te zien is op hun voorhoofd. Voordat we naar ons hotel gaan, bezoeken we een gebeurtenis waarvan wij helemaal nog nooit gehoord hebben, maar wat wel veel indruk maakt en een hele andere kijkt geeft op wat er in Indo-China is gebeurd. Zoals bij veel oorlogen in de wereld, komen er mensen uit het oorspronkelijke Europa en proberen andere culturen op andere continenten om te zetten naar onze standaarden. Zo ook in Indo-China. Wat veel mensen niet weten is dat Frankrijk al zo'n 100 jaar Indo-Cina onderdrukte. Na de 2e wereldoorlog probeert Frankrijk opnieuw Vietnam, Laos en Cambodja weer in het gareel te krijgen met hun nieuwe vriend USA, maar Vietnam ziet hier een kans. De belangrijkste veldslag tussen Vietnam en Frankrijk was deSlag bij Dien Bien Phu(13 maart - 7 mei 1954), die eindigde in een Vietnamese overwinning en de Franse koloniale overheersing beëindigde. De Vietminh, geleid doorHo Chi Minh, versloeg het Franse garnizoen na een belegering, wat leidde tot de deling van Vietnam in een communistisch noorden en een anticommunistisch zuiden.Bij deze nagebouwde bunker van de Franse kolonel Castries op de originele locatie krijgen we al een idee hoe het allemaal verlopen is. Aan de andere kant van de stad is het oorlogsmuseum, daar zien we een half uur durende animatie over wat er heeft afgespeeld in deze korte oorlog. Ook is er een 3-dimensionasl schilderij te zien. Dit is het eerste en enige panoramische schilderij in Vietnam, het grootste in Zuidoost-Azië en een van de drie grootste cirkelvormige schilderijen ter wereld. Het schilderij toont hoogtepunten en belangrijke gebeurtenissen van de Dien Bien Phu-campagne in 1954. Dit negen jaar durende project, dat in 2013 begon en in mei 2022 werd voltooid, werd uitgevoerd door de Vietnam Culture Heritage Preservation Company. Het schilderij werd gemaakt door bijna 200 jonge kunstenaars die waren afgestudeerd aan de Vietnamese Universiteit voor Schone Kunsten. Ze gebruikten olieverf op doek in een 360-gradenruimte, met een hoogte van 20,5 meter, een lengte van 132 meter, een diameter van 42 meter, het reliëfgedeelte bestaande uit naast elkaar geplaatste artefacten en het gewelfde dak dat de vredige lucht voorstelt. In totaal beslaat het schilderij een indrukwekkende totale oppervlakte van 3225 vierkante meter. Met meer dan 4500 personages hebben de kunstenaars de grandeur en woestheid van het slagveld van Dien Bien Phu in 1954 uitgebeeld. Ze lieten zich inspireren door duizenden historische documenten die bewaard worden in de Nationale Archiefcentra van Vietnam en Frankrijk, de Nationale Bibliotheek van Vietnam, het Vietnamees Militair Historisch Museum, het Dien Bien Phu Overwinningsmuseum, evenals door historische getuigen, om een levendig schilderij te creëren, werkelijk een meesterwerk in de geschiedenis van de Vietnamese schone kunsten. Het schilderij is verdeeld in vier segmenten: De enorme overmacht van Frankrijk met de USA, wordt door onderschatting van de legerleiding uit het westen en de keiharde discipline, vaderlandsliefde en doorzettingsvermogen van de Vietnamezen keihard verslagen. Een beetje hetzelfde wat er nu in Oekraïne gebeurt.... een te groot ego van politici en generaals. In oktober 1953 kreeg de Chinese inlichtingendienst in Frankrijk een kopie van het Franse strategische plan voor Indochina, het Plan-Navarre, in handen. De belangrijkste Chinese militaire adviseur in Vietnam, generaal Wei Guoqing, overhandigde het vervolgens aan Hồ Chí Minh persoonlijk. Aan de hand van deze belangrijke informatiebron konden de communisten het besluit nemen tot de veldslag bij Điện Biên Phủ. Aan de overkant van het museum ligt het heldenveld van Vietnam. Bij de Slag om Dien Bien Phu stiervenduizenden soldaten, hoewel precieze aantallen moeilijk te geven zijn. De Fransen verloren meer dan 2.000 militairen tijdens de gevechten, plus bijna 8.000 die later in krijgsgevangenschap kwamen te overlijden. De verliezen aan Vietnamese zijde worden geschat op 4.000 tot meer dan 22.900 doden, afhankelijk van de bron en de manier van tellen. Het is net als overal in de wereld dezelfde trieste aanblik… Als we weer de weg oversteken aan de zijkant, komen we bij de originele heuvel A1. De "Slag om Dien Bien Phu" op heuvel A1 washet zwaarste gevecht tijdens de belegering van Dien Bien Phu in 1954, waarbij de Viet Minh een cruciale Franse verdedigingspositie aanviel die bekend stond als "Eliane 2". De heuvel was strategisch belangrijk vanwege zijn uitzicht op de Franse commandopost en de luchthaven, en werd zwaar verdedigd met bunkers en loopgraven. De strijd was zeer bloedig en eindigde met de overwinning van de Viet Minh, wat leidde tot het einde van de Eerste Indochinese Oorlog. Vandaag de dag is de heuvel een gedenkplaats met overblijfselen van de strijd, waaronder bunkers, loopgraven en een monument. Even genoeg ellende. We rijden naar het noordoosten van de stad voor onze overnachting. Was het vorige onderkomen onder de maat, als we hier het terrein opdraaien, maakt het Him Lam Resort alles weer goed. Gelegen aan het Hô Huôi Pu meer, slapen we in houten hutjes op palen. Prachtige locatie in een sprookjesachtige omgeving. Alles aangekleed met flikkerende blingbling verlichting. Vandaag onze 1e hete dag, met een hoge luchtvochtigheidsgraad. We scoren een ijskoud Saigon pintje en gaan dit nuttigen met uitzicht over het water, terwijl een Vietnamees in één van de vele vissershutjes een vis uit het water hengelt. Hier moeten we even neerdalen en enig tijd zen zijn. Een hoognodige douche wast het stinkende zweet en ruim aanwezige deet uit onze poriën en huid. Wat een verheerlijking…. Nadat we weer mens zijn geworden, lopen we naar een ruimte die keizerlijk aandoet en blijkt dat dat onze diner locatie blijkt te zijn. We eten heerlijk en ik hoef ook niet te weten wie, wat of waar er in de borden verwerkt is, maakt het alleen maar makkelijker. Eén stel eet niet mee en gaat op eigen gelegenheid de stad in. Ook hier weer op de kraampjes varkensoren, complete kippen met kop en poten, maar zonder veren, en nog veel meer lekkers. Als ze een betrouwbaar restaurant zien, gaan ze naar binnen en bekijken het menu. Als ze een keuze hebben gemaakt, verteld de serveerster iets, wat met Google Translate uitkomt op "we serveren hier alleen maar hondenvlees"...... Ze bedanken en lopen tussen de puppy's door naar de uitgang… Als wij rond zijn gegeten gaan we toch op stok na een prachtige dag en nemen liggend op een zacht kussen de dag nog eens door aan de binnenkant van onze ogen. Grappig is wel dat op deze plankenvloer, je het voelt als de buren zwaarder zijn als wij.
Woensdag, 30 oktober bewolkt, 30 graden
Om 5.30 uur gaat de wekker, 6 uur ontbijt en om 7 uur vertrekken Zo goed als het hotel is, zo slecht de koffie. Als onze ingewanden na de eerste slok voorzien zijn van een nieuwe teerlaag, laten we het voor wat het is. De rest is perfect en laten we ons goed smaken. Het startschot is afgegaan en we draaien, gehuld in een deken van mist, de drukke stads route op. Zo vroeg en het is al een drukte van belang. Alle winkeltjes al open en de vele scooters met hun lading levende diners, zijn op weg naar de slachtbank. Eenmaal de stad uit, wringt een gele bol zich tussen het mistige gordijn door en verwarmd onze huid. De airco kan aan... We volgen de AH13, die paralel langs de rivier Nâm Nura loopt. Bij Bån Can klimmen wij kronkelend de bergen omhoog, terwijl de rivier naar Loas een omweg neemt. We zien ons later weer. De weg is veelal 10% omhoog en wordt soms echt slecht, terwijl de vele vrachtwagens uit de steengroeve ons veelal inhalen, terwijl dat menig keer maar krap aan is. De omgeving is prachtig, met immense vergezichten. We rijden door de Tay Trang-bergketen en kijken naar beneden naar de vallei. Ook stukken over de bewolking, waar de bergtoppen bovenuit steken…. magnifiek…. Een uurtje later staan we bij de grenspost aan Vietnamese kant en moeten afscheid nemen van een heel leuke, informatieve en grappige gids. Hij krijgt dikke verdiende fooi en loopt onder de indruk terug naar zijn geboorteland. Alle bagage moet worden overgeladen in andere voertuigen, want ons busje blijft hier.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2016-04-11 10:51:15
[totalVisitorCount] => 239678
[pictureCount] => 55
[visitorCount] => 212
[author] => Rob en Sil
[cityName] => Hanoi
[travelId] => 530860
[travelTitle] => Azië avontuur
[travelTitleSlugified] => azie-avontuur
[dateDepart] => 2025-10-23
[dateReturn] => 2025-11-26
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/245/869_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/427/053_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => vietnam-1
)
[23] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110586
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-11-22
[photoRevision] => 0
[title] => De regen overleeft, amper, nu in Hanoi.
[message] => Inmiddels ben in in Hanoi. Onderweg naar Nederland. Zondagavond vlieg ik, maandag weer thuis.
Normaal heb ik dan een wat dubbel gevoel. Blij dat ik naar huis ga, wat droevig dat ik vertrek. Deze keer overheerst echter het eerste. Ik heb onderhand meer dan genoeg van de regen. Ik begon al te roesten. En de laatste paar dagen was het nog koud ook en moest de lange broek aan. Dat niet alleen, ik doe ook bijna niets meer. Koffie om de hoek, naar mijn stamtent, andere hoek om, met een taxi naar mijn vrienden. Dat is het wel.
Zondagmiddag was het niet al te slecht. Nog gauw een laatste keer naar de heetwaterpoel geweest. Daarna was het alweer mis. Maandag steeg de rivier al weer. Kwam voornamelijk van heel zware regenval in de bergen, daar hebben ze het behoorlijk voor de kiezen gekregen.
Iedereen had het over een nieuwe overstroming. Ik begon hem best wel wat te knijpen. Straks kan ik helemaal niet wegkomen, moet ik de reisverzekering bellen, dat ze mij met een boot komen redden. Ik hield dan ook angstvallig een lokale app in de gaten. Die geeft onder meer de weersverwachting voor Hue en stuurt eventueel een waarschuwing. Op deze app kun je ook meekijken op de lokale verkeerscamera's. Dus telkens kijken naar een camera op de dijk, of het water er alweer overheen komt. En dat gebeurde maandag. De lagere delen van de stad begonnen al onder te lopen. Tot mijn grote opluchting was dinsdag de rivier al weer gezakt.
Donderdag dus geen boot nodig. Het vliegtuig naar Hanoi. Precies op tijd. Op de geplande aankomsttijd stapte ik uit het vliegtuig, dat is redelijk bijzonder, meestal land het vliegtuig wel min of meer op die tijd, maar dan duurt het vaak nog wel een tijd voor je bij de pier bent en de deur, eindelijk, opengaat. Blij dus, enkel stond ik toen in een andere aankomsthal dan gepland. Hal 2, de bestelde chauffeur stond op mij te wachten in hal 1. Is goed gekomen.
Ik had de chauffeur en een hotel via booking besteld. Allemaal vlot geregeld, enkel daarna kreeg ik wel tien mails en ook nog berichten via de app van booking. O.a. Hoe laat komt u aan? Dat wisten ze al omdat ik vervoer had geboekt. Maar goed, 's avonds tussen 8 en 9. OK. Nog een keer de zelfde vraag. Zelfde antwoord. Wordt ik op de dag zelf gebeld door het hotel, hoe laat komt u? Die communicatie tussen mij en het hotel loopt, afgezien van het telefoontje, via booking. Ze maken het je moeilijk om rechtstreeks contact op te nemen. Ja, dan heb je ze niet meer nodig. Prima hotel. Midden in het oude kwartier, vlakbij het Hoan Kiem Meer. Het bekendste meer van Vietnam. Ik heb een kamer aan de voorkant met balkon. Dat zijn ook altijd de grootste kamers. De mijne is 3 persoons. U bent alleen? Ja, ik wil een balkon. Vanaf het dakterras heb ik uitzicht op het meer.
Het oude gedeelte is een enorm kleurrijk en prachtig chaotisch. Mocht je van plan zijn een reis naar Vietnam te boeken, laat je dan niet niet door heel Vietnam racen. Neem de tijd voor Hanoi. Drie dagen is wel minimaal, vijf nog beter. Ik ben vaker geweest, maar ik kan mij nog steeds vermaken met enkel door het oude centrum te dwalen. En dat ga ik deze dagen dus ook weer doen.
Gisteren in een klein tentje een bamisoep gegeten. Behoorlijk spicy, zelf gedaan, beetje ruim chilipepers toegevoegd. Heb er brandende ogen aan overgehouden. Toen ik halverwege de soep was, ging met een oorverdovend geweld de muziek aan. Ik wou het restaurant al de schuld geven, zijn ze nu van alle goede geesten verlaten, maar het kwam van het plein, live muziek.
Het weer in Hanoi is een verademing. 'S ochtends en 's avonds wat aan de frisse kant, maar overdag heerlijk. En! geen regen.
OK, dat was het dus weer. Hopelijk heb ik jullie weer kunnen vermaken met mijn belevenissen en gebrom. Tot volgende week in Deventer.
Ps ik heb niet veel foto's gemaakt, heb er al genoeg. Zoek maar in mijn oude verslagen.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 402
[author] => Kees
[cityName] => Hanoi
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/245/540_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => de-regen-overleeft-amper-nu-in-hanoi
)
[24] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110520
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-11-16
[photoRevision] => 0
[title] => Alweer een nog mooiere koffiezaak gevonden
[message] => Nog wat nabranders over de overstromingen.
De kleine gemakswinkels in de buurt van mijn hotel en dat zijn er de nodige, zitten nog steeds met lege koelingen. Iedereen wil het nu weer aangevuld hebben en dan staan die kleine supermarkten vast niet vooraan in de rij. Voor melk en yochurt naar een grote jongen geweest, die was wel goed voorzien.
De grote uitgaansgelegenheid is wel tien dagen dicht geweest. Eerst de stormen en toen nog een week aan de schoonmaak. Daarna de hele week nog minder klanten, iedereen heeft natuurlijk ook in meer of mindere mate financiële schade, of is nog aan de schoonmaak, maar gisteravond weer ouderwets afgeladen.
Toen ik door het water moest waden, liep ik een wondje aan mijn been op. Ik ben heel zorgzaam door de receptioniste met jodium en watten verzorgd. Een pleister had ik zelf wel, maar dat was wel de laatste. Geen probleem, apotheken genoeg, of toch. Ik wilde zo'n eind pleister waar je op maat een stuk afknipt. Hier schiet mijn Vietnamees toch wel ernstig tekort, zelfs in het Engels zou ik nog zwaar moeten nadenken, dus een plaatje van het internet als voorbeeld. De eerste apotheker zat vol verbazing te kijken. De beste man had dit volgens mij nog nooit gezien. Enkel pleisters per stuk verpakt, kleintjes, grote en hele grote. Dus maar naar een apotheek in de straat voor het ziekenhuis. De halve straat daar is apotheek. Dat zijn ook de betere. Gezien de reactie van de eerste was ik niet erg optimistisch. Goed gezien. Bij meerdere geweest, niemand had dit. Volgende reis niet vergeten.
Op de avond voor de laatste overstroming, kon ik nog net door het water naar mijn stamtent. Ik was toen echter de enige gast van het hotel. Niet zo gek, gezien de weersverwachting. De avondportier was er vanwege de regen niet en de famile was nergens te bekennen. Dus niemand heeft gezien dat ik ben weggegaan. Gelukkig bedacht ik dit op tijd, laat ik maar vroeg teruggaan, voordat iedereen op één oor ligt. Dat had ik goed bedacht, toen ik terugkwam was het hek al dicht. Nu heb ik de Zalo, een soort Vietnamese WhatsApp, van de baas. Gebeld, de brave borst spreekt geen woord Engels, dus dat moet in het Vietnamees. Probleemloos, hij begreep mij direkt. Mijn Vietnamees gaat vooruit, of wellicht had hij gewoon goed geraden waarom ik belde. Ik hoefde in ieder geval niet buiten te slapen.
In het voorjaar heb ik verteld over een nieuwe brug. Toen was deze nog niet klaar. Dus maar eens kijken hoe het er nu mee staat. Ja, ik ben er overheen geweest. Een heel mooi kunstwerk, maar ik had over het midden van de brug kunnen wandelen, zo rustig. In het voorjaar vroeg ik mij al af waarom juist op die plek een nieuwe oversteek is gebouwd. Er zal nog heel wat infrastructuur bij moeten komen. Volgens een Vietnamese vriend is het geld op, zal dus nog wel even duren.
Vlakbij wel de mooiste koffiezaak van de stad gevonden. Alweer, ik vind telkens een mooiere. Geen luxe meubilair, maar het is daar of je in een tropisch bos bent. Bekijk de foto's maar.
Deze week nog naar een andere grote tent geweest, behoorlijk luxe ingericht, maar geen vergelijk. Zij gooien het over een andere boeg. Het was razend druk. Het was helemaal geen koffietijd, maar wel een hele batterij scooters voor de deur. Wat zou er aan de hand zijn? Mijn fiets ernaast en maar eens kijken. Winter Wonderland, klaar voor kerst. Ook hier, zie de foto, gemaakt op een zeldzaam rustig moment. Ik weet niet of ze überhaupt een koffie kochten, maar wel heel heel druk elkaar op de foto zetten. In de twee uur dat ik er heb gezeten, is er geen moment geweest dat er geen foto's zijn gemaakt. Ontelbare foto's. De nieuwe TikTok-hotspot. Ik heb er een matcha-thee met aardbeienijs geprobeerd, ieeee.
Na terugkomst in Nederland staat wederom een behandeling (injectie) bij de oogarts gepland. Ik begon echter alweer progressief slechter te zien, dus maar weer hier naar de oogarts. Probleemloos. Moest ik mij wel melden bij de zorverzekeraar, met de vraag of ik dit kan declareren. Mail gestuurd, reactie 'u moet de alarmcentrale bellen'. Weinig alarm, enkel een vraag, maar goed. Met mijn Vietnamese nummer geprobeerd. Dat lukte niet, zeker nog niet helemaal bekomen van de stormen. Ik had nog ergens een mailadres van de alarmcentrale. Dit maar geprobeerd. Reactie 'dank u voor uw mail, deze lezen wij niet'. Het toppunt. Dus er toen maar een duur gesprek aan gewaagd met mijn Nederlandse nummer. Ja, ik mag het declareren.
Ik heb natuurlijk een medicijn paspoort bij mij, maar daar heb ik niet zoveel aan, er staan enkel merknamen op, niet de werkzame stof. De oogarts vraagt mij, wat is dat? Schiet niet op zo. Iets om rekening mee te houden als je op reis gaat.
Het was leuk weer deze week. Ik kon dus weer naar de heetwaterpoel. Daar was de laatste weken natuurlijk niets van gekomen. Heerlijk, verslavend. Nu is het weer minder, gisteren vies gemiezer en de afgelopen nacht zware buien, nu is het droog en warm, maar volgens de verwachting wordt het de komende dagen eerder slechter dan beter. Ik heb onderhand wel genoeg regen gehad. Ik loop nog wel in de korte broek.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 263
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/245/057_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => alweer-een-nog-mooiere-koffiezaak-gevonden
)
[25] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110397
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-11-09
[photoRevision] => 0
[title] => Drie keer in een week het huis schoonmaken.
[message] => Nog maar nauwelijks had ik vorige week mijn stukje op het net gezet of het begon alweer te hozen. Ook deze keer serieus, maandagochtend stonden de straten weer onder. Gelukkig was toen de ergste regen wel voorbij. Zondagavond had mijn stamtent alles alweer opgestapeld, maar ik kon nog wel een drankje krijgen.
De lokale vissers hebben de netten aan de kant gegooid en zijn nu dure taxi's. Ik heb de prijzen gehoord, het lijkt mij lucratiever dan vissen.
Zoals verteld, was ik vorige week noodgedwongen naar de 1e etage verhuisd. Op zich niet het ergste, maar wel doodsaai, zeker als ik weer noodgedwongen op mijn kamer moest blijven. Ik had enkel uitzicht op de overburen in het steegje. Ik kon niet eens zien hoe hoog het water nu weer staat. Dus toch maar besloten weer terug te verhuizen, stroom werkt weer, de lift ook en er is weer water. Deze keer maar zelf eerst de boel ingepakt voor ik hulp vroeg bij de verhuizing.
Als ik eenmaal weer geinstalleerd ben op de 6e, zie ik vanaf het balkon in de volgende straat een broodjesverkoper met karretje middenin het water, ik gelijk enthousiast naar beneden. Ik moest met de korte broek nog een eind opgetrokken waden, maar verse broodjes! had ik al een week niet gehad. Twee broodjes gebakken ei gekocht. Helaas was dat wel het enige hoogtepunt van de dag. Toen ik weer terugkwam in het hotel was inmiddels de stroom, en de lift dus ook, weer uitgevallen, 115 treden met mijn buit naar boven. In mijn enthousiasme was ik helemaal vergeten, dat de dochter van de baas beloofd had lunch voor mij te maken. Ik had de broodjes net op, toen zij voor de deur stond. Een vol blad, kon ik toch slecht weigeren. Had ze extra voor mij gemaakt en ook al die trappen opgezeuld. Ik heb mijn best gedaan, bijna alles op, maar ik stond toen wel op knappen.
Aan het eind van de middag begon het water voorzichtig te zakken en om middernacht had ik weer stroom. De lift heeft nog tot de volgende middag geduurd. Aan mijn conditie gewerkt.
Dinsdagochtend was op de meeste plekken hier in het centrum het water weg. Iedereen dus opnieuw aan de schoonmaak, de 3e keer in een week tijd. Dat gaat heel gelaten, je doet er toch niets tegen. Ik begrijp nu ook goed, waarom de mensen altijd tegels op vloer hebben en houten niet gestoffeerde meubels. Een paar zaken hier hadden, denk ik als luxe tintje, sofa's, die liggen nu allemaal bij het grof vuil.
Woensdag kon ik weer bij mijn vrienden eten. Ik mocht van hun niet zelf op de fiets, overal nog te veel modder, ik werd opgehaald met de scooter. Het was een knap eind omrijden, het was nog lang niet overal droog, of een modderpoel.
Rondom mijn hotel zijn de straten al wel redelijk schoon en opgeruimd, maar wat verderop zijn ze nog helemaal niet aan de beurt geweest. En ook de winkels zijn nog niet klaar. Ik zie nogal wat winkels die de handel op de stoep hebben uitgespreid om te drogen. Of zoals de kleermaker bij mij om de hoek. Eerst alles wassen en dan nog weer droog zien te krijgen. Een kleine supermarkt een eindje verderop heeft enorme schade, het personeel probeert nog te redden wat er te redden valt. Zijn al dagen bezig. Een grote supermarkt waar ik gisteren was, heeft vast geen natte voeten gehad, maar wel dagen zonder stroom gezeten. Dus alles uit de koeling bij het vuilnis. Kennelijk heeft de noodstroom, die ze daar vast en zeker hebben, niet gewerkt. Zag ik tot mijn verbazing meer. De hele stad in het donker, bijna nergens zag ik licht. Grote hotels, die zeker weten een generator hebben, zaten de vorige week ook in het donker. Hadden ze allemaal tijdig de gasten geevacueerd, hopelijk, of was nu iedereen vergeten branstof in te slaan? Enkel een heel luxe hotel vlakbij had licht.
Donderdagavond was het alweer spannend, de volgende storm was gearriveerd, weliswaar een paar honderd kilometer zuidelijker, maar voor Hue was toch weer zware regen voorspeld. Iedereen in angst en beven, het zal toch niet weer .....
Ik zat voor het naar bed gaan nog een tijdje op mijn balkon. En toen gingen de sluizen met enorm geweld open. Maximaal, dacht ik, maar 5 minuten later ging het nog harder en daarna nog harder en toen nog een stuk harder. Volgens mij zat er helemaal geen ruimte meer tussen de drupppels. Telkens als ik denk, ik heb het nu allemaal wel meegemaakt, wordt dat gelogenstraft. Ik hield mijn hart vast en met mij vast en zeker vele Vietnamezen. Maar na een half uur nam de regen af en volgens mij heeft het die nacht ook niet meer geregend. De volgende ochtend een klein wonder, geen spoor meer van de regen en een blauwe lucht.
Was het kwik deze week teruggezakt tot 23°, nu is het weer 29. Daar kan ik normaal prima tegen, nog wel warmer ook, maar nu niet. De luchtvochtigheid is natuurlijk nog enorm, elke inspanning is er één te veel. De badkamerspiegel is beslagen en niet omdat ik zojuist heb gedoucht.
Ps 50mm heet hier gematigde regenval. Las ik in een krant. Dat is in Nederland code geel zoniet rood.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 398
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/244/072_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => drie-keer-in-een-week-het-huis-schoonmaken
)
[26] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110317
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-11-02
[photoRevision] => 0
[title] => Record hoogwater.
[message] => Moet ik sommige weken best wel even nadenken waarover nu weer te schrijven, deze week geen enkel probleem, inspiratie gemoeg.
Vorige week meldde ik al dat er de nodige regen was voorspeld en dat ik hoopte dat het wel zou meevallen. Dat deed het dus niet. Ik ben al best wat gewend, als ik hier ben in het najaar, is het de regentijd. Er overstroomt altijd ergens in de buurt wel wat, voornamelijk dorpjes tussen de rijstvelden en wat lager geleden gebieden in de stad, niks bijzonders. Maar de laatste jaren lijkt het erger te worden en haal ik regelmatig natte voeten.
Dit jaar zijn er een paar records gevestigd. Had het de week ervoor al behoorlijk geregend. Maandag begon het pas echt. In de ochtend was mijn stamtent al gesloten, de straat stond al onder, moest ik al enkeldiep door het water, dus de andere kant op, die licht wat hoger. Vlakbij de rivier ergens de F1-race gekeken. Toen ik naar binnen liep stond deze wel knap hoog, maar nog binnen de grenzen. Na afloop van de race was de rivier de straat al overgestoken. Dus maar terug naar het hotel, moest ik al kniediep waden. De boottaxi's waren al in aktie gekomen. Ook viel op steeds meer plekken de stroom uit, zo ook mijn hotel.
Als je als Nederlander nog nooit een tropische regenbui hebt meegemaakt valt het niet mee er een voorstelling van te maken. Probeer je een wolkbreuk van de ergste soort voor te stellen en dan eentje die 24 uur aanhoudt. Dat komt enigszinds in de buurt.
En dat werd deze keer flink overtroffen. In 24 uur tijd 1.100 mm. Je leest het goed elfhonderd. Nederlands jaargemiddelde 850 mm. Dus in een dag ruim meer dan in Nederland in een heel jaar. Probeer daar maar eens een voorstelling van te maken. Het stond met een grote kop in de krant, het was voor hier ook wel erg uitzonderlijk. En zetten de dammen in de rivier ook nog eens de sluizen open, dan is feest compleet, die laten de rivier met nog eens een meter stijgen.
De volgende dag stond er 20 cm water in de lobby van mijn hotel. En mijn hotel ligt best nog wel een eindje boven straatniveau. Ik zat feitelijk opgesloten, ik kon enkel wegkomen, als ik bereid was tot mijn middel door het water te waden.
En daar zat ik dan op mijn hotelkamer zonder stroom mij dood te vervelen. Vind ik puzzelen normaal wel leuk, nu zat ik van narigheid te puzzelen. In avond kon ik mij nog vermaken, door naar het politiebureau aan de overkant te kijken. Ook geen stroom, maar op de zesde wel een kamer met licht. Zag ik telkens een zaklantaarn naar boven en beneden gaan. Vast een belangrijke kamer.
De weersverwachting voor de komende dagen was ook niet best. Dus zuinig doen met de was, na een dag dragen uithangen en dan de volgende dag weer aantrekken.
Ook zuinig met de telefoon. Telkens maar een paar minutjes aan, checken op berichtjes. Dat was ook zo ongeveer het enige dat nog werkte. Het internet was zo langzaam, dat het feitelijk niet werkte.
Woensdagochtend was ineens het water aan het zakken, hoera. De lobby van mijn hotel was al weer droog. Ik naar buiten, moest nog wel redelijk diep waden, maar ik kon bij een hoger gelegen koffietentje komen. Overal zag ik iedereen al nijver aan de slag om de boel schoon te maken. Begon het woensdagmiddag toch weer te plenzen, ik zag voor mijn ogen het water in behoorlijk tempo stijgen. Het kon nergens heen. Was al het werk voor niets geweest. En daar zat ik dan weer op mijn hotelkamer, onderhand ernstig depressief te wezen.
Gelukkig donderochtend was het water weg. En was iedereen weer druk bezig met schoonmaken. Maar nog steeds geen stroom. Ik een eindje verderop naar een luxe koffietent, die ligt een heel stuk boven straatniveau, maar die was toch dicht. Wel zat het hele terras vol. Overal kabels met stekkerdozen op tafel, allemaal de telefoon laden. Ik mocht bij drie dames aanschuiven, er was nog een plek in de stekkerdoos. Vrijdagmidag had het hotel weer stroom.
Teruggekomen bij het hotel werd mijn optimisme weer behoorlijk getemperd. Ik had geen water meer op de kamer. De pomp om het water boven te krijgen, zit onderin de liftschaft en daar stond meters water in. De baas had nog wel geprobeerd dit met siliconen af te dichten. Ha, ha. Van zandzakken heeft hier nog niemand gehoord. Heb bij vrienden geprobeerd dit idee aan te praten. De reactie was zo ongeveer iets van; ja maar dit is Vietnam. Ik moet ook wel toegeven, dat het deze keer wel heel erg was en niet veel tegen te doen. Met een beetje pech kwam het ook nog binnen via het riool.
Oplossing, ik moest van de 6e naar de1e verhuizen, een kamer naast de hotelfamilie. Werd de badkuip half gevuld, via een slang die het water voor de pomp haalde, dan kon ik mij wassen en het toilet bijvullen.
Ik ben de afgelopen week netjes verzorgd door het hotel. Ik kreeg heet water, koffie en thee en dagelijks te eten op mijn kamer. Dat was wel heel Vietnamees, rijst, groenten en een stukje vlees. Als verrassing een omelet. Ook een dag loempia's, die verduld wel wat leken op de loempia's die ze bij ons op de markt verkopen. Zie ik hier anders nooit. En in de avond kwam de baas met een paar blikjes lauw bier op mijn kamer.
Mijn stamtent was vanochtend na drie dagen hard werken weer open, gelukkig. Het water heeft er tot boven het biljart gestaan. En! gistermiddag had ik weer water op de kamer, gelijk een warme douche genomen.
Nu het water weg is, ligt er een enorme ravage van modder gemixt met vuinisbelten in de straten. En daar waad ik dan tussendoor, hopelijk werkt mijn tetanusspuit nog. De gemeentereiniging is voorlopig nog lang niet klaar.
We zijn nog steeds niet veilig, voor maandag en dinsdag is nog een paar honderd milimeter regen voorspeld. En komend weekeinde wordt de volgende storm verwacht.
Bij de verhuizing van kamer werd ik geholpen. Twee man, inclusief, de baas, liepen door mijn kamer alles links en rechts bij elkaar gooiend. Daar werd ik toch een partij bloednerveus van. Begon de baas de boel ook nog op te jutten. Ja, ja, doe maar kalm aan, kan ik zelfs in het Vietnamees.
En natuurlijk heb ik nu weer een waardeloze tv, 4:3, heeft antiekwaarde. En uitzicht enkel op de buren. Vanavond zou de lift weer moeten werken. De baas wil mij al weer terugverhuizen. Doe maar rustig aan, ik hou het nog wel even vol.
Het begint zojuist weer te hozen. Wellicht moet ik toch eens een andere tijd van het jaar zoeken. Het is nog wel warm, vandaag 26°.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 232
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/243/581_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => record-hoogwater
)
[27] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110242
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-10-26
[photoRevision] => 0
[title] => Meneer Konijn en sambal.
[message] => Donderdagavond heeft een dappere straatverkoopster gekleed in een regenpak op de stoep voor mijn hotel een min of meer droog plekje gevonden. Maar helaas het is vergeefse moeite, de klanten blijven thuis. De grote uitgaansgelegenheid die normaal avond na avond afgeladen is, is nu uitgestorven.
Ik blijf ook op mijn hotelkamer, het plenst en dat is een understatement. De storm, nummer 12, woedt ruim honderd kilometer naar het zuiden, maar hier krijgen wij wel de nodige regen mee. Ik maak dus maar een bamisoep op mijn kamer. Net als de Vietnamezen heb ik ingeslagen. Ik heb gehoord dat de markt erg druk was. Ze houden allemaal rekening met overstromingen. En dat signaal is betrouwbaarder dan mijn weerapp. Die voorspelde al de hele week elke dag de hele dag regen. En dat viel wel mee. Wel dagelijks een bui, maar de dagen begonnen met best wel aardig weer. Pas aan het eind van de middag kwam er wat regen.
De regen is nu, vrijdagmiddag, gestopt. Het miezert nog wat. Hier in Hue geen overstroming, maar we zijn nog niet veilig, voor de hele komende week wordt er dagelijks de nodige regen voorspelt en de rivier staat toch al redelijk hoog. Hopelijk is mijn weerapp wat the pessimistisch.
Naar aanleiding van mijn verhaaltje vorige week kreeg ik de vraag, waarom ik hier meneer konijn wordt genoemd. Dat heb ik al wel eens verteld, maar dat is lang lang geleden. Dus nog maar eens de verklaring, vast niet alle lezers volgen mij al jaren. Allereerst Vietnamees is een tonale taal, dat betekent dat het 'zelfde' woord anders uitgesproken de betekenis compleet verandert. In de schrijftaal wordt dat aangegeven met leestekens. Voorbeeld bạn bán bàn, vriend verkoopt tafel. En dat valt niks mee als je al wat doof bent.
Ik heet hier Ông Thỏ, Meneer Konijn, maar er is ook een Ông Thọ. Wordt duidelijk anders uitgesproken, maar dat kon ik toen nog niet horen.Trouwens nu ook nog slechts met moeite. Ông is de beleefde aanspreekvorm voor een oudere meneer. Thỏ is dus konijn en thọ betekent lang levend. Plotseling werd ik wat plagerig Ông Tho, geen idee welke o, genoemd (door beduidend jongere Vietnamezen). Op een goed moment vroegen ze mij, of ik wist wat dat betekent. 'Nou ja, ik geloof dat tho konijn is.' Had ik wel eens gegeten, vandaar, wellicht vanwege mijn grote oren. En dat werd dan weer heel Vietnamees (beleefd) bevestigd, het duurde nog wel even voordat ik het door had. Ps grote oren staat hier ook voor langlevend, dus wellicht was het heel vriendelijk bedoelt. Ondertussen werd ik wel Ông Thỏ genoemd. En dat paste mij wel goed, aangezien nogal wat Vietnamezen de grootste moeite hebben met Kees. Ondertussen noemt iedereen mij hier Ông Thỏ.
Ông Thọ is ook een merk melk in blik, heel goed voor een langer leven.
Over het algemeen wordt het eten hier niet al te heet geserveerd. Tot nu toe vroeg ik om mijn eten wat meer spicy te maken. In mijn stamtent doen ze dat door gesneden pepers door het eten te mengen. Nu mag ik tegenwoordig wel graag pittig eten, maar op zo'n stukje peper bijten is niet bepaald lekker. Ook is het dan wat afwachten, soms slaan de vlammen eruit en een andere keer denk ik, dat had wel wat beter gekund.De laatste tijd heb ik daarom geprobeerd erachter te komen hoe de sambal die wij kennen in het Vietnamees heet, dan heb ik het in eigen hand. Die kennen ze hier maar al te goed, dan wel met de waarschuwing; bescheiden gebruik aanbevolen. Die staat in elk Vietnamees restaurant op tafel. Zelf gemaakt. Echter niet in toeristenrestaurants. Zoals ook niet in mijn stamtent, daar staat zo'n knijpfles met chilisaus, tương ớt (saus chili) op tafel, dat vind ik niet echt lekker. Diverse pogingen gewaagd, maar zonder resultaat. Verse pepers, van die kleintjes, naast mijn eten, of gesneden peper in een schaaltje zoute visolie, maar geen sambal. Bij Vietnamese restaurants gevraagd, hoe heet dat? "Ớt.' Ja dat weet ik wel, maar zo heet dat spul in die knijpfles ook. Translate komt ook niet verder dan ớt of tương ớt. Foto's gemaakt en in mijn restaurant laten zien, 'nee geen idee'.Toen eindelijk het kwartje was gevallen, 'ja, maar die is ook heel anders dan die van ons'. Nou ja, maar ik ben er nu dus achter. Het heet; ớt sa tế.
Als dit stukje is geplaatst kan ik F1 kijken, die was hier midden in de nacht.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 156
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/243/065_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => meneer-konijn-en-sambal
)
[28] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110159
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-10-19
[photoRevision] => 0
[title] => Dagelijkse kost in Vietnam
[message] => Vlak voor mijn vertrek naar Vietnam werd op een terras in Deventer nog even mijn kenis van de Vietnamese taal getest. 'Hoe heet bami rames in het Vietnamees?' Laat ik dat nou niet weten en dat zat mij knap dwars. Toen ik al prakkeserend naar huis liep, ging gelukkig al snel het licht aan. Het was kennelijk nogveel te vroeg voor mij. Natuurlijk wist ik dat niet. Bami rames is Indonesisch en niet Vietnamees. Bami is na rijst het volksvoedsel in Vietnam, maar bami goreng zoals wij die kennen is zeldzaam. Nasi goreng krijg ik wel met enige regelmaat.
Ik ben al wel eens in het zuiden van Vietnam nasi goreng met satésaus tegengekomen en dat heet dan gebakken rijst Indonesische stijl. Hier in Hue ken ik een leuk tentje waar ze nasi goreng met een gebakken ei en karbonade of kippenpoot serveren. Ps dat betaal je allemaal apart. Dat lijkt wel redelijk op de nasi goreng die wij in Nederland kennen. Lekker en spotgoedkoop. Mijn stamrestaurant serveert ook nasi goreng, maar die kan ik niet echt waarderen door de olie die ze gebruiken. Ze hebben wel prima westers eten. Daar eet ik onder andere spaghetti, of zoals gisteravond een Ceasar-salade.
Goed als ik dus geen bami rames eet, wat eet ik dan wel. Dan staat bovenaan de lijst bamisoep, pho, het nationale gerecht van Vietnam. Er zijn allerlei varianten bamisoep. De lokale variant bamisoep is bun bo Hue, bamisoep met het nodige vlees, beroemd in heel Vietnam. Vaak als ontbijt, dan kan je voorlopig vooruit. Andere dagen haal ik 's ochtends een broodje, nou ja broodje, ook redelijk maagvullend, bij een dame tegenover mijn hotel. Banh mi, ook al een nationaal gerecht. Vietnam kent de nodige speciale gerechten, waarvan ik er veel kan waarderen, maar dan wordt mijn stukje erg lang.
Lunch of diner eet ik bijna dagelijks bij vrienden. Zij hebben een restaurant dat zich richt op groepen toeristen. Het ligt er dus wat aan hoe druk ze het hebben, wat ik krijg en of het lunch of diner is. Het toeristenseizoen is net weer voorzichtig begonnen. Dus ze hebben nu nog wel tijd voor mij.
Ik heb dan ook wel een redelijk idee, wat er dagelijks bij de gemiddelde Vietnamees op tafel komt. Standaard eten is witte rijst met groenten en vlees of nog vaker vis. Je krijgt een kommetje rijst, kun je onbeperkt bijvullen, en telkens pik je met de stokjes wat van de andere gerechten. Je gooit het dus niet door elkaar. Ik wil het nog weleens doen, maar ik ben dan ook een Nederlandse prakker. Dit gaat van heel eenvoudig, kleine gratenmonsters, kunnen ze aan mij niet kwijt, tot heel luxe op bijzondere dagen. Dan, als ze het kunnen lijden, zoals pas nog, een pracht van een zeevis op tafel en nog meer gerechten. Zeg maar een complete rijsttafel.
De laatste tijd heb ik het idee dat er vanwege mij, wel het nodige extra, dure, op tafel komt. Ze maken zich zorgen om de gezondheid van de oude baas (die zou ook best wel beter kunnen). Ze hebben ook bedacht dat de heetwaterpoel erg goed voor mij is, dus één keer per week ernaartoe.
Zij heeft nu een airfryer, waar ze erg mee in haar sas is. Ze is trouwens een erg goede kok. Ik heb nu al een paar keer een heerlijke kruimige aardappel in de schil gehad, niet erg Vietnamees. En pas nog een grandioze joekel van een biefstuk. Ik kan mij eigenlijk niet heugen wel eens een betere te hebben gehad. Biefstuk kennen ze hier wel, maar zo goed als alles hier, wordt het in hapklare brokken geserveerd, je moet met het per slot met stokjes eten. Het bestek is over het algemeen stokjes en een lepel. Eventueel nog een vork, maar een mes zeker niet. Geen zorgen als je komt, bij een toeristenrestaurant hoef je niet met stokjes te eten en en krijg je ook wel een mes.
Eet ik hier nu alles? Nee, ik betracht nog steeds wel enige voorzichtigheid. Op straat zeker en zoals ik pas heb verteld, met seafood. Maar ik overdrijf niet. Als je de reisadviezen volgt, dan heb je geen leven. Zoals geen ijs, geen gewassen sla, etc. IJs in de horeca komt van professionele leveranciers. Bij mijn stamtent worden dagelijks achter op de scooter een paar grote zakken ijs bezorgd. Bij de grote tent voor mijn hotel komt elke dag een kleine vrachtwagen voorrijden. Dan worden twee grote koelboxen gevuld. Elk zo'n twee kuub.
Water uit de kraan zou volgens het waterbedrijf van goed drinkbare kwaliteit moeten zijn, pas in de krant gelezen, ware het niet dat de waterleidingen niet altijd van de beste kwaliteit zijn. Onder de kraan gewassen groente en fruit maak ik mij ook weinig zorgen over. Het wordt pas riskant als je een eind het binnenland ingaat. Daar loop je het risico dat eten in de rivier wordt gewassen, zoals ook de vaat. Drinkwater haal ik wel uit flesjes, krijg ik van het hotel.
Mijn vrienden met het restaurant hebben een grote koelkast met ijsblokjesmachine en sinds kort ook een waterzuiveringsapparaat dat heet en koud water levert.
Mijn stamrestaurant levert bij de carbonara een rauw ei in een schaaltje voor over de spaghetti, daar zou ik mij zelfs in Nederland niet aan wagen. De keuken krijgt bij de bestelling te horen, dat het voor mij is. Dus weten ze het al wel, geen ei.
Pas nog werd ik door de keuken verrast , hadden ze bij de bestelde frisse salade van de kleine tomaten konijntjes gemaakt. Da's mijn naam hier, meneer Konijn. Zo af en toe mag ik ook met het personeel mee-eten. Niet wat ze de gasten serveren als echt Vietnamees, maar de dagelijkse kost, rijst met groenten en deze keer kip.
Op mijn kamer heb ik een aantal pakken instant-bamisoep, pho (de betere, niet die waar een kip overheen gevlogen is voor een smaakje), mocht het water weer eens in straat staan. Volgens de voorspelling zou dat volgend weekeind best wel kunnen gebeuren.
Ps In mijn stamtent hebben ze een speciale suikerwatermachine, voor in de ijskoffie. Suiker lost slecht op in koud water.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 202
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/242/577_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => dagelijkse-kost-in-vietnam
)
[29] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110083
[userId] => 179633
[countryId] => 201
[username] => keessmitvietnam
[datePublication] => 2025-10-12
[photoRevision] => 0
[title] => Kabaal in de herfst.
[message] => Afgelopen zondag was het mid-herfstfestival. Dat is voornamelijk een kinderfestival. Met maskers op de buurt afgaan, een hoop kabaal maken en hopen dat je wat krijgt van de buren. Zeg maar de Vietnamese foekepot (voor de niet oosterlingen sint-maarten). Een jochie dat hier op de hoek woont heeft een paar jaar geleden een echte trommel van zijn vader gekregen. Ik weet het al precies, hij heeft het de hele week volgehouden. Elke avond. Nog wat kleine kinderen erbij die een drakendans doen en het is feest. Ze zullen niet veel verdienen, ze blijven op de hoek. Wat oudere en meer ondernemende kinderen gaan de terrassen in de buurt af. Ik al vaker verteld, dat er een enorme uitgaansgelelegenheid voor mijn hotel zit, neemt beide kanten van de straat in beslag voor enkele tientallen meters, is helemaal open en elke avond afgeladen druk, die ook het nodige kabaal kan produceren. Alhoewel ik moet toegeven het is tegenwoordig een stuk leefbaarder. Nog best wel luid, maar met de ramen dicht hoor ik het nauwelijks. En om 11 uur is de muziek onverbiddelijk afgelopen, de buurt zal wel erg hard geklaagd hebben. Nog afgezien van de muziek, een grote groep mensen zo bij elkaar, vooral met wat alcohol op, maakt ook een boel kabaal. De ene schreeuwt dan nog harder dan de ander. Bij die tent kwamen ook kinderen met trommel en bekkens, zij overstemden de muziek en de schreeuwers makkelijk, ps de muziek van de feesttent ging niet uit of zachter. In het weekeinde doken er een paar professionele groepen op, die de kinderen concurrentie aandeden. En die waren nog veel luider, de muziek ging toen toch wel uit. Ik denk niet noodgedwongen, maar meer omdat de professionals heel wat harmonieuzer zijn en de moeite waard om te kijken. Die geven een complete voorstelling. Een lange draak op stokken en dansende kylans, wordt door ons wat onterecht een leeuwendans genoemd. Ik heb het al veel vaker gezien en ben heel blasé op mijn hotelkamer blijven zitten. Ik heb dus ook geen foto's. Als je het wil zien moet je in mijn oude stukjes graven, of, makkelijker, googelen. Als je dat laatste doet moet je er wel Vietnam bijzetten anders krijg je een stoot foto's van zangers en sporters die Kylan heten.
Bij het mid-herfstfestival horen ook maancakes, een soort luxe gevulde koek. Op strategische plaatsen staan stalletjes die de cakes van een bekend merk verkopen. Had ze nog willen kopen om te trakteren, maar dat is er niet van gekomen. Ik heb nog wel een stukje meegekregen. Een stukje, want naast dat ze best lekker zijn, zijn ze ook knap aan de prijs. Een rond stuk gebak van max 10 centimeter kost €4 en wordt dus in acht stukjes verdeeld.
Och, tekortkomen doe ik hier niet. Deze week nog twee grote stukken gebak gehad. Het eerste was een deel van een verjaardagstaart. Is meestal niet meer dan cake opgemaakt met boter, maar dat laatste kunnen ze hier wel. Het ziet er grandioos uit. Deze nog extra mooi met wortel en gezoute kwarteleitjes. Sorry, alweer geen foto. Maar mooi zegt niet veel over het karakter. Uit beleefdheid heb ik mijn best gedaan, maar de heel zoute eitjes was toch echt wat te veel gevraagd. Wellicht eetbaar bij de borrel, maar op de taart?
Later in de week een beter eetbaar stuk taart gehad, ook al voor een verjaardag. Een gelatinetaart gevuld met diverse stukjes lekkers. Het enige dat ik kon identificeren was kokos. Was prima te eten.
Er zit nu (zaterdagavond) voorin mijn stamrestaurant iemand gitaar te spelen en te zingen. Zeker mijn leeftijd, een overjarige hippie. Valt mee, hij heeft gevraagd of het mocht, ze hebben zelfs de muziek voor hem uitgezet. Hij speelt, zingt niet slecht, maar ik zit nu toch maar helemaal achterin. Ik moet dit stukje afmaken.
Tegelijk met mij liep een grote groep toeristen naar binnen. Gelukkig ken ik het menu en kon ik direkt bestellen. De keuken werkt op binnenkomst van de orders. Het heeft gewerkt, mijn eten staat al op tafel. Het duurt nog wel even voor de hele groep ook te eten heeft. Ondertussen loopt het restaurant nog verder vol. Wellicht door de live-muziek, alhoewel ik dat betwijfel, eerder gevonden op het net. Het personeel moet een paar tandjes bijzetten, er is er één ziek. Vooral één van de dames zou een goede snelwandelaar zijn, ze heeft een prima techniek.
Het is nog steeds warm, begin van de week was het heet, maar de laatste dagen wat 'koeler' door af en toe een (stort)bui. En dat is pas lawaai, een tropische stortbui die valt op het dak van golfplaten naast mijn hotel. De wat mindere temperatuur wordt wel weer goedgemaakt door de hoge gevoelstemperatuur als gevolg van de buien.
Zondagochtend 28°, een luchtvochtigheid van 85% en het regent.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-02-17 03:53:51
[totalVisitorCount] => 347752
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 193
[author] => Kees
[cityName] => Hué
[travelId] => 530792
[travelTitle] => Vietnam najaar 2025
[travelTitleSlugified] => vietnam-najaar-2025
[dateDepart] => 2025-09-19
[dateReturn] => 2025-11-24
[showDate] => no
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/242/237_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/179/633_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => kabaal-in-de-herfst
)
)
)
[_currentPageNumber:protected] => 2
[_filter:protected] =>
[_itemCountPerPage:protected] => 15
[_pageCount:protected] => 4
[_pageRange:protected] => 10
[_pages:protected] => stdClass Object
(
[pageCount] => 4
[itemCountPerPage] => 15
[first] => 1
[current] => 2
[last] => 4
[previous] => 1
[next] => 3
[pagesInRange] => Array
(
[1] => 1
[2] => 2
[3] => 3
[4] => 4
)
[firstPageInRange] => 1
[lastPageInRange] => 4
[currentItemCount] => 15
[totalItemCount] => 60
[firstItemNumber] => 16
[lastItemNumber] => 30
)
[_view:protected] =>
)
[breadcrumb] =>
>
Reisverslagen
[styleSheet] => https://cdn.easyapps.nl/578/css/style.css
)
Hạ Long - Vietnam 
