Servië | 21 september 2025 | Door: markjonkersleon
Zend_View Object
(
[_useViewStream:Zend_View:private] => 1
[_useStreamWrapper:Zend_View:private] =>
[_path:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[script] => Array
(
[0] => /srv/www/tl-www/website/application/layouts/scripts/
[1] => /srv/www/tl-www/website/application/layouts/scripts/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/scripts/
[3] => ./views/scripts/
)
[helper] => Array
(
)
[filter] => Array
(
)
)
[_file:Zend_View_Abstract:private] => /srv/www/tl-www/website/application/layouts/scripts/home/bodyReports.phtml
[_helper:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[HeadMeta] => Zend_View_Helper_HeadMeta Object
(
[_typeKeys:protected] => Array
(
[0] => name
[1] => http-equiv
[2] => charset
[3] => property
)
[_requiredKeys:protected] => Array
(
[0] => content
)
[_modifierKeys:protected] => Array
(
[0] => lang
[1] => scheme
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadMeta
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
Recente reisverslagen uit Servië
Servië
| 21 september 2025 | Door: markjonkersleon
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Servië
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype Object
(
[_defaultDoctype:protected] => HTML4_LOOSE
[_registry:protected] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[doctypes] => Array
(
[XHTML11] =>
[XHTML1_STRICT] =>
[XHTML1_TRANSITIONAL] =>
[XHTML1_FRAMESET] =>
[XHTML1_RDFA] =>
[XHTML_BASIC1] =>
[XHTML5] =>
[HTML4_STRICT] =>
[HTML4_LOOSE] =>
[HTML4_FRAMESET] =>
[HTML5] =>
)
[doctype] => HTML4_LOOSE
)
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_Doctype
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink Object
(
[_itemKeys:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => href
[2] => hreflang
[3] => id
[4] => media
[5] => rel
[6] => rev
[7] => type
[8] => title
[9] => extras
[10] => sizes
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadLink
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
Servië | 21 september 2025 | Door: markjonkersleon
Servië | 21 september 2025 | Door: markjonkersleon
Servië | 21 september 2025 | Door: markjonkersleon
Servië | 21 september 2025 | Door: markjonkersleon
Servië | 21 september 2025 | Door: markjonkersleon
Met de auto op reis gaan blijft één van de fijnste manieren om vrijheid te voelen. Je bepaalt zelf je tempo, je route en je stops. Geen wachtrijen, geen bagagelimieten, geen vaste schema’s. Maar die vrijheid werkt alleen echt als je je reis goed aanpakt. Zonder voorbereiding wordt een roadtrip al snel vermoeiend in plaats van ontspannend. Met de juiste mindset en een paar slimme keuzes maak je van elke rit een onvergetelijke ervaring.
Veel stress ontstaat al vóór vertrek. Te veel kilometers per dag, te weinig rustmomenten en te hoge verwachtingen.
Probeer je reisdagen niet voller te proppen dan nodig. Vier tot zes uur rijden per dag is voor de meeste mensen meer dan genoeg. Zo hou je tijd over om onderweg te stoppen, iets te eten, een wandeling te maken of gewoon even niets te doen.
Plan je grote lijnen, maar laat ruimte voor spontaniteit. Soms is het net die onverwachte afslag die je bij het mooiste uitzicht brengt.
Op lange ritten merk je snel wat echt telt: een goede zithouding, weinig rijgeluid en een stabiel gevoel op de weg. Niet hoe snel je gaat, maar hoe ontspannen je aankomt.
Daarom kiezen sommige reizigers bewust voor een tweedehands Audi. Niet om indruk te maken, maar omdat die bekendstaan om hun rustige rijervaring en degelijke afwerking. Zeker op lange snelwegtrajecten kan dat het verschil maken tussen uitgeput aankomen of fris uitstappen.
Elektrisch rijden op vakantie klinkt voor sommigen nog spannend, maar in de praktijk valt het goed mee.
Met een tweedehands elektrische auto rijd je stil, soepel en zonder schakelmomenten. Je pauzes worden automatisch rustmomenten: even stoppen om te laden, iets drinken, benen strekken. Dat natuurlijke ritme zorgt ervoor dat je minder gehaast bent en meer in het moment zit.
Bovendien ontdek je onderweg vaak leuke plekken bij laadstations: parkjes, cafés, kleine dorpen waar je anders gewoon voorbij zou rijden.
Een korte controle kan veel ellende voorkomen:
– Bandenspanning
– Olie en koelvloeistof
– Ruitensproeiervloeistof
– Verlichting
– Remmen
Het kost je tien minuten en kan uren stress besparen.
Wie nog op zoek is naar een betrouwbare auto, vindt vandaag veel opties online. Zo is Touring CarSelect een platform waar je rustig kunt kijken naar recente tweedehandswagens met garantie, zonder de typische showroomdruk. Dat is handig als je zonder zorgen wil vertrekken.
[picture] => no [pic1title] => [pic2title] => [pic3title] => [pic4title] => [pic5title] => [titleSlugified] => praktische-tips-voor-een-ontspannen-autoreis [imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png [imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/137/137_1.jpg ) [1] => stdClass Object ( [newsId] => 135 [date] => 2026-01-28 [title] => Van droom naar bezit: hoe je verantwoord een boot of tweede huis koopt [text] =>Stel: je bent al jaren fan van reizen, van vrijheid op het water of de geur van dennen in een bos en je overweegt om een boot of vakantiehuis te kopen. Het klinkt als de ultieme droom: een eigen stekkie voor weekends en vakanties, zonder telkens iets te huren of in een druk hotel te zitten. Maar voordat je die stap zet, is het slim om eerst goed na te denken.
Een eigen boot of vakantiehuis heeft veel aantrekkingskracht: het is jouw eigen plek om tot rust te komen, weg van dagelijkse beslommeringen. Je bepaalt zelf wanneer je gaat, met wie, en hoe lang je blijft. Voor veel reizigers voelt het als een rustpunt.
Tegelijkertijd is bezit geen vanzelfsprekendheid: het brengt verplichtingen en kosten mee die je niet moet onderschatten. Een vakantiehuis of boot is geen hotel of huurwoning. Je bent verantwoordelijk voor onderhoud, stalling, verzekering en alle bijkomende lasten. Denk bijvoorbeeld aan onvoorziene uitgaven voor reparaties, extra kosten bij verhuur of seizoensgebonden beperkingen die het gebruik beïnvloeden.
Locatie en gebruiksfrequentie
Of je nu kiest voor een boot of vakantiehuis: de locatie bepaalt veel. Hoe ver is het van je ‘thuis’? Hoe vaak ga je echt? Als je slechts één of twee weekenden per jaar kunt gaan, is het de vraag of de investering de moeite waard is.
De meeste experts raden aan om vóór aankoop te huren of te logeren op een vergelijkbare plek, om te ervaren of het écht bij je past.
Bij een vakantiehuis moet je ook uitzoeken wat de lokale regels zijn. In Nederland is permanente bewoning van een recreatiewoning bijvoorbeeld niet altijd toegestaan.
Ook kan de omgeving of het seizoen invloed hebben op het gebruiksgemak. Bij een boot spelen zaken als vaargebied, ligplaatsen en bereikbaarheid een rol.
De koopprijs is vaak nog maar het begin. Denk aan overdrachtsbelasting, notariskosten en soms advieskosten. Daarna komen de vaste lasten: energie, belastingen, verzekeringen, onderhoud en eventuele park- of ligplaatskosten.
Bij een boot moet je bijvoorbeeld rekenen op:
Een recreatiewoning vraagt om structureel onderhoud van zowel binnen- als buitenzijde, denk aan schilderwerk, dakonderhoud, cv-installaties of tuinbeheer. Vergeet ook niet de kosten voor schoonmaak bij verhuur of een lokale beheerder.
Reken voor een bescheiden vakantiewoning op €3.000–€6.000 vaste lasten per jaar. Voor een middelgrote boot al snel €2.500–€4.000, afhankelijk van gebruik en stalling.
Een boot biedt ultieme flexibiliteit. Je kunt meerdere locaties aandoen, je ‘verplaatst’ je vakantieplek als het ware. Dat is perfect voor mensen die houden van avontuur op het water en zich makkelijk kunnen aanpassen. Tegelijkertijd vraagt een boot intensief onderhoud, en zijn de jaarlijkse kosten vaak hoger dan verwacht. Zeker als je er niet zelf veel aan doet.
Een vakantiehuis is stabieler qua investering. Je kiest voor een vaste plek die je naar eigen smaak kunt inrichten en verbeteren. Bovendien kun je het huis mogelijk (deels) verhuren als je er zelf niet bent. De keerzijde: minder mobiliteit, en ook hier zijn er terugkerende kosten die vaak onderschat worden.
Let op: De waardeontwikkeling van een vakantiehuis kan aantrekkelijk zijn, maar dit is sterk afhankelijk van locatie, onderhoud en regelgeving.
Welke keuze je ook maakt, je koopt geen luxeproduct maar een bezit met waarde. En waarde vraagt om bescherming. Het risico op schade door brand, storm, inbraak of ongelukjes is niet te vermijden maar je kunt je er wel goed tegen wapenen.
Daarom is het verstandig om je vanaf het begin goed te laten adviseren over passende verzekeringen. Eerdmans is verzekeringsspecialist voor recreatie die precies weet wat belangrijk is bij het verzekeren van een boot of vakantiehuis. Denk aan dekking voor schade, aansprakelijkheid, inboedel of milieuschade.
Een boot of vakantiehuis koop je vaak met het idee om er jarenlang van te genieten. Maar levens veranderen. Misschien gebruik je het minder dan gedacht, wil je overstappen op een ander type vaartuig of woning, of komt er een moment dat je de investering liever liquide maakt. Dan is het goed om een plan B te hebben.
Tip: Bepaal bij aankoop al wat je ideale gebruikstermijn is. Zo kun je tijdig inspelen op veranderingen en voorkom je dat het bezit een last wordt.
Een eigen boot of vakantiehuis kopen is fantastisch. Het kan jouw reislust en behoefte aan vrijheid vervullen. Maar de droom wordt pas echt duurzaam als je realistisch bent over kosten, tijd, onderhoud en verzekeringen.
Neem de tijd om te rekenen, plannen en vergelijken. Kijk of de investering bij je levensstijl past, en maak gebruik van de juiste expertise. Zo wordt je vakantiedroom geen zorgenpost, maar een plek waar je jaar na jaar van kunt genieten.
[picture] => no [pic1title] => [pic2title] => [pic3title] => [pic4title] => [pic5title] => [titleSlugified] => van-droom-naar-bezit-hoe-je-verantwoord-een-boot-of-tweede-huis-koopt [imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png [imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/135/135_1.jpg ) [2] => stdClass Object ( [newsId] => 136 [date] => 2025-12-30 [title] => Vrijheid onderweg begint met overzicht [text] =>Reizen staat voor vrijheid. Geen vaste routine, geen agenda, alleen jij en de weg die zich ontvouwt. Toch weet elke reiziger dat echte vrijheid niet ontstaat uit chaos, maar uit overzicht. Wanneer je weet waar je bent, wat je nodig hebt en hoe je keuzes maakt, wordt reizen pas echt zorgeloos. Dat geldt voor alles onderweg: je route, je bagage, je geld en zelfs de manier waarop je met technologie omgaat. In een wereld waarin innovatie snel vooruitgaat draait vrijheid steeds meer om inzicht.
Spontaan reizen klinkt romantisch, maar zelfs de meest vrije avonturier plant bewust. Een goede voorbereiding betekent niet dat je alles vastlegt, maar dat je ruimte creëert voor improvisatie. Door inzicht te hebben in je budget, je documenten en je route, kun je met vertrouwen loslaten. Overzicht is geen beperking, maar een hulpmiddel. Het maakt dat je keuzes kunt maken zonder stress, omdat je weet wat je achterlaat en waar je naartoe wilt.
Overzicht geeft rust. Niet omdat alles voorspelbaar wordt, maar omdat je beter weet hoe je kunt omgaan met het onverwachte. Een gemiste trein, een omweg of een vertraging voelt minder zwaar als je grip houdt op het geheel.
Reizen anno nu is digitaal. Van tickets tot navigatie, van reserveringen tot communicatie: bijna alles gebeurt online. Dat brengt gemak, maar ook verantwoordelijkheid. De moderne reiziger kiest bewust hoe hij technologie gebruikt. Digitale innovaties laten zien hoe transparantie en flexibiliteit hand in hand kunnen gaan. Ze helpen ons niet om méér vast te leggen, maar om slimmer te plannen.
De kunst van reizen is weten wanneer je moet plannen en wanneer je moet loslaten. Te veel voorbereiding kan spontaniteit doden, maar te weinig overzicht zorgt voor onrust. De balans ligt ergens in het midden. Door vooraf te bedenken wat belangrijk is, of dat nu je budget, vervoer of gezondheid is, maak je ruimte om onderweg te genieten.
Vrijheid is niet hetzelfde als impulsiviteit. Wie met aandacht reist, ziet meer, voelt meer en beleeft meer. Overzicht helpt om dat bewustzijn vast te houden, ook in een wereld vol prikkels en keuzes.
Wie reist, weet dat geld niet alleen een praktisch hulpmiddel is, maar ook invloed heeft op rust en vrijheid. Een overzicht van wat je hebt en wat je uitgeeft voorkomt onnodige stress. Door bewust te kiezen hoe je je middelen beheert, digitaal of contant, houd je de regie. Ook nieuwe vormen van technologie, zoals ethereum, maken het makkelijker om inzicht te krijgen in waarde, transacties en mogelijkheden, waar ter wereld je ook bent.
Een van de mooiste lessen van reizen is leren wat je écht nodig hebt. Vaak blijkt dat veel minder te zijn dan je denkt. Overzicht helpt om dat te ontdekken. Niet alleen in spullen, maar ook in keuzes. Wanneer je weet wat belangrijk is, kun je de rest loslaten. Dat geldt voor bagage, maar ook voor verwachtingen.
Inzicht vervangt geen avontuur, maar maakt het dieper. Het helpt je bewuster te reizen en beter te begrijpen wat je onderweg zoekt. Of het nu gaat om een lange roadtrip, een wereldreis of een weekend in eigen land: inzicht is je kompas. Het laat zien waar je vandaan komt, waar je nu bent en waar je naartoe wilt.
Vrijheid onderweg is meer dan bewegen, het is leven met intentie. Wie bewust reist, kiest niet voor het drukste schema, maar voor het rijkste moment. Overzicht maakt dat mogelijk. In een tijd waarin reizen, technologie en financiën steeds meer met elkaar verweven zijn, wordt inzicht de sleutel tot rust. Ethereum is daar een mooi symbool van: een systeem dat draait om transparantie en autonomie, net als reizen zelf. Want echte vrijheid is niet weglopen van structuur, maar het bewust kiezen van richting.
[picture] => no [pic1title] => [pic2title] => [pic3title] => [pic4title] => [pic5title] => [titleSlugified] => vrijheid-onderweg-begint-met-overzicht [imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png [imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/136/136_1.jpg ) ) [topCountries] => Array ( [0] => stdClass Object ( [continentId] => 4 [countryId] => 169 [reportCount] => 22 [pictureCount] => 65535 [position] => 1 [countryName] => Spanje [countryIsoCode] => ES [continentName] => Europa ) [1] => stdClass Object ( [continentId] => 4 [countryId] => 64 [reportCount] => 10 [pictureCount] => 65535 [position] => 2 [countryName] => Frankrijk [countryIsoCode] => FR [continentName] => Europa ) [2] => stdClass Object ( [continentId] => 4 [countryId] => 85 [reportCount] => 7 [pictureCount] => 12025 [position] => 3 [countryName] => Hongarije [countryIsoCode] => HU [continentName] => Europa ) [3] => stdClass Object ( [continentId] => 4 [countryId] => 93 [reportCount] => 3 [pictureCount] => 65535 [position] => 4 [countryName] => Italië [countryIsoCode] => IT [continentName] => Europa ) [4] => stdClass Object ( [continentId] => 4 [countryId] => 140 [reportCount] => 3 [pictureCount] => 63480 [position] => 5 [countryName] => Noorwegen [countryIsoCode] => NO [continentName] => Europa ) [5] => stdClass Object ( [continentId] => 4 [countryId] => 70 [reportCount] => 2 [pictureCount] => 48300 [position] => 6 [countryName] => Duitsland [countryIsoCode] => DE [continentName] => Europa ) [6] => stdClass Object ( [continentId] => 4 [countryId] => 74 [reportCount] => 2 [pictureCount] => 30533 [position] => 7 [countryName] => Griekenland [countryIsoCode] => GR [continentName] => Europa ) [7] => stdClass Object ( [continentId] => 4 [countryId] => 150 [reportCount] => 2 [pictureCount] => 38866 [position] => 8 [countryName] => Portugal [countryIsoCode] => PT [continentName] => Europa ) [8] => stdClass Object ( [continentId] => 4 [countryId] => 179 [reportCount] => 1 [pictureCount] => 16157 [position] => 9 [countryName] => Zwitserland [countryIsoCode] => CH [continentName] => Europa ) [9] => stdClass Object ( [continentId] => 4 [countryId] => 192 [reportCount] => 1 [pictureCount] => 5720 [position] => 10 [countryName] => Oekraïne [countryIsoCode] => UA [continentName] => Europa ) ) [countryId] => 247 [countryName] => Servië [continentId] => 4 [continentName] => Europa [countryPopulation] => 0 [countrySurface] => 0 [capitalCityLongitude] => 0.000000 [capitalCitylatitude] => 0.000000 [portalReports] => ArrayIterator Object ( [storage:ArrayIterator:private] => Array ( [0] => stdClass Object ( [reportId] => 5109719 [userId] => 195336 [countryId] => 247 [username] => markjonkersleon [datePublication] => 2025-09-21 [photoRevision] => 0 [title] => Servië - ..... [message] =>Belgrado,
Stad van de basketballer, Jokíc.....yeah!
Mooier dan verwacht!
[vip] => [userRegistrationDate] => 2009-07-19 17:08:49 [totalVisitorCount] => 157449 [pictureCount] => 0 [visitorCount] => 292 [author] => Mark [cityName] => Belgrado [travelId] => 303280 [travelTitle] => Kleine reizen [travelTitleSlugified] => kleine-reizen [dateDepart] => 2011-01-01 [dateReturn] => 2022-01-01 [showDate] => no [goalId] => 6 [goalName] => Een korte vakantie [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/servie,belgrado [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/195/336_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => servie ) [1] => stdClass Object ( [reportId] => 5106394 [userId] => 383868 [countryId] => 247 [username] => rollingmetal [datePublication] => 2025-03-06 [photoRevision] => 0 [title] => Krokante wegen naar Europa’s bezongen steden [message] =>Ik zou.
Ik zou het reizen gaan combineren met het schrijven van een nieuw boek. Eigenlijk hield het reizen me niet zo bezig; ik was nog altijd met mijn eerste boek in de weer. Tot er een omslag kwam. Ik was mijn boek aan het promoten, maar stuitte op enkele tegenslagen. Promotie was niets voor mij, merkte ik. Het volgende agendapunt zou ‘reis voorbereiden’ zijn. Daar ging ik veel liever mee aan de slag, en dat deed ik ook. Toen ik diep in de materie zat, schoof het schrijven naar de achtergrond. Ik kreeg zin om weer een volwaardige reis van mijn reis te maken, geen parttime reis. Fulltime fietsen, dat wilde ik. Er waren in het verleden wat zaken blijven liggen in oostelijk Azië. Frank van Rijn had ooit ‘duizend-en-één redenen om terug te gaan naar Zuid-Amerika’. Ik kende het fenomeen, al had ik iets minder redenen en ging het bij mij om een ander gebied. Er zaten hiaten in mijn route van weleer. Ik wilde ooit nog het traject Sary Tash (Kirgizië) – Xining (China) rijden en Lüchun – Mengla (beide China); dan was de lijn van Hellevoetsluis naar Singapore voltooid. Ik wilde meer van Cambodja zien, ik wilde noordelijk Vietnam zien. Van Mongolië had ik in 2016 afgezien, maar nu wilde ik er toch heen. Taklamakan, Gobi, Altaj, Siberië, Himalaya - het was voor mij allemaal nog onverkend terrein en de namen klonken fantastisch. Ik plakte dat alles aan elkaar en had ruwweg een plan. Ik kon het beste naar Bangkok vliegen en dan via Cambodja en het binnenland van Vietnam naar het noorden gaan reizen, door China, naar Mongolië en Siberië en dan weer afbuigen naar het zuiden, naar de Himalaya.
Ik zou naar Bangkok vliegen, met Thai Airways. Mogelijk was ik me niet erg bewust van het feit dat het eerste deel uitgevoerd werd door Turkish Airlines. Ik reserveerde het fietsvervoer na de aanschaf van het ticket en kreeg de bevestiging: er was ruimte gereserveerd voor mijn fiets op het traject Istanbul - Bangkok. ‘Maar de fiets moet ook mee van Schiphol naar Istanbul’, liet ik Thai Airways weten. ‘Neem daarvoor contact op met Turkish Airlines’, was de respons. Turkish Airlines wees naar Thai Airways: ‘Zij dragen de verantwoordelijkheid, wij zijn slechts uitvoerder.’ ‘Turkish Airlines blokkeert de reservering’, zei Thai Airways. ‘Het lukt ons ook niet’, zei Turkish Airlines, ‘u kunt het het beste op Schiphol navragen’. Dat laatste was ook wat Thai Airways uiteindelijk zei, na vele andere pogingen om van me af te komen. De 150 euro voor het fietsvervoer bleek bij nader inzien per deel van de vlucht te gelden, niet voor de hele vlucht. En fietsdozen kosten tegenwoordig 30 euro op Schiphol. Ik voelde een vreselijke weerstand. Het kwam erop neer dat ik op de bonnefooi naar Schiphol moest komen en als men heel genadig was mocht mijn fiets mee, mits ze mijn bankrekening mochten plunderen. En dat terwijl ik zóveel wilde meenemen dat ik mijn bagagezak niet eens dicht kreeg. En dan waren er nog dat machtsvertoon en die immer vernederender wordende controles op luchthavens; de laatste keer stond ik al bijna in mijn onderbroek. En hoe zou mijn splinternieuwe fiets aankomen? Ik zag schokkende foto’s van door Turkish Airlines vervoerde fietsen. Wat als mijn fiets in het geheel niet aankwam, iets waarvan ik ook voorbeelden vond als het om Turkish Airlines ging. De onzekerheid zou eindeloos lang kunnen voortduren, de omvang van het potentiële drama was niet te overzien. Kon ik maar gewoon per fiets van huis vertrekken, verlost van alle onzekerheid, regels en torenhoge extra kosten. Waarom deed ik dat niet gewoon? Omdat het winter was? Op 31 december 2015 begon ik te fietsen vanuit Hellevoetsluis naar Japan. Op 8 februari 2017 begon ik te lopen vanuit Hellevoetsluis naar Roemenië. Had ik daar nare herinneringen aan? Integendeel. Het was niet altijd leuk, maar langzaam de lente mogen begroeten was een mooie ervaring. Ik ging het opnieuw doen. Ik nam mijn verlies, betaalde leergeld voor mijn in de loop der jaren vervaagde alertheid als het ging om listige trucs van luchtvaartmaatschappijen en ging een geheel andere aanloop nemen naar Mongolië. De romp en staart van de reis bleven gelijk, maar de oorspronkelijke kop (Cambodja, Vietnam en het traject Lüchin-Mengla) verviel. Ik ging mijn eerste grote reis uit 2013 grotendeels overdoen, maar dan geheel anders. Ik ging nu de landen in de Balkan die ik in 2013 liet liggen en die ik in 2020 had willen bezoeken alsnog verkennen. En ik ging alsnog zware trajecten in Montenegro en Albanië rijden. Ik zou nu naar het zuiden van Turkije gaan en de Koerdische gebieden. Naar de noordelijke delen van Georgië. Naar Armenië. Naar het noorden van Kazachstan. En daarna was ik bij mijn eerdere wensenlijstje: Siberië, Taklamakan, Gobi, Altaj, het traject Sary Tash - Xining, Ulaanbaatar. En daarna moest het er maar eens van komen. Ooit hikte ik lang aan tegen Guyana, Marokko, Zuid-Afrika. Onterecht, want het was er fantastisch. Ik moest nu maar eens pogen om in India te komen, en Nepal. Wat mij betreft fietste ik de hele zuidelijke flank van de Himalaya, van Ladakh tot Arunachal Pradesh.
Ik zou gaan fietsen. En dat ging ik ook echt doen. Heel mijn plan ging ondersteboven, maar ik had geen zin om dat alsnog uitgebreid voor te bereiden. Ik wilde weg. Op 10 februari, de dag dat ik had zullen vliegen, leegde ik mijn uitpuilende bagagezak en richtte mijn fietstassen geheel naar wens in. Niks ruimbagage, niks handbagage, direct alles op zijn plek voor de grote tocht. In de avond zette ik Osmand en Maps.me weer op mijn telefoon. Ik downloadde kaarten tot aan Servië, het eerste land op de route waar ik nooit eerder was; in pakweg tweeënhalve week moest ik in hoofdstad Belgrado kunnen zijn. Tot die tijd zou ik wildkamperen, en ouderwets offline zijn. Ik zocht nu eindelijk eens uit waar ik beren kon verwachten, iets wat ik twaalf jaar eerder had moeten doen. Het ging om meer landen op mijn route dan ik hoopte: Bosnië en Herzegovina, Montenegro, Albanië, Noord-Macedonië en Bulgarije. Verder zag ik dat zo’n beetje alle landen in Centraal-Azië hun visum- en registratievereisten hadden versoepeld sinds ik er voor het laatst was, maar dat Azerbeidzjan zijn grenzen had gesloten. Daar zal ik mogelijk een sprongetje moeten maken. En toen was mijn dag en ook mijn voorbereiding voorbij. Verder zou ik me laten verrassen.
‘Laconiek’, dat woord omschreef mijn gevoel bij vertrek. Het drong opnieuw niet goed tot me door wat het betekende om een jaar lang te gaan reizen. Of wist ik nu juíst wat het betekende, door ervaring? Ik reed de straat uit in de miezerregen. Ik reed Hellevoetsluis uit, langs het Haringvliet, volgens het boekje, het boek dat ik zelf geschreven had. Het gaf een goed gevoel hier weer te rijden met een plan voor een jaar. Toen mijn omgeving minder vertrouwd werd volgde ik vooral mijn kompas, omdat ik in de regen nauwelijks mijn telefoon kon raadplegen. Buiten Puttershoek lunchte ik aan een picknicktafel naast een molen, toen het even droog was. Ik vond Mongolië een coole bestemming; het was een interessant antwoord op de vraag: ‘Waar ga je heen?’ Maar voorlopig vroeg niemand iets. Aan het eind van de middag was ik nabij Tilburg. Alle natuur heette hier ‘Huis ter heide’ en de toegang was deels of volledig verboden. In het donker reed ik door naar Loon op Zand en vond daar eindelijk de grens van het enorme natuurreservaat. Vlak erbuiten zette ik de tent op. Het was niet lang geleden dat ik wildkampeerde, want kort ervoor reed ik mijn nieuwe Avaghon-fiets in door heen en weer te rijden naar Luxemburg. Dat wildkamperen deed ik met een oude tent; de tent die ik vandaag opzette was nog nieuw. Deze MSR Elixir 2 was net weer even anders dan de vorige, die meeging op de tours in Afrika (2019) en Europa (2020). De huidige was asymmetrisch, met rechts de ingang bij het voeteneind en links bij het hoofdeind. Dat betekende in de praktijk dat je nooit de buitentent verkeerd om over de binnentent kunt leggen, en zoiets is verrekte handig in het donker. Wel waren de oogjes voor het bevestigen van de buitentent aan de stokken nu kleiner en minder gebruiksvriendelijk, en de zijruimtes waren kleiner. Ook vond ik nul reserveharingen en nul noodhulsjes niet bepaald getuigen van vrijgevigheid. Ik had ook een nieuwe slaapzak, maar sliep wel nog steeds op mijn vertrouwde lekke slaapmat. Ik gebruikte ook weer een (nieuwe) stugge fietshoes als extra grondzeil, om perforatie van de tentbodem te voorkomen.
Na een droge dag bereikte ik in de namiddag de Duitse grens. Voorbij die grens was er nog meer natuur verboden dan vóór de grens, dus kampeerde ik nog één nacht in Nederland. Ik zat net buiten Venlo en het was enigszins rumoerig. Er was een knal, er was muziek, er brandden lichten van geparkeerde auto’s en soms was er een schreeuw, waarschijnlijk om een hond te roepen. Eén hond ontdekte me, maar verraadde mijn positie niet. In de ochtend regende het zacht op mijn tent. Ik wenste dat het niet regende. Het bleek sneeuw te zijn; strikt genomen was mijn wens vervuld. Ik reed alsnog Duitsland in over een besneeuwde en daarmee licht krakende weg. Dag Nederland, tot in de pruimentijd. Al in het eerste uur fietsen was er een sterke behoefte aan suiker, en het suikershot (meestal koekjes of marshmallows) werd al snel een nieuw, dagelijks terugkerend ritueel. Ik had nog steeds te maken met die onevenwichtige energieverdeling van weleer: in de ochtend met moeite enkele tientallen kilometers rijden, en in de middag met gemak het totaal naar ruim honderd kilometer brengen. Het stopte al snel met sneeuwen, maar de temperatuur bleef de hele dag rond het vriespunt. Buiten Leverkusen vond ik een bos zonder bord met ‘Naturschutzgebiet’, oftewel beschermd natuurgebied. Het werd dan ook gesloopt. In de ochtend vond ik alsnog het (verminkte) bord dat ik de vorige avond niet zag. Bossen worden alleen beschermd tegen burgers (die mogelijk een takje breken of een hert verstoren), maar zelden tegen overheden. Als er een windmolen- of zonnepanelenpark moet komen, worden plant en dier genadeloos geruimd.
Het passeren van de Rijn had een positief effect op mijn omgeving. Ik reed door beboste valleien en mocht daarom klimmen (warmte!) en zag mooie, stille dorpen, met snoep- en sigarettenautomaten. Die laatste accepteerden contant geld, dus had ik het idee dat de leeftijdscontrole op tabaksverkoop (18 jaar) in Duitsland niet veel kon voorstellen. Na het klimmen van 1500 hoogtemeters, een dagtotaal dat niet misstaan had in een serieus gebergte, negeerde ik een geopende camping en sliep een kilometer verderop, naast een klaterende beek. In de vorst fietste ik verder. Ik had nú alweer, na slechts vier dagen, te maken met dat merkwaardige verschijnsel dat allerlei curieuze, decennia oude songs en jingles zich vanuit de vergetelheid omhoog werkten naar mijn bewustzijn, en ook dat mijn brein creatief aan de slag ging met teksten. Daar was ‘België’ weer, van Het Goede Doel, op mijn lange weg naar Belgrado in Servië. Ik hoorde Henk Temming en de zijnen zingen. ‘Ik heb getwijfeld over Belgrado... Servië… Servië… Ser-vi-ë!’ Wat ook apart was, was dat ik volautomatisch was overgeschakeld op junkfood uit mijn vorige fietsleven, terwijl ik in mijn vierjarige intermezzo zo kritisch was geworden op het gebied van voedsel. Ik paste alsnog mijn fietsdieet aan en kocht kaas, melk en Griekse yoghurt. Er was voorlopig geen kans op bederf, hooguit op bevriezing. Om me heen zag ik al lang geen rijtjeshuizen meer; was dat iets typisch Nederlands? Hier hadden huizen karakter. Ik zou ook buiten Nederland nergens die fopbrommers meer zien die bij de Nederlandse jeugd zo populair zijn. In België had ik die zogeheten ‘fatbikes’ ook niet waargenomen, twee weken terug. Als ik in Nederland tieners op die idioot lompe dingen zag trappen, had ik altijd zin om met mijn nieuwverworven Drentse accent te vragen: ‘Ach, hej de brommer kapot?’ Waar ik nu in Duitsland moeite mee had, was die gekmakende infrastructuur, mede door het reliëf. Eigenlijk wilde ik in een rechte lijn naar het zuidoosten, maar wegen kronkelden en splitsten alle kanten op en maakten van mijn tocht een puzzeltocht.
Op een nieuwe dag was het vroeg licht, vooral door verdwijnende bewolking. De zon brak door. Dat was een zeer welkome ontwikkeling. Wel zag ik vliegtuigen die net als in Nederland ijverig in de weer waren om de ontstane blauwe hemel met hun sporen weer dicht te plamuren. Veel was daar niet voor nodig, want de trails waaierden snel uit en rond het middaguur scheen de zon achter een melkwit waas. ‘Dat is gewoon condens’, sprak de nationale weerman, terwijl je ondertussen zijn laatste restje geloofwaardigheid zag verdampen. Ik was, zo vroeg op deze reis al, zowaar toe aan mijn eerste mijlpaal. Door enkele bepakte ritjes te maken in de afgelopen vier jaar was mijn kilometerteller blijven lopen, en inmiddels had ik de 150.000 kilometer bereikt. Op naar de miljoen. Geef me nog 45 jaar, dat zou moeten volstaan; dan kan ik op mijn honderdste met fietspensioen. Ik reed verder. Wat een vredige wereld was dit deel van Duitsland, deze deelstaat Hessen, en verderop Beieren. Zo rustig, zo vriendelijk. Ik maakte in planningen steeds de fout Duitsland over het hoofd te zien als fietsland. Ik zag het als land waar je nu eenmaal doorheen moest, maar dit land is een zeer interessant fietsland. Het is groot en heeft veel moois te bieden. Ik smeedde deze dag meerdere fietsroutes aaneen. Ik reed langs besneeuwde velden in een glooiend landschap, en langs dichte bossen. Ik zag inmiddels bij die bossen nauwelijks borden meer met regels en verboden. Ik raakte steeds verder verwijderd van Nederland, waar inmiddels bijna alle natuur of dat wat ervoor doorgaat na zonsondergang verboden terrein is; dat land waar mensen in vrijheid leven. Ik koos een bos om in vrijheid te slapen. Het werd met de nacht kouder. Mijn slaapzak had een comforttemperatuur van -5°C, maar dat was een tikje bezijden de waarheid. Ik gebruikte nu een extra lakenzak, sokken en een shirt, en zou in een volgende nacht ook nog een sweater nodig hebben. In de ochtend was het -4°C in de tent. Bij het afbreken van de tent bleken de tentstokken aaneengevroren te zijn. Ik poogde er een vlammetje bij te houden, maar mijn aansteker weigerde dienst. Met veel wrijven en veel kracht kreeg ik de stokken uit elkaar. Later leerde ik dat warme adem volstaat. Ik leerde ook dat koude tentstokken heel snel extreem koud aanvoelen en ook pijnlijk zijn, en dat warme handen pijlsnel afkoelen en niet snel weer warm worden. Ik moest gedisciplineerder werken. Vingertoppen even niet nodig? Wanten aan! Over een krokante ondergrond verliet ik het bos. Ik droeg een shirt, een longsleeve, twee sweaters, een regenjas, een broek, een regenbroek, plastic zakken en sokken om de voeten en ik had mijn muts over de capuchon getrokken. Toen ik reed gaf de teller -9,7°C aan. Tijdens mijn suikershot maakte ik een foto van mijn bevroren fles cola. De hemel was mooi blauw en nu streeploos. Een ochtend later was het -7°C in de tent en buiten stuitte ik op de limiet van mijn fietscomputer. Die gaf nu -10°C aan; het zal -12°C geweest zijn. Heel soms dacht ik nog wel eens aan Bangkok, aan Cambodja, aan Vietnam. Had ik niet door moeten zetten? Het waren zinloze gedachten. Dit was nu mijn leven, met de touwtjes in mijn handen, met garantie op voortgang. Iedere ochtend werd het vroeger licht; al het lengen der dagen zat in de ochtend, door mijn verplaatsing naar het oosten. Ik moest om de dag een kwartier eerder opstaan als ik bij het eerste licht wilde vertrekken om ontdekking te voorkomen. Steeds vroeger vertrekken maakte mijn ochtenden steeds langer. Omdat ik pas na de lunch volop energie heb, begon ik mijn lunch te vervroegen. In Eschenbach lunchte ik bij -1°C; stilzitten bij een dergelijke temperatuur is geen genoegen. Ik moest daarna naar Vohenstrauß, maar er was geen fietsroute en ook geen voor fietsers veilige weg, en dus moest ik zelf een route maken. Ik moest een heuvel oversteken, duwde mijn fiets door een besneeuwd bos over een knisperend pad en reed van dorp naar dorp over steile wegen. Ik kreeg het er aangenaam warm van.
Bij een nieuw ontwaken vroor het niet langer. In een dorp gaf een kraan gesmolten sneeuw vrij. Ik spoelde mijn bidon net zo vaak om totdat de dikke klont ijs eruit viel. Ik bereikte dan toch Vohenstrauß, dat in mijn hoofd lange tijd Straußvogel had geheten, en at wafels op een groot, langgerekt plein. En toen reed ik naar Tillyschanz, de allerlaatste Duitse plaats op mijn route. Tsjechië verraste me met kledingrekken in de buitenlucht, langs de weg, maar al vlot reed ik de bossen in. Het was er fantastisch, alsof ik plots in Alaska was. Ik ging op een boomstam zitten in de besneeuwde wereld en lunchte in de zon. Daarna werd de wereld alledaagser, met akkers en dorpen. Bossen lagen nu meestal achter de akkers, op enige hoogte. De huizen, kerken en kastelen bevielen me. In grotere plaatsen waren flatgebouwen geschilderd in pasteltinten, zoals ik dat ooit ook had gezien in Aktau, Kazachstan. Wat me irriteerde was de geluidsoverlast van de vele honden. Mensen leken honden te houden als alarminstallatie. Ze leefden in de tuin en kregen af en toe wat eten toegeschoven. Die indruk kreeg ik althans. Je kweekt er geen sympathieke honden mee. Het aanbod in de supermarkt was beperkter dan in Duitsland en het wegennet was nog steeds complex en ik bleef puzzelen op mijn route. Het Tsjechische leven leek te draaien om hout: het hakken en zagen ervan, het verzamelen van grote voorraden en het opstoken ervan. Dit alles hoorde, zag en rook je de hele dag. Overal hing rooklucht en gek genoeg stoorde het me niet meer zoveel als voorheen. Het stoken was niet voor niets; het was bepaald nog geen lente. Het was nog niet definitief gedaan met de vorst. Ik zag daar de positieve kant van in. Zolang de temperatuur rond het vriespunt bleef, regende het niet. Het had al een dag of twaalf niet meer geregend en regen was in mijn beleving verworden tot iets dramatisch. Ik had een regenfobie ontwikkeld. Ik huiverde bij de gedachte aan natte kleding, en druipende tassen in een vochtige tent. Ondertussen leken mijn spierkracht en energie snel toe te nemen. Toen ik pas enkele dagen onderweg was merkte ik dat ik vermoeider raakte, maar nu was ik juist krachtiger. Ondanks het vele klimwerk overschreed ik nu toch weer de honderd kilometer op een dag.
Na drie dagen Tsjechië reed ik langs enkele bewaard gebleven stukken ijzeren gordijn Oostenrijk binnen. Het was ochtend en ik kwam niet ver. Ik was dan wel krachtig, maar mijn stofwisseling was anders dan ik gewend was uit mijn vorige fietsleven. Mijn lijf moest weer leren om anders om te gaan met voedsel. Ik had grote porties nodig. De appelmoes en yoghurt van zo-even waren geen stevig fundament. Die maag moest vol. Ik nam mijn suikershot en iets later alvast een halve lunch. De omgeving veranderde weinig in visueel opzicht na mijn landenwisseling, maar het vrijwel ontbreken van honden bracht wel rust. Later zag ik langzaam het typerende Oostenrijkse gebruik van hout in de bouwstijl van huizen in beeld komen. Er was nu meer verkrijgbaar in de supermarkt, maar het was inmiddels zowaar 14°C buiten waardoor ik te koelen producten moest laten liggen, maar het was hier ook knap duur. Mijn omgeving veranderde toen ik de Krems ging volgen, die naar de Donau stroomde. Ik kwam in een prachtig dal terecht, en kampeerde in een heuvelbos achter het dorp Senftenberg. Mijn tenen en vingertoppen waren doods. Als dit een ijskoude dag was geweest had ik dat begrepen, maar uitgerekend vandaag was het lente geweest. Ik hoopte dat het bij zou trekken. Ik zat nu op 91 kilometer van Wenen. Ik wilde deze stad aandoen, uit nieuwsgierigheid, maar wilde ik echt door een grote, drukke stad rijden? De volgende dag kwam het antwoord. Ik kon naar de Donau rollen en die gaan volgen. Zo zou ik, rijdend langs het groen en het water, zelfs in het hart van Wenen afgeleverd worden. Ik ging op pad. Het was prettig om een dag niet te hoeven klimmen. Ik kwam zelfs te rijden over langgerekte eilanden in de Donau. Al in de vroege middag was ik in Wenen. Ik wist weinig van Wenen. Volgens Ultravox had de stad niets te betekenen. Er moest een reuzenrad zijn en iets dat ‘Prater’ heette. Ik ging ernaar op zoek en was er vrij snel. Ik kwam terecht in een… pretpark! Een vrij toegankelijk pretpark in het hart van de stad. Er werd veel onderhoud gepleegd - sommige achtbanen waren half gedemonteerd - maar veel attracties waren open en er was muziek uit speakers. Wat een verrassing! Ik keek mijn ogen uit. Ik vind het netjes als een stad zorgt voor vermaak voor zijn burgers (in plaats van een woud aan borden met gedragsregels en verboden).
Ik keerde terug naar de Donau. Ik moest eigenlijk zuidwaarts naar Hongarije, maar dan moest ik alsnog door de stadsdrukte. En dus reed ik nog een stukje oostwaarts. In een klein bos nabij een voetbalveld en de luchthaven zette ik de tent op.
Als het licht was wilde ik vertrekken, maar er waren grenzen. Vroeger dan 5 uur ging ik niet opstaan. Als ik bij het eerste licht wilde blijven vertrekken, moest ik over enkele weken om 2.30 uur opstaan, alvorens de zomertijd óf de Bulgaarse tijd, of beiden, tijdelijk een einde maakte aan die ontwikkeling. Oostenrijk was het laatste euroland op mijn route, dus maakte ik in Frauenkirchen al mijn kleingeld op, inclusief de euro voor de winkelwagen (echter: Montenegro en Kosovo hebben geen eigen valuta en gebruiken de euro, zo weet ik nu). Oostenrijk was hier volkomen vlak, wat heel bevreemdend was. Langs groene akkers en windmolens reed ik naar Pamhagen, langs vervallen douanegebouwen, en liet West-Europa achter me. Van Hongarije kreeg ik direct een goede indruk. Ik zag nette huizen en nette mensen, veel beelden, zitbanken, picknicktafels en fietspaden. Daarna reed ik over een rustige weg met aan weerszijden bos. Het ging om grote bossen met veel ruimte – een kampeerparadijs. Maar mijn paradijs veranderde van karakter. In de ochtend hoorde ik getik op het tentdoek. Mijn angstbeeld werd werkelijkheid. Ik mocht in de regen gaan rijden. Wel had ik eindelijk een land met een minder complex wegennet, wat het navigeren vereenvoudigde, al moest ik vaker omrijden. Hongarije is een zeer ruim land, en dat met een afnemende bevolking. Immigranten kwamen hier vooral uit Europa. Ik reed naar Pápa en had de grootste moeite om Stef Bos uit mijn hoofd te krijgen. Aan Henk Temming die Belgrado bezong had ik al genoeg. Daarna mocht ik klimmen in de regen. Ik kon nu vaarwel zeggen tegen mijn nog grotendeels droge kleding. Ik trok een sweater uit om zweten te voorkomen, maar het mocht niet baten. Ik stuitte op een fietsverbod en werd gedwongen een alternatieve route te nemen, alwaar ik genoodzaakt was mijn fiets over een afstand van vijfhonderd meter door klei te duwen. Deze dag werd met de minuut gaver. Mijn fiets en tassen waren deze dag mooi schoongespoeld, maar het was voor niets geweest. Nu zat overal klei aan. Eenmaal in de tent pleegde ik veel onderhoud; ik verwijderde klei en water. Mijn natte kleding zou niet meer droog worden als ik het niet droeg. In IJsland leerde ik dat je zelfs sweaters kunt drogen door erin te slapen; het vocht condenseert dan aan de buitenkant van de slaapzak. Maar in IJsland droeg ik geen katoen, nu wel, en met katoen werkt het niet. En zo werd ik in een natte sweater wakker. Ik trok alle overige natte kleding weer aan. Ik had altijd het idee dat als je in de winter in natte kleding gaat fietsen, je geheid ziek wordt. Dat is niet waar. Zolang je het warm hebt gaat het goed. Ik ging bewegen en het beloofde een mooie dag te worden. Wel mocht ik de voorrem opnieuw afstellen, na de versnelde slijtage van de remblokken in de regen. Ik had nu schijfremmen; die waren nieuw voor me. Maar afstellen was nog een eenvoudig klusje. Na enige tijd fietsen in de zon kreeg ik plots zicht op een groot meer beneden me: het Balatonmeer. Er was een picknicktafel met een mooi uitzicht en ik noemde dit moment ‘lunchtijd’. Ik reed vervolgens langs de oostkant van het meer en merkte dat nu mijn achterrem niet meer werkte. Aan deze kant waren de remblokken echt op en ik mocht ze vervangen. Dat was een grotere uitdaging dan remmen afstellen, maar ik slaagde in het oplossen van deze puzzel. Weer een vaardigheid rijker. In de avond gloeiden mijn tenen. Mijn grote tenen leken wel ontstoken. In mijn vingertoppen zat steeds minder gevoel. Op mijn rechterenkel zaten blaasjes. Kou doet rare dingen met ledematen, vooral als de kou even plaats maakt voor warmte. De volgende ochtend bracht me meer zonneschijn, nu weer achter een melkwit waas. In een supermarkt in Szekszárd trof ik een rijk assortiment, vooral wat zuivel betreft. Szekszárd was ook weer een stad met indrukwekkende gebouwen en kleurrijke huizen. Met volle tassen ging ik weer op pad. Ik volgde een geasfalteerd pad over een dijk, met aan weerszijden op enige afstand bos. Vijftien kilometer lang had ik het pad voor mezelf. Wat een ruimte hier. Die ruimte verdween toen ik in de schemering over een gevaarlijk drukke weg naar de Donau reed met daarachter de stad Baja, maar de brug over die rivier bewaarde ik tot de volgende dag, en ik sliep in een bos vol klei. De opgehoopte klei vroor in de nacht vast aan mijn banden en met moeite verwijderde ik het in de morgen. Baja was een mooie, waardige stad op deze zonnige zondagmorgen. Rond het middaguur passeerde ik een vrolijke Hongaarse douanier en van een Servische mevrouw die geen tekst had kreeg ik een stempel in mijn paspoort. Waar Tsjechië bij mijn tweede bezoek opnieuw saaiig was geweest, was Hongarije nu verrassend interessant gebleken. Servië was nieuw voor me. Land 71. Ik kwam in een langgerekt bewoond gebied terecht, en daarna op een weg die drukker was dan ik gewend was geweest in Hongarije. Ik zag al vlot de eerste dode hond, en de tweede, en het eerste gedenkteken in de berm voor een verongelukte jongeman. Er waren geen bossen meer, alleen akkers. Het land was vlak. Het asfalt was aanvankelijk ook vlak en met mijn toegenomen kracht reed ik eenvoudig 20 km/u. Mijn perspectieven voor wat betreft wildkamperen waren slecht. Ik hoefde ook niet te wildkamperen. Een bord beloofde een bed voor €10 en er was een geopende camping. Maar ja… ik had nu negentien keer op rij gewildkampeerd en daar kon ik twintig van maken. Dat zou een vierde positie betekenen in mijn lijst ‘Langste onafgebroken reeks wildkampeernachten’. Dat was natuurlijk belangijker dan veilig overnachten, sprak hij met niet van spot gespeende zelfkritiek. Bij een verkeersknooppunt was er wat bebossing met weiden eromheen. Toen mijn tent stond twijfelde ik of ik niet per ongeluk op privégrond stond. Ik ging toch maar eens om 4.30 uur opstaan om tijdig weg te zijn. Het was overigens nog 120 kilometer fietsen naar Belgrado.
In Novi Sad was er wifi bij het station. Op booking.com vond ik een buitenkansje voor de volgende dag: een eigen kamer voor €12,50. De inchecktijd was wel laat: 15.00 uur. De kamer was op de huidige dag ook nog vrij. Als ik ‘m nu eens voor vandaag al boekte en morgen? Dan had ik geen last van de late inchecktijd en was ik verlost van de zorg om een wildkampeerstek te zoeken vóór Belgrado. Als het beviel kon ik bijboeken. Ik moest dan wel nu in één middag tachtig kilometer rijden. Uitdaging. Ik boekte de kamer. Novi Sad was oké, maar miste de schoonheid van Hongaarse steden. Servië was rommeliger, minder charmant, chaotischer, met slechtere wegen. Het verkeer op het vervolg was druk, maar ik vormde een eenheid met mijn fiets, en was krachtig, geroutineerd, behendig. Onderweg sloeg ik koffie in en noodles. In de drukke spits in Belgrado vond ik in de schemering met behulp van gps het goed verstopte hostel. De vriendelijke Andrej gaf me kort een rondleiding. Mijn kamer was piepklein, meer een berghok, met het plafond op anderhalve meter hoogte, maar ik was tevreden: ik had een eigen ruimte in een hostel met keuken en wasmachine. Het was mijn eerste stop na 21 dagen fietsen. Ik ging me voorbereiden op de tocht naar de tweede meerdaagse stop, zeven landen verder.
---
Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, dat volop geprezen wordt door hen die zich reeds in mijn avontuur stortten, blijft natuurlijk een onontbeerlijke aanrader voor hen die om welk ongeldig argument dan ook de aanschaf uitgesteld hebben. Kijk, hier ligt het:
www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
Dinsdag 9 mei 2023
Gisteren hebben we 410 km. gereden, en zijn we in Sremska Mitrovica in Servië neergestreken. Vandaag gaan we met defiets naar de stad. De camping ligt er ongeveer 10 kilometer vandaan, maar het is hier vlak en er is een goed fietspad ernaar toe. Sremska Mitrovica ligt aan de andere kant van de rivier de Sava en er is een mooie fiets/wandelbrug over de rivier.
Op de plek van de stad was ooit de Romeinse stad Sirnium. Sirnium was een van de 4 hoofdsteden van het Romeinse rijk en er woonden in die tijd wel 100.000 mensen. In de stad zijn diverse opgravingen. De belangrijkste is het keizerlijk paleis van Sirnium. Over deze opgraving is een modern bezoekerscentrum gebouwd. We willen dit graag bezoeken maar het is helaas vandaag gesloten. Er zijn in de stad nog diverse andere opgravingen te zien. De belangrijkste daarvan is de opgraving van de marktplaats van Sirnium, midden op een plein. Heel bijzonder.
We bezoeken verder de dagelijkse markt, slenteren door de leuke straatjes en over pleinen, lunchen op een leuk terrasje en bezoeken een kleine en een grote orthodoxe kerk. Er is ook een katholieke kerk, maar die is gesloten.
Aan het eind van de middag fietsen we weer terug naar de camping en zijn we net op tijd voor de routebespreking van morgen.
[vip] => [userRegistrationDate] => 2010-03-19 17:54:01 [totalVisitorCount] => 375439 [pictureCount] => 20 [visitorCount] => 523 [author] => Annie & Henk [cityName] => Sremska Mitrovica [travelId] => 528459 [travelTitle] => Grand Tour Griekenland [travelTitleSlugified] => grand-tour-griekenland [dateDepart] => 2023-05-19 [dateReturn] => 2023-07-02 [showDate] => yes [goalId] => 4 [goalName] => Een verre reis [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/113/764_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/221/620_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => sremska-mitrovica ) [3] => stdClass Object ( [reportId] => 5090352 [userId] => 51269 [countryId] => 247 [username] => annemarieteuben [datePublication] => 2023-01-21 [photoRevision] => 0 [title] => Montenegro. [message] =>Donderdag 19 januari
Lekker lui tot 10 uur, uit check tijd.
Bagage in de gang gezet en ontbijt en lunch gaan halen.
Om drie uur vertrek mijn bus naar Podgorica. Nee geen trein, die hebben we niet van Split naar Podgorica.
Tot die tijd zit ik in de keuken, hier heb ik nog internet en een toilet bij de hand.
Gisteravond dus mijn reis schema ingeplant en zo als het er nu uitziet ben ik rond 7 februari thuis. Dan heb ik er vijf weken opzitten en vind ik het genoeg. Dat betekent dat ik over de helft ben.
Wat volgt nog?
Belgrado, Boedapest, Bratislava, Wenen, Praag, Dresden, Wurzburg, Lugano en nog ergens onderweg naar huis om de trein rit te onderbreken.
We stappen met 9 passagier de bus in. Plek zat dus. Ik ben de enige vrouw.
Mensen wat een mooie kust heeft Kroatië. Je rijdt zo hoog en vlak langs de zee. Niet best als je hier naar beneden stort. Dat kun je zeker niet navertellen. Na drie kwartier rijden staan we opeens voor de grens. Bus uit paspoort controle en bus weer in. Nog geen vijf minuten later zijn we Kroatië uit. Maar om Montenegro binnen te komen duurt iets langer. Bus uit bus in. Na 10 minuten zijn we mijn 7e land binnen. Raar om na 3 jaar weer voor een grens te staan en een stempel in je paspoort te krijgen.
Ze hebben hier fietspaden langs de autoweg. Op de hoogste bergen zie ik sneeuw. Liter benzine €1,41.
Montenegro heeft geen eigen munt. Voorheen was het de Duitse Mark maar nu dus de Euro. Wel zo gemakkelijk.
Op een één of andere manier ziet dit land er moderner uit dan Kroatië. Bij de winkels kun je hier door de ramen naar binnen kijken en in Kroatië moest je eerst een deur door voor je kon zien wat er verkocht wordt. Niet zo uitnodigend. Het regent. De huizen zien er ook verzorgder uit.
We rijden al een uur langs de kust van een binnenzee. Jammer dat het donker wordt. Prachtig hoe de bergen vanaf de kust op hoog rijzen.
Halverwege in Budva een mini stop en zijn we nog met 3 passagiers.
Aangekomen in Podgorica was het trein station nog open dus snel een bed surplus op mijn ticket naar Belgrado gekocht. Daarna naar het guesthouse gelopen.
Ik was gewaarschuwd dat het vies zou zijn en dat Is zo. Ik heb een kamertje met een meisje uit Manchester. Het beddengoed is prima maar de rest van de kamer….en dan heb ik het nog niet over de badkamer.
Gelukkig maar twee nachtjes.
Tanden poetsen en op bed.
Vrijdag 20 januari
Ik heb niet goed geslapen op het bovenste bed van het stapelbed. Ook was het tot laat in de avond erg onrustig. Er werd enorm geschreeuwd tussen drie mensen. En het stonk in de kamer. Raam open zetten kon maar veel te koud. Deur open kan maar dan zit er meteen een kat op je bed of er komt een hond binnen lopen.
Douchen….oh my god wat vies. Niet kijken snel douchen en weg wezen.
Een halve dag door de stad gelopen en ik word er niet vrolijk van.
Ook de mensen stellen zich sacherijnig op de Montenegrijnen.
Wat heb ik dan gezien? De highlight is hier een brug, de Millennium brug. Daarna een prachtige Russisch Orthodoxe kerk bekeken. Het was druk binnen en veel gelovigen brachten een fles wijn mee als offer. Ook werd ereen kruisje gezet op een hoofd van iemand. Er waren mensen die op een briefje iets krabbelden en deze in een doos deden.
De kerk was op elk stukje plafond of muur met fresco’s beschilderd.
Daarna terug gelopen naar het treinstation om te vragen of ik een dag eerder met de trein kon. Ja dat kan als hij rijdt, nog niet terug uit Servië. Kom om half zeven vanavond maar terug.
Nog een halve dag in deze ellende trek ik niet. In het guesthouse gekeken op internet of ik een bus kan pakken. Dat kan. Dan maar slapen.
Terug naar het treinstation en ja de trein rijdt of ik een nieuw slaap surplus wil kopen. Hup er maar weer €6 tegen aan. Snel mijn koffer ophalen en iets te eten kopen. De trein hoort om 20:10 uur te vertrekken. Wij staan met zijn allen te vernikkelen op het perron en rond 20:35 uur komt de trein eraan.
Meteen mijn bed opgezocht. Een kamertje naast het toilet met zes bedden. Ik heb een boven bed. De rest van de mensen zijn allemaal buitenlanders.
Rond 23:00 uur stoppen we. Politie controle. Bij één van de jongens wordt de bagage gecontroleerd. Even later staan we weer stil. Paspoort controle. En weer later de douane zelf. Ik krijg een uitreis stempel van Montenegro. Kunnen we dan nu gaan slapen?
Zaterdag 21 januari
Om 06:35 uur word ik wakker. Hé we zouden er toch om 06:09 uur zijn. Nou dat zijn we nog lang niet. Maar er ligt wel sneeuw. Land 8 Servië.
Mooi want ik kan pas na 08:00 uur het appartement in. Hoe later hoe beter. Rond 07:30 uur kunnen we uitstappen op het perron van Belgrado.
Nieuw station maar het lekt aan alle kanten. Ik loop op mijn gemakje richting appartement, veel trappen op weer. Parkje door, bij een ziekenhuis over het terrein. Vind weer geld, 1 Dinar.
Aanbellen, doet een hunk open.
En ik mag al op mijn bed gaan liggen. Heerlijk kan ik mooi bij slapen.
Maar ik heb nog geen Servische Dinar. Komt later wel zegt hij. Ik krijg wel de sleutel. Dat komt al een stuk vertrouwder over dan in Montenegro.
Om 11:00 uur word ik wakker en ga ik eerst maar een pinnen. Even checken hoeveel de koers is en hoeveel ik nodig denk te hebben.
Ik pin voor €100 en hoop het daar mee te kunnen doen. Wel wennen aan de briefjes en munten. Het is ook nog niets waard. De gevonden 1 Dinar blijkt € 0,008 waard te zijn. Maar wie het klein niet…..
Op naar het museum over Tito.
Prachtige tuin waar ik doorheen loop. Maar wat zie ik daar, een hek. Maar gelukkig kan ik erom heen lopen en een suppoost wijst me de richting.
Eerst ga ik een enorm lang gebouw in en daar staan allerlei cadeau’s die Tito ooit gekregen heeft van buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders. Niet van Beatrix te vinden, wel van Japan. Ook zijn er veel persoonlijke spullen te bezichtigen en wordt er uitleg gegeven over de tijd waarin Tito regeerde. Daarna loop ik door een tuin met mooie beelden naar het volgende gebouw. De House of Flowers. Dit is het mausoleum waar hij met zijn vrouw ligt. Prachtige marmeren graf tombes met in goud hun namen erop. Erom heen allerlei voorwerpen die gekregen zijn na zijn dood. Denk aan brieven en borduurwerken maar ook origami kraanvogels uit Japan. Zijn bureau met stoel staat er ook.
Zeer indrukwekkend.
Daarna ben ik naar het busstation gelopen om te kijken waar dinsdag mijn bus naar Boedapest vertrekt. Ik kan dus niet met de trein Servië uit.
Even langs de supermarkt en terug naar het appartement.
Sinds dien zit ik te kletsen met de andere bewoners.
Zo hebben we twee dames die hier vrijwilligers werk doen voor kost en inwoning. Een Engelse en een Chinese.
De eigenaar is een reiziger uit Turkije en probeert op deze manier zijn pensioen wat dichterbij te laten komen.
Dan hebben we nog een Rus en een Mongool. Dat is toch een raar taaltje.
Zij zitten bij mij op de kamer. Daarnaast is er nog een slaapkamer met een echtpaar en één met een man. Maar die sluiten zich op en we zien ze niet. Er wordt nu gekookt.Het is erg gezellig in de gezamenlijke huiskamer.
Getreind 450 km totaal 2085 km in 19 treinen.
Oude dag.
Maandag 23 mei
Gisteren zijn we naar Servië, naar het stadje Zlatibor gereden. De weg er naartoe was erg mooi, maar we hebben ruim een uur bij de grensovergang moeten wachten.
Vandaag gaan we via dezelfde route weer terug naar Bosnië om het stadje Višegrad te bezoeken en een boottocht over de rivier de Drina te maken.
Višegrad is bekend om zijn brug over de Drina. Hij stamt uit de tijd van het Ottomaanse rijk en staat sinds 2007 op de Unesco wereld erfgoed lijst. De brug werd eind 16e eeuw op bevel van grootvizier Mehmed-paša Sokoloviċ gebouwd. In de Ottomaanse tijd werden de jongetjes in dit gebied bij hun ouders weggehaald en naar Constantinopel gebracht om opgeleid te worden als soldaat. Ook de grootvizier was dat overkomen. Op een van zijn veldtochten herkende hij de streek waar hij als 11 jarig jongetje was meegenomen en hij schonk daarom deze brug. De brug is 180 meter lang en 7 meter breed. Hij steunt op 10 pijlers met daartussen 11 spitsbogen met een overspanning van 11 tot 15 meter. In het midden is een verbreding met een stenen muurtje waarop de geschiedenis van de brug wordt vertelt.
De brug is beroemd geworden door de roman van “De brug over de Drina” van Nobelprijswinnaar Ivo Andriċ.
We kijken nog wat rond in het stadje en gaan daarna aan boord van de Sonja, een oud rivierbootje. De kapitein is een gezellige oud zeeman en vertelt honderd uit. Uiteraard wordt er ook zelfgemaakte raki gemaakt van appels geserveerd. Ook wordt er muziek gemaakt door een man met een trekzak.
Het is een mooie tocht. We passeren een indrukwekkend monument dat gemaakt is ter nagedachtenis aan de 6000 mensen uit deze streek die in de 2e Wereldoorlog vermoord zijn.
Het mooiste gedeelte van de tocht is ongetwijfeld de smalle kloof waar we doorheen varen.
Na 2 uur varen bereiken we een heel mooi plekje langs de rivier waar we stoppen om te lunchen en te relaxen
Om een uur of drie varen we weer terug naar Višegrad. Daar stappen we in de bus terug naar de camping. Op de weg terug bezoeken we het klooster Dobrun. Het is gewijd aan de Heilige Maria. Het is gebouwd in 1219 en werd in de loop der tijd een aantal keren verwoest en weer herbouwd. De ergste vernieling vond plaats In de 2e Wereldoorlog. De Duitsers gebruikten het klooster als opslagplaats voor munitie, die ze tijdens hun terugtrekking in 1945 lieten ontploffen. Het werd in 1946 heropgebouwd en sinds1994 wordt het weer bewoond door monniken.
Het kerkje heeft hele mooie fresco’s met hele mooie afbeeldingen van tsaar Dušan met zijn vrouw Jelena en hun zoon.
Het is na zessen als we weer terug op de camping zijn.
Dinsdag gebruiken we onze vrije dag om te wassen en allerlei klusjes te doen.
Woensdag trekken we weer verder naar Montenegro
[vip] => [userRegistrationDate] => 2010-03-19 17:54:01 [totalVisitorCount] => 375439 [pictureCount] => 0 [visitorCount] => 579 [author] => [cityName] => Zlatibor [travelId] => 524550 [travelTitle] => Zwerven over de Balkan [travelTitleSlugified] => zwerven-over-de-balkan [dateDepart] => 2022-04-26 [dateReturn] => 2022-06-24 [showDate] => no [goalId] => 4 [goalName] => Een verre reis [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/servie,zlatibor [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/221/620_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => boottocht-over-de-rivier-de-drina ) [5] => stdClass Object ( [reportId] => 5082920 [userId] => 224358 [countryId] => 247 [username] => henkadrie [datePublication] => 2022-05-21 [photoRevision] => 0 [title] => Samen met paard/ezel en wagen de laatste tripjes. [message] =>Donderdag 19 mei.
We hebben besloten om hier niet te blijven, weinig inspirerende stad en alles is beter dan hier een dag doorbrengen.
Het vervolg van de route gaat over geasfalteerde landwegen met dorpjes. In de ochtend is het mistig en als we om een uur of negen wegrijden is het 12 gr. Handschoentjes, beenstukken en een jasje maar weer opzoeken.
Na een paar uur komt de zon en is alles weer vergeten. Door landbouwvelden afgewisseld met onbewerkte stukken grond. We komen veel paard en wagen tegen die ons zelfs inhalen. Zo’n combinatie doet toch gauw 25 km/u
We hebben leuk contact met andere weggebruikers en bewoners. High five voor de jeugd en een O Zi Buna voor de andere.
In de buurt van de rivier de Liu rijden we door grote velden (platen) ,oneindig weids rust en onberoerde natuur. Na 100 km. komen we om 4 uur in Bechet.
Al met al toch weer een mooi dag.
Henkadrie.
Vrijdag 20 mei
2 ontbijtjes voor 10 leu en we gaan weer de straat op. We rijden nog even naar beneden waar een pont een grensovergang vormt met Bulgarije. Armoedig en als je wil weten waar je afgedankte auto heengaat dan grote kans dat die hier de rivier oversteekt op één van de vele auto transport trucks.
Het beeld is hetzelfde als gisteren langs de weg, dorpjes, slapende honden en rommel al lijkt het erop dat we vandaag in iets meer ontwikkeld gebied rijden. Langs de weg is iemand bezig om een grote hoop steenkool in brokken van /- 0,5 m3 met een koudbeitel in stukken te slaan. Openhaardhout in steenvorm, prettig weekend.
We gaan vandaag voor Turnu Magurele een plaats waar de rivier de Olt samen komt met de Donau. De naam van de stad komt van bergtoren, de Turnu Magurele. Een toren die onderdeel was van een burcht die in het Byzantijnse rijk door heerser Justinian werd gebouwd. De stad zelf is één van de grotere steden in de omgeving maar straalt weinig uit. In het enige hotel betalen we te veel en de vraag of er nog meer onderkomen in de buurt is wordt met een glimlach ontkend.
Hier haal je wat, daar laat je wat.
Morgen rijden we naar Alexandria een 45 km. verder en dan gaan we onze fietsreis afsluiten. Constanta is misschien net haalbaar maar het geeft verder weinig toevoegingen wat fietsen betreft. Verkeer wordt drukker en in cultureel en natuurlijk opzicht verandert er weinig. Onze neef Benno komt vanuit Passau met de auto deze kant op en daar hopen we hem te ontmoeten.
Henkadrie.
Zaterdag 21 mei.
Vanmorgen rustig op stoom gekomen we gunnen het oude hotel met museum kamer geen ontbijt en gaan de markt op. Veel stalletjes met verbouwde groente en ander klein goed. Een broodje enz. nuttigen we in het groene stadspark met veel bezette bankjes, op deze mooie zaterdagochtend, relax dag.
Als we opstappen wordt er getwist wie ons de weg uit de stad naar Piatra mag wijzen, we worden met de auto begeleid door de grootste mond. Prima.
In Piatra verlaten we de route en gaan richting Alexandria. Warm en op het randje van de weg. Na 64 km. rijden we de stad binnen, we zoeken het centrum en weer zijn de verwachtingen te hoog gespannen. Saai, beton, winkeltjes achter beplakte deuren en geen terrasjes. Om drie uur kunnen we naar ons geboekte onderkomen, de enige die nog beschikbaar was. Achter een grote ijzeren schutting staat achteraf een nieuw huis met in de aanbouw een aantal kamers. Alles spik splinter nieuw en alles wit en wit marmer. Dromen we? We zijn de eerste gebruikers. Een prachtige plek om onze fietstocht te beëindigen, en alles tot rust te laten komen.
We zijn met enige reserves aan deze tocht begonnen (oorlog, covid, enz) wat achteraf niet nodig was. Van alle wereldse problemen krijg je wat mee maar is nooit een issue geweest. We hebben heel veel gezien en ons een goed beeld kunnen vormen hoe men in dit deel van Europa leeft en alles reilt en zeilt.
En bovenal is duidelijk geworden dat we het nog kunnen, na ruim 2000 km.
De reacties op de verslagjes vonden we erg leuk en het geeft weer inspiratie voor de volgende dag.
Jammer maar dit is de laatste wat deze tocht betreft.
De komende week gaan we besteden aan de terugreis.
Henkadrie.
Maandag 16 mei.
Vanmorgen nog even naar het enorme hotel gespeurd waar we in hebben geslapen. Het is in de Joegoslavische tijd gebouwd en moet een uiterst luxe hotel zijn geweest. Historisch gezien een bijzondere plek waar voor zover nu bekend van 9000 jaar geleden de eerste menselijke nederzettingen in Europa zijn geweest.
Nog steeds een bijzonder gebouw maar in struggle of life.
Vandaag veel hoogte punten.
We vervolgen onze weg door de Ijzeren poort, en klimmen gestaag over langere afstand. Prachtige uitzichten op Roemenië aan de overkant. Na ong. 25 km. Krijgen we een paar tunnels en dat is de plaats waar de rivier maar 150 mtr. breed is en soms 800 mtr. (800!) diep is. Onbeschrijflijk mooi, de brede rivier die je al weken volg perst zich hier door een smalle kloof met steile rotswanden. Plaatjes die je alleen kent van National Geographic. We kunnen niet genoeg stoppen en het in ons opnemen. Aan de overkant in een kleine baai het plaatsje Dubova.
We moeten verder en weer dalen is onvermijdelijk. Op de afdaling kruist een wolf ( naar mijn overtuiging) de weg en schiet het bos in. De stuwdam voor Drobeta-Turnu-Severin vormt ook grensovergang met Roemenië. We besluiten hier over te steken en de route aan de Roemeense kant te vervolgen. Leuk met je fietsje tussen de vrachtauto’s op je beurt wachten, ging toch wel vrij vlot maar een glimlach en hartelijk welkom was er niet bij. Dan volgen nog 10 spannende kilometers langs een tweebaans E-weg met veel verkeer, dit hadden we niet voorzien en een andere mogelijkheid is er niet. In Drobeta blijven we steken en vinden een onderkomen.
Drobeta-Turnu-Severin de eerste Roemeense stad die we zien, ook hier een mengeling van vergane glorie maar ook mooie geconserveerde historische gebouwen en een mooi park met spectaculaire waterfonteinen. (EU)
Henkadrie.
Dinsdag 17 mei.
Eerst maar eens de Servische biljetten inleveren voor de Roemeense Leu. Dat gaat niet werken, die moeten ze hier niet. Euro of Dollar en Zwitserse frank ok maar die Dinar hou die maar zelf. OK, we zien wel. Eerst weer een stuk langs de drukke E weg en dan de 56a/b op die een stuk rustiger is. Inmiddels is het 29 gr. De rest van de dag fietsen we door steppe achtig en heuvelachtig gebied met hier en daar een boom. Het is heet en soms komen we door een klein dorp maar geen voorzieningen en we zien veel armoede. (Vanuit ons gezichtspunt). De EU kan de komende decennia hier zijn geld wel kwijt. Het is wel overal groen maar geen landbouw of fruitteelt, gras. Na 75km. zien we achter een plastic vliegengordijn een winkeltje met een alleraardigste mevrouw. 2 bananen en 2 maal youghert. 15 km. verderop kan je slapen. We volgen de wet van van de fiets en het asfalt, blijven trappen dan kom je er wel. We blijven langzaam omhoog gaan. In Gruia vragen we naar een onderkomen, ja hoor hier NAARBENEDEN en 2 km.verder is een pension. We komen bij een prachtige locatie aan de rivier. Het heeft geen restaurant voorziening, ze wil wel wat voor ons maken en graag contant in euro’s. Het is een uiterst aardig mens dus ………..zoeken in mijn tassen.
Morgenochtend dus eerst weer omhoog 2 km. En één ding is zeker het is meer dan 10% helling.
Henkadrie.
Woensdag 18 mei
Herstel, de helling is minder dan 10% en Adrie fietst ook naar boven. ‘s morgens is het minder erg.
We fietsen richting Calafat in beginsel over een rustige weg door dorpjes en langs nu wel akkers met opkomend graan en mais. Langs de weg wordt een vrachtauto geladen met hooibalen die aangevoerd worden met 3 paarden wagentjes.
Verder hier en daar een schaapskudde in het veld met een paar honden en een herder. Ook veel honden langs de weg die daar hun kostje bij elkaar scharrelen, wij hebben daar weinig last van, duidelijk dat ze weten wat ze te wachten staat als…..
Van de lint dorpjes langs de weg worden we een beetje depri, in het centrum veel oude vervallen huisjes meer naar de buitenkant half afgebouwde grotere woningen allemaal met schuttingen. Op de bankjes veel bejaarden die daar de dag doorbrengen. Hier en daar een winkeltje maar geen koffie want de stroom is uitgevallen. We worden veel begroet en toegezwaaid, vriendelijke mensen die trots zijn op hun land.
Na Salcia moeten we de grote weg op, donkere wolken, we moeten de grote weg op. Veel wind van opzij en veel vrachtverkeer naar Bulgarije. Het is niet leuk, de handvatten smelten in mijn handen en Adrie dreigt te staken. Nog 30 km.
5 km. voor de nieuwe Europabrug, de Vidin-Calafatbrug over de Donau naar Bulgarije staat het vrachtverkeer in de file voor de douane en kunnen wij rustig over de middenstreep richting Calafat. De zestig km. van vandaag was ruim genoeg. Calafat zien we als een mistroostige stad, even overwegen we hier een dag te blijven, nee hier worden we niet vrolijk van. We denken er over hoe het verder gaat de komende dagen, het moois hebben we gezien en naar Constanta is het velden en lange wegen.
Eerst maar een nachtje slapen. Vannacht 5 gr. morgen overdag 29 gr.
Henkadrie.
,
Vrijdag 13 mei.
Weinig van de zwemparty gemerkt en weer vroeg op pad. Vandaag belooft het weer 30 gr. te worden. Het ontbijtje bij een bakkertje lopen uit op een beschamende vertoning door geen pin mogelijkheid en gebrek aan cash wordt het ons geschonken. Naar het centrum van Belgrado is nog een behoorlijk eindje door zeer druk verkeer. Dichter bij het centrum komen we op een mooie boulevard terecht die ons naar de brug over de Donau brengt. Langs de oude fundamenten en muren van de burcht Belgrado. In de verte zien we het centrum tegen de heuvel met de toren van de St Michaels kerk. Een weinig fietsvriendelijke brug die we weer met trappen en een fietsgoot ( en een hoop oe Henk geroep) moeten verlaten. We zijn in het hart van de stad en slingeren en wringen ons een weg door het verkeer. We komen langs het prachtige gebouw van de nationale vergadering wat voor een aanzienlijk deel aan het oog wordt onttrokken door spandoeken en tenten van demonstranten.( denken we want er valt van de taal niets te ontcijferen)
Belgrado als oudste stad van Europa vast de moeite waard maar dan als stedentrip en niet met de fiets. We wringen ons weer naar de buitenkant van de stad en krijgen weer schone lucht en een beetje ontspanning. Onze indruk, druk, rommelig, veel beton en chaos.
Vandaag erg warm en weinig schaduw op de dijk met zandpaden. In Pancevo laten we ons op een terrasje vallen en zoeken hulp bij Booking.com
We boeken hotel Castle, omdat de plaatjes leuk zijn, en de prijs goed is.
Bingo, langs een landweggetje en tegenover een industrieterrein belande we over een smal pad in een soort Japanse tuin met watervallen en schaduw terrasjes etc.
Dorst lessen, opfrissen en kijken wat de keuken biedt.
Henkadrie.
Zaterdag 14 mei.
Verschillende verjaardagsfeest partijtjes in het “Castle Hotel” en heerlijk gegeten.
Vroeg opgestaan, de warmte voor zijn, en om zeven uur ontbijt. Staat er een compleet party buffet klaar met ik weet niet wat voor lekkere hapjes. Waarschijnlijk voor een ontbijtparty maar wij zijn de voorproevers, perfect.
De halve dag tot in de middag over dijken langs de Donau, volle zon en windje in de rug over ongeasfalteerde dijkweggetjes. Een beleving. Het stopt abrupt als we een scheepssloperij en midden op de dijk een vuilnisbelt tegenkomen en de rioolzuiveringsinstallaties die op de Donau loost. We rijden Kovin even in en kopen in een klein winkeltje wat te eten. Spontaan worden er een paar stoeltjes neergezet en krijgen we gezelschap. Er volgt een leuke babbel en krijgen koffie aangeboden. Het advies is, stop met die dijkweg en neem de lokale weg, we volgen de raad op. Over de geasfalteerde weg, het is warmer maar het rijd wel makkelijk. In Gaj vind ik een open WiFi en bespreek een “ appartement” voor 7 personen voor € 9.- ??? In Stara Palanka waar we morgen moeten overvaren naar Ram.
Als je geld wil besparen op de entreeprijs van een openlucht museum moet je dit boeken. En nog de vraag waar komen die twee sterren vandaan Booking?
Het is wel de realiteit, er is een groot verschil tussen mensen die het gemaakt hebben en die proberen rond te komen. Morgen om half acht gaat de pont daarvoor het ontbijt voor € 3.00.
Henkadrie.
Zondag 15 mei.
Vroeg op en de pont op. De aansluiting van de laadklep en de weg wordt eerst met de schep gevuld en rijden maar. Achter ons een vrachtauto met 8 man in de cabine. We vragen ons af wat men nu hier te besteden heeft. Pensioen minder dan € 100.- 40% zit in de reguliere economie. 60% zit in het grijze circuit. Hoe vroeger je met pensioen kan des te meer kan je zwart verdienen.
Langs de waterkant veel sportvissers op deze zondag, elke Serviër die 4 hengels heeft zit langs de kant. De terrasjes zijn leeg ondanks het mooie weer ?.
In Ram kijken we even bij het fort waaromheen de stad zich ontwikkelde. In de Romeinse tijd bekend als Lederata ook het restaurantje waar we gisteren hebben gegeten. We fietsen langs mooie boulevards richting Nationalpark Derdap met weinig verkeer. De Donau gaat hier door een smalle engte van de uitlopers van de Karpaten en het Balkan gebergte. De Ijzeren Poort.
Door de steile bergwanden waar de weg onderdoor loopt rijden we lekker in de schaduw en genieten van de uitzichten. De laatste 20 km.als er minder ruimte is voor de weg krijgen we nog 21 tunnels voorgeschoteld zonder verlichting. Max 250 meter maar toch, er geldt een snelheidsbeperking van 60 km/H, de Serviërs lezen dit toch anders. Lichtjes aan en gaan.
In Donji Milanovac vinden we het na bijna 100 km genoeg en rijden naar het enige hotel, natuurlijk op een hoogte, wel prachtig uitzicht. De Spa is een welkome verrassing waar we gretig gebruik van maken met uitzicht op het dal beneden ons en de Donau Gorge. Oh ja, hotel heeft 500 kamers en er zijn 4 bezet.
Henkadrie.
Onze laatste hele dag alweer. Bodhi nam het er van en was zoals gebruikelijk lekker op tijd wakker. We zijn er allemaal een beetje op tijd uitgegaan zodat we alvast wat spulletjes konden ordenen. Noé en ik zijn ontbijt en koffie gaan halen. We kopen hier regelmatig een groot (soort van) Turks brood voor 50 dinar. Die snijden we dan in stukken. Als je mazzel hebt zijn ze nog warm. Zo lekker! Op deze manier konden we de belegjes een beetje opmaken. Bodhi stortte om 9:30 in dus zijn we eerst nog met hem naar de kamer gegaan zodat hij goed kon slapen. Hij slaapt altijd wel in de wagen maar nooit zo lang. Toch meer prikkels om hem heen waarvan hij wakker kan worden. Plus de buggy is echt een reisbuggy en niet heel comfortabel/ergonomisch. Eigenlijk vonden we dat allemaal niet zo vervelend. Pascal was na het ontbijt weer misselijk en de kinderen wilde nog wel even een filmpje kijken. Bodhi sliep al snel en heeft ruim 2 uur geslapen. Daarna zijn we richting Popy Coffee gelopen voor een Americano, 2 smoothies en een overheerlijke iced latte! Op naar de Rozenkerk en de St. Petka kapel. Deze liggen vlakbij het Kalemegdanpark en de dierentuin en dat is zo'n 15 minuten lopen vanaf het hostel. Het was even zoeken, ze liggen vlakbij elkaar en beide een beetje verstopt tussen het fort en de bergen. Maar eenmaal gevonden was het de moeite waard. De rozenkerk was klein maar erg mooi, daarna moesten we een stuk naar beneden waar de St. Petka kapel lag. Hier hebben we een kaarsje gebrand voor opa Cees. Nadat we weer omhoog waren geklommen hebben we de tram gepakt naar de St. Sava tempel. We wisten niet zo goed wat we hiervan konden verwachten maar deze stond wel op meerdere sites en in blogs als tip en dus: op naar de St. Sava tempel. Vanaf de tramhalte zijn we met een omweg er naar toe gelopen. Eerst even de locatie opgezocht waar we vanmiddag moesten testen en even dubbel gecheckt wat de prijs is en of we geen afspraak hoefde te maken.. Alles duidelijk! We moesten we nog 10 minuutjes lopen en aan het eind van de straat die we insloegen zagen we al een prachtig, kolossaal en heel indrukwekkend bouwwerk. Het was groot, echt héél groot, en héél mooi!! Ze waren bezig aan de buitenkant, het plein er omheen werd opnieuw betegeld en zag er wonderschoon uit, niet wetende wat ons nog te wachten stond. Omdat er werkzaamheden waren dachten we dat we er niet in konden. Dat wat op de ingang leek was dicht. Later zagen we toch mensen vanaf een andere kant in en uitstromen dus zijn we daar heen gelopen. Het bleek de ingang en eenmaal binnen waren we nog meer verwonderd over de schoonheid. Het gebouw is ruim 35 meter hoog en van binnenuit zie je die hoogte dus ook daadwerkelijk. Alle "schilderingen", zo lijkt het, blijken mozaïek kunstwerken, steentje voor steentje met de hand gelegd. We hebben ons ogen uitgekeken, zo mooi allemaal. We zijn nog even de kelder in gegaan, daar was nog een zaal en daarachter nog een gedeelte met graven voor belangrijke mensen. Erg indrukwekkend allemaal. Daarna zijn we even naar een speeltuintje geweest zodat Bodhi ook even zijn benen kon strekken en kon spelen. Toen een pin automaat opgezocht en daarna naar een terrasje gelopen dat ook op de to-do lijst stond. Helaas blijkt deze al een aantal jaar dicht te zijn. Op google stond wel al "permanent gesloten" maar we wilde toch even kijken. In de buurt was een ander leuk restaurantje met een dakterras waar we zijn gaan zitten en wat gedronken hebben. Toen was het alweer bijna 17:00 en zijn we richting de corona test gelopen. De Antigeentest is 24 uur geldig dus we moesten het een beetje slim plannen. Niet te laat omdat we nog een stuk terug moesten reizen naar het hostel, maar ook niet te vroeg, want wat nou als je een uur vertraging hebt? Online stond de prijs van 1400 dinar en toen Pascal er vanmiddag binnen liep bleek het 1050 dinar. Dat stond ook op de kassa van de kassiere naast mij en kwam overeen met de prijs die de tourguide van de e-scooter tour had gezegd (ongeveer een tientje). Helaas bleek bij het afrekenen dat ik geen 4200 maar 6000 moest betalen. De prijs bleek 1500 en daar kwam geen verandering in. We hadden geen internet dus ik kon mijn mail niet laten zien en later bleek de prijs op de website ook aangepast. Waarschijnlijk betalen toeristen gewoon 1500. In eerdere mailwisselingen is er ook niets over gezegd. Waarschijnlijk gaan ze er van uit dat als je daar bent, je het toch wel doet. En misschien zijn ze toch wel de goedkoopste. Dat kan ook. Voor ons wel even een domper want we hadden natuurlijk voor de laatste keer gepind en een beetje uitgerekend wat de kosten nog zouden zijn. We hebben er natuurlijk niets aan teveel dinars over te houden, maar je wilt ook niet te weinig hebben. Iedere keer pinnen kost geld. Tenminste, bij een aantal banken bijna €5, ongeacht wat je pint, bij andere dubbele fee en bij weer een ander maar €1,50. Gelukkig wisten we welke bank dat is maar die is helaas niet altijd voor handen. Dat viel dus even tegen. We hebben de bus terug gepakt richting centrum en zijn uitgestapt op het "public square" om vervolgens naar het restaurantje te lopen waar we de vakantie de eerste dag ook begonnen waren. Lekker én betaalbaar! We hebben een heerlijke pasta en tortilla gegeten met een vers sapje erbij. Devinho had een Plazma shake. Na het eten nog een toetje genomen, het is tenslotte de laatste avond hier. Ik had een bekertje met allerlei laagjes, niet heel bijzonder. De kinderen hadden cheesecake. Na het eten terug gelopen naar het hostel. Ik heb nog even de schone was buiten gehangen en we hebben zoveel mogelijk ingepakt. Scheelt morgen weer. We gaan morgen gezellig nog ontbijten bij Delicent, het restaurantje aan de overkant. Lekker buiten op het terras genieten van de laatste zonnestralen en uurtjes in Servië. Om 10:15 is de taxi er dus ons in 20 minuutjes naar de luchthaven brengt. We zijn inmiddels al ingecheckt en ook de testresultaten zijn binnen en gelukkig allemaal negatief. Wij zijn klaar voor de terugreis, alhoewel... emotioneel nog niet helemaal. Wat was het heerlijke en wat hebben we genoten van alles. Het weer, de cultuur, de vriendelijke mensen, de ijsjes, de ervaringen, het hostel, die verdomde bergen (maar oh zo prachtig qua uitzicht), van alle drie de kinderen, de kinderen en wij van Bodhi omdat we hem zo hebben zien genieten en ontwikkelen in korte tijd en gewoon van elkaar. We hebben weer een prachtige herinnering erbij. Again: Travel is the only thing you can buy that makes you richer ♡
[vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 20 [visitorCount] => 1893 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/014/878_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-17 ) [10] => stdClass Object ( [reportId] => 5078333 [userId] => 410607 [countryId] => 247 [username] => PaReDeNo2014 [datePublication] => 2021-08-17 [photoRevision] => 0 [title] => Dag 16 [message] =>Vanmorgen was Bodhi heeeel vroeg wakker. Al om 5:10. Ik heb vannacht heel slecht geslapen omdat ik een paar uur heel vast in een verkeerde houding had geslapen dus veel pijn tussen mijn schouderbladen en in mijn nek. Pascal is er dus met hem uitgegaan, waardoor wij nog even konden blijven slapen en hij uiteindelijk ook bij Pascal in de tuin op de zitzak. We gaan vandaag naar het technologie museum, maar daarvoor ontbijten in de buurt. Een tip was het Aviator Coffee café. We zijn om 08:30 die richting op gaan lopen. Eerst nog even voor een laatste keer pinnen en daarna zijn we naar binnen gegaan. Het terras zat helaas vol. De tempratuur was vandaag erg aangenomen, zeker vanmorgen stond er een heerlijk windje. Eenmaal geïnstalleerd bekeken we de menukaart die eigenlijk een beetje tegenviel wat betreft ontbijt. Een croissantje met ham of een croissantje Nutella. 3 soorten sandwiches, ei en met ham, tonijnsalade of worstjes. We begonnen met het drinken, waarvan ze 3 van de 5 drankjes niet hadden, en vroegen gelijk naar het ontbijt. Ze had nog maar 1 croissantjes en de tonijnsalade was er ook niet meer. We zijn dus uiteindelijk maar weggegaan. In de buurt zaten genoeg andere lokale cafeetjes, maar weinig hadden een engelse kaart. Vele zelfs in de oude Servische taal (Russisch alfabet) dus voor ons weinig van te begrijpen. Als er een Engelse kaart was dan hadden ze maar 2 soorten ontbijten en veelal met warme dingen. Bacon, vlees, hotdog, friet... Nou dat hoeft van mij echt niet op de vroege ochtend, haha. Dus zochten we verder... en verder.... en verder... En zaten we uiteindelijk om 11:15 te ontbijten. Maar het was heerlijk. Ik had een broodje caprice, met mozzarella en pesto. Pascal omelet met bacon, Devinho wel zo'n warm ontbijt met ei en worstjes en frietjes en Noé een zoet ontbijtje met toast, honing, chocopasta en jam. Daarna zijn we naar het technologie museum gelopen. Bij de ingang bleek dat ze de eerste verdieping aan het renoveren waren en je daarom gratis entree kreeg! Dat was een leuke verassing! Onze temperatuur werd opgemeten en we mochten doorlopen. Het was best een heel leuk museum. Veel oude dingen. Radio's en andere geluids en zend apparatuur. Daarna nog een hele zaal met oude auto's, een ouderwetse slee koets, flipperkasten en wat doe-dingen. Nog een kleine zaal ernaast met ouderwets speelgoed. Dat was vooral leuk om te zien en de doe dingen is ook altijd welkom met kinderen. Al met al hebben we ons er toch een uur vermaakt en daarna zijn we terug gelopen en hebben we nog ijskoffie en smoothies gehaald en toen terug naar het hostel. We hebben Bodhi zijn badje vol laten lopen zodat hij nog even lekker kon spelen in de tuin. De oudste twee hebben samen nog een ijsje gehaald en voor mij een muffin. Pascal voelde zich nog niet helemaal lekker dus is even gaan liggen. Wij hebben nog even gebeeldbeld met oma, nog even naar de supermarkt geweest en daarna zijn we lekker gaan douchen en hebben we rond 17:15 eten besteld. Risotto, kipschnitzel en pizza. Pascal wilde geen zwaar/warm eten dus heeft een vla flip gegeten, waarna hij gelijk weer misselijk was helaas. We gaan vanavond lekker iets met zijn allen kijken. Morgen alweer onze laatste hele dag. We gaan wat kerkjes en een tempel bezoeken. De taxi is geregeld en pikt ons donderdag om 10:00 op.
[vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 16 [visitorCount] => 319 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/014/737_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-16 ) [11] => stdClass Object ( [reportId] => 5078317 [userId] => 410607 [countryId] => 247 [username] => PaReDeNo2014 [datePublication] => 2021-08-16 [photoRevision] => 0 [title] => Dag 15 [message] => Vanmorgen werd Bodhi pas om 6:45 echt wakker (als in: rechtop zitten, ik ga niet meer slapen!) Daarvoor was hij wel al een paar keer wakker geweest maar al met al had hij redelijk geslapen. Devinho was ook al wakker en heeft hem meegenomen naar de tuin. Pascal en ik zijn rustig wakker geworden en hebben daarna de tas met spullen gepakt. Vandaag de warmste dag van de vakantie, 39 graden, dus hadden we besloten wat verkoeling te gaan zoeken op het stadsstrand. Omdat dit wel 45 minuten reizen was wilde we een beetje op tijd gaan. We hebben lekker ontbeten en zijn daarna rond half 10 richting de bus gelopen. We moesten dit keer één keer overstappen, maar de straat waar die halte was bleek afgesloten en dus moesten we even uitvinden waar die bus nu kwam. Devinho is het ergens gaan vragen en toen we er naar toe liepen kwam hij helaas net aan en moesten we dus wachten op de volgende bus. Na een uurtje kwamen we aan. Het was nog een flink stuk lopen naar het waterparcours. Ik had online gezien dat ze dat op dit strand hadden dus had al met Pascal besproken dat we daar wel heel konden. Het was 700 dinar per kind per uur, maar wat hebben ze een lol gehad!! Eerst twijfelde ze of ze een aan een half uur niet genoeg hadden maar dat had zeker niet genoeg geweest. Het was net lachen om homevideo's af en toe met Devinho die steeds uitgleed en weer in het water lag. Er weer uit werd geholpen en vervolgens er direct weer in gleed. Na dat uur, wij moesten Bodhi daar zoet houden en met hem heen en weer lopen want het was daar niet voor veilig of kindvriendelijk, zijn we een stukje strand (kiezels) gaan opzoeken waar we dichtbij het water konden zitten. Nadeel: Overal volle zon, niet te doen. Dus het werd een terrasje met grote parasol en toch dichtbij het water. Naast ons stonden plastick strand stoelen die voor 500 per stoel werden verhuurd, hiervoor krijg je dan wel een kopje koffie kado haha. Een vrouw die in Nederland woont en naast ons zat zij dat het daarom zo rustig was hier en alleen maar een paar toeristen zaten. Voor de locals is dit niet te betalen. Die verdienen hier tussen de €400-600 per maand (in de stad) gemiddeld. Fulltime is hier ook 6 dagen werken, dus geen 5 zoals bij ons. Wij kozen voor het terrasje er vlak naast dat er bij hoorde met een schommelbankje. We hebben daar gewoon lekker onze drankjes genuttigd en later ook een heerlijke lunch gegeten. We hebben allemaal ontzettend genoten. Het water was schoon en heerlijk warm. Om 15:15 zijn we weggegaan en naar een brouwerij gelopen. Dit was 23 minuten lopen en we kwamen uiteindelijk in een doodlopend straatje uit waar niets leek te zijn, behalve wat oude huisjes. Maar, verstopt achter een begroeid hek bleek een giga tuin en klonk muziek uit de speakers. Verstopt lag daar de brouwerij. Niemand te bekennen buiten dus het leek wel dicht. Er lagen wel overal kaarten buiten waar op stond "you can order at the bar" dus we zijn even naar binnen gelopen waar het veel drukker en aangenamer bleek qua temperatuur. Pascal heeft wat bier geproefd en er eentje gekozen, wij eerst lekker een watertje en daarna nog een sapje. Ook hebben we wat hapjes besteld. Overheerlijke kaasringen, een broodje en tortilla chippies met lekkere dips. Rond 17:15 zijn we weer terug gelopen richting de bus. Zo loop je ongemerkt toch nog wat af. Na het uitstappen nog 10 minuten richting het hostel waar we onderweg nog even gestopt zijn voor een aanvullende snack voor de kinderen die nog niet genoeg hadden gegeten en daarna doorlopen. Eenmaal in het hostel hebben we nog even afscheid genomen van Marcell, hij vertrekt vannacht. Daarna lekker gedoucht en een flesje voor Bodhi gemaakt. Hij krijgt sinds een week geen borstvoeding meer, tenminste, voor nu even, omdat we niet meer mee konden nemen en koel konden houden in de koffer. Nachts drinkt hij nog wel lekker bij mij, voor zover ik nog heb, hij vindt het in ieder geval heel fijn en ik stiekem ook :) Nog even lekker nagenieten van deze dag en dan straks lekker op tijd slapen. Morgen gaan we naar het museum. Gelukkig zijn de weersverwachtingen een beetje bijgetrokken en is er nu nog maar 20% kans op regen ipv 50% eerder deze week. Woensdag nog een cultureel dagje op de planning, afgewisseld met een terrasje en dan zit het er alweer op. Het is genieten hier! [vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 24 [visitorCount] => 332 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/014/654_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-15 ) [12] => stdClass Object ( [reportId] => 5078295 [userId] => 410607 [countryId] => 247 [username] => PaReDeNo2014 [datePublication] => 2021-08-15 [photoRevision] => 0 [title] => Dag 14 [message] => We zijn alweer 2 weken in Servië! Het voelt alsof we er net zijn. Er valt nog zoveel te zien en ontdekken.. Het is hier heerlijk! Ergens was ik, toen ik boekte, een beetje bang dat 18 dagen te lang zou zijn op één plek waar ik zelfs al een keertje geweest was, maar nu blijkt het zelfs aan de korte kant! Vandaag was ik er 6:00 uit met Bodhi. Vanaf dat moment is de tuin open en kan hij dus rustig rondkruipen en spelen. De kamer is daar veel te klein voor. Hij gaat dan schreeuwen en dan is niet alleen iedereen hier, maar ook in de kamer naast ons wakker, dus gaan we zoveel mogelijk naar buiten. Lekker in zijn romper of pyjama en dan met de bal of zijn auto's spelen. Hij vermaakt zich daar meestal prima, maar was vanmorgen echt nog moe dus er was niet veel goed. Om 7:00 kwam Devinho ook naar buiten en om 8:00 zijn we samen ontbijt gaan halen. Helaas bleek het bakkertje iets verderop waar we heen gelopen waren voor andere (iets lekkerdere en duurdere) broodjes dicht te zijn op zondag. Onze "eigen" bakker was gelukkig wel open dus hebben we daar broodjes gehaald en nog wat aanvullende dingen in de supermarkt. Het koffiezaakje (Popy Coffee - alle koffies 150 dinar!) bleek ook dicht en pas om 10:00 open te gaan dus we moesten nog even geduld hebben. Ik heb dus voor de tussentijd maar een flesje ijskoffie in de supermarkt gekocht. Toen we terug kwamen rond 9:00 was Pascal inmiddels ook wakker en rond half 10 Noé ook. We hebben heerlijk ontbeten, fruit, yoghurt en ook Plazma is hier de bomb. Je kunt alles bestellen met Plazma. Het is een koekje (soort lange vinger maar dan iets minder broos en zonder suiker) gewoon zoet biscuit dus maar in die vorm ook. Je hebt er dus koekjes van, maar met meerdere variaties, chocolade, witte chocolade, hazelnoot, kokos, maar ook hartig of in milkshakes. Je hebt dus ook ontbijt granen ervan, of nou ja... koek (plazma) kruimels met gedroogde framboosjes of nootjes erdoor. Erg lekker, maar niet erg gezond en/of voedzaam. Als extra is het dus wel een welkome garnering. Bodhi had geitenyoghurt met perzik, blauwe bessen, bramen en frambozen en heeft gesmuld. Giacomo vetrok vandaag naar zijn volgende bestemming, Macedonië, dus hebben we afscheid van hem genomen. Mooi om zoveel mensen te leren kennen en hun verhalen, en ze te zien komen en gaan. Helaas hoort afscheid nemen erbij al vinden de kinderen dat nog wel moeilijk als ze iemand graag mogen. Om even voor 10-en is Devinho koffie voor ons gaan halen maar omdat Bodhi echt onwijs moe was ben ik alvast met hem gaan liggen en hij was gelukkig snel vertrokken. Hij heeft ruim 1,5 uur geslapen en daarna zijn we naar de supermarkt gelopen voor water. Helaas was Pascal vannacht al niet zo lekker (eten gisteravond?) en nu in de supermarkt werd hij weer niet lekker en is dus terug gegaan naar het hostel. Wij zijn verder gelopen naar de bushalte (10 minuutjes) om de bus te nemen naar het Topociderski park dat ook op onze to-do list stond. Eenmaal aangekomen bleek het niet zo bijzonder als omschreven (of we zaten verkeerd, haha!) maar er was een leuke speeltuin voor kleinere kindjes dus Bodhi heeft zich daar zeker een uur goed vermaakt en had trouwens nog veel langer willen blijven. Hij werd heel boos dat ik hem oppakte en meenam, zo erg had hij het naar zijn zin. Er waren ook nog drie andere kindjes, zo lief voor elkaar maar ook voor Bodhi! Je hebt trouwens onwijs veel groen hier. Talloze parkjes en overal zijn speeltuinen, véél speeltuinen. In één park soms wel zes. We hebben water en een ijsje gehaald want het was weer niet-te-harde warm haha, Bodhi heeft zo zitten smullen van zijn water ijsje, heerlijk! Daarna hebben we de bus terug gepakt en zijn we naar een terrasje gelopen wat ook op het to-do lijstje stond. Makadam. Een bistro en concept store in één. Het lag in een schattig straatje met allemaal keitjes. Wel rot met de wagen en zeker omhoog dus hebben Noé en ik de wagen samen omhoog getrokken. Deze klapte nog in, met Bodhi erin, dat was even schrikken! Gelukkig was er niets aan de hand en kon ik hem weer snel vastklikken. Op het terrasje zaten 2 locals en verder niemand. Niet persé een leuk terras, sfeer of stijlvol of een fantastisch uitzicht. Eigenlijk begrijp ik niet zo goed waarom dit werd aanbevolen. Na kort overleg besloten we weg te gaan toen er net iemand aan kwam. Tja... toch maar wat te drinken besteld toen. Uiteindelijk wel fijn want de bediening was onwijs lief en behulpzaam. Marcell wilde een typisch Braziliaans lekkernij voor ons maken als bedankje voor gisteren en was op zoek geweest naar gecondenseerde melk. Dat blijkt hier best moeilijk verkrijgbaar, dus Devinho heeft het even gevraagd en zij wist wat het was en hoe het in het Servisch heet. Ook waar we het waarschijnlijk konden kopen. We zijn dus naar een grote supermarkt gelopen maar helaas hadden ze het daar niet. Onderweg naar het hostel liepen we nog langs een andere, een kleinere, waarvan de dachten dat die het zeker niet zou hebben, maar binnen bleek van wel! We hebben 3 blikjes kleine gekocht (was maar 170ml per blikje, in Nederland 400ml) en meegenomen naar het hostel. We waren uiteindelijk rond 16:15 terug en hebben nog even 45 minuten op de kamer gechillt en toen eten besteld. Cevapcici voor Devinho, Pascal even niets, Noé kon niet slagen dus had patatjes en ik een broodje met kipfilet. Dat werd om 18:00 bezorgd. Bodhi eet van alles en iedereen wat mee altijd en vooral veel fruit. Af en toe een tomaatje of komkommertje en dan vindt hij het wel mooi geweest. Gelukkig drinkt hij zijn flesje erg goed, en ook water de hele dag door (wel het liefst van ons uit en flesje en niet uit zijn eigen beker. Dat gaat niet snel genoeg denk ik!). Na het eten was hij moe want had verder niet geslapen, maar leek toch nog boordevol energie te zitten. Hij had de papieren tas gepakt waar het eten in zat en bleef daar maar rondjes mee lopen. Zo heeft hij nog ruim een half uur gespeeld en om 19:00 zijn we maar gaan douchen. Flesje er in en lekker slapen. Hij was snel vertrokken. De rest heeft ook net gedoucht dus we gaan nog even gezellig film kijken samen. Morgen laatste dagje zonder regen dus dan gaan we naar het stads strand en een brouwerij. Hopelijk voelt Pascal zich morgen beter... [vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 11 [visitorCount] => 320 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/014/494_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-14 ) [13] => stdClass Object ( [reportId] => 5078273 [userId] => 410607 [countryId] => 247 [username] => PaReDeNo2014 [datePublication] => 2021-08-14 [photoRevision] => 0 [title] => Dag 13 [message] =>Wat een heerlijke dag vandaag! Na een rustige start van de dag en relaxt ontbijtje in de tuin met Marcell (Braziliaanse jongen) en Giacomo (Italiaan) naast ons die ook gingen ontbijten. We raakte in gesprek en de kinderen zijn sowieso heel gek op Marcell. Hij is leraar en is hier voor een paar weken en gaat dinsdag naar Engeland waar zijn vriend woont. Hij heeft hem al 1,5 jaar niet gezien. We zouden eigenlijk dinsdag gaan suppen maar dinsdag en woensdag hebben we 50% kans op regen dus verplaatste we het last minute naar vandaag. Ik vroeg of hij dat wel eens gedaan had, nee was zijn antwoord. Ik vertelde dat we dat vandaag gingen doen en of hij al plannen had of het leuk vond om mee te gaan... Ook de Italiaan uitgenodigd en die wilde ook graag mee. We zijn dus rond 10:30 richting bushalte gelopen dus op 25 minuten klimmen lag. Om 11:30 waren we bij Daska Veslo waar je voor 600 dinar per uur een sup kunt huren. Helaas zijn er de komende dagen geen tours (dat wilde Noé eigenlijk wel graag) dus konden ze zelf aan de slag. We hebben eerst even een drankje gedaan en om 12:30 zijn ze gestart. Marcell, Giacomo, Pascal (voor het eerst!) en Devinho & Noé. Ik ben met Bodhi op het hoogste terras gebleven. Dat was het enige tafeltje nog vrij in de schaduw. Daska Veslo is een drijvende "strand" tent op de Donau. Erg leuk, maar niet geschikt voor kleine, ondernemende, net lopende mannetjes die niet graag stil zitten. Het is niet omheind dus je kunt zo overal in het water (alleen een stukje touw) en omdat wij boven zaten was het helemaal oppassen geblazen. Ik heb dus weinig kunnen genieten van de suppende mannen en dame omdat ik constant met Bodhi bezig was. Maar ze hebben het fantastisch gehad. Allemaal gelukt om te gaan staan ook! De andere jongens deden het ook voor het eerst dus best knap, zeker met die stroming en als er boten voorbij kwamen. Helaas viel Devinho zijn peddel in het water tijdens een trucje dat hij wilde laten zien en deze was direct weg en onvindbaar. Dit grapje kostte hem €50-, (jaja, dure hobby). We hebben toen ze weer veilig aan wal stonden nog lekker patatjes gegeten en een drankje gedaan en zijn rond 15:45 weg gegaan en opgesplitst. De mannen wilde samen nog even naar Lido Beach waar wij al eerder waren geweest. Het was vandaag 38 graden en op het terras in de schaduw prima te doen maar zodra je richting bushalte liep merkte je gelijk weer hoe warm het was, zelfs nog rond 16:00 dus. Flesjes water ingeslagen en gelukkig maar een paar minuten hoeven te wachten op de bus met airco. We hoefde maar 15 minuten in de bus en zijn daarna aan de rand van het centrum uitgestapt. We zijn via het straatje gelopen waar ik vorig jaar met Mama en Martijn in het hotel zat. Daar zit een bubbel wafel bar en deze had ik de kinderen nog beloofd. Bodhi was inmiddels lekker in slaap gevallen dus hebben we op het terrasje daar nog een heerlijke dubbelwafel gegeten. Pascal had niet geluncht en het patatje was inmiddels ook alweer gezakt dus we zijn na de wafel maar gelijk doorgelopen naar de straat met vele leuke restaurantjes. Daar hebben we wat menukaarten bekeken en uiteindelijk plaats genomen op een terras. Vlak daarvoor gebeurde nog wat grappigs. Er lopen hemel veel Roma rond in het centrum en we letten altijd goed op. De ene speelt (super vals) viool, de andere heeft een konijn staat met een bakje ervoor en weer andere zingen of komen bedelen. Nu liep er een meisje die een roze speen in je gezicht duwde. We stonden net bij een flessen inleverpunt (er staat geen statiegeld op de flessen, maar om het recyclen te stimuleren hebben ze inleverpunten waarbij je 5 dinar krijgt per flesje bijgeschreven op bijv. je ov-chipkaart) waarna dat meisje dus een speen in je gezicht duwde en begon te praten. Ik duwde haar gelukkig in een reflex gelijk weg want mijn tasje stond open omdat ik net mijn portemonnee had gepakt voor de ov-chipkaart. Daarna probeerde ze het bij Devinho en Noé. Gelukkig niets weg! Eenmaal op het terras bleven ze maar komen. De ene keer werden ze weggestuurd, de andere keer niet. Gelukkig niet aan ons tafeltje maar wel erg vervelend dat gebedel. We hebben van dichtbij gezien hoe die kinderen (vooral meisjes) mishandeld en geslagen worden. Heel sneu als je geboren wordt in zo'n gezin. Daar heb je ook niet voor gekozen. Lijkt me een harde wereld en zware jeugd, vooral voor de meisjes. Broertje dat jonger is mag moeder en zusje wel slaan, dat is zelfs grappig blijkbaar want dan wordt er gelachen.... Uiteindelijk even na 5 uur het eten besteld. Devinho had pasta carbonaat, Noé heel verassend kipvingers (die hier in Servië ook wel heel lekker zijn!) Pascal had varkensnek (Jak!) en ik had een heerlijke risotto. Bodhi blijkt ook gek op risotto dus at met mij mee. We hebben heerlijk gegeten en rond 18:45 zijn we terug gelopen naar het hostel. Zoals elke avond nog even langs de supermarkt en daarna lekker gaan douchen. Ik kreeg net nog een appje van Marcell met nogmaals een bedankje voor de leuke dag. We hebben de mannen uiteindelijk getrakteerd op het suppen en de drankjes en friet. Dat konden ze erg waarderen. Vandaag dus wat over budget, morgen weer een dagje wat zuiniger aan doen, maar net zo lekker genieten! Het wordt de komende dagen steeds 1 of 2 graden warmer nog met morgen 37 graden en maandag zelfs 38 graden. Dinsdag en woensdag wel warm maar kans op regen. Ach, onze vakantie kan niet meer stuk! Elke dag genieten hier!
[vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 18 [visitorCount] => 300 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/014/236_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-13 ) [14] => stdClass Object ( [reportId] => 5078251 [userId] => 410607 [countryId] => 247 [username] => PaReDeNo2014 [datePublication] => 2021-08-13 [photoRevision] => 0 [title] => Dag 12 [message] =>Bodhi heeft vannacht het grootste gedeelte van de nacht in zijn bedje geslapen dus de nacht was best redelijk :) We wilde vandaag even een nieuw ontbijt plekje zoeken en waren gisteren langs een leuk groot dakterras gelopen "Coffee, Tea & Sympathy". Ik had op Facebook gekeken hoe laat ze open waren en dat was vanaf half 8 dus we zijn rond half 8 die kant op geklommen. Eenmaal plaatsgenomen en Bodhi zijn kinderstoel geïnstalleerd kregen we de kaart waar alleen drankjes op stonden, maar ik kan jullie vertellen, dat is in het engels of erger soms zelfs in het Servisch, en met twee pubers al een uur-taak dus toen we na veel-te-lang bedenken wat we te drinken nemen eindelijk wilde bestellen en de ontbijt kaart vroegen werd ons verteld dat het ontbijt pas vanaf 9 uur zou zijn. Het was nu 7:55 dus dan moesten we nog ruim een uur wachtten. Zo lang konden we Bodhi niet laten stilzitten / vermaken dus zijn we verder gelopen. Een stukje hoger, op een hoekje, een super leuk tentje "Bloom". Ze waren net de tafeltjes aan het buiten zetten (de meeste tentjes openen rond 8 uur) dus we hadden eerste keus. Devinho is helemaal gek van vlierbloesem en dat hebben ze hier bijna overal. Van siroop tot in smoothies. Bodhi dronk Noé haar smoothie op dus bestelde we een nieuwe. Toen het ontbijt.. Jeetje, dat was het wachten waard! Pascal had toast met ei en prosciutto ham, Devinho pap met banaan, honing en pindakaas. Noé yoghurt met huisgemaakte granola en vers fruit, Bodhi een croissantje en een smoothie en ik toast met avocado en geitenkaas. We hebben allemaal overheerlijk gegeten. Daarna even terug naar het hostel om de tas te pakken en toen zijn we naar het Museum van de illusies gelopen. Dat was ongeveer 22 minuten lopen, maar omdat het nog vroeg was en nog niet zo heel warm was viel het mee. De entree was 1750 dinar totaal. Ze hadden hier familie tickets voor 2 volwassenen en 2 kinderen. Anders is de prijs 700 dinar per stuk, maar dit is dus leuk om als gezin te doen! Het museum was weer klein (voor Nederlandse begrippen) maar wel onwijs leuk! Het bestond uit 3 verdiepingen. De begane grond was alleen de kassa en een kleine souvenir shop met allemaal mind-fuck dingen of moeilijke puzzeltjes. De eerste verdieping waren veel kijk dingen en plekjes om foto's te maken met optische illusies. De tweede verdieping bestond voornamelijk uit doe dingen. Een tunnel waar je doorheen kon lopen en het leek alsof alles om je heen draaide waardoor je liep te slingeren op je benen. Ook een spiegel waar je tegenover elkaar moest staan en je gezicht splitste met de gene die tegenover je stond. Erg grappig om bevestigd te krijgen hoeveel Devinho op mij lijkt!! Er was ook een pokertafel met spiegels waardoor het leek alsof je met nog 4 andere kopietjes van jezelf aan het pokeren was. Super leuk allemaal. Na een uurtje of anderhalf zijn we weer weggegaan en hebben we op een terrasje ernaast nog een smoothie en koffie gedronken. Daar kregen we helaas slecht nieuws vanuit Nederland. Mijn moeder heeft haar rug(wervel) gebroken. Eerst een röntgenfoto en toen nog een ct scan. We zijn ondertussen naar het centrum gelopen en daar steeds naar Wifi gezocht om de uitslag te horen. Gelukkig bleek het een stabiele breuk en hoefde ze niet geopereerd te worden. We hebben eten gehaald bij een bakkertje en zijn bij een vijvertje gaan eten. Daarna weer richting hostel gelopen. Onderweg nog even supermarkt voor een chippie en wat lekkers te drinken voor vanavond. We waren rond 15:00 terug bij het hostel waar we een badje voor Bodhi hebben gevuld en oma nog even hebben gebeeld-belt. Bodhi heeft zich heerlijk 1,5 uur vermaakt in het water met zijn zandspeeltjes. Daarna Nog even geslapen en om half 6 is Devinho pannenkoeken gaan bakken. Weer één zoutloze naturel voor Bodhi en daarna met kaas voor Noé en mij en met spek en kaas voor Pascal en zichzelf. Ze waren weer heerlijk! Om 19:00 lekker gaan douchen en nu tijd voor Bodhi om te gaan slapen. Morgen gaan we naar een park, daar even naar de speeltuin en een leuk plekje zoeken om te lunchen. Fijne avond iedereen en mam, houd je taai! :hearts:
[vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 23 [visitorCount] => 311 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/013/655_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-12 ) ) ) [reportsPaginator] => Zend_Paginator Object ( [_cacheEnabled:protected] => 1 [_adapter:protected] => TravelLog\PaginatorAdapter Object ( [_count:protected] => 60 [_array:protected] => Array ( [0] => stdClass Object ( [reportId] => 5109719 [userId] => 195336 [countryId] => 247 [username] => markjonkersleon [datePublication] => 2025-09-21 [photoRevision] => 0 [title] => Servië - ..... [message] =>Belgrado,
Stad van de basketballer, Jokíc.....yeah!
Mooier dan verwacht!
[vip] => [userRegistrationDate] => 2009-07-19 17:08:49 [totalVisitorCount] => 157449 [pictureCount] => 0 [visitorCount] => 292 [author] => Mark [cityName] => Belgrado [travelId] => 303280 [travelTitle] => Kleine reizen [travelTitleSlugified] => kleine-reizen [dateDepart] => 2011-01-01 [dateReturn] => 2022-01-01 [showDate] => no [goalId] => 6 [goalName] => Een korte vakantie [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/servie,belgrado [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/195/336_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => servie ) [1] => stdClass Object ( [reportId] => 5106394 [userId] => 383868 [countryId] => 247 [username] => rollingmetal [datePublication] => 2025-03-06 [photoRevision] => 0 [title] => Krokante wegen naar Europa’s bezongen steden [message] =>Ik zou.
Ik zou het reizen gaan combineren met het schrijven van een nieuw boek. Eigenlijk hield het reizen me niet zo bezig; ik was nog altijd met mijn eerste boek in de weer. Tot er een omslag kwam. Ik was mijn boek aan het promoten, maar stuitte op enkele tegenslagen. Promotie was niets voor mij, merkte ik. Het volgende agendapunt zou ‘reis voorbereiden’ zijn. Daar ging ik veel liever mee aan de slag, en dat deed ik ook. Toen ik diep in de materie zat, schoof het schrijven naar de achtergrond. Ik kreeg zin om weer een volwaardige reis van mijn reis te maken, geen parttime reis. Fulltime fietsen, dat wilde ik. Er waren in het verleden wat zaken blijven liggen in oostelijk Azië. Frank van Rijn had ooit ‘duizend-en-één redenen om terug te gaan naar Zuid-Amerika’. Ik kende het fenomeen, al had ik iets minder redenen en ging het bij mij om een ander gebied. Er zaten hiaten in mijn route van weleer. Ik wilde ooit nog het traject Sary Tash (Kirgizië) – Xining (China) rijden en Lüchun – Mengla (beide China); dan was de lijn van Hellevoetsluis naar Singapore voltooid. Ik wilde meer van Cambodja zien, ik wilde noordelijk Vietnam zien. Van Mongolië had ik in 2016 afgezien, maar nu wilde ik er toch heen. Taklamakan, Gobi, Altaj, Siberië, Himalaya - het was voor mij allemaal nog onverkend terrein en de namen klonken fantastisch. Ik plakte dat alles aan elkaar en had ruwweg een plan. Ik kon het beste naar Bangkok vliegen en dan via Cambodja en het binnenland van Vietnam naar het noorden gaan reizen, door China, naar Mongolië en Siberië en dan weer afbuigen naar het zuiden, naar de Himalaya.
Ik zou naar Bangkok vliegen, met Thai Airways. Mogelijk was ik me niet erg bewust van het feit dat het eerste deel uitgevoerd werd door Turkish Airlines. Ik reserveerde het fietsvervoer na de aanschaf van het ticket en kreeg de bevestiging: er was ruimte gereserveerd voor mijn fiets op het traject Istanbul - Bangkok. ‘Maar de fiets moet ook mee van Schiphol naar Istanbul’, liet ik Thai Airways weten. ‘Neem daarvoor contact op met Turkish Airlines’, was de respons. Turkish Airlines wees naar Thai Airways: ‘Zij dragen de verantwoordelijkheid, wij zijn slechts uitvoerder.’ ‘Turkish Airlines blokkeert de reservering’, zei Thai Airways. ‘Het lukt ons ook niet’, zei Turkish Airlines, ‘u kunt het het beste op Schiphol navragen’. Dat laatste was ook wat Thai Airways uiteindelijk zei, na vele andere pogingen om van me af te komen. De 150 euro voor het fietsvervoer bleek bij nader inzien per deel van de vlucht te gelden, niet voor de hele vlucht. En fietsdozen kosten tegenwoordig 30 euro op Schiphol. Ik voelde een vreselijke weerstand. Het kwam erop neer dat ik op de bonnefooi naar Schiphol moest komen en als men heel genadig was mocht mijn fiets mee, mits ze mijn bankrekening mochten plunderen. En dat terwijl ik zóveel wilde meenemen dat ik mijn bagagezak niet eens dicht kreeg. En dan waren er nog dat machtsvertoon en die immer vernederender wordende controles op luchthavens; de laatste keer stond ik al bijna in mijn onderbroek. En hoe zou mijn splinternieuwe fiets aankomen? Ik zag schokkende foto’s van door Turkish Airlines vervoerde fietsen. Wat als mijn fiets in het geheel niet aankwam, iets waarvan ik ook voorbeelden vond als het om Turkish Airlines ging. De onzekerheid zou eindeloos lang kunnen voortduren, de omvang van het potentiële drama was niet te overzien. Kon ik maar gewoon per fiets van huis vertrekken, verlost van alle onzekerheid, regels en torenhoge extra kosten. Waarom deed ik dat niet gewoon? Omdat het winter was? Op 31 december 2015 begon ik te fietsen vanuit Hellevoetsluis naar Japan. Op 8 februari 2017 begon ik te lopen vanuit Hellevoetsluis naar Roemenië. Had ik daar nare herinneringen aan? Integendeel. Het was niet altijd leuk, maar langzaam de lente mogen begroeten was een mooie ervaring. Ik ging het opnieuw doen. Ik nam mijn verlies, betaalde leergeld voor mijn in de loop der jaren vervaagde alertheid als het ging om listige trucs van luchtvaartmaatschappijen en ging een geheel andere aanloop nemen naar Mongolië. De romp en staart van de reis bleven gelijk, maar de oorspronkelijke kop (Cambodja, Vietnam en het traject Lüchin-Mengla) verviel. Ik ging mijn eerste grote reis uit 2013 grotendeels overdoen, maar dan geheel anders. Ik ging nu de landen in de Balkan die ik in 2013 liet liggen en die ik in 2020 had willen bezoeken alsnog verkennen. En ik ging alsnog zware trajecten in Montenegro en Albanië rijden. Ik zou nu naar het zuiden van Turkije gaan en de Koerdische gebieden. Naar de noordelijke delen van Georgië. Naar Armenië. Naar het noorden van Kazachstan. En daarna was ik bij mijn eerdere wensenlijstje: Siberië, Taklamakan, Gobi, Altaj, het traject Sary Tash - Xining, Ulaanbaatar. En daarna moest het er maar eens van komen. Ooit hikte ik lang aan tegen Guyana, Marokko, Zuid-Afrika. Onterecht, want het was er fantastisch. Ik moest nu maar eens pogen om in India te komen, en Nepal. Wat mij betreft fietste ik de hele zuidelijke flank van de Himalaya, van Ladakh tot Arunachal Pradesh.
Ik zou gaan fietsen. En dat ging ik ook echt doen. Heel mijn plan ging ondersteboven, maar ik had geen zin om dat alsnog uitgebreid voor te bereiden. Ik wilde weg. Op 10 februari, de dag dat ik had zullen vliegen, leegde ik mijn uitpuilende bagagezak en richtte mijn fietstassen geheel naar wens in. Niks ruimbagage, niks handbagage, direct alles op zijn plek voor de grote tocht. In de avond zette ik Osmand en Maps.me weer op mijn telefoon. Ik downloadde kaarten tot aan Servië, het eerste land op de route waar ik nooit eerder was; in pakweg tweeënhalve week moest ik in hoofdstad Belgrado kunnen zijn. Tot die tijd zou ik wildkamperen, en ouderwets offline zijn. Ik zocht nu eindelijk eens uit waar ik beren kon verwachten, iets wat ik twaalf jaar eerder had moeten doen. Het ging om meer landen op mijn route dan ik hoopte: Bosnië en Herzegovina, Montenegro, Albanië, Noord-Macedonië en Bulgarije. Verder zag ik dat zo’n beetje alle landen in Centraal-Azië hun visum- en registratievereisten hadden versoepeld sinds ik er voor het laatst was, maar dat Azerbeidzjan zijn grenzen had gesloten. Daar zal ik mogelijk een sprongetje moeten maken. En toen was mijn dag en ook mijn voorbereiding voorbij. Verder zou ik me laten verrassen.
‘Laconiek’, dat woord omschreef mijn gevoel bij vertrek. Het drong opnieuw niet goed tot me door wat het betekende om een jaar lang te gaan reizen. Of wist ik nu juíst wat het betekende, door ervaring? Ik reed de straat uit in de miezerregen. Ik reed Hellevoetsluis uit, langs het Haringvliet, volgens het boekje, het boek dat ik zelf geschreven had. Het gaf een goed gevoel hier weer te rijden met een plan voor een jaar. Toen mijn omgeving minder vertrouwd werd volgde ik vooral mijn kompas, omdat ik in de regen nauwelijks mijn telefoon kon raadplegen. Buiten Puttershoek lunchte ik aan een picknicktafel naast een molen, toen het even droog was. Ik vond Mongolië een coole bestemming; het was een interessant antwoord op de vraag: ‘Waar ga je heen?’ Maar voorlopig vroeg niemand iets. Aan het eind van de middag was ik nabij Tilburg. Alle natuur heette hier ‘Huis ter heide’ en de toegang was deels of volledig verboden. In het donker reed ik door naar Loon op Zand en vond daar eindelijk de grens van het enorme natuurreservaat. Vlak erbuiten zette ik de tent op. Het was niet lang geleden dat ik wildkampeerde, want kort ervoor reed ik mijn nieuwe Avaghon-fiets in door heen en weer te rijden naar Luxemburg. Dat wildkamperen deed ik met een oude tent; de tent die ik vandaag opzette was nog nieuw. Deze MSR Elixir 2 was net weer even anders dan de vorige, die meeging op de tours in Afrika (2019) en Europa (2020). De huidige was asymmetrisch, met rechts de ingang bij het voeteneind en links bij het hoofdeind. Dat betekende in de praktijk dat je nooit de buitentent verkeerd om over de binnentent kunt leggen, en zoiets is verrekte handig in het donker. Wel waren de oogjes voor het bevestigen van de buitentent aan de stokken nu kleiner en minder gebruiksvriendelijk, en de zijruimtes waren kleiner. Ook vond ik nul reserveharingen en nul noodhulsjes niet bepaald getuigen van vrijgevigheid. Ik had ook een nieuwe slaapzak, maar sliep wel nog steeds op mijn vertrouwde lekke slaapmat. Ik gebruikte ook weer een (nieuwe) stugge fietshoes als extra grondzeil, om perforatie van de tentbodem te voorkomen.
Na een droge dag bereikte ik in de namiddag de Duitse grens. Voorbij die grens was er nog meer natuur verboden dan vóór de grens, dus kampeerde ik nog één nacht in Nederland. Ik zat net buiten Venlo en het was enigszins rumoerig. Er was een knal, er was muziek, er brandden lichten van geparkeerde auto’s en soms was er een schreeuw, waarschijnlijk om een hond te roepen. Eén hond ontdekte me, maar verraadde mijn positie niet. In de ochtend regende het zacht op mijn tent. Ik wenste dat het niet regende. Het bleek sneeuw te zijn; strikt genomen was mijn wens vervuld. Ik reed alsnog Duitsland in over een besneeuwde en daarmee licht krakende weg. Dag Nederland, tot in de pruimentijd. Al in het eerste uur fietsen was er een sterke behoefte aan suiker, en het suikershot (meestal koekjes of marshmallows) werd al snel een nieuw, dagelijks terugkerend ritueel. Ik had nog steeds te maken met die onevenwichtige energieverdeling van weleer: in de ochtend met moeite enkele tientallen kilometers rijden, en in de middag met gemak het totaal naar ruim honderd kilometer brengen. Het stopte al snel met sneeuwen, maar de temperatuur bleef de hele dag rond het vriespunt. Buiten Leverkusen vond ik een bos zonder bord met ‘Naturschutzgebiet’, oftewel beschermd natuurgebied. Het werd dan ook gesloopt. In de ochtend vond ik alsnog het (verminkte) bord dat ik de vorige avond niet zag. Bossen worden alleen beschermd tegen burgers (die mogelijk een takje breken of een hert verstoren), maar zelden tegen overheden. Als er een windmolen- of zonnepanelenpark moet komen, worden plant en dier genadeloos geruimd.
Het passeren van de Rijn had een positief effect op mijn omgeving. Ik reed door beboste valleien en mocht daarom klimmen (warmte!) en zag mooie, stille dorpen, met snoep- en sigarettenautomaten. Die laatste accepteerden contant geld, dus had ik het idee dat de leeftijdscontrole op tabaksverkoop (18 jaar) in Duitsland niet veel kon voorstellen. Na het klimmen van 1500 hoogtemeters, een dagtotaal dat niet misstaan had in een serieus gebergte, negeerde ik een geopende camping en sliep een kilometer verderop, naast een klaterende beek. In de vorst fietste ik verder. Ik had nú alweer, na slechts vier dagen, te maken met dat merkwaardige verschijnsel dat allerlei curieuze, decennia oude songs en jingles zich vanuit de vergetelheid omhoog werkten naar mijn bewustzijn, en ook dat mijn brein creatief aan de slag ging met teksten. Daar was ‘België’ weer, van Het Goede Doel, op mijn lange weg naar Belgrado in Servië. Ik hoorde Henk Temming en de zijnen zingen. ‘Ik heb getwijfeld over Belgrado... Servië… Servië… Ser-vi-ë!’ Wat ook apart was, was dat ik volautomatisch was overgeschakeld op junkfood uit mijn vorige fietsleven, terwijl ik in mijn vierjarige intermezzo zo kritisch was geworden op het gebied van voedsel. Ik paste alsnog mijn fietsdieet aan en kocht kaas, melk en Griekse yoghurt. Er was voorlopig geen kans op bederf, hooguit op bevriezing. Om me heen zag ik al lang geen rijtjeshuizen meer; was dat iets typisch Nederlands? Hier hadden huizen karakter. Ik zou ook buiten Nederland nergens die fopbrommers meer zien die bij de Nederlandse jeugd zo populair zijn. In België had ik die zogeheten ‘fatbikes’ ook niet waargenomen, twee weken terug. Als ik in Nederland tieners op die idioot lompe dingen zag trappen, had ik altijd zin om met mijn nieuwverworven Drentse accent te vragen: ‘Ach, hej de brommer kapot?’ Waar ik nu in Duitsland moeite mee had, was die gekmakende infrastructuur, mede door het reliëf. Eigenlijk wilde ik in een rechte lijn naar het zuidoosten, maar wegen kronkelden en splitsten alle kanten op en maakten van mijn tocht een puzzeltocht.
Op een nieuwe dag was het vroeg licht, vooral door verdwijnende bewolking. De zon brak door. Dat was een zeer welkome ontwikkeling. Wel zag ik vliegtuigen die net als in Nederland ijverig in de weer waren om de ontstane blauwe hemel met hun sporen weer dicht te plamuren. Veel was daar niet voor nodig, want de trails waaierden snel uit en rond het middaguur scheen de zon achter een melkwit waas. ‘Dat is gewoon condens’, sprak de nationale weerman, terwijl je ondertussen zijn laatste restje geloofwaardigheid zag verdampen. Ik was, zo vroeg op deze reis al, zowaar toe aan mijn eerste mijlpaal. Door enkele bepakte ritjes te maken in de afgelopen vier jaar was mijn kilometerteller blijven lopen, en inmiddels had ik de 150.000 kilometer bereikt. Op naar de miljoen. Geef me nog 45 jaar, dat zou moeten volstaan; dan kan ik op mijn honderdste met fietspensioen. Ik reed verder. Wat een vredige wereld was dit deel van Duitsland, deze deelstaat Hessen, en verderop Beieren. Zo rustig, zo vriendelijk. Ik maakte in planningen steeds de fout Duitsland over het hoofd te zien als fietsland. Ik zag het als land waar je nu eenmaal doorheen moest, maar dit land is een zeer interessant fietsland. Het is groot en heeft veel moois te bieden. Ik smeedde deze dag meerdere fietsroutes aaneen. Ik reed langs besneeuwde velden in een glooiend landschap, en langs dichte bossen. Ik zag inmiddels bij die bossen nauwelijks borden meer met regels en verboden. Ik raakte steeds verder verwijderd van Nederland, waar inmiddels bijna alle natuur of dat wat ervoor doorgaat na zonsondergang verboden terrein is; dat land waar mensen in vrijheid leven. Ik koos een bos om in vrijheid te slapen. Het werd met de nacht kouder. Mijn slaapzak had een comforttemperatuur van -5°C, maar dat was een tikje bezijden de waarheid. Ik gebruikte nu een extra lakenzak, sokken en een shirt, en zou in een volgende nacht ook nog een sweater nodig hebben. In de ochtend was het -4°C in de tent. Bij het afbreken van de tent bleken de tentstokken aaneengevroren te zijn. Ik poogde er een vlammetje bij te houden, maar mijn aansteker weigerde dienst. Met veel wrijven en veel kracht kreeg ik de stokken uit elkaar. Later leerde ik dat warme adem volstaat. Ik leerde ook dat koude tentstokken heel snel extreem koud aanvoelen en ook pijnlijk zijn, en dat warme handen pijlsnel afkoelen en niet snel weer warm worden. Ik moest gedisciplineerder werken. Vingertoppen even niet nodig? Wanten aan! Over een krokante ondergrond verliet ik het bos. Ik droeg een shirt, een longsleeve, twee sweaters, een regenjas, een broek, een regenbroek, plastic zakken en sokken om de voeten en ik had mijn muts over de capuchon getrokken. Toen ik reed gaf de teller -9,7°C aan. Tijdens mijn suikershot maakte ik een foto van mijn bevroren fles cola. De hemel was mooi blauw en nu streeploos. Een ochtend later was het -7°C in de tent en buiten stuitte ik op de limiet van mijn fietscomputer. Die gaf nu -10°C aan; het zal -12°C geweest zijn. Heel soms dacht ik nog wel eens aan Bangkok, aan Cambodja, aan Vietnam. Had ik niet door moeten zetten? Het waren zinloze gedachten. Dit was nu mijn leven, met de touwtjes in mijn handen, met garantie op voortgang. Iedere ochtend werd het vroeger licht; al het lengen der dagen zat in de ochtend, door mijn verplaatsing naar het oosten. Ik moest om de dag een kwartier eerder opstaan als ik bij het eerste licht wilde vertrekken om ontdekking te voorkomen. Steeds vroeger vertrekken maakte mijn ochtenden steeds langer. Omdat ik pas na de lunch volop energie heb, begon ik mijn lunch te vervroegen. In Eschenbach lunchte ik bij -1°C; stilzitten bij een dergelijke temperatuur is geen genoegen. Ik moest daarna naar Vohenstrauß, maar er was geen fietsroute en ook geen voor fietsers veilige weg, en dus moest ik zelf een route maken. Ik moest een heuvel oversteken, duwde mijn fiets door een besneeuwd bos over een knisperend pad en reed van dorp naar dorp over steile wegen. Ik kreeg het er aangenaam warm van.
Bij een nieuw ontwaken vroor het niet langer. In een dorp gaf een kraan gesmolten sneeuw vrij. Ik spoelde mijn bidon net zo vaak om totdat de dikke klont ijs eruit viel. Ik bereikte dan toch Vohenstrauß, dat in mijn hoofd lange tijd Straußvogel had geheten, en at wafels op een groot, langgerekt plein. En toen reed ik naar Tillyschanz, de allerlaatste Duitse plaats op mijn route. Tsjechië verraste me met kledingrekken in de buitenlucht, langs de weg, maar al vlot reed ik de bossen in. Het was er fantastisch, alsof ik plots in Alaska was. Ik ging op een boomstam zitten in de besneeuwde wereld en lunchte in de zon. Daarna werd de wereld alledaagser, met akkers en dorpen. Bossen lagen nu meestal achter de akkers, op enige hoogte. De huizen, kerken en kastelen bevielen me. In grotere plaatsen waren flatgebouwen geschilderd in pasteltinten, zoals ik dat ooit ook had gezien in Aktau, Kazachstan. Wat me irriteerde was de geluidsoverlast van de vele honden. Mensen leken honden te houden als alarminstallatie. Ze leefden in de tuin en kregen af en toe wat eten toegeschoven. Die indruk kreeg ik althans. Je kweekt er geen sympathieke honden mee. Het aanbod in de supermarkt was beperkter dan in Duitsland en het wegennet was nog steeds complex en ik bleef puzzelen op mijn route. Het Tsjechische leven leek te draaien om hout: het hakken en zagen ervan, het verzamelen van grote voorraden en het opstoken ervan. Dit alles hoorde, zag en rook je de hele dag. Overal hing rooklucht en gek genoeg stoorde het me niet meer zoveel als voorheen. Het stoken was niet voor niets; het was bepaald nog geen lente. Het was nog niet definitief gedaan met de vorst. Ik zag daar de positieve kant van in. Zolang de temperatuur rond het vriespunt bleef, regende het niet. Het had al een dag of twaalf niet meer geregend en regen was in mijn beleving verworden tot iets dramatisch. Ik had een regenfobie ontwikkeld. Ik huiverde bij de gedachte aan natte kleding, en druipende tassen in een vochtige tent. Ondertussen leken mijn spierkracht en energie snel toe te nemen. Toen ik pas enkele dagen onderweg was merkte ik dat ik vermoeider raakte, maar nu was ik juist krachtiger. Ondanks het vele klimwerk overschreed ik nu toch weer de honderd kilometer op een dag.
Na drie dagen Tsjechië reed ik langs enkele bewaard gebleven stukken ijzeren gordijn Oostenrijk binnen. Het was ochtend en ik kwam niet ver. Ik was dan wel krachtig, maar mijn stofwisseling was anders dan ik gewend was uit mijn vorige fietsleven. Mijn lijf moest weer leren om anders om te gaan met voedsel. Ik had grote porties nodig. De appelmoes en yoghurt van zo-even waren geen stevig fundament. Die maag moest vol. Ik nam mijn suikershot en iets later alvast een halve lunch. De omgeving veranderde weinig in visueel opzicht na mijn landenwisseling, maar het vrijwel ontbreken van honden bracht wel rust. Later zag ik langzaam het typerende Oostenrijkse gebruik van hout in de bouwstijl van huizen in beeld komen. Er was nu meer verkrijgbaar in de supermarkt, maar het was inmiddels zowaar 14°C buiten waardoor ik te koelen producten moest laten liggen, maar het was hier ook knap duur. Mijn omgeving veranderde toen ik de Krems ging volgen, die naar de Donau stroomde. Ik kwam in een prachtig dal terecht, en kampeerde in een heuvelbos achter het dorp Senftenberg. Mijn tenen en vingertoppen waren doods. Als dit een ijskoude dag was geweest had ik dat begrepen, maar uitgerekend vandaag was het lente geweest. Ik hoopte dat het bij zou trekken. Ik zat nu op 91 kilometer van Wenen. Ik wilde deze stad aandoen, uit nieuwsgierigheid, maar wilde ik echt door een grote, drukke stad rijden? De volgende dag kwam het antwoord. Ik kon naar de Donau rollen en die gaan volgen. Zo zou ik, rijdend langs het groen en het water, zelfs in het hart van Wenen afgeleverd worden. Ik ging op pad. Het was prettig om een dag niet te hoeven klimmen. Ik kwam zelfs te rijden over langgerekte eilanden in de Donau. Al in de vroege middag was ik in Wenen. Ik wist weinig van Wenen. Volgens Ultravox had de stad niets te betekenen. Er moest een reuzenrad zijn en iets dat ‘Prater’ heette. Ik ging ernaar op zoek en was er vrij snel. Ik kwam terecht in een… pretpark! Een vrij toegankelijk pretpark in het hart van de stad. Er werd veel onderhoud gepleegd - sommige achtbanen waren half gedemonteerd - maar veel attracties waren open en er was muziek uit speakers. Wat een verrassing! Ik keek mijn ogen uit. Ik vind het netjes als een stad zorgt voor vermaak voor zijn burgers (in plaats van een woud aan borden met gedragsregels en verboden).
Ik keerde terug naar de Donau. Ik moest eigenlijk zuidwaarts naar Hongarije, maar dan moest ik alsnog door de stadsdrukte. En dus reed ik nog een stukje oostwaarts. In een klein bos nabij een voetbalveld en de luchthaven zette ik de tent op.
Als het licht was wilde ik vertrekken, maar er waren grenzen. Vroeger dan 5 uur ging ik niet opstaan. Als ik bij het eerste licht wilde blijven vertrekken, moest ik over enkele weken om 2.30 uur opstaan, alvorens de zomertijd óf de Bulgaarse tijd, of beiden, tijdelijk een einde maakte aan die ontwikkeling. Oostenrijk was het laatste euroland op mijn route, dus maakte ik in Frauenkirchen al mijn kleingeld op, inclusief de euro voor de winkelwagen (echter: Montenegro en Kosovo hebben geen eigen valuta en gebruiken de euro, zo weet ik nu). Oostenrijk was hier volkomen vlak, wat heel bevreemdend was. Langs groene akkers en windmolens reed ik naar Pamhagen, langs vervallen douanegebouwen, en liet West-Europa achter me. Van Hongarije kreeg ik direct een goede indruk. Ik zag nette huizen en nette mensen, veel beelden, zitbanken, picknicktafels en fietspaden. Daarna reed ik over een rustige weg met aan weerszijden bos. Het ging om grote bossen met veel ruimte – een kampeerparadijs. Maar mijn paradijs veranderde van karakter. In de ochtend hoorde ik getik op het tentdoek. Mijn angstbeeld werd werkelijkheid. Ik mocht in de regen gaan rijden. Wel had ik eindelijk een land met een minder complex wegennet, wat het navigeren vereenvoudigde, al moest ik vaker omrijden. Hongarije is een zeer ruim land, en dat met een afnemende bevolking. Immigranten kwamen hier vooral uit Europa. Ik reed naar Pápa en had de grootste moeite om Stef Bos uit mijn hoofd te krijgen. Aan Henk Temming die Belgrado bezong had ik al genoeg. Daarna mocht ik klimmen in de regen. Ik kon nu vaarwel zeggen tegen mijn nog grotendeels droge kleding. Ik trok een sweater uit om zweten te voorkomen, maar het mocht niet baten. Ik stuitte op een fietsverbod en werd gedwongen een alternatieve route te nemen, alwaar ik genoodzaakt was mijn fiets over een afstand van vijfhonderd meter door klei te duwen. Deze dag werd met de minuut gaver. Mijn fiets en tassen waren deze dag mooi schoongespoeld, maar het was voor niets geweest. Nu zat overal klei aan. Eenmaal in de tent pleegde ik veel onderhoud; ik verwijderde klei en water. Mijn natte kleding zou niet meer droog worden als ik het niet droeg. In IJsland leerde ik dat je zelfs sweaters kunt drogen door erin te slapen; het vocht condenseert dan aan de buitenkant van de slaapzak. Maar in IJsland droeg ik geen katoen, nu wel, en met katoen werkt het niet. En zo werd ik in een natte sweater wakker. Ik trok alle overige natte kleding weer aan. Ik had altijd het idee dat als je in de winter in natte kleding gaat fietsen, je geheid ziek wordt. Dat is niet waar. Zolang je het warm hebt gaat het goed. Ik ging bewegen en het beloofde een mooie dag te worden. Wel mocht ik de voorrem opnieuw afstellen, na de versnelde slijtage van de remblokken in de regen. Ik had nu schijfremmen; die waren nieuw voor me. Maar afstellen was nog een eenvoudig klusje. Na enige tijd fietsen in de zon kreeg ik plots zicht op een groot meer beneden me: het Balatonmeer. Er was een picknicktafel met een mooi uitzicht en ik noemde dit moment ‘lunchtijd’. Ik reed vervolgens langs de oostkant van het meer en merkte dat nu mijn achterrem niet meer werkte. Aan deze kant waren de remblokken echt op en ik mocht ze vervangen. Dat was een grotere uitdaging dan remmen afstellen, maar ik slaagde in het oplossen van deze puzzel. Weer een vaardigheid rijker. In de avond gloeiden mijn tenen. Mijn grote tenen leken wel ontstoken. In mijn vingertoppen zat steeds minder gevoel. Op mijn rechterenkel zaten blaasjes. Kou doet rare dingen met ledematen, vooral als de kou even plaats maakt voor warmte. De volgende ochtend bracht me meer zonneschijn, nu weer achter een melkwit waas. In een supermarkt in Szekszárd trof ik een rijk assortiment, vooral wat zuivel betreft. Szekszárd was ook weer een stad met indrukwekkende gebouwen en kleurrijke huizen. Met volle tassen ging ik weer op pad. Ik volgde een geasfalteerd pad over een dijk, met aan weerszijden op enige afstand bos. Vijftien kilometer lang had ik het pad voor mezelf. Wat een ruimte hier. Die ruimte verdween toen ik in de schemering over een gevaarlijk drukke weg naar de Donau reed met daarachter de stad Baja, maar de brug over die rivier bewaarde ik tot de volgende dag, en ik sliep in een bos vol klei. De opgehoopte klei vroor in de nacht vast aan mijn banden en met moeite verwijderde ik het in de morgen. Baja was een mooie, waardige stad op deze zonnige zondagmorgen. Rond het middaguur passeerde ik een vrolijke Hongaarse douanier en van een Servische mevrouw die geen tekst had kreeg ik een stempel in mijn paspoort. Waar Tsjechië bij mijn tweede bezoek opnieuw saaiig was geweest, was Hongarije nu verrassend interessant gebleken. Servië was nieuw voor me. Land 71. Ik kwam in een langgerekt bewoond gebied terecht, en daarna op een weg die drukker was dan ik gewend was geweest in Hongarije. Ik zag al vlot de eerste dode hond, en de tweede, en het eerste gedenkteken in de berm voor een verongelukte jongeman. Er waren geen bossen meer, alleen akkers. Het land was vlak. Het asfalt was aanvankelijk ook vlak en met mijn toegenomen kracht reed ik eenvoudig 20 km/u. Mijn perspectieven voor wat betreft wildkamperen waren slecht. Ik hoefde ook niet te wildkamperen. Een bord beloofde een bed voor €10 en er was een geopende camping. Maar ja… ik had nu negentien keer op rij gewildkampeerd en daar kon ik twintig van maken. Dat zou een vierde positie betekenen in mijn lijst ‘Langste onafgebroken reeks wildkampeernachten’. Dat was natuurlijk belangijker dan veilig overnachten, sprak hij met niet van spot gespeende zelfkritiek. Bij een verkeersknooppunt was er wat bebossing met weiden eromheen. Toen mijn tent stond twijfelde ik of ik niet per ongeluk op privégrond stond. Ik ging toch maar eens om 4.30 uur opstaan om tijdig weg te zijn. Het was overigens nog 120 kilometer fietsen naar Belgrado.
In Novi Sad was er wifi bij het station. Op booking.com vond ik een buitenkansje voor de volgende dag: een eigen kamer voor €12,50. De inchecktijd was wel laat: 15.00 uur. De kamer was op de huidige dag ook nog vrij. Als ik ‘m nu eens voor vandaag al boekte en morgen? Dan had ik geen last van de late inchecktijd en was ik verlost van de zorg om een wildkampeerstek te zoeken vóór Belgrado. Als het beviel kon ik bijboeken. Ik moest dan wel nu in één middag tachtig kilometer rijden. Uitdaging. Ik boekte de kamer. Novi Sad was oké, maar miste de schoonheid van Hongaarse steden. Servië was rommeliger, minder charmant, chaotischer, met slechtere wegen. Het verkeer op het vervolg was druk, maar ik vormde een eenheid met mijn fiets, en was krachtig, geroutineerd, behendig. Onderweg sloeg ik koffie in en noodles. In de drukke spits in Belgrado vond ik in de schemering met behulp van gps het goed verstopte hostel. De vriendelijke Andrej gaf me kort een rondleiding. Mijn kamer was piepklein, meer een berghok, met het plafond op anderhalve meter hoogte, maar ik was tevreden: ik had een eigen ruimte in een hostel met keuken en wasmachine. Het was mijn eerste stop na 21 dagen fietsen. Ik ging me voorbereiden op de tocht naar de tweede meerdaagse stop, zeven landen verder.
---
Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, dat volop geprezen wordt door hen die zich reeds in mijn avontuur stortten, blijft natuurlijk een onontbeerlijke aanrader voor hen die om welk ongeldig argument dan ook de aanschaf uitgesteld hebben. Kijk, hier ligt het:
www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
Dinsdag 9 mei 2023
Gisteren hebben we 410 km. gereden, en zijn we in Sremska Mitrovica in Servië neergestreken. Vandaag gaan we met defiets naar de stad. De camping ligt er ongeveer 10 kilometer vandaan, maar het is hier vlak en er is een goed fietspad ernaar toe. Sremska Mitrovica ligt aan de andere kant van de rivier de Sava en er is een mooie fiets/wandelbrug over de rivier.
Op de plek van de stad was ooit de Romeinse stad Sirnium. Sirnium was een van de 4 hoofdsteden van het Romeinse rijk en er woonden in die tijd wel 100.000 mensen. In de stad zijn diverse opgravingen. De belangrijkste is het keizerlijk paleis van Sirnium. Over deze opgraving is een modern bezoekerscentrum gebouwd. We willen dit graag bezoeken maar het is helaas vandaag gesloten. Er zijn in de stad nog diverse andere opgravingen te zien. De belangrijkste daarvan is de opgraving van de marktplaats van Sirnium, midden op een plein. Heel bijzonder.
We bezoeken verder de dagelijkse markt, slenteren door de leuke straatjes en over pleinen, lunchen op een leuk terrasje en bezoeken een kleine en een grote orthodoxe kerk. Er is ook een katholieke kerk, maar die is gesloten.
Aan het eind van de middag fietsen we weer terug naar de camping en zijn we net op tijd voor de routebespreking van morgen.
[vip] => [userRegistrationDate] => 2010-03-19 17:54:01 [totalVisitorCount] => 375439 [pictureCount] => 20 [visitorCount] => 523 [author] => Annie & Henk [cityName] => Sremska Mitrovica [travelId] => 528459 [travelTitle] => Grand Tour Griekenland [travelTitleSlugified] => grand-tour-griekenland [dateDepart] => 2023-05-19 [dateReturn] => 2023-07-02 [showDate] => yes [goalId] => 4 [goalName] => Een verre reis [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/113/764_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/221/620_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => sremska-mitrovica ) [3] => stdClass Object ( [reportId] => 5090352 [userId] => 51269 [countryId] => 247 [username] => annemarieteuben [datePublication] => 2023-01-21 [photoRevision] => 0 [title] => Montenegro. [message] =>Donderdag 19 januari
Lekker lui tot 10 uur, uit check tijd.
Bagage in de gang gezet en ontbijt en lunch gaan halen.
Om drie uur vertrek mijn bus naar Podgorica. Nee geen trein, die hebben we niet van Split naar Podgorica.
Tot die tijd zit ik in de keuken, hier heb ik nog internet en een toilet bij de hand.
Gisteravond dus mijn reis schema ingeplant en zo als het er nu uitziet ben ik rond 7 februari thuis. Dan heb ik er vijf weken opzitten en vind ik het genoeg. Dat betekent dat ik over de helft ben.
Wat volgt nog?
Belgrado, Boedapest, Bratislava, Wenen, Praag, Dresden, Wurzburg, Lugano en nog ergens onderweg naar huis om de trein rit te onderbreken.
We stappen met 9 passagier de bus in. Plek zat dus. Ik ben de enige vrouw.
Mensen wat een mooie kust heeft Kroatië. Je rijdt zo hoog en vlak langs de zee. Niet best als je hier naar beneden stort. Dat kun je zeker niet navertellen. Na drie kwartier rijden staan we opeens voor de grens. Bus uit paspoort controle en bus weer in. Nog geen vijf minuten later zijn we Kroatië uit. Maar om Montenegro binnen te komen duurt iets langer. Bus uit bus in. Na 10 minuten zijn we mijn 7e land binnen. Raar om na 3 jaar weer voor een grens te staan en een stempel in je paspoort te krijgen.
Ze hebben hier fietspaden langs de autoweg. Op de hoogste bergen zie ik sneeuw. Liter benzine €1,41.
Montenegro heeft geen eigen munt. Voorheen was het de Duitse Mark maar nu dus de Euro. Wel zo gemakkelijk.
Op een één of andere manier ziet dit land er moderner uit dan Kroatië. Bij de winkels kun je hier door de ramen naar binnen kijken en in Kroatië moest je eerst een deur door voor je kon zien wat er verkocht wordt. Niet zo uitnodigend. Het regent. De huizen zien er ook verzorgder uit.
We rijden al een uur langs de kust van een binnenzee. Jammer dat het donker wordt. Prachtig hoe de bergen vanaf de kust op hoog rijzen.
Halverwege in Budva een mini stop en zijn we nog met 3 passagiers.
Aangekomen in Podgorica was het trein station nog open dus snel een bed surplus op mijn ticket naar Belgrado gekocht. Daarna naar het guesthouse gelopen.
Ik was gewaarschuwd dat het vies zou zijn en dat Is zo. Ik heb een kamertje met een meisje uit Manchester. Het beddengoed is prima maar de rest van de kamer….en dan heb ik het nog niet over de badkamer.
Gelukkig maar twee nachtjes.
Tanden poetsen en op bed.
Vrijdag 20 januari
Ik heb niet goed geslapen op het bovenste bed van het stapelbed. Ook was het tot laat in de avond erg onrustig. Er werd enorm geschreeuwd tussen drie mensen. En het stonk in de kamer. Raam open zetten kon maar veel te koud. Deur open kan maar dan zit er meteen een kat op je bed of er komt een hond binnen lopen.
Douchen….oh my god wat vies. Niet kijken snel douchen en weg wezen.
Een halve dag door de stad gelopen en ik word er niet vrolijk van.
Ook de mensen stellen zich sacherijnig op de Montenegrijnen.
Wat heb ik dan gezien? De highlight is hier een brug, de Millennium brug. Daarna een prachtige Russisch Orthodoxe kerk bekeken. Het was druk binnen en veel gelovigen brachten een fles wijn mee als offer. Ook werd ereen kruisje gezet op een hoofd van iemand. Er waren mensen die op een briefje iets krabbelden en deze in een doos deden.
De kerk was op elk stukje plafond of muur met fresco’s beschilderd.
Daarna terug gelopen naar het treinstation om te vragen of ik een dag eerder met de trein kon. Ja dat kan als hij rijdt, nog niet terug uit Servië. Kom om half zeven vanavond maar terug.
Nog een halve dag in deze ellende trek ik niet. In het guesthouse gekeken op internet of ik een bus kan pakken. Dat kan. Dan maar slapen.
Terug naar het treinstation en ja de trein rijdt of ik een nieuw slaap surplus wil kopen. Hup er maar weer €6 tegen aan. Snel mijn koffer ophalen en iets te eten kopen. De trein hoort om 20:10 uur te vertrekken. Wij staan met zijn allen te vernikkelen op het perron en rond 20:35 uur komt de trein eraan.
Meteen mijn bed opgezocht. Een kamertje naast het toilet met zes bedden. Ik heb een boven bed. De rest van de mensen zijn allemaal buitenlanders.
Rond 23:00 uur stoppen we. Politie controle. Bij één van de jongens wordt de bagage gecontroleerd. Even later staan we weer stil. Paspoort controle. En weer later de douane zelf. Ik krijg een uitreis stempel van Montenegro. Kunnen we dan nu gaan slapen?
Zaterdag 21 januari
Om 06:35 uur word ik wakker. Hé we zouden er toch om 06:09 uur zijn. Nou dat zijn we nog lang niet. Maar er ligt wel sneeuw. Land 8 Servië.
Mooi want ik kan pas na 08:00 uur het appartement in. Hoe later hoe beter. Rond 07:30 uur kunnen we uitstappen op het perron van Belgrado.
Nieuw station maar het lekt aan alle kanten. Ik loop op mijn gemakje richting appartement, veel trappen op weer. Parkje door, bij een ziekenhuis over het terrein. Vind weer geld, 1 Dinar.
Aanbellen, doet een hunk open.
En ik mag al op mijn bed gaan liggen. Heerlijk kan ik mooi bij slapen.
Maar ik heb nog geen Servische Dinar. Komt later wel zegt hij. Ik krijg wel de sleutel. Dat komt al een stuk vertrouwder over dan in Montenegro.
Om 11:00 uur word ik wakker en ga ik eerst maar een pinnen. Even checken hoeveel de koers is en hoeveel ik nodig denk te hebben.
Ik pin voor €100 en hoop het daar mee te kunnen doen. Wel wennen aan de briefjes en munten. Het is ook nog niets waard. De gevonden 1 Dinar blijkt € 0,008 waard te zijn. Maar wie het klein niet…..
Op naar het museum over Tito.
Prachtige tuin waar ik doorheen loop. Maar wat zie ik daar, een hek. Maar gelukkig kan ik erom heen lopen en een suppoost wijst me de richting.
Eerst ga ik een enorm lang gebouw in en daar staan allerlei cadeau’s die Tito ooit gekregen heeft van buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders. Niet van Beatrix te vinden, wel van Japan. Ook zijn er veel persoonlijke spullen te bezichtigen en wordt er uitleg gegeven over de tijd waarin Tito regeerde. Daarna loop ik door een tuin met mooie beelden naar het volgende gebouw. De House of Flowers. Dit is het mausoleum waar hij met zijn vrouw ligt. Prachtige marmeren graf tombes met in goud hun namen erop. Erom heen allerlei voorwerpen die gekregen zijn na zijn dood. Denk aan brieven en borduurwerken maar ook origami kraanvogels uit Japan. Zijn bureau met stoel staat er ook.
Zeer indrukwekkend.
Daarna ben ik naar het busstation gelopen om te kijken waar dinsdag mijn bus naar Boedapest vertrekt. Ik kan dus niet met de trein Servië uit.
Even langs de supermarkt en terug naar het appartement.
Sinds dien zit ik te kletsen met de andere bewoners.
Zo hebben we twee dames die hier vrijwilligers werk doen voor kost en inwoning. Een Engelse en een Chinese.
De eigenaar is een reiziger uit Turkije en probeert op deze manier zijn pensioen wat dichterbij te laten komen.
Dan hebben we nog een Rus en een Mongool. Dat is toch een raar taaltje.
Zij zitten bij mij op de kamer. Daarnaast is er nog een slaapkamer met een echtpaar en één met een man. Maar die sluiten zich op en we zien ze niet. Er wordt nu gekookt.Het is erg gezellig in de gezamenlijke huiskamer.
Getreind 450 km totaal 2085 km in 19 treinen.
Oude dag.
Maandag 23 mei
Gisteren zijn we naar Servië, naar het stadje Zlatibor gereden. De weg er naartoe was erg mooi, maar we hebben ruim een uur bij de grensovergang moeten wachten.
Vandaag gaan we via dezelfde route weer terug naar Bosnië om het stadje Višegrad te bezoeken en een boottocht over de rivier de Drina te maken.
Višegrad is bekend om zijn brug over de Drina. Hij stamt uit de tijd van het Ottomaanse rijk en staat sinds 2007 op de Unesco wereld erfgoed lijst. De brug werd eind 16e eeuw op bevel van grootvizier Mehmed-paša Sokoloviċ gebouwd. In de Ottomaanse tijd werden de jongetjes in dit gebied bij hun ouders weggehaald en naar Constantinopel gebracht om opgeleid te worden als soldaat. Ook de grootvizier was dat overkomen. Op een van zijn veldtochten herkende hij de streek waar hij als 11 jarig jongetje was meegenomen en hij schonk daarom deze brug. De brug is 180 meter lang en 7 meter breed. Hij steunt op 10 pijlers met daartussen 11 spitsbogen met een overspanning van 11 tot 15 meter. In het midden is een verbreding met een stenen muurtje waarop de geschiedenis van de brug wordt vertelt.
De brug is beroemd geworden door de roman van “De brug over de Drina” van Nobelprijswinnaar Ivo Andriċ.
We kijken nog wat rond in het stadje en gaan daarna aan boord van de Sonja, een oud rivierbootje. De kapitein is een gezellige oud zeeman en vertelt honderd uit. Uiteraard wordt er ook zelfgemaakte raki gemaakt van appels geserveerd. Ook wordt er muziek gemaakt door een man met een trekzak.
Het is een mooie tocht. We passeren een indrukwekkend monument dat gemaakt is ter nagedachtenis aan de 6000 mensen uit deze streek die in de 2e Wereldoorlog vermoord zijn.
Het mooiste gedeelte van de tocht is ongetwijfeld de smalle kloof waar we doorheen varen.
Na 2 uur varen bereiken we een heel mooi plekje langs de rivier waar we stoppen om te lunchen en te relaxen
Om een uur of drie varen we weer terug naar Višegrad. Daar stappen we in de bus terug naar de camping. Op de weg terug bezoeken we het klooster Dobrun. Het is gewijd aan de Heilige Maria. Het is gebouwd in 1219 en werd in de loop der tijd een aantal keren verwoest en weer herbouwd. De ergste vernieling vond plaats In de 2e Wereldoorlog. De Duitsers gebruikten het klooster als opslagplaats voor munitie, die ze tijdens hun terugtrekking in 1945 lieten ontploffen. Het werd in 1946 heropgebouwd en sinds1994 wordt het weer bewoond door monniken.
Het kerkje heeft hele mooie fresco’s met hele mooie afbeeldingen van tsaar Dušan met zijn vrouw Jelena en hun zoon.
Het is na zessen als we weer terug op de camping zijn.
Dinsdag gebruiken we onze vrije dag om te wassen en allerlei klusjes te doen.
Woensdag trekken we weer verder naar Montenegro
[vip] => [userRegistrationDate] => 2010-03-19 17:54:01 [totalVisitorCount] => 375439 [pictureCount] => 0 [visitorCount] => 579 [author] => [cityName] => Zlatibor [travelId] => 524550 [travelTitle] => Zwerven over de Balkan [travelTitleSlugified] => zwerven-over-de-balkan [dateDepart] => 2022-04-26 [dateReturn] => 2022-06-24 [showDate] => no [goalId] => 4 [goalName] => Een verre reis [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/servie,zlatibor [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/221/620_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => boottocht-over-de-rivier-de-drina ) [5] => stdClass Object ( [reportId] => 5082920 [userId] => 224358 [countryId] => 247 [username] => henkadrie [datePublication] => 2022-05-21 [photoRevision] => 0 [title] => Samen met paard/ezel en wagen de laatste tripjes. [message] =>Donderdag 19 mei.
We hebben besloten om hier niet te blijven, weinig inspirerende stad en alles is beter dan hier een dag doorbrengen.
Het vervolg van de route gaat over geasfalteerde landwegen met dorpjes. In de ochtend is het mistig en als we om een uur of negen wegrijden is het 12 gr. Handschoentjes, beenstukken en een jasje maar weer opzoeken.
Na een paar uur komt de zon en is alles weer vergeten. Door landbouwvelden afgewisseld met onbewerkte stukken grond. We komen veel paard en wagen tegen die ons zelfs inhalen. Zo’n combinatie doet toch gauw 25 km/u
We hebben leuk contact met andere weggebruikers en bewoners. High five voor de jeugd en een O Zi Buna voor de andere.
In de buurt van de rivier de Liu rijden we door grote velden (platen) ,oneindig weids rust en onberoerde natuur. Na 100 km. komen we om 4 uur in Bechet.
Al met al toch weer een mooi dag.
Henkadrie.
Vrijdag 20 mei
2 ontbijtjes voor 10 leu en we gaan weer de straat op. We rijden nog even naar beneden waar een pont een grensovergang vormt met Bulgarije. Armoedig en als je wil weten waar je afgedankte auto heengaat dan grote kans dat die hier de rivier oversteekt op één van de vele auto transport trucks.
Het beeld is hetzelfde als gisteren langs de weg, dorpjes, slapende honden en rommel al lijkt het erop dat we vandaag in iets meer ontwikkeld gebied rijden. Langs de weg is iemand bezig om een grote hoop steenkool in brokken van /- 0,5 m3 met een koudbeitel in stukken te slaan. Openhaardhout in steenvorm, prettig weekend.
We gaan vandaag voor Turnu Magurele een plaats waar de rivier de Olt samen komt met de Donau. De naam van de stad komt van bergtoren, de Turnu Magurele. Een toren die onderdeel was van een burcht die in het Byzantijnse rijk door heerser Justinian werd gebouwd. De stad zelf is één van de grotere steden in de omgeving maar straalt weinig uit. In het enige hotel betalen we te veel en de vraag of er nog meer onderkomen in de buurt is wordt met een glimlach ontkend.
Hier haal je wat, daar laat je wat.
Morgen rijden we naar Alexandria een 45 km. verder en dan gaan we onze fietsreis afsluiten. Constanta is misschien net haalbaar maar het geeft verder weinig toevoegingen wat fietsen betreft. Verkeer wordt drukker en in cultureel en natuurlijk opzicht verandert er weinig. Onze neef Benno komt vanuit Passau met de auto deze kant op en daar hopen we hem te ontmoeten.
Henkadrie.
Zaterdag 21 mei.
Vanmorgen rustig op stoom gekomen we gunnen het oude hotel met museum kamer geen ontbijt en gaan de markt op. Veel stalletjes met verbouwde groente en ander klein goed. Een broodje enz. nuttigen we in het groene stadspark met veel bezette bankjes, op deze mooie zaterdagochtend, relax dag.
Als we opstappen wordt er getwist wie ons de weg uit de stad naar Piatra mag wijzen, we worden met de auto begeleid door de grootste mond. Prima.
In Piatra verlaten we de route en gaan richting Alexandria. Warm en op het randje van de weg. Na 64 km. rijden we de stad binnen, we zoeken het centrum en weer zijn de verwachtingen te hoog gespannen. Saai, beton, winkeltjes achter beplakte deuren en geen terrasjes. Om drie uur kunnen we naar ons geboekte onderkomen, de enige die nog beschikbaar was. Achter een grote ijzeren schutting staat achteraf een nieuw huis met in de aanbouw een aantal kamers. Alles spik splinter nieuw en alles wit en wit marmer. Dromen we? We zijn de eerste gebruikers. Een prachtige plek om onze fietstocht te beëindigen, en alles tot rust te laten komen.
We zijn met enige reserves aan deze tocht begonnen (oorlog, covid, enz) wat achteraf niet nodig was. Van alle wereldse problemen krijg je wat mee maar is nooit een issue geweest. We hebben heel veel gezien en ons een goed beeld kunnen vormen hoe men in dit deel van Europa leeft en alles reilt en zeilt.
En bovenal is duidelijk geworden dat we het nog kunnen, na ruim 2000 km.
De reacties op de verslagjes vonden we erg leuk en het geeft weer inspiratie voor de volgende dag.
Jammer maar dit is de laatste wat deze tocht betreft.
De komende week gaan we besteden aan de terugreis.
Henkadrie.
Maandag 16 mei.
Vanmorgen nog even naar het enorme hotel gespeurd waar we in hebben geslapen. Het is in de Joegoslavische tijd gebouwd en moet een uiterst luxe hotel zijn geweest. Historisch gezien een bijzondere plek waar voor zover nu bekend van 9000 jaar geleden de eerste menselijke nederzettingen in Europa zijn geweest.
Nog steeds een bijzonder gebouw maar in struggle of life.
Vandaag veel hoogte punten.
We vervolgen onze weg door de Ijzeren poort, en klimmen gestaag over langere afstand. Prachtige uitzichten op Roemenië aan de overkant. Na ong. 25 km. Krijgen we een paar tunnels en dat is de plaats waar de rivier maar 150 mtr. breed is en soms 800 mtr. (800!) diep is. Onbeschrijflijk mooi, de brede rivier die je al weken volg perst zich hier door een smalle kloof met steile rotswanden. Plaatjes die je alleen kent van National Geographic. We kunnen niet genoeg stoppen en het in ons opnemen. Aan de overkant in een kleine baai het plaatsje Dubova.
We moeten verder en weer dalen is onvermijdelijk. Op de afdaling kruist een wolf ( naar mijn overtuiging) de weg en schiet het bos in. De stuwdam voor Drobeta-Turnu-Severin vormt ook grensovergang met Roemenië. We besluiten hier over te steken en de route aan de Roemeense kant te vervolgen. Leuk met je fietsje tussen de vrachtauto’s op je beurt wachten, ging toch wel vrij vlot maar een glimlach en hartelijk welkom was er niet bij. Dan volgen nog 10 spannende kilometers langs een tweebaans E-weg met veel verkeer, dit hadden we niet voorzien en een andere mogelijkheid is er niet. In Drobeta blijven we steken en vinden een onderkomen.
Drobeta-Turnu-Severin de eerste Roemeense stad die we zien, ook hier een mengeling van vergane glorie maar ook mooie geconserveerde historische gebouwen en een mooi park met spectaculaire waterfonteinen. (EU)
Henkadrie.
Dinsdag 17 mei.
Eerst maar eens de Servische biljetten inleveren voor de Roemeense Leu. Dat gaat niet werken, die moeten ze hier niet. Euro of Dollar en Zwitserse frank ok maar die Dinar hou die maar zelf. OK, we zien wel. Eerst weer een stuk langs de drukke E weg en dan de 56a/b op die een stuk rustiger is. Inmiddels is het 29 gr. De rest van de dag fietsen we door steppe achtig en heuvelachtig gebied met hier en daar een boom. Het is heet en soms komen we door een klein dorp maar geen voorzieningen en we zien veel armoede. (Vanuit ons gezichtspunt). De EU kan de komende decennia hier zijn geld wel kwijt. Het is wel overal groen maar geen landbouw of fruitteelt, gras. Na 75km. zien we achter een plastic vliegengordijn een winkeltje met een alleraardigste mevrouw. 2 bananen en 2 maal youghert. 15 km. verderop kan je slapen. We volgen de wet van van de fiets en het asfalt, blijven trappen dan kom je er wel. We blijven langzaam omhoog gaan. In Gruia vragen we naar een onderkomen, ja hoor hier NAARBENEDEN en 2 km.verder is een pension. We komen bij een prachtige locatie aan de rivier. Het heeft geen restaurant voorziening, ze wil wel wat voor ons maken en graag contant in euro’s. Het is een uiterst aardig mens dus ………..zoeken in mijn tassen.
Morgenochtend dus eerst weer omhoog 2 km. En één ding is zeker het is meer dan 10% helling.
Henkadrie.
Woensdag 18 mei
Herstel, de helling is minder dan 10% en Adrie fietst ook naar boven. ‘s morgens is het minder erg.
We fietsen richting Calafat in beginsel over een rustige weg door dorpjes en langs nu wel akkers met opkomend graan en mais. Langs de weg wordt een vrachtauto geladen met hooibalen die aangevoerd worden met 3 paarden wagentjes.
Verder hier en daar een schaapskudde in het veld met een paar honden en een herder. Ook veel honden langs de weg die daar hun kostje bij elkaar scharrelen, wij hebben daar weinig last van, duidelijk dat ze weten wat ze te wachten staat als…..
Van de lint dorpjes langs de weg worden we een beetje depri, in het centrum veel oude vervallen huisjes meer naar de buitenkant half afgebouwde grotere woningen allemaal met schuttingen. Op de bankjes veel bejaarden die daar de dag doorbrengen. Hier en daar een winkeltje maar geen koffie want de stroom is uitgevallen. We worden veel begroet en toegezwaaid, vriendelijke mensen die trots zijn op hun land.
Na Salcia moeten we de grote weg op, donkere wolken, we moeten de grote weg op. Veel wind van opzij en veel vrachtverkeer naar Bulgarije. Het is niet leuk, de handvatten smelten in mijn handen en Adrie dreigt te staken. Nog 30 km.
5 km. voor de nieuwe Europabrug, de Vidin-Calafatbrug over de Donau naar Bulgarije staat het vrachtverkeer in de file voor de douane en kunnen wij rustig over de middenstreep richting Calafat. De zestig km. van vandaag was ruim genoeg. Calafat zien we als een mistroostige stad, even overwegen we hier een dag te blijven, nee hier worden we niet vrolijk van. We denken er over hoe het verder gaat de komende dagen, het moois hebben we gezien en naar Constanta is het velden en lange wegen.
Eerst maar een nachtje slapen. Vannacht 5 gr. morgen overdag 29 gr.
Henkadrie.
,
Vrijdag 13 mei.
Weinig van de zwemparty gemerkt en weer vroeg op pad. Vandaag belooft het weer 30 gr. te worden. Het ontbijtje bij een bakkertje lopen uit op een beschamende vertoning door geen pin mogelijkheid en gebrek aan cash wordt het ons geschonken. Naar het centrum van Belgrado is nog een behoorlijk eindje door zeer druk verkeer. Dichter bij het centrum komen we op een mooie boulevard terecht die ons naar de brug over de Donau brengt. Langs de oude fundamenten en muren van de burcht Belgrado. In de verte zien we het centrum tegen de heuvel met de toren van de St Michaels kerk. Een weinig fietsvriendelijke brug die we weer met trappen en een fietsgoot ( en een hoop oe Henk geroep) moeten verlaten. We zijn in het hart van de stad en slingeren en wringen ons een weg door het verkeer. We komen langs het prachtige gebouw van de nationale vergadering wat voor een aanzienlijk deel aan het oog wordt onttrokken door spandoeken en tenten van demonstranten.( denken we want er valt van de taal niets te ontcijferen)
Belgrado als oudste stad van Europa vast de moeite waard maar dan als stedentrip en niet met de fiets. We wringen ons weer naar de buitenkant van de stad en krijgen weer schone lucht en een beetje ontspanning. Onze indruk, druk, rommelig, veel beton en chaos.
Vandaag erg warm en weinig schaduw op de dijk met zandpaden. In Pancevo laten we ons op een terrasje vallen en zoeken hulp bij Booking.com
We boeken hotel Castle, omdat de plaatjes leuk zijn, en de prijs goed is.
Bingo, langs een landweggetje en tegenover een industrieterrein belande we over een smal pad in een soort Japanse tuin met watervallen en schaduw terrasjes etc.
Dorst lessen, opfrissen en kijken wat de keuken biedt.
Henkadrie.
Zaterdag 14 mei.
Verschillende verjaardagsfeest partijtjes in het “Castle Hotel” en heerlijk gegeten.
Vroeg opgestaan, de warmte voor zijn, en om zeven uur ontbijt. Staat er een compleet party buffet klaar met ik weet niet wat voor lekkere hapjes. Waarschijnlijk voor een ontbijtparty maar wij zijn de voorproevers, perfect.
De halve dag tot in de middag over dijken langs de Donau, volle zon en windje in de rug over ongeasfalteerde dijkweggetjes. Een beleving. Het stopt abrupt als we een scheepssloperij en midden op de dijk een vuilnisbelt tegenkomen en de rioolzuiveringsinstallaties die op de Donau loost. We rijden Kovin even in en kopen in een klein winkeltje wat te eten. Spontaan worden er een paar stoeltjes neergezet en krijgen we gezelschap. Er volgt een leuke babbel en krijgen koffie aangeboden. Het advies is, stop met die dijkweg en neem de lokale weg, we volgen de raad op. Over de geasfalteerde weg, het is warmer maar het rijd wel makkelijk. In Gaj vind ik een open WiFi en bespreek een “ appartement” voor 7 personen voor € 9.- ??? In Stara Palanka waar we morgen moeten overvaren naar Ram.
Als je geld wil besparen op de entreeprijs van een openlucht museum moet je dit boeken. En nog de vraag waar komen die twee sterren vandaan Booking?
Het is wel de realiteit, er is een groot verschil tussen mensen die het gemaakt hebben en die proberen rond te komen. Morgen om half acht gaat de pont daarvoor het ontbijt voor € 3.00.
Henkadrie.
Zondag 15 mei.
Vroeg op en de pont op. De aansluiting van de laadklep en de weg wordt eerst met de schep gevuld en rijden maar. Achter ons een vrachtauto met 8 man in de cabine. We vragen ons af wat men nu hier te besteden heeft. Pensioen minder dan € 100.- 40% zit in de reguliere economie. 60% zit in het grijze circuit. Hoe vroeger je met pensioen kan des te meer kan je zwart verdienen.
Langs de waterkant veel sportvissers op deze zondag, elke Serviër die 4 hengels heeft zit langs de kant. De terrasjes zijn leeg ondanks het mooie weer ?.
In Ram kijken we even bij het fort waaromheen de stad zich ontwikkelde. In de Romeinse tijd bekend als Lederata ook het restaurantje waar we gisteren hebben gegeten. We fietsen langs mooie boulevards richting Nationalpark Derdap met weinig verkeer. De Donau gaat hier door een smalle engte van de uitlopers van de Karpaten en het Balkan gebergte. De Ijzeren Poort.
Door de steile bergwanden waar de weg onderdoor loopt rijden we lekker in de schaduw en genieten van de uitzichten. De laatste 20 km.als er minder ruimte is voor de weg krijgen we nog 21 tunnels voorgeschoteld zonder verlichting. Max 250 meter maar toch, er geldt een snelheidsbeperking van 60 km/H, de Serviërs lezen dit toch anders. Lichtjes aan en gaan.
In Donji Milanovac vinden we het na bijna 100 km genoeg en rijden naar het enige hotel, natuurlijk op een hoogte, wel prachtig uitzicht. De Spa is een welkome verrassing waar we gretig gebruik van maken met uitzicht op het dal beneden ons en de Donau Gorge. Oh ja, hotel heeft 500 kamers en er zijn 4 bezet.
Henkadrie.
Onze laatste hele dag alweer. Bodhi nam het er van en was zoals gebruikelijk lekker op tijd wakker. We zijn er allemaal een beetje op tijd uitgegaan zodat we alvast wat spulletjes konden ordenen. Noé en ik zijn ontbijt en koffie gaan halen. We kopen hier regelmatig een groot (soort van) Turks brood voor 50 dinar. Die snijden we dan in stukken. Als je mazzel hebt zijn ze nog warm. Zo lekker! Op deze manier konden we de belegjes een beetje opmaken. Bodhi stortte om 9:30 in dus zijn we eerst nog met hem naar de kamer gegaan zodat hij goed kon slapen. Hij slaapt altijd wel in de wagen maar nooit zo lang. Toch meer prikkels om hem heen waarvan hij wakker kan worden. Plus de buggy is echt een reisbuggy en niet heel comfortabel/ergonomisch. Eigenlijk vonden we dat allemaal niet zo vervelend. Pascal was na het ontbijt weer misselijk en de kinderen wilde nog wel even een filmpje kijken. Bodhi sliep al snel en heeft ruim 2 uur geslapen. Daarna zijn we richting Popy Coffee gelopen voor een Americano, 2 smoothies en een overheerlijke iced latte! Op naar de Rozenkerk en de St. Petka kapel. Deze liggen vlakbij het Kalemegdanpark en de dierentuin en dat is zo'n 15 minuten lopen vanaf het hostel. Het was even zoeken, ze liggen vlakbij elkaar en beide een beetje verstopt tussen het fort en de bergen. Maar eenmaal gevonden was het de moeite waard. De rozenkerk was klein maar erg mooi, daarna moesten we een stuk naar beneden waar de St. Petka kapel lag. Hier hebben we een kaarsje gebrand voor opa Cees. Nadat we weer omhoog waren geklommen hebben we de tram gepakt naar de St. Sava tempel. We wisten niet zo goed wat we hiervan konden verwachten maar deze stond wel op meerdere sites en in blogs als tip en dus: op naar de St. Sava tempel. Vanaf de tramhalte zijn we met een omweg er naar toe gelopen. Eerst even de locatie opgezocht waar we vanmiddag moesten testen en even dubbel gecheckt wat de prijs is en of we geen afspraak hoefde te maken.. Alles duidelijk! We moesten we nog 10 minuutjes lopen en aan het eind van de straat die we insloegen zagen we al een prachtig, kolossaal en heel indrukwekkend bouwwerk. Het was groot, echt héél groot, en héél mooi!! Ze waren bezig aan de buitenkant, het plein er omheen werd opnieuw betegeld en zag er wonderschoon uit, niet wetende wat ons nog te wachten stond. Omdat er werkzaamheden waren dachten we dat we er niet in konden. Dat wat op de ingang leek was dicht. Later zagen we toch mensen vanaf een andere kant in en uitstromen dus zijn we daar heen gelopen. Het bleek de ingang en eenmaal binnen waren we nog meer verwonderd over de schoonheid. Het gebouw is ruim 35 meter hoog en van binnenuit zie je die hoogte dus ook daadwerkelijk. Alle "schilderingen", zo lijkt het, blijken mozaïek kunstwerken, steentje voor steentje met de hand gelegd. We hebben ons ogen uitgekeken, zo mooi allemaal. We zijn nog even de kelder in gegaan, daar was nog een zaal en daarachter nog een gedeelte met graven voor belangrijke mensen. Erg indrukwekkend allemaal. Daarna zijn we even naar een speeltuintje geweest zodat Bodhi ook even zijn benen kon strekken en kon spelen. Toen een pin automaat opgezocht en daarna naar een terrasje gelopen dat ook op de to-do lijst stond. Helaas blijkt deze al een aantal jaar dicht te zijn. Op google stond wel al "permanent gesloten" maar we wilde toch even kijken. In de buurt was een ander leuk restaurantje met een dakterras waar we zijn gaan zitten en wat gedronken hebben. Toen was het alweer bijna 17:00 en zijn we richting de corona test gelopen. De Antigeentest is 24 uur geldig dus we moesten het een beetje slim plannen. Niet te laat omdat we nog een stuk terug moesten reizen naar het hostel, maar ook niet te vroeg, want wat nou als je een uur vertraging hebt? Online stond de prijs van 1400 dinar en toen Pascal er vanmiddag binnen liep bleek het 1050 dinar. Dat stond ook op de kassa van de kassiere naast mij en kwam overeen met de prijs die de tourguide van de e-scooter tour had gezegd (ongeveer een tientje). Helaas bleek bij het afrekenen dat ik geen 4200 maar 6000 moest betalen. De prijs bleek 1500 en daar kwam geen verandering in. We hadden geen internet dus ik kon mijn mail niet laten zien en later bleek de prijs op de website ook aangepast. Waarschijnlijk betalen toeristen gewoon 1500. In eerdere mailwisselingen is er ook niets over gezegd. Waarschijnlijk gaan ze er van uit dat als je daar bent, je het toch wel doet. En misschien zijn ze toch wel de goedkoopste. Dat kan ook. Voor ons wel even een domper want we hadden natuurlijk voor de laatste keer gepind en een beetje uitgerekend wat de kosten nog zouden zijn. We hebben er natuurlijk niets aan teveel dinars over te houden, maar je wilt ook niet te weinig hebben. Iedere keer pinnen kost geld. Tenminste, bij een aantal banken bijna €5, ongeacht wat je pint, bij andere dubbele fee en bij weer een ander maar €1,50. Gelukkig wisten we welke bank dat is maar die is helaas niet altijd voor handen. Dat viel dus even tegen. We hebben de bus terug gepakt richting centrum en zijn uitgestapt op het "public square" om vervolgens naar het restaurantje te lopen waar we de vakantie de eerste dag ook begonnen waren. Lekker én betaalbaar! We hebben een heerlijke pasta en tortilla gegeten met een vers sapje erbij. Devinho had een Plazma shake. Na het eten nog een toetje genomen, het is tenslotte de laatste avond hier. Ik had een bekertje met allerlei laagjes, niet heel bijzonder. De kinderen hadden cheesecake. Na het eten terug gelopen naar het hostel. Ik heb nog even de schone was buiten gehangen en we hebben zoveel mogelijk ingepakt. Scheelt morgen weer. We gaan morgen gezellig nog ontbijten bij Delicent, het restaurantje aan de overkant. Lekker buiten op het terras genieten van de laatste zonnestralen en uurtjes in Servië. Om 10:15 is de taxi er dus ons in 20 minuutjes naar de luchthaven brengt. We zijn inmiddels al ingecheckt en ook de testresultaten zijn binnen en gelukkig allemaal negatief. Wij zijn klaar voor de terugreis, alhoewel... emotioneel nog niet helemaal. Wat was het heerlijke en wat hebben we genoten van alles. Het weer, de cultuur, de vriendelijke mensen, de ijsjes, de ervaringen, het hostel, die verdomde bergen (maar oh zo prachtig qua uitzicht), van alle drie de kinderen, de kinderen en wij van Bodhi omdat we hem zo hebben zien genieten en ontwikkelen in korte tijd en gewoon van elkaar. We hebben weer een prachtige herinnering erbij. Again: Travel is the only thing you can buy that makes you richer ♡
[vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 20 [visitorCount] => 1893 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/014/878_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-17 ) [10] => stdClass Object ( [reportId] => 5078333 [userId] => 410607 [countryId] => 247 [username] => PaReDeNo2014 [datePublication] => 2021-08-17 [photoRevision] => 0 [title] => Dag 16 [message] =>Vanmorgen was Bodhi heeeel vroeg wakker. Al om 5:10. Ik heb vannacht heel slecht geslapen omdat ik een paar uur heel vast in een verkeerde houding had geslapen dus veel pijn tussen mijn schouderbladen en in mijn nek. Pascal is er dus met hem uitgegaan, waardoor wij nog even konden blijven slapen en hij uiteindelijk ook bij Pascal in de tuin op de zitzak. We gaan vandaag naar het technologie museum, maar daarvoor ontbijten in de buurt. Een tip was het Aviator Coffee café. We zijn om 08:30 die richting op gaan lopen. Eerst nog even voor een laatste keer pinnen en daarna zijn we naar binnen gegaan. Het terras zat helaas vol. De tempratuur was vandaag erg aangenomen, zeker vanmorgen stond er een heerlijk windje. Eenmaal geïnstalleerd bekeken we de menukaart die eigenlijk een beetje tegenviel wat betreft ontbijt. Een croissantje met ham of een croissantje Nutella. 3 soorten sandwiches, ei en met ham, tonijnsalade of worstjes. We begonnen met het drinken, waarvan ze 3 van de 5 drankjes niet hadden, en vroegen gelijk naar het ontbijt. Ze had nog maar 1 croissantjes en de tonijnsalade was er ook niet meer. We zijn dus uiteindelijk maar weggegaan. In de buurt zaten genoeg andere lokale cafeetjes, maar weinig hadden een engelse kaart. Vele zelfs in de oude Servische taal (Russisch alfabet) dus voor ons weinig van te begrijpen. Als er een Engelse kaart was dan hadden ze maar 2 soorten ontbijten en veelal met warme dingen. Bacon, vlees, hotdog, friet... Nou dat hoeft van mij echt niet op de vroege ochtend, haha. Dus zochten we verder... en verder.... en verder... En zaten we uiteindelijk om 11:15 te ontbijten. Maar het was heerlijk. Ik had een broodje caprice, met mozzarella en pesto. Pascal omelet met bacon, Devinho wel zo'n warm ontbijt met ei en worstjes en frietjes en Noé een zoet ontbijtje met toast, honing, chocopasta en jam. Daarna zijn we naar het technologie museum gelopen. Bij de ingang bleek dat ze de eerste verdieping aan het renoveren waren en je daarom gratis entree kreeg! Dat was een leuke verassing! Onze temperatuur werd opgemeten en we mochten doorlopen. Het was best een heel leuk museum. Veel oude dingen. Radio's en andere geluids en zend apparatuur. Daarna nog een hele zaal met oude auto's, een ouderwetse slee koets, flipperkasten en wat doe-dingen. Nog een kleine zaal ernaast met ouderwets speelgoed. Dat was vooral leuk om te zien en de doe dingen is ook altijd welkom met kinderen. Al met al hebben we ons er toch een uur vermaakt en daarna zijn we terug gelopen en hebben we nog ijskoffie en smoothies gehaald en toen terug naar het hostel. We hebben Bodhi zijn badje vol laten lopen zodat hij nog even lekker kon spelen in de tuin. De oudste twee hebben samen nog een ijsje gehaald en voor mij een muffin. Pascal voelde zich nog niet helemaal lekker dus is even gaan liggen. Wij hebben nog even gebeeldbeld met oma, nog even naar de supermarkt geweest en daarna zijn we lekker gaan douchen en hebben we rond 17:15 eten besteld. Risotto, kipschnitzel en pizza. Pascal wilde geen zwaar/warm eten dus heeft een vla flip gegeten, waarna hij gelijk weer misselijk was helaas. We gaan vanavond lekker iets met zijn allen kijken. Morgen alweer onze laatste hele dag. We gaan wat kerkjes en een tempel bezoeken. De taxi is geregeld en pikt ons donderdag om 10:00 op.
[vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 16 [visitorCount] => 319 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/014/737_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-16 ) [11] => stdClass Object ( [reportId] => 5078317 [userId] => 410607 [countryId] => 247 [username] => PaReDeNo2014 [datePublication] => 2021-08-16 [photoRevision] => 0 [title] => Dag 15 [message] => Vanmorgen werd Bodhi pas om 6:45 echt wakker (als in: rechtop zitten, ik ga niet meer slapen!) Daarvoor was hij wel al een paar keer wakker geweest maar al met al had hij redelijk geslapen. Devinho was ook al wakker en heeft hem meegenomen naar de tuin. Pascal en ik zijn rustig wakker geworden en hebben daarna de tas met spullen gepakt. Vandaag de warmste dag van de vakantie, 39 graden, dus hadden we besloten wat verkoeling te gaan zoeken op het stadsstrand. Omdat dit wel 45 minuten reizen was wilde we een beetje op tijd gaan. We hebben lekker ontbeten en zijn daarna rond half 10 richting de bus gelopen. We moesten dit keer één keer overstappen, maar de straat waar die halte was bleek afgesloten en dus moesten we even uitvinden waar die bus nu kwam. Devinho is het ergens gaan vragen en toen we er naar toe liepen kwam hij helaas net aan en moesten we dus wachten op de volgende bus. Na een uurtje kwamen we aan. Het was nog een flink stuk lopen naar het waterparcours. Ik had online gezien dat ze dat op dit strand hadden dus had al met Pascal besproken dat we daar wel heel konden. Het was 700 dinar per kind per uur, maar wat hebben ze een lol gehad!! Eerst twijfelde ze of ze een aan een half uur niet genoeg hadden maar dat had zeker niet genoeg geweest. Het was net lachen om homevideo's af en toe met Devinho die steeds uitgleed en weer in het water lag. Er weer uit werd geholpen en vervolgens er direct weer in gleed. Na dat uur, wij moesten Bodhi daar zoet houden en met hem heen en weer lopen want het was daar niet voor veilig of kindvriendelijk, zijn we een stukje strand (kiezels) gaan opzoeken waar we dichtbij het water konden zitten. Nadeel: Overal volle zon, niet te doen. Dus het werd een terrasje met grote parasol en toch dichtbij het water. Naast ons stonden plastick strand stoelen die voor 500 per stoel werden verhuurd, hiervoor krijg je dan wel een kopje koffie kado haha. Een vrouw die in Nederland woont en naast ons zat zij dat het daarom zo rustig was hier en alleen maar een paar toeristen zaten. Voor de locals is dit niet te betalen. Die verdienen hier tussen de €400-600 per maand (in de stad) gemiddeld. Fulltime is hier ook 6 dagen werken, dus geen 5 zoals bij ons. Wij kozen voor het terrasje er vlak naast dat er bij hoorde met een schommelbankje. We hebben daar gewoon lekker onze drankjes genuttigd en later ook een heerlijke lunch gegeten. We hebben allemaal ontzettend genoten. Het water was schoon en heerlijk warm. Om 15:15 zijn we weggegaan en naar een brouwerij gelopen. Dit was 23 minuten lopen en we kwamen uiteindelijk in een doodlopend straatje uit waar niets leek te zijn, behalve wat oude huisjes. Maar, verstopt achter een begroeid hek bleek een giga tuin en klonk muziek uit de speakers. Verstopt lag daar de brouwerij. Niemand te bekennen buiten dus het leek wel dicht. Er lagen wel overal kaarten buiten waar op stond "you can order at the bar" dus we zijn even naar binnen gelopen waar het veel drukker en aangenamer bleek qua temperatuur. Pascal heeft wat bier geproefd en er eentje gekozen, wij eerst lekker een watertje en daarna nog een sapje. Ook hebben we wat hapjes besteld. Overheerlijke kaasringen, een broodje en tortilla chippies met lekkere dips. Rond 17:15 zijn we weer terug gelopen richting de bus. Zo loop je ongemerkt toch nog wat af. Na het uitstappen nog 10 minuten richting het hostel waar we onderweg nog even gestopt zijn voor een aanvullende snack voor de kinderen die nog niet genoeg hadden gegeten en daarna doorlopen. Eenmaal in het hostel hebben we nog even afscheid genomen van Marcell, hij vertrekt vannacht. Daarna lekker gedoucht en een flesje voor Bodhi gemaakt. Hij krijgt sinds een week geen borstvoeding meer, tenminste, voor nu even, omdat we niet meer mee konden nemen en koel konden houden in de koffer. Nachts drinkt hij nog wel lekker bij mij, voor zover ik nog heb, hij vindt het in ieder geval heel fijn en ik stiekem ook :) Nog even lekker nagenieten van deze dag en dan straks lekker op tijd slapen. Morgen gaan we naar het museum. Gelukkig zijn de weersverwachtingen een beetje bijgetrokken en is er nu nog maar 20% kans op regen ipv 50% eerder deze week. Woensdag nog een cultureel dagje op de planning, afgewisseld met een terrasje en dan zit het er alweer op. Het is genieten hier! [vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 24 [visitorCount] => 332 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/014/654_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-15 ) [12] => stdClass Object ( [reportId] => 5078295 [userId] => 410607 [countryId] => 247 [username] => PaReDeNo2014 [datePublication] => 2021-08-15 [photoRevision] => 0 [title] => Dag 14 [message] => We zijn alweer 2 weken in Servië! Het voelt alsof we er net zijn. Er valt nog zoveel te zien en ontdekken.. Het is hier heerlijk! Ergens was ik, toen ik boekte, een beetje bang dat 18 dagen te lang zou zijn op één plek waar ik zelfs al een keertje geweest was, maar nu blijkt het zelfs aan de korte kant! Vandaag was ik er 6:00 uit met Bodhi. Vanaf dat moment is de tuin open en kan hij dus rustig rondkruipen en spelen. De kamer is daar veel te klein voor. Hij gaat dan schreeuwen en dan is niet alleen iedereen hier, maar ook in de kamer naast ons wakker, dus gaan we zoveel mogelijk naar buiten. Lekker in zijn romper of pyjama en dan met de bal of zijn auto's spelen. Hij vermaakt zich daar meestal prima, maar was vanmorgen echt nog moe dus er was niet veel goed. Om 7:00 kwam Devinho ook naar buiten en om 8:00 zijn we samen ontbijt gaan halen. Helaas bleek het bakkertje iets verderop waar we heen gelopen waren voor andere (iets lekkerdere en duurdere) broodjes dicht te zijn op zondag. Onze "eigen" bakker was gelukkig wel open dus hebben we daar broodjes gehaald en nog wat aanvullende dingen in de supermarkt. Het koffiezaakje (Popy Coffee - alle koffies 150 dinar!) bleek ook dicht en pas om 10:00 open te gaan dus we moesten nog even geduld hebben. Ik heb dus voor de tussentijd maar een flesje ijskoffie in de supermarkt gekocht. Toen we terug kwamen rond 9:00 was Pascal inmiddels ook wakker en rond half 10 Noé ook. We hebben heerlijk ontbeten, fruit, yoghurt en ook Plazma is hier de bomb. Je kunt alles bestellen met Plazma. Het is een koekje (soort lange vinger maar dan iets minder broos en zonder suiker) gewoon zoet biscuit dus maar in die vorm ook. Je hebt er dus koekjes van, maar met meerdere variaties, chocolade, witte chocolade, hazelnoot, kokos, maar ook hartig of in milkshakes. Je hebt dus ook ontbijt granen ervan, of nou ja... koek (plazma) kruimels met gedroogde framboosjes of nootjes erdoor. Erg lekker, maar niet erg gezond en/of voedzaam. Als extra is het dus wel een welkome garnering. Bodhi had geitenyoghurt met perzik, blauwe bessen, bramen en frambozen en heeft gesmuld. Giacomo vetrok vandaag naar zijn volgende bestemming, Macedonië, dus hebben we afscheid van hem genomen. Mooi om zoveel mensen te leren kennen en hun verhalen, en ze te zien komen en gaan. Helaas hoort afscheid nemen erbij al vinden de kinderen dat nog wel moeilijk als ze iemand graag mogen. Om even voor 10-en is Devinho koffie voor ons gaan halen maar omdat Bodhi echt onwijs moe was ben ik alvast met hem gaan liggen en hij was gelukkig snel vertrokken. Hij heeft ruim 1,5 uur geslapen en daarna zijn we naar de supermarkt gelopen voor water. Helaas was Pascal vannacht al niet zo lekker (eten gisteravond?) en nu in de supermarkt werd hij weer niet lekker en is dus terug gegaan naar het hostel. Wij zijn verder gelopen naar de bushalte (10 minuutjes) om de bus te nemen naar het Topociderski park dat ook op onze to-do list stond. Eenmaal aangekomen bleek het niet zo bijzonder als omschreven (of we zaten verkeerd, haha!) maar er was een leuke speeltuin voor kleinere kindjes dus Bodhi heeft zich daar zeker een uur goed vermaakt en had trouwens nog veel langer willen blijven. Hij werd heel boos dat ik hem oppakte en meenam, zo erg had hij het naar zijn zin. Er waren ook nog drie andere kindjes, zo lief voor elkaar maar ook voor Bodhi! Je hebt trouwens onwijs veel groen hier. Talloze parkjes en overal zijn speeltuinen, véél speeltuinen. In één park soms wel zes. We hebben water en een ijsje gehaald want het was weer niet-te-harde warm haha, Bodhi heeft zo zitten smullen van zijn water ijsje, heerlijk! Daarna hebben we de bus terug gepakt en zijn we naar een terrasje gelopen wat ook op het to-do lijstje stond. Makadam. Een bistro en concept store in één. Het lag in een schattig straatje met allemaal keitjes. Wel rot met de wagen en zeker omhoog dus hebben Noé en ik de wagen samen omhoog getrokken. Deze klapte nog in, met Bodhi erin, dat was even schrikken! Gelukkig was er niets aan de hand en kon ik hem weer snel vastklikken. Op het terrasje zaten 2 locals en verder niemand. Niet persé een leuk terras, sfeer of stijlvol of een fantastisch uitzicht. Eigenlijk begrijp ik niet zo goed waarom dit werd aanbevolen. Na kort overleg besloten we weg te gaan toen er net iemand aan kwam. Tja... toch maar wat te drinken besteld toen. Uiteindelijk wel fijn want de bediening was onwijs lief en behulpzaam. Marcell wilde een typisch Braziliaans lekkernij voor ons maken als bedankje voor gisteren en was op zoek geweest naar gecondenseerde melk. Dat blijkt hier best moeilijk verkrijgbaar, dus Devinho heeft het even gevraagd en zij wist wat het was en hoe het in het Servisch heet. Ook waar we het waarschijnlijk konden kopen. We zijn dus naar een grote supermarkt gelopen maar helaas hadden ze het daar niet. Onderweg naar het hostel liepen we nog langs een andere, een kleinere, waarvan de dachten dat die het zeker niet zou hebben, maar binnen bleek van wel! We hebben 3 blikjes kleine gekocht (was maar 170ml per blikje, in Nederland 400ml) en meegenomen naar het hostel. We waren uiteindelijk rond 16:15 terug en hebben nog even 45 minuten op de kamer gechillt en toen eten besteld. Cevapcici voor Devinho, Pascal even niets, Noé kon niet slagen dus had patatjes en ik een broodje met kipfilet. Dat werd om 18:00 bezorgd. Bodhi eet van alles en iedereen wat mee altijd en vooral veel fruit. Af en toe een tomaatje of komkommertje en dan vindt hij het wel mooi geweest. Gelukkig drinkt hij zijn flesje erg goed, en ook water de hele dag door (wel het liefst van ons uit en flesje en niet uit zijn eigen beker. Dat gaat niet snel genoeg denk ik!). Na het eten was hij moe want had verder niet geslapen, maar leek toch nog boordevol energie te zitten. Hij had de papieren tas gepakt waar het eten in zat en bleef daar maar rondjes mee lopen. Zo heeft hij nog ruim een half uur gespeeld en om 19:00 zijn we maar gaan douchen. Flesje er in en lekker slapen. Hij was snel vertrokken. De rest heeft ook net gedoucht dus we gaan nog even gezellig film kijken samen. Morgen laatste dagje zonder regen dus dan gaan we naar het stads strand en een brouwerij. Hopelijk voelt Pascal zich morgen beter... [vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 11 [visitorCount] => 320 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/014/494_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-14 ) [13] => stdClass Object ( [reportId] => 5078273 [userId] => 410607 [countryId] => 247 [username] => PaReDeNo2014 [datePublication] => 2021-08-14 [photoRevision] => 0 [title] => Dag 13 [message] =>Wat een heerlijke dag vandaag! Na een rustige start van de dag en relaxt ontbijtje in de tuin met Marcell (Braziliaanse jongen) en Giacomo (Italiaan) naast ons die ook gingen ontbijten. We raakte in gesprek en de kinderen zijn sowieso heel gek op Marcell. Hij is leraar en is hier voor een paar weken en gaat dinsdag naar Engeland waar zijn vriend woont. Hij heeft hem al 1,5 jaar niet gezien. We zouden eigenlijk dinsdag gaan suppen maar dinsdag en woensdag hebben we 50% kans op regen dus verplaatste we het last minute naar vandaag. Ik vroeg of hij dat wel eens gedaan had, nee was zijn antwoord. Ik vertelde dat we dat vandaag gingen doen en of hij al plannen had of het leuk vond om mee te gaan... Ook de Italiaan uitgenodigd en die wilde ook graag mee. We zijn dus rond 10:30 richting bushalte gelopen dus op 25 minuten klimmen lag. Om 11:30 waren we bij Daska Veslo waar je voor 600 dinar per uur een sup kunt huren. Helaas zijn er de komende dagen geen tours (dat wilde Noé eigenlijk wel graag) dus konden ze zelf aan de slag. We hebben eerst even een drankje gedaan en om 12:30 zijn ze gestart. Marcell, Giacomo, Pascal (voor het eerst!) en Devinho & Noé. Ik ben met Bodhi op het hoogste terras gebleven. Dat was het enige tafeltje nog vrij in de schaduw. Daska Veslo is een drijvende "strand" tent op de Donau. Erg leuk, maar niet geschikt voor kleine, ondernemende, net lopende mannetjes die niet graag stil zitten. Het is niet omheind dus je kunt zo overal in het water (alleen een stukje touw) en omdat wij boven zaten was het helemaal oppassen geblazen. Ik heb dus weinig kunnen genieten van de suppende mannen en dame omdat ik constant met Bodhi bezig was. Maar ze hebben het fantastisch gehad. Allemaal gelukt om te gaan staan ook! De andere jongens deden het ook voor het eerst dus best knap, zeker met die stroming en als er boten voorbij kwamen. Helaas viel Devinho zijn peddel in het water tijdens een trucje dat hij wilde laten zien en deze was direct weg en onvindbaar. Dit grapje kostte hem €50-, (jaja, dure hobby). We hebben toen ze weer veilig aan wal stonden nog lekker patatjes gegeten en een drankje gedaan en zijn rond 15:45 weg gegaan en opgesplitst. De mannen wilde samen nog even naar Lido Beach waar wij al eerder waren geweest. Het was vandaag 38 graden en op het terras in de schaduw prima te doen maar zodra je richting bushalte liep merkte je gelijk weer hoe warm het was, zelfs nog rond 16:00 dus. Flesjes water ingeslagen en gelukkig maar een paar minuten hoeven te wachten op de bus met airco. We hoefde maar 15 minuten in de bus en zijn daarna aan de rand van het centrum uitgestapt. We zijn via het straatje gelopen waar ik vorig jaar met Mama en Martijn in het hotel zat. Daar zit een bubbel wafel bar en deze had ik de kinderen nog beloofd. Bodhi was inmiddels lekker in slaap gevallen dus hebben we op het terrasje daar nog een heerlijke dubbelwafel gegeten. Pascal had niet geluncht en het patatje was inmiddels ook alweer gezakt dus we zijn na de wafel maar gelijk doorgelopen naar de straat met vele leuke restaurantjes. Daar hebben we wat menukaarten bekeken en uiteindelijk plaats genomen op een terras. Vlak daarvoor gebeurde nog wat grappigs. Er lopen hemel veel Roma rond in het centrum en we letten altijd goed op. De ene speelt (super vals) viool, de andere heeft een konijn staat met een bakje ervoor en weer andere zingen of komen bedelen. Nu liep er een meisje die een roze speen in je gezicht duwde. We stonden net bij een flessen inleverpunt (er staat geen statiegeld op de flessen, maar om het recyclen te stimuleren hebben ze inleverpunten waarbij je 5 dinar krijgt per flesje bijgeschreven op bijv. je ov-chipkaart) waarna dat meisje dus een speen in je gezicht duwde en begon te praten. Ik duwde haar gelukkig in een reflex gelijk weg want mijn tasje stond open omdat ik net mijn portemonnee had gepakt voor de ov-chipkaart. Daarna probeerde ze het bij Devinho en Noé. Gelukkig niets weg! Eenmaal op het terras bleven ze maar komen. De ene keer werden ze weggestuurd, de andere keer niet. Gelukkig niet aan ons tafeltje maar wel erg vervelend dat gebedel. We hebben van dichtbij gezien hoe die kinderen (vooral meisjes) mishandeld en geslagen worden. Heel sneu als je geboren wordt in zo'n gezin. Daar heb je ook niet voor gekozen. Lijkt me een harde wereld en zware jeugd, vooral voor de meisjes. Broertje dat jonger is mag moeder en zusje wel slaan, dat is zelfs grappig blijkbaar want dan wordt er gelachen.... Uiteindelijk even na 5 uur het eten besteld. Devinho had pasta carbonaat, Noé heel verassend kipvingers (die hier in Servië ook wel heel lekker zijn!) Pascal had varkensnek (Jak!) en ik had een heerlijke risotto. Bodhi blijkt ook gek op risotto dus at met mij mee. We hebben heerlijk gegeten en rond 18:45 zijn we terug gelopen naar het hostel. Zoals elke avond nog even langs de supermarkt en daarna lekker gaan douchen. Ik kreeg net nog een appje van Marcell met nogmaals een bedankje voor de leuke dag. We hebben de mannen uiteindelijk getrakteerd op het suppen en de drankjes en friet. Dat konden ze erg waarderen. Vandaag dus wat over budget, morgen weer een dagje wat zuiniger aan doen, maar net zo lekker genieten! Het wordt de komende dagen steeds 1 of 2 graden warmer nog met morgen 37 graden en maandag zelfs 38 graden. Dinsdag en woensdag wel warm maar kans op regen. Ach, onze vakantie kan niet meer stuk! Elke dag genieten hier!
[vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 18 [visitorCount] => 300 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/014/236_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-13 ) [14] => stdClass Object ( [reportId] => 5078251 [userId] => 410607 [countryId] => 247 [username] => PaReDeNo2014 [datePublication] => 2021-08-13 [photoRevision] => 0 [title] => Dag 12 [message] =>Bodhi heeft vannacht het grootste gedeelte van de nacht in zijn bedje geslapen dus de nacht was best redelijk :) We wilde vandaag even een nieuw ontbijt plekje zoeken en waren gisteren langs een leuk groot dakterras gelopen "Coffee, Tea & Sympathy". Ik had op Facebook gekeken hoe laat ze open waren en dat was vanaf half 8 dus we zijn rond half 8 die kant op geklommen. Eenmaal plaatsgenomen en Bodhi zijn kinderstoel geïnstalleerd kregen we de kaart waar alleen drankjes op stonden, maar ik kan jullie vertellen, dat is in het engels of erger soms zelfs in het Servisch, en met twee pubers al een uur-taak dus toen we na veel-te-lang bedenken wat we te drinken nemen eindelijk wilde bestellen en de ontbijt kaart vroegen werd ons verteld dat het ontbijt pas vanaf 9 uur zou zijn. Het was nu 7:55 dus dan moesten we nog ruim een uur wachtten. Zo lang konden we Bodhi niet laten stilzitten / vermaken dus zijn we verder gelopen. Een stukje hoger, op een hoekje, een super leuk tentje "Bloom". Ze waren net de tafeltjes aan het buiten zetten (de meeste tentjes openen rond 8 uur) dus we hadden eerste keus. Devinho is helemaal gek van vlierbloesem en dat hebben ze hier bijna overal. Van siroop tot in smoothies. Bodhi dronk Noé haar smoothie op dus bestelde we een nieuwe. Toen het ontbijt.. Jeetje, dat was het wachten waard! Pascal had toast met ei en prosciutto ham, Devinho pap met banaan, honing en pindakaas. Noé yoghurt met huisgemaakte granola en vers fruit, Bodhi een croissantje en een smoothie en ik toast met avocado en geitenkaas. We hebben allemaal overheerlijk gegeten. Daarna even terug naar het hostel om de tas te pakken en toen zijn we naar het Museum van de illusies gelopen. Dat was ongeveer 22 minuten lopen, maar omdat het nog vroeg was en nog niet zo heel warm was viel het mee. De entree was 1750 dinar totaal. Ze hadden hier familie tickets voor 2 volwassenen en 2 kinderen. Anders is de prijs 700 dinar per stuk, maar dit is dus leuk om als gezin te doen! Het museum was weer klein (voor Nederlandse begrippen) maar wel onwijs leuk! Het bestond uit 3 verdiepingen. De begane grond was alleen de kassa en een kleine souvenir shop met allemaal mind-fuck dingen of moeilijke puzzeltjes. De eerste verdieping waren veel kijk dingen en plekjes om foto's te maken met optische illusies. De tweede verdieping bestond voornamelijk uit doe dingen. Een tunnel waar je doorheen kon lopen en het leek alsof alles om je heen draaide waardoor je liep te slingeren op je benen. Ook een spiegel waar je tegenover elkaar moest staan en je gezicht splitste met de gene die tegenover je stond. Erg grappig om bevestigd te krijgen hoeveel Devinho op mij lijkt!! Er was ook een pokertafel met spiegels waardoor het leek alsof je met nog 4 andere kopietjes van jezelf aan het pokeren was. Super leuk allemaal. Na een uurtje of anderhalf zijn we weer weggegaan en hebben we op een terrasje ernaast nog een smoothie en koffie gedronken. Daar kregen we helaas slecht nieuws vanuit Nederland. Mijn moeder heeft haar rug(wervel) gebroken. Eerst een röntgenfoto en toen nog een ct scan. We zijn ondertussen naar het centrum gelopen en daar steeds naar Wifi gezocht om de uitslag te horen. Gelukkig bleek het een stabiele breuk en hoefde ze niet geopereerd te worden. We hebben eten gehaald bij een bakkertje en zijn bij een vijvertje gaan eten. Daarna weer richting hostel gelopen. Onderweg nog even supermarkt voor een chippie en wat lekkers te drinken voor vanavond. We waren rond 15:00 terug bij het hostel waar we een badje voor Bodhi hebben gevuld en oma nog even hebben gebeeld-belt. Bodhi heeft zich heerlijk 1,5 uur vermaakt in het water met zijn zandspeeltjes. Daarna Nog even geslapen en om half 6 is Devinho pannenkoeken gaan bakken. Weer één zoutloze naturel voor Bodhi en daarna met kaas voor Noé en mij en met spek en kaas voor Pascal en zichzelf. Ze waren weer heerlijk! Om 19:00 lekker gaan douchen en nu tijd voor Bodhi om te gaan slapen. Morgen gaan we naar een park, daar even naar de speeltuin en een leuk plekje zoeken om te lunchen. Fijne avond iedereen en mam, houd je taai! :hearts:
[vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 23 [visitorCount] => 311 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/013/655_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-12 ) ) ) [_currentItemCount:protected] => 15 [_currentItems:protected] => ArrayIterator Object ( [storage:ArrayIterator:private] => Array ( [0] => stdClass Object ( [reportId] => 5109719 [userId] => 195336 [countryId] => 247 [username] => markjonkersleon [datePublication] => 2025-09-21 [photoRevision] => 0 [title] => Servië - ..... [message] =>Belgrado,
Stad van de basketballer, Jokíc.....yeah!
Mooier dan verwacht!
[vip] => [userRegistrationDate] => 2009-07-19 17:08:49 [totalVisitorCount] => 157449 [pictureCount] => 0 [visitorCount] => 292 [author] => Mark [cityName] => Belgrado [travelId] => 303280 [travelTitle] => Kleine reizen [travelTitleSlugified] => kleine-reizen [dateDepart] => 2011-01-01 [dateReturn] => 2022-01-01 [showDate] => no [goalId] => 6 [goalName] => Een korte vakantie [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/servie,belgrado [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/195/336_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => servie ) [1] => stdClass Object ( [reportId] => 5106394 [userId] => 383868 [countryId] => 247 [username] => rollingmetal [datePublication] => 2025-03-06 [photoRevision] => 0 [title] => Krokante wegen naar Europa’s bezongen steden [message] =>Ik zou.
Ik zou het reizen gaan combineren met het schrijven van een nieuw boek. Eigenlijk hield het reizen me niet zo bezig; ik was nog altijd met mijn eerste boek in de weer. Tot er een omslag kwam. Ik was mijn boek aan het promoten, maar stuitte op enkele tegenslagen. Promotie was niets voor mij, merkte ik. Het volgende agendapunt zou ‘reis voorbereiden’ zijn. Daar ging ik veel liever mee aan de slag, en dat deed ik ook. Toen ik diep in de materie zat, schoof het schrijven naar de achtergrond. Ik kreeg zin om weer een volwaardige reis van mijn reis te maken, geen parttime reis. Fulltime fietsen, dat wilde ik. Er waren in het verleden wat zaken blijven liggen in oostelijk Azië. Frank van Rijn had ooit ‘duizend-en-één redenen om terug te gaan naar Zuid-Amerika’. Ik kende het fenomeen, al had ik iets minder redenen en ging het bij mij om een ander gebied. Er zaten hiaten in mijn route van weleer. Ik wilde ooit nog het traject Sary Tash (Kirgizië) – Xining (China) rijden en Lüchun – Mengla (beide China); dan was de lijn van Hellevoetsluis naar Singapore voltooid. Ik wilde meer van Cambodja zien, ik wilde noordelijk Vietnam zien. Van Mongolië had ik in 2016 afgezien, maar nu wilde ik er toch heen. Taklamakan, Gobi, Altaj, Siberië, Himalaya - het was voor mij allemaal nog onverkend terrein en de namen klonken fantastisch. Ik plakte dat alles aan elkaar en had ruwweg een plan. Ik kon het beste naar Bangkok vliegen en dan via Cambodja en het binnenland van Vietnam naar het noorden gaan reizen, door China, naar Mongolië en Siberië en dan weer afbuigen naar het zuiden, naar de Himalaya.
Ik zou naar Bangkok vliegen, met Thai Airways. Mogelijk was ik me niet erg bewust van het feit dat het eerste deel uitgevoerd werd door Turkish Airlines. Ik reserveerde het fietsvervoer na de aanschaf van het ticket en kreeg de bevestiging: er was ruimte gereserveerd voor mijn fiets op het traject Istanbul - Bangkok. ‘Maar de fiets moet ook mee van Schiphol naar Istanbul’, liet ik Thai Airways weten. ‘Neem daarvoor contact op met Turkish Airlines’, was de respons. Turkish Airlines wees naar Thai Airways: ‘Zij dragen de verantwoordelijkheid, wij zijn slechts uitvoerder.’ ‘Turkish Airlines blokkeert de reservering’, zei Thai Airways. ‘Het lukt ons ook niet’, zei Turkish Airlines, ‘u kunt het het beste op Schiphol navragen’. Dat laatste was ook wat Thai Airways uiteindelijk zei, na vele andere pogingen om van me af te komen. De 150 euro voor het fietsvervoer bleek bij nader inzien per deel van de vlucht te gelden, niet voor de hele vlucht. En fietsdozen kosten tegenwoordig 30 euro op Schiphol. Ik voelde een vreselijke weerstand. Het kwam erop neer dat ik op de bonnefooi naar Schiphol moest komen en als men heel genadig was mocht mijn fiets mee, mits ze mijn bankrekening mochten plunderen. En dat terwijl ik zóveel wilde meenemen dat ik mijn bagagezak niet eens dicht kreeg. En dan waren er nog dat machtsvertoon en die immer vernederender wordende controles op luchthavens; de laatste keer stond ik al bijna in mijn onderbroek. En hoe zou mijn splinternieuwe fiets aankomen? Ik zag schokkende foto’s van door Turkish Airlines vervoerde fietsen. Wat als mijn fiets in het geheel niet aankwam, iets waarvan ik ook voorbeelden vond als het om Turkish Airlines ging. De onzekerheid zou eindeloos lang kunnen voortduren, de omvang van het potentiële drama was niet te overzien. Kon ik maar gewoon per fiets van huis vertrekken, verlost van alle onzekerheid, regels en torenhoge extra kosten. Waarom deed ik dat niet gewoon? Omdat het winter was? Op 31 december 2015 begon ik te fietsen vanuit Hellevoetsluis naar Japan. Op 8 februari 2017 begon ik te lopen vanuit Hellevoetsluis naar Roemenië. Had ik daar nare herinneringen aan? Integendeel. Het was niet altijd leuk, maar langzaam de lente mogen begroeten was een mooie ervaring. Ik ging het opnieuw doen. Ik nam mijn verlies, betaalde leergeld voor mijn in de loop der jaren vervaagde alertheid als het ging om listige trucs van luchtvaartmaatschappijen en ging een geheel andere aanloop nemen naar Mongolië. De romp en staart van de reis bleven gelijk, maar de oorspronkelijke kop (Cambodja, Vietnam en het traject Lüchin-Mengla) verviel. Ik ging mijn eerste grote reis uit 2013 grotendeels overdoen, maar dan geheel anders. Ik ging nu de landen in de Balkan die ik in 2013 liet liggen en die ik in 2020 had willen bezoeken alsnog verkennen. En ik ging alsnog zware trajecten in Montenegro en Albanië rijden. Ik zou nu naar het zuiden van Turkije gaan en de Koerdische gebieden. Naar de noordelijke delen van Georgië. Naar Armenië. Naar het noorden van Kazachstan. En daarna was ik bij mijn eerdere wensenlijstje: Siberië, Taklamakan, Gobi, Altaj, het traject Sary Tash - Xining, Ulaanbaatar. En daarna moest het er maar eens van komen. Ooit hikte ik lang aan tegen Guyana, Marokko, Zuid-Afrika. Onterecht, want het was er fantastisch. Ik moest nu maar eens pogen om in India te komen, en Nepal. Wat mij betreft fietste ik de hele zuidelijke flank van de Himalaya, van Ladakh tot Arunachal Pradesh.
Ik zou gaan fietsen. En dat ging ik ook echt doen. Heel mijn plan ging ondersteboven, maar ik had geen zin om dat alsnog uitgebreid voor te bereiden. Ik wilde weg. Op 10 februari, de dag dat ik had zullen vliegen, leegde ik mijn uitpuilende bagagezak en richtte mijn fietstassen geheel naar wens in. Niks ruimbagage, niks handbagage, direct alles op zijn plek voor de grote tocht. In de avond zette ik Osmand en Maps.me weer op mijn telefoon. Ik downloadde kaarten tot aan Servië, het eerste land op de route waar ik nooit eerder was; in pakweg tweeënhalve week moest ik in hoofdstad Belgrado kunnen zijn. Tot die tijd zou ik wildkamperen, en ouderwets offline zijn. Ik zocht nu eindelijk eens uit waar ik beren kon verwachten, iets wat ik twaalf jaar eerder had moeten doen. Het ging om meer landen op mijn route dan ik hoopte: Bosnië en Herzegovina, Montenegro, Albanië, Noord-Macedonië en Bulgarije. Verder zag ik dat zo’n beetje alle landen in Centraal-Azië hun visum- en registratievereisten hadden versoepeld sinds ik er voor het laatst was, maar dat Azerbeidzjan zijn grenzen had gesloten. Daar zal ik mogelijk een sprongetje moeten maken. En toen was mijn dag en ook mijn voorbereiding voorbij. Verder zou ik me laten verrassen.
‘Laconiek’, dat woord omschreef mijn gevoel bij vertrek. Het drong opnieuw niet goed tot me door wat het betekende om een jaar lang te gaan reizen. Of wist ik nu juíst wat het betekende, door ervaring? Ik reed de straat uit in de miezerregen. Ik reed Hellevoetsluis uit, langs het Haringvliet, volgens het boekje, het boek dat ik zelf geschreven had. Het gaf een goed gevoel hier weer te rijden met een plan voor een jaar. Toen mijn omgeving minder vertrouwd werd volgde ik vooral mijn kompas, omdat ik in de regen nauwelijks mijn telefoon kon raadplegen. Buiten Puttershoek lunchte ik aan een picknicktafel naast een molen, toen het even droog was. Ik vond Mongolië een coole bestemming; het was een interessant antwoord op de vraag: ‘Waar ga je heen?’ Maar voorlopig vroeg niemand iets. Aan het eind van de middag was ik nabij Tilburg. Alle natuur heette hier ‘Huis ter heide’ en de toegang was deels of volledig verboden. In het donker reed ik door naar Loon op Zand en vond daar eindelijk de grens van het enorme natuurreservaat. Vlak erbuiten zette ik de tent op. Het was niet lang geleden dat ik wildkampeerde, want kort ervoor reed ik mijn nieuwe Avaghon-fiets in door heen en weer te rijden naar Luxemburg. Dat wildkamperen deed ik met een oude tent; de tent die ik vandaag opzette was nog nieuw. Deze MSR Elixir 2 was net weer even anders dan de vorige, die meeging op de tours in Afrika (2019) en Europa (2020). De huidige was asymmetrisch, met rechts de ingang bij het voeteneind en links bij het hoofdeind. Dat betekende in de praktijk dat je nooit de buitentent verkeerd om over de binnentent kunt leggen, en zoiets is verrekte handig in het donker. Wel waren de oogjes voor het bevestigen van de buitentent aan de stokken nu kleiner en minder gebruiksvriendelijk, en de zijruimtes waren kleiner. Ook vond ik nul reserveharingen en nul noodhulsjes niet bepaald getuigen van vrijgevigheid. Ik had ook een nieuwe slaapzak, maar sliep wel nog steeds op mijn vertrouwde lekke slaapmat. Ik gebruikte ook weer een (nieuwe) stugge fietshoes als extra grondzeil, om perforatie van de tentbodem te voorkomen.
Na een droge dag bereikte ik in de namiddag de Duitse grens. Voorbij die grens was er nog meer natuur verboden dan vóór de grens, dus kampeerde ik nog één nacht in Nederland. Ik zat net buiten Venlo en het was enigszins rumoerig. Er was een knal, er was muziek, er brandden lichten van geparkeerde auto’s en soms was er een schreeuw, waarschijnlijk om een hond te roepen. Eén hond ontdekte me, maar verraadde mijn positie niet. In de ochtend regende het zacht op mijn tent. Ik wenste dat het niet regende. Het bleek sneeuw te zijn; strikt genomen was mijn wens vervuld. Ik reed alsnog Duitsland in over een besneeuwde en daarmee licht krakende weg. Dag Nederland, tot in de pruimentijd. Al in het eerste uur fietsen was er een sterke behoefte aan suiker, en het suikershot (meestal koekjes of marshmallows) werd al snel een nieuw, dagelijks terugkerend ritueel. Ik had nog steeds te maken met die onevenwichtige energieverdeling van weleer: in de ochtend met moeite enkele tientallen kilometers rijden, en in de middag met gemak het totaal naar ruim honderd kilometer brengen. Het stopte al snel met sneeuwen, maar de temperatuur bleef de hele dag rond het vriespunt. Buiten Leverkusen vond ik een bos zonder bord met ‘Naturschutzgebiet’, oftewel beschermd natuurgebied. Het werd dan ook gesloopt. In de ochtend vond ik alsnog het (verminkte) bord dat ik de vorige avond niet zag. Bossen worden alleen beschermd tegen burgers (die mogelijk een takje breken of een hert verstoren), maar zelden tegen overheden. Als er een windmolen- of zonnepanelenpark moet komen, worden plant en dier genadeloos geruimd.
Het passeren van de Rijn had een positief effect op mijn omgeving. Ik reed door beboste valleien en mocht daarom klimmen (warmte!) en zag mooie, stille dorpen, met snoep- en sigarettenautomaten. Die laatste accepteerden contant geld, dus had ik het idee dat de leeftijdscontrole op tabaksverkoop (18 jaar) in Duitsland niet veel kon voorstellen. Na het klimmen van 1500 hoogtemeters, een dagtotaal dat niet misstaan had in een serieus gebergte, negeerde ik een geopende camping en sliep een kilometer verderop, naast een klaterende beek. In de vorst fietste ik verder. Ik had nú alweer, na slechts vier dagen, te maken met dat merkwaardige verschijnsel dat allerlei curieuze, decennia oude songs en jingles zich vanuit de vergetelheid omhoog werkten naar mijn bewustzijn, en ook dat mijn brein creatief aan de slag ging met teksten. Daar was ‘België’ weer, van Het Goede Doel, op mijn lange weg naar Belgrado in Servië. Ik hoorde Henk Temming en de zijnen zingen. ‘Ik heb getwijfeld over Belgrado... Servië… Servië… Ser-vi-ë!’ Wat ook apart was, was dat ik volautomatisch was overgeschakeld op junkfood uit mijn vorige fietsleven, terwijl ik in mijn vierjarige intermezzo zo kritisch was geworden op het gebied van voedsel. Ik paste alsnog mijn fietsdieet aan en kocht kaas, melk en Griekse yoghurt. Er was voorlopig geen kans op bederf, hooguit op bevriezing. Om me heen zag ik al lang geen rijtjeshuizen meer; was dat iets typisch Nederlands? Hier hadden huizen karakter. Ik zou ook buiten Nederland nergens die fopbrommers meer zien die bij de Nederlandse jeugd zo populair zijn. In België had ik die zogeheten ‘fatbikes’ ook niet waargenomen, twee weken terug. Als ik in Nederland tieners op die idioot lompe dingen zag trappen, had ik altijd zin om met mijn nieuwverworven Drentse accent te vragen: ‘Ach, hej de brommer kapot?’ Waar ik nu in Duitsland moeite mee had, was die gekmakende infrastructuur, mede door het reliëf. Eigenlijk wilde ik in een rechte lijn naar het zuidoosten, maar wegen kronkelden en splitsten alle kanten op en maakten van mijn tocht een puzzeltocht.
Op een nieuwe dag was het vroeg licht, vooral door verdwijnende bewolking. De zon brak door. Dat was een zeer welkome ontwikkeling. Wel zag ik vliegtuigen die net als in Nederland ijverig in de weer waren om de ontstane blauwe hemel met hun sporen weer dicht te plamuren. Veel was daar niet voor nodig, want de trails waaierden snel uit en rond het middaguur scheen de zon achter een melkwit waas. ‘Dat is gewoon condens’, sprak de nationale weerman, terwijl je ondertussen zijn laatste restje geloofwaardigheid zag verdampen. Ik was, zo vroeg op deze reis al, zowaar toe aan mijn eerste mijlpaal. Door enkele bepakte ritjes te maken in de afgelopen vier jaar was mijn kilometerteller blijven lopen, en inmiddels had ik de 150.000 kilometer bereikt. Op naar de miljoen. Geef me nog 45 jaar, dat zou moeten volstaan; dan kan ik op mijn honderdste met fietspensioen. Ik reed verder. Wat een vredige wereld was dit deel van Duitsland, deze deelstaat Hessen, en verderop Beieren. Zo rustig, zo vriendelijk. Ik maakte in planningen steeds de fout Duitsland over het hoofd te zien als fietsland. Ik zag het als land waar je nu eenmaal doorheen moest, maar dit land is een zeer interessant fietsland. Het is groot en heeft veel moois te bieden. Ik smeedde deze dag meerdere fietsroutes aaneen. Ik reed langs besneeuwde velden in een glooiend landschap, en langs dichte bossen. Ik zag inmiddels bij die bossen nauwelijks borden meer met regels en verboden. Ik raakte steeds verder verwijderd van Nederland, waar inmiddels bijna alle natuur of dat wat ervoor doorgaat na zonsondergang verboden terrein is; dat land waar mensen in vrijheid leven. Ik koos een bos om in vrijheid te slapen. Het werd met de nacht kouder. Mijn slaapzak had een comforttemperatuur van -5°C, maar dat was een tikje bezijden de waarheid. Ik gebruikte nu een extra lakenzak, sokken en een shirt, en zou in een volgende nacht ook nog een sweater nodig hebben. In de ochtend was het -4°C in de tent. Bij het afbreken van de tent bleken de tentstokken aaneengevroren te zijn. Ik poogde er een vlammetje bij te houden, maar mijn aansteker weigerde dienst. Met veel wrijven en veel kracht kreeg ik de stokken uit elkaar. Later leerde ik dat warme adem volstaat. Ik leerde ook dat koude tentstokken heel snel extreem koud aanvoelen en ook pijnlijk zijn, en dat warme handen pijlsnel afkoelen en niet snel weer warm worden. Ik moest gedisciplineerder werken. Vingertoppen even niet nodig? Wanten aan! Over een krokante ondergrond verliet ik het bos. Ik droeg een shirt, een longsleeve, twee sweaters, een regenjas, een broek, een regenbroek, plastic zakken en sokken om de voeten en ik had mijn muts over de capuchon getrokken. Toen ik reed gaf de teller -9,7°C aan. Tijdens mijn suikershot maakte ik een foto van mijn bevroren fles cola. De hemel was mooi blauw en nu streeploos. Een ochtend later was het -7°C in de tent en buiten stuitte ik op de limiet van mijn fietscomputer. Die gaf nu -10°C aan; het zal -12°C geweest zijn. Heel soms dacht ik nog wel eens aan Bangkok, aan Cambodja, aan Vietnam. Had ik niet door moeten zetten? Het waren zinloze gedachten. Dit was nu mijn leven, met de touwtjes in mijn handen, met garantie op voortgang. Iedere ochtend werd het vroeger licht; al het lengen der dagen zat in de ochtend, door mijn verplaatsing naar het oosten. Ik moest om de dag een kwartier eerder opstaan als ik bij het eerste licht wilde vertrekken om ontdekking te voorkomen. Steeds vroeger vertrekken maakte mijn ochtenden steeds langer. Omdat ik pas na de lunch volop energie heb, begon ik mijn lunch te vervroegen. In Eschenbach lunchte ik bij -1°C; stilzitten bij een dergelijke temperatuur is geen genoegen. Ik moest daarna naar Vohenstrauß, maar er was geen fietsroute en ook geen voor fietsers veilige weg, en dus moest ik zelf een route maken. Ik moest een heuvel oversteken, duwde mijn fiets door een besneeuwd bos over een knisperend pad en reed van dorp naar dorp over steile wegen. Ik kreeg het er aangenaam warm van.
Bij een nieuw ontwaken vroor het niet langer. In een dorp gaf een kraan gesmolten sneeuw vrij. Ik spoelde mijn bidon net zo vaak om totdat de dikke klont ijs eruit viel. Ik bereikte dan toch Vohenstrauß, dat in mijn hoofd lange tijd Straußvogel had geheten, en at wafels op een groot, langgerekt plein. En toen reed ik naar Tillyschanz, de allerlaatste Duitse plaats op mijn route. Tsjechië verraste me met kledingrekken in de buitenlucht, langs de weg, maar al vlot reed ik de bossen in. Het was er fantastisch, alsof ik plots in Alaska was. Ik ging op een boomstam zitten in de besneeuwde wereld en lunchte in de zon. Daarna werd de wereld alledaagser, met akkers en dorpen. Bossen lagen nu meestal achter de akkers, op enige hoogte. De huizen, kerken en kastelen bevielen me. In grotere plaatsen waren flatgebouwen geschilderd in pasteltinten, zoals ik dat ooit ook had gezien in Aktau, Kazachstan. Wat me irriteerde was de geluidsoverlast van de vele honden. Mensen leken honden te houden als alarminstallatie. Ze leefden in de tuin en kregen af en toe wat eten toegeschoven. Die indruk kreeg ik althans. Je kweekt er geen sympathieke honden mee. Het aanbod in de supermarkt was beperkter dan in Duitsland en het wegennet was nog steeds complex en ik bleef puzzelen op mijn route. Het Tsjechische leven leek te draaien om hout: het hakken en zagen ervan, het verzamelen van grote voorraden en het opstoken ervan. Dit alles hoorde, zag en rook je de hele dag. Overal hing rooklucht en gek genoeg stoorde het me niet meer zoveel als voorheen. Het stoken was niet voor niets; het was bepaald nog geen lente. Het was nog niet definitief gedaan met de vorst. Ik zag daar de positieve kant van in. Zolang de temperatuur rond het vriespunt bleef, regende het niet. Het had al een dag of twaalf niet meer geregend en regen was in mijn beleving verworden tot iets dramatisch. Ik had een regenfobie ontwikkeld. Ik huiverde bij de gedachte aan natte kleding, en druipende tassen in een vochtige tent. Ondertussen leken mijn spierkracht en energie snel toe te nemen. Toen ik pas enkele dagen onderweg was merkte ik dat ik vermoeider raakte, maar nu was ik juist krachtiger. Ondanks het vele klimwerk overschreed ik nu toch weer de honderd kilometer op een dag.
Na drie dagen Tsjechië reed ik langs enkele bewaard gebleven stukken ijzeren gordijn Oostenrijk binnen. Het was ochtend en ik kwam niet ver. Ik was dan wel krachtig, maar mijn stofwisseling was anders dan ik gewend was uit mijn vorige fietsleven. Mijn lijf moest weer leren om anders om te gaan met voedsel. Ik had grote porties nodig. De appelmoes en yoghurt van zo-even waren geen stevig fundament. Die maag moest vol. Ik nam mijn suikershot en iets later alvast een halve lunch. De omgeving veranderde weinig in visueel opzicht na mijn landenwisseling, maar het vrijwel ontbreken van honden bracht wel rust. Later zag ik langzaam het typerende Oostenrijkse gebruik van hout in de bouwstijl van huizen in beeld komen. Er was nu meer verkrijgbaar in de supermarkt, maar het was inmiddels zowaar 14°C buiten waardoor ik te koelen producten moest laten liggen, maar het was hier ook knap duur. Mijn omgeving veranderde toen ik de Krems ging volgen, die naar de Donau stroomde. Ik kwam in een prachtig dal terecht, en kampeerde in een heuvelbos achter het dorp Senftenberg. Mijn tenen en vingertoppen waren doods. Als dit een ijskoude dag was geweest had ik dat begrepen, maar uitgerekend vandaag was het lente geweest. Ik hoopte dat het bij zou trekken. Ik zat nu op 91 kilometer van Wenen. Ik wilde deze stad aandoen, uit nieuwsgierigheid, maar wilde ik echt door een grote, drukke stad rijden? De volgende dag kwam het antwoord. Ik kon naar de Donau rollen en die gaan volgen. Zo zou ik, rijdend langs het groen en het water, zelfs in het hart van Wenen afgeleverd worden. Ik ging op pad. Het was prettig om een dag niet te hoeven klimmen. Ik kwam zelfs te rijden over langgerekte eilanden in de Donau. Al in de vroege middag was ik in Wenen. Ik wist weinig van Wenen. Volgens Ultravox had de stad niets te betekenen. Er moest een reuzenrad zijn en iets dat ‘Prater’ heette. Ik ging ernaar op zoek en was er vrij snel. Ik kwam terecht in een… pretpark! Een vrij toegankelijk pretpark in het hart van de stad. Er werd veel onderhoud gepleegd - sommige achtbanen waren half gedemonteerd - maar veel attracties waren open en er was muziek uit speakers. Wat een verrassing! Ik keek mijn ogen uit. Ik vind het netjes als een stad zorgt voor vermaak voor zijn burgers (in plaats van een woud aan borden met gedragsregels en verboden).
Ik keerde terug naar de Donau. Ik moest eigenlijk zuidwaarts naar Hongarije, maar dan moest ik alsnog door de stadsdrukte. En dus reed ik nog een stukje oostwaarts. In een klein bos nabij een voetbalveld en de luchthaven zette ik de tent op.
Als het licht was wilde ik vertrekken, maar er waren grenzen. Vroeger dan 5 uur ging ik niet opstaan. Als ik bij het eerste licht wilde blijven vertrekken, moest ik over enkele weken om 2.30 uur opstaan, alvorens de zomertijd óf de Bulgaarse tijd, of beiden, tijdelijk een einde maakte aan die ontwikkeling. Oostenrijk was het laatste euroland op mijn route, dus maakte ik in Frauenkirchen al mijn kleingeld op, inclusief de euro voor de winkelwagen (echter: Montenegro en Kosovo hebben geen eigen valuta en gebruiken de euro, zo weet ik nu). Oostenrijk was hier volkomen vlak, wat heel bevreemdend was. Langs groene akkers en windmolens reed ik naar Pamhagen, langs vervallen douanegebouwen, en liet West-Europa achter me. Van Hongarije kreeg ik direct een goede indruk. Ik zag nette huizen en nette mensen, veel beelden, zitbanken, picknicktafels en fietspaden. Daarna reed ik over een rustige weg met aan weerszijden bos. Het ging om grote bossen met veel ruimte – een kampeerparadijs. Maar mijn paradijs veranderde van karakter. In de ochtend hoorde ik getik op het tentdoek. Mijn angstbeeld werd werkelijkheid. Ik mocht in de regen gaan rijden. Wel had ik eindelijk een land met een minder complex wegennet, wat het navigeren vereenvoudigde, al moest ik vaker omrijden. Hongarije is een zeer ruim land, en dat met een afnemende bevolking. Immigranten kwamen hier vooral uit Europa. Ik reed naar Pápa en had de grootste moeite om Stef Bos uit mijn hoofd te krijgen. Aan Henk Temming die Belgrado bezong had ik al genoeg. Daarna mocht ik klimmen in de regen. Ik kon nu vaarwel zeggen tegen mijn nog grotendeels droge kleding. Ik trok een sweater uit om zweten te voorkomen, maar het mocht niet baten. Ik stuitte op een fietsverbod en werd gedwongen een alternatieve route te nemen, alwaar ik genoodzaakt was mijn fiets over een afstand van vijfhonderd meter door klei te duwen. Deze dag werd met de minuut gaver. Mijn fiets en tassen waren deze dag mooi schoongespoeld, maar het was voor niets geweest. Nu zat overal klei aan. Eenmaal in de tent pleegde ik veel onderhoud; ik verwijderde klei en water. Mijn natte kleding zou niet meer droog worden als ik het niet droeg. In IJsland leerde ik dat je zelfs sweaters kunt drogen door erin te slapen; het vocht condenseert dan aan de buitenkant van de slaapzak. Maar in IJsland droeg ik geen katoen, nu wel, en met katoen werkt het niet. En zo werd ik in een natte sweater wakker. Ik trok alle overige natte kleding weer aan. Ik had altijd het idee dat als je in de winter in natte kleding gaat fietsen, je geheid ziek wordt. Dat is niet waar. Zolang je het warm hebt gaat het goed. Ik ging bewegen en het beloofde een mooie dag te worden. Wel mocht ik de voorrem opnieuw afstellen, na de versnelde slijtage van de remblokken in de regen. Ik had nu schijfremmen; die waren nieuw voor me. Maar afstellen was nog een eenvoudig klusje. Na enige tijd fietsen in de zon kreeg ik plots zicht op een groot meer beneden me: het Balatonmeer. Er was een picknicktafel met een mooi uitzicht en ik noemde dit moment ‘lunchtijd’. Ik reed vervolgens langs de oostkant van het meer en merkte dat nu mijn achterrem niet meer werkte. Aan deze kant waren de remblokken echt op en ik mocht ze vervangen. Dat was een grotere uitdaging dan remmen afstellen, maar ik slaagde in het oplossen van deze puzzel. Weer een vaardigheid rijker. In de avond gloeiden mijn tenen. Mijn grote tenen leken wel ontstoken. In mijn vingertoppen zat steeds minder gevoel. Op mijn rechterenkel zaten blaasjes. Kou doet rare dingen met ledematen, vooral als de kou even plaats maakt voor warmte. De volgende ochtend bracht me meer zonneschijn, nu weer achter een melkwit waas. In een supermarkt in Szekszárd trof ik een rijk assortiment, vooral wat zuivel betreft. Szekszárd was ook weer een stad met indrukwekkende gebouwen en kleurrijke huizen. Met volle tassen ging ik weer op pad. Ik volgde een geasfalteerd pad over een dijk, met aan weerszijden op enige afstand bos. Vijftien kilometer lang had ik het pad voor mezelf. Wat een ruimte hier. Die ruimte verdween toen ik in de schemering over een gevaarlijk drukke weg naar de Donau reed met daarachter de stad Baja, maar de brug over die rivier bewaarde ik tot de volgende dag, en ik sliep in een bos vol klei. De opgehoopte klei vroor in de nacht vast aan mijn banden en met moeite verwijderde ik het in de morgen. Baja was een mooie, waardige stad op deze zonnige zondagmorgen. Rond het middaguur passeerde ik een vrolijke Hongaarse douanier en van een Servische mevrouw die geen tekst had kreeg ik een stempel in mijn paspoort. Waar Tsjechië bij mijn tweede bezoek opnieuw saaiig was geweest, was Hongarije nu verrassend interessant gebleken. Servië was nieuw voor me. Land 71. Ik kwam in een langgerekt bewoond gebied terecht, en daarna op een weg die drukker was dan ik gewend was geweest in Hongarije. Ik zag al vlot de eerste dode hond, en de tweede, en het eerste gedenkteken in de berm voor een verongelukte jongeman. Er waren geen bossen meer, alleen akkers. Het land was vlak. Het asfalt was aanvankelijk ook vlak en met mijn toegenomen kracht reed ik eenvoudig 20 km/u. Mijn perspectieven voor wat betreft wildkamperen waren slecht. Ik hoefde ook niet te wildkamperen. Een bord beloofde een bed voor €10 en er was een geopende camping. Maar ja… ik had nu negentien keer op rij gewildkampeerd en daar kon ik twintig van maken. Dat zou een vierde positie betekenen in mijn lijst ‘Langste onafgebroken reeks wildkampeernachten’. Dat was natuurlijk belangijker dan veilig overnachten, sprak hij met niet van spot gespeende zelfkritiek. Bij een verkeersknooppunt was er wat bebossing met weiden eromheen. Toen mijn tent stond twijfelde ik of ik niet per ongeluk op privégrond stond. Ik ging toch maar eens om 4.30 uur opstaan om tijdig weg te zijn. Het was overigens nog 120 kilometer fietsen naar Belgrado.
In Novi Sad was er wifi bij het station. Op booking.com vond ik een buitenkansje voor de volgende dag: een eigen kamer voor €12,50. De inchecktijd was wel laat: 15.00 uur. De kamer was op de huidige dag ook nog vrij. Als ik ‘m nu eens voor vandaag al boekte en morgen? Dan had ik geen last van de late inchecktijd en was ik verlost van de zorg om een wildkampeerstek te zoeken vóór Belgrado. Als het beviel kon ik bijboeken. Ik moest dan wel nu in één middag tachtig kilometer rijden. Uitdaging. Ik boekte de kamer. Novi Sad was oké, maar miste de schoonheid van Hongaarse steden. Servië was rommeliger, minder charmant, chaotischer, met slechtere wegen. Het verkeer op het vervolg was druk, maar ik vormde een eenheid met mijn fiets, en was krachtig, geroutineerd, behendig. Onderweg sloeg ik koffie in en noodles. In de drukke spits in Belgrado vond ik in de schemering met behulp van gps het goed verstopte hostel. De vriendelijke Andrej gaf me kort een rondleiding. Mijn kamer was piepklein, meer een berghok, met het plafond op anderhalve meter hoogte, maar ik was tevreden: ik had een eigen ruimte in een hostel met keuken en wasmachine. Het was mijn eerste stop na 21 dagen fietsen. Ik ging me voorbereiden op de tocht naar de tweede meerdaagse stop, zeven landen verder.
---
Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, dat volop geprezen wordt door hen die zich reeds in mijn avontuur stortten, blijft natuurlijk een onontbeerlijke aanrader voor hen die om welk ongeldig argument dan ook de aanschaf uitgesteld hebben. Kijk, hier ligt het:
www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
Dinsdag 9 mei 2023
Gisteren hebben we 410 km. gereden, en zijn we in Sremska Mitrovica in Servië neergestreken. Vandaag gaan we met defiets naar de stad. De camping ligt er ongeveer 10 kilometer vandaan, maar het is hier vlak en er is een goed fietspad ernaar toe. Sremska Mitrovica ligt aan de andere kant van de rivier de Sava en er is een mooie fiets/wandelbrug over de rivier.
Op de plek van de stad was ooit de Romeinse stad Sirnium. Sirnium was een van de 4 hoofdsteden van het Romeinse rijk en er woonden in die tijd wel 100.000 mensen. In de stad zijn diverse opgravingen. De belangrijkste is het keizerlijk paleis van Sirnium. Over deze opgraving is een modern bezoekerscentrum gebouwd. We willen dit graag bezoeken maar het is helaas vandaag gesloten. Er zijn in de stad nog diverse andere opgravingen te zien. De belangrijkste daarvan is de opgraving van de marktplaats van Sirnium, midden op een plein. Heel bijzonder.
We bezoeken verder de dagelijkse markt, slenteren door de leuke straatjes en over pleinen, lunchen op een leuk terrasje en bezoeken een kleine en een grote orthodoxe kerk. Er is ook een katholieke kerk, maar die is gesloten.
Aan het eind van de middag fietsen we weer terug naar de camping en zijn we net op tijd voor de routebespreking van morgen.
[vip] => [userRegistrationDate] => 2010-03-19 17:54:01 [totalVisitorCount] => 375439 [pictureCount] => 20 [visitorCount] => 523 [author] => Annie & Henk [cityName] => Sremska Mitrovica [travelId] => 528459 [travelTitle] => Grand Tour Griekenland [travelTitleSlugified] => grand-tour-griekenland [dateDepart] => 2023-05-19 [dateReturn] => 2023-07-02 [showDate] => yes [goalId] => 4 [goalName] => Een verre reis [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/113/764_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/221/620_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => sremska-mitrovica ) [3] => stdClass Object ( [reportId] => 5090352 [userId] => 51269 [countryId] => 247 [username] => annemarieteuben [datePublication] => 2023-01-21 [photoRevision] => 0 [title] => Montenegro. [message] =>Donderdag 19 januari
Lekker lui tot 10 uur, uit check tijd.
Bagage in de gang gezet en ontbijt en lunch gaan halen.
Om drie uur vertrek mijn bus naar Podgorica. Nee geen trein, die hebben we niet van Split naar Podgorica.
Tot die tijd zit ik in de keuken, hier heb ik nog internet en een toilet bij de hand.
Gisteravond dus mijn reis schema ingeplant en zo als het er nu uitziet ben ik rond 7 februari thuis. Dan heb ik er vijf weken opzitten en vind ik het genoeg. Dat betekent dat ik over de helft ben.
Wat volgt nog?
Belgrado, Boedapest, Bratislava, Wenen, Praag, Dresden, Wurzburg, Lugano en nog ergens onderweg naar huis om de trein rit te onderbreken.
We stappen met 9 passagier de bus in. Plek zat dus. Ik ben de enige vrouw.
Mensen wat een mooie kust heeft Kroatië. Je rijdt zo hoog en vlak langs de zee. Niet best als je hier naar beneden stort. Dat kun je zeker niet navertellen. Na drie kwartier rijden staan we opeens voor de grens. Bus uit paspoort controle en bus weer in. Nog geen vijf minuten later zijn we Kroatië uit. Maar om Montenegro binnen te komen duurt iets langer. Bus uit bus in. Na 10 minuten zijn we mijn 7e land binnen. Raar om na 3 jaar weer voor een grens te staan en een stempel in je paspoort te krijgen.
Ze hebben hier fietspaden langs de autoweg. Op de hoogste bergen zie ik sneeuw. Liter benzine €1,41.
Montenegro heeft geen eigen munt. Voorheen was het de Duitse Mark maar nu dus de Euro. Wel zo gemakkelijk.
Op een één of andere manier ziet dit land er moderner uit dan Kroatië. Bij de winkels kun je hier door de ramen naar binnen kijken en in Kroatië moest je eerst een deur door voor je kon zien wat er verkocht wordt. Niet zo uitnodigend. Het regent. De huizen zien er ook verzorgder uit.
We rijden al een uur langs de kust van een binnenzee. Jammer dat het donker wordt. Prachtig hoe de bergen vanaf de kust op hoog rijzen.
Halverwege in Budva een mini stop en zijn we nog met 3 passagiers.
Aangekomen in Podgorica was het trein station nog open dus snel een bed surplus op mijn ticket naar Belgrado gekocht. Daarna naar het guesthouse gelopen.
Ik was gewaarschuwd dat het vies zou zijn en dat Is zo. Ik heb een kamertje met een meisje uit Manchester. Het beddengoed is prima maar de rest van de kamer….en dan heb ik het nog niet over de badkamer.
Gelukkig maar twee nachtjes.
Tanden poetsen en op bed.
Vrijdag 20 januari
Ik heb niet goed geslapen op het bovenste bed van het stapelbed. Ook was het tot laat in de avond erg onrustig. Er werd enorm geschreeuwd tussen drie mensen. En het stonk in de kamer. Raam open zetten kon maar veel te koud. Deur open kan maar dan zit er meteen een kat op je bed of er komt een hond binnen lopen.
Douchen….oh my god wat vies. Niet kijken snel douchen en weg wezen.
Een halve dag door de stad gelopen en ik word er niet vrolijk van.
Ook de mensen stellen zich sacherijnig op de Montenegrijnen.
Wat heb ik dan gezien? De highlight is hier een brug, de Millennium brug. Daarna een prachtige Russisch Orthodoxe kerk bekeken. Het was druk binnen en veel gelovigen brachten een fles wijn mee als offer. Ook werd ereen kruisje gezet op een hoofd van iemand. Er waren mensen die op een briefje iets krabbelden en deze in een doos deden.
De kerk was op elk stukje plafond of muur met fresco’s beschilderd.
Daarna terug gelopen naar het treinstation om te vragen of ik een dag eerder met de trein kon. Ja dat kan als hij rijdt, nog niet terug uit Servië. Kom om half zeven vanavond maar terug.
Nog een halve dag in deze ellende trek ik niet. In het guesthouse gekeken op internet of ik een bus kan pakken. Dat kan. Dan maar slapen.
Terug naar het treinstation en ja de trein rijdt of ik een nieuw slaap surplus wil kopen. Hup er maar weer €6 tegen aan. Snel mijn koffer ophalen en iets te eten kopen. De trein hoort om 20:10 uur te vertrekken. Wij staan met zijn allen te vernikkelen op het perron en rond 20:35 uur komt de trein eraan.
Meteen mijn bed opgezocht. Een kamertje naast het toilet met zes bedden. Ik heb een boven bed. De rest van de mensen zijn allemaal buitenlanders.
Rond 23:00 uur stoppen we. Politie controle. Bij één van de jongens wordt de bagage gecontroleerd. Even later staan we weer stil. Paspoort controle. En weer later de douane zelf. Ik krijg een uitreis stempel van Montenegro. Kunnen we dan nu gaan slapen?
Zaterdag 21 januari
Om 06:35 uur word ik wakker. Hé we zouden er toch om 06:09 uur zijn. Nou dat zijn we nog lang niet. Maar er ligt wel sneeuw. Land 8 Servië.
Mooi want ik kan pas na 08:00 uur het appartement in. Hoe later hoe beter. Rond 07:30 uur kunnen we uitstappen op het perron van Belgrado.
Nieuw station maar het lekt aan alle kanten. Ik loop op mijn gemakje richting appartement, veel trappen op weer. Parkje door, bij een ziekenhuis over het terrein. Vind weer geld, 1 Dinar.
Aanbellen, doet een hunk open.
En ik mag al op mijn bed gaan liggen. Heerlijk kan ik mooi bij slapen.
Maar ik heb nog geen Servische Dinar. Komt later wel zegt hij. Ik krijg wel de sleutel. Dat komt al een stuk vertrouwder over dan in Montenegro.
Om 11:00 uur word ik wakker en ga ik eerst maar een pinnen. Even checken hoeveel de koers is en hoeveel ik nodig denk te hebben.
Ik pin voor €100 en hoop het daar mee te kunnen doen. Wel wennen aan de briefjes en munten. Het is ook nog niets waard. De gevonden 1 Dinar blijkt € 0,008 waard te zijn. Maar wie het klein niet…..
Op naar het museum over Tito.
Prachtige tuin waar ik doorheen loop. Maar wat zie ik daar, een hek. Maar gelukkig kan ik erom heen lopen en een suppoost wijst me de richting.
Eerst ga ik een enorm lang gebouw in en daar staan allerlei cadeau’s die Tito ooit gekregen heeft van buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders. Niet van Beatrix te vinden, wel van Japan. Ook zijn er veel persoonlijke spullen te bezichtigen en wordt er uitleg gegeven over de tijd waarin Tito regeerde. Daarna loop ik door een tuin met mooie beelden naar het volgende gebouw. De House of Flowers. Dit is het mausoleum waar hij met zijn vrouw ligt. Prachtige marmeren graf tombes met in goud hun namen erop. Erom heen allerlei voorwerpen die gekregen zijn na zijn dood. Denk aan brieven en borduurwerken maar ook origami kraanvogels uit Japan. Zijn bureau met stoel staat er ook.
Zeer indrukwekkend.
Daarna ben ik naar het busstation gelopen om te kijken waar dinsdag mijn bus naar Boedapest vertrekt. Ik kan dus niet met de trein Servië uit.
Even langs de supermarkt en terug naar het appartement.
Sinds dien zit ik te kletsen met de andere bewoners.
Zo hebben we twee dames die hier vrijwilligers werk doen voor kost en inwoning. Een Engelse en een Chinese.
De eigenaar is een reiziger uit Turkije en probeert op deze manier zijn pensioen wat dichterbij te laten komen.
Dan hebben we nog een Rus en een Mongool. Dat is toch een raar taaltje.
Zij zitten bij mij op de kamer. Daarnaast is er nog een slaapkamer met een echtpaar en één met een man. Maar die sluiten zich op en we zien ze niet. Er wordt nu gekookt.Het is erg gezellig in de gezamenlijke huiskamer.
Getreind 450 km totaal 2085 km in 19 treinen.
Oude dag.
Maandag 23 mei
Gisteren zijn we naar Servië, naar het stadje Zlatibor gereden. De weg er naartoe was erg mooi, maar we hebben ruim een uur bij de grensovergang moeten wachten.
Vandaag gaan we via dezelfde route weer terug naar Bosnië om het stadje Višegrad te bezoeken en een boottocht over de rivier de Drina te maken.
Višegrad is bekend om zijn brug over de Drina. Hij stamt uit de tijd van het Ottomaanse rijk en staat sinds 2007 op de Unesco wereld erfgoed lijst. De brug werd eind 16e eeuw op bevel van grootvizier Mehmed-paša Sokoloviċ gebouwd. In de Ottomaanse tijd werden de jongetjes in dit gebied bij hun ouders weggehaald en naar Constantinopel gebracht om opgeleid te worden als soldaat. Ook de grootvizier was dat overkomen. Op een van zijn veldtochten herkende hij de streek waar hij als 11 jarig jongetje was meegenomen en hij schonk daarom deze brug. De brug is 180 meter lang en 7 meter breed. Hij steunt op 10 pijlers met daartussen 11 spitsbogen met een overspanning van 11 tot 15 meter. In het midden is een verbreding met een stenen muurtje waarop de geschiedenis van de brug wordt vertelt.
De brug is beroemd geworden door de roman van “De brug over de Drina” van Nobelprijswinnaar Ivo Andriċ.
We kijken nog wat rond in het stadje en gaan daarna aan boord van de Sonja, een oud rivierbootje. De kapitein is een gezellige oud zeeman en vertelt honderd uit. Uiteraard wordt er ook zelfgemaakte raki gemaakt van appels geserveerd. Ook wordt er muziek gemaakt door een man met een trekzak.
Het is een mooie tocht. We passeren een indrukwekkend monument dat gemaakt is ter nagedachtenis aan de 6000 mensen uit deze streek die in de 2e Wereldoorlog vermoord zijn.
Het mooiste gedeelte van de tocht is ongetwijfeld de smalle kloof waar we doorheen varen.
Na 2 uur varen bereiken we een heel mooi plekje langs de rivier waar we stoppen om te lunchen en te relaxen
Om een uur of drie varen we weer terug naar Višegrad. Daar stappen we in de bus terug naar de camping. Op de weg terug bezoeken we het klooster Dobrun. Het is gewijd aan de Heilige Maria. Het is gebouwd in 1219 en werd in de loop der tijd een aantal keren verwoest en weer herbouwd. De ergste vernieling vond plaats In de 2e Wereldoorlog. De Duitsers gebruikten het klooster als opslagplaats voor munitie, die ze tijdens hun terugtrekking in 1945 lieten ontploffen. Het werd in 1946 heropgebouwd en sinds1994 wordt het weer bewoond door monniken.
Het kerkje heeft hele mooie fresco’s met hele mooie afbeeldingen van tsaar Dušan met zijn vrouw Jelena en hun zoon.
Het is na zessen als we weer terug op de camping zijn.
Dinsdag gebruiken we onze vrije dag om te wassen en allerlei klusjes te doen.
Woensdag trekken we weer verder naar Montenegro
[vip] => [userRegistrationDate] => 2010-03-19 17:54:01 [totalVisitorCount] => 375439 [pictureCount] => 0 [visitorCount] => 579 [author] => [cityName] => Zlatibor [travelId] => 524550 [travelTitle] => Zwerven over de Balkan [travelTitleSlugified] => zwerven-over-de-balkan [dateDepart] => 2022-04-26 [dateReturn] => 2022-06-24 [showDate] => no [goalId] => 4 [goalName] => Een verre reis [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/servie,zlatibor [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/221/620_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => boottocht-over-de-rivier-de-drina ) [5] => stdClass Object ( [reportId] => 5082920 [userId] => 224358 [countryId] => 247 [username] => henkadrie [datePublication] => 2022-05-21 [photoRevision] => 0 [title] => Samen met paard/ezel en wagen de laatste tripjes. [message] =>Donderdag 19 mei.
We hebben besloten om hier niet te blijven, weinig inspirerende stad en alles is beter dan hier een dag doorbrengen.
Het vervolg van de route gaat over geasfalteerde landwegen met dorpjes. In de ochtend is het mistig en als we om een uur of negen wegrijden is het 12 gr. Handschoentjes, beenstukken en een jasje maar weer opzoeken.
Na een paar uur komt de zon en is alles weer vergeten. Door landbouwvelden afgewisseld met onbewerkte stukken grond. We komen veel paard en wagen tegen die ons zelfs inhalen. Zo’n combinatie doet toch gauw 25 km/u
We hebben leuk contact met andere weggebruikers en bewoners. High five voor de jeugd en een O Zi Buna voor de andere.
In de buurt van de rivier de Liu rijden we door grote velden (platen) ,oneindig weids rust en onberoerde natuur. Na 100 km. komen we om 4 uur in Bechet.
Al met al toch weer een mooi dag.
Henkadrie.
Vrijdag 20 mei
2 ontbijtjes voor 10 leu en we gaan weer de straat op. We rijden nog even naar beneden waar een pont een grensovergang vormt met Bulgarije. Armoedig en als je wil weten waar je afgedankte auto heengaat dan grote kans dat die hier de rivier oversteekt op één van de vele auto transport trucks.
Het beeld is hetzelfde als gisteren langs de weg, dorpjes, slapende honden en rommel al lijkt het erop dat we vandaag in iets meer ontwikkeld gebied rijden. Langs de weg is iemand bezig om een grote hoop steenkool in brokken van /- 0,5 m3 met een koudbeitel in stukken te slaan. Openhaardhout in steenvorm, prettig weekend.
We gaan vandaag voor Turnu Magurele een plaats waar de rivier de Olt samen komt met de Donau. De naam van de stad komt van bergtoren, de Turnu Magurele. Een toren die onderdeel was van een burcht die in het Byzantijnse rijk door heerser Justinian werd gebouwd. De stad zelf is één van de grotere steden in de omgeving maar straalt weinig uit. In het enige hotel betalen we te veel en de vraag of er nog meer onderkomen in de buurt is wordt met een glimlach ontkend.
Hier haal je wat, daar laat je wat.
Morgen rijden we naar Alexandria een 45 km. verder en dan gaan we onze fietsreis afsluiten. Constanta is misschien net haalbaar maar het geeft verder weinig toevoegingen wat fietsen betreft. Verkeer wordt drukker en in cultureel en natuurlijk opzicht verandert er weinig. Onze neef Benno komt vanuit Passau met de auto deze kant op en daar hopen we hem te ontmoeten.
Henkadrie.
Zaterdag 21 mei.
Vanmorgen rustig op stoom gekomen we gunnen het oude hotel met museum kamer geen ontbijt en gaan de markt op. Veel stalletjes met verbouwde groente en ander klein goed. Een broodje enz. nuttigen we in het groene stadspark met veel bezette bankjes, op deze mooie zaterdagochtend, relax dag.
Als we opstappen wordt er getwist wie ons de weg uit de stad naar Piatra mag wijzen, we worden met de auto begeleid door de grootste mond. Prima.
In Piatra verlaten we de route en gaan richting Alexandria. Warm en op het randje van de weg. Na 64 km. rijden we de stad binnen, we zoeken het centrum en weer zijn de verwachtingen te hoog gespannen. Saai, beton, winkeltjes achter beplakte deuren en geen terrasjes. Om drie uur kunnen we naar ons geboekte onderkomen, de enige die nog beschikbaar was. Achter een grote ijzeren schutting staat achteraf een nieuw huis met in de aanbouw een aantal kamers. Alles spik splinter nieuw en alles wit en wit marmer. Dromen we? We zijn de eerste gebruikers. Een prachtige plek om onze fietstocht te beëindigen, en alles tot rust te laten komen.
We zijn met enige reserves aan deze tocht begonnen (oorlog, covid, enz) wat achteraf niet nodig was. Van alle wereldse problemen krijg je wat mee maar is nooit een issue geweest. We hebben heel veel gezien en ons een goed beeld kunnen vormen hoe men in dit deel van Europa leeft en alles reilt en zeilt.
En bovenal is duidelijk geworden dat we het nog kunnen, na ruim 2000 km.
De reacties op de verslagjes vonden we erg leuk en het geeft weer inspiratie voor de volgende dag.
Jammer maar dit is de laatste wat deze tocht betreft.
De komende week gaan we besteden aan de terugreis.
Henkadrie.
Maandag 16 mei.
Vanmorgen nog even naar het enorme hotel gespeurd waar we in hebben geslapen. Het is in de Joegoslavische tijd gebouwd en moet een uiterst luxe hotel zijn geweest. Historisch gezien een bijzondere plek waar voor zover nu bekend van 9000 jaar geleden de eerste menselijke nederzettingen in Europa zijn geweest.
Nog steeds een bijzonder gebouw maar in struggle of life.
Vandaag veel hoogte punten.
We vervolgen onze weg door de Ijzeren poort, en klimmen gestaag over langere afstand. Prachtige uitzichten op Roemenië aan de overkant. Na ong. 25 km. Krijgen we een paar tunnels en dat is de plaats waar de rivier maar 150 mtr. breed is en soms 800 mtr. (800!) diep is. Onbeschrijflijk mooi, de brede rivier die je al weken volg perst zich hier door een smalle kloof met steile rotswanden. Plaatjes die je alleen kent van National Geographic. We kunnen niet genoeg stoppen en het in ons opnemen. Aan de overkant in een kleine baai het plaatsje Dubova.
We moeten verder en weer dalen is onvermijdelijk. Op de afdaling kruist een wolf ( naar mijn overtuiging) de weg en schiet het bos in. De stuwdam voor Drobeta-Turnu-Severin vormt ook grensovergang met Roemenië. We besluiten hier over te steken en de route aan de Roemeense kant te vervolgen. Leuk met je fietsje tussen de vrachtauto’s op je beurt wachten, ging toch wel vrij vlot maar een glimlach en hartelijk welkom was er niet bij. Dan volgen nog 10 spannende kilometers langs een tweebaans E-weg met veel verkeer, dit hadden we niet voorzien en een andere mogelijkheid is er niet. In Drobeta blijven we steken en vinden een onderkomen.
Drobeta-Turnu-Severin de eerste Roemeense stad die we zien, ook hier een mengeling van vergane glorie maar ook mooie geconserveerde historische gebouwen en een mooi park met spectaculaire waterfonteinen. (EU)
Henkadrie.
Dinsdag 17 mei.
Eerst maar eens de Servische biljetten inleveren voor de Roemeense Leu. Dat gaat niet werken, die moeten ze hier niet. Euro of Dollar en Zwitserse frank ok maar die Dinar hou die maar zelf. OK, we zien wel. Eerst weer een stuk langs de drukke E weg en dan de 56a/b op die een stuk rustiger is. Inmiddels is het 29 gr. De rest van de dag fietsen we door steppe achtig en heuvelachtig gebied met hier en daar een boom. Het is heet en soms komen we door een klein dorp maar geen voorzieningen en we zien veel armoede. (Vanuit ons gezichtspunt). De EU kan de komende decennia hier zijn geld wel kwijt. Het is wel overal groen maar geen landbouw of fruitteelt, gras. Na 75km. zien we achter een plastic vliegengordijn een winkeltje met een alleraardigste mevrouw. 2 bananen en 2 maal youghert. 15 km. verderop kan je slapen. We volgen de wet van van de fiets en het asfalt, blijven trappen dan kom je er wel. We blijven langzaam omhoog gaan. In Gruia vragen we naar een onderkomen, ja hoor hier NAARBENEDEN en 2 km.verder is een pension. We komen bij een prachtige locatie aan de rivier. Het heeft geen restaurant voorziening, ze wil wel wat voor ons maken en graag contant in euro’s. Het is een uiterst aardig mens dus ………..zoeken in mijn tassen.
Morgenochtend dus eerst weer omhoog 2 km. En één ding is zeker het is meer dan 10% helling.
Henkadrie.
Woensdag 18 mei
Herstel, de helling is minder dan 10% en Adrie fietst ook naar boven. ‘s morgens is het minder erg.
We fietsen richting Calafat in beginsel over een rustige weg door dorpjes en langs nu wel akkers met opkomend graan en mais. Langs de weg wordt een vrachtauto geladen met hooibalen die aangevoerd worden met 3 paarden wagentjes.
Verder hier en daar een schaapskudde in het veld met een paar honden en een herder. Ook veel honden langs de weg die daar hun kostje bij elkaar scharrelen, wij hebben daar weinig last van, duidelijk dat ze weten wat ze te wachten staat als…..
Van de lint dorpjes langs de weg worden we een beetje depri, in het centrum veel oude vervallen huisjes meer naar de buitenkant half afgebouwde grotere woningen allemaal met schuttingen. Op de bankjes veel bejaarden die daar de dag doorbrengen. Hier en daar een winkeltje maar geen koffie want de stroom is uitgevallen. We worden veel begroet en toegezwaaid, vriendelijke mensen die trots zijn op hun land.
Na Salcia moeten we de grote weg op, donkere wolken, we moeten de grote weg op. Veel wind van opzij en veel vrachtverkeer naar Bulgarije. Het is niet leuk, de handvatten smelten in mijn handen en Adrie dreigt te staken. Nog 30 km.
5 km. voor de nieuwe Europabrug, de Vidin-Calafatbrug over de Donau naar Bulgarije staat het vrachtverkeer in de file voor de douane en kunnen wij rustig over de middenstreep richting Calafat. De zestig km. van vandaag was ruim genoeg. Calafat zien we als een mistroostige stad, even overwegen we hier een dag te blijven, nee hier worden we niet vrolijk van. We denken er over hoe het verder gaat de komende dagen, het moois hebben we gezien en naar Constanta is het velden en lange wegen.
Eerst maar een nachtje slapen. Vannacht 5 gr. morgen overdag 29 gr.
Henkadrie.
,
Vrijdag 13 mei.
Weinig van de zwemparty gemerkt en weer vroeg op pad. Vandaag belooft het weer 30 gr. te worden. Het ontbijtje bij een bakkertje lopen uit op een beschamende vertoning door geen pin mogelijkheid en gebrek aan cash wordt het ons geschonken. Naar het centrum van Belgrado is nog een behoorlijk eindje door zeer druk verkeer. Dichter bij het centrum komen we op een mooie boulevard terecht die ons naar de brug over de Donau brengt. Langs de oude fundamenten en muren van de burcht Belgrado. In de verte zien we het centrum tegen de heuvel met de toren van de St Michaels kerk. Een weinig fietsvriendelijke brug die we weer met trappen en een fietsgoot ( en een hoop oe Henk geroep) moeten verlaten. We zijn in het hart van de stad en slingeren en wringen ons een weg door het verkeer. We komen langs het prachtige gebouw van de nationale vergadering wat voor een aanzienlijk deel aan het oog wordt onttrokken door spandoeken en tenten van demonstranten.( denken we want er valt van de taal niets te ontcijferen)
Belgrado als oudste stad van Europa vast de moeite waard maar dan als stedentrip en niet met de fiets. We wringen ons weer naar de buitenkant van de stad en krijgen weer schone lucht en een beetje ontspanning. Onze indruk, druk, rommelig, veel beton en chaos.
Vandaag erg warm en weinig schaduw op de dijk met zandpaden. In Pancevo laten we ons op een terrasje vallen en zoeken hulp bij Booking.com
We boeken hotel Castle, omdat de plaatjes leuk zijn, en de prijs goed is.
Bingo, langs een landweggetje en tegenover een industrieterrein belande we over een smal pad in een soort Japanse tuin met watervallen en schaduw terrasjes etc.
Dorst lessen, opfrissen en kijken wat de keuken biedt.
Henkadrie.
Zaterdag 14 mei.
Verschillende verjaardagsfeest partijtjes in het “Castle Hotel” en heerlijk gegeten.
Vroeg opgestaan, de warmte voor zijn, en om zeven uur ontbijt. Staat er een compleet party buffet klaar met ik weet niet wat voor lekkere hapjes. Waarschijnlijk voor een ontbijtparty maar wij zijn de voorproevers, perfect.
De halve dag tot in de middag over dijken langs de Donau, volle zon en windje in de rug over ongeasfalteerde dijkweggetjes. Een beleving. Het stopt abrupt als we een scheepssloperij en midden op de dijk een vuilnisbelt tegenkomen en de rioolzuiveringsinstallaties die op de Donau loost. We rijden Kovin even in en kopen in een klein winkeltje wat te eten. Spontaan worden er een paar stoeltjes neergezet en krijgen we gezelschap. Er volgt een leuke babbel en krijgen koffie aangeboden. Het advies is, stop met die dijkweg en neem de lokale weg, we volgen de raad op. Over de geasfalteerde weg, het is warmer maar het rijd wel makkelijk. In Gaj vind ik een open WiFi en bespreek een “ appartement” voor 7 personen voor € 9.- ??? In Stara Palanka waar we morgen moeten overvaren naar Ram.
Als je geld wil besparen op de entreeprijs van een openlucht museum moet je dit boeken. En nog de vraag waar komen die twee sterren vandaan Booking?
Het is wel de realiteit, er is een groot verschil tussen mensen die het gemaakt hebben en die proberen rond te komen. Morgen om half acht gaat de pont daarvoor het ontbijt voor € 3.00.
Henkadrie.
Zondag 15 mei.
Vroeg op en de pont op. De aansluiting van de laadklep en de weg wordt eerst met de schep gevuld en rijden maar. Achter ons een vrachtauto met 8 man in de cabine. We vragen ons af wat men nu hier te besteden heeft. Pensioen minder dan € 100.- 40% zit in de reguliere economie. 60% zit in het grijze circuit. Hoe vroeger je met pensioen kan des te meer kan je zwart verdienen.
Langs de waterkant veel sportvissers op deze zondag, elke Serviër die 4 hengels heeft zit langs de kant. De terrasjes zijn leeg ondanks het mooie weer ?.
In Ram kijken we even bij het fort waaromheen de stad zich ontwikkelde. In de Romeinse tijd bekend als Lederata ook het restaurantje waar we gisteren hebben gegeten. We fietsen langs mooie boulevards richting Nationalpark Derdap met weinig verkeer. De Donau gaat hier door een smalle engte van de uitlopers van de Karpaten en het Balkan gebergte. De Ijzeren Poort.
Door de steile bergwanden waar de weg onderdoor loopt rijden we lekker in de schaduw en genieten van de uitzichten. De laatste 20 km.als er minder ruimte is voor de weg krijgen we nog 21 tunnels voorgeschoteld zonder verlichting. Max 250 meter maar toch, er geldt een snelheidsbeperking van 60 km/H, de Serviërs lezen dit toch anders. Lichtjes aan en gaan.
In Donji Milanovac vinden we het na bijna 100 km genoeg en rijden naar het enige hotel, natuurlijk op een hoogte, wel prachtig uitzicht. De Spa is een welkome verrassing waar we gretig gebruik van maken met uitzicht op het dal beneden ons en de Donau Gorge. Oh ja, hotel heeft 500 kamers en er zijn 4 bezet.
Henkadrie.
Onze laatste hele dag alweer. Bodhi nam het er van en was zoals gebruikelijk lekker op tijd wakker. We zijn er allemaal een beetje op tijd uitgegaan zodat we alvast wat spulletjes konden ordenen. Noé en ik zijn ontbijt en koffie gaan halen. We kopen hier regelmatig een groot (soort van) Turks brood voor 50 dinar. Die snijden we dan in stukken. Als je mazzel hebt zijn ze nog warm. Zo lekker! Op deze manier konden we de belegjes een beetje opmaken. Bodhi stortte om 9:30 in dus zijn we eerst nog met hem naar de kamer gegaan zodat hij goed kon slapen. Hij slaapt altijd wel in de wagen maar nooit zo lang. Toch meer prikkels om hem heen waarvan hij wakker kan worden. Plus de buggy is echt een reisbuggy en niet heel comfortabel/ergonomisch. Eigenlijk vonden we dat allemaal niet zo vervelend. Pascal was na het ontbijt weer misselijk en de kinderen wilde nog wel even een filmpje kijken. Bodhi sliep al snel en heeft ruim 2 uur geslapen. Daarna zijn we richting Popy Coffee gelopen voor een Americano, 2 smoothies en een overheerlijke iced latte! Op naar de Rozenkerk en de St. Petka kapel. Deze liggen vlakbij het Kalemegdanpark en de dierentuin en dat is zo'n 15 minuten lopen vanaf het hostel. Het was even zoeken, ze liggen vlakbij elkaar en beide een beetje verstopt tussen het fort en de bergen. Maar eenmaal gevonden was het de moeite waard. De rozenkerk was klein maar erg mooi, daarna moesten we een stuk naar beneden waar de St. Petka kapel lag. Hier hebben we een kaarsje gebrand voor opa Cees. Nadat we weer omhoog waren geklommen hebben we de tram gepakt naar de St. Sava tempel. We wisten niet zo goed wat we hiervan konden verwachten maar deze stond wel op meerdere sites en in blogs als tip en dus: op naar de St. Sava tempel. Vanaf de tramhalte zijn we met een omweg er naar toe gelopen. Eerst even de locatie opgezocht waar we vanmiddag moesten testen en even dubbel gecheckt wat de prijs is en of we geen afspraak hoefde te maken.. Alles duidelijk! We moesten we nog 10 minuutjes lopen en aan het eind van de straat die we insloegen zagen we al een prachtig, kolossaal en heel indrukwekkend bouwwerk. Het was groot, echt héél groot, en héél mooi!! Ze waren bezig aan de buitenkant, het plein er omheen werd opnieuw betegeld en zag er wonderschoon uit, niet wetende wat ons nog te wachten stond. Omdat er werkzaamheden waren dachten we dat we er niet in konden. Dat wat op de ingang leek was dicht. Later zagen we toch mensen vanaf een andere kant in en uitstromen dus zijn we daar heen gelopen. Het bleek de ingang en eenmaal binnen waren we nog meer verwonderd over de schoonheid. Het gebouw is ruim 35 meter hoog en van binnenuit zie je die hoogte dus ook daadwerkelijk. Alle "schilderingen", zo lijkt het, blijken mozaïek kunstwerken, steentje voor steentje met de hand gelegd. We hebben ons ogen uitgekeken, zo mooi allemaal. We zijn nog even de kelder in gegaan, daar was nog een zaal en daarachter nog een gedeelte met graven voor belangrijke mensen. Erg indrukwekkend allemaal. Daarna zijn we even naar een speeltuintje geweest zodat Bodhi ook even zijn benen kon strekken en kon spelen. Toen een pin automaat opgezocht en daarna naar een terrasje gelopen dat ook op de to-do lijst stond. Helaas blijkt deze al een aantal jaar dicht te zijn. Op google stond wel al "permanent gesloten" maar we wilde toch even kijken. In de buurt was een ander leuk restaurantje met een dakterras waar we zijn gaan zitten en wat gedronken hebben. Toen was het alweer bijna 17:00 en zijn we richting de corona test gelopen. De Antigeentest is 24 uur geldig dus we moesten het een beetje slim plannen. Niet te laat omdat we nog een stuk terug moesten reizen naar het hostel, maar ook niet te vroeg, want wat nou als je een uur vertraging hebt? Online stond de prijs van 1400 dinar en toen Pascal er vanmiddag binnen liep bleek het 1050 dinar. Dat stond ook op de kassa van de kassiere naast mij en kwam overeen met de prijs die de tourguide van de e-scooter tour had gezegd (ongeveer een tientje). Helaas bleek bij het afrekenen dat ik geen 4200 maar 6000 moest betalen. De prijs bleek 1500 en daar kwam geen verandering in. We hadden geen internet dus ik kon mijn mail niet laten zien en later bleek de prijs op de website ook aangepast. Waarschijnlijk betalen toeristen gewoon 1500. In eerdere mailwisselingen is er ook niets over gezegd. Waarschijnlijk gaan ze er van uit dat als je daar bent, je het toch wel doet. En misschien zijn ze toch wel de goedkoopste. Dat kan ook. Voor ons wel even een domper want we hadden natuurlijk voor de laatste keer gepind en een beetje uitgerekend wat de kosten nog zouden zijn. We hebben er natuurlijk niets aan teveel dinars over te houden, maar je wilt ook niet te weinig hebben. Iedere keer pinnen kost geld. Tenminste, bij een aantal banken bijna €5, ongeacht wat je pint, bij andere dubbele fee en bij weer een ander maar €1,50. Gelukkig wisten we welke bank dat is maar die is helaas niet altijd voor handen. Dat viel dus even tegen. We hebben de bus terug gepakt richting centrum en zijn uitgestapt op het "public square" om vervolgens naar het restaurantje te lopen waar we de vakantie de eerste dag ook begonnen waren. Lekker én betaalbaar! We hebben een heerlijke pasta en tortilla gegeten met een vers sapje erbij. Devinho had een Plazma shake. Na het eten nog een toetje genomen, het is tenslotte de laatste avond hier. Ik had een bekertje met allerlei laagjes, niet heel bijzonder. De kinderen hadden cheesecake. Na het eten terug gelopen naar het hostel. Ik heb nog even de schone was buiten gehangen en we hebben zoveel mogelijk ingepakt. Scheelt morgen weer. We gaan morgen gezellig nog ontbijten bij Delicent, het restaurantje aan de overkant. Lekker buiten op het terras genieten van de laatste zonnestralen en uurtjes in Servië. Om 10:15 is de taxi er dus ons in 20 minuutjes naar de luchthaven brengt. We zijn inmiddels al ingecheckt en ook de testresultaten zijn binnen en gelukkig allemaal negatief. Wij zijn klaar voor de terugreis, alhoewel... emotioneel nog niet helemaal. Wat was het heerlijke en wat hebben we genoten van alles. Het weer, de cultuur, de vriendelijke mensen, de ijsjes, de ervaringen, het hostel, die verdomde bergen (maar oh zo prachtig qua uitzicht), van alle drie de kinderen, de kinderen en wij van Bodhi omdat we hem zo hebben zien genieten en ontwikkelen in korte tijd en gewoon van elkaar. We hebben weer een prachtige herinnering erbij. Again: Travel is the only thing you can buy that makes you richer ♡
[vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 20 [visitorCount] => 1893 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/014/878_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-17 ) [10] => stdClass Object ( [reportId] => 5078333 [userId] => 410607 [countryId] => 247 [username] => PaReDeNo2014 [datePublication] => 2021-08-17 [photoRevision] => 0 [title] => Dag 16 [message] =>Vanmorgen was Bodhi heeeel vroeg wakker. Al om 5:10. Ik heb vannacht heel slecht geslapen omdat ik een paar uur heel vast in een verkeerde houding had geslapen dus veel pijn tussen mijn schouderbladen en in mijn nek. Pascal is er dus met hem uitgegaan, waardoor wij nog even konden blijven slapen en hij uiteindelijk ook bij Pascal in de tuin op de zitzak. We gaan vandaag naar het technologie museum, maar daarvoor ontbijten in de buurt. Een tip was het Aviator Coffee café. We zijn om 08:30 die richting op gaan lopen. Eerst nog even voor een laatste keer pinnen en daarna zijn we naar binnen gegaan. Het terras zat helaas vol. De tempratuur was vandaag erg aangenomen, zeker vanmorgen stond er een heerlijk windje. Eenmaal geïnstalleerd bekeken we de menukaart die eigenlijk een beetje tegenviel wat betreft ontbijt. Een croissantje met ham of een croissantje Nutella. 3 soorten sandwiches, ei en met ham, tonijnsalade of worstjes. We begonnen met het drinken, waarvan ze 3 van de 5 drankjes niet hadden, en vroegen gelijk naar het ontbijt. Ze had nog maar 1 croissantjes en de tonijnsalade was er ook niet meer. We zijn dus uiteindelijk maar weggegaan. In de buurt zaten genoeg andere lokale cafeetjes, maar weinig hadden een engelse kaart. Vele zelfs in de oude Servische taal (Russisch alfabet) dus voor ons weinig van te begrijpen. Als er een Engelse kaart was dan hadden ze maar 2 soorten ontbijten en veelal met warme dingen. Bacon, vlees, hotdog, friet... Nou dat hoeft van mij echt niet op de vroege ochtend, haha. Dus zochten we verder... en verder.... en verder... En zaten we uiteindelijk om 11:15 te ontbijten. Maar het was heerlijk. Ik had een broodje caprice, met mozzarella en pesto. Pascal omelet met bacon, Devinho wel zo'n warm ontbijt met ei en worstjes en frietjes en Noé een zoet ontbijtje met toast, honing, chocopasta en jam. Daarna zijn we naar het technologie museum gelopen. Bij de ingang bleek dat ze de eerste verdieping aan het renoveren waren en je daarom gratis entree kreeg! Dat was een leuke verassing! Onze temperatuur werd opgemeten en we mochten doorlopen. Het was best een heel leuk museum. Veel oude dingen. Radio's en andere geluids en zend apparatuur. Daarna nog een hele zaal met oude auto's, een ouderwetse slee koets, flipperkasten en wat doe-dingen. Nog een kleine zaal ernaast met ouderwets speelgoed. Dat was vooral leuk om te zien en de doe dingen is ook altijd welkom met kinderen. Al met al hebben we ons er toch een uur vermaakt en daarna zijn we terug gelopen en hebben we nog ijskoffie en smoothies gehaald en toen terug naar het hostel. We hebben Bodhi zijn badje vol laten lopen zodat hij nog even lekker kon spelen in de tuin. De oudste twee hebben samen nog een ijsje gehaald en voor mij een muffin. Pascal voelde zich nog niet helemaal lekker dus is even gaan liggen. Wij hebben nog even gebeeldbeld met oma, nog even naar de supermarkt geweest en daarna zijn we lekker gaan douchen en hebben we rond 17:15 eten besteld. Risotto, kipschnitzel en pizza. Pascal wilde geen zwaar/warm eten dus heeft een vla flip gegeten, waarna hij gelijk weer misselijk was helaas. We gaan vanavond lekker iets met zijn allen kijken. Morgen alweer onze laatste hele dag. We gaan wat kerkjes en een tempel bezoeken. De taxi is geregeld en pikt ons donderdag om 10:00 op.
[vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 16 [visitorCount] => 319 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/014/737_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-16 ) [11] => stdClass Object ( [reportId] => 5078317 [userId] => 410607 [countryId] => 247 [username] => PaReDeNo2014 [datePublication] => 2021-08-16 [photoRevision] => 0 [title] => Dag 15 [message] => Vanmorgen werd Bodhi pas om 6:45 echt wakker (als in: rechtop zitten, ik ga niet meer slapen!) Daarvoor was hij wel al een paar keer wakker geweest maar al met al had hij redelijk geslapen. Devinho was ook al wakker en heeft hem meegenomen naar de tuin. Pascal en ik zijn rustig wakker geworden en hebben daarna de tas met spullen gepakt. Vandaag de warmste dag van de vakantie, 39 graden, dus hadden we besloten wat verkoeling te gaan zoeken op het stadsstrand. Omdat dit wel 45 minuten reizen was wilde we een beetje op tijd gaan. We hebben lekker ontbeten en zijn daarna rond half 10 richting de bus gelopen. We moesten dit keer één keer overstappen, maar de straat waar die halte was bleek afgesloten en dus moesten we even uitvinden waar die bus nu kwam. Devinho is het ergens gaan vragen en toen we er naar toe liepen kwam hij helaas net aan en moesten we dus wachten op de volgende bus. Na een uurtje kwamen we aan. Het was nog een flink stuk lopen naar het waterparcours. Ik had online gezien dat ze dat op dit strand hadden dus had al met Pascal besproken dat we daar wel heel konden. Het was 700 dinar per kind per uur, maar wat hebben ze een lol gehad!! Eerst twijfelde ze of ze een aan een half uur niet genoeg hadden maar dat had zeker niet genoeg geweest. Het was net lachen om homevideo's af en toe met Devinho die steeds uitgleed en weer in het water lag. Er weer uit werd geholpen en vervolgens er direct weer in gleed. Na dat uur, wij moesten Bodhi daar zoet houden en met hem heen en weer lopen want het was daar niet voor veilig of kindvriendelijk, zijn we een stukje strand (kiezels) gaan opzoeken waar we dichtbij het water konden zitten. Nadeel: Overal volle zon, niet te doen. Dus het werd een terrasje met grote parasol en toch dichtbij het water. Naast ons stonden plastick strand stoelen die voor 500 per stoel werden verhuurd, hiervoor krijg je dan wel een kopje koffie kado haha. Een vrouw die in Nederland woont en naast ons zat zij dat het daarom zo rustig was hier en alleen maar een paar toeristen zaten. Voor de locals is dit niet te betalen. Die verdienen hier tussen de €400-600 per maand (in de stad) gemiddeld. Fulltime is hier ook 6 dagen werken, dus geen 5 zoals bij ons. Wij kozen voor het terrasje er vlak naast dat er bij hoorde met een schommelbankje. We hebben daar gewoon lekker onze drankjes genuttigd en later ook een heerlijke lunch gegeten. We hebben allemaal ontzettend genoten. Het water was schoon en heerlijk warm. Om 15:15 zijn we weggegaan en naar een brouwerij gelopen. Dit was 23 minuten lopen en we kwamen uiteindelijk in een doodlopend straatje uit waar niets leek te zijn, behalve wat oude huisjes. Maar, verstopt achter een begroeid hek bleek een giga tuin en klonk muziek uit de speakers. Verstopt lag daar de brouwerij. Niemand te bekennen buiten dus het leek wel dicht. Er lagen wel overal kaarten buiten waar op stond "you can order at the bar" dus we zijn even naar binnen gelopen waar het veel drukker en aangenamer bleek qua temperatuur. Pascal heeft wat bier geproefd en er eentje gekozen, wij eerst lekker een watertje en daarna nog een sapje. Ook hebben we wat hapjes besteld. Overheerlijke kaasringen, een broodje en tortilla chippies met lekkere dips. Rond 17:15 zijn we weer terug gelopen richting de bus. Zo loop je ongemerkt toch nog wat af. Na het uitstappen nog 10 minuten richting het hostel waar we onderweg nog even gestopt zijn voor een aanvullende snack voor de kinderen die nog niet genoeg hadden gegeten en daarna doorlopen. Eenmaal in het hostel hebben we nog even afscheid genomen van Marcell, hij vertrekt vannacht. Daarna lekker gedoucht en een flesje voor Bodhi gemaakt. Hij krijgt sinds een week geen borstvoeding meer, tenminste, voor nu even, omdat we niet meer mee konden nemen en koel konden houden in de koffer. Nachts drinkt hij nog wel lekker bij mij, voor zover ik nog heb, hij vindt het in ieder geval heel fijn en ik stiekem ook :) Nog even lekker nagenieten van deze dag en dan straks lekker op tijd slapen. Morgen gaan we naar het museum. Gelukkig zijn de weersverwachtingen een beetje bijgetrokken en is er nu nog maar 20% kans op regen ipv 50% eerder deze week. Woensdag nog een cultureel dagje op de planning, afgewisseld met een terrasje en dan zit het er alweer op. Het is genieten hier! [vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 24 [visitorCount] => 332 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/014/654_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-15 ) [12] => stdClass Object ( [reportId] => 5078295 [userId] => 410607 [countryId] => 247 [username] => PaReDeNo2014 [datePublication] => 2021-08-15 [photoRevision] => 0 [title] => Dag 14 [message] => We zijn alweer 2 weken in Servië! Het voelt alsof we er net zijn. Er valt nog zoveel te zien en ontdekken.. Het is hier heerlijk! Ergens was ik, toen ik boekte, een beetje bang dat 18 dagen te lang zou zijn op één plek waar ik zelfs al een keertje geweest was, maar nu blijkt het zelfs aan de korte kant! Vandaag was ik er 6:00 uit met Bodhi. Vanaf dat moment is de tuin open en kan hij dus rustig rondkruipen en spelen. De kamer is daar veel te klein voor. Hij gaat dan schreeuwen en dan is niet alleen iedereen hier, maar ook in de kamer naast ons wakker, dus gaan we zoveel mogelijk naar buiten. Lekker in zijn romper of pyjama en dan met de bal of zijn auto's spelen. Hij vermaakt zich daar meestal prima, maar was vanmorgen echt nog moe dus er was niet veel goed. Om 7:00 kwam Devinho ook naar buiten en om 8:00 zijn we samen ontbijt gaan halen. Helaas bleek het bakkertje iets verderop waar we heen gelopen waren voor andere (iets lekkerdere en duurdere) broodjes dicht te zijn op zondag. Onze "eigen" bakker was gelukkig wel open dus hebben we daar broodjes gehaald en nog wat aanvullende dingen in de supermarkt. Het koffiezaakje (Popy Coffee - alle koffies 150 dinar!) bleek ook dicht en pas om 10:00 open te gaan dus we moesten nog even geduld hebben. Ik heb dus voor de tussentijd maar een flesje ijskoffie in de supermarkt gekocht. Toen we terug kwamen rond 9:00 was Pascal inmiddels ook wakker en rond half 10 Noé ook. We hebben heerlijk ontbeten, fruit, yoghurt en ook Plazma is hier de bomb. Je kunt alles bestellen met Plazma. Het is een koekje (soort lange vinger maar dan iets minder broos en zonder suiker) gewoon zoet biscuit dus maar in die vorm ook. Je hebt er dus koekjes van, maar met meerdere variaties, chocolade, witte chocolade, hazelnoot, kokos, maar ook hartig of in milkshakes. Je hebt dus ook ontbijt granen ervan, of nou ja... koek (plazma) kruimels met gedroogde framboosjes of nootjes erdoor. Erg lekker, maar niet erg gezond en/of voedzaam. Als extra is het dus wel een welkome garnering. Bodhi had geitenyoghurt met perzik, blauwe bessen, bramen en frambozen en heeft gesmuld. Giacomo vetrok vandaag naar zijn volgende bestemming, Macedonië, dus hebben we afscheid van hem genomen. Mooi om zoveel mensen te leren kennen en hun verhalen, en ze te zien komen en gaan. Helaas hoort afscheid nemen erbij al vinden de kinderen dat nog wel moeilijk als ze iemand graag mogen. Om even voor 10-en is Devinho koffie voor ons gaan halen maar omdat Bodhi echt onwijs moe was ben ik alvast met hem gaan liggen en hij was gelukkig snel vertrokken. Hij heeft ruim 1,5 uur geslapen en daarna zijn we naar de supermarkt gelopen voor water. Helaas was Pascal vannacht al niet zo lekker (eten gisteravond?) en nu in de supermarkt werd hij weer niet lekker en is dus terug gegaan naar het hostel. Wij zijn verder gelopen naar de bushalte (10 minuutjes) om de bus te nemen naar het Topociderski park dat ook op onze to-do list stond. Eenmaal aangekomen bleek het niet zo bijzonder als omschreven (of we zaten verkeerd, haha!) maar er was een leuke speeltuin voor kleinere kindjes dus Bodhi heeft zich daar zeker een uur goed vermaakt en had trouwens nog veel langer willen blijven. Hij werd heel boos dat ik hem oppakte en meenam, zo erg had hij het naar zijn zin. Er waren ook nog drie andere kindjes, zo lief voor elkaar maar ook voor Bodhi! Je hebt trouwens onwijs veel groen hier. Talloze parkjes en overal zijn speeltuinen, véél speeltuinen. In één park soms wel zes. We hebben water en een ijsje gehaald want het was weer niet-te-harde warm haha, Bodhi heeft zo zitten smullen van zijn water ijsje, heerlijk! Daarna hebben we de bus terug gepakt en zijn we naar een terrasje gelopen wat ook op het to-do lijstje stond. Makadam. Een bistro en concept store in één. Het lag in een schattig straatje met allemaal keitjes. Wel rot met de wagen en zeker omhoog dus hebben Noé en ik de wagen samen omhoog getrokken. Deze klapte nog in, met Bodhi erin, dat was even schrikken! Gelukkig was er niets aan de hand en kon ik hem weer snel vastklikken. Op het terrasje zaten 2 locals en verder niemand. Niet persé een leuk terras, sfeer of stijlvol of een fantastisch uitzicht. Eigenlijk begrijp ik niet zo goed waarom dit werd aanbevolen. Na kort overleg besloten we weg te gaan toen er net iemand aan kwam. Tja... toch maar wat te drinken besteld toen. Uiteindelijk wel fijn want de bediening was onwijs lief en behulpzaam. Marcell wilde een typisch Braziliaans lekkernij voor ons maken als bedankje voor gisteren en was op zoek geweest naar gecondenseerde melk. Dat blijkt hier best moeilijk verkrijgbaar, dus Devinho heeft het even gevraagd en zij wist wat het was en hoe het in het Servisch heet. Ook waar we het waarschijnlijk konden kopen. We zijn dus naar een grote supermarkt gelopen maar helaas hadden ze het daar niet. Onderweg naar het hostel liepen we nog langs een andere, een kleinere, waarvan de dachten dat die het zeker niet zou hebben, maar binnen bleek van wel! We hebben 3 blikjes kleine gekocht (was maar 170ml per blikje, in Nederland 400ml) en meegenomen naar het hostel. We waren uiteindelijk rond 16:15 terug en hebben nog even 45 minuten op de kamer gechillt en toen eten besteld. Cevapcici voor Devinho, Pascal even niets, Noé kon niet slagen dus had patatjes en ik een broodje met kipfilet. Dat werd om 18:00 bezorgd. Bodhi eet van alles en iedereen wat mee altijd en vooral veel fruit. Af en toe een tomaatje of komkommertje en dan vindt hij het wel mooi geweest. Gelukkig drinkt hij zijn flesje erg goed, en ook water de hele dag door (wel het liefst van ons uit en flesje en niet uit zijn eigen beker. Dat gaat niet snel genoeg denk ik!). Na het eten was hij moe want had verder niet geslapen, maar leek toch nog boordevol energie te zitten. Hij had de papieren tas gepakt waar het eten in zat en bleef daar maar rondjes mee lopen. Zo heeft hij nog ruim een half uur gespeeld en om 19:00 zijn we maar gaan douchen. Flesje er in en lekker slapen. Hij was snel vertrokken. De rest heeft ook net gedoucht dus we gaan nog even gezellig film kijken samen. Morgen laatste dagje zonder regen dus dan gaan we naar het stads strand en een brouwerij. Hopelijk voelt Pascal zich morgen beter... [vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 11 [visitorCount] => 320 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/014/494_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-14 ) [13] => stdClass Object ( [reportId] => 5078273 [userId] => 410607 [countryId] => 247 [username] => PaReDeNo2014 [datePublication] => 2021-08-14 [photoRevision] => 0 [title] => Dag 13 [message] =>Wat een heerlijke dag vandaag! Na een rustige start van de dag en relaxt ontbijtje in de tuin met Marcell (Braziliaanse jongen) en Giacomo (Italiaan) naast ons die ook gingen ontbijten. We raakte in gesprek en de kinderen zijn sowieso heel gek op Marcell. Hij is leraar en is hier voor een paar weken en gaat dinsdag naar Engeland waar zijn vriend woont. Hij heeft hem al 1,5 jaar niet gezien. We zouden eigenlijk dinsdag gaan suppen maar dinsdag en woensdag hebben we 50% kans op regen dus verplaatste we het last minute naar vandaag. Ik vroeg of hij dat wel eens gedaan had, nee was zijn antwoord. Ik vertelde dat we dat vandaag gingen doen en of hij al plannen had of het leuk vond om mee te gaan... Ook de Italiaan uitgenodigd en die wilde ook graag mee. We zijn dus rond 10:30 richting bushalte gelopen dus op 25 minuten klimmen lag. Om 11:30 waren we bij Daska Veslo waar je voor 600 dinar per uur een sup kunt huren. Helaas zijn er de komende dagen geen tours (dat wilde Noé eigenlijk wel graag) dus konden ze zelf aan de slag. We hebben eerst even een drankje gedaan en om 12:30 zijn ze gestart. Marcell, Giacomo, Pascal (voor het eerst!) en Devinho & Noé. Ik ben met Bodhi op het hoogste terras gebleven. Dat was het enige tafeltje nog vrij in de schaduw. Daska Veslo is een drijvende "strand" tent op de Donau. Erg leuk, maar niet geschikt voor kleine, ondernemende, net lopende mannetjes die niet graag stil zitten. Het is niet omheind dus je kunt zo overal in het water (alleen een stukje touw) en omdat wij boven zaten was het helemaal oppassen geblazen. Ik heb dus weinig kunnen genieten van de suppende mannen en dame omdat ik constant met Bodhi bezig was. Maar ze hebben het fantastisch gehad. Allemaal gelukt om te gaan staan ook! De andere jongens deden het ook voor het eerst dus best knap, zeker met die stroming en als er boten voorbij kwamen. Helaas viel Devinho zijn peddel in het water tijdens een trucje dat hij wilde laten zien en deze was direct weg en onvindbaar. Dit grapje kostte hem €50-, (jaja, dure hobby). We hebben toen ze weer veilig aan wal stonden nog lekker patatjes gegeten en een drankje gedaan en zijn rond 15:45 weg gegaan en opgesplitst. De mannen wilde samen nog even naar Lido Beach waar wij al eerder waren geweest. Het was vandaag 38 graden en op het terras in de schaduw prima te doen maar zodra je richting bushalte liep merkte je gelijk weer hoe warm het was, zelfs nog rond 16:00 dus. Flesjes water ingeslagen en gelukkig maar een paar minuten hoeven te wachten op de bus met airco. We hoefde maar 15 minuten in de bus en zijn daarna aan de rand van het centrum uitgestapt. We zijn via het straatje gelopen waar ik vorig jaar met Mama en Martijn in het hotel zat. Daar zit een bubbel wafel bar en deze had ik de kinderen nog beloofd. Bodhi was inmiddels lekker in slaap gevallen dus hebben we op het terrasje daar nog een heerlijke dubbelwafel gegeten. Pascal had niet geluncht en het patatje was inmiddels ook alweer gezakt dus we zijn na de wafel maar gelijk doorgelopen naar de straat met vele leuke restaurantjes. Daar hebben we wat menukaarten bekeken en uiteindelijk plaats genomen op een terras. Vlak daarvoor gebeurde nog wat grappigs. Er lopen hemel veel Roma rond in het centrum en we letten altijd goed op. De ene speelt (super vals) viool, de andere heeft een konijn staat met een bakje ervoor en weer andere zingen of komen bedelen. Nu liep er een meisje die een roze speen in je gezicht duwde. We stonden net bij een flessen inleverpunt (er staat geen statiegeld op de flessen, maar om het recyclen te stimuleren hebben ze inleverpunten waarbij je 5 dinar krijgt per flesje bijgeschreven op bijv. je ov-chipkaart) waarna dat meisje dus een speen in je gezicht duwde en begon te praten. Ik duwde haar gelukkig in een reflex gelijk weg want mijn tasje stond open omdat ik net mijn portemonnee had gepakt voor de ov-chipkaart. Daarna probeerde ze het bij Devinho en Noé. Gelukkig niets weg! Eenmaal op het terras bleven ze maar komen. De ene keer werden ze weggestuurd, de andere keer niet. Gelukkig niet aan ons tafeltje maar wel erg vervelend dat gebedel. We hebben van dichtbij gezien hoe die kinderen (vooral meisjes) mishandeld en geslagen worden. Heel sneu als je geboren wordt in zo'n gezin. Daar heb je ook niet voor gekozen. Lijkt me een harde wereld en zware jeugd, vooral voor de meisjes. Broertje dat jonger is mag moeder en zusje wel slaan, dat is zelfs grappig blijkbaar want dan wordt er gelachen.... Uiteindelijk even na 5 uur het eten besteld. Devinho had pasta carbonaat, Noé heel verassend kipvingers (die hier in Servië ook wel heel lekker zijn!) Pascal had varkensnek (Jak!) en ik had een heerlijke risotto. Bodhi blijkt ook gek op risotto dus at met mij mee. We hebben heerlijk gegeten en rond 18:45 zijn we terug gelopen naar het hostel. Zoals elke avond nog even langs de supermarkt en daarna lekker gaan douchen. Ik kreeg net nog een appje van Marcell met nogmaals een bedankje voor de leuke dag. We hebben de mannen uiteindelijk getrakteerd op het suppen en de drankjes en friet. Dat konden ze erg waarderen. Vandaag dus wat over budget, morgen weer een dagje wat zuiniger aan doen, maar net zo lekker genieten! Het wordt de komende dagen steeds 1 of 2 graden warmer nog met morgen 37 graden en maandag zelfs 38 graden. Dinsdag en woensdag wel warm maar kans op regen. Ach, onze vakantie kan niet meer stuk! Elke dag genieten hier!
[vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 18 [visitorCount] => 300 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/014/236_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-13 ) [14] => stdClass Object ( [reportId] => 5078251 [userId] => 410607 [countryId] => 247 [username] => PaReDeNo2014 [datePublication] => 2021-08-13 [photoRevision] => 0 [title] => Dag 12 [message] =>Bodhi heeft vannacht het grootste gedeelte van de nacht in zijn bedje geslapen dus de nacht was best redelijk :) We wilde vandaag even een nieuw ontbijt plekje zoeken en waren gisteren langs een leuk groot dakterras gelopen "Coffee, Tea & Sympathy". Ik had op Facebook gekeken hoe laat ze open waren en dat was vanaf half 8 dus we zijn rond half 8 die kant op geklommen. Eenmaal plaatsgenomen en Bodhi zijn kinderstoel geïnstalleerd kregen we de kaart waar alleen drankjes op stonden, maar ik kan jullie vertellen, dat is in het engels of erger soms zelfs in het Servisch, en met twee pubers al een uur-taak dus toen we na veel-te-lang bedenken wat we te drinken nemen eindelijk wilde bestellen en de ontbijt kaart vroegen werd ons verteld dat het ontbijt pas vanaf 9 uur zou zijn. Het was nu 7:55 dus dan moesten we nog ruim een uur wachtten. Zo lang konden we Bodhi niet laten stilzitten / vermaken dus zijn we verder gelopen. Een stukje hoger, op een hoekje, een super leuk tentje "Bloom". Ze waren net de tafeltjes aan het buiten zetten (de meeste tentjes openen rond 8 uur) dus we hadden eerste keus. Devinho is helemaal gek van vlierbloesem en dat hebben ze hier bijna overal. Van siroop tot in smoothies. Bodhi dronk Noé haar smoothie op dus bestelde we een nieuwe. Toen het ontbijt.. Jeetje, dat was het wachten waard! Pascal had toast met ei en prosciutto ham, Devinho pap met banaan, honing en pindakaas. Noé yoghurt met huisgemaakte granola en vers fruit, Bodhi een croissantje en een smoothie en ik toast met avocado en geitenkaas. We hebben allemaal overheerlijk gegeten. Daarna even terug naar het hostel om de tas te pakken en toen zijn we naar het Museum van de illusies gelopen. Dat was ongeveer 22 minuten lopen, maar omdat het nog vroeg was en nog niet zo heel warm was viel het mee. De entree was 1750 dinar totaal. Ze hadden hier familie tickets voor 2 volwassenen en 2 kinderen. Anders is de prijs 700 dinar per stuk, maar dit is dus leuk om als gezin te doen! Het museum was weer klein (voor Nederlandse begrippen) maar wel onwijs leuk! Het bestond uit 3 verdiepingen. De begane grond was alleen de kassa en een kleine souvenir shop met allemaal mind-fuck dingen of moeilijke puzzeltjes. De eerste verdieping waren veel kijk dingen en plekjes om foto's te maken met optische illusies. De tweede verdieping bestond voornamelijk uit doe dingen. Een tunnel waar je doorheen kon lopen en het leek alsof alles om je heen draaide waardoor je liep te slingeren op je benen. Ook een spiegel waar je tegenover elkaar moest staan en je gezicht splitste met de gene die tegenover je stond. Erg grappig om bevestigd te krijgen hoeveel Devinho op mij lijkt!! Er was ook een pokertafel met spiegels waardoor het leek alsof je met nog 4 andere kopietjes van jezelf aan het pokeren was. Super leuk allemaal. Na een uurtje of anderhalf zijn we weer weggegaan en hebben we op een terrasje ernaast nog een smoothie en koffie gedronken. Daar kregen we helaas slecht nieuws vanuit Nederland. Mijn moeder heeft haar rug(wervel) gebroken. Eerst een röntgenfoto en toen nog een ct scan. We zijn ondertussen naar het centrum gelopen en daar steeds naar Wifi gezocht om de uitslag te horen. Gelukkig bleek het een stabiele breuk en hoefde ze niet geopereerd te worden. We hebben eten gehaald bij een bakkertje en zijn bij een vijvertje gaan eten. Daarna weer richting hostel gelopen. Onderweg nog even supermarkt voor een chippie en wat lekkers te drinken voor vanavond. We waren rond 15:00 terug bij het hostel waar we een badje voor Bodhi hebben gevuld en oma nog even hebben gebeeld-belt. Bodhi heeft zich heerlijk 1,5 uur vermaakt in het water met zijn zandspeeltjes. Daarna Nog even geslapen en om half 6 is Devinho pannenkoeken gaan bakken. Weer één zoutloze naturel voor Bodhi en daarna met kaas voor Noé en mij en met spek en kaas voor Pascal en zichzelf. Ze waren weer heerlijk! Om 19:00 lekker gaan douchen en nu tijd voor Bodhi om te gaan slapen. Morgen gaan we naar een park, daar even naar de speeltuin en een leuk plekje zoeken om te lunchen. Fijne avond iedereen en mam, houd je taai! :hearts:
[vip] => [userRegistrationDate] => 2014-07-24 14:21:12 [totalVisitorCount] => 45028 [pictureCount] => 23 [visitorCount] => 311 [author] => [cityName] => Belgrado [travelId] => 526479 [travelTitle] => Bodhi zijn eerste vliegreis - 2021 [travelTitleSlugified] => bodhi-zijn-eerste-vliegreis-2021 [dateDepart] => 2021-08-01 [dateReturn] => 2021-08-19 [showDate] => yes [goalId] => 99 [goalName] => Iets anders... [countryName] => Servië [countryIsoCode] => rs [imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/013/655_640x480.jpg?r=0 [imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/410/607_50x50.jpg?r=0 [titleSlugified] => dag-12 ) ) ) [_currentPageNumber:protected] => 1 [_filter:protected] => [_itemCountPerPage:protected] => 15 [_pageCount:protected] => 4 [_pageRange:protected] => 10 [_pages:protected] => stdClass Object ( [pageCount] => 4 [itemCountPerPage] => 15 [first] => 1 [current] => 1 [last] => 4 [next] => 2 [pagesInRange] => Array ( [1] => 1 [2] => 2 [3] => 3 [4] => 4 ) [firstPageInRange] => 1 [lastPageInRange] => 4 [currentItemCount] => 15 [totalItemCount] => 60 [firstItemNumber] => 1 [lastItemNumber] => 15 ) [_view:protected] => ) [breadcrumb] =>Wij leveren de mooiste reis albums af. Koffietafel boeken van 29 bij 29 cm. Als je de bestelling plaatst ontvang je vrijblijvend een offerte met een preview. Wijzigingen zijn eenvoudig door te voeren. Het boek is een geweldig aandenken aan je onvergetelijke reis. Probeer het uit!.
Met de auto op reis gaan blijft één van de fijnste manieren om vrijheid te voelen. Je bepaalt zelf je tempo, je route en je stops. Geen wachtrijen, geen bagagelimieten, geen vaste schema’s. Maar die vrijheid werkt alleen echt als ...
Stel: je bent al jaren fan van reizen, van vrijheid op het water of de geur van dennen in een bos en je overweegt om een boot of vakantiehuis te kopen. Het klinkt als de ultieme droom: een eigen stekkie voor weekends en vakanties, zonder telkens ...
De paradox van vrijheidReizen staat voor vrijheid. Geen vaste routine, geen agenda, alleen jij en de weg die zich ontvouwt. Toch weet elke reiziger dat echte vrijheid niet ontstaat uit chaos, maar uit overzicht. Wanneer je weet waar je bent, wat je ...
| 0 | |
| 292 |
21 september 2025 | Door: Mark
| 5 | |
| 11-02-2025 | |
| 31-12-9999 | |
| 721 |
6 maart 2025 | Door: Richard van Dijke
| 20 | |
| 19-05-2023 | |
| 02-07-2023 | |
| 523 |
9 mei 2023 | Door: Annie & Henk
| 0 | |
| 465 |
21 januari 2023 | Door: Anne-Marie
| 0 | |
| 579 |
23 mei 2022 | Door: akkertjes
| 9 | |
| 23-04-2022 | |
| 23-04-2022 | |
| 1021 |
21 mei 2022 | Door: Henkadrie
| 4 | |
| 23-04-2022 | |
| 23-04-2022 | |
| 531 |
18 mei 2022 | Door: Henkadrie
| 4 | |
| 23-04-2022 | |
| 23-04-2022 | |
| 511 |
15 mei 2022 | Door: Henkadrie
| 10 | |
| 01-08-2021 | |
| 31-12-2021 | |
| 427 |
3 september 2021 | Door: MatthijsenErik
| 20 | |
| 01-08-2021 | |
| 19-08-2021 | |
| 1893 |
18 augustus 2021 | Door: PaReDeNo2014
| 16 | |
| 01-08-2021 | |
| 19-08-2021 | |
| 319 |
17 augustus 2021 | Door: PaReDeNo2014
| 24 | |
| 01-08-2021 | |
| 19-08-2021 | |
| 332 |
16 augustus 2021 | Door: PaReDeNo2014
| 11 | |
| 01-08-2021 | |
| 19-08-2021 | |
| 320 |
15 augustus 2021 | Door: PaReDeNo2014
| 18 | |
| 01-08-2021 | |
| 19-08-2021 | |
| 300 |
14 augustus 2021 | Door: PaReDeNo2014
| 23 | |
| 01-08-2021 | |
| 19-08-2021 | |
| 311 |
13 augustus 2021 | Door: PaReDeNo2014
Je eigen dagboek
Onze Features
Momenteel maken wij geen gebruik van advertenties. Dit willen wij graag zo houden maar helaas kost het onderhoud van deze site veel geld. Wij hopen dan ook dat dagboekhouders snel overstappen naar een VIP abonnement of dat vaste lezers een VIP abonnement cadeau doen aan hun favoriete reizigers.
Als VIP steun je WaarBenJij.nu en krijg je als dank 25% korting op een foto-album. Deze korting is bij een uitgebreid boek veelal groter dan de kosten van een VIP-abonnement dus alleen hierdoor is het al de moeite waard
Wij leveren de mooiste fotoalbums met persoonlijke aandacht. Bundel je verslagen en foto's en maak een tastbare herinnering van een onvergetelijk avontuur.
Laat je door andere reizigers inspireren. Vind report-informatie over verschillende landen en beleef avonturen van reizigers door ze te volgen.
Standaard 150 foto's. Mocht dit onvoldoende zijn dan kun je contact met ons opnemen en vergroten wij de ruimte vrijblijvend