Stel: je bent al jaren fan van reizen, van vrijheid op het water of de geur van dennen in een bos en je overweegt om een boot of vakantiehuis te kopen. Het klinkt als de ultieme droom: een eigen stekkie voor weekends en vakanties, zonder telkens iets te huren of in een druk hotel te zitten. Maar voordat je die stap zet, is het slim om eerst goed na te denken.
Waarom een eigen boot of vakantiehuis aantrekkelijk is
Een eigen boot of vakantiehuis heeft veel aantrekkingskracht: het is jouw eigen plek om tot rust te komen, weg van dagelijkse beslommeringen. Je bepaalt zelf wanneer je gaat, met wie, en hoe lang je blijft. Voor veel reizigers voelt het als een rustpunt.
Tegelijkertijd is bezit geen vanzelfsprekendheid: het brengt verplichtingen en kosten mee die je niet moet onderschatten. Een vakantiehuis of boot is geen hotel of huurwoning. Je bent verantwoordelijk voor onderhoud, stalling, verzekering en alle bijkomende lasten. Denk bijvoorbeeld aan onvoorziene uitgaven voor reparaties, extra kosten bij verhuur of seizoensgebonden beperkingen die het gebruik beïnvloeden.
Waar je vooraf op moet letten
Locatie en gebruiksfrequentie
Of je nu kiest voor een boot of vakantiehuis: de locatie bepaalt veel. Hoe ver is het van je ‘thuis’? Hoe vaak ga je echt? Als je slechts één of twee weekenden per jaar kunt gaan, is het de vraag of de investering de moeite waard is.
De meeste experts raden aan om vóór aankoop te huren of te logeren op een vergelijkbare plek, om te ervaren of het écht bij je past.
Bij een vakantiehuis moet je ook uitzoeken wat de lokale regels zijn. In Nederland is permanente bewoning van een recreatiewoning bijvoorbeeld niet altijd toegestaan.
Ook kan de omgeving of het seizoen invloed hebben op het gebruiksgemak. Bij een boot spelen zaken als vaargebied, ligplaatsen en bereikbaarheid een rol.
Aankoopkosten en terugkerende lasten
De koopprijs is vaak nog maar het begin. Denk aan overdrachtsbelasting, notariskosten en soms advieskosten. Daarna komen de vaste lasten: energie, belastingen, verzekeringen, onderhoud en eventuele park- of ligplaatskosten.
Bij een boot moet je bijvoorbeeld rekenen op:
Winterstalling en antifouling
Periodiek motoronderhoud en keuring
Brandstof, waterkaarten, havengelden
Een recreatiewoning vraagt om structureel onderhoud van zowel binnen- als buitenzijde, denk aan schilderwerk, dakonderhoud, cv-installaties of tuinbeheer. Vergeet ook niet de kosten voor schoonmaak bij verhuur of een lokale beheerder.
Kostenvoorbeeld
Reken voor een bescheiden vakantiewoning op €3.000–€6.000 vaste lasten per jaar. Voor een middelgrote boot al snel €2.500–€4.000, afhankelijk van gebruik en stalling.
Wat past beter bij jou: boot of vakantiehuis?
Een boot biedt ultieme flexibiliteit. Je kunt meerdere locaties aandoen, je ‘verplaatst’ je vakantieplek als het ware. Dat is perfect voor mensen die houden van avontuur op het water en zich makkelijk kunnen aanpassen. Tegelijkertijd vraagt een boot intensief onderhoud, en zijn de jaarlijkse kosten vaak hoger dan verwacht. Zeker als je er niet zelf veel aan doet.
Een vakantiehuis is stabieler qua investering. Je kiest voor een vaste plek die je naar eigen smaak kunt inrichten en verbeteren. Bovendien kun je het huis mogelijk (deels) verhuren als je er zelf niet bent. De keerzijde: minder mobiliteit, en ook hier zijn er terugkerende kosten die vaak onderschat worden.
Let op: De waardeontwikkeling van een vakantiehuis kan aantrekkelijk zijn, maar dit is sterk afhankelijk van locatie, onderhoud en regelgeving.
Een slimme investering bescherm je met een goede verzekering
Welke keuze je ook maakt, je koopt geen luxeproduct maar een bezit met waarde. En waarde vraagt om bescherming. Het risico op schade door brand, storm, inbraak of ongelukjes is niet te vermijden maar je kunt je er wel goed tegen wapenen.
Daarom is het verstandig om je vanaf het begin goed te laten adviseren over passende verzekeringen. Eerdmans is verzekeringsspecialist voor recreatie die precies weet wat belangrijk is bij het verzekeren van een boot of vakantiehuis. Denk aan dekking voor schade, aansprakelijkheid, inboedel of milieuschade.
Wat als je droom verandert?
Een boot of vakantiehuis koop je vaak met het idee om er jarenlang van te genieten. Maar levens veranderen. Misschien gebruik je het minder dan gedacht, wil je overstappen op een ander type vaartuig of woning, of komt er een moment dat je de investering liever liquide maakt. Dan is het goed om een plan B te hebben.
Restwaarde en marktvraag: Boten schrijven doorgaans sneller af dan recreatiewoningen. Een goed onderhouden huis op een gewilde locatie kan zijn waarde behouden of zelfs stijgen, zeker bij schaarste.
Verkoopproces: Bij een vakantiehuis moet je denken aan een verkoopmakelaar, juridische afhandeling (zeker in het buitenland), en eventueel het afkopen van erfpacht of parkcontracten. Voor een boot: registratie, keuring en mogelijk btw-status.
Verhuren als tussenstap: Als verkoop nog geen optie is, kun je overwegen om (tijdelijk) te verhuren om kosten te dekken. Let dan wel op extra regels, vergunningen en verzekeringseisen.
Tip: Bepaal bij aankoop al wat je ideale gebruikstermijn is. Zo kun je tijdig inspelen op veranderingen en voorkom je dat het bezit een last wordt.
Maak van jouw droom een doordacht plan
Een eigen boot of vakantiehuis kopen is fantastisch. Het kan jouw reislust en behoefte aan vrijheid vervullen. Maar de droom wordt pas echt duurzaam als je realistisch bent over kosten, tijd, onderhoud en verzekeringen.
Neem de tijd om te rekenen, plannen en vergelijken. Kijk of de investering bij je levensstijl past, en maak gebruik van de juiste expertise. Zo wordt je vakantiedroom geen zorgenpost, maar een plek waar je jaar na jaar van kunt genieten.
Reizen staat voor vrijheid. Geen vaste routine, geen agenda, alleen jij en de weg die zich ontvouwt. Toch weet elke reiziger dat echte vrijheid niet ontstaat uit chaos, maar uit overzicht. Wanneer je weet waar je bent, wat je nodig hebt en hoe je keuzes maakt, wordt reizen pas echt zorgeloos. Dat geldt voor alles onderweg: je route, je bagage, je geld en zelfs de manier waarop je met technologie omgaat. In een wereld waarin innovatie snel vooruitgaat draait vrijheid steeds meer om inzicht.
De voorbereiding als fundament
Spontaan reizen klinkt romantisch, maar zelfs de meest vrije avonturier plant bewust. Een goede voorbereiding betekent niet dat je alles vastlegt, maar dat je ruimte creëert voor improvisatie. Door inzicht te hebben in je budget, je documenten en je route, kun je met vertrouwen loslaten. Overzicht is geen beperking, maar een hulpmiddel. Het maakt dat je keuzes kunt maken zonder stress, omdat je weet wat je achterlaat en waar je naartoe wilt.
Rust in plaats van controle
Overzicht geeft rust. Niet omdat alles voorspelbaar wordt, maar omdat je beter weet hoe je kunt omgaan met het onverwachte. Een gemiste trein, een omweg of een vertraging voelt minder zwaar als je grip houdt op het geheel.
Digitale vrijheid onderweg
Reizen anno nu is digitaal. Van tickets tot navigatie, van reserveringen tot communicatie: bijna alles gebeurt online. Dat brengt gemak, maar ook verantwoordelijkheid. De moderne reiziger kiest bewust hoe hij technologie gebruikt. Digitale innovaties laten zien hoe transparantie en flexibiliteit hand in hand kunnen gaan. Ze helpen ons niet om méér vast te leggen, maar om slimmer te plannen.
Balans tussen plannen en genieten
De kunst van reizen is weten wanneer je moet plannen en wanneer je moet loslaten. Te veel voorbereiding kan spontaniteit doden, maar te weinig overzicht zorgt voor onrust. De balans ligt ergens in het midden. Door vooraf te bedenken wat belangrijk is, of dat nu je budget, vervoer of gezondheid is, maak je ruimte om onderweg te genieten.
Een reis zonder zorgen is een reis met aandacht
Vrijheid is niet hetzelfde als impulsiviteit. Wie met aandacht reist, ziet meer, voelt meer en beleeft meer. Overzicht helpt om dat bewustzijn vast te houden, ook in een wereld vol prikkels en keuzes.
Slim omgaan met middelen
Wie reist, weet dat geld niet alleen een praktisch hulpmiddel is, maar ook invloed heeft op rust en vrijheid. Een overzicht van wat je hebt en wat je uitgeeft voorkomt onnodige stress. Door bewust te kiezen hoe je je middelen beheert, digitaal of contant, houd je de regie. Ook nieuwe vormen van technologie, zoals ethereum, maken het makkelijker om inzicht te krijgen in waarde, transacties en mogelijkheden, waar ter wereld je ook bent.
Vrijheid is weten wat genoeg is
Een van de mooiste lessen van reizen is leren wat je écht nodig hebt. Vaak blijkt dat veel minder te zijn dan je denkt. Overzicht helpt om dat te ontdekken. Niet alleen in spullen, maar ook in keuzes. Wanneer je weet wat belangrijk is, kun je de rest loslaten. Dat geldt voor bagage, maar ook voor verwachtingen.
Inzicht als kompas
Inzicht vervangt geen avontuur, maar maakt het dieper. Het helpt je bewuster te reizen en beter te begrijpen wat je onderweg zoekt. Of het nu gaat om een lange roadtrip, een wereldreis of een weekend in eigen land: inzicht is je kompas. Het laat zien waar je vandaan komt, waar je nu bent en waar je naartoe wilt.
Vrijheid door bewust leven
Vrijheid onderweg is meer dan bewegen, het is leven met intentie. Wie bewust reist, kiest niet voor het drukste schema, maar voor het rijkste moment. Overzicht maakt dat mogelijk. In een tijd waarin reizen, technologie en financiën steeds meer met elkaar verweven zijn, wordt inzicht de sleutel tot rust. Ethereum is daar een mooi symbool van: een systeem dat draait om transparantie en autonomie, net als reizen zelf. Want echte vrijheid is niet weglopen van structuur, maar het bewust kiezen van richting.
Op reis gaan is voor vele reizigers een droom die werkelijkheid wordt. Nieuwe landen ontdekken, culturen beleven, spontane beslissingen nemen en dagen lang niets plannen. Juist daarom is het belangrijk om vóór vertrek goed na te denken over je verzekering. Want stel: je breekt je enkel tijdens een hike in de bergen, of je raakt ernstig ziek in een land ver van huis. Zomaar even naar Nederland terugkeren kan dan vanwege medische en transportkosten een enorme last zijn.
Waarom een standaard reisverzekering vaak niet volstaat voor een wereldreis
Veel Nederlanders denken bij “verzekering op reis” aan hun standaard zorgverzekering plus een kortlopende reisverzekering, die ze afsluiten voor een vakantie van één à twee weken. Voor een kort weekend weg is dat vaak voldoende maar bij een wereldreis of backpacktrip gaat dat meestal niet op.
Duur en bestemmingen: Op wereldreis verblijf je maanden tot soms jaren buiten Nederland. Veel kortlopende polissen hebben beperkingen op reisduur of aantal aaneengesloten maanden. Je bent dan misschien niet de hele duur van je reis verzekerd.
Onverwachte omstandigheden: Reizigers doen spullen bijna voortdurend van de hand, verplaatsen zich vaak over grote afstanden, leven in wisselende omstandigheden en bezoeken soms afgelegen gebieden. Dat vergroot het risico op ongelukken, verlies of diefstal. Met een ruimere dekking ga je relaxter op reis.
Activiteiten en avontuur: Backpacken betekent vaak hiken, duiken, scooters huren of misschien wil je nog wel iets extremers doen. Zulke activiteiten vallen meestal niet onder de basisdekking. Het is slim om dan een uitgebreidere dekking te kiezen.
Voor wereldreizigers is een goede, volledige reisverzekering die bij voorkeur wereldwijd dekking biedt daarom echt van belang.
Kies tussen kortlopend of doorlopend: wat past bij jouw reisstijl?
Als je langere tijd reist of meerdere reizen per jaar maakt, kun je het beste kiezen tussen een kortlopende of een doorlopende reisverzekering.
Kortlopende reisverzekering: Handig voor een enkele vakantie van een paar weken; vaak goedkoper, maar met beperkingen op duur en dekking.
Doorlopende reisverzekering: Een doorlopende polis die het hele jaar geldig is, ongeacht aantal reizen of duur. Ideaal voor reizigers die langdurig op pad zijn of regelmatig rondreizen.
Ben je voor een lange periode onderweg? Of maak je een uitgebreide rondreis? Dan is het verstandig om te kiezen voor een doorlopende reisverzekering. Je weet dan dat al je reizen het hele jaar door goed verzekerd zijn.
Let op deze dekkingen bij avontuurlijke reizen
Waar moet je daarna op letten? Niet elke reisverzekering is hetzelfde. Vooral niet als je gaat backpacken, hiken, duiken of andere avontuurlijke activiteiten onderneemt. Let bij het afsluiten op de volgende zaken:
Werelddekking (en niet alleen Europa): Als je buiten Europa reist, is werelddekking essentieel.
Medische kosten en spoedeisende zorg: Zorg dat ziekenhuisopname en noodzakelijke behandelingen in het buitenland vergoed zijn. Kijk zelf ook naar hoe het in het land geregeld is. Zijn er (dure)privéklinieken? Of juist niet?
Repatriëring en medisch transport: Evacuatie of terugkeer naar Nederland moet goed geregeld zijn. Als je dit zelf moet betalen dan kunnen de kosten flink oplopen.
Avontuurlijke activiteiten: Activiteiten als bergwandelen, duiken of scooterrijden zijn niet altijd standaard gedekt. Ga je juist naar een wintersportgebied? Dan heb je eigenlijk altijd een uitgebreide dekking nodig.
Bagage en diefstal: Controleer wat vergoed wordt bij verlies of schade. Bereken vooraf wat de waarde is van de spullen die je meeneemt. Reis je licht of juist met heel veel dure tech?
Aansprakelijkheid en rechtsbijstand: Zeker bij ongelukken of conflicten in het buitenland kan dit waardevol zijn. Je zit niet te wachten op een langlopend conflict als je alweer terug in Nederland bent.
Wat kost een goede dekking?
Wanneer je denkt “ik reis maar zelden” of “ik hoop dat er niets gebeurt”, kan de verleiding groot zijn om te besparen op je verzekering. Maar de financiële risico’s zijn niet te onderschatten. Een medische behandeling in het buitenland of een noodtransport naar huis kan al snel duizenden euro’s kosten. De premie voor een goede reisverzekering weegt hier ruimschoots tegenop.
Check de kleine lettertjes: veelvoorkomende uitsluitingen en voorwaarden
Een verzekeringspolis is geen garantie op zorgeloosheid. De dekking hangt sterk af van de voorwaarden. Let onder andere op:
Maximale reisduur per reis: Ook doorlopende verzekeringen kunnen een limiet hebben.
Uitsluiting van risicovolle activiteiten: Zoals extreme sporten of rijden zonder helm.
Gedrag onder invloed: Schade onder invloed van alcohol of drugs wordt meestal niet vergoed.
Eigen risico: Sommige polissen hanteren een eigen bijdrage per schadegeval.
Verplichte melding aan alarmcentrale: Voor bepaalde situaties moet je eerst contact opnemen.
Zorgeloos op wereldreis met de juiste verzekering
Een wereldreis is een unieke ervaring vol vrijheid en avontuur die je waarschijnlijk niet snel vergeet. Maar bij die vrijheid hoort ook verantwoordelijkheid. Een goede reisverzekering voorkomt dat een ongeluk of ziekte jouw droomreis verandert in een financiële nachtmerrie.
Met een doorlopende reisverzekering ben je goed voorbereid, waar je ook naartoe gaat en kun je met een gerust hart het onbekende tegemoet. Alpina heeft een onafhankelijke vergelijker waarbij je verschillende verzekeraars met elkaar vergelijkt. Dan kun je de beste en voordeligste keuze maken voor jouw situatie.
De laatste dag is achter de rug. We konden helaas niet uitslapen, want we hadden een strakke planning.
De dag begon weer met een heerlijk gezamenlijk ontbijt. Hierna gingen we alle koffers inpakken, huisjes opruimen en de auto's van binnen uitzuigen. Toen we dit eenmaal allemaal klaar hadden zijn we naar de boerderij gegaan van stichting Aria om daar de week te evalueren en afscheid te nemen van iedereen.
Hierna zijn we richting Cluj-Napoca gereden om daar de auto's van buiten te wassen, nadat deze schoon waren hebben we elkaar weer opgezocht bij een enorm groot winkelcentrum. Hier hebben we even een hapje gegeten, gegamed en gewinkeld.
We hebben de avond afgesloten in een heerlijk restaurant, hier was echt van alles te eten. Onze bestellingen waren dan ook erg gevarieerd. Als kers op de taart hadden we nog een hele leuke Quote Quiz met de leukste uitspraken die iedereen deze week heeft gezegd.
Aan het eind van de avond hebben we ingechecked in een hotel waar we ons hebben klaargemaakt voor onze vlucht van de komende ochtend. De wekker staat op 2.30.
We staan morgen om 8.30 als het goed gaat op Belgische bodem.
Dat was hem dan... de laatste bouwdag. Het is gelukt! Het huisje is af!
Ook deze dag zijn we weer begonnen met een heerlijk ontbijtje. Waarna we allemaal met een lekkere volle buik richting de bouwplaats konden. De mannen zijn gelijk het dak op gesprongen om de laatste latjes te plaatsen en de dakpanplaten te monteren. Tara en Corné hebben zich op het binnenmuurtje gestort en die was ook binnen de kortste keren af. Gerina en Anoek hebben het dak aan het huisje vastgemaakt.
Voor de lunch had Annet heerlijke pannenkoeken gebakken, daar waren we heel erg blij mee.
Felica en Inez hebben zich bezig gehouden met het trappetje. Hiervoor hadden ze bedacht om het te gaan mozaïeken met de lieverlingskleur van Larissa: namelijk crème, beige, chocola bruin, maar niet te donker chocola en een beetje licht.
Anoek heeft zich later gefocust op de binnendeur. En ook de buitendeur is geplaatst. Het dak is afgemaakt. En om niet te vergeten zijn er nog een kachel, potjes, pannetjes en bloemetjes in het huisje gezet.
Dus de conclusie is het huisje is af! Aan het einde van de dag mochten we de sleutel overdragen aan Larissa. Gelukkig kon Yorick ook bij dit moment zijn. Dit werd erg emotioneel, want wat was ze blij. Ze vertelde dat ze onze liefde kon voelen. Daarom wilde ze die liefde òns teruggeven doori een oprechte dikke knuffel [e-1f60a] Alle kinderen uit de wijk hadden zich bij de overdacht verzameld om ons uitgebreid de bedanken met voor iedereen een medaille waarop psalm 16:8-9 stond geschreven. Wat hebben we dankbaar werk mogen verzetten!
Wij hebben weer heerlijk avondgegeten met bonensoep, aardappels, groente en een cordonbleu. Tijdens het eten hebben we uitgebreid de dag geëvalueerd en zijn we tot de conclusie gekomen dat we mega trots zijn op wat we hebben kunnen neerzetten!
Wij gaan zometeen heerlijk slapen en morgen eindelijk uitslapen.
P.S door het uitslapen komt een dikke streep want we gaan vrijdag koffers pakken, auto's schoonmaken, ons ressort opruimen, een laatste groet brengen aan Ton en Alice en dan terugrijden naar Cluj
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2019-06-28 13:03:33
[totalVisitorCount] => 20287
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 179
[author] => Jeugd
[cityName] => Telechiu
[travelId] => 530790
[travelTitle] => Jongerenreis Telechiu oktober 2025
[travelTitleSlugified] => jongerenreis-telechiu-oktober-2025
[dateDepart] => 2025-10-18
[dateReturn] => 2025-10-25
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Roemenië
[countryIsoCode] => ro
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/242/857_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/436/368_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => bouwdag-4-gaan-we-het-redden
)
[2] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110205
[userId] => 436368
[countryId] => 154
[username] => JongerenprojectRoemenie
[datePublication] => 2025-10-22
[photoRevision] => 0
[title] => Dag 5 Bouwdag 3
[message] =>
De 5e dag zit er al weer op en voor ons de 3e bouwdag.
Voor het maken van het ontbijt waren vandaag de jongens aan de beurt. We vonden het wat spannend, maar de jongens hebben zich uitgesloofd. We hadden heerlijk ontbijt met een gebakken eitje.
Eenmaal bij de bouw konden we van start. Gipsplaten tegen het dak boren, isolatie leggen, dakplaten op maat zagen en plaatsen. En wat waren de dames hier goed in. Dakspanden meten, zagen en plaatsen. Na even uitzoeken hoe het werkte hadden de jongens de smaak te pakken en werd het productiewerk. Ook kon er vast een team beginnen met de binnenmuur. En om niet te vergeten hebben Harm-Jan en Felicia een prachtig trappetje voor het huisje gebouwd. Inez, Iemke en Alice bezochten een doof jongetje die slechthorend blijkt te zijn. Inez zal Alice nog tips doorgeven hoe je hem bijvoorbeeld klanken kunt aanleren.
We hebben heerlijk eten gehad van een plaatselijk bedrijf. Na het genieten van de soep, rijst en appeltaart hebben we even de dag geëvalueerd en kwamen we tot de conclusie dat het een topdag was! Er was maar één minpuntje aan deze dag: er was helaas één van ons ziek, waardoor we hem de hele dag hebben moeten missen.
Terugkijkend op een mooie dag gaan wij de komende nacht tegemoed en hopen wij op een goede nachtrust. We hopen dat de dag van morgen net zo'n topdag mag worden en dat we met bloed, zweet en tranen en nog veel meer plezier het huisje mogen verderbouwen.
De ochtend is begonnen met ochtendgymnastiek. Zodat we allemaal springend, dansend, zingend en jubelend extra vroeg ons bed uit konden om om 8 uur bij de bouwplaats te zijn. Dit zodat toen extra stenen geleverd konden worden. Dit ging natuurlijk echt op zijn roemeens dus waren ze er na de koffie gelukkig eindelijk. Dat was perfect getimed, de blokken waren net allemaal aan het huisje gelijmd. Nog een paar uurtjes lijmen verder en toen zaten al de 12 lagen stenen er op.
Daarna werd het tijd voor de balken, dus team balk kon toen de laaste stenen gelegd werden vast gaan passen en meten. Uiteindelijk hadden we een mooie verdeling van een zagerij van de dames en de mannen die de balken voor het dak gingen plaatsen.
Rond het einde van de middag ging de kookploeg richting 'het resort' om een heerlijk AVGtje te maken. De mannen hadden de smaak te pakken en wilden liever nog even doorgaan.
Toen uiteindelijk iedereen was aangekomen hebben we heerlijk genoten van onze (zo goed als) Hollandse pot. Mét jus. Anoek heeft de dag afgesloten waarna de dames en heren uiteen zijn gegaan om nog even verder te praten en er een waardevolle avond van te maken.
We hopen allemaal op een gezegde nacht en proberen morgen net zo energiek op te staan.
Bij het kraaien van de haan werden wij vanmorgen wakker. Niet iedereen werd zo blij van dat gekraai dus werd het lied De haan is dood uit volle borst meegezongen. Hierna probeerden Gerina en Anoek de jongens wakker te krijgen, maar na een poosje was de hele buurt wakker en waren de jongens alsnog te laat voor het eten. We hebben heerlijk ontbeten, met vandaag ook smeerbare Nutella.
Hierna gingen we met zijn allen in de startblokken, want de eerste bouwdag was aangebroken. Eerst één voor één, steen voor steen stenen naar de fundering sjouwen. We wilden daarna beginnen met metselen, maar er was helaas nog geen zand. Na wat zand te hebben geleend konden we verder. Toen konden we beginnen met de eerste stenen leggen. We hadden al wel met het blote oog gezien dat de fundering een beetje schuin stond, maar nadat Bertram wat meetwerk had gedaan bleek er een verschil van 12 cm te zijn. Gelukkig hebben we een heel stel handige Harry's meegenomen en is de eerste laag stenen wel waterpas geplaatst. Met dank aan de door Corné geproduceerde specie. We hebben tussendoor een heerlijke lunch gehad met een lekker gekookt eitje van Iemke. En om niet te vergeten werden er ondertussen meerdere vrolijke dansjes gedaan.
Johan had voorspelt dat we minimaal 5 lagen stenen zouden neerzetten. Dat is gelukt! We hebben maar liefst 7,5 lagen neergezet.
Nadat iedereen heerlijk had gedouched hebben we met een zeer smakelijke pizzapunt teruggeblikt op een zeer geslaagde bouwdag.
We genieten nog even een poosje van elkaars gezelschap en gaan zometeen de haan weltrusten wensen en hopen dat morgen weer een hele mooie bouwdag mag brengen.
Na een beste eerste nacht doorgebracht te hebben in ons “resort” was het bij buitenkomst een beetje fris an de neuse. Na een uitgebreid zondags ontbijt [e-1f95a] bedanken we Ymke en Annet hiervoor en konden we alles achterlaten voor de afwasploeg.
Als er nog getwijfeld zou worden of de gebeden van vandaag gehoord zouden worden in de hemel, weten we zeker dat de gemeten 110 decibellen van de lofliederen dat in ieder geval wel werden.
Als het daaraan zou liggen, komt het met ons iets minder …….
De voorganger was weer als vanouds: hartelijk, vanuit het hart [e-2764] en emotioneel [e-1f62a].We deden ook een NL bijdrage: [e-1f3bc]van A tot Z bent u de hoogste Heer. De vrouwenkant verzorgde de bijpassende bewegingen
Met een warm hart (de rest trouwens ook) stonden we na twee uurtjes weer buiten.
…….bunã ziua( goede dag ) menig maal gezegd op de terugweg van de kerk naar de boerderij casa koppa. (huis van de kaaskoppen)
Hier voelden we de rijke zegen , in zonnestralen , van boven .
Onze gastheer wees ons de weg naar een idyllische plek waar het gras altijd groener is daar achter de heuvel . (Ramses shaffy ). De BBQ werd zorgvuldig ontstoken.
De mannen zijn vervolgens begonnen met het ontbossen van Roemenië, zodat we een prachtig kampvuur hadden.
Bij het vuur spraken we over elkaars minnetjes en plusjes.
1 uur zaterdagmorgen heul vroeg druppelden de eersten binnen. En werden meteen 2 mensen vergeten op te halen. Goed begin is t halve werk.
Voor 2.00 u reden 4 auto's richting Charleroi, waarvan 1 auto bijna belande bij de kiss and ride van een ander vliegveld rondom Brussel. Natuurlijk moest er onderweg een kleine stop worden gemaakt bij een tankstation, zodat Anoekhaar vrijdagavond Bal uit de jus kon verorberen. Om6 uur waren alle auto's gearriveerd en geparkeerd en konden we de bagagechecks/douane door.... DRUK dat het er was! Helemaal toen we in derij met kapotte bagageband stonden. De tijd om te boarden kroop dichterbij en met een sprint die niet zou misstaan inHome Alone hebben alle 16 de vlucht gehaald. Ook onze eerste ruimteverkenners. Zo vlogen we door de wolken heen en boven de wolken scheende sunne en was de lucht blauw.
Aangekomen in Cluj stonden er 4 auto's klaar en gingen we boodschappen halen en een hapje eten: we waren inmiddels 12 uur onderweg. En toen een prachtige rit van 2,5 uur naar Telechiu waar we hartelijk ontvangen werden door Ton en Alice, Dinu en Anka en Christina.We wandelden meteen maar het Romadorp waar we nu konden zien waar we aan t werk zouden gaan.
Bertram keurde de vloer en was tevreden.
Ook project 2019: Soenita en project 2023 : Cassandra mochten we weer ontmoeten en bekijken. En we ontmoeten een heel blije en enthousiaste Larissa die iedereen een spontane knuffel gaf. Voor haar bouwen we dit jaar een huisje.
We sloten de dag af met een Goulashsoepje in de gaarkeuken van de boerderij van Stichting Ariaen moe maar voldaan reden we naar Alesd om onze bedjes op te zoeken. T was een lange, mooie, indrukwekkende dag.
De laatste blog is alweer een tijdje geleden. Inmiddels is het seizoen voorbij en hebben we nu vakantie. De laatste weken van het seizoen waren erg druk.
En dan nu lekker vakantie. Vorige week zijn we een kleine week naar de Oekraïne geweest. Ik vond het best spannend om naar een land te gaan wat in oorlog is, maar we hebben een hele mooie tijd gehad.
We zijn via de Bicaz kloof in Roemenië naar Iași gereden waar we de eerste overnachting hadden.
De Bicaz kloof is echt heel mooi om daar doorheen te rijden. En ook heel toeristisch met veel kraampjes langs de kant van de weg met veel souvenirs. Uiteraard werd hier een magneetje gescoord want die hadden we nog niet.
Via Moldavië rijden we door richting de Oekraïne. Voordat we de grens overgaan hebben we een tussenstop in de hoofdstad van Moldavië, Chișinău.
We lopen wat door het centrum en genieten van alles wat we zien.
Eenmaal bij het punt waar we de grens over wilden werden we tegen gehouden. De grenswachters wilden weten wat voor spullen we mee hadden (schoolspullen voor pastor Nabil in Odessa) of dat wel nodig was etc. En we mochten niet door rijden, niet om de spullen, maar omdat de grensovergang met de Oekraïne op dat punt dicht was. Dat stuk gebied was ook in handen van de Russen.
Gelukkig mochten we de andere grensovergang wel over. Maar wat een controles overal, de bananendozen die we mee hadden zijn wel tig keer open gemaakt, en is het wel echt bedoeld voor diegene waar jullie het voor meenemen? Dus maar even met pastor Nabil gebeld en die kon gelukkig bevestigen dat de spullen inderdaad voor hem zijn. Onderweg zijn ook veel controle posten te zien, van die “zwarte” hokjes waar dan soldaten in zitten om de boel in de gaten te houden.
Eenmaal in Odessa gingen we eerst naar het rehabilitatiecentrum van pastor Nabil. Voor Henk een mooi weerzien met Stanislav, één van de mannen die hij de vorige keer heeft ontmoet in het centrum. Ook deze keer hield hij Henk goed in de gaten en liep constant achter ons aan. Hij was duidelijk blij om Henk weer te zien. Hij kwam ons ook uitzwaaien toen wij weer weg gingen.
De volgende dag gaan we eerst Odessa ontdekken (tenminste voor mij dan, want Henk is natuurlijk al eerder hier geweest). Wat is Odessa een prachtige stad! Wel bijzonder om daar zo rond te lopen. En zelfs een stukje Amsterdam in de stad…..
Met de lunch gaan we naar een plek in het park waar vanuit het rehabilitatiecentrum eten wordt uitgedeeld aan daklozen en drugsverslaafden. Dat heeft echt veel indruk op mij gemaakt. Jonge mannen die zo onder invloed zijn, zo stoned als wat, de één nog meer dan de ander. En de ampullen van het drugs injecteren liggen gewoon leeg op straat.
In het centrum is ook een gedenkplek voor alle soldaten uit Odessa die tijdens de oorlog zijn gesneuveld. Voor elk overleden persoon staat er een vlaggetje met naam en data van geboorte en overlijden.
We bezoeken een kathedraal die tijdens de oorlog gebombardeerd is, aan de buitenkant zie je dat niet zoveel maar wel aan de binnenkant. Ze zijn binnen al druk bezig met renoveren. Bij de foto’s kun je zien hoe het was vlak na de bombardering en hoe het nu is.
We bezoeken het jeugdkamp waar pastor Nabil druk mee is en lopen nog even naar de zwarte zee. Helaas kunnen we het strand niet op want die is sinds twee weken hermetisch afgesloten. Dit omdat er een mijn in de zee lag. En de loopgraven zijn ook nog goed zichtbaar. Er was nog één hotel open en de rest is allemaal gesloten en dichtgetimmerd omdat er gewoonweg geen gasten komen. De tuinen worden niet bijgehouden en de natuur neemt het daar volledig over.
We hebben in Odessa 1 keer het luchtalarm af horen gaan, maar geen mens die harder gaat lopen of vlucht. Alsof ze er al helemaal aan gewend zijn.
De volgende dag rijden we naar Reni, dit ligt aan de Donau. Het midden van de Donau tevens de grens met Roemenië.
De wegen in Reni zijn bizar slecht, er zijn maar een paar wegen die goed zijn, de rest is gruis vol hobbels…..
We logeren bij Juliet, Alex en Anja. Hier hebben we een paar hele mooie dagen gehad. De eerste avond hadden we een barbecue met de 20 plus groep.
Het was een hele gezellige avond waar nieuwe vriendschappen zijn gesloten.
De volgende ochtend naar de kerk waar we hartelijk werden ontvangen. Henk en ik mochten allebei wat vertellen over ons werk.
We hebben een korte wandeling gemaakt langs de Donau, lees kort want het was superwarm….
In de avond hebben we een gedeelte van de jeugdavond bijgewoond.
En Alex had wat Oekraïens eten voor ons meegebracht, was erg lekker.
Op maandagmorgen hebben we met Juliet een aantal projecten bezocht.
Eén daarvan is het kinderdagverblijf. Een oud gebouw, maar zo opgevrolijkt door alle muurschilderingen. Ook daar werden we hartelijk ontvangen. Juliet gaf een stukje Engelse les en we hebben enthousiast mee gedaan. We hadden voor de kinderen een klein knuffeltje mee en daar waren ze erg blij mee. De kokkin nam ons zelfs mee haar keukentje in en we moesten proeven wat ze aan het maken was. Ze spreekt Roemeens en konden we mooi met haar communiceren.
We hebben een centrum bezocht wat hulp biedt aan zwangere vrouwen en moeders die inmiddels bevallen zijn. Ook geven ze voorlichting aan scholen in het voortgezet onderwijs. We hebben een tijd met de medewerkers gesproken en ervaringen uitgewisseld.
Tijdens de lunch zijn we naar de kerk gegaan want daar is elke maandag tot en met vrijdag een lunch voor de vluchtelingen. Vluchtelingen die alles kwijt zijn omdat bv hun dorp gebombardeerd is en alles weg gevaagd is. Ze proberen in Reni weer een beetje een toekomst op te bouwen voor zover dat mogelijk is.
De dagen in Reni waren ook intensief maar wel heel mooi. Het waren dagen waarin we echt mooie contacten hebben gelegd waarvan we geloven dat er zeker een vervolg gaat komen. We gaan zien hoe dat allemaal geleid gaat worden.
De terugweg naar Roemenië steken we met het pontje de Donau over. Ook hier weer strenge controles voor de bagage.
We brengen nog een nachtje door in Câmpina bij Marius en Adina en natuurlijk de lieve Sameah.
Nu zijn we ons aan het voorbereiden voor ons verlof naar Nederland. We zullen de maand september in Nederland zijn. We kijken er naar uit om onze familie weer te zien, vrienden en onze sponsors. Wie weet komen we elkaar wel tegen!
Op dit moment is het best koud hier, het lijkt wel herfst. Vandaag dikke onweersbuien. Gelukkig zijn de voorspellingen voor aankomende week beter en kunnen we weer mooi weer verwachten.
Twee weken geleden was er bij Phoneo een groep op bezoek uit Sneek. Tijdens die week hebben er ook weer een aantal samenwerkingen plaats gevonden.
Op de dinsdag kwam er een delegatie met Henk en mij meelopen en hebben we huisbezoeken afgelegd.
We hebben vier gezinnen bezocht. Het waren fijne bezoeken, we mochten voor de mensen bidden en het mooie was dat de kinderen vakantie hadden dus die waren ook thuis. De groep was aardig onder de indruk, er komt veel op ze af. Vele indrukken gaan mee terug naar Nederland. Ze vertelden ook dat het bijzonder is om alles met eigen ogen te zien, te ruiken, te proeven! Dat is toch heel anders dan een verhaaltje lezen of foto’s te zien.
De dag sloten we af met een ijsje in het park en brachten we de groep terug naar de kerk. Met zijn allen kijken we dankbaar terug op deze mooie dag.
Op de woensdag ging ik naar Phoneo toe om samen met Pauline en Ilja (medewerkers van Phoneo) en een gedeelte van de groep naar Petelea te gaan.
Petelea is een dorpje waar veel zigeuners wonen. Dit bezoek heeft heel veel indruk op mij gemaakt. De mensen leven hutje mutje op elkaar en ze leven in grote armoede. Veel gebroken gezinnen.....
De dagelijkse problemen zijn overweldigend. Een groot gedeelte van de dag gaat op aan het maken van zorgen. Zorgen over de staat van het huis (kapotte ramen, geen deuren, lekkend dak), zorgen over energiekosten, medicatiekosten en ga zo maar door.
We lopen de wijk door en gaan bij sommige huisjes naar binnen. Er zijn veel kinderen op straat, ook hier hebben ze vakantie en al zouden ze geen vakantie hebben zijn er ook veel kinderen omdat ze niet naar school gaan, om allerlei redenen.
Het aanstaande kidscamp maakt de kinderen enthousiast en ze kijken er naar uit.
De zigeunerwijk van Petelea ligt op een heuvel en dat betekend dat we wel een stukje omhoog moeten klimmen. Bovenop de heuvel is een begraafplaats en daar eten we onze lunch en genieten we van een prachtig uitzicht.
Na de lunch gaan we verder de heuvel over want achter de heuvel zijn ook nog een aantal huisjes. Ilja vertelde dat het een hele poos heeft geduurd voordat ze er achter kwamen dat daar ook nog huisjes zijn.
En ook hier wonen de mensen onder erbarmelijke omstandigheden, geen elektriciteit, geen stromend water en überhaupt geen douche of wc. We komen daar een meisje tegen die ook mee gaat op kamp en we mogen haar die middag meenemen naar Casa Ana.
Casa Ana is een project van Phoneo in Petelea en draait helemaal om de begeleiding van
kinderen die thuis aan alles gebrek hebben. In het inloophuis kunnen ze spelen en krijgen ze een goede maaltijd. Casa Ana is een thuis voor hen, een plek waar ze terecht kunnen met hun verhalen, belevenissen en verdriet.
In een omgeving die zich kenmerkt door wanorde biedt Casa Ana veiligheid en structuur. Kinderen leren op een positieve manier met elkaar om te gaan. Het recht van de sterkste geldt hier niet! Ze ervaren hoe fijn het is om samen afspraken te maken en je daar ook aan te houden.
De kinderen kunnen in bad en krijgen schone kleren.
Casa Ana biedt een stukje plaatsvervangende ouderlijke zorg. Omdat elk kind recht heeft op zorg en aandacht.
Ook als de eigen ouders, om welke reden dan ook, niet in staat zijn die te geven.
Na het bezoek aan Casa Ana brengen we het meisje weer naar huis en op de terugweg gaan we nog even op bezoek bij een gezin.
Al met al was het behoorlijk indrukwekkend deze dag en het laat me niet los, zeker ook na het kamp van vorige week. Hoe de kinderen zo’n fijne tijd gehad hebben op het kamp, in een veilige omgeving.
Het bezoek aan Petelea gaat zeker een vervolg krijgen, het is mooi om samen met de collega’s van Phoneo iets te kunnen betekenen voor de ander die leeft onder erbarmelijke omstandigheden.
Diezelfde week was ik (Henk) op donderdag samen met Lavinia en een deel van de Sneek groep op bezoek in Apalina. Apalina is een zigeunerwijk aan de rand van Reghin, Net als in Petelea zijn de omstandigheden hier schrijnend. We hebben een aantal gezinnen bezocht. We kwamen ook bij een gezin waar de moeder niet in beeld was. Haar broer van vijftien zorgt voor haar drie kleine kinderen. Ook in Apalina heeft Phoneo een huis waar Lavinia wekelijks een kinderprogramma heeft. We hebben de kinderen daar mee naar toe genomen om ze in bad te doen en schone kleren aan te trekken. Daarna hebben we ze weer thuis gebracht.
Ook uit Apalina gaat er een aantal kinderen mee op kidscamp dus dit was voor mij een mooie gelegenheid om alvast met hen kennis te maken.
Op zondagochtend 4 mei is het dan zover. We gaan op Kidscamp. Om 9 uur worden de kinderen opgehaald in Petelea en Apalina. Er gaan 47 kinderen mee.
Een aantal kinderen heeft een tasje met kleren bij zich. De kinderen die bij mij in de bus zitten komen allemaal zonder bagage. Bij aankomst op het kampterrein krijgen alle kinderen een tas met kleren in hun maat, alsook een fles om te drinken en een tasje met shampoo, tandenborstel, tandpasta en een handdoek.
Het thema van het kamp is: “Wij hebben een God die leeft”. Het kamplied is: “Mijn God is niet van hout”
Alle kinderen zijn verdeeld in groepen en Lavinia en ik hebben samen een groep van 10 kinderen uit Apalina onder onze hoede. Al heel snel heb ik een goede band met hen. De kinderen hunkeren naar een liefhebbende vader en naar een stuk veiligheid. Het is hartverscheurend als ik stukjes bij beetjes hun thuissituatie hoor.
Na het kamp ga ik Lavinia helpen bij het programma voor de kinderen van Apalina.
De kinderen hebben echt genoten op het kamp, van de worship, de knutselactiviteiten, de spellen en natuurlijk het kampvuur op de laatste avond.
Het was een heel bijzonder kamp en het heeft ons veel gedaan. Het was ook lastig om de kinderen weer naar huis te brengen……
Hierbij een filmpje van het kamp:
Ik ben de HEERE, uw God,
Die u leert wat nuttig is
Die u leidt op de weg die u gaan moet
Jesaja 48:17
Wilt u ons steunen dan kan dat via het onderstaande IBAN nummer:
NL41 INGB 00059 86 122
t.n.v: Christian Roma Support te Rotterdam, onder vermelding van:
Het is inmiddels alweer 12 april dus de hoogste tijd voor een nieuwe blog. De eerste van dit jaar.
Op dit moment schommelen we een beetje tussen de winter en de lente. Twee weken geleden hadden we bv prachtig lente weer en was het ook heerlijk om in de tuin te werken. De bollen in de grond beginnen te groeien, en het gras moest ook alweer gemaaid worden. Maar deze week werden we ineens weer verrast met een winters weertje. Het begon weer te vriezen in de nacht (beetje zielig voor de bloemen [e-1f60a]) en gisteren heeft het de hele dag gesneeuwd. Nu vind ik het best leuk als het sneeuwt, maar begin april zit ik daar toch niet meer zo op te wachten. Het mooie lenteweer is gelukkig weer in aantocht want volgende week verwachten ze temperaturen boven de 20 graden.
Januari was een lastige maand, 15 januari was de sterfdag van Daan, alweer een jaar geleden, maar het voelt nog als de dag van gisteren.
In januari hebben we ook een dierentuin in Roemenië bezocht, voor mij de eerste keer. De entree is heel goedkoop, rond de 7,5 euro. De dierentuinen zijn toch niet te vergelijken met de dierentuinen in Nederland. De omstandigheden waarin de dieren leven is best wel triest. De olifanten stonden binnen, ze zagen er gestrest uit. Best zielig. De flamingo’s stonden ook binnen, zoveel flamingo’s op elkaar in een hok waar verder niks was. Er was ook een klein veldje waar veel ooievaars waren. En zonder net oid. En dat in januari, ws zijn de veren zo behandeld dat de ooievaars niet meer weg kunnen vliegen. Was ook zo bizar zoveel ooievaars bij elkaar in januari….Geef mij dan de dierentuinen in Nederland maar.
In februari ben ik twee weken naar Nederland geweest. Voor die tijd was het nog spannend of mijn rijbewijs op tijd klaar zou zijn (zie vorige blog) maar die was gelukkig op tijd klaar). Maar in Nederland toch het meeste met openbaar vervoer gedaan omdat ik niet elke dag een auto tot beschikking gehad. Het was fijn om familie en vrienden weer te zien en natuurlijk nog even bij mijn vorige werk op bezoek geweest. Wat is er daar ook veel veranderd in anderhalf jaar, maar het was erg gezellig. Verder heb ik die twee weken niet veel gedaan, vooral ook rustig aan gedaan en veel uitgeslapen [e-1f60a]. En ik werd zowaar verrast met een flink pak sneeuw. Dus hup naar buiten om foto’s te maken en lekker door de sneeuw te lopen, heerlijk dat krakende geluid van de sneeuw. Zoveel sneeuw hadden we thuis nog niet gehad deze winter. Ik zou die dag nog met Natasha de stad in, maar ja in Nederland is dan gelijk alles in rep en roer en viel al het openbaar vervoer uit dus ging dat helaas niet door.
Eind februari was er bij ons in de kerk een conferentie van vrijdag tot en met zondag. Marius en Adina en hun dochter Sameah hebben toen een aantal dagen bij ons gelogeerd omdat Marius ging helpen bij de conferentie. Was erg fijn om samen wat tijd door te kunnen brengen.
In maart hebben we een hele drukke maand gehad met allerlei bezoekjes.
Jitske en ik zijn weer op bezoek geweest bij de mevrouw die woont in het verzorgingstehuis in Glodeni. Ze was begin februari jarig maar door de bezoekjes aan Nederland was het er nog niet van gekomen om haar te bezoeken. Ik had een appeltaart gebakken voor haar en haar kamergenoten en we hadden een aantal Libelles voor haar meegenomen. Omdat ze Nederlands spreekt kan ze die prima lezen en ze was er dan ook erg blij mee.
Veder is het bestuur geweest en er was bij onze collega organisatie Phoneo een groep Amerikaanse vrouwen op bezoek. Meer daarover kunnen jullie lezen in onze nieuwsbrief. Willen jullie deze ook ontvangen stuur dan even een berichtje dan zetten we jullie op de mailingslijst. Er staat ook informatie in over de kinderclub waar Henk en Jitske op dit moment mee bezig zijn.
Ook zijn Jurriën en Margreet op bezoek geweest. We hebben een goede week met elkaar gehad. Ze zijn mee geweest op huisbezoeken en ook naar ons inloophuis Adăpost. Ze hadden al veel verhalen gehoord van Fred en Jitske maar om het dan ook zelf te ondervinden hoe het hier is was toch wel heel bijzonder voor hun.
Het is fijn om bezoek uit Nederland te ontvangen en wat te kunnen laten zien en delen over ons leven hier. Zelf zien, ruiken dat is toch anders dan horen van verhalen.
Eind maart zijn we naar Câmpina geweest om de eerste verjaardag van Sameah te vieren, we genieten zo van haar!
Henk is begin april nog een week naar Nederland geweest om de verjaardag van Mats te vieren.
Na Pasen (dit jaar valt Pasen gelijk in zowel Nederland als Roemenië) hebben we een week vakantie en daarna staat het eerste kinderkamp alweer op het programma. Begin mei gaan we weer mee met het kinderkamp van Phoneo. Daarover meer in ons volgende blog.
We wensen iedereen gezegende Paasdagen toe! Bedankt voor jullie steun in welke vorm dan ook.
U zij de glorie, opgestane Heer!
U zij de victorie, nu en immermeer.
Wilt u ons steunen dan kan dat via het onderstaande IBAN nummer:
NL41 INGB 00059 86 122
t.n.v: Christian Roma Support te Rotterdam, onder vermelding van:
Vandaag is het 31 december, de laatste dag van het jaar en dan ook de laatste blog van 2024. Rond de feestdagen in december wordt er vaak terug gekeken naar het afgelopen jaar.
Het jaar 2024 begon dramatisch voor ons vanwege het overlijden van onze grote kleine vriend Daan. Onze wereld stond op zijn kop en we kwamen terecht in een rollercoaster. We missen hem ontzettend. Vanavond/vannacht komen veel mensen bij elkaar om elkaar gelukkig nieuwjaar te wensen, en dat is ook goed, maar ik zie er zo tegenop. Het wachten is nog steeds op het definitieve rapport van het NFI, en wie weet wat er allemaal nog op ons afkomt…...
Oudjaarsavond betekend ook dat dat alweer de tweede oudjaarsavond is in Roemenië. Qua werk kijken we terug op een mooi jaar, waar we na de zomervakantie dingen hebben veranderd in het programma waar we zeer enthousiast over zijn. Meer daarover is te lezen in ons vorige blog.
Nu nog even over de laatste maand van het jaar. December was een drukke tijd voor ons. Onze Chris uit Amsterdam was een weekje over om samen met ons pakjesavond te vieren.
Helaas hadden we ook te maken met een aantal griepgevallen en daardoor lag in de eerste week het werk een beetje stil.
Henk en Fred zijn 5 december op weg gegaan naar Nederland om de schoenendozen op te halen bij onze thuisgemeente De Rank. Er waren in totaal 90 schoenendozen ingeleverd en we hebben de kinderen hier in Solovăstru er erg blij mee kunnen maken. Nogmaals bedankt voor jullie medewerking namens ons allen!
Verder kregen we bezoek van Albert, en Mats en David en zij hebben ons heel goed geholpen met de activiteiten in de laatste week voor kerst.
We hebben in het dorp zo’n 160 kerstpakketten uitgedeeld. Allemaal weer blijde gezichten, fijn dat we dat ook dit jaar weer konden doen.
Ook was er de kerstmaaltijd van ons inloophuis Adăpost. Deze keer in ons zendingshuis. We hebben een goede tijd gehad met elkaar. De kinderen van de kidsclub hebben die middag hun kerstspel opgevoerd voor de bezoekers van Adăpost. De mensen waren ontroerd en er viel hier en daar een traan. En vrijdag was er het kerstfeest met de kinderen van de kidsclub. Er waren ook een aantal ouders en familie aanwezig.
Op zaterdag was er de laatste activiteit van het seizoen, het uitdelen van de schoenendozen. Zoals eerder genoemd een groot succes.
Nu hebben we twee weken vakantie. De kerstdagen hebben we doorgebracht met vrienden en we hebben een goede tijd gehad met elkaar.
Gisteren zijn we naar Targu Mures geweest voor het verlengen van mijn rijbewijs. Wat een gedoe is dat zeg….je moet eerst langs de huisarts voor een verwijsbrief. Daarmee zijn we naar de polikliniek in Reghin gegaan en volgens de regels moet je wel langs een stuk of zeven dokters, waaronder een psycholoog en een neuroloog. Maar in de praktijk gebeurd dat vaak niet. Ik heb twee dokters gezien ( onder andere ogentest) en toen was het klaar. Alle stempels binnen, ach ja, in Roemenië zijn ze soms zo streng wat regels betreft, maar dit ging zo soepel.
Gisteren dus naar TGM naar het politiebureau, we dachten dat we alle papieren in orde hadden maar moesten we toch nog naar een andere bureau voor een ander papiertje en dan terugkomen. Dit omdat het gaat om een Nederlands rijbewijs wat omgezet moet worden in een Roemeens rijbewijs. Op dat bureau zeiden ze dat per 1 januari de regels veranderd zijn en dat de papieren eerst naar Boekarest moeten en dan nog naar Nederland omdat de gemeente die mijn rijbewijs heeft afgegeven moet controleren of de gegevens kloppen. En als dat geregeld is kunnen we de papieren weer ophalen en weer terug naar het politiebureau. Nou ja, we gaan het zien, komt vast wel goed.
Vanmorgen nog oliebollen gebakken, en voor de eerste keer zijn ze best goed gelukt [e-1f60a].
We willen jullie allemaal bedanken voor de steun het afgelopen jaar in welke vorm dan ook! We wensen jullie voor 2025 wijsheid, geluk, liefde en veel zegen toe.
Vrede van God, de vrede van God
De vrede van God zij met jou
Vrede van hem, vrede van God
De vrede van God zij met jou
Dank en gebedspunten:
*voor kracht in de situatie rondom het onderzoek naar het overlijden van Daan
*voor wijsheid in het nieuwe jaar
*dank voor alle activiteiten die we hebben mogen houden
Het nieuwe seizoen is alweer twee maanden aan de gang, tijd voor een nieuwe blog.
Een nieuw seizoen betekent terugkijken naar het vorig seizoen en vooruit kijken naar wat het komend seizoen ons zou kunnen brengen. We hebben met het team overlegd hoe het afgelopen seizoen is verlopen, wat ging goed en wat kan misschien anders.
Zo hebben we het uitdelen van de voedselpakketten in een andere vorm gestoken. Er zijn zo’n tien gezinnen in het dorp die sowieso onder de armoede grens leven en die gaan Jitske en ik regelmatig bezoeken en dan krijgen ze ook een voedselpakket. Een pakket waar ze ook echt wat aan hebben. Je kunt denken aan olie, bloem, suiker, melk, eieren, aardappels, margarine, jam, pasta, rijst, bouillon, tandpasta etc. We vragen de mensen naar het inkomen en naar ratio krijgen ze dan een pakket van ons. Omdat er verschillen zitten in de hoogtes van de uitkering die de gezinnen krijgen hebben we een bezoek gebracht aan de sociale werkster op het gemeentehuis hier in het dorp.
Daar werd ons wel duidelijk waarom de één meer en de ander minder sociale hulp krijgt. Het is hier ook nog zo dat de gezinnen met kinderen een bijdrage krijgen van de scholen, we willen dan ook nog een bezoek gaan brengen aan de school om daar in gesprek te gaan.
Het geeft zoveel energie en zoveel vreugde om de mensen op deze manier te kunnen helpen. Om er voor ze te zijn, naar hun verhaal te luisteren en te kunnen ondersteunen met een pakket.
Het uitdelen van de pakketten is het niet alleen, alles moet ook nog goed vastgelegd worden. Er moeten contracten gemaakt worden waarop precies moet staan wat er in het pakket zit en dat moet weer kloppen met de aankoopbonnen. De mensen moeten er ook voor tekenen. Er komt met het werk veel administratieve rompslomp bij kijken wat veel tijd kost. Jitske en Henk zorgen ervoor dat alles goed wordt ingevoerd in de computer en dat alles kloppend naar de boekhouder kan.
We zijn ook begonnen met het moeder en baby project. Er zijn een aantal moeders in het dorp die niet genoeg inkomen hebben om bv luiers en/of babyvoeding te kopen en die ondersteunen we waar nodig. En daarbij komt ook nog dat ze ook niet gezond en voldoende eten en daarom ook geen borstvoeding hebben voor de baby. We hebben één van de gezinnen geholpen met een babybedje.
Jitske en ik bezoeken ook een mevrouw in het dorpje Glodeni. Zij heeft MS en woont in een “verpleegtehuis”. Ze is getrouwd geweest met een Nederlander en spreekt dan ook Nederlands. De omstandigheden zijn niet zoals in Nederland, ze is de enige in het tehuis die alleen een lichamelijke beperking heeft. De rest heeft psychische klachten of bv een verstandelijke beperking. Fijn om haar te kunnen bezoeken, ik had een rookworst voor haar meegenomen uit Nederland ze zei nl dat ze daar wel zin in had [e-1f60a]. Ze denkt nog vaak terug aan de tijd dat ze in Nederland heeft gewoond.
Eind september, begin oktober zijn we voor verlof naar Nederland geweest, nadat ik eerst mijn verjaardag heb gevierd. Mijn eerste in Roemenië. Samen met vrienden heb ik een prachtige dag gehad. Het verlof in Nederland was ook fijn. Fijn om familie en vrienden te ontmoeten en daar waar mogelijk was onze sponsors. Ook was het fijn om de diensten bij te wonen van onze thuisgemeente. De startzondag was een mooi begin van ons verlof.
Inmiddels zijn we alweer vijf weken terug in Roemenië.
We hebben een paar drukke weken achter de rug. Allereerst is het bestuur op bezoek geweest, we hebben een goede tijd met elkaar gehad. Gesproken over het werk, over het leven in Roemenië en ook quality time met elkaar doorgebracht.
Henk is samen met Fred naar een conferentie in Oradea geweest.
Verder was er bij Phoneo twee keer een groep op bezoek, de eerste groep kwam uit Duitsland en de tweede groep kwam uit Ureterp.
Van beide groepen heeft er een delegatie bij ons in het dorp gewerkt.
De groep uit Duitsland is aan het werk geweest in het Blok. Ze hebben daar een appartement geverfd en wat herstel werkzaamheden gedaan.
De groep uit Ureterp zijn bij een aantal huisjes geweest om ook te verven en herstelwerkzaamheden uit te voeren. De glimlach op de gezichten van de mensen uit het dorp is onvergetelijk. Zo dankbaar waren ze.
Afgelopen week hebben we één van de moeders van het babyproject opgehaald uit het ziekenhuis. Haar zoontje heeft daar een aantal dagen gelegen met bronchitisklachten en ze had geen vervoer naar huis. Bijzonder om het ziekenhuis van de binnenkant te zien. Moeders zijn verplicht om bij de kinderen in het ziekenhuis te blijven ongeacht hoe de thuissituatie is.
Vrouwen zijn ook verplicht om in het ziekenhuis te bevallen. Vaak liggen ze met meerdere op 1 kamer te bevallen, de vaders mogen dan ook niet bij de bevalling aanwezig zijn.
Bij Adăpost hebben we fijne middagen. Het bezoekersaantal is wat aan het stijgen en het is fijn om ook hun een fijne tijd te kunnen geven dmv spel, een gesprek, een goede maaltijd en een stukje te delen uit Gods woord. Buiten dat we mooie dingen meemaken in Adăpost hebben we ook zorgen over een aantal deelnemers en zijn we met elkaar in gesprek hoe we hen op de beste manier kunnen helpen.
De winter is in aantocht en dat betekent dat de tuin winterklaar is gemaakt. Het gras is voor de laatste keer gemaaid, de bloembollen zitten weer in de grond en hier en daar zijn snoeiwerkzaamheden verricht. De stokrozen hebben nog lang gebloeid, omdat het zo lang mooi weer is geweest kwamen er steeds weer nieuwe knoppen aan. En onze kameraad Richard heeft het hek aangepast want die was toch wel behoorlijk gammel aan het worden. Dank je wel Richard!
Samen met Raymond en Ferdy ben ik begonnen om te proberen de Roemeense taal een beetje eigen te maken[e-1f60a]. Henk is onze begeleider en met een studie van de NHA hopen we wat op te kunnen steken zodat het ons gaat lukken om met de mensen een gesprek aan te knopen. Het mooiste is als je woorden gaat herkennen, het is echter geen makkelijke taal om te leren, maar we doen ons best.
De tijd vliegt en dat betekent dat we ook steeds dichter bij kerst komen. De voorbereidingen voor de kerstpakketten actie zijn in volle gang en ook de schoenendoosactie is van start gegaan. Bij onze thuisgemeente De Rank worden schoenendozen gevuld voor de kinderen hier in het dorp.
In december gaan Henk en Fred naar Nederland om de dozen op te halen. De hulpgoederen transporten rijden nog steeds niet en als je een firma vind die ze wel kan meenemen kost het zoveel papierwerk dat we er voor gekozen hebben om ze zelf op te halen.
Denk je van hé, daar wil ik wel aan meedoen dan moet je even contact met ons opnemen. Dan kunnen we je wat meer informatie geven.
En inmiddels wonen alweer meer dan een jaar in Roemenië. We kijken terug op een heel bijzonder jaar. Een jaar met pieken maar ook zeker met grote dalen. We zijn dankbaar dat we ons hier thuis voelen maar het gemis van onze lieve Daan is nog steeds niet te bevatten. Ons gebed is dat er zo snel mogelijk een doorbraak komt in het onderzoek en dat er meer duidelijkheid komt.
We willen jullie allemaal bedanken voor de steun het afgelopen jaar in wat voor vorm dan ook!
Gebedspunten:
*Doorbraak in het onderzoek tbv het overlijden van Daan
*Schoenendoosactie
*Voldoende financiën voor de kerstpakketten actie
Dankpunten:
*Dat we hier prachtig werk mogen doen
*Dat we een goed verlof in Nederland gehad hebben
*Voor alle steun het afgelopen jaar in wat voor vorm dan ook
De Here zegent jou
en Hij beschermt jou
Hij schijnt zijn licht over jouw leven
Hij zal genadig zijn
en heel dicht bij je zijn
Hij zal Zijn vrede aan je geven
Wilt u ons steunen dan kan dat via het onderstaande IBAN nummer:
NL41 INGB 00059 86 122
t.n.v: Christian Roma Support te Rotterdam, onder vermelding van:
Het is inmiddels alweer twee maanden geleden dat de vorige blog geschreven is. We schrijven regelmatig een blog en we hebben ook een nieuwsbrief. De nieuwsbrief is echt alleen werk gerelateerd en in de blog worden ook nog andere gebeurtenissen besproken die we in het dagelijks leven meemaken. Het kan dus zijn dat bepaalde zaken elkaar overlappen.
Het vorige blog ging over het kinderkamp van Phoneo en ik had beloofd om nog iets over ons eigen kinderkamp te schrijven. Echter twee dagen na ons kinderkamp gingen we naar Uppsala in Zweden voor de conferentie van Livets Ord en was het er nog niet van gekomen om een blog te schrijven.
Maar eerst hadden we op 9 juli de afsluiting van Adăpost, ons inloophuis. We hebben iedereen in Reghin opgehaald en bij het zendingshuis hadden we een bbq met elkaar. Vanwege de warmte zaten we binnen, buiten was niet te doen. De mensen vonden het geweldig, alsof ze op een bruiloft waren werd er gezegd. Zeer geslaagd dus.
Een terugblik op onze eigen kinderdagen:
Deze vonden plaats op 16-17 en 18 juli. Het thema van het kamp was Jozef.
Kinderen konden zich van te voren aanmelden, er was plek voor 30 kinderen. Het kamp werd gehouden in Jabenita. Daar is een mooi terrein, veel ruimte om te spelen en een overdekt gedeelte om te knutselen, te zingen, te luisteren naar het Bijbelverhaal etc. We haalden de kinderen om half tien op en aan het eind van de middag werden ze weer terug gebracht naar Solovăstru.
Iedere dag was er een Bijbelverhaal, knutselwerkje, spelletjes en ieder groepje kon zich alvast voorbereiden voor de bonte middag op donderdag.
Met het knutselen deden de kinderen erg enthousiast aan mee, zelfs de oudere jongens van 16-17 jaar. Elk knutselstukje had wel een link naar het verhaal over Jozef. De kinderen hebben ook een linnen tas versierd waarin ze hun knutselwerkjes aan het eind van het kamp mee naar huis konden nemen.
Er was een zeskamp, teambuilding spellen en natuurlijk waterspellen. En vooral die waterspellen waren fijn want het was erg warm die dagen. Dat maakte het ook dat de kinderen soms een beetje futloos waren……en dat is te begrijpen met die hitte.
De bonte middag was ook een groot succes en hebben we enorm gelachen met elkaar.
De eigenaren van het terrein (Adlersnest) zorgden voor het eten, daar hadden we dus geen omkijken naar.
Al met al was het een geslaagd kamp en bedanken we de vrienden uit Nederland die speciaal voor het kamp naar Roemenië waren gekomen om ons te helpen!
Na het kamp hadden we nog 1 dag om ons voor te bereiden op onze reis naar Zweden. Voor de kinderdagen was de auto nog naar de garage geweest voor een check. En dat was maar goed ook, er moest wel wat gerepareerd worden. In Roemenië kan het de gewoonte zijn dat je de onderdelen die vervangen zijn mee krijgt naar huis. Ze worden dan in je kofferbak gestopt, puur als bewijs dat er wel degelijk iets gebeurd is. Gelukkig hadden wij dat niet [e-1f60a].
In Uppsala hebben we een toffe conferentie gehad. Mooie worship, goede sprekers en ook bijzondere ontmoetingen. We kijken er met grote dankbaarheid op terug. Was ook fijn om Erik nog even te zien die we in Roemenië ontmoet hebben. Roemenië kwam ook een aantal keren terug tijdens de diensten. Er zijn twee jongens uitgezegend die als zendeling in Roemenië gaan werken en er zijn plannen om vanuit Livets Ord een Bijbelschool te gaan starten in Roemenië.
Nog even over de worship, er is één lied wat ik graag met jullie wil delen, dat het een bemoediging mag zijn voor jullie allemaal!
Na de conferentie hebben we nog vakantie gevierd. Genoten van het prachtige land. We zijn echt wel grote fans van Zweden. We zijn dankbaar dat het mogelijk was om deze reis te maken!
Op de terugreis kwamen we praktisch langs Auschwitz en hebben we een bezoek gebracht aan het voormalig concentratiekamp Auschwitz-Birkenau. Dat was kippenvel tot op het bot, zo ontzettend indrukwekkend, met geen pen te beschrijven.
Dit mag echt nooit vergeten worden!!
De rest van augustus hebben we nog vakantie, dat betekend dat we nog een week te gaan hebben voordat we weer aan het werk gaan. We gaan morgen weer naar onze vrienden in Campina. Zondag wordt onze bonuskleindochter opgedragen. Op de terugweg willen we de Transfagarasan gaan rijden. Volgens de makers van het programma TopGear de mooiste weg van Europa. Er is daar ook grote kans dat je bruine beren tegenkomt. Ik ben benieuwd of we er een paar gaan zien…..
Er was laatst hier in ons dorp nog een bruine beer gesignaleerd.
Op 2 september gaan we weer aan het werk en we zijn al een beetje aan het brainstormen over het komend seizoen. Zijn er misschien dingen die anders kunnen? Moeten activiteiten anders ingevuld worden of gaat het goed zoals het gaat? Het is goed om daarover met onze collega’s in gesprek te blijven. We kijken er naar uit wat komend seizoen ons brengen zal.
Verder zijn we al aan het voorbereiden voor ons verlof naar Nederland. We zullen van 20 september tot en met 6 oktober in Nederland zijn. De bedoeling van dit “officiële” verlof is om de sponsors te bezoeken en een beetje te netwerken. En uiteraard om familie en vrienden te bezoeken. Het zal niet haalbaar zijn om iedereen te bezoeken, maar we doen ons best.
We willen jullie bedanken voor jullie support in welke vorm dan ook.
Dankpunten:
*voor de mooie reis naar Zweden
*voor het werk wat we hier mogen en kunnen doen
Gebedspunten:
*voorbereiding voor het verlof naar Nederland
*voor het nieuwe seizoen
*voor het onderzoek wat nog steeds loopt ivm het overlijden van onze kleinzoon Daan.
God is trouw
Zijn plannen falen niet
Wilt u ons steunen dan kan dat via het onderstaande IBAN nummer:
NL41 INGB 00059 86 122
t.n.v: Christian Roma Support te Rotterdam, onder vermelding van:
Het is alweer even geleden dat ik een blog heb geschreven. Op de één of andere manier kon ik me er niet toe zetten. Maar nu is het toch weer hoog tijd om jullie mee te nemen in een nieuw stukje van ons avontuur.
Het vorige blog eindigde toen het bij ons Pasen was. Daarna hadden we een weekje vakantie en zijn we naar Câmpina geweest om vrienden te bezoeken.
De eerste dag hebben we een bezoek gebracht aan Târgoviște. Kenmerkend in deze stad is de Chindiatoren. Bovenop de toren heb je mooi zicht op de ruïnes van het prinselijke hof. En daarachter ligt het Chindiapark. Târgoviște staat ook bekend om de executie van Ceaușescu en zijn vrouw.
We hebben onze bonuskleindochter ontmoet en dat was wel heel bijzonder. Wat een mooie meid en haar ogen zo helder open.
In Roemenië kennen ze geen kraamhulp. Als je dat wilt moet je zelf iemand regelen die je komt helpen. Of je kunt iemand inhuren die je komt helpen als je bv problemen hebt met borstvoeding geven. Daar betaal je dan een bepaald bedrag voor, voor de tijd die ze zijn geweest.
Na de geboorte heeft de vrouw twee jaar zwangerschapsverlof. Heeft zij geen baan en dus ook geen inkomen maar de partner wel dan heeft die twee jaar zwangerschapsverlof. Na de twee jaar is je werkgever verplicht om je weer aan te nemen.
Verder hebben we bezoek gebracht aan andere vrienden en op vrijdag hebben we Jeroen geholpen om de maaltijden rond te brengen. Dat vond ik wel heel bijzonder. Eerst bij Luminita in de keuken gekeken en hebben we haar geholpen met inpakken. Er worden zo’n 70 porties gekookt. We kwamen bij zigeunerwijken waar Henk veel gewerkt heeft toen hij zijn eerste periode in Roemenië woonde. Ik had er al wel veel over gehoord maar om er dan ook te zijn en een stukje te kunnen bijdragen was fijn om te doen. Na tien jaar waren de mensen zo blij om hem weer te zien. Er werden herinneringen opgehaald en het was mooi om te horen wat Henk betekend heeft voor de mensen in de periode dat hij daar werkzaam was.
Al met al hebben we een hele mooie week gehad in Câmpina.
We zijn bij een rommelmarkt geweest georganiseerd door Adél en Attila Toth. Zij hebben een kindertehuis in Peris. Daarbij hebben ze een tweedehands winkel om zo inkomsten binnen te halen voor het kindertehuis. Zij krijgen ook veel spullen uit Nederland oa van De Graanschuur in Hoogezand en bv van Gain. Gain is een christelijke organisatie uit Nederland en op hun website staat te lezen : Help Roma kinderen dromen. Vanuit De Graanschuur werken ze ook wel samen met Gain als het gaat om de hulpgoederen transporten naar Roemenië. Echter is dat op dit moment moeizaam omdat alles tegen wordt gehouden bij de Roemeense grens. We hopen en bidden dat daar gauw een oplossing voor komt.
Ondertussen begint er van alles te bloeien en te groeien in de tuin. De struiken pioenrozen zijn ontzettend mooi. De stokrozen komen uit en de druivenrank doet ook goed zijn best.
De frambozen struiken worden ook heel groot en tot onze verbazing ontdekten we ook nog dat we twee kersenbomen in de tuin hebben staan. Henk krijgt het druk met jam maken!
De moestuin slaan we over, dat gaan we volgend jaar wel oppakken. De bermbloemen zijn gezaaid, hier en daar komt er al wat op, we gaan zien wat er uiteindelijk uit gaat komen van al die bloemzaadjes die we gezaaid hebben.
We hebben een bijzondere ontmoeting gehad met een aantal jongeren in onze kerk. We kwamen met elkaar in gesprek en 1 van de jongeren, Erik, vroeg aan Henk of hij uit Zweden komt omdat hij een vest aan had waar de Zweedse vlag op staat. Henk vertelde dat hij op en top Zweden fan is en Erik vertelde dat hij uit Zweden komt. Om een lang verhaal kort te maken, Erik zit op de Bijbelschool in Uppsala en wij zijn daar een paar keer geweest naar de Europe Conference bij Livets Ord. De kerk waar de bijbelschool gevestigd is. Dat gaf gelijk een klik en er werden telefoonnummers uitgewisseld. Er werd afgesproken om contact te houden en we zouden wel zien waar dit toe zal leiden. Erik en Ruben (één van de jongeren) waren met een groep al sinds begin van het jaar op outreach in Roemenië.
Tot onze verbazing kreeg Henk even later een appje van Erik, de ontmoeting en de kerkdienst hadden zoveel indruk op hun gemaakt dat ze nog graag een keer wilden komen voordat ze weer naar Zweden zouden gaan. Ze zijn 21/22 mei twee dagen geweest en hebben zowel bij Phoneo als bij ons projecten bezocht. Twee avonden hebben ze bij ons gegeten en we hebben een bijzondere tijd met elkaar gehad. We hebben oa gesproken over de conferentie, het was in eerste instantie niet de bedoeling om daar heen te gaan omdat we dan nog geen vakantie hebben. Maar de ontmoeting met Erik en Ruben was zo bijzonder dat we sterk het gevoel hebben dat we daar heen moeten. We hebben de plannen omgegooid en de laatste week van juli gaan we naar Zweden om de conferentie bij te wonen. Het leuke is ook nog dat de pastor van Livets Ord, Joakim Lundqvist, afgelopen Opwekkingsconferentie heeft gesproken bij de jeugd.
Op 23 mei zijn Jitske en ik naar Nederland gevlogen. Ik heb daar een goede tijd gehad en het was fijn om familie en vrienden te ontmoeten. Een dienst bij te wonen van onze thuisgemeente De Rank en bij de bewoners op bezoek van De Capellastraat. En niet te vergeten het concert van Chris Tomlin in Ahoy, dat was echt heel gaaf!
Op 9 juni zijn we weer terug gevlogen samen met drie vriendinnen die graag willen zien waar wij wonen en werken en om iets van het land te zien. We zijn onder andere naar Brasov geweest en Prăpăstiile Zărneștiului. Het was een goede tijd met elkaar.
Ondertussen is het al aardig zomer hier, dit weekend verwachten ze 32 graden.
We werken toe naar de kinderkampen die er aan zitten te komen.
Aanstaande zondag (dit weekend is het trouwens Pinksteren bij ons) gaan Henk en ik mee met het kinderkamp van Phoneo. Een kamp van vier dagen inclusief overnachting in de buurt van Cluj.
En dan half juli zijn onze eigen kinderdagen. Drie dagen in Jabenita (alleen overdag), een dorpje naast Solovăstru.
Over de kinderkampen zal ik in een volgende blog wat vertellen.
De kinderen hebben bijna allemaal vakantie en dat duurt tot half september. Drie maanden dus.
De maand augustus hebben wij zelf vakantie en de planning is om rond 16 september naar Nederland te komen voor een verlof van ongeveer drie weken.
Your name is the highest
Your name is the greatest
Your name stands above them all
All thrones and dominions
All powers and positions
Your name stands above them all
Chris Tomlin – Holy Forever
Wilt u ons steunen? Dan kan dat via het onderstaande IBAN nummer:
NL41 INGB 00059 86 122
t.n.v: Christian Roma Support te Rotterdam, onder vermelding van:
De laatste dag is achter de rug. We konden helaas niet uitslapen, want we hadden een strakke planning.
De dag begon weer met een heerlijk gezamenlijk ontbijt. Hierna gingen we alle koffers inpakken, huisjes opruimen en de auto's van binnen uitzuigen. Toen we dit eenmaal allemaal klaar hadden zijn we naar de boerderij gegaan van stichting Aria om daar de week te evalueren en afscheid te nemen van iedereen.
Hierna zijn we richting Cluj-Napoca gereden om daar de auto's van buiten te wassen, nadat deze schoon waren hebben we elkaar weer opgezocht bij een enorm groot winkelcentrum. Hier hebben we even een hapje gegeten, gegamed en gewinkeld.
We hebben de avond afgesloten in een heerlijk restaurant, hier was echt van alles te eten. Onze bestellingen waren dan ook erg gevarieerd. Als kers op de taart hadden we nog een hele leuke Quote Quiz met de leukste uitspraken die iedereen deze week heeft gezegd.
Aan het eind van de avond hebben we ingechecked in een hotel waar we ons hebben klaargemaakt voor onze vlucht van de komende ochtend. De wekker staat op 2.30.
We staan morgen om 8.30 als het goed gaat op Belgische bodem.
Dat was hem dan... de laatste bouwdag. Het is gelukt! Het huisje is af!
Ook deze dag zijn we weer begonnen met een heerlijk ontbijtje. Waarna we allemaal met een lekkere volle buik richting de bouwplaats konden. De mannen zijn gelijk het dak op gesprongen om de laatste latjes te plaatsen en de dakpanplaten te monteren. Tara en Corné hebben zich op het binnenmuurtje gestort en die was ook binnen de kortste keren af. Gerina en Anoek hebben het dak aan het huisje vastgemaakt.
Voor de lunch had Annet heerlijke pannenkoeken gebakken, daar waren we heel erg blij mee.
Felica en Inez hebben zich bezig gehouden met het trappetje. Hiervoor hadden ze bedacht om het te gaan mozaïeken met de lieverlingskleur van Larissa: namelijk crème, beige, chocola bruin, maar niet te donker chocola en een beetje licht.
Anoek heeft zich later gefocust op de binnendeur. En ook de buitendeur is geplaatst. Het dak is afgemaakt. En om niet te vergeten zijn er nog een kachel, potjes, pannetjes en bloemetjes in het huisje gezet.
Dus de conclusie is het huisje is af! Aan het einde van de dag mochten we de sleutel overdragen aan Larissa. Gelukkig kon Yorick ook bij dit moment zijn. Dit werd erg emotioneel, want wat was ze blij. Ze vertelde dat ze onze liefde kon voelen. Daarom wilde ze die liefde òns teruggeven doori een oprechte dikke knuffel [e-1f60a] Alle kinderen uit de wijk hadden zich bij de overdacht verzameld om ons uitgebreid de bedanken met voor iedereen een medaille waarop psalm 16:8-9 stond geschreven. Wat hebben we dankbaar werk mogen verzetten!
Wij hebben weer heerlijk avondgegeten met bonensoep, aardappels, groente en een cordonbleu. Tijdens het eten hebben we uitgebreid de dag geëvalueerd en zijn we tot de conclusie gekomen dat we mega trots zijn op wat we hebben kunnen neerzetten!
Wij gaan zometeen heerlijk slapen en morgen eindelijk uitslapen.
P.S door het uitslapen komt een dikke streep want we gaan vrijdag koffers pakken, auto's schoonmaken, ons ressort opruimen, een laatste groet brengen aan Ton en Alice en dan terugrijden naar Cluj
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2019-06-28 13:03:33
[totalVisitorCount] => 20287
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 179
[author] => Jeugd
[cityName] => Telechiu
[travelId] => 530790
[travelTitle] => Jongerenreis Telechiu oktober 2025
[travelTitleSlugified] => jongerenreis-telechiu-oktober-2025
[dateDepart] => 2025-10-18
[dateReturn] => 2025-10-25
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Roemenië
[countryIsoCode] => ro
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/242/857_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/436/368_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => bouwdag-4-gaan-we-het-redden
)
[2] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110205
[userId] => 436368
[countryId] => 154
[username] => JongerenprojectRoemenie
[datePublication] => 2025-10-22
[photoRevision] => 0
[title] => Dag 5 Bouwdag 3
[message] =>
De 5e dag zit er al weer op en voor ons de 3e bouwdag.
Voor het maken van het ontbijt waren vandaag de jongens aan de beurt. We vonden het wat spannend, maar de jongens hebben zich uitgesloofd. We hadden heerlijk ontbijt met een gebakken eitje.
Eenmaal bij de bouw konden we van start. Gipsplaten tegen het dak boren, isolatie leggen, dakplaten op maat zagen en plaatsen. En wat waren de dames hier goed in. Dakspanden meten, zagen en plaatsen. Na even uitzoeken hoe het werkte hadden de jongens de smaak te pakken en werd het productiewerk. Ook kon er vast een team beginnen met de binnenmuur. En om niet te vergeten hebben Harm-Jan en Felicia een prachtig trappetje voor het huisje gebouwd. Inez, Iemke en Alice bezochten een doof jongetje die slechthorend blijkt te zijn. Inez zal Alice nog tips doorgeven hoe je hem bijvoorbeeld klanken kunt aanleren.
We hebben heerlijk eten gehad van een plaatselijk bedrijf. Na het genieten van de soep, rijst en appeltaart hebben we even de dag geëvalueerd en kwamen we tot de conclusie dat het een topdag was! Er was maar één minpuntje aan deze dag: er was helaas één van ons ziek, waardoor we hem de hele dag hebben moeten missen.
Terugkijkend op een mooie dag gaan wij de komende nacht tegemoed en hopen wij op een goede nachtrust. We hopen dat de dag van morgen net zo'n topdag mag worden en dat we met bloed, zweet en tranen en nog veel meer plezier het huisje mogen verderbouwen.
De ochtend is begonnen met ochtendgymnastiek. Zodat we allemaal springend, dansend, zingend en jubelend extra vroeg ons bed uit konden om om 8 uur bij de bouwplaats te zijn. Dit zodat toen extra stenen geleverd konden worden. Dit ging natuurlijk echt op zijn roemeens dus waren ze er na de koffie gelukkig eindelijk. Dat was perfect getimed, de blokken waren net allemaal aan het huisje gelijmd. Nog een paar uurtjes lijmen verder en toen zaten al de 12 lagen stenen er op.
Daarna werd het tijd voor de balken, dus team balk kon toen de laaste stenen gelegd werden vast gaan passen en meten. Uiteindelijk hadden we een mooie verdeling van een zagerij van de dames en de mannen die de balken voor het dak gingen plaatsen.
Rond het einde van de middag ging de kookploeg richting 'het resort' om een heerlijk AVGtje te maken. De mannen hadden de smaak te pakken en wilden liever nog even doorgaan.
Toen uiteindelijk iedereen was aangekomen hebben we heerlijk genoten van onze (zo goed als) Hollandse pot. Mét jus. Anoek heeft de dag afgesloten waarna de dames en heren uiteen zijn gegaan om nog even verder te praten en er een waardevolle avond van te maken.
We hopen allemaal op een gezegde nacht en proberen morgen net zo energiek op te staan.
Bij het kraaien van de haan werden wij vanmorgen wakker. Niet iedereen werd zo blij van dat gekraai dus werd het lied De haan is dood uit volle borst meegezongen. Hierna probeerden Gerina en Anoek de jongens wakker te krijgen, maar na een poosje was de hele buurt wakker en waren de jongens alsnog te laat voor het eten. We hebben heerlijk ontbeten, met vandaag ook smeerbare Nutella.
Hierna gingen we met zijn allen in de startblokken, want de eerste bouwdag was aangebroken. Eerst één voor één, steen voor steen stenen naar de fundering sjouwen. We wilden daarna beginnen met metselen, maar er was helaas nog geen zand. Na wat zand te hebben geleend konden we verder. Toen konden we beginnen met de eerste stenen leggen. We hadden al wel met het blote oog gezien dat de fundering een beetje schuin stond, maar nadat Bertram wat meetwerk had gedaan bleek er een verschil van 12 cm te zijn. Gelukkig hebben we een heel stel handige Harry's meegenomen en is de eerste laag stenen wel waterpas geplaatst. Met dank aan de door Corné geproduceerde specie. We hebben tussendoor een heerlijke lunch gehad met een lekker gekookt eitje van Iemke. En om niet te vergeten werden er ondertussen meerdere vrolijke dansjes gedaan.
Johan had voorspelt dat we minimaal 5 lagen stenen zouden neerzetten. Dat is gelukt! We hebben maar liefst 7,5 lagen neergezet.
Nadat iedereen heerlijk had gedouched hebben we met een zeer smakelijke pizzapunt teruggeblikt op een zeer geslaagde bouwdag.
We genieten nog even een poosje van elkaars gezelschap en gaan zometeen de haan weltrusten wensen en hopen dat morgen weer een hele mooie bouwdag mag brengen.
Na een beste eerste nacht doorgebracht te hebben in ons “resort” was het bij buitenkomst een beetje fris an de neuse. Na een uitgebreid zondags ontbijt [e-1f95a] bedanken we Ymke en Annet hiervoor en konden we alles achterlaten voor de afwasploeg.
Als er nog getwijfeld zou worden of de gebeden van vandaag gehoord zouden worden in de hemel, weten we zeker dat de gemeten 110 decibellen van de lofliederen dat in ieder geval wel werden.
Als het daaraan zou liggen, komt het met ons iets minder …….
De voorganger was weer als vanouds: hartelijk, vanuit het hart [e-2764] en emotioneel [e-1f62a].We deden ook een NL bijdrage: [e-1f3bc]van A tot Z bent u de hoogste Heer. De vrouwenkant verzorgde de bijpassende bewegingen
Met een warm hart (de rest trouwens ook) stonden we na twee uurtjes weer buiten.
…….bunã ziua( goede dag ) menig maal gezegd op de terugweg van de kerk naar de boerderij casa koppa. (huis van de kaaskoppen)
Hier voelden we de rijke zegen , in zonnestralen , van boven .
Onze gastheer wees ons de weg naar een idyllische plek waar het gras altijd groener is daar achter de heuvel . (Ramses shaffy ). De BBQ werd zorgvuldig ontstoken.
De mannen zijn vervolgens begonnen met het ontbossen van Roemenië, zodat we een prachtig kampvuur hadden.
Bij het vuur spraken we over elkaars minnetjes en plusjes.
1 uur zaterdagmorgen heul vroeg druppelden de eersten binnen. En werden meteen 2 mensen vergeten op te halen. Goed begin is t halve werk.
Voor 2.00 u reden 4 auto's richting Charleroi, waarvan 1 auto bijna belande bij de kiss and ride van een ander vliegveld rondom Brussel. Natuurlijk moest er onderweg een kleine stop worden gemaakt bij een tankstation, zodat Anoekhaar vrijdagavond Bal uit de jus kon verorberen. Om6 uur waren alle auto's gearriveerd en geparkeerd en konden we de bagagechecks/douane door.... DRUK dat het er was! Helemaal toen we in derij met kapotte bagageband stonden. De tijd om te boarden kroop dichterbij en met een sprint die niet zou misstaan inHome Alone hebben alle 16 de vlucht gehaald. Ook onze eerste ruimteverkenners. Zo vlogen we door de wolken heen en boven de wolken scheende sunne en was de lucht blauw.
Aangekomen in Cluj stonden er 4 auto's klaar en gingen we boodschappen halen en een hapje eten: we waren inmiddels 12 uur onderweg. En toen een prachtige rit van 2,5 uur naar Telechiu waar we hartelijk ontvangen werden door Ton en Alice, Dinu en Anka en Christina.We wandelden meteen maar het Romadorp waar we nu konden zien waar we aan t werk zouden gaan.
Bertram keurde de vloer en was tevreden.
Ook project 2019: Soenita en project 2023 : Cassandra mochten we weer ontmoeten en bekijken. En we ontmoeten een heel blije en enthousiaste Larissa die iedereen een spontane knuffel gaf. Voor haar bouwen we dit jaar een huisje.
We sloten de dag af met een Goulashsoepje in de gaarkeuken van de boerderij van Stichting Ariaen moe maar voldaan reden we naar Alesd om onze bedjes op te zoeken. T was een lange, mooie, indrukwekkende dag.
De laatste blog is alweer een tijdje geleden. Inmiddels is het seizoen voorbij en hebben we nu vakantie. De laatste weken van het seizoen waren erg druk.
En dan nu lekker vakantie. Vorige week zijn we een kleine week naar de Oekraïne geweest. Ik vond het best spannend om naar een land te gaan wat in oorlog is, maar we hebben een hele mooie tijd gehad.
We zijn via de Bicaz kloof in Roemenië naar Iași gereden waar we de eerste overnachting hadden.
De Bicaz kloof is echt heel mooi om daar doorheen te rijden. En ook heel toeristisch met veel kraampjes langs de kant van de weg met veel souvenirs. Uiteraard werd hier een magneetje gescoord want die hadden we nog niet.
Via Moldavië rijden we door richting de Oekraïne. Voordat we de grens overgaan hebben we een tussenstop in de hoofdstad van Moldavië, Chișinău.
We lopen wat door het centrum en genieten van alles wat we zien.
Eenmaal bij het punt waar we de grens over wilden werden we tegen gehouden. De grenswachters wilden weten wat voor spullen we mee hadden (schoolspullen voor pastor Nabil in Odessa) of dat wel nodig was etc. En we mochten niet door rijden, niet om de spullen, maar omdat de grensovergang met de Oekraïne op dat punt dicht was. Dat stuk gebied was ook in handen van de Russen.
Gelukkig mochten we de andere grensovergang wel over. Maar wat een controles overal, de bananendozen die we mee hadden zijn wel tig keer open gemaakt, en is het wel echt bedoeld voor diegene waar jullie het voor meenemen? Dus maar even met pastor Nabil gebeld en die kon gelukkig bevestigen dat de spullen inderdaad voor hem zijn. Onderweg zijn ook veel controle posten te zien, van die “zwarte” hokjes waar dan soldaten in zitten om de boel in de gaten te houden.
Eenmaal in Odessa gingen we eerst naar het rehabilitatiecentrum van pastor Nabil. Voor Henk een mooi weerzien met Stanislav, één van de mannen die hij de vorige keer heeft ontmoet in het centrum. Ook deze keer hield hij Henk goed in de gaten en liep constant achter ons aan. Hij was duidelijk blij om Henk weer te zien. Hij kwam ons ook uitzwaaien toen wij weer weg gingen.
De volgende dag gaan we eerst Odessa ontdekken (tenminste voor mij dan, want Henk is natuurlijk al eerder hier geweest). Wat is Odessa een prachtige stad! Wel bijzonder om daar zo rond te lopen. En zelfs een stukje Amsterdam in de stad…..
Met de lunch gaan we naar een plek in het park waar vanuit het rehabilitatiecentrum eten wordt uitgedeeld aan daklozen en drugsverslaafden. Dat heeft echt veel indruk op mij gemaakt. Jonge mannen die zo onder invloed zijn, zo stoned als wat, de één nog meer dan de ander. En de ampullen van het drugs injecteren liggen gewoon leeg op straat.
In het centrum is ook een gedenkplek voor alle soldaten uit Odessa die tijdens de oorlog zijn gesneuveld. Voor elk overleden persoon staat er een vlaggetje met naam en data van geboorte en overlijden.
We bezoeken een kathedraal die tijdens de oorlog gebombardeerd is, aan de buitenkant zie je dat niet zoveel maar wel aan de binnenkant. Ze zijn binnen al druk bezig met renoveren. Bij de foto’s kun je zien hoe het was vlak na de bombardering en hoe het nu is.
We bezoeken het jeugdkamp waar pastor Nabil druk mee is en lopen nog even naar de zwarte zee. Helaas kunnen we het strand niet op want die is sinds twee weken hermetisch afgesloten. Dit omdat er een mijn in de zee lag. En de loopgraven zijn ook nog goed zichtbaar. Er was nog één hotel open en de rest is allemaal gesloten en dichtgetimmerd omdat er gewoonweg geen gasten komen. De tuinen worden niet bijgehouden en de natuur neemt het daar volledig over.
We hebben in Odessa 1 keer het luchtalarm af horen gaan, maar geen mens die harder gaat lopen of vlucht. Alsof ze er al helemaal aan gewend zijn.
De volgende dag rijden we naar Reni, dit ligt aan de Donau. Het midden van de Donau tevens de grens met Roemenië.
De wegen in Reni zijn bizar slecht, er zijn maar een paar wegen die goed zijn, de rest is gruis vol hobbels…..
We logeren bij Juliet, Alex en Anja. Hier hebben we een paar hele mooie dagen gehad. De eerste avond hadden we een barbecue met de 20 plus groep.
Het was een hele gezellige avond waar nieuwe vriendschappen zijn gesloten.
De volgende ochtend naar de kerk waar we hartelijk werden ontvangen. Henk en ik mochten allebei wat vertellen over ons werk.
We hebben een korte wandeling gemaakt langs de Donau, lees kort want het was superwarm….
In de avond hebben we een gedeelte van de jeugdavond bijgewoond.
En Alex had wat Oekraïens eten voor ons meegebracht, was erg lekker.
Op maandagmorgen hebben we met Juliet een aantal projecten bezocht.
Eén daarvan is het kinderdagverblijf. Een oud gebouw, maar zo opgevrolijkt door alle muurschilderingen. Ook daar werden we hartelijk ontvangen. Juliet gaf een stukje Engelse les en we hebben enthousiast mee gedaan. We hadden voor de kinderen een klein knuffeltje mee en daar waren ze erg blij mee. De kokkin nam ons zelfs mee haar keukentje in en we moesten proeven wat ze aan het maken was. Ze spreekt Roemeens en konden we mooi met haar communiceren.
We hebben een centrum bezocht wat hulp biedt aan zwangere vrouwen en moeders die inmiddels bevallen zijn. Ook geven ze voorlichting aan scholen in het voortgezet onderwijs. We hebben een tijd met de medewerkers gesproken en ervaringen uitgewisseld.
Tijdens de lunch zijn we naar de kerk gegaan want daar is elke maandag tot en met vrijdag een lunch voor de vluchtelingen. Vluchtelingen die alles kwijt zijn omdat bv hun dorp gebombardeerd is en alles weg gevaagd is. Ze proberen in Reni weer een beetje een toekomst op te bouwen voor zover dat mogelijk is.
De dagen in Reni waren ook intensief maar wel heel mooi. Het waren dagen waarin we echt mooie contacten hebben gelegd waarvan we geloven dat er zeker een vervolg gaat komen. We gaan zien hoe dat allemaal geleid gaat worden.
De terugweg naar Roemenië steken we met het pontje de Donau over. Ook hier weer strenge controles voor de bagage.
We brengen nog een nachtje door in Câmpina bij Marius en Adina en natuurlijk de lieve Sameah.
Nu zijn we ons aan het voorbereiden voor ons verlof naar Nederland. We zullen de maand september in Nederland zijn. We kijken er naar uit om onze familie weer te zien, vrienden en onze sponsors. Wie weet komen we elkaar wel tegen!
Op dit moment is het best koud hier, het lijkt wel herfst. Vandaag dikke onweersbuien. Gelukkig zijn de voorspellingen voor aankomende week beter en kunnen we weer mooi weer verwachten.
Twee weken geleden was er bij Phoneo een groep op bezoek uit Sneek. Tijdens die week hebben er ook weer een aantal samenwerkingen plaats gevonden.
Op de dinsdag kwam er een delegatie met Henk en mij meelopen en hebben we huisbezoeken afgelegd.
We hebben vier gezinnen bezocht. Het waren fijne bezoeken, we mochten voor de mensen bidden en het mooie was dat de kinderen vakantie hadden dus die waren ook thuis. De groep was aardig onder de indruk, er komt veel op ze af. Vele indrukken gaan mee terug naar Nederland. Ze vertelden ook dat het bijzonder is om alles met eigen ogen te zien, te ruiken, te proeven! Dat is toch heel anders dan een verhaaltje lezen of foto’s te zien.
De dag sloten we af met een ijsje in het park en brachten we de groep terug naar de kerk. Met zijn allen kijken we dankbaar terug op deze mooie dag.
Op de woensdag ging ik naar Phoneo toe om samen met Pauline en Ilja (medewerkers van Phoneo) en een gedeelte van de groep naar Petelea te gaan.
Petelea is een dorpje waar veel zigeuners wonen. Dit bezoek heeft heel veel indruk op mij gemaakt. De mensen leven hutje mutje op elkaar en ze leven in grote armoede. Veel gebroken gezinnen.....
De dagelijkse problemen zijn overweldigend. Een groot gedeelte van de dag gaat op aan het maken van zorgen. Zorgen over de staat van het huis (kapotte ramen, geen deuren, lekkend dak), zorgen over energiekosten, medicatiekosten en ga zo maar door.
We lopen de wijk door en gaan bij sommige huisjes naar binnen. Er zijn veel kinderen op straat, ook hier hebben ze vakantie en al zouden ze geen vakantie hebben zijn er ook veel kinderen omdat ze niet naar school gaan, om allerlei redenen.
Het aanstaande kidscamp maakt de kinderen enthousiast en ze kijken er naar uit.
De zigeunerwijk van Petelea ligt op een heuvel en dat betekend dat we wel een stukje omhoog moeten klimmen. Bovenop de heuvel is een begraafplaats en daar eten we onze lunch en genieten we van een prachtig uitzicht.
Na de lunch gaan we verder de heuvel over want achter de heuvel zijn ook nog een aantal huisjes. Ilja vertelde dat het een hele poos heeft geduurd voordat ze er achter kwamen dat daar ook nog huisjes zijn.
En ook hier wonen de mensen onder erbarmelijke omstandigheden, geen elektriciteit, geen stromend water en überhaupt geen douche of wc. We komen daar een meisje tegen die ook mee gaat op kamp en we mogen haar die middag meenemen naar Casa Ana.
Casa Ana is een project van Phoneo in Petelea en draait helemaal om de begeleiding van
kinderen die thuis aan alles gebrek hebben. In het inloophuis kunnen ze spelen en krijgen ze een goede maaltijd. Casa Ana is een thuis voor hen, een plek waar ze terecht kunnen met hun verhalen, belevenissen en verdriet.
In een omgeving die zich kenmerkt door wanorde biedt Casa Ana veiligheid en structuur. Kinderen leren op een positieve manier met elkaar om te gaan. Het recht van de sterkste geldt hier niet! Ze ervaren hoe fijn het is om samen afspraken te maken en je daar ook aan te houden.
De kinderen kunnen in bad en krijgen schone kleren.
Casa Ana biedt een stukje plaatsvervangende ouderlijke zorg. Omdat elk kind recht heeft op zorg en aandacht.
Ook als de eigen ouders, om welke reden dan ook, niet in staat zijn die te geven.
Na het bezoek aan Casa Ana brengen we het meisje weer naar huis en op de terugweg gaan we nog even op bezoek bij een gezin.
Al met al was het behoorlijk indrukwekkend deze dag en het laat me niet los, zeker ook na het kamp van vorige week. Hoe de kinderen zo’n fijne tijd gehad hebben op het kamp, in een veilige omgeving.
Het bezoek aan Petelea gaat zeker een vervolg krijgen, het is mooi om samen met de collega’s van Phoneo iets te kunnen betekenen voor de ander die leeft onder erbarmelijke omstandigheden.
Diezelfde week was ik (Henk) op donderdag samen met Lavinia en een deel van de Sneek groep op bezoek in Apalina. Apalina is een zigeunerwijk aan de rand van Reghin, Net als in Petelea zijn de omstandigheden hier schrijnend. We hebben een aantal gezinnen bezocht. We kwamen ook bij een gezin waar de moeder niet in beeld was. Haar broer van vijftien zorgt voor haar drie kleine kinderen. Ook in Apalina heeft Phoneo een huis waar Lavinia wekelijks een kinderprogramma heeft. We hebben de kinderen daar mee naar toe genomen om ze in bad te doen en schone kleren aan te trekken. Daarna hebben we ze weer thuis gebracht.
Ook uit Apalina gaat er een aantal kinderen mee op kidscamp dus dit was voor mij een mooie gelegenheid om alvast met hen kennis te maken.
Op zondagochtend 4 mei is het dan zover. We gaan op Kidscamp. Om 9 uur worden de kinderen opgehaald in Petelea en Apalina. Er gaan 47 kinderen mee.
Een aantal kinderen heeft een tasje met kleren bij zich. De kinderen die bij mij in de bus zitten komen allemaal zonder bagage. Bij aankomst op het kampterrein krijgen alle kinderen een tas met kleren in hun maat, alsook een fles om te drinken en een tasje met shampoo, tandenborstel, tandpasta en een handdoek.
Het thema van het kamp is: “Wij hebben een God die leeft”. Het kamplied is: “Mijn God is niet van hout”
Alle kinderen zijn verdeeld in groepen en Lavinia en ik hebben samen een groep van 10 kinderen uit Apalina onder onze hoede. Al heel snel heb ik een goede band met hen. De kinderen hunkeren naar een liefhebbende vader en naar een stuk veiligheid. Het is hartverscheurend als ik stukjes bij beetjes hun thuissituatie hoor.
Na het kamp ga ik Lavinia helpen bij het programma voor de kinderen van Apalina.
De kinderen hebben echt genoten op het kamp, van de worship, de knutselactiviteiten, de spellen en natuurlijk het kampvuur op de laatste avond.
Het was een heel bijzonder kamp en het heeft ons veel gedaan. Het was ook lastig om de kinderen weer naar huis te brengen……
Hierbij een filmpje van het kamp:
Ik ben de HEERE, uw God,
Die u leert wat nuttig is
Die u leidt op de weg die u gaan moet
Jesaja 48:17
Wilt u ons steunen dan kan dat via het onderstaande IBAN nummer:
NL41 INGB 00059 86 122
t.n.v: Christian Roma Support te Rotterdam, onder vermelding van:
Het is inmiddels alweer 12 april dus de hoogste tijd voor een nieuwe blog. De eerste van dit jaar.
Op dit moment schommelen we een beetje tussen de winter en de lente. Twee weken geleden hadden we bv prachtig lente weer en was het ook heerlijk om in de tuin te werken. De bollen in de grond beginnen te groeien, en het gras moest ook alweer gemaaid worden. Maar deze week werden we ineens weer verrast met een winters weertje. Het begon weer te vriezen in de nacht (beetje zielig voor de bloemen [e-1f60a]) en gisteren heeft het de hele dag gesneeuwd. Nu vind ik het best leuk als het sneeuwt, maar begin april zit ik daar toch niet meer zo op te wachten. Het mooie lenteweer is gelukkig weer in aantocht want volgende week verwachten ze temperaturen boven de 20 graden.
Januari was een lastige maand, 15 januari was de sterfdag van Daan, alweer een jaar geleden, maar het voelt nog als de dag van gisteren.
In januari hebben we ook een dierentuin in Roemenië bezocht, voor mij de eerste keer. De entree is heel goedkoop, rond de 7,5 euro. De dierentuinen zijn toch niet te vergelijken met de dierentuinen in Nederland. De omstandigheden waarin de dieren leven is best wel triest. De olifanten stonden binnen, ze zagen er gestrest uit. Best zielig. De flamingo’s stonden ook binnen, zoveel flamingo’s op elkaar in een hok waar verder niks was. Er was ook een klein veldje waar veel ooievaars waren. En zonder net oid. En dat in januari, ws zijn de veren zo behandeld dat de ooievaars niet meer weg kunnen vliegen. Was ook zo bizar zoveel ooievaars bij elkaar in januari….Geef mij dan de dierentuinen in Nederland maar.
In februari ben ik twee weken naar Nederland geweest. Voor die tijd was het nog spannend of mijn rijbewijs op tijd klaar zou zijn (zie vorige blog) maar die was gelukkig op tijd klaar). Maar in Nederland toch het meeste met openbaar vervoer gedaan omdat ik niet elke dag een auto tot beschikking gehad. Het was fijn om familie en vrienden weer te zien en natuurlijk nog even bij mijn vorige werk op bezoek geweest. Wat is er daar ook veel veranderd in anderhalf jaar, maar het was erg gezellig. Verder heb ik die twee weken niet veel gedaan, vooral ook rustig aan gedaan en veel uitgeslapen [e-1f60a]. En ik werd zowaar verrast met een flink pak sneeuw. Dus hup naar buiten om foto’s te maken en lekker door de sneeuw te lopen, heerlijk dat krakende geluid van de sneeuw. Zoveel sneeuw hadden we thuis nog niet gehad deze winter. Ik zou die dag nog met Natasha de stad in, maar ja in Nederland is dan gelijk alles in rep en roer en viel al het openbaar vervoer uit dus ging dat helaas niet door.
Eind februari was er bij ons in de kerk een conferentie van vrijdag tot en met zondag. Marius en Adina en hun dochter Sameah hebben toen een aantal dagen bij ons gelogeerd omdat Marius ging helpen bij de conferentie. Was erg fijn om samen wat tijd door te kunnen brengen.
In maart hebben we een hele drukke maand gehad met allerlei bezoekjes.
Jitske en ik zijn weer op bezoek geweest bij de mevrouw die woont in het verzorgingstehuis in Glodeni. Ze was begin februari jarig maar door de bezoekjes aan Nederland was het er nog niet van gekomen om haar te bezoeken. Ik had een appeltaart gebakken voor haar en haar kamergenoten en we hadden een aantal Libelles voor haar meegenomen. Omdat ze Nederlands spreekt kan ze die prima lezen en ze was er dan ook erg blij mee.
Veder is het bestuur geweest en er was bij onze collega organisatie Phoneo een groep Amerikaanse vrouwen op bezoek. Meer daarover kunnen jullie lezen in onze nieuwsbrief. Willen jullie deze ook ontvangen stuur dan even een berichtje dan zetten we jullie op de mailingslijst. Er staat ook informatie in over de kinderclub waar Henk en Jitske op dit moment mee bezig zijn.
Ook zijn Jurriën en Margreet op bezoek geweest. We hebben een goede week met elkaar gehad. Ze zijn mee geweest op huisbezoeken en ook naar ons inloophuis Adăpost. Ze hadden al veel verhalen gehoord van Fred en Jitske maar om het dan ook zelf te ondervinden hoe het hier is was toch wel heel bijzonder voor hun.
Het is fijn om bezoek uit Nederland te ontvangen en wat te kunnen laten zien en delen over ons leven hier. Zelf zien, ruiken dat is toch anders dan horen van verhalen.
Eind maart zijn we naar Câmpina geweest om de eerste verjaardag van Sameah te vieren, we genieten zo van haar!
Henk is begin april nog een week naar Nederland geweest om de verjaardag van Mats te vieren.
Na Pasen (dit jaar valt Pasen gelijk in zowel Nederland als Roemenië) hebben we een week vakantie en daarna staat het eerste kinderkamp alweer op het programma. Begin mei gaan we weer mee met het kinderkamp van Phoneo. Daarover meer in ons volgende blog.
We wensen iedereen gezegende Paasdagen toe! Bedankt voor jullie steun in welke vorm dan ook.
U zij de glorie, opgestane Heer!
U zij de victorie, nu en immermeer.
Wilt u ons steunen dan kan dat via het onderstaande IBAN nummer:
NL41 INGB 00059 86 122
t.n.v: Christian Roma Support te Rotterdam, onder vermelding van:
Vandaag is het 31 december, de laatste dag van het jaar en dan ook de laatste blog van 2024. Rond de feestdagen in december wordt er vaak terug gekeken naar het afgelopen jaar.
Het jaar 2024 begon dramatisch voor ons vanwege het overlijden van onze grote kleine vriend Daan. Onze wereld stond op zijn kop en we kwamen terecht in een rollercoaster. We missen hem ontzettend. Vanavond/vannacht komen veel mensen bij elkaar om elkaar gelukkig nieuwjaar te wensen, en dat is ook goed, maar ik zie er zo tegenop. Het wachten is nog steeds op het definitieve rapport van het NFI, en wie weet wat er allemaal nog op ons afkomt…...
Oudjaarsavond betekend ook dat dat alweer de tweede oudjaarsavond is in Roemenië. Qua werk kijken we terug op een mooi jaar, waar we na de zomervakantie dingen hebben veranderd in het programma waar we zeer enthousiast over zijn. Meer daarover is te lezen in ons vorige blog.
Nu nog even over de laatste maand van het jaar. December was een drukke tijd voor ons. Onze Chris uit Amsterdam was een weekje over om samen met ons pakjesavond te vieren.
Helaas hadden we ook te maken met een aantal griepgevallen en daardoor lag in de eerste week het werk een beetje stil.
Henk en Fred zijn 5 december op weg gegaan naar Nederland om de schoenendozen op te halen bij onze thuisgemeente De Rank. Er waren in totaal 90 schoenendozen ingeleverd en we hebben de kinderen hier in Solovăstru er erg blij mee kunnen maken. Nogmaals bedankt voor jullie medewerking namens ons allen!
Verder kregen we bezoek van Albert, en Mats en David en zij hebben ons heel goed geholpen met de activiteiten in de laatste week voor kerst.
We hebben in het dorp zo’n 160 kerstpakketten uitgedeeld. Allemaal weer blijde gezichten, fijn dat we dat ook dit jaar weer konden doen.
Ook was er de kerstmaaltijd van ons inloophuis Adăpost. Deze keer in ons zendingshuis. We hebben een goede tijd gehad met elkaar. De kinderen van de kidsclub hebben die middag hun kerstspel opgevoerd voor de bezoekers van Adăpost. De mensen waren ontroerd en er viel hier en daar een traan. En vrijdag was er het kerstfeest met de kinderen van de kidsclub. Er waren ook een aantal ouders en familie aanwezig.
Op zaterdag was er de laatste activiteit van het seizoen, het uitdelen van de schoenendozen. Zoals eerder genoemd een groot succes.
Nu hebben we twee weken vakantie. De kerstdagen hebben we doorgebracht met vrienden en we hebben een goede tijd gehad met elkaar.
Gisteren zijn we naar Targu Mures geweest voor het verlengen van mijn rijbewijs. Wat een gedoe is dat zeg….je moet eerst langs de huisarts voor een verwijsbrief. Daarmee zijn we naar de polikliniek in Reghin gegaan en volgens de regels moet je wel langs een stuk of zeven dokters, waaronder een psycholoog en een neuroloog. Maar in de praktijk gebeurd dat vaak niet. Ik heb twee dokters gezien ( onder andere ogentest) en toen was het klaar. Alle stempels binnen, ach ja, in Roemenië zijn ze soms zo streng wat regels betreft, maar dit ging zo soepel.
Gisteren dus naar TGM naar het politiebureau, we dachten dat we alle papieren in orde hadden maar moesten we toch nog naar een andere bureau voor een ander papiertje en dan terugkomen. Dit omdat het gaat om een Nederlands rijbewijs wat omgezet moet worden in een Roemeens rijbewijs. Op dat bureau zeiden ze dat per 1 januari de regels veranderd zijn en dat de papieren eerst naar Boekarest moeten en dan nog naar Nederland omdat de gemeente die mijn rijbewijs heeft afgegeven moet controleren of de gegevens kloppen. En als dat geregeld is kunnen we de papieren weer ophalen en weer terug naar het politiebureau. Nou ja, we gaan het zien, komt vast wel goed.
Vanmorgen nog oliebollen gebakken, en voor de eerste keer zijn ze best goed gelukt [e-1f60a].
We willen jullie allemaal bedanken voor de steun het afgelopen jaar in welke vorm dan ook! We wensen jullie voor 2025 wijsheid, geluk, liefde en veel zegen toe.
Vrede van God, de vrede van God
De vrede van God zij met jou
Vrede van hem, vrede van God
De vrede van God zij met jou
Dank en gebedspunten:
*voor kracht in de situatie rondom het onderzoek naar het overlijden van Daan
*voor wijsheid in het nieuwe jaar
*dank voor alle activiteiten die we hebben mogen houden
Het nieuwe seizoen is alweer twee maanden aan de gang, tijd voor een nieuwe blog.
Een nieuw seizoen betekent terugkijken naar het vorig seizoen en vooruit kijken naar wat het komend seizoen ons zou kunnen brengen. We hebben met het team overlegd hoe het afgelopen seizoen is verlopen, wat ging goed en wat kan misschien anders.
Zo hebben we het uitdelen van de voedselpakketten in een andere vorm gestoken. Er zijn zo’n tien gezinnen in het dorp die sowieso onder de armoede grens leven en die gaan Jitske en ik regelmatig bezoeken en dan krijgen ze ook een voedselpakket. Een pakket waar ze ook echt wat aan hebben. Je kunt denken aan olie, bloem, suiker, melk, eieren, aardappels, margarine, jam, pasta, rijst, bouillon, tandpasta etc. We vragen de mensen naar het inkomen en naar ratio krijgen ze dan een pakket van ons. Omdat er verschillen zitten in de hoogtes van de uitkering die de gezinnen krijgen hebben we een bezoek gebracht aan de sociale werkster op het gemeentehuis hier in het dorp.
Daar werd ons wel duidelijk waarom de één meer en de ander minder sociale hulp krijgt. Het is hier ook nog zo dat de gezinnen met kinderen een bijdrage krijgen van de scholen, we willen dan ook nog een bezoek gaan brengen aan de school om daar in gesprek te gaan.
Het geeft zoveel energie en zoveel vreugde om de mensen op deze manier te kunnen helpen. Om er voor ze te zijn, naar hun verhaal te luisteren en te kunnen ondersteunen met een pakket.
Het uitdelen van de pakketten is het niet alleen, alles moet ook nog goed vastgelegd worden. Er moeten contracten gemaakt worden waarop precies moet staan wat er in het pakket zit en dat moet weer kloppen met de aankoopbonnen. De mensen moeten er ook voor tekenen. Er komt met het werk veel administratieve rompslomp bij kijken wat veel tijd kost. Jitske en Henk zorgen ervoor dat alles goed wordt ingevoerd in de computer en dat alles kloppend naar de boekhouder kan.
We zijn ook begonnen met het moeder en baby project. Er zijn een aantal moeders in het dorp die niet genoeg inkomen hebben om bv luiers en/of babyvoeding te kopen en die ondersteunen we waar nodig. En daarbij komt ook nog dat ze ook niet gezond en voldoende eten en daarom ook geen borstvoeding hebben voor de baby. We hebben één van de gezinnen geholpen met een babybedje.
Jitske en ik bezoeken ook een mevrouw in het dorpje Glodeni. Zij heeft MS en woont in een “verpleegtehuis”. Ze is getrouwd geweest met een Nederlander en spreekt dan ook Nederlands. De omstandigheden zijn niet zoals in Nederland, ze is de enige in het tehuis die alleen een lichamelijke beperking heeft. De rest heeft psychische klachten of bv een verstandelijke beperking. Fijn om haar te kunnen bezoeken, ik had een rookworst voor haar meegenomen uit Nederland ze zei nl dat ze daar wel zin in had [e-1f60a]. Ze denkt nog vaak terug aan de tijd dat ze in Nederland heeft gewoond.
Eind september, begin oktober zijn we voor verlof naar Nederland geweest, nadat ik eerst mijn verjaardag heb gevierd. Mijn eerste in Roemenië. Samen met vrienden heb ik een prachtige dag gehad. Het verlof in Nederland was ook fijn. Fijn om familie en vrienden te ontmoeten en daar waar mogelijk was onze sponsors. Ook was het fijn om de diensten bij te wonen van onze thuisgemeente. De startzondag was een mooi begin van ons verlof.
Inmiddels zijn we alweer vijf weken terug in Roemenië.
We hebben een paar drukke weken achter de rug. Allereerst is het bestuur op bezoek geweest, we hebben een goede tijd met elkaar gehad. Gesproken over het werk, over het leven in Roemenië en ook quality time met elkaar doorgebracht.
Henk is samen met Fred naar een conferentie in Oradea geweest.
Verder was er bij Phoneo twee keer een groep op bezoek, de eerste groep kwam uit Duitsland en de tweede groep kwam uit Ureterp.
Van beide groepen heeft er een delegatie bij ons in het dorp gewerkt.
De groep uit Duitsland is aan het werk geweest in het Blok. Ze hebben daar een appartement geverfd en wat herstel werkzaamheden gedaan.
De groep uit Ureterp zijn bij een aantal huisjes geweest om ook te verven en herstelwerkzaamheden uit te voeren. De glimlach op de gezichten van de mensen uit het dorp is onvergetelijk. Zo dankbaar waren ze.
Afgelopen week hebben we één van de moeders van het babyproject opgehaald uit het ziekenhuis. Haar zoontje heeft daar een aantal dagen gelegen met bronchitisklachten en ze had geen vervoer naar huis. Bijzonder om het ziekenhuis van de binnenkant te zien. Moeders zijn verplicht om bij de kinderen in het ziekenhuis te blijven ongeacht hoe de thuissituatie is.
Vrouwen zijn ook verplicht om in het ziekenhuis te bevallen. Vaak liggen ze met meerdere op 1 kamer te bevallen, de vaders mogen dan ook niet bij de bevalling aanwezig zijn.
Bij Adăpost hebben we fijne middagen. Het bezoekersaantal is wat aan het stijgen en het is fijn om ook hun een fijne tijd te kunnen geven dmv spel, een gesprek, een goede maaltijd en een stukje te delen uit Gods woord. Buiten dat we mooie dingen meemaken in Adăpost hebben we ook zorgen over een aantal deelnemers en zijn we met elkaar in gesprek hoe we hen op de beste manier kunnen helpen.
De winter is in aantocht en dat betekent dat de tuin winterklaar is gemaakt. Het gras is voor de laatste keer gemaaid, de bloembollen zitten weer in de grond en hier en daar zijn snoeiwerkzaamheden verricht. De stokrozen hebben nog lang gebloeid, omdat het zo lang mooi weer is geweest kwamen er steeds weer nieuwe knoppen aan. En onze kameraad Richard heeft het hek aangepast want die was toch wel behoorlijk gammel aan het worden. Dank je wel Richard!
Samen met Raymond en Ferdy ben ik begonnen om te proberen de Roemeense taal een beetje eigen te maken[e-1f60a]. Henk is onze begeleider en met een studie van de NHA hopen we wat op te kunnen steken zodat het ons gaat lukken om met de mensen een gesprek aan te knopen. Het mooiste is als je woorden gaat herkennen, het is echter geen makkelijke taal om te leren, maar we doen ons best.
De tijd vliegt en dat betekent dat we ook steeds dichter bij kerst komen. De voorbereidingen voor de kerstpakketten actie zijn in volle gang en ook de schoenendoosactie is van start gegaan. Bij onze thuisgemeente De Rank worden schoenendozen gevuld voor de kinderen hier in het dorp.
In december gaan Henk en Fred naar Nederland om de dozen op te halen. De hulpgoederen transporten rijden nog steeds niet en als je een firma vind die ze wel kan meenemen kost het zoveel papierwerk dat we er voor gekozen hebben om ze zelf op te halen.
Denk je van hé, daar wil ik wel aan meedoen dan moet je even contact met ons opnemen. Dan kunnen we je wat meer informatie geven.
En inmiddels wonen alweer meer dan een jaar in Roemenië. We kijken terug op een heel bijzonder jaar. Een jaar met pieken maar ook zeker met grote dalen. We zijn dankbaar dat we ons hier thuis voelen maar het gemis van onze lieve Daan is nog steeds niet te bevatten. Ons gebed is dat er zo snel mogelijk een doorbraak komt in het onderzoek en dat er meer duidelijkheid komt.
We willen jullie allemaal bedanken voor de steun het afgelopen jaar in wat voor vorm dan ook!
Gebedspunten:
*Doorbraak in het onderzoek tbv het overlijden van Daan
*Schoenendoosactie
*Voldoende financiën voor de kerstpakketten actie
Dankpunten:
*Dat we hier prachtig werk mogen doen
*Dat we een goed verlof in Nederland gehad hebben
*Voor alle steun het afgelopen jaar in wat voor vorm dan ook
De Here zegent jou
en Hij beschermt jou
Hij schijnt zijn licht over jouw leven
Hij zal genadig zijn
en heel dicht bij je zijn
Hij zal Zijn vrede aan je geven
Wilt u ons steunen dan kan dat via het onderstaande IBAN nummer:
NL41 INGB 00059 86 122
t.n.v: Christian Roma Support te Rotterdam, onder vermelding van:
Het is inmiddels alweer twee maanden geleden dat de vorige blog geschreven is. We schrijven regelmatig een blog en we hebben ook een nieuwsbrief. De nieuwsbrief is echt alleen werk gerelateerd en in de blog worden ook nog andere gebeurtenissen besproken die we in het dagelijks leven meemaken. Het kan dus zijn dat bepaalde zaken elkaar overlappen.
Het vorige blog ging over het kinderkamp van Phoneo en ik had beloofd om nog iets over ons eigen kinderkamp te schrijven. Echter twee dagen na ons kinderkamp gingen we naar Uppsala in Zweden voor de conferentie van Livets Ord en was het er nog niet van gekomen om een blog te schrijven.
Maar eerst hadden we op 9 juli de afsluiting van Adăpost, ons inloophuis. We hebben iedereen in Reghin opgehaald en bij het zendingshuis hadden we een bbq met elkaar. Vanwege de warmte zaten we binnen, buiten was niet te doen. De mensen vonden het geweldig, alsof ze op een bruiloft waren werd er gezegd. Zeer geslaagd dus.
Een terugblik op onze eigen kinderdagen:
Deze vonden plaats op 16-17 en 18 juli. Het thema van het kamp was Jozef.
Kinderen konden zich van te voren aanmelden, er was plek voor 30 kinderen. Het kamp werd gehouden in Jabenita. Daar is een mooi terrein, veel ruimte om te spelen en een overdekt gedeelte om te knutselen, te zingen, te luisteren naar het Bijbelverhaal etc. We haalden de kinderen om half tien op en aan het eind van de middag werden ze weer terug gebracht naar Solovăstru.
Iedere dag was er een Bijbelverhaal, knutselwerkje, spelletjes en ieder groepje kon zich alvast voorbereiden voor de bonte middag op donderdag.
Met het knutselen deden de kinderen erg enthousiast aan mee, zelfs de oudere jongens van 16-17 jaar. Elk knutselstukje had wel een link naar het verhaal over Jozef. De kinderen hebben ook een linnen tas versierd waarin ze hun knutselwerkjes aan het eind van het kamp mee naar huis konden nemen.
Er was een zeskamp, teambuilding spellen en natuurlijk waterspellen. En vooral die waterspellen waren fijn want het was erg warm die dagen. Dat maakte het ook dat de kinderen soms een beetje futloos waren……en dat is te begrijpen met die hitte.
De bonte middag was ook een groot succes en hebben we enorm gelachen met elkaar.
De eigenaren van het terrein (Adlersnest) zorgden voor het eten, daar hadden we dus geen omkijken naar.
Al met al was het een geslaagd kamp en bedanken we de vrienden uit Nederland die speciaal voor het kamp naar Roemenië waren gekomen om ons te helpen!
Na het kamp hadden we nog 1 dag om ons voor te bereiden op onze reis naar Zweden. Voor de kinderdagen was de auto nog naar de garage geweest voor een check. En dat was maar goed ook, er moest wel wat gerepareerd worden. In Roemenië kan het de gewoonte zijn dat je de onderdelen die vervangen zijn mee krijgt naar huis. Ze worden dan in je kofferbak gestopt, puur als bewijs dat er wel degelijk iets gebeurd is. Gelukkig hadden wij dat niet [e-1f60a].
In Uppsala hebben we een toffe conferentie gehad. Mooie worship, goede sprekers en ook bijzondere ontmoetingen. We kijken er met grote dankbaarheid op terug. Was ook fijn om Erik nog even te zien die we in Roemenië ontmoet hebben. Roemenië kwam ook een aantal keren terug tijdens de diensten. Er zijn twee jongens uitgezegend die als zendeling in Roemenië gaan werken en er zijn plannen om vanuit Livets Ord een Bijbelschool te gaan starten in Roemenië.
Nog even over de worship, er is één lied wat ik graag met jullie wil delen, dat het een bemoediging mag zijn voor jullie allemaal!
Na de conferentie hebben we nog vakantie gevierd. Genoten van het prachtige land. We zijn echt wel grote fans van Zweden. We zijn dankbaar dat het mogelijk was om deze reis te maken!
Op de terugreis kwamen we praktisch langs Auschwitz en hebben we een bezoek gebracht aan het voormalig concentratiekamp Auschwitz-Birkenau. Dat was kippenvel tot op het bot, zo ontzettend indrukwekkend, met geen pen te beschrijven.
Dit mag echt nooit vergeten worden!!
De rest van augustus hebben we nog vakantie, dat betekend dat we nog een week te gaan hebben voordat we weer aan het werk gaan. We gaan morgen weer naar onze vrienden in Campina. Zondag wordt onze bonuskleindochter opgedragen. Op de terugweg willen we de Transfagarasan gaan rijden. Volgens de makers van het programma TopGear de mooiste weg van Europa. Er is daar ook grote kans dat je bruine beren tegenkomt. Ik ben benieuwd of we er een paar gaan zien…..
Er was laatst hier in ons dorp nog een bruine beer gesignaleerd.
Op 2 september gaan we weer aan het werk en we zijn al een beetje aan het brainstormen over het komend seizoen. Zijn er misschien dingen die anders kunnen? Moeten activiteiten anders ingevuld worden of gaat het goed zoals het gaat? Het is goed om daarover met onze collega’s in gesprek te blijven. We kijken er naar uit wat komend seizoen ons brengen zal.
Verder zijn we al aan het voorbereiden voor ons verlof naar Nederland. We zullen van 20 september tot en met 6 oktober in Nederland zijn. De bedoeling van dit “officiële” verlof is om de sponsors te bezoeken en een beetje te netwerken. En uiteraard om familie en vrienden te bezoeken. Het zal niet haalbaar zijn om iedereen te bezoeken, maar we doen ons best.
We willen jullie bedanken voor jullie support in welke vorm dan ook.
Dankpunten:
*voor de mooie reis naar Zweden
*voor het werk wat we hier mogen en kunnen doen
Gebedspunten:
*voorbereiding voor het verlof naar Nederland
*voor het nieuwe seizoen
*voor het onderzoek wat nog steeds loopt ivm het overlijden van onze kleinzoon Daan.
God is trouw
Zijn plannen falen niet
Wilt u ons steunen dan kan dat via het onderstaande IBAN nummer:
NL41 INGB 00059 86 122
t.n.v: Christian Roma Support te Rotterdam, onder vermelding van:
Het is alweer even geleden dat ik een blog heb geschreven. Op de één of andere manier kon ik me er niet toe zetten. Maar nu is het toch weer hoog tijd om jullie mee te nemen in een nieuw stukje van ons avontuur.
Het vorige blog eindigde toen het bij ons Pasen was. Daarna hadden we een weekje vakantie en zijn we naar Câmpina geweest om vrienden te bezoeken.
De eerste dag hebben we een bezoek gebracht aan Târgoviște. Kenmerkend in deze stad is de Chindiatoren. Bovenop de toren heb je mooi zicht op de ruïnes van het prinselijke hof. En daarachter ligt het Chindiapark. Târgoviște staat ook bekend om de executie van Ceaușescu en zijn vrouw.
We hebben onze bonuskleindochter ontmoet en dat was wel heel bijzonder. Wat een mooie meid en haar ogen zo helder open.
In Roemenië kennen ze geen kraamhulp. Als je dat wilt moet je zelf iemand regelen die je komt helpen. Of je kunt iemand inhuren die je komt helpen als je bv problemen hebt met borstvoeding geven. Daar betaal je dan een bepaald bedrag voor, voor de tijd die ze zijn geweest.
Na de geboorte heeft de vrouw twee jaar zwangerschapsverlof. Heeft zij geen baan en dus ook geen inkomen maar de partner wel dan heeft die twee jaar zwangerschapsverlof. Na de twee jaar is je werkgever verplicht om je weer aan te nemen.
Verder hebben we bezoek gebracht aan andere vrienden en op vrijdag hebben we Jeroen geholpen om de maaltijden rond te brengen. Dat vond ik wel heel bijzonder. Eerst bij Luminita in de keuken gekeken en hebben we haar geholpen met inpakken. Er worden zo’n 70 porties gekookt. We kwamen bij zigeunerwijken waar Henk veel gewerkt heeft toen hij zijn eerste periode in Roemenië woonde. Ik had er al wel veel over gehoord maar om er dan ook te zijn en een stukje te kunnen bijdragen was fijn om te doen. Na tien jaar waren de mensen zo blij om hem weer te zien. Er werden herinneringen opgehaald en het was mooi om te horen wat Henk betekend heeft voor de mensen in de periode dat hij daar werkzaam was.
Al met al hebben we een hele mooie week gehad in Câmpina.
We zijn bij een rommelmarkt geweest georganiseerd door Adél en Attila Toth. Zij hebben een kindertehuis in Peris. Daarbij hebben ze een tweedehands winkel om zo inkomsten binnen te halen voor het kindertehuis. Zij krijgen ook veel spullen uit Nederland oa van De Graanschuur in Hoogezand en bv van Gain. Gain is een christelijke organisatie uit Nederland en op hun website staat te lezen : Help Roma kinderen dromen. Vanuit De Graanschuur werken ze ook wel samen met Gain als het gaat om de hulpgoederen transporten naar Roemenië. Echter is dat op dit moment moeizaam omdat alles tegen wordt gehouden bij de Roemeense grens. We hopen en bidden dat daar gauw een oplossing voor komt.
Ondertussen begint er van alles te bloeien en te groeien in de tuin. De struiken pioenrozen zijn ontzettend mooi. De stokrozen komen uit en de druivenrank doet ook goed zijn best.
De frambozen struiken worden ook heel groot en tot onze verbazing ontdekten we ook nog dat we twee kersenbomen in de tuin hebben staan. Henk krijgt het druk met jam maken!
De moestuin slaan we over, dat gaan we volgend jaar wel oppakken. De bermbloemen zijn gezaaid, hier en daar komt er al wat op, we gaan zien wat er uiteindelijk uit gaat komen van al die bloemzaadjes die we gezaaid hebben.
We hebben een bijzondere ontmoeting gehad met een aantal jongeren in onze kerk. We kwamen met elkaar in gesprek en 1 van de jongeren, Erik, vroeg aan Henk of hij uit Zweden komt omdat hij een vest aan had waar de Zweedse vlag op staat. Henk vertelde dat hij op en top Zweden fan is en Erik vertelde dat hij uit Zweden komt. Om een lang verhaal kort te maken, Erik zit op de Bijbelschool in Uppsala en wij zijn daar een paar keer geweest naar de Europe Conference bij Livets Ord. De kerk waar de bijbelschool gevestigd is. Dat gaf gelijk een klik en er werden telefoonnummers uitgewisseld. Er werd afgesproken om contact te houden en we zouden wel zien waar dit toe zal leiden. Erik en Ruben (één van de jongeren) waren met een groep al sinds begin van het jaar op outreach in Roemenië.
Tot onze verbazing kreeg Henk even later een appje van Erik, de ontmoeting en de kerkdienst hadden zoveel indruk op hun gemaakt dat ze nog graag een keer wilden komen voordat ze weer naar Zweden zouden gaan. Ze zijn 21/22 mei twee dagen geweest en hebben zowel bij Phoneo als bij ons projecten bezocht. Twee avonden hebben ze bij ons gegeten en we hebben een bijzondere tijd met elkaar gehad. We hebben oa gesproken over de conferentie, het was in eerste instantie niet de bedoeling om daar heen te gaan omdat we dan nog geen vakantie hebben. Maar de ontmoeting met Erik en Ruben was zo bijzonder dat we sterk het gevoel hebben dat we daar heen moeten. We hebben de plannen omgegooid en de laatste week van juli gaan we naar Zweden om de conferentie bij te wonen. Het leuke is ook nog dat de pastor van Livets Ord, Joakim Lundqvist, afgelopen Opwekkingsconferentie heeft gesproken bij de jeugd.
Op 23 mei zijn Jitske en ik naar Nederland gevlogen. Ik heb daar een goede tijd gehad en het was fijn om familie en vrienden te ontmoeten. Een dienst bij te wonen van onze thuisgemeente De Rank en bij de bewoners op bezoek van De Capellastraat. En niet te vergeten het concert van Chris Tomlin in Ahoy, dat was echt heel gaaf!
Op 9 juni zijn we weer terug gevlogen samen met drie vriendinnen die graag willen zien waar wij wonen en werken en om iets van het land te zien. We zijn onder andere naar Brasov geweest en Prăpăstiile Zărneștiului. Het was een goede tijd met elkaar.
Ondertussen is het al aardig zomer hier, dit weekend verwachten ze 32 graden.
We werken toe naar de kinderkampen die er aan zitten te komen.
Aanstaande zondag (dit weekend is het trouwens Pinksteren bij ons) gaan Henk en ik mee met het kinderkamp van Phoneo. Een kamp van vier dagen inclusief overnachting in de buurt van Cluj.
En dan half juli zijn onze eigen kinderdagen. Drie dagen in Jabenita (alleen overdag), een dorpje naast Solovăstru.
Over de kinderkampen zal ik in een volgende blog wat vertellen.
De kinderen hebben bijna allemaal vakantie en dat duurt tot half september. Drie maanden dus.
De maand augustus hebben wij zelf vakantie en de planning is om rond 16 september naar Nederland te komen voor een verlof van ongeveer drie weken.
Your name is the highest
Your name is the greatest
Your name stands above them all
All thrones and dominions
All powers and positions
Your name stands above them all
Chris Tomlin – Holy Forever
Wilt u ons steunen? Dan kan dat via het onderstaande IBAN nummer:
NL41 INGB 00059 86 122
t.n.v: Christian Roma Support te Rotterdam, onder vermelding van:
De laatste dag is achter de rug. We konden helaas niet uitslapen, want we hadden een strakke planning.
De dag begon weer met een heerlijk gezamenlijk ontbijt. Hierna gingen we alle koffers inpakken, huisjes opruimen en de auto's van binnen uitzuigen. Toen we dit eenmaal allemaal klaar hadden zijn we naar de boerderij gegaan van stichting Aria om daar de week te evalueren en afscheid te nemen van iedereen.
Hierna zijn we richting Cluj-Napoca gereden om daar de auto's van buiten te wassen, nadat deze schoon waren hebben we elkaar weer opgezocht bij een enorm groot winkelcentrum. Hier hebben we even een hapje gegeten, gegamed en gewinkeld.
We hebben de avond afgesloten in een heerlijk restaurant, hier was echt van alles te eten. Onze bestellingen waren dan ook erg gevarieerd. Als kers op de taart hadden we nog een hele leuke Quote Quiz met de leukste uitspraken die iedereen deze week heeft gezegd.
Aan het eind van de avond hebben we ingechecked in een hotel waar we ons hebben klaargemaakt voor onze vlucht van de komende ochtend. De wekker staat op 2.30.
We staan morgen om 8.30 als het goed gaat op Belgische bodem.
Dat was hem dan... de laatste bouwdag. Het is gelukt! Het huisje is af!
Ook deze dag zijn we weer begonnen met een heerlijk ontbijtje. Waarna we allemaal met een lekkere volle buik richting de bouwplaats konden. De mannen zijn gelijk het dak op gesprongen om de laatste latjes te plaatsen en de dakpanplaten te monteren. Tara en Corné hebben zich op het binnenmuurtje gestort en die was ook binnen de kortste keren af. Gerina en Anoek hebben het dak aan het huisje vastgemaakt.
Voor de lunch had Annet heerlijke pannenkoeken gebakken, daar waren we heel erg blij mee.
Felica en Inez hebben zich bezig gehouden met het trappetje. Hiervoor hadden ze bedacht om het te gaan mozaïeken met de lieverlingskleur van Larissa: namelijk crème, beige, chocola bruin, maar niet te donker chocola en een beetje licht.
Anoek heeft zich later gefocust op de binnendeur. En ook de buitendeur is geplaatst. Het dak is afgemaakt. En om niet te vergeten zijn er nog een kachel, potjes, pannetjes en bloemetjes in het huisje gezet.
Dus de conclusie is het huisje is af! Aan het einde van de dag mochten we de sleutel overdragen aan Larissa. Gelukkig kon Yorick ook bij dit moment zijn. Dit werd erg emotioneel, want wat was ze blij. Ze vertelde dat ze onze liefde kon voelen. Daarom wilde ze die liefde òns teruggeven doori een oprechte dikke knuffel [e-1f60a] Alle kinderen uit de wijk hadden zich bij de overdacht verzameld om ons uitgebreid de bedanken met voor iedereen een medaille waarop psalm 16:8-9 stond geschreven. Wat hebben we dankbaar werk mogen verzetten!
Wij hebben weer heerlijk avondgegeten met bonensoep, aardappels, groente en een cordonbleu. Tijdens het eten hebben we uitgebreid de dag geëvalueerd en zijn we tot de conclusie gekomen dat we mega trots zijn op wat we hebben kunnen neerzetten!
Wij gaan zometeen heerlijk slapen en morgen eindelijk uitslapen.
P.S door het uitslapen komt een dikke streep want we gaan vrijdag koffers pakken, auto's schoonmaken, ons ressort opruimen, een laatste groet brengen aan Ton en Alice en dan terugrijden naar Cluj
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2019-06-28 13:03:33
[totalVisitorCount] => 20287
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 179
[author] => Jeugd
[cityName] => Telechiu
[travelId] => 530790
[travelTitle] => Jongerenreis Telechiu oktober 2025
[travelTitleSlugified] => jongerenreis-telechiu-oktober-2025
[dateDepart] => 2025-10-18
[dateReturn] => 2025-10-25
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Roemenië
[countryIsoCode] => ro
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/242/857_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/436/368_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => bouwdag-4-gaan-we-het-redden
)
[2] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110205
[userId] => 436368
[countryId] => 154
[username] => JongerenprojectRoemenie
[datePublication] => 2025-10-22
[photoRevision] => 0
[title] => Dag 5 Bouwdag 3
[message] =>
De 5e dag zit er al weer op en voor ons de 3e bouwdag.
Voor het maken van het ontbijt waren vandaag de jongens aan de beurt. We vonden het wat spannend, maar de jongens hebben zich uitgesloofd. We hadden heerlijk ontbijt met een gebakken eitje.
Eenmaal bij de bouw konden we van start. Gipsplaten tegen het dak boren, isolatie leggen, dakplaten op maat zagen en plaatsen. En wat waren de dames hier goed in. Dakspanden meten, zagen en plaatsen. Na even uitzoeken hoe het werkte hadden de jongens de smaak te pakken en werd het productiewerk. Ook kon er vast een team beginnen met de binnenmuur. En om niet te vergeten hebben Harm-Jan en Felicia een prachtig trappetje voor het huisje gebouwd. Inez, Iemke en Alice bezochten een doof jongetje die slechthorend blijkt te zijn. Inez zal Alice nog tips doorgeven hoe je hem bijvoorbeeld klanken kunt aanleren.
We hebben heerlijk eten gehad van een plaatselijk bedrijf. Na het genieten van de soep, rijst en appeltaart hebben we even de dag geëvalueerd en kwamen we tot de conclusie dat het een topdag was! Er was maar één minpuntje aan deze dag: er was helaas één van ons ziek, waardoor we hem de hele dag hebben moeten missen.
Terugkijkend op een mooie dag gaan wij de komende nacht tegemoed en hopen wij op een goede nachtrust. We hopen dat de dag van morgen net zo'n topdag mag worden en dat we met bloed, zweet en tranen en nog veel meer plezier het huisje mogen verderbouwen.
De ochtend is begonnen met ochtendgymnastiek. Zodat we allemaal springend, dansend, zingend en jubelend extra vroeg ons bed uit konden om om 8 uur bij de bouwplaats te zijn. Dit zodat toen extra stenen geleverd konden worden. Dit ging natuurlijk echt op zijn roemeens dus waren ze er na de koffie gelukkig eindelijk. Dat was perfect getimed, de blokken waren net allemaal aan het huisje gelijmd. Nog een paar uurtjes lijmen verder en toen zaten al de 12 lagen stenen er op.
Daarna werd het tijd voor de balken, dus team balk kon toen de laaste stenen gelegd werden vast gaan passen en meten. Uiteindelijk hadden we een mooie verdeling van een zagerij van de dames en de mannen die de balken voor het dak gingen plaatsen.
Rond het einde van de middag ging de kookploeg richting 'het resort' om een heerlijk AVGtje te maken. De mannen hadden de smaak te pakken en wilden liever nog even doorgaan.
Toen uiteindelijk iedereen was aangekomen hebben we heerlijk genoten van onze (zo goed als) Hollandse pot. Mét jus. Anoek heeft de dag afgesloten waarna de dames en heren uiteen zijn gegaan om nog even verder te praten en er een waardevolle avond van te maken.
We hopen allemaal op een gezegde nacht en proberen morgen net zo energiek op te staan.
Bij het kraaien van de haan werden wij vanmorgen wakker. Niet iedereen werd zo blij van dat gekraai dus werd het lied De haan is dood uit volle borst meegezongen. Hierna probeerden Gerina en Anoek de jongens wakker te krijgen, maar na een poosje was de hele buurt wakker en waren de jongens alsnog te laat voor het eten. We hebben heerlijk ontbeten, met vandaag ook smeerbare Nutella.
Hierna gingen we met zijn allen in de startblokken, want de eerste bouwdag was aangebroken. Eerst één voor één, steen voor steen stenen naar de fundering sjouwen. We wilden daarna beginnen met metselen, maar er was helaas nog geen zand. Na wat zand te hebben geleend konden we verder. Toen konden we beginnen met de eerste stenen leggen. We hadden al wel met het blote oog gezien dat de fundering een beetje schuin stond, maar nadat Bertram wat meetwerk had gedaan bleek er een verschil van 12 cm te zijn. Gelukkig hebben we een heel stel handige Harry's meegenomen en is de eerste laag stenen wel waterpas geplaatst. Met dank aan de door Corné geproduceerde specie. We hebben tussendoor een heerlijke lunch gehad met een lekker gekookt eitje van Iemke. En om niet te vergeten werden er ondertussen meerdere vrolijke dansjes gedaan.
Johan had voorspelt dat we minimaal 5 lagen stenen zouden neerzetten. Dat is gelukt! We hebben maar liefst 7,5 lagen neergezet.
Nadat iedereen heerlijk had gedouched hebben we met een zeer smakelijke pizzapunt teruggeblikt op een zeer geslaagde bouwdag.
We genieten nog even een poosje van elkaars gezelschap en gaan zometeen de haan weltrusten wensen en hopen dat morgen weer een hele mooie bouwdag mag brengen.
Na een beste eerste nacht doorgebracht te hebben in ons “resort” was het bij buitenkomst een beetje fris an de neuse. Na een uitgebreid zondags ontbijt [e-1f95a] bedanken we Ymke en Annet hiervoor en konden we alles achterlaten voor de afwasploeg.
Als er nog getwijfeld zou worden of de gebeden van vandaag gehoord zouden worden in de hemel, weten we zeker dat de gemeten 110 decibellen van de lofliederen dat in ieder geval wel werden.
Als het daaraan zou liggen, komt het met ons iets minder …….
De voorganger was weer als vanouds: hartelijk, vanuit het hart [e-2764] en emotioneel [e-1f62a].We deden ook een NL bijdrage: [e-1f3bc]van A tot Z bent u de hoogste Heer. De vrouwenkant verzorgde de bijpassende bewegingen
Met een warm hart (de rest trouwens ook) stonden we na twee uurtjes weer buiten.
…….bunã ziua( goede dag ) menig maal gezegd op de terugweg van de kerk naar de boerderij casa koppa. (huis van de kaaskoppen)
Hier voelden we de rijke zegen , in zonnestralen , van boven .
Onze gastheer wees ons de weg naar een idyllische plek waar het gras altijd groener is daar achter de heuvel . (Ramses shaffy ). De BBQ werd zorgvuldig ontstoken.
De mannen zijn vervolgens begonnen met het ontbossen van Roemenië, zodat we een prachtig kampvuur hadden.
Bij het vuur spraken we over elkaars minnetjes en plusjes.
1 uur zaterdagmorgen heul vroeg druppelden de eersten binnen. En werden meteen 2 mensen vergeten op te halen. Goed begin is t halve werk.
Voor 2.00 u reden 4 auto's richting Charleroi, waarvan 1 auto bijna belande bij de kiss and ride van een ander vliegveld rondom Brussel. Natuurlijk moest er onderweg een kleine stop worden gemaakt bij een tankstation, zodat Anoekhaar vrijdagavond Bal uit de jus kon verorberen. Om6 uur waren alle auto's gearriveerd en geparkeerd en konden we de bagagechecks/douane door.... DRUK dat het er was! Helemaal toen we in derij met kapotte bagageband stonden. De tijd om te boarden kroop dichterbij en met een sprint die niet zou misstaan inHome Alone hebben alle 16 de vlucht gehaald. Ook onze eerste ruimteverkenners. Zo vlogen we door de wolken heen en boven de wolken scheende sunne en was de lucht blauw.
Aangekomen in Cluj stonden er 4 auto's klaar en gingen we boodschappen halen en een hapje eten: we waren inmiddels 12 uur onderweg. En toen een prachtige rit van 2,5 uur naar Telechiu waar we hartelijk ontvangen werden door Ton en Alice, Dinu en Anka en Christina.We wandelden meteen maar het Romadorp waar we nu konden zien waar we aan t werk zouden gaan.
Bertram keurde de vloer en was tevreden.
Ook project 2019: Soenita en project 2023 : Cassandra mochten we weer ontmoeten en bekijken. En we ontmoeten een heel blije en enthousiaste Larissa die iedereen een spontane knuffel gaf. Voor haar bouwen we dit jaar een huisje.
We sloten de dag af met een Goulashsoepje in de gaarkeuken van de boerderij van Stichting Ariaen moe maar voldaan reden we naar Alesd om onze bedjes op te zoeken. T was een lange, mooie, indrukwekkende dag.
De laatste blog is alweer een tijdje geleden. Inmiddels is het seizoen voorbij en hebben we nu vakantie. De laatste weken van het seizoen waren erg druk.
En dan nu lekker vakantie. Vorige week zijn we een kleine week naar de Oekraïne geweest. Ik vond het best spannend om naar een land te gaan wat in oorlog is, maar we hebben een hele mooie tijd gehad.
We zijn via de Bicaz kloof in Roemenië naar Iași gereden waar we de eerste overnachting hadden.
De Bicaz kloof is echt heel mooi om daar doorheen te rijden. En ook heel toeristisch met veel kraampjes langs de kant van de weg met veel souvenirs. Uiteraard werd hier een magneetje gescoord want die hadden we nog niet.
Via Moldavië rijden we door richting de Oekraïne. Voordat we de grens overgaan hebben we een tussenstop in de hoofdstad van Moldavië, Chișinău.
We lopen wat door het centrum en genieten van alles wat we zien.
Eenmaal bij het punt waar we de grens over wilden werden we tegen gehouden. De grenswachters wilden weten wat voor spullen we mee hadden (schoolspullen voor pastor Nabil in Odessa) of dat wel nodig was etc. En we mochten niet door rijden, niet om de spullen, maar omdat de grensovergang met de Oekraïne op dat punt dicht was. Dat stuk gebied was ook in handen van de Russen.
Gelukkig mochten we de andere grensovergang wel over. Maar wat een controles overal, de bananendozen die we mee hadden zijn wel tig keer open gemaakt, en is het wel echt bedoeld voor diegene waar jullie het voor meenemen? Dus maar even met pastor Nabil gebeld en die kon gelukkig bevestigen dat de spullen inderdaad voor hem zijn. Onderweg zijn ook veel controle posten te zien, van die “zwarte” hokjes waar dan soldaten in zitten om de boel in de gaten te houden.
Eenmaal in Odessa gingen we eerst naar het rehabilitatiecentrum van pastor Nabil. Voor Henk een mooi weerzien met Stanislav, één van de mannen die hij de vorige keer heeft ontmoet in het centrum. Ook deze keer hield hij Henk goed in de gaten en liep constant achter ons aan. Hij was duidelijk blij om Henk weer te zien. Hij kwam ons ook uitzwaaien toen wij weer weg gingen.
De volgende dag gaan we eerst Odessa ontdekken (tenminste voor mij dan, want Henk is natuurlijk al eerder hier geweest). Wat is Odessa een prachtige stad! Wel bijzonder om daar zo rond te lopen. En zelfs een stukje Amsterdam in de stad…..
Met de lunch gaan we naar een plek in het park waar vanuit het rehabilitatiecentrum eten wordt uitgedeeld aan daklozen en drugsverslaafden. Dat heeft echt veel indruk op mij gemaakt. Jonge mannen die zo onder invloed zijn, zo stoned als wat, de één nog meer dan de ander. En de ampullen van het drugs injecteren liggen gewoon leeg op straat.
In het centrum is ook een gedenkplek voor alle soldaten uit Odessa die tijdens de oorlog zijn gesneuveld. Voor elk overleden persoon staat er een vlaggetje met naam en data van geboorte en overlijden.
We bezoeken een kathedraal die tijdens de oorlog gebombardeerd is, aan de buitenkant zie je dat niet zoveel maar wel aan de binnenkant. Ze zijn binnen al druk bezig met renoveren. Bij de foto’s kun je zien hoe het was vlak na de bombardering en hoe het nu is.
We bezoeken het jeugdkamp waar pastor Nabil druk mee is en lopen nog even naar de zwarte zee. Helaas kunnen we het strand niet op want die is sinds twee weken hermetisch afgesloten. Dit omdat er een mijn in de zee lag. En de loopgraven zijn ook nog goed zichtbaar. Er was nog één hotel open en de rest is allemaal gesloten en dichtgetimmerd omdat er gewoonweg geen gasten komen. De tuinen worden niet bijgehouden en de natuur neemt het daar volledig over.
We hebben in Odessa 1 keer het luchtalarm af horen gaan, maar geen mens die harder gaat lopen of vlucht. Alsof ze er al helemaal aan gewend zijn.
De volgende dag rijden we naar Reni, dit ligt aan de Donau. Het midden van de Donau tevens de grens met Roemenië.
De wegen in Reni zijn bizar slecht, er zijn maar een paar wegen die goed zijn, de rest is gruis vol hobbels…..
We logeren bij Juliet, Alex en Anja. Hier hebben we een paar hele mooie dagen gehad. De eerste avond hadden we een barbecue met de 20 plus groep.
Het was een hele gezellige avond waar nieuwe vriendschappen zijn gesloten.
De volgende ochtend naar de kerk waar we hartelijk werden ontvangen. Henk en ik mochten allebei wat vertellen over ons werk.
We hebben een korte wandeling gemaakt langs de Donau, lees kort want het was superwarm….
In de avond hebben we een gedeelte van de jeugdavond bijgewoond.
En Alex had wat Oekraïens eten voor ons meegebracht, was erg lekker.
Op maandagmorgen hebben we met Juliet een aantal projecten bezocht.
Eén daarvan is het kinderdagverblijf. Een oud gebouw, maar zo opgevrolijkt door alle muurschilderingen. Ook daar werden we hartelijk ontvangen. Juliet gaf een stukje Engelse les en we hebben enthousiast mee gedaan. We hadden voor de kinderen een klein knuffeltje mee en daar waren ze erg blij mee. De kokkin nam ons zelfs mee haar keukentje in en we moesten proeven wat ze aan het maken was. Ze spreekt Roemeens en konden we mooi met haar communiceren.
We hebben een centrum bezocht wat hulp biedt aan zwangere vrouwen en moeders die inmiddels bevallen zijn. Ook geven ze voorlichting aan scholen in het voortgezet onderwijs. We hebben een tijd met de medewerkers gesproken en ervaringen uitgewisseld.
Tijdens de lunch zijn we naar de kerk gegaan want daar is elke maandag tot en met vrijdag een lunch voor de vluchtelingen. Vluchtelingen die alles kwijt zijn omdat bv hun dorp gebombardeerd is en alles weg gevaagd is. Ze proberen in Reni weer een beetje een toekomst op te bouwen voor zover dat mogelijk is.
De dagen in Reni waren ook intensief maar wel heel mooi. Het waren dagen waarin we echt mooie contacten hebben gelegd waarvan we geloven dat er zeker een vervolg gaat komen. We gaan zien hoe dat allemaal geleid gaat worden.
De terugweg naar Roemenië steken we met het pontje de Donau over. Ook hier weer strenge controles voor de bagage.
We brengen nog een nachtje door in Câmpina bij Marius en Adina en natuurlijk de lieve Sameah.
Nu zijn we ons aan het voorbereiden voor ons verlof naar Nederland. We zullen de maand september in Nederland zijn. We kijken er naar uit om onze familie weer te zien, vrienden en onze sponsors. Wie weet komen we elkaar wel tegen!
Op dit moment is het best koud hier, het lijkt wel herfst. Vandaag dikke onweersbuien. Gelukkig zijn de voorspellingen voor aankomende week beter en kunnen we weer mooi weer verwachten.
Twee weken geleden was er bij Phoneo een groep op bezoek uit Sneek. Tijdens die week hebben er ook weer een aantal samenwerkingen plaats gevonden.
Op de dinsdag kwam er een delegatie met Henk en mij meelopen en hebben we huisbezoeken afgelegd.
We hebben vier gezinnen bezocht. Het waren fijne bezoeken, we mochten voor de mensen bidden en het mooie was dat de kinderen vakantie hadden dus die waren ook thuis. De groep was aardig onder de indruk, er komt veel op ze af. Vele indrukken gaan mee terug naar Nederland. Ze vertelden ook dat het bijzonder is om alles met eigen ogen te zien, te ruiken, te proeven! Dat is toch heel anders dan een verhaaltje lezen of foto’s te zien.
De dag sloten we af met een ijsje in het park en brachten we de groep terug naar de kerk. Met zijn allen kijken we dankbaar terug op deze mooie dag.
Op de woensdag ging ik naar Phoneo toe om samen met Pauline en Ilja (medewerkers van Phoneo) en een gedeelte van de groep naar Petelea te gaan.
Petelea is een dorpje waar veel zigeuners wonen. Dit bezoek heeft heel veel indruk op mij gemaakt. De mensen leven hutje mutje op elkaar en ze leven in grote armoede. Veel gebroken gezinnen.....
De dagelijkse problemen zijn overweldigend. Een groot gedeelte van de dag gaat op aan het maken van zorgen. Zorgen over de staat van het huis (kapotte ramen, geen deuren, lekkend dak), zorgen over energiekosten, medicatiekosten en ga zo maar door.
We lopen de wijk door en gaan bij sommige huisjes naar binnen. Er zijn veel kinderen op straat, ook hier hebben ze vakantie en al zouden ze geen vakantie hebben zijn er ook veel kinderen omdat ze niet naar school gaan, om allerlei redenen.
Het aanstaande kidscamp maakt de kinderen enthousiast en ze kijken er naar uit.
De zigeunerwijk van Petelea ligt op een heuvel en dat betekend dat we wel een stukje omhoog moeten klimmen. Bovenop de heuvel is een begraafplaats en daar eten we onze lunch en genieten we van een prachtig uitzicht.
Na de lunch gaan we verder de heuvel over want achter de heuvel zijn ook nog een aantal huisjes. Ilja vertelde dat het een hele poos heeft geduurd voordat ze er achter kwamen dat daar ook nog huisjes zijn.
En ook hier wonen de mensen onder erbarmelijke omstandigheden, geen elektriciteit, geen stromend water en überhaupt geen douche of wc. We komen daar een meisje tegen die ook mee gaat op kamp en we mogen haar die middag meenemen naar Casa Ana.
Casa Ana is een project van Phoneo in Petelea en draait helemaal om de begeleiding van
kinderen die thuis aan alles gebrek hebben. In het inloophuis kunnen ze spelen en krijgen ze een goede maaltijd. Casa Ana is een thuis voor hen, een plek waar ze terecht kunnen met hun verhalen, belevenissen en verdriet.
In een omgeving die zich kenmerkt door wanorde biedt Casa Ana veiligheid en structuur. Kinderen leren op een positieve manier met elkaar om te gaan. Het recht van de sterkste geldt hier niet! Ze ervaren hoe fijn het is om samen afspraken te maken en je daar ook aan te houden.
De kinderen kunnen in bad en krijgen schone kleren.
Casa Ana biedt een stukje plaatsvervangende ouderlijke zorg. Omdat elk kind recht heeft op zorg en aandacht.
Ook als de eigen ouders, om welke reden dan ook, niet in staat zijn die te geven.
Na het bezoek aan Casa Ana brengen we het meisje weer naar huis en op de terugweg gaan we nog even op bezoek bij een gezin.
Al met al was het behoorlijk indrukwekkend deze dag en het laat me niet los, zeker ook na het kamp van vorige week. Hoe de kinderen zo’n fijne tijd gehad hebben op het kamp, in een veilige omgeving.
Het bezoek aan Petelea gaat zeker een vervolg krijgen, het is mooi om samen met de collega’s van Phoneo iets te kunnen betekenen voor de ander die leeft onder erbarmelijke omstandigheden.
Diezelfde week was ik (Henk) op donderdag samen met Lavinia en een deel van de Sneek groep op bezoek in Apalina. Apalina is een zigeunerwijk aan de rand van Reghin, Net als in Petelea zijn de omstandigheden hier schrijnend. We hebben een aantal gezinnen bezocht. We kwamen ook bij een gezin waar de moeder niet in beeld was. Haar broer van vijftien zorgt voor haar drie kleine kinderen. Ook in Apalina heeft Phoneo een huis waar Lavinia wekelijks een kinderprogramma heeft. We hebben de kinderen daar mee naar toe genomen om ze in bad te doen en schone kleren aan te trekken. Daarna hebben we ze weer thuis gebracht.
Ook uit Apalina gaat er een aantal kinderen mee op kidscamp dus dit was voor mij een mooie gelegenheid om alvast met hen kennis te maken.
Op zondagochtend 4 mei is het dan zover. We gaan op Kidscamp. Om 9 uur worden de kinderen opgehaald in Petelea en Apalina. Er gaan 47 kinderen mee.
Een aantal kinderen heeft een tasje met kleren bij zich. De kinderen die bij mij in de bus zitten komen allemaal zonder bagage. Bij aankomst op het kampterrein krijgen alle kinderen een tas met kleren in hun maat, alsook een fles om te drinken en een tasje met shampoo, tandenborstel, tandpasta en een handdoek.
Het thema van het kamp is: “Wij hebben een God die leeft”. Het kamplied is: “Mijn God is niet van hout”
Alle kinderen zijn verdeeld in groepen en Lavinia en ik hebben samen een groep van 10 kinderen uit Apalina onder onze hoede. Al heel snel heb ik een goede band met hen. De kinderen hunkeren naar een liefhebbende vader en naar een stuk veiligheid. Het is hartverscheurend als ik stukjes bij beetjes hun thuissituatie hoor.
Na het kamp ga ik Lavinia helpen bij het programma voor de kinderen van Apalina.
De kinderen hebben echt genoten op het kamp, van de worship, de knutselactiviteiten, de spellen en natuurlijk het kampvuur op de laatste avond.
Het was een heel bijzonder kamp en het heeft ons veel gedaan. Het was ook lastig om de kinderen weer naar huis te brengen……
Hierbij een filmpje van het kamp:
Ik ben de HEERE, uw God,
Die u leert wat nuttig is
Die u leidt op de weg die u gaan moet
Jesaja 48:17
Wilt u ons steunen dan kan dat via het onderstaande IBAN nummer:
NL41 INGB 00059 86 122
t.n.v: Christian Roma Support te Rotterdam, onder vermelding van:
Het is inmiddels alweer 12 april dus de hoogste tijd voor een nieuwe blog. De eerste van dit jaar.
Op dit moment schommelen we een beetje tussen de winter en de lente. Twee weken geleden hadden we bv prachtig lente weer en was het ook heerlijk om in de tuin te werken. De bollen in de grond beginnen te groeien, en het gras moest ook alweer gemaaid worden. Maar deze week werden we ineens weer verrast met een winters weertje. Het begon weer te vriezen in de nacht (beetje zielig voor de bloemen [e-1f60a]) en gisteren heeft het de hele dag gesneeuwd. Nu vind ik het best leuk als het sneeuwt, maar begin april zit ik daar toch niet meer zo op te wachten. Het mooie lenteweer is gelukkig weer in aantocht want volgende week verwachten ze temperaturen boven de 20 graden.
Januari was een lastige maand, 15 januari was de sterfdag van Daan, alweer een jaar geleden, maar het voelt nog als de dag van gisteren.
In januari hebben we ook een dierentuin in Roemenië bezocht, voor mij de eerste keer. De entree is heel goedkoop, rond de 7,5 euro. De dierentuinen zijn toch niet te vergelijken met de dierentuinen in Nederland. De omstandigheden waarin de dieren leven is best wel triest. De olifanten stonden binnen, ze zagen er gestrest uit. Best zielig. De flamingo’s stonden ook binnen, zoveel flamingo’s op elkaar in een hok waar verder niks was. Er was ook een klein veldje waar veel ooievaars waren. En zonder net oid. En dat in januari, ws zijn de veren zo behandeld dat de ooievaars niet meer weg kunnen vliegen. Was ook zo bizar zoveel ooievaars bij elkaar in januari….Geef mij dan de dierentuinen in Nederland maar.
In februari ben ik twee weken naar Nederland geweest. Voor die tijd was het nog spannend of mijn rijbewijs op tijd klaar zou zijn (zie vorige blog) maar die was gelukkig op tijd klaar). Maar in Nederland toch het meeste met openbaar vervoer gedaan omdat ik niet elke dag een auto tot beschikking gehad. Het was fijn om familie en vrienden weer te zien en natuurlijk nog even bij mijn vorige werk op bezoek geweest. Wat is er daar ook veel veranderd in anderhalf jaar, maar het was erg gezellig. Verder heb ik die twee weken niet veel gedaan, vooral ook rustig aan gedaan en veel uitgeslapen [e-1f60a]. En ik werd zowaar verrast met een flink pak sneeuw. Dus hup naar buiten om foto’s te maken en lekker door de sneeuw te lopen, heerlijk dat krakende geluid van de sneeuw. Zoveel sneeuw hadden we thuis nog niet gehad deze winter. Ik zou die dag nog met Natasha de stad in, maar ja in Nederland is dan gelijk alles in rep en roer en viel al het openbaar vervoer uit dus ging dat helaas niet door.
Eind februari was er bij ons in de kerk een conferentie van vrijdag tot en met zondag. Marius en Adina en hun dochter Sameah hebben toen een aantal dagen bij ons gelogeerd omdat Marius ging helpen bij de conferentie. Was erg fijn om samen wat tijd door te kunnen brengen.
In maart hebben we een hele drukke maand gehad met allerlei bezoekjes.
Jitske en ik zijn weer op bezoek geweest bij de mevrouw die woont in het verzorgingstehuis in Glodeni. Ze was begin februari jarig maar door de bezoekjes aan Nederland was het er nog niet van gekomen om haar te bezoeken. Ik had een appeltaart gebakken voor haar en haar kamergenoten en we hadden een aantal Libelles voor haar meegenomen. Omdat ze Nederlands spreekt kan ze die prima lezen en ze was er dan ook erg blij mee.
Veder is het bestuur geweest en er was bij onze collega organisatie Phoneo een groep Amerikaanse vrouwen op bezoek. Meer daarover kunnen jullie lezen in onze nieuwsbrief. Willen jullie deze ook ontvangen stuur dan even een berichtje dan zetten we jullie op de mailingslijst. Er staat ook informatie in over de kinderclub waar Henk en Jitske op dit moment mee bezig zijn.
Ook zijn Jurriën en Margreet op bezoek geweest. We hebben een goede week met elkaar gehad. Ze zijn mee geweest op huisbezoeken en ook naar ons inloophuis Adăpost. Ze hadden al veel verhalen gehoord van Fred en Jitske maar om het dan ook zelf te ondervinden hoe het hier is was toch wel heel bijzonder voor hun.
Het is fijn om bezoek uit Nederland te ontvangen en wat te kunnen laten zien en delen over ons leven hier. Zelf zien, ruiken dat is toch anders dan horen van verhalen.
Eind maart zijn we naar Câmpina geweest om de eerste verjaardag van Sameah te vieren, we genieten zo van haar!
Henk is begin april nog een week naar Nederland geweest om de verjaardag van Mats te vieren.
Na Pasen (dit jaar valt Pasen gelijk in zowel Nederland als Roemenië) hebben we een week vakantie en daarna staat het eerste kinderkamp alweer op het programma. Begin mei gaan we weer mee met het kinderkamp van Phoneo. Daarover meer in ons volgende blog.
We wensen iedereen gezegende Paasdagen toe! Bedankt voor jullie steun in welke vorm dan ook.
U zij de glorie, opgestane Heer!
U zij de victorie, nu en immermeer.
Wilt u ons steunen dan kan dat via het onderstaande IBAN nummer:
NL41 INGB 00059 86 122
t.n.v: Christian Roma Support te Rotterdam, onder vermelding van:
Vandaag is het 31 december, de laatste dag van het jaar en dan ook de laatste blog van 2024. Rond de feestdagen in december wordt er vaak terug gekeken naar het afgelopen jaar.
Het jaar 2024 begon dramatisch voor ons vanwege het overlijden van onze grote kleine vriend Daan. Onze wereld stond op zijn kop en we kwamen terecht in een rollercoaster. We missen hem ontzettend. Vanavond/vannacht komen veel mensen bij elkaar om elkaar gelukkig nieuwjaar te wensen, en dat is ook goed, maar ik zie er zo tegenop. Het wachten is nog steeds op het definitieve rapport van het NFI, en wie weet wat er allemaal nog op ons afkomt…...
Oudjaarsavond betekend ook dat dat alweer de tweede oudjaarsavond is in Roemenië. Qua werk kijken we terug op een mooi jaar, waar we na de zomervakantie dingen hebben veranderd in het programma waar we zeer enthousiast over zijn. Meer daarover is te lezen in ons vorige blog.
Nu nog even over de laatste maand van het jaar. December was een drukke tijd voor ons. Onze Chris uit Amsterdam was een weekje over om samen met ons pakjesavond te vieren.
Helaas hadden we ook te maken met een aantal griepgevallen en daardoor lag in de eerste week het werk een beetje stil.
Henk en Fred zijn 5 december op weg gegaan naar Nederland om de schoenendozen op te halen bij onze thuisgemeente De Rank. Er waren in totaal 90 schoenendozen ingeleverd en we hebben de kinderen hier in Solovăstru er erg blij mee kunnen maken. Nogmaals bedankt voor jullie medewerking namens ons allen!
Verder kregen we bezoek van Albert, en Mats en David en zij hebben ons heel goed geholpen met de activiteiten in de laatste week voor kerst.
We hebben in het dorp zo’n 160 kerstpakketten uitgedeeld. Allemaal weer blijde gezichten, fijn dat we dat ook dit jaar weer konden doen.
Ook was er de kerstmaaltijd van ons inloophuis Adăpost. Deze keer in ons zendingshuis. We hebben een goede tijd gehad met elkaar. De kinderen van de kidsclub hebben die middag hun kerstspel opgevoerd voor de bezoekers van Adăpost. De mensen waren ontroerd en er viel hier en daar een traan. En vrijdag was er het kerstfeest met de kinderen van de kidsclub. Er waren ook een aantal ouders en familie aanwezig.
Op zaterdag was er de laatste activiteit van het seizoen, het uitdelen van de schoenendozen. Zoals eerder genoemd een groot succes.
Nu hebben we twee weken vakantie. De kerstdagen hebben we doorgebracht met vrienden en we hebben een goede tijd gehad met elkaar.
Gisteren zijn we naar Targu Mures geweest voor het verlengen van mijn rijbewijs. Wat een gedoe is dat zeg….je moet eerst langs de huisarts voor een verwijsbrief. Daarmee zijn we naar de polikliniek in Reghin gegaan en volgens de regels moet je wel langs een stuk of zeven dokters, waaronder een psycholoog en een neuroloog. Maar in de praktijk gebeurd dat vaak niet. Ik heb twee dokters gezien ( onder andere ogentest) en toen was het klaar. Alle stempels binnen, ach ja, in Roemenië zijn ze soms zo streng wat regels betreft, maar dit ging zo soepel.
Gisteren dus naar TGM naar het politiebureau, we dachten dat we alle papieren in orde hadden maar moesten we toch nog naar een andere bureau voor een ander papiertje en dan terugkomen. Dit omdat het gaat om een Nederlands rijbewijs wat omgezet moet worden in een Roemeens rijbewijs. Op dat bureau zeiden ze dat per 1 januari de regels veranderd zijn en dat de papieren eerst naar Boekarest moeten en dan nog naar Nederland omdat de gemeente die mijn rijbewijs heeft afgegeven moet controleren of de gegevens kloppen. En als dat geregeld is kunnen we de papieren weer ophalen en weer terug naar het politiebureau. Nou ja, we gaan het zien, komt vast wel goed.
Vanmorgen nog oliebollen gebakken, en voor de eerste keer zijn ze best goed gelukt [e-1f60a].
We willen jullie allemaal bedanken voor de steun het afgelopen jaar in welke vorm dan ook! We wensen jullie voor 2025 wijsheid, geluk, liefde en veel zegen toe.
Vrede van God, de vrede van God
De vrede van God zij met jou
Vrede van hem, vrede van God
De vrede van God zij met jou
Dank en gebedspunten:
*voor kracht in de situatie rondom het onderzoek naar het overlijden van Daan
*voor wijsheid in het nieuwe jaar
*dank voor alle activiteiten die we hebben mogen houden
Het nieuwe seizoen is alweer twee maanden aan de gang, tijd voor een nieuwe blog.
Een nieuw seizoen betekent terugkijken naar het vorig seizoen en vooruit kijken naar wat het komend seizoen ons zou kunnen brengen. We hebben met het team overlegd hoe het afgelopen seizoen is verlopen, wat ging goed en wat kan misschien anders.
Zo hebben we het uitdelen van de voedselpakketten in een andere vorm gestoken. Er zijn zo’n tien gezinnen in het dorp die sowieso onder de armoede grens leven en die gaan Jitske en ik regelmatig bezoeken en dan krijgen ze ook een voedselpakket. Een pakket waar ze ook echt wat aan hebben. Je kunt denken aan olie, bloem, suiker, melk, eieren, aardappels, margarine, jam, pasta, rijst, bouillon, tandpasta etc. We vragen de mensen naar het inkomen en naar ratio krijgen ze dan een pakket van ons. Omdat er verschillen zitten in de hoogtes van de uitkering die de gezinnen krijgen hebben we een bezoek gebracht aan de sociale werkster op het gemeentehuis hier in het dorp.
Daar werd ons wel duidelijk waarom de één meer en de ander minder sociale hulp krijgt. Het is hier ook nog zo dat de gezinnen met kinderen een bijdrage krijgen van de scholen, we willen dan ook nog een bezoek gaan brengen aan de school om daar in gesprek te gaan.
Het geeft zoveel energie en zoveel vreugde om de mensen op deze manier te kunnen helpen. Om er voor ze te zijn, naar hun verhaal te luisteren en te kunnen ondersteunen met een pakket.
Het uitdelen van de pakketten is het niet alleen, alles moet ook nog goed vastgelegd worden. Er moeten contracten gemaakt worden waarop precies moet staan wat er in het pakket zit en dat moet weer kloppen met de aankoopbonnen. De mensen moeten er ook voor tekenen. Er komt met het werk veel administratieve rompslomp bij kijken wat veel tijd kost. Jitske en Henk zorgen ervoor dat alles goed wordt ingevoerd in de computer en dat alles kloppend naar de boekhouder kan.
We zijn ook begonnen met het moeder en baby project. Er zijn een aantal moeders in het dorp die niet genoeg inkomen hebben om bv luiers en/of babyvoeding te kopen en die ondersteunen we waar nodig. En daarbij komt ook nog dat ze ook niet gezond en voldoende eten en daarom ook geen borstvoeding hebben voor de baby. We hebben één van de gezinnen geholpen met een babybedje.
Jitske en ik bezoeken ook een mevrouw in het dorpje Glodeni. Zij heeft MS en woont in een “verpleegtehuis”. Ze is getrouwd geweest met een Nederlander en spreekt dan ook Nederlands. De omstandigheden zijn niet zoals in Nederland, ze is de enige in het tehuis die alleen een lichamelijke beperking heeft. De rest heeft psychische klachten of bv een verstandelijke beperking. Fijn om haar te kunnen bezoeken, ik had een rookworst voor haar meegenomen uit Nederland ze zei nl dat ze daar wel zin in had [e-1f60a]. Ze denkt nog vaak terug aan de tijd dat ze in Nederland heeft gewoond.
Eind september, begin oktober zijn we voor verlof naar Nederland geweest, nadat ik eerst mijn verjaardag heb gevierd. Mijn eerste in Roemenië. Samen met vrienden heb ik een prachtige dag gehad. Het verlof in Nederland was ook fijn. Fijn om familie en vrienden te ontmoeten en daar waar mogelijk was onze sponsors. Ook was het fijn om de diensten bij te wonen van onze thuisgemeente. De startzondag was een mooi begin van ons verlof.
Inmiddels zijn we alweer vijf weken terug in Roemenië.
We hebben een paar drukke weken achter de rug. Allereerst is het bestuur op bezoek geweest, we hebben een goede tijd met elkaar gehad. Gesproken over het werk, over het leven in Roemenië en ook quality time met elkaar doorgebracht.
Henk is samen met Fred naar een conferentie in Oradea geweest.
Verder was er bij Phoneo twee keer een groep op bezoek, de eerste groep kwam uit Duitsland en de tweede groep kwam uit Ureterp.
Van beide groepen heeft er een delegatie bij ons in het dorp gewerkt.
De groep uit Duitsland is aan het werk geweest in het Blok. Ze hebben daar een appartement geverfd en wat herstel werkzaamheden gedaan.
De groep uit Ureterp zijn bij een aantal huisjes geweest om ook te verven en herstelwerkzaamheden uit te voeren. De glimlach op de gezichten van de mensen uit het dorp is onvergetelijk. Zo dankbaar waren ze.
Afgelopen week hebben we één van de moeders van het babyproject opgehaald uit het ziekenhuis. Haar zoontje heeft daar een aantal dagen gelegen met bronchitisklachten en ze had geen vervoer naar huis. Bijzonder om het ziekenhuis van de binnenkant te zien. Moeders zijn verplicht om bij de kinderen in het ziekenhuis te blijven ongeacht hoe de thuissituatie is.
Vrouwen zijn ook verplicht om in het ziekenhuis te bevallen. Vaak liggen ze met meerdere op 1 kamer te bevallen, de vaders mogen dan ook niet bij de bevalling aanwezig zijn.
Bij Adăpost hebben we fijne middagen. Het bezoekersaantal is wat aan het stijgen en het is fijn om ook hun een fijne tijd te kunnen geven dmv spel, een gesprek, een goede maaltijd en een stukje te delen uit Gods woord. Buiten dat we mooie dingen meemaken in Adăpost hebben we ook zorgen over een aantal deelnemers en zijn we met elkaar in gesprek hoe we hen op de beste manier kunnen helpen.
De winter is in aantocht en dat betekent dat de tuin winterklaar is gemaakt. Het gras is voor de laatste keer gemaaid, de bloembollen zitten weer in de grond en hier en daar zijn snoeiwerkzaamheden verricht. De stokrozen hebben nog lang gebloeid, omdat het zo lang mooi weer is geweest kwamen er steeds weer nieuwe knoppen aan. En onze kameraad Richard heeft het hek aangepast want die was toch wel behoorlijk gammel aan het worden. Dank je wel Richard!
Samen met Raymond en Ferdy ben ik begonnen om te proberen de Roemeense taal een beetje eigen te maken[e-1f60a]. Henk is onze begeleider en met een studie van de NHA hopen we wat op te kunnen steken zodat het ons gaat lukken om met de mensen een gesprek aan te knopen. Het mooiste is als je woorden gaat herkennen, het is echter geen makkelijke taal om te leren, maar we doen ons best.
De tijd vliegt en dat betekent dat we ook steeds dichter bij kerst komen. De voorbereidingen voor de kerstpakketten actie zijn in volle gang en ook de schoenendoosactie is van start gegaan. Bij onze thuisgemeente De Rank worden schoenendozen gevuld voor de kinderen hier in het dorp.
In december gaan Henk en Fred naar Nederland om de dozen op te halen. De hulpgoederen transporten rijden nog steeds niet en als je een firma vind die ze wel kan meenemen kost het zoveel papierwerk dat we er voor gekozen hebben om ze zelf op te halen.
Denk je van hé, daar wil ik wel aan meedoen dan moet je even contact met ons opnemen. Dan kunnen we je wat meer informatie geven.
En inmiddels wonen alweer meer dan een jaar in Roemenië. We kijken terug op een heel bijzonder jaar. Een jaar met pieken maar ook zeker met grote dalen. We zijn dankbaar dat we ons hier thuis voelen maar het gemis van onze lieve Daan is nog steeds niet te bevatten. Ons gebed is dat er zo snel mogelijk een doorbraak komt in het onderzoek en dat er meer duidelijkheid komt.
We willen jullie allemaal bedanken voor de steun het afgelopen jaar in wat voor vorm dan ook!
Gebedspunten:
*Doorbraak in het onderzoek tbv het overlijden van Daan
*Schoenendoosactie
*Voldoende financiën voor de kerstpakketten actie
Dankpunten:
*Dat we hier prachtig werk mogen doen
*Dat we een goed verlof in Nederland gehad hebben
*Voor alle steun het afgelopen jaar in wat voor vorm dan ook
De Here zegent jou
en Hij beschermt jou
Hij schijnt zijn licht over jouw leven
Hij zal genadig zijn
en heel dicht bij je zijn
Hij zal Zijn vrede aan je geven
Wilt u ons steunen dan kan dat via het onderstaande IBAN nummer:
NL41 INGB 00059 86 122
t.n.v: Christian Roma Support te Rotterdam, onder vermelding van:
Het is inmiddels alweer twee maanden geleden dat de vorige blog geschreven is. We schrijven regelmatig een blog en we hebben ook een nieuwsbrief. De nieuwsbrief is echt alleen werk gerelateerd en in de blog worden ook nog andere gebeurtenissen besproken die we in het dagelijks leven meemaken. Het kan dus zijn dat bepaalde zaken elkaar overlappen.
Het vorige blog ging over het kinderkamp van Phoneo en ik had beloofd om nog iets over ons eigen kinderkamp te schrijven. Echter twee dagen na ons kinderkamp gingen we naar Uppsala in Zweden voor de conferentie van Livets Ord en was het er nog niet van gekomen om een blog te schrijven.
Maar eerst hadden we op 9 juli de afsluiting van Adăpost, ons inloophuis. We hebben iedereen in Reghin opgehaald en bij het zendingshuis hadden we een bbq met elkaar. Vanwege de warmte zaten we binnen, buiten was niet te doen. De mensen vonden het geweldig, alsof ze op een bruiloft waren werd er gezegd. Zeer geslaagd dus.
Een terugblik op onze eigen kinderdagen:
Deze vonden plaats op 16-17 en 18 juli. Het thema van het kamp was Jozef.
Kinderen konden zich van te voren aanmelden, er was plek voor 30 kinderen. Het kamp werd gehouden in Jabenita. Daar is een mooi terrein, veel ruimte om te spelen en een overdekt gedeelte om te knutselen, te zingen, te luisteren naar het Bijbelverhaal etc. We haalden de kinderen om half tien op en aan het eind van de middag werden ze weer terug gebracht naar Solovăstru.
Iedere dag was er een Bijbelverhaal, knutselwerkje, spelletjes en ieder groepje kon zich alvast voorbereiden voor de bonte middag op donderdag.
Met het knutselen deden de kinderen erg enthousiast aan mee, zelfs de oudere jongens van 16-17 jaar. Elk knutselstukje had wel een link naar het verhaal over Jozef. De kinderen hebben ook een linnen tas versierd waarin ze hun knutselwerkjes aan het eind van het kamp mee naar huis konden nemen.
Er was een zeskamp, teambuilding spellen en natuurlijk waterspellen. En vooral die waterspellen waren fijn want het was erg warm die dagen. Dat maakte het ook dat de kinderen soms een beetje futloos waren……en dat is te begrijpen met die hitte.
De bonte middag was ook een groot succes en hebben we enorm gelachen met elkaar.
De eigenaren van het terrein (Adlersnest) zorgden voor het eten, daar hadden we dus geen omkijken naar.
Al met al was het een geslaagd kamp en bedanken we de vrienden uit Nederland die speciaal voor het kamp naar Roemenië waren gekomen om ons te helpen!
Na het kamp hadden we nog 1 dag om ons voor te bereiden op onze reis naar Zweden. Voor de kinderdagen was de auto nog naar de garage geweest voor een check. En dat was maar goed ook, er moest wel wat gerepareerd worden. In Roemenië kan het de gewoonte zijn dat je de onderdelen die vervangen zijn mee krijgt naar huis. Ze worden dan in je kofferbak gestopt, puur als bewijs dat er wel degelijk iets gebeurd is. Gelukkig hadden wij dat niet [e-1f60a].
In Uppsala hebben we een toffe conferentie gehad. Mooie worship, goede sprekers en ook bijzondere ontmoetingen. We kijken er met grote dankbaarheid op terug. Was ook fijn om Erik nog even te zien die we in Roemenië ontmoet hebben. Roemenië kwam ook een aantal keren terug tijdens de diensten. Er zijn twee jongens uitgezegend die als zendeling in Roemenië gaan werken en er zijn plannen om vanuit Livets Ord een Bijbelschool te gaan starten in Roemenië.
Nog even over de worship, er is één lied wat ik graag met jullie wil delen, dat het een bemoediging mag zijn voor jullie allemaal!
Na de conferentie hebben we nog vakantie gevierd. Genoten van het prachtige land. We zijn echt wel grote fans van Zweden. We zijn dankbaar dat het mogelijk was om deze reis te maken!
Op de terugreis kwamen we praktisch langs Auschwitz en hebben we een bezoek gebracht aan het voormalig concentratiekamp Auschwitz-Birkenau. Dat was kippenvel tot op het bot, zo ontzettend indrukwekkend, met geen pen te beschrijven.
Dit mag echt nooit vergeten worden!!
De rest van augustus hebben we nog vakantie, dat betekend dat we nog een week te gaan hebben voordat we weer aan het werk gaan. We gaan morgen weer naar onze vrienden in Campina. Zondag wordt onze bonuskleindochter opgedragen. Op de terugweg willen we de Transfagarasan gaan rijden. Volgens de makers van het programma TopGear de mooiste weg van Europa. Er is daar ook grote kans dat je bruine beren tegenkomt. Ik ben benieuwd of we er een paar gaan zien…..
Er was laatst hier in ons dorp nog een bruine beer gesignaleerd.
Op 2 september gaan we weer aan het werk en we zijn al een beetje aan het brainstormen over het komend seizoen. Zijn er misschien dingen die anders kunnen? Moeten activiteiten anders ingevuld worden of gaat het goed zoals het gaat? Het is goed om daarover met onze collega’s in gesprek te blijven. We kijken er naar uit wat komend seizoen ons brengen zal.
Verder zijn we al aan het voorbereiden voor ons verlof naar Nederland. We zullen van 20 september tot en met 6 oktober in Nederland zijn. De bedoeling van dit “officiële” verlof is om de sponsors te bezoeken en een beetje te netwerken. En uiteraard om familie en vrienden te bezoeken. Het zal niet haalbaar zijn om iedereen te bezoeken, maar we doen ons best.
We willen jullie bedanken voor jullie support in welke vorm dan ook.
Dankpunten:
*voor de mooie reis naar Zweden
*voor het werk wat we hier mogen en kunnen doen
Gebedspunten:
*voorbereiding voor het verlof naar Nederland
*voor het nieuwe seizoen
*voor het onderzoek wat nog steeds loopt ivm het overlijden van onze kleinzoon Daan.
God is trouw
Zijn plannen falen niet
Wilt u ons steunen dan kan dat via het onderstaande IBAN nummer:
NL41 INGB 00059 86 122
t.n.v: Christian Roma Support te Rotterdam, onder vermelding van:
Het is alweer even geleden dat ik een blog heb geschreven. Op de één of andere manier kon ik me er niet toe zetten. Maar nu is het toch weer hoog tijd om jullie mee te nemen in een nieuw stukje van ons avontuur.
Het vorige blog eindigde toen het bij ons Pasen was. Daarna hadden we een weekje vakantie en zijn we naar Câmpina geweest om vrienden te bezoeken.
De eerste dag hebben we een bezoek gebracht aan Târgoviște. Kenmerkend in deze stad is de Chindiatoren. Bovenop de toren heb je mooi zicht op de ruïnes van het prinselijke hof. En daarachter ligt het Chindiapark. Târgoviște staat ook bekend om de executie van Ceaușescu en zijn vrouw.
We hebben onze bonuskleindochter ontmoet en dat was wel heel bijzonder. Wat een mooie meid en haar ogen zo helder open.
In Roemenië kennen ze geen kraamhulp. Als je dat wilt moet je zelf iemand regelen die je komt helpen. Of je kunt iemand inhuren die je komt helpen als je bv problemen hebt met borstvoeding geven. Daar betaal je dan een bepaald bedrag voor, voor de tijd die ze zijn geweest.
Na de geboorte heeft de vrouw twee jaar zwangerschapsverlof. Heeft zij geen baan en dus ook geen inkomen maar de partner wel dan heeft die twee jaar zwangerschapsverlof. Na de twee jaar is je werkgever verplicht om je weer aan te nemen.
Verder hebben we bezoek gebracht aan andere vrienden en op vrijdag hebben we Jeroen geholpen om de maaltijden rond te brengen. Dat vond ik wel heel bijzonder. Eerst bij Luminita in de keuken gekeken en hebben we haar geholpen met inpakken. Er worden zo’n 70 porties gekookt. We kwamen bij zigeunerwijken waar Henk veel gewerkt heeft toen hij zijn eerste periode in Roemenië woonde. Ik had er al wel veel over gehoord maar om er dan ook te zijn en een stukje te kunnen bijdragen was fijn om te doen. Na tien jaar waren de mensen zo blij om hem weer te zien. Er werden herinneringen opgehaald en het was mooi om te horen wat Henk betekend heeft voor de mensen in de periode dat hij daar werkzaam was.
Al met al hebben we een hele mooie week gehad in Câmpina.
We zijn bij een rommelmarkt geweest georganiseerd door Adél en Attila Toth. Zij hebben een kindertehuis in Peris. Daarbij hebben ze een tweedehands winkel om zo inkomsten binnen te halen voor het kindertehuis. Zij krijgen ook veel spullen uit Nederland oa van De Graanschuur in Hoogezand en bv van Gain. Gain is een christelijke organisatie uit Nederland en op hun website staat te lezen : Help Roma kinderen dromen. Vanuit De Graanschuur werken ze ook wel samen met Gain als het gaat om de hulpgoederen transporten naar Roemenië. Echter is dat op dit moment moeizaam omdat alles tegen wordt gehouden bij de Roemeense grens. We hopen en bidden dat daar gauw een oplossing voor komt.
Ondertussen begint er van alles te bloeien en te groeien in de tuin. De struiken pioenrozen zijn ontzettend mooi. De stokrozen komen uit en de druivenrank doet ook goed zijn best.
De frambozen struiken worden ook heel groot en tot onze verbazing ontdekten we ook nog dat we twee kersenbomen in de tuin hebben staan. Henk krijgt het druk met jam maken!
De moestuin slaan we over, dat gaan we volgend jaar wel oppakken. De bermbloemen zijn gezaaid, hier en daar komt er al wat op, we gaan zien wat er uiteindelijk uit gaat komen van al die bloemzaadjes die we gezaaid hebben.
We hebben een bijzondere ontmoeting gehad met een aantal jongeren in onze kerk. We kwamen met elkaar in gesprek en 1 van de jongeren, Erik, vroeg aan Henk of hij uit Zweden komt omdat hij een vest aan had waar de Zweedse vlag op staat. Henk vertelde dat hij op en top Zweden fan is en Erik vertelde dat hij uit Zweden komt. Om een lang verhaal kort te maken, Erik zit op de Bijbelschool in Uppsala en wij zijn daar een paar keer geweest naar de Europe Conference bij Livets Ord. De kerk waar de bijbelschool gevestigd is. Dat gaf gelijk een klik en er werden telefoonnummers uitgewisseld. Er werd afgesproken om contact te houden en we zouden wel zien waar dit toe zal leiden. Erik en Ruben (één van de jongeren) waren met een groep al sinds begin van het jaar op outreach in Roemenië.
Tot onze verbazing kreeg Henk even later een appje van Erik, de ontmoeting en de kerkdienst hadden zoveel indruk op hun gemaakt dat ze nog graag een keer wilden komen voordat ze weer naar Zweden zouden gaan. Ze zijn 21/22 mei twee dagen geweest en hebben zowel bij Phoneo als bij ons projecten bezocht. Twee avonden hebben ze bij ons gegeten en we hebben een bijzondere tijd met elkaar gehad. We hebben oa gesproken over de conferentie, het was in eerste instantie niet de bedoeling om daar heen te gaan omdat we dan nog geen vakantie hebben. Maar de ontmoeting met Erik en Ruben was zo bijzonder dat we sterk het gevoel hebben dat we daar heen moeten. We hebben de plannen omgegooid en de laatste week van juli gaan we naar Zweden om de conferentie bij te wonen. Het leuke is ook nog dat de pastor van Livets Ord, Joakim Lundqvist, afgelopen Opwekkingsconferentie heeft gesproken bij de jeugd.
Op 23 mei zijn Jitske en ik naar Nederland gevlogen. Ik heb daar een goede tijd gehad en het was fijn om familie en vrienden te ontmoeten. Een dienst bij te wonen van onze thuisgemeente De Rank en bij de bewoners op bezoek van De Capellastraat. En niet te vergeten het concert van Chris Tomlin in Ahoy, dat was echt heel gaaf!
Op 9 juni zijn we weer terug gevlogen samen met drie vriendinnen die graag willen zien waar wij wonen en werken en om iets van het land te zien. We zijn onder andere naar Brasov geweest en Prăpăstiile Zărneștiului. Het was een goede tijd met elkaar.
Ondertussen is het al aardig zomer hier, dit weekend verwachten ze 32 graden.
We werken toe naar de kinderkampen die er aan zitten te komen.
Aanstaande zondag (dit weekend is het trouwens Pinksteren bij ons) gaan Henk en ik mee met het kinderkamp van Phoneo. Een kamp van vier dagen inclusief overnachting in de buurt van Cluj.
En dan half juli zijn onze eigen kinderdagen. Drie dagen in Jabenita (alleen overdag), een dorpje naast Solovăstru.
Over de kinderkampen zal ik in een volgende blog wat vertellen.
De kinderen hebben bijna allemaal vakantie en dat duurt tot half september. Drie maanden dus.
De maand augustus hebben wij zelf vakantie en de planning is om rond 16 september naar Nederland te komen voor een verlof van ongeveer drie weken.
Your name is the highest
Your name is the greatest
Your name stands above them all
All thrones and dominions
All powers and positions
Your name stands above them all
Chris Tomlin – Holy Forever
Wilt u ons steunen? Dan kan dat via het onderstaande IBAN nummer:
NL41 INGB 00059 86 122
t.n.v: Christian Roma Support te Rotterdam, onder vermelding van:
Wij leveren de mooiste reis albums af. Koffietafel boeken van 29 bij 29 cm. Als je de bestelling plaatst ontvang je vrijblijvend een offerte met een preview. Wijzigingen zijn eenvoudig door te voeren. Het boek is een geweldig aandenken aan je onvergetelijke reis. Probeer het uit!.
Van droom naar bezit: hoe je verantwoord een boot of tweede huis koopt
Stel: je bent al jaren fan van reizen, van vrijheid op het water of de geur van dennen in een bos en je overweegt om een boot of vakantiehuis te kopen. Het klinkt als de ultieme droom: een eigen stekkie voor weekends en vakanties, zonder telkens ...
Vrijheid onderweg begint met overzicht
De paradox van vrijheidReizen staat voor vrijheid. Geen vaste routine, geen agenda, alleen jij en de weg die zich ontvouwt. Toch weet elke reiziger dat echte vrijheid niet ontstaat uit chaos, maar uit overzicht. Wanneer je weet waar je bent, wat je ...
De juiste reisverzekering voor jouw wereldreis
Op reis gaan is voor vele reizigers een droom die werkelijkheid wordt. Nieuwe landen ontdekken, culturen beleven, spontane beslissingen nemen en dagen lang niets plannen. Juist daarom is het belangrijk om vóór vertrek goed na te denken ...
Momenteel maken wij geen gebruik van advertenties. Dit willen wij graag zo houden maar helaas kost het onderhoud van deze site veel geld. Wij hopen dan ook dat dagboekhouders snel overstappen naar een VIP abonnement of dat vaste lezers een VIP abonnement cadeau doen aan hun favoriete reizigers.
Als VIP steun je WaarBenJij.nu en krijg je als dank 25% korting op een foto-album. Deze korting is bij een uitgebreid boek veelal groter dan de kosten van een VIP-abonnement dus alleen hierdoor is het al de moeite waard
Wij leveren de mooiste fotoalbums met persoonlijke aandacht. Bundel je verslagen en foto's en maak een tastbare herinnering van een onvergetelijk avontuur.
Telechiu - Roemenië 
