)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Nepal
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype Object
(
[_defaultDoctype:protected] => HTML4_LOOSE
[_registry:protected] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[doctypes] => Array
(
[XHTML11] =>
[XHTML1_STRICT] =>
[XHTML1_TRANSITIONAL] =>
[XHTML1_FRAMESET] =>
[XHTML1_RDFA] =>
[XHTML_BASIC1] =>
[XHTML5] =>
[HTML4_STRICT] =>
[HTML4_LOOSE] =>
[HTML4_FRAMESET] =>
[HTML5] =>
)
[doctype] => HTML4_LOOSE
)
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_Doctype
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink Object
(
[_itemKeys:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => href
[2] => hreflang
[3] => id
[4] => media
[5] => rel
[6] => rev
[7] => type
[8] => title
[9] => extras
[10] => sizes
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadLink
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Nepal
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadScript] => Zend_View_Helper_HeadScript Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadScript
[_arbitraryAttributes:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureScriptType:protected] =>
[_captureScriptAttrs:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_optionalAttributes:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => defer
[2] => language
[3] => src
)
[_requiredAttributes:protected] => Array
(
[0] => type
)
[useCdata] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Nepal
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[InlineScript] => Zend_View_Helper_InlineScript Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_InlineScript
[_arbitraryAttributes:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureScriptType:protected] =>
[_captureScriptAttrs:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_optionalAttributes:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => defer
[2] => language
[3] => src
)
[_requiredAttributes:protected] => Array
(
[0] => type
)
[useCdata] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Nepal
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadTitle] => Zend_View_Helper_HeadTitle Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadTitle
[_translate:protected] =>
[_translator:protected] =>
[_defaultAttachOrder:protected] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Nepal
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Nepal
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[PartialLoop] => Zend_View_Helper_PartialLoop Object
(
[partialCounter:protected] => 15
[_objectKey:protected] =>
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[PaginationControl] => Zend_View_Helper_PaginationControl Object
(
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Partial] => Zend_View_Helper_Partial Object
(
[_objectKey:protected] =>
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Url] => Zend_View_Helper_Url Object
(
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
)
[_helperLoaded:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_helperLoadedDir:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filter:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterClass:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterLoaded:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterLoadedDir:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_escape:Zend_View_Abstract:private] => htmlspecialchars
[_encoding:Zend_View_Abstract:private] => UTF-8
[_lfiProtectionOn:Zend_View_Abstract:private] => 1
[_loaders:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[filter] => Zend_Loader_PluginLoader Object
(
[_loadedPluginPaths:protected] => Array
(
)
[_loadedPlugins:protected] => Array
(
)
[_prefixToPaths:protected] => Array
(
[Zend_View_Filter_] => Array
(
[0] => Zend/View/Filter/
[1] => ./views/filters/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/filters/
)
)
[_useStaticRegistry:protected] =>
)
[helper] => Zend_Loader_PluginLoader Object
(
[_loadedPluginPaths:protected] => Array
(
)
[_loadedPlugins:protected] => Array
(
[HeadMeta] => Zend_View_Helper_HeadMeta
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink
[HeadScript] => Zend_View_Helper_HeadScript
[InlineScript] => Zend_View_Helper_InlineScript
[HeadTitle] => Zend_View_Helper_HeadTitle
[PartialLoop] => Zend_View_Helper_PartialLoop
[Slugify] => TravelLog\View\Helper\Slugify
[DateTime] => TravelLog\View\Helper\DateTime
[Url] => Zend_View_Helper_Url
[ClickTracking] => TravelLog\View\Helper\ClickTracking
[TruncateWords] => TravelLog\View\Helper\TruncateWords
[PaginationControl] => Zend_View_Helper_PaginationControl
[Partial] => Zend_View_Helper_Partial
)
[_prefixToPaths:protected] => Array
(
[Zend_View_Helper_] => Array
(
[0] => Zend/View/Helper/
[1] => ./views/helpers/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/helpers/
)
[TravelLog\View\Helper\] => Array
(
[0] => /srv/www/tl-www/website/application/library/TravelLog/View/Helper/
)
)
[_useStaticRegistry:protected] =>
)
)
[_loaderTypes:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[0] => filter
[1] => helper
)
[_strictVars:Zend_View_Abstract:private] =>
[module] => home
[controller] => nepal
[action] => reisverslagen
[exception] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
(
[_previous:Zend_Exception:private] =>
[message:protected] => Invalid controller specified (nepal)
[string:Exception:private] =>
[code:protected] => 0
[file:protected] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Controller/Dispatcher/Standard.php
[line:protected] => 248
[trace:Exception:private] => Array
(
[0] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Controller/Front.php
[line] => 954
[function] => dispatch
[class] => Zend_Controller_Dispatcher_Standard
[type] => ->
[args] => Array
(
[0] => Zend_Controller_Request_Http Object
(
[_paramSources:protected] => Array
(
[0] => _GET
[1] => _POST
)
[_requestUri:protected] => /nepal/reisverslagen/page/3
[_baseUrl:protected] =>
[_basePath:protected] =>
[_pathInfo:protected] => nepal/reisverslagen/page/3
[_params:protected] => Array
(
[controller] => nepal
[action] => reisverslagen
[page] => 3
[module] => home
[error_handler] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[exception] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
*RECURSION*
[type] => EXCEPTION_NO_CONTROLLER
[request] => Zend_Controller_Request_Http Object
(
[_paramSources:protected] => Array
(
[0] => _GET
[1] => _POST
)
[_requestUri:protected] => /nepal/reisverslagen/page/3
[_baseUrl:protected] =>
[_basePath:protected] =>
[_pathInfo:protected] => nepal/reisverslagen/page/3
[_params:protected] => Array
(
[controller] => nepal
[action] => reisverslagen
[page] => 3
[module] => home
)
[_rawBody:protected] =>
[_aliases:protected] => Array
(
)
[_dispatched:protected] => 1
[_module:protected] => home
[_moduleKey:protected] => module
[_controller:protected] => nepal
[_controllerKey:protected] => controller
[_action:protected] => reisverslagen
[_actionKey:protected] => action
)
)
)
[continentId] => 2
[countryId] => 132
)
[_rawBody:protected] =>
[_aliases:protected] => Array
(
)
[_dispatched:protected] => 1
[_module:protected] => home
[_moduleKey:protected] => module
[_controller:protected] => reports
[_controllerKey:protected] => controller
[_action:protected] => index
[_actionKey:protected] => action
)
[1] => Zend_Controller_Response_Http Object
(
[_body:protected] => Array
(
[default] =>
)
[_exceptions:protected] => Array
(
[0] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
*RECURSION*
)
[_headers:protected] => Array
(
)
[_headersRaw:protected] => Array
(
)
[_httpResponseCode:protected] => 200
[_isRedirect:protected] =>
[_renderExceptions:protected] =>
[headersSentThrowsException] => 1
)
)
)
[1] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Application/Bootstrap/Bootstrap.php
[line] => 97
[function] => dispatch
[class] => Zend_Controller_Front
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
[2] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Application.php
[line] => 366
[function] => run
[class] => Zend_Application_Bootstrap_Bootstrap
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
[3] => Array
(
[file] => /srv/www/tl-www/website/public/index.php
[line] => 220
[function] => run
[class] => Zend_Application
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
)
[previous:Exception:private] =>
)
[currentUserId] => 0
[currentUserName] =>
[domainName] => waarbenjij.nu
[protocol] => https://
[cdnRoot] => https://cdn.easyapps.nl/
[cdn] => https://cdn.easyapps.nl/578/
[notificationWindow] =>
[customBannerParameters] => Array
(
)
[analyticsDomain] => .waarbenjij.nu
[analyticsCode] => UA-109425-7
[analyticsClickTracking] =>
[allContinents] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 1
[name] => Afrika
[nameSlugified] => afrika
[nameSlugifiedCrc32] => 1586791595
[info] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 2
[name] => Azië
[nameSlugified] => azie
[nameSlugifiedCrc32] => 1918887877
[info] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 3
[name] => Centraal-Amerika
[nameSlugified] => centraal-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 4250903019
[info] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 4
[name] => Europa
[nameSlugified] => europa
[nameSlugifiedCrc32] => 1342086343
[info] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 5
[name] => Midden Oosten
[nameSlugified] => midden-oosten
[nameSlugifiedCrc32] => 3432809701
[info] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 6
[name] => Noord-Amerika
[nameSlugified] => noord-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 20851603
[info] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 7
[name] => Oceanië
[nameSlugified] => oceanie
[nameSlugifiedCrc32] => 1997821390
[info] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 8
[name] => Rusland
[nameSlugified] => rusland
[nameSlugifiedCrc32] => 2319586005
[info] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 9
[name] => Zuid-Amerika
[nameSlugified] => zuid-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 2250637612
[info] =>
)
)
[allCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 209
[isoCode] => af
[name] => Afghanistan
[nameSlugified] => afghanistan
[continentId] => 2
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 254
[isoCode] => ax
[name] => Åland
[nameSlugified] => aland
[continentId] => 4
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 242
[isoCode] => us
[name] => Alaska
[nameSlugified] => alaska
[continentId] => 6
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 1
[isoCode] => al
[name] => Albanië
[nameSlugified] => albanie
[continentId] => 4
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 2
[isoCode] => dz
[name] => Algerije
[nameSlugified] => algerije
[continentId] => 1
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 3
[isoCode] => as
[name] => Amerikaans Samoa
[nameSlugified] => amerikaans-samoa
[continentId] => 7
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 190
[isoCode] => vi
[name] => Amerikaanse maagdeneilanden
[nameSlugified] => amerikaanse-maagdeneilanden
[continentId] => 3
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 4
[isoCode] => ad
[name] => Andorra
[nameSlugified] => andorra
[continentId] => 4
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 5
[isoCode] => ao
[name] => Angola
[nameSlugified] => angola
[continentId] => 1
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 6
[isoCode] => ai
[name] => Anguilla
[nameSlugified] => anguilla
[continentId] => 3
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 212
[isoCode] => aq
[name] => Antarctica
[nameSlugified] => antarctica
[continentId] => 9
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 7
[isoCode] => ag
[name] => Antigua
[nameSlugified] => antigua
[continentId] => 3
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 8
[isoCode] => ar
[name] => Argentinië
[nameSlugified] => argentinie
[continentId] => 9
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 9
[isoCode] => am
[name] => Armenië
[nameSlugified] => armenie
[continentId] => 2
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 10
[isoCode] => aw
[name] => Aruba
[nameSlugified] => aruba
[continentId] => 3
)
[15] => stdClass Object
(
[countryId] => 11
[isoCode] => au
[name] => Australië
[nameSlugified] => australie
[continentId] => 7
)
[16] => stdClass Object
(
[countryId] => 13
[isoCode] => az
[name] => Azerbeidjan
[nameSlugified] => azerbeidjan
[continentId] => 2
)
[17] => stdClass Object
(
[countryId] => 14
[isoCode] => bs
[name] => Bahama's
[nameSlugified] => bahama-s
[continentId] => 3
)
[18] => stdClass Object
(
[countryId] => 15
[isoCode] => bh
[name] => Bahrain
[nameSlugified] => bahrain
[continentId] => 5
)
[19] => stdClass Object
(
[countryId] => 16
[isoCode] => bd
[name] => Bangladesh
[nameSlugified] => bangladesh
[continentId] => 2
)
[20] => stdClass Object
(
[countryId] => 17
[isoCode] => bb
[name] => Barbados
[nameSlugified] => barbados
[continentId] => 3
)
[21] => stdClass Object
(
[countryId] => 19
[isoCode] => be
[name] => België
[nameSlugified] => belgie
[continentId] => 4
)
[22] => stdClass Object
(
[countryId] => 20
[isoCode] => bz
[name] => Belize
[nameSlugified] => belize
[continentId] => 1
)
[23] => stdClass Object
(
[countryId] => 21
[isoCode] => bj
[name] => Benin
[nameSlugified] => benin
[continentId] => 1
)
[24] => stdClass Object
(
[countryId] => 22
[isoCode] => bm
[name] => Bermuda
[nameSlugified] => bermuda
[continentId] => 6
)
[25] => stdClass Object
(
[countryId] => 23
[isoCode] => bt
[name] => Bhutan
[nameSlugified] => bhutan
[continentId] => 2
)
[26] => stdClass Object
(
[countryId] => 24
[isoCode] => bo
[name] => Bolivia
[nameSlugified] => bolivia
[continentId] => 9
)
[27] => stdClass Object
(
[countryId] => 252
[isoCode] => bq
[name] => Bonaire
[nameSlugified] => bonaire
[continentId] => 9
)
[28] => stdClass Object
(
[countryId] => 217
[isoCode] => ba
[name] => Bosnië en Herzegovina
[nameSlugified] => bosnie-en-herzegovina
[continentId] => 4
)
[29] => stdClass Object
(
[countryId] => 25
[isoCode] => bw
[name] => Botswana
[nameSlugified] => botswana
[continentId] => 1
)
[30] => stdClass Object
(
[countryId] => 226
[isoCode] => bv
[name] => Bouve Eilanden
[nameSlugified] => bouve-eilanden
[continentId] => 7
)
[31] => stdClass Object
(
[countryId] => 26
[isoCode] => br
[name] => Brazilië
[nameSlugified] => brazilie
[continentId] => 9
)
[32] => stdClass Object
(
[countryId] => 229
[isoCode] => io
[name] => Brits Territorium
[nameSlugified] => brits-territorium
[continentId] => 2
)
[33] => stdClass Object
(
[countryId] => 27
[isoCode] => vg
[name] => Britse maagdeneilanden
[nameSlugified] => britse-maagdeneilanden
[continentId] => 7
)
[34] => stdClass Object
(
[countryId] => 28
[isoCode] => bn
[name] => Brunei
[nameSlugified] => brunei
[continentId] => 2
)
[35] => stdClass Object
(
[countryId] => 29
[isoCode] => bg
[name] => Bulgarije
[nameSlugified] => bulgarije
[continentId] => 4
)
[36] => stdClass Object
(
[countryId] => 30
[isoCode] => bf
[name] => Burkina Faso
[nameSlugified] => burkina-faso
[continentId] => 1
)
[37] => stdClass Object
(
[countryId] => 31
[isoCode] => bi
[name] => Burundi
[nameSlugified] => burundi
[continentId] => 1
)
[38] => stdClass Object
(
[countryId] => 32
[isoCode] => kh
[name] => Cambodja
[nameSlugified] => cambodja
[continentId] => 2
)
[39] => stdClass Object
(
[countryId] => 34
[isoCode] => ca
[name] => Canada
[nameSlugified] => canada
[continentId] => 6
)
[40] => stdClass Object
(
[countryId] => 36
[isoCode] => ky
[name] => Cayman Eilanden
[nameSlugified] => cayman-eilanden
[continentId] => 3
)
[41] => stdClass Object
(
[countryId] => 37
[isoCode] => cf
[name] => Centraal Afrikaanse Republiek
[nameSlugified] => centraal-afrikaanse-republiek
[continentId] => 1
)
[42] => stdClass Object
(
[countryId] => 40
[isoCode] => cl
[name] => Chili
[nameSlugified] => chili
[continentId] => 9
)
[43] => stdClass Object
(
[countryId] => 41
[isoCode] => cn
[name] => China
[nameSlugified] => china
[continentId] => 2
)
[44] => stdClass Object
(
[countryId] => 42
[isoCode] => co
[name] => Colombia
[nameSlugified] => colombia
[continentId] => 9
)
[45] => stdClass Object
(
[countryId] => 231
[isoCode] => km
[name] => Comoros
[nameSlugified] => comoros
[continentId] => 7
)
[46] => stdClass Object
(
[countryId] => 43
[isoCode] => cg
[name] => Congo - Brazzaville
[nameSlugified] => congo-brazzaville
[continentId] => 1
)
[47] => stdClass Object
(
[countryId] => 44
[isoCode] => cd
[name] => Congo, Democratische Republiek v
[nameSlugified] => congo-democratische-republiek-v
[continentId] => 1
)
[48] => stdClass Object
(
[countryId] => 45
[isoCode] => ck
[name] => Cook Eilanden
[nameSlugified] => cook-eilanden
[continentId] => 7
)
[49] => stdClass Object
(
[countryId] => 46
[isoCode] => cr
[name] => Costa Rica
[nameSlugified] => costa-rica
[continentId] => 3
)
[50] => stdClass Object
(
[countryId] => 208
[isoCode] => cu
[name] => Cuba
[nameSlugified] => cuba
[continentId] => 3
)
[51] => stdClass Object
(
[countryId] => 251
[isoCode] => cw
[name] => Curaçao
[nameSlugified] => curacao
[continentId] => 9
)
[52] => stdClass Object
(
[countryId] => 48
[isoCode] => cy
[name] => Cyprus
[nameSlugified] => cyprus
[continentId] => 5
)
[53] => stdClass Object
(
[countryId] => 249
[isoCode] => gx
[name] => De ruimte
[nameSlugified] => de-ruimte
[continentId] => 0
)
[54] => stdClass Object
(
[countryId] => 50
[isoCode] => dk
[name] => Denemarken
[nameSlugified] => denemarken
[continentId] => 4
)
[55] => stdClass Object
(
[countryId] => 51
[isoCode] => dj
[name] => Djibouti
[nameSlugified] => djibouti
[continentId] => 1
)
[56] => stdClass Object
(
[countryId] => 52
[isoCode] => dm
[name] => Dominica
[nameSlugified] => dominica
[continentId] => 3
)
[57] => stdClass Object
(
[countryId] => 53
[isoCode] => do
[name] => Dominicaanse Republiek
[nameSlugified] => dominicaanse-republiek
[continentId] => 3
)
[58] => stdClass Object
(
[countryId] => 70
[isoCode] => de
[name] => Duitsland
[nameSlugified] => duitsland
[continentId] => 4
)
[59] => stdClass Object
(
[countryId] => 54
[isoCode] => ec
[name] => Ecuador
[nameSlugified] => ecuador
[continentId] => 9
)
[60] => stdClass Object
(
[countryId] => 55
[isoCode] => eg
[name] => Egypte
[nameSlugified] => egypte
[continentId] => 1
)
[61] => stdClass Object
(
[countryId] => 56
[isoCode] => sv
[name] => El Salvador
[nameSlugified] => el-salvador
[continentId] => 3
)
[62] => stdClass Object
(
[countryId] => 57
[isoCode] => gq
[name] => Equatoriaal Guinea
[nameSlugified] => equatoriaal-guinea
[continentId] => 1
)
[63] => stdClass Object
(
[countryId] => 58
[isoCode] => er
[name] => Eritrea
[nameSlugified] => eritrea
[continentId] => 1
)
[64] => stdClass Object
(
[countryId] => 59
[isoCode] => ee
[name] => Estland
[nameSlugified] => estland
[continentId] => 4
)
[65] => stdClass Object
(
[countryId] => 60
[isoCode] => et
[name] => Ethiopië
[nameSlugified] => ethiopie
[continentId] => 1
)
[66] => stdClass Object
(
[countryId] => 219
[isoCode] => fk
[name] => Falkland Eilanden
[nameSlugified] => falkland-eilanden
[continentId] => 9
)
[67] => stdClass Object
(
[countryId] => 61
[isoCode] => fo
[name] => Faroe eilanden
[nameSlugified] => faroe-eilanden
[continentId] => 4
)
[68] => stdClass Object
(
[countryId] => 62
[isoCode] => fj
[name] => Fiji
[nameSlugified] => fiji
[continentId] => 7
)
[69] => stdClass Object
(
[countryId] => 148
[isoCode] => ph
[name] => Filipijnen
[nameSlugified] => filipijnen
[continentId] => 2
)
[70] => stdClass Object
(
[countryId] => 63
[isoCode] => fi
[name] => Finland
[nameSlugified] => finland
[continentId] => 4
)
[71] => stdClass Object
(
[countryId] => 64
[isoCode] => fr
[name] => Frankrijk
[nameSlugified] => frankrijk
[continentId] => 4
)
[72] => stdClass Object
(
[countryId] => 65
[isoCode] => gf
[name] => Frans Guiana
[nameSlugified] => frans-guiana
[continentId] => 9
)
[73] => stdClass Object
(
[countryId] => 66
[isoCode] => pf
[name] => Frans Polynesië
[nameSlugified] => frans-polynesie
[continentId] => 7
)
[74] => stdClass Object
(
[countryId] => 67
[isoCode] => ga
[name] => Gabon
[nameSlugified] => gabon
[continentId] => 1
)
[75] => stdClass Object
(
[countryId] => 68
[isoCode] => gm
[name] => Gambia
[nameSlugified] => gambia
[continentId] => 1
)
[76] => stdClass Object
(
[countryId] => 69
[isoCode] => ge
[name] => Georgië
[nameSlugified] => georgie
[continentId] => 2
)
[77] => stdClass Object
(
[countryId] => 71
[isoCode] => gh
[name] => Ghana
[nameSlugified] => ghana
[continentId] => 1
)
[78] => stdClass Object
(
[countryId] => 72
[isoCode] => gi
[name] => Gibraltar
[nameSlugified] => gibraltar
[continentId] => 4
)
[79] => stdClass Object
(
[countryId] => 73
[isoCode] => gd
[name] => Granada
[nameSlugified] => granada
[continentId] => 4
)
[80] => stdClass Object
(
[countryId] => 74
[isoCode] => gr
[name] => Griekenland
[nameSlugified] => griekenland
[continentId] => 4
)
[81] => stdClass Object
(
[countryId] => 75
[isoCode] => gl
[name] => Groenland
[nameSlugified] => groenland
[continentId] => 4
)
[82] => stdClass Object
(
[countryId] => 76
[isoCode] => gp
[name] => Guadeloupe
[nameSlugified] => guadeloupe
[continentId] => 3
)
[83] => stdClass Object
(
[countryId] => 77
[isoCode] => gu
[name] => Guam
[nameSlugified] => guam
[continentId] => 7
)
[84] => stdClass Object
(
[countryId] => 78
[isoCode] => gt
[name] => Guatemala
[nameSlugified] => guatemala
[continentId] => 3
)
[85] => stdClass Object
(
[countryId] => 80
[isoCode] => gn
[name] => Guinea
[nameSlugified] => guinea
[continentId] => 1
)
[86] => stdClass Object
(
[countryId] => 79
[isoCode] => gw
[name] => Guinea-Bissau
[nameSlugified] => guinea-bissau
[continentId] => 1
)
[87] => stdClass Object
(
[countryId] => 81
[isoCode] => gy
[name] => Guyana
[nameSlugified] => guyana
[continentId] => 9
)
[88] => stdClass Object
(
[countryId] => 82
[isoCode] => ht
[name] => Haïti
[nameSlugified] => haiti
[continentId] => 3
)
[89] => stdClass Object
(
[countryId] => 248
[isoCode] => hi
[name] => Hawaï
[nameSlugified] => hawai
[continentId] => 6
)
[90] => stdClass Object
(
[countryId] => 228
[isoCode] => hm
[name] => Heard en Mc Donald Eilanden
[nameSlugified] => heard-en-mc-donald-eilanden
[continentId] => 7
)
[91] => stdClass Object
(
[countryId] => 83
[isoCode] => hn
[name] => Honduras
[nameSlugified] => honduras
[continentId] => 3
)
[92] => stdClass Object
(
[countryId] => 84
[isoCode] => hk
[name] => Hong Kong
[nameSlugified] => hong-kong
[continentId] => 2
)
[93] => stdClass Object
(
[countryId] => 85
[isoCode] => hu
[name] => Hongarije
[nameSlugified] => hongarije
[continentId] => 4
)
[94] => stdClass Object
(
[countryId] => 91
[isoCode] => ie
[name] => Ierland
[nameSlugified] => ierland
[continentId] => 4
)
[95] => stdClass Object
(
[countryId] => 86
[isoCode] => is
[name] => IJsland
[nameSlugified] => ijsland
[continentId] => 4
)
[96] => stdClass Object
(
[countryId] => 87
[isoCode] => in
[name] => India
[nameSlugified] => india
[continentId] => 2
)
[97] => stdClass Object
(
[countryId] => 88
[isoCode] => id
[name] => Indonesië
[nameSlugified] => indonesie
[continentId] => 2
)
[98] => stdClass Object
(
[countryId] => 90
[isoCode] => iq
[name] => Irak
[nameSlugified] => irak
[continentId] => 5
)
[99] => stdClass Object
(
[countryId] => 89
[isoCode] => ir
[name] => Iran
[nameSlugified] => iran
[continentId] => 5
)
[100] => stdClass Object
(
[countryId] => 92
[isoCode] => il
[name] => Israel
[nameSlugified] => israel
[continentId] => 5
)
[101] => stdClass Object
(
[countryId] => 93
[isoCode] => it
[name] => Italië
[nameSlugified] => italie
[continentId] => 4
)
[102] => stdClass Object
(
[countryId] => 94
[isoCode] => ci
[name] => Ivoorkust
[nameSlugified] => ivoorkust
[continentId] => 1
)
[103] => stdClass Object
(
[countryId] => 95
[isoCode] => jm
[name] => Jamaica
[nameSlugified] => jamaica
[continentId] => 3
)
[104] => stdClass Object
(
[countryId] => 96
[isoCode] => jp
[name] => Japan
[nameSlugified] => japan
[continentId] => 2
)
[105] => stdClass Object
(
[countryId] => 203
[isoCode] => ye
[name] => Jemen
[nameSlugified] => jemen
[continentId] => 5
)
[106] => stdClass Object
(
[countryId] => 97
[isoCode] => jo
[name] => Jordanië
[nameSlugified] => jordanie
[continentId] => 5
)
[107] => stdClass Object
(
[countryId] => 35
[isoCode] => cv
[name] => Kaap Verdië
[nameSlugified] => kaap-verdie
[continentId] => 3
)
[108] => stdClass Object
(
[countryId] => 33
[isoCode] => cm
[name] => Kameroen
[nameSlugified] => kameroen
[continentId] => 1
)
[109] => stdClass Object
(
[countryId] => 39
[isoCode] => cs
[name] => Kanaaleilanden
[nameSlugified] => kanaaleilanden
[continentId] => 4
)
[110] => stdClass Object
(
[countryId] => 98
[isoCode] => kz
[name] => Kazachstan
[nameSlugified] => kazachstan
[continentId] => 2
)
[111] => stdClass Object
(
[countryId] => 99
[isoCode] => ke
[name] => Kenia
[nameSlugified] => kenia
[continentId] => 1
)
[112] => stdClass Object
(
[countryId] => 227
[isoCode] => cx
[name] => Kerst Eiland
[nameSlugified] => kerst-eiland
[continentId] => 7
)
[113] => stdClass Object
(
[countryId] => 230
[isoCode] => ki
[name] => Kiribati
[nameSlugified] => kiribati
[continentId] => 7
)
[114] => stdClass Object
(
[countryId] => 100
[isoCode] => kw
[name] => Koeweit
[nameSlugified] => koeweit
[continentId] => 5
)
[115] => stdClass Object
(
[countryId] => 243
[isoCode] => kx
[name] => Kosovo
[nameSlugified] => kosovo
[continentId] => 4
)
[116] => stdClass Object
(
[countryId] => 47
[isoCode] => hr
[name] => Kroatië
[nameSlugified] => kroatie
[continentId] => 4
)
[117] => stdClass Object
(
[countryId] => 101
[isoCode] => kg
[name] => Kyrgizië
[nameSlugified] => kyrgizie
[continentId] => 2
)
[118] => stdClass Object
(
[countryId] => 102
[isoCode] => la
[name] => Laos
[nameSlugified] => laos
[continentId] => 2
)
[119] => stdClass Object
(
[countryId] => 105
[isoCode] => ls
[name] => Lesotho
[nameSlugified] => lesotho
[continentId] => 1
)
[120] => stdClass Object
(
[countryId] => 103
[isoCode] => lv
[name] => Letland
[nameSlugified] => letland
[continentId] => 4
)
[121] => stdClass Object
(
[countryId] => 104
[isoCode] => lb
[name] => Libanon
[nameSlugified] => libanon
[continentId] => 5
)
[122] => stdClass Object
(
[countryId] => 106
[isoCode] => lr
[name] => Liberië
[nameSlugified] => liberie
[continentId] => 1
)
[123] => stdClass Object
(
[countryId] => 107
[isoCode] => ly
[name] => Libië
[nameSlugified] => libie
[continentId] => 1
)
[124] => stdClass Object
(
[countryId] => 108
[isoCode] => li
[name] => Liechtenstein
[nameSlugified] => liechtenstein
[continentId] => 4
)
[125] => stdClass Object
(
[countryId] => 109
[isoCode] => lt
[name] => Litouwen
[nameSlugified] => litouwen
[continentId] => 4
)
[126] => stdClass Object
(
[countryId] => 110
[isoCode] => lu
[name] => Luxemburg
[nameSlugified] => luxemburg
[continentId] => 4
)
[127] => stdClass Object
(
[countryId] => 111
[isoCode] => mo
[name] => Macau
[nameSlugified] => macau
[continentId] => 2
)
[128] => stdClass Object
(
[countryId] => 112
[isoCode] => mk
[name] => Macedonië
[nameSlugified] => macedonie
[continentId] => 4
)
[129] => stdClass Object
(
[countryId] => 113
[isoCode] => mg
[name] => Madagascar
[nameSlugified] => madagascar
[continentId] => 1
)
[130] => stdClass Object
(
[countryId] => 114
[isoCode] => mw
[name] => Malawi
[nameSlugified] => malawi
[continentId] => 1
)
[131] => stdClass Object
(
[countryId] => 221
[isoCode] => mv
[name] => Malediven
[nameSlugified] => malediven
[continentId] => 2
)
[132] => stdClass Object
(
[countryId] => 115
[isoCode] => my
[name] => Maleisië
[nameSlugified] => maleisie
[continentId] => 2
)
[133] => stdClass Object
(
[countryId] => 116
[isoCode] => ml
[name] => Mali
[nameSlugified] => mali
[continentId] => 1
)
[134] => stdClass Object
(
[countryId] => 117
[isoCode] => mt
[name] => Malta
[nameSlugified] => malta
[continentId] => 4
)
[135] => stdClass Object
(
[countryId] => 128
[isoCode] => ma
[name] => Marokko
[nameSlugified] => marokko
[continentId] => 1
)
[136] => stdClass Object
(
[countryId] => 118
[isoCode] => mh
[name] => Marshall eilanden
[nameSlugified] => marshall-eilanden
[continentId] => 7
)
[137] => stdClass Object
(
[countryId] => 119
[isoCode] => mq
[name] => Martinique
[nameSlugified] => martinique
[continentId] => 3
)
[138] => stdClass Object
(
[countryId] => 120
[isoCode] => mr
[name] => Mauritanië
[nameSlugified] => mauritanie
[continentId] => 1
)
[139] => stdClass Object
(
[countryId] => 121
[isoCode] => mu
[name] => Mauritius
[nameSlugified] => mauritius
[continentId] => 3
)
[140] => stdClass Object
(
[countryId] => 241
[isoCode] => yt
[name] => Mayotte
[nameSlugified] => mayotte
[continentId] => 7
)
[141] => stdClass Object
(
[countryId] => 122
[isoCode] => mx
[name] => Mexico
[nameSlugified] => mexico
[continentId] => 6
)
[142] => stdClass Object
(
[countryId] => 123
[isoCode] => fm
[name] => Micronesië
[nameSlugified] => micronesie
[continentId] => 7
)
[143] => stdClass Object
(
[countryId] => 124
[isoCode] => md
[name] => Moldavië
[nameSlugified] => moldavie
[continentId] => 4
)
[144] => stdClass Object
(
[countryId] => 125
[isoCode] => mc
[name] => Monaco
[nameSlugified] => monaco
[continentId] => 4
)
[145] => stdClass Object
(
[countryId] => 126
[isoCode] => mn
[name] => Mongolië
[nameSlugified] => mongolie
[continentId] => 2
)
[146] => stdClass Object
(
[countryId] => 244
[isoCode] => me
[name] => Montenegro
[nameSlugified] => montenegro
[continentId] => 4
)
[147] => stdClass Object
(
[countryId] => 127
[isoCode] => ms
[name] => Montserat
[nameSlugified] => montserat
[continentId] => 9
)
[148] => stdClass Object
(
[countryId] => 129
[isoCode] => mz
[name] => Mozambique
[nameSlugified] => mozambique
[continentId] => 1
)
[149] => stdClass Object
(
[countryId] => 130
[isoCode] => mm
[name] => Myanmar
[nameSlugified] => myanmar
[continentId] => 2
)
[150] => stdClass Object
(
[countryId] => 131
[isoCode] => na
[name] => Namibië
[nameSlugified] => namibie
[continentId] => 1
)
[151] => stdClass Object
(
[countryId] => 233
[isoCode] => nr
[name] => Nauru
[nameSlugified] => nauru
[continentId] => 7
)
[152] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[isoCode] => nl
[name] => Nederland
[nameSlugified] => nederland
[continentId] => 4
)
[153] => stdClass Object
(
[countryId] => 133
[isoCode] => cw
[name] => Nederlandse Antillen
[nameSlugified] => nederlandse-antillen
[continentId] => 3
)
[154] => stdClass Object
(
[countryId] => 132
[isoCode] => np
[name] => Nepal
[nameSlugified] => nepal
[continentId] => 2
)
[155] => stdClass Object
(
[countryId] => 137
[isoCode] => ni
[name] => Nicaragua
[nameSlugified] => nicaragua
[continentId] => 3
)
[156] => stdClass Object
(
[countryId] => 135
[isoCode] => nc
[name] => Nieuw Caledonië
[nameSlugified] => nieuw-caledonie
[continentId] => 7
)
[157] => stdClass Object
(
[countryId] => 136
[isoCode] => nz
[name] => Nieuw Zeeland
[nameSlugified] => nieuw-zeeland
[continentId] => 7
)
[158] => stdClass Object
(
[countryId] => 138
[isoCode] => ne
[name] => Niger
[nameSlugified] => niger
[continentId] => 1
)
[159] => stdClass Object
(
[countryId] => 139
[isoCode] => ng
[name] => Nigeria
[nameSlugified] => nigeria
[continentId] => 1
)
[160] => stdClass Object
(
[countryId] => 234
[isoCode] => nu
[name] => Niue
[nameSlugified] => niue
[continentId] => 7
)
[161] => stdClass Object
(
[countryId] => 210
[isoCode] => kp
[name] => Noord-Korea
[nameSlugified] => noord-korea
[continentId] => 2
)
[162] => stdClass Object
(
[countryId] => 216
[isoCode] => nt
[name] => Noordpool
[nameSlugified] => noordpool
[continentId] => 4
)
[163] => stdClass Object
(
[countryId] => 140
[isoCode] => no
[name] => Noorwegen
[nameSlugified] => noorwegen
[continentId] => 4
)
[164] => stdClass Object
(
[countryId] => 232
[isoCode] => nf
[name] => Norfolk Eilanden
[nameSlugified] => norfolk-eilanden
[continentId] => 7
)
[165] => stdClass Object
(
[countryId] => 191
[isoCode] => ug
[name] => Oeganda
[nameSlugified] => oeganda
[continentId] => 1
)
[166] => stdClass Object
(
[countryId] => 192
[isoCode] => ua
[name] => Oekraïne
[nameSlugified] => oekraine
[continentId] => 4
)
[167] => stdClass Object
(
[countryId] => 197
[isoCode] => uz
[name] => Oezbekistan
[nameSlugified] => oezbekistan
[continentId] => 2
)
[168] => stdClass Object
(
[countryId] => 141
[isoCode] => om
[name] => Oman
[nameSlugified] => oman
[continentId] => 5
)
[169] => stdClass Object
(
[countryId] => 218
[isoCode] => tl
[name] => Oost Timor
[nameSlugified] => oost-timor
[continentId] => 2
)
[170] => stdClass Object
(
[countryId] => 12
[isoCode] => at
[name] => Oostenrijk
[nameSlugified] => oostenrijk
[continentId] => 4
)
[171] => stdClass Object
(
[countryId] => 246
[isoCode] => rn
[name] => Paaseiland
[nameSlugified] => paaseiland
[continentId] => 7
)
[172] => stdClass Object
(
[countryId] => 142
[isoCode] => pk
[name] => Pakistan
[nameSlugified] => pakistan
[continentId] => 2
)
[173] => stdClass Object
(
[countryId] => 143
[isoCode] => pw
[name] => Palau
[nameSlugified] => palau
[continentId] => 7
)
[174] => stdClass Object
(
[countryId] => 214
[isoCode] => ps
[name] => Palestina
[nameSlugified] => palestina
[continentId] => 5
)
[175] => stdClass Object
(
[countryId] => 144
[isoCode] => pa
[name] => Panama
[nameSlugified] => panama
[continentId] => 3
)
[176] => stdClass Object
(
[countryId] => 145
[isoCode] => pg
[name] => Papua Nieuw Guinea
[nameSlugified] => papua-nieuw-guinea
[continentId] => 7
)
[177] => stdClass Object
(
[countryId] => 146
[isoCode] => py
[name] => Paraguay
[nameSlugified] => paraguay
[continentId] => 9
)
[178] => stdClass Object
(
[countryId] => 147
[isoCode] => pe
[name] => Peru
[nameSlugified] => peru
[continentId] => 9
)
[179] => stdClass Object
(
[countryId] => 236
[isoCode] => pn
[name] => Pitcairn
[nameSlugified] => pitcairn
[continentId] => 7
)
[180] => stdClass Object
(
[countryId] => 149
[isoCode] => pl
[name] => Polen
[nameSlugified] => polen
[continentId] => 4
)
[181] => stdClass Object
(
[countryId] => 150
[isoCode] => pt
[name] => Portugal
[nameSlugified] => portugal
[continentId] => 4
)
[182] => stdClass Object
(
[countryId] => 151
[isoCode] => pr
[name] => Puerto Rico
[nameSlugified] => puerto-rico
[continentId] => 3
)
[183] => stdClass Object
(
[countryId] => 152
[isoCode] => qa
[name] => Qatar
[nameSlugified] => qatar
[continentId] => 5
)
[184] => stdClass Object
(
[countryId] => 999
[isoCode] => rr
[name] => reisinspiratie
[nameSlugified] => reisinspiratie
[continentId] => 4
)
[185] => stdClass Object
(
[countryId] => 153
[isoCode] => re
[name] => Réunion
[nameSlugified] => reunion
[continentId] => 1
)
[186] => stdClass Object
(
[countryId] => 154
[isoCode] => ro
[name] => Roemenië
[nameSlugified] => roemenie
[continentId] => 4
)
[187] => stdClass Object
(
[countryId] => 155
[isoCode] => ru
[name] => Rusland
[nameSlugified] => rusland
[continentId] => 4
)
[188] => stdClass Object
(
[countryId] => 156
[isoCode] => rw
[name] => Rwanda
[nameSlugified] => rwanda
[continentId] => 1
)
[189] => stdClass Object
(
[countryId] => 157
[isoCode] => mp
[name] => Saipan
[nameSlugified] => saipan
[continentId] => 7
)
[190] => stdClass Object
(
[countryId] => 222
[isoCode] => ws
[name] => Samoa
[nameSlugified] => samoa
[continentId] => 7
)
[191] => stdClass Object
(
[countryId] => 158
[isoCode] => sm
[name] => San Marino
[nameSlugified] => san-marino
[continentId] => 4
)
[192] => stdClass Object
(
[countryId] => 239
[isoCode] => st
[name] => Sao Tome en Principe
[nameSlugified] => sao-tome-en-principe
[continentId] => 1
)
[193] => stdClass Object
(
[countryId] => 159
[isoCode] => sa
[name] => Saudi Arabië
[nameSlugified] => saudi-arabie
[continentId] => 5
)
[194] => stdClass Object
(
[countryId] => 160
[isoCode] => sn
[name] => Senegal
[nameSlugified] => senegal
[continentId] => 1
)
[195] => stdClass Object
(
[countryId] => 247
[isoCode] => rs
[name] => Servië
[nameSlugified] => servie
[continentId] => 4
)
[196] => stdClass Object
(
[countryId] => 207
[isoCode] => yu
[name] => Servie en Montenegro
[nameSlugified] => servie-en-montenegro
[continentId] => 4
)
[197] => stdClass Object
(
[countryId] => 161
[isoCode] => sc
[name] => Seychellen
[nameSlugified] => seychellen
[continentId] => 1
)
[198] => stdClass Object
(
[countryId] => 162
[isoCode] => sl
[name] => Sierra Leone
[nameSlugified] => sierra-leone
[continentId] => 1
)
[199] => stdClass Object
(
[countryId] => 163
[isoCode] => sg
[name] => Singapore
[nameSlugified] => singapore
[continentId] => 2
)
[200] => stdClass Object
(
[countryId] => 238
[isoCode] => sh
[name] => Sint Helena
[nameSlugified] => sint-helena
[continentId] => 7
)
[201] => stdClass Object
(
[countryId] => 253
[isoCode] => cx
[name] => Sint Maarten
[nameSlugified] => sint-maarten
[continentId] => 3
)
[202] => stdClass Object
(
[countryId] => 235
[isoCode] => pm
[name] => Sint Pierre en Miquelon
[nameSlugified] => sint-pierre-en-miquelon
[continentId] => 7
)
[203] => stdClass Object
(
[countryId] => 165
[isoCode] => si
[name] => Slovenië
[nameSlugified] => slovenie
[continentId] => 4
)
[204] => stdClass Object
(
[countryId] => 164
[isoCode] => sk
[name] => Slowaakse Republiek
[nameSlugified] => slowaakse-republiek
[continentId] => 4
)
[205] => stdClass Object
(
[countryId] => 175
[isoCode] => sd
[name] => Soedan
[nameSlugified] => soedan
[continentId] => 1
)
[206] => stdClass Object
(
[countryId] => 237
[isoCode] => sb
[name] => Solomon Eilanden
[nameSlugified] => solomon-eilanden
[continentId] => 7
)
[207] => stdClass Object
(
[countryId] => 166
[isoCode] => so
[name] => Somalië
[nameSlugified] => somalie
[continentId] => 1
)
[208] => stdClass Object
(
[countryId] => 250
[isoCode] => ss
[name] => South Sudan
[nameSlugified] => south-sudan
[continentId] => 1
)
[209] => stdClass Object
(
[countryId] => 169
[isoCode] => es
[name] => Spanje
[nameSlugified] => spanje
[continentId] => 4
)
[210] => stdClass Object
(
[countryId] => 211
[isoCode] => sj
[name] => Spitsbergen
[nameSlugified] => spitsbergen
[continentId] => 4
)
[211] => stdClass Object
(
[countryId] => 170
[isoCode] => lk
[name] => Sri Lanka
[nameSlugified] => sri-lanka
[continentId] => 2
)
[212] => stdClass Object
(
[countryId] => 172
[isoCode] => kn
[name] => St. Kitts and Nevis
[nameSlugified] => st-kitts-and-nevis
[continentId] => 3
)
[213] => stdClass Object
(
[countryId] => 173
[isoCode] => lc
[name] => St. Lucia
[nameSlugified] => st-lucia
[continentId] => 3
)
[214] => stdClass Object
(
[countryId] => 174
[isoCode] => vc
[name] => St. Vincent
[nameSlugified] => st-vincent
[continentId] => 3
)
[215] => stdClass Object
(
[countryId] => 176
[isoCode] => sr
[name] => Suriname
[nameSlugified] => suriname
[continentId] => 9
)
[216] => stdClass Object
(
[countryId] => 177
[isoCode] => sz
[name] => Swaziland
[nameSlugified] => swaziland
[continentId] => 1
)
[217] => stdClass Object
(
[countryId] => 180
[isoCode] => sy
[name] => Syrië
[nameSlugified] => syrie
[continentId] => 5
)
[218] => stdClass Object
(
[countryId] => 181
[isoCode] => tw
[name] => Taiwan
[nameSlugified] => taiwan
[continentId] => 2
)
[219] => stdClass Object
(
[countryId] => 213
[isoCode] => tj
[name] => Tajikistan
[nameSlugified] => tajikistan
[continentId] => 2
)
[220] => stdClass Object
(
[countryId] => 182
[isoCode] => tz
[name] => Tanzania
[nameSlugified] => tanzania
[continentId] => 1
)
[221] => stdClass Object
(
[countryId] => 183
[isoCode] => th
[name] => Thailand
[nameSlugified] => thailand
[continentId] => 2
)
[222] => stdClass Object
(
[countryId] => 220
[isoCode] => tb
[name] => Tibet
[nameSlugified] => tibet
[continentId] => 2
)
[223] => stdClass Object
(
[countryId] => 184
[isoCode] => tg
[name] => Togo
[nameSlugified] => togo
[continentId] => 1
)
[224] => stdClass Object
(
[countryId] => 240
[isoCode] => tk
[name] => Tokelau
[nameSlugified] => tokelau
[continentId] => 7
)
[225] => stdClass Object
(
[countryId] => 223
[isoCode] => to
[name] => Tonga
[nameSlugified] => tonga
[continentId] => 7
)
[226] => stdClass Object
(
[countryId] => 185
[isoCode] => tt
[name] => Trinidad en Tobago
[nameSlugified] => trinidad-en-tobago
[continentId] => 3
)
[227] => stdClass Object
(
[countryId] => 38
[isoCode] => td
[name] => Tsjaad
[nameSlugified] => tsjaad
[continentId] => 1
)
[228] => stdClass Object
(
[countryId] => 49
[isoCode] => cz
[name] => Tsjechische Republiek
[nameSlugified] => tsjechische-republiek
[continentId] => 4
)
[229] => stdClass Object
(
[countryId] => 186
[isoCode] => tn
[name] => Tunesië
[nameSlugified] => tunesie
[continentId] => 1
)
[230] => stdClass Object
(
[countryId] => 187
[isoCode] => tr
[name] => Turkije
[nameSlugified] => turkije
[continentId] => 5
)
[231] => stdClass Object
(
[countryId] => 188
[isoCode] => tm
[name] => Turkmenistan
[nameSlugified] => turkmenistan
[continentId] => 2
)
[232] => stdClass Object
(
[countryId] => 189
[isoCode] => tc
[name] => Turkse en Caicos Eilanden
[nameSlugified] => turkse-en-caicos-eilanden
[continentId] => 3
)
[233] => stdClass Object
(
[countryId] => 245
[isoCode] => tv
[name] => Tuvalu
[nameSlugified] => tuvalu
[continentId] => 7
)
[234] => stdClass Object
(
[countryId] => 195
[isoCode] => uy
[name] => Uruguay
[nameSlugified] => uruguay
[continentId] => 9
)
[235] => stdClass Object
(
[countryId] => 198
[isoCode] => vu
[name] => Vanuatu
[nameSlugified] => vanuatu
[continentId] => 7
)
[236] => stdClass Object
(
[countryId] => 199
[isoCode] => va
[name] => Vaticaanstad
[nameSlugified] => vaticaanstad
[continentId] => 4
)
[237] => stdClass Object
(
[countryId] => 200
[isoCode] => ve
[name] => Venezuela
[nameSlugified] => venezuela
[continentId] => 9
)
[238] => stdClass Object
(
[countryId] => 194
[isoCode] => gb
[name] => Verenigd Koninkrijk
[nameSlugified] => verenigd-koninkrijk
[continentId] => 4
)
[239] => stdClass Object
(
[countryId] => 193
[isoCode] => ae
[name] => Verenigde Arabische Emiraten
[nameSlugified] => verenigde-arabische-emiraten
[continentId] => 5
)
[240] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[isoCode] => us
[name] => Verenigde Staten
[nameSlugified] => verenigde-staten
[continentId] => 6
)
[241] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[isoCode] => vn
[name] => Vietnam
[nameSlugified] => vietnam
[continentId] => 2
)
[242] => stdClass Object
(
[countryId] => 202
[isoCode] => wf
[name] => Wallis & Futuna
[nameSlugified] => wallis-futuna
[continentId] => 7
)
[243] => stdClass Object
(
[countryId] => 215
[isoCode] => eh
[name] => Westelijke Sahara
[nameSlugified] => westelijke-sahara
[continentId] => 1
)
[244] => stdClass Object
(
[countryId] => 18
[isoCode] => by
[name] => Wit-Rusland
[nameSlugified] => wit-rusland
[continentId] => 4
)
[245] => stdClass Object
(
[countryId] => 204
[isoCode] => zm
[name] => Zambia
[nameSlugified] => zambia
[continentId] => 1
)
[246] => stdClass Object
(
[countryId] => 205
[isoCode] => zw
[name] => Zimbabwe
[nameSlugified] => zimbabwe
[continentId] => 1
)
[247] => stdClass Object
(
[countryId] => 171
[isoCode] => gs
[name] => Zuid Georgia
[nameSlugified] => zuid-georgia
[continentId] => 3
)
[248] => stdClass Object
(
[countryId] => 250
[isoCode] => ss
[name] => Zuid Sudan
[nameSlugified] => zuid-sudan
[continentId] => 1
)
[249] => stdClass Object
(
[countryId] => 167
[isoCode] => za
[name] => Zuid-Afrika
[nameSlugified] => zuid-afrika
[continentId] => 1
)
[250] => stdClass Object
(
[countryId] => 168
[isoCode] => kr
[name] => Zuid-Korea
[nameSlugified] => zuid-korea
[continentId] => 2
)
[251] => stdClass Object
(
[countryId] => 178
[isoCode] => se
[name] => Zweden
[nameSlugified] => zweden
[continentId] => 4
)
[252] => stdClass Object
(
[countryId] => 179
[isoCode] => ch
[name] => Zwitserland
[nameSlugified] => zwitserland
[continentId] => 4
)
)
[portalTicker] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[userId] => 464097
[username] => volunteerinnepal
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/464/097_50x50.jpg?r=0
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/464/097_105x105.jpg?r=0
[currentContinentId] => 2
[currentContinentName] => Azië
[currentContinentNameSlugified] => azi
[currentCountryNameSlugified] => nepal
[currentCountryName] => Nepal
[currentCountryIsoCode] => np
[currentCountryId] => 132
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 132
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
)
[name] => Corine Bakhuizen
[firstName] => Corine
[reportsCount] => 24
[travelsCount] => 1
)
[1] => stdClass Object
(
[userId] => 424114
[username] => MiekeSimons
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_105x105.jpg?r=0
[currentContinentId] => 2
[currentContinentName] => Azië
[currentContinentNameSlugified] => azi
[currentCountryNameSlugified] => nepal
[currentCountryName] => Nepal
[currentCountryIsoCode] => np
[currentCountryId] => 132
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 87
[countryName] => India
[countryIsoCode] => in
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 132
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
)
[name] => Mieke Simons
[firstName] => Mieke
[reportsCount] => 198
[travelsCount] => 5
)
)
[latestNews] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[newsId] => 137
[date] => 2026-02-10
[title] => Praktische tips voor een ontspannen autoreis
[text] =>
Met de auto op reis gaan blijft één van de fijnste manieren om vrijheid te voelen. Je bepaalt zelf je tempo, je route en je stops. Geen wachtrijen, geen bagagelimieten, geen vaste schema’s. Maar die vrijheid werkt alleen echt als je je reis goed aanpakt. Zonder voorbereiding wordt een roadtrip al snel vermoeiend in plaats van ontspannend. Met de juiste mindset en een paar slimme keuzes maak je van elke rit een onvergetelijke ervaring.
Veel stress ontstaat al vóór vertrek. Te veel kilometers per dag, te weinig rustmomenten en te hoge verwachtingen.
Probeer je reisdagen niet voller te proppen dan nodig. Vier tot zes uur rijden per dag is voor de meeste mensen meer dan genoeg. Zo hou je tijd over om onderweg te stoppen, iets te eten, een wandeling te maken of gewoon even niets te doen.
Plan je grote lijnen, maar laat ruimte voor spontaniteit. Soms is het net die onverwachte afslag die je bij het mooiste uitzicht brengt.
Op lange ritten merk je snel wat echt telt: een goede zithouding, weinig rijgeluid en een stabiel gevoel op de weg. Niet hoe snel je gaat, maar hoe ontspannen je aankomt.
Elektrisch rijden op vakantie klinkt voor sommigen nog spannend, maar in de praktijk valt het goed mee.
Bovendien ontdek je onderweg vaak leuke plekken bij laadstations: parkjes, cafés, kleine dorpen waar je anders gewoon voorbij zou rijden.
Het kost je tien minuten en kan uren stress besparen.
Wie nog op zoek is naar een betrouwbare auto, vindt vandaag veel opties online. Zo is Touring CarSelect een platform waar je rustig kunt kijken naar recente tweedehandswagens met garantie, zonder de typische showroomdruk. Dat is handig als je zonder zorgen wil vertrekken.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => praktische-tips-voor-een-ontspannen-autoreis
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/137/137_1.jpg
)
[1] => stdClass Object
(
[newsId] => 135
[date] => 2026-01-28
[title] => Van droom naar bezit: hoe je verantwoord een boot of tweede huis koopt
[text] =>
Stel: je bent al jaren fan van reizen, van vrijheid op het water of de geur van dennen in een bos en je overweegt om een boot of vakantiehuis te kopen. Het klinkt als de ultieme droom: een eigen stekkie voor weekends en vakanties, zonder telkens iets te huren of in een druk hotel te zitten. Maar voordat je die stap zet, is het slim om eerst goed na te denken.
Een eigen boot of vakantiehuis heeft veel aantrekkingskracht: het is jouw eigen plek om tot rust te komen, weg van dagelijkse beslommeringen. Je bepaalt zelf wanneer je gaat, met wie, en hoe lang je blijft. Voor veel reizigers voelt het als een rustpunt.
Tegelijkertijd is bezit geen vanzelfsprekendheid: het brengt verplichtingen en kosten mee die je niet moet onderschatten. Een vakantiehuis of boot is geen hotel of huurwoning. Je bent verantwoordelijk voor onderhoud, stalling, verzekering en alle bijkomende lasten. Denk bijvoorbeeld aan onvoorziene uitgaven voor reparaties, extra kosten bij verhuur of seizoensgebonden beperkingen die het gebruik beïnvloeden.
Of je nu kiest voor een boot of vakantiehuis: de locatie bepaalt veel. Hoe ver is het van je ‘thuis’? Hoe vaak ga je echt? Als je slechts één of twee weekenden per jaar kunt gaan, is het de vraag of de investering de moeite waard is.
De meeste experts raden aan om vóór aankoop te huren of te logeren op een vergelijkbare plek, om te ervaren of het écht bij je past.
Bij een vakantiehuis moet je ook uitzoeken wat de lokale regels zijn. In Nederland is permanente bewoning van een recreatiewoning bijvoorbeeld niet altijd toegestaan.
Ook kan de omgeving of het seizoen invloed hebben op het gebruiksgemak. Bij een boot spelen zaken als vaargebied, ligplaatsen en bereikbaarheid een rol.
De koopprijs is vaak nog maar het begin. Denk aan overdrachtsbelasting, notariskosten en soms advieskosten. Daarna komen de vaste lasten: energie, belastingen, verzekeringen, onderhoud en eventuele park- of ligplaatskosten.
Winterstalling en antifoulingPeriodiek motoronderhoud en keuringBrandstof, waterkaarten, havengeldenEen recreatiewoning vraagt om structureel onderhoud van zowel binnen- als buitenzijde, denk aan schilderwerk, dakonderhoud, cv-installaties of tuinbeheer. Vergeet ook niet de kosten voor schoonmaak bij verhuur of een lokale beheerder.
Kostenvoorbeeld
Reken voor een bescheiden vakantiewoning op €3.000–€6.000 vaste lasten per jaar. Voor een middelgrote boot al snel €2.500–€4.000, afhankelijk van gebruik en stalling.
Wat past beter bij jou: boot of vakantiehuis?
Een boot biedt ultieme flexibiliteit. Je kunt meerdere locaties aandoen, je ‘verplaatst’ je vakantieplek als het ware. Dat is perfect voor mensen die houden van avontuur op het water en zich makkelijk kunnen aanpassen. Tegelijkertijd vraagt een boot intensief onderhoud, en zijn de jaarlijkse kosten vaak hoger dan verwacht. Zeker als je er niet zelf veel aan doet.
Een vakantiehuis is stabieler qua investering. Je kiest voor een vaste plek die je naar eigen smaak kunt inrichten en verbeteren. Bovendien kun je het huis mogelijk (deels) verhuren als je er zelf niet bent. De keerzijde: minder mobiliteit, en ook hier zijn er terugkerende kosten die vaak onderschat worden.
Let op: De waardeontwikkeling van een vakantiehuis kan aantrekkelijk zijn, maar dit is sterk afhankelijk van locatie, onderhoud en regelgeving.
Een slimme investering bescherm je met een goede verzekering
Welke keuze je ook maakt, je koopt geen luxeproduct maar een bezit met waarde. En waarde vraagt om bescherming. Het risico op schade door brand, storm, inbraak of ongelukjes is niet te vermijden maar je kunt je er wel goed tegen wapenen.
Daarom is het verstandig om je vanaf het begin goed te laten adviseren over passende verzekeringen. Eerdmans is verzekeringsspecialist voor recreatie die precies weet wat belangrijk is bij het verzekeren van een boot of vakantiehuis. Denk aan dekking voor schade, aansprakelijkheid, inboedel of milieuschade.
Wat als je droom verandert?
Een boot of vakantiehuis koop je vaak met het idee om er jarenlang van te genieten. Maar levens veranderen. Misschien gebruik je het minder dan gedacht, wil je overstappen op een ander type vaartuig of woning, of komt er een moment dat je de investering liever liquide maakt. Dan is het goed om een plan B te hebben.
- Restwaarde en marktvraag: Boten schrijven doorgaans sneller af dan recreatiewoningen. Een goed onderhouden huis op een gewilde locatie kan zijn waarde behouden of zelfs stijgen, zeker bij schaarste.
- Verkoopproces: Bij een vakantiehuis moet je denken aan een verkoopmakelaar, juridische afhandeling (zeker in het buitenland), en eventueel het afkopen van erfpacht of parkcontracten. Voor een boot: registratie, keuring en mogelijk btw-status.
- Verhuren als tussenstap: Als verkoop nog geen optie is, kun je overwegen om (tijdelijk) te verhuren om kosten te dekken. Let dan wel op extra regels, vergunningen en verzekeringseisen.
Tip: Bepaal bij aankoop al wat je ideale gebruikstermijn is. Zo kun je tijdig inspelen op veranderingen en voorkom je dat het bezit een last wordt.
Maak van jouw droom een doordacht plan
Een eigen boot of vakantiehuis kopen is fantastisch. Het kan jouw reislust en behoefte aan vrijheid vervullen. Maar de droom wordt pas echt duurzaam als je realistisch bent over kosten, tijd, onderhoud en verzekeringen.
Neem de tijd om te rekenen, plannen en vergelijken. Kijk of de investering bij je levensstijl past, en maak gebruik van de juiste expertise. Zo wordt je vakantiedroom geen zorgenpost, maar een plek waar je jaar na jaar van kunt genieten.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => van-droom-naar-bezit-hoe-je-verantwoord-een-boot-of-tweede-huis-koopt
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/135/135_1.jpg
)
[2] => stdClass Object
(
[newsId] => 136
[date] => 2025-12-30
[title] => Vrijheid onderweg begint met overzicht
[text] => De paradox van vrijheid
Reizen staat voor vrijheid. Geen vaste routine, geen agenda, alleen jij en de weg die zich ontvouwt. Toch weet elke reiziger dat echte vrijheid niet ontstaat uit chaos, maar uit overzicht. Wanneer je weet waar je bent, wat je nodig hebt en hoe je keuzes maakt, wordt reizen pas echt zorgeloos. Dat geldt voor alles onderweg: je route, je bagage, je geld en zelfs de manier waarop je met technologie omgaat. In een wereld waarin innovatie snel vooruitgaat draait vrijheid steeds meer om inzicht.
De voorbereiding als fundament
Spontaan reizen klinkt romantisch, maar zelfs de meest vrije avonturier plant bewust. Een goede voorbereiding betekent niet dat je alles vastlegt, maar dat je ruimte creëert voor improvisatie. Door inzicht te hebben in je budget, je documenten en je route, kun je met vertrouwen loslaten. Overzicht is geen beperking, maar een hulpmiddel. Het maakt dat je keuzes kunt maken zonder stress, omdat je weet wat je achterlaat en waar je naartoe wilt.
Rust in plaats van controle
Overzicht geeft rust. Niet omdat alles voorspelbaar wordt, maar omdat je beter weet hoe je kunt omgaan met het onverwachte. Een gemiste trein, een omweg of een vertraging voelt minder zwaar als je grip houdt op het geheel.
Digitale vrijheid onderweg
Reizen anno nu is digitaal. Van tickets tot navigatie, van reserveringen tot communicatie: bijna alles gebeurt online. Dat brengt gemak, maar ook verantwoordelijkheid. De moderne reiziger kiest bewust hoe hij technologie gebruikt. Digitale innovaties laten zien hoe transparantie en flexibiliteit hand in hand kunnen gaan. Ze helpen ons niet om méér vast te leggen, maar om slimmer te plannen.
Balans tussen plannen en genieten
De kunst van reizen is weten wanneer je moet plannen en wanneer je moet loslaten. Te veel voorbereiding kan spontaniteit doden, maar te weinig overzicht zorgt voor onrust. De balans ligt ergens in het midden. Door vooraf te bedenken wat belangrijk is, of dat nu je budget, vervoer of gezondheid is, maak je ruimte om onderweg te genieten.
Een reis zonder zorgen is een reis met aandacht
Vrijheid is niet hetzelfde als impulsiviteit. Wie met aandacht reist, ziet meer, voelt meer en beleeft meer. Overzicht helpt om dat bewustzijn vast te houden, ook in een wereld vol prikkels en keuzes.
Slim omgaan met middelen
Wie reist, weet dat geld niet alleen een praktisch hulpmiddel is, maar ook invloed heeft op rust en vrijheid. Een overzicht van wat je hebt en wat je uitgeeft voorkomt onnodige stress. Door bewust te kiezen hoe je je middelen beheert, digitaal of contant, houd je de regie. Ook nieuwe vormen van technologie, zoals ethereum, maken het makkelijker om inzicht te krijgen in waarde, transacties en mogelijkheden, waar ter wereld je ook bent.
Vrijheid is weten wat genoeg is
Een van de mooiste lessen van reizen is leren wat je écht nodig hebt. Vaak blijkt dat veel minder te zijn dan je denkt. Overzicht helpt om dat te ontdekken. Niet alleen in spullen, maar ook in keuzes. Wanneer je weet wat belangrijk is, kun je de rest loslaten. Dat geldt voor bagage, maar ook voor verwachtingen.
Inzicht als kompas
Inzicht vervangt geen avontuur, maar maakt het dieper. Het helpt je bewuster te reizen en beter te begrijpen wat je onderweg zoekt. Of het nu gaat om een lange roadtrip, een wereldreis of een weekend in eigen land: inzicht is je kompas. Het laat zien waar je vandaan komt, waar je nu bent en waar je naartoe wilt.
Vrijheid door bewust leven
Vrijheid onderweg is meer dan bewegen, het is leven met intentie. Wie bewust reist, kiest niet voor het drukste schema, maar voor het rijkste moment. Overzicht maakt dat mogelijk. In een tijd waarin reizen, technologie en financiën steeds meer met elkaar verweven zijn, wordt inzicht de sleutel tot rust. Ethereum is daar een mooi symbool van: een systeem dat draait om transparantie en autonomie, net als reizen zelf. Want echte vrijheid is niet weglopen van structuur, maar het bewust kiezen van richting.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => vrijheid-onderweg-begint-met-overzicht
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/136/136_1.jpg
)
)
[topCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 88
[reportCount] => 7
[pictureCount] => 65535
[position] => 1
[countryName] => Indonesië
[countryIsoCode] => ID
[continentName] => Azië
)
[1] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 183
[reportCount] => 4
[pictureCount] => 65535
[position] => 2
[countryName] => Thailand
[countryIsoCode] => TH
[continentName] => Azië
)
[2] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 115
[reportCount] => 2
[pictureCount] => 65535
[position] => 3
[countryName] => Maleisië
[countryIsoCode] => MY
[continentName] => Azië
)
[3] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 201
[reportCount] => 2
[pictureCount] => 65535
[position] => 4
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => VN
[continentName] => Azië
)
[4] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 87
[reportCount] => 1
[pictureCount] => 65535
[position] => 5
[countryName] => India
[countryIsoCode] => IN
[continentName] => Azië
)
[5] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 170
[reportCount] => 1
[pictureCount] => 36442
[position] => 6
[countryName] => Sri Lanka
[countryIsoCode] => LK
[continentName] => Azië
)
)
[countryId] => 132
[countryName] => Nepal
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
[countryPopulation] => 0
[countrySurface] => 0
[capitalCityLongitude] => 0.000000
[capitalCitylatitude] => 0.000000
[portalReports] => ArrayIterator Object
(
[storage:ArrayIterator:private] => Array
(
[30] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106214
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-18
[photoRevision] => 0
[title] => Het loopt altijd anders
[message] => Namaste,
In vogelvlucht probeer ik de dag van gisteren samen te vatten, met plussen en minnen. Clementine is aardig opgeknapt maar moet nog voorzichtig zijn. Ze heeft weer zin om naar buiten te gaan, wat in dit geval betekent dat zij voor het eerst buiten de poorten van Bardia Homestay gaat kijken.
In de ochtend maken we een wandeling in de richting van de olifantenstal. Eerst passeren we de imkerij waar ik normaliter Nirajan ontmoet, die momenteel voor lange tijd in het Verenigd Koninkrijk verblijft. Zijn familie is wel thuis, we krijgen een stoel aangeboden en proberen met wat gebroken engels en gebaren te communiceren. Ik informeer naar de honing, vraag om een klein potje. Ze komen terug met een pot van een hele kilo. Oké dan, onze bagage wordt steeds lichter, dus deze gaat mee naar huis voor Anton die daar vast wel raad mee weet. We vervolgen het pad en komen bij het huis van de zeven zusters. Moeder Mahatara komt net aangelopen, de dochters zijn allen druk bezig. Ik omhels moeder Vishnu en zeg dat we vanavond terugkeren voor hun uitnodiging op de barbecue. Het ontbijt begint Clementine parten te spelen, dus keren we om en even later komt een touctouc voorbij die ons hobbelend maar iets sneller thuisbrengt. Ik stel voor daarna BBAS, de school, te bezoeken voor een eerste kennismaking en later pas te lunchen.
En weer hebben we geluk, klimmen op het open gedeelte van de jeep, waarmee Budhi ons naar school brengt. Nehru, de jonge financieel medewerkster, staat aan de poort, nog zwaar vermoeid van de Kumbh Mela in India, een hindoeïstisch pelgrimsfestival waar miljoenen mensen samenkomen. Onze vrienden Marian en Jules hebben het ook nog aangedurfd dit festival recent te bezoeken, ondanks hun leeftijd van zeventigplus. Clementine wordt rondgeleid langs alle schoolklassen en straalt zichtbaar bij de aanblik van al die mooie vriendelijke gezichtjes. Kinderen die en groupe opstaan, hun handjes tegen elkaar drukken en antwoorden ‘we are fine, how are you’ op de vraag ‘how are you’. Besloten wordt om vanmiddag rond drie uur terug te komen met alle materialen die Clementine nodig heeft voor haar scheikundeproefjes en overlegt met de betreffende docent hoe dit verder in te vullen. Er moeten nog batterijen gekocht worden en enkele andere artikelen, die we vlakbij in het dorp kunnen vinden. Ik probeer alvast een riksja te regelen voor onze terugweg en ja hoor, daar is Prem, de man die ik nog ken van de Jungle Cottage. Tegenwoordig heeft hij zijn eigen riksja en is nu op het juiste moment op de juiste plaats, voor ons.
Na een noedelsoepje en een korte siësta terug naar school met twee tassen aan scheikundemateriaal, dat we alvast meenemen voor de volgende dag én om de betreffende docent te laten zien wat de bedoeling is. De schooldag is voorbij, maar de science teacher wil ook snel naar huis, dus weinig tijd om een en ander te bespreken. Hij krijgt zijn telefoon niet goed aangekoppeld aan de miscroscoop, vraagt tevergeefs om advies. Tevens vraagt hij om de aanschaf van meer materialen voor zijn lessen, maar dit moet helaas wachten. Clementine legt uit dat scheikundeproefjes vaak met eenvoudige materialen gedaan kunnen worden zoals water, zout of azijn. In ieder geval gaat zij daarmee deze week werken en zien we daarna weer verder.
Dan even naar de nabijgelegen ingang van Bardia National Park, waaromheen druk gebouwd wordt. Ik zie geen apen, die hier normaliter rondstruinen. Als we besluiten terug naar onze Homestay te lopen is daar opeens een leuke nieuwe bar die uitnodigt om neer te strijken. Eenmaal met een biertje op het terras zie ik een bekend gezicht naderen: Jack Kinross, de luipaardenvriend uit Nieuw-Zeeland. Leuk om hem eindelijk weer te ontmoeten en dat blijkt wederzijds. Jack heeft echter haast, is druk bezig met allerlei zaken rondom de dood van een kind, opnieuw in de wildernis. Gelijktijdig meldt zich ene Rajan, met wie we ons een tijdje onderhouden. We blijken nogal wat gemeenschappelijke kennissen hier te hebben. Een slimme jongen met ervaring in diverse takken van werkzaamheden. Op onze slippers lopen we terug en ja hoor, daar is de familie Aap, enigszins opgeschoven vanuit hun voormalige territorium. Clementine vindt de beestjes schattig, ik niet, zeker na mijn ervaring met apen op mijn hotelkamer in Rishikesh destijds. Zij wil een baby-aap in een boom fotograferen, maar als de baby geluid maakt komt moeder-aap in het geweer en hapt in Clementines nieuwe broek. Dan is de lol er snel af en lopen we door.
De terugtocht valt zwaar, maar we hebben tijd om even te rusten alvorens bij de barbecue bij de familie Mahatara te verschijnen. Ook daar gaan we lopend heen. Dochter Manju ontvangt ons, vader en moeder zijn er ook. Nu is het wachten op de andere thuiswonende dochters Susila en Ranju. In deze wachttijd lopen we even met Manju naar de olifantenstal, waar zeven olifanten van diverse leeftijd gevoed worden, met hun voorpoten aan een ketting gebonden. Als we bij de familie uiteindelijk anderhalf uur gewacht hebben op de andere dochters, zonder ook maar enig aanbod van een drankje of aanstalten tot eten koken, geef ik aan dat we graag op tijd terug willen zijn en elkaar mogelijk een andere dag kunnen ontmoeten. Een zware domper en zeker ongebruikelijke ontvangst bij deze familie. Ik probeer het niet persoonlijk op te vatten en laat het los. We zien wel wat er deze week nog mogelijk is en anders, jammer dan. We hebben de jongste dochters al ontmoet in Kathmandu en Pokhara.
Terug bij Sonja en Budhi blijkt ook daar weer een spannend verhaal toegevoegd aan deze dag. De jeep die mijn buurman Torsten en zijn zoontje Bila naar de boomhut bracht voor een overnachting blijkt geconfronteerd te zijn met een neushoorn. Het beest volgend zagen zij een motorrijder naderen die de neushoorn nauwelijks kon ontwijken, maar nog net wel. Wederom een angstige situatie met een neushoorn, die steeds vaker lijkt voor te komen. Gelukkig geen ongelukken deze keer, maar met de schrik vrij. Gids Bale heeft een video kunnen maken en zo kunnen we het gebeurde bekijken. Torsten en Bila zijn veilig in de boomhut terecht gekomen en blijven er de hele nacht, zonder gids. Bila sprak deze dag al een aantal keren over ein Nashorn, alsof hij iets voorvoelde. Gelukkig hoeven wij niet zonder eten en drinken naar bed, er wordt nog iets bereid in de keuken en dan lonkt toch echt een nieuwe nacht in diepe slaap.
Inmiddels is er weer een dag voorbij, waarin Clementine helaas een terugval had en mij niet kon vergezellen naar school en naar het weeshuis. Na afloop zijn we samen met Sonja in hun jeep naar de artsenpost in het dorp geweest en heeft zij een paardenmiddel gekregen dat snel beterschap belooft. Laten we het hopen. Onze dagen hier zijn schaars en het zou fijn zijn als zij nog wat nieuwe ervaringen kan opdoen. Morgen meer over deze dag.
ENGLISH VERSION
It always turns out differently
Namaste,
I try to summarise yesterday's day in a nutshell, with pros and cons. Clementine has recovered nicely but still has to be careful. She feels like going outside again, which in this case means that she will look outside the gates of Bardia Homestay for the first time.
In the morning we take a walk in the direction of the elephant stable. First we pass the beekeeping where I normally meet Nirajan, who is currently staying in the United Kingdom for a long time. His family is at home, we are offered a chair and try to communicate with some broken English and gestures. I ask about the honey, ask for a small jar. They come back with a jar of a whole kilo. Okay then, our luggage is getting lighter, so this goes home with Anton who will surely know what to do with it. We continue along the path and arrive at the house of the seven sisters. Mother Mahatara is just walking by, the daughters are all busy. I hug mother Vishnu and say that we will return tonight for their invitation to the barbecue. Breakfast is starting to play tricks on Clementine, so we turn around and a little later a touctouc passes by that brings us home, bumping but a little faster. I suggest that we then visit BBAS, the school, for an initial introduction and then have lunch.
And again we are lucky, climbing onto the open part of the jeep, with which Budhi takes us to school. Nehru, the young financial employee, is standing at the gate, still very tired from the Kumbh Mela in India, a Hindu pilgrimage festival where millions of people come together. Our friends Marian and Jules also dared to visit this festival recently, despite their age of over seventy. Clementine is shown around all the school classes and visibly beams at the sight of all those beautiful, friendly faces. Children who stand up en groupe, press their hands together and answer ‘we are fine, how are you’ to the question ‘how are you’. It is decided to return this afternoon around three o'clock with all the materials that Clementine needs for her chemistry experiments and discusses with the teacher in question how to fill this in further. Batteries still need to be bought and a few other items, which we can find nearby in the village. I try to arrange a rickshaw for our way back and yes, there is Prem, the man I still know from the Jungle Cottage. Nowadays he has his own rickshaw and is now at the right time in the right place, for us.
After a noodle soup and a short siesta back to school with two bags of chemistry material, which we already take with us for the next day and to show the teacher in question what the intention is. The school day is over, but the science teacher also wants to go home quickly, so little time to discuss things. He can't get his phone connected to the microscope properly, asks for advice in vain. He also asks for the purchase of more materials for his lessons, but unfortunately this has to wait. Clementine explains that chemistry experiments can often be done with simple materials such as water, salt or vinegar. In any case, she will be working with that this week and then we will see.
Then we go to the nearby entrance of Bardia National Park, which is being built around. I don't see any monkeys, which normally roam around here. When we decide to walk back to our Homestay, there is suddenly a nice new bar that invites you to sit down. Once with a beer on the terrace I see a familiar face approaching: Jack Kinross, the leopard friend from New Zealand. Nice to finally meet him again and the feeling is mutual. However, Jack is in a hurry, is busy with all kinds of things surrounding the death of a child, again in the wilderness. At the same time, a certain Rajan shows up, with whom we chat for a while. It turns out that we have quite a few mutual acquaintances here. A smart boy with experience in various branches of work. We walk back in our slippers and yes, there is the Monkey family, somewhat moved from their former territory. Clementine thinks the animals are cute, I don't, especially after my experience with monkeys in my hotel room in Rishikesh at the time. She wants to photograph a baby monkey in a tree, but when the baby makes a sound, the mother monkey takes up arms and bites Clementine's new pants. Then the fun quickly wears off and we walk on.
The return journey is tough, but we have time to rest before appearing at the barbecue at the Mahatara family. We walk there too. Daughter Manju receives us, father and mother are there too. Now we wait for the other daughters living at home, Susila and Ranju. During this waiting time, we walk with Manju to the elephant stable, where seven elephants of various ages are being fed, with their front legs tied to a chain. When we have finally waited an hour and a half at the family's for the other daughters, without any offer of a drink or start-up of cooking, I indicate that we would like to be back on time and possibly meet each other another day. A big disappointment and certainly an unusual reception at this family. I try not to take it personally and let it go. We'll see what is still possible this week and if not, too bad.
Back at Sonja and Budhi's, another exciting story has been added to this day. The jeep that brought my neighbor Torsten and his son Bila to the tree house for an overnight stay has been confronted with a rhino. Following the animal, they saw a motorcyclist approaching who could barely avoid the rhino, but just barely. Another scary situation with a rhino, which seems to occur more and more often. Fortunately, no accidents this time, but with the fright spared. Guide Bale was able to make a video and so we can watch what happened. Torsten and Bila ended up safely in the tree house and will stay there all night, without a guide. Bila already spoke about a Nashorn a few times that day, as if he had a premonition of something. Fortunately, we don't have to go to bed without food and drink, something is still being prepared in the kitchen and then a new night in deep sleep really beckons.
In the meantime, a new day has passed, in which Clementine unfortunately had another relapse and could not accompany me to school and to the orphanage. Afterwards we went with Sonja in their jeep to the medical post in the village and she was given a strong remedy that promises a quick recovery. Let's hope so. Our days here are few and it would be nice if she could gain some new experiences. More about this day tomorrow.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 306
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/211/647_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => het-loopt-altijd-anders
)
[31] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106196
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-17
[photoRevision] => 0
[title] => Daten in de jungle
[message] => Lieve lezers,
When I’m sixty-four , zongen de Beatles lang geleden. In je jonge jaren is deze leeftijd nog heel ver weg, iets voor je ouders of grootouders maar niet voor jezelf. De tijd gaat voort en als je in leven blijft is daar opeens die leeftijd. Ik zag het natuurlijk wel aankomen, maar toch lijkt de tijd sneller te gaan als je ouder wordt. En dat gegeven is ook onderzocht in het boek van Douwe Draaisma ‘waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt’.Nieuwe ervaringen maken dat de tijd meer bewust wordt beleefd en dus minder snel lijkt te gaan, zoals bij kinderen. Naarmate je meer routine hebt opgebouwd verandert dat. Tijdens een reis bijvoorbeeld voelt het weer even anders, dóór die nieuwe ervaringen. En zo heb ik mijn tijdsbeleving even wat afgeremd hier in Nepal.
Nadat ik de vele online felicitaties van een bedankje had voorzien kwam gestaag mijn feestje op gang. Vanwege het trouwseizoen hier – er is bijna elke dag wel ergens een bruiloft – waren sommige genodigden afwezig, anderen waren ziek of niet in de buurt. De oude heer Khadka, 82 jaar inmiddels, kwam feestelijk gekleed per touctouc. Zoon Bikram kwam apart. Zijn vrouw Alka verblijft al twee jaar bij haar tweelingdochters in Kathmandu, allen samen op een kamer. Hun huis hier is verkocht en Bikram bewoont een kamer op school. Bikram is goddank weer schoolhoofd geworden nadat hij een korte periode was afgelost door Tilak, tot grote onvrede van vele docenten en leerlingen. Maar de financiële privé-situatie heeft er flink ingehakt met deze nieuwe woonsituatie tot gevolg. Nadat hun moeder overleed zijn de broers gebrouilleerd geraakt en waar zij voorheen een groot terrein gezamenlijk bewoonden staat er nu een afscheiding in het midden van de Jungle Cottage. In deze lodge verbleef ik de eerste jaren in Bardia. Bikram wilde duidelijk niet in de buurt van zijn vader gaan zitten en verdween met vrienden Kiran, Birendra en Budhi in de loungeroom. Drinken in het zicht van je vader wordt als respectloos beschouwd, hoe oud je ook bent en hoeveel diezelfde vader ook drinkt. Vader Khadka lustte ook wel een rumpunch en werd wat loslippig. Vier jaar geleden overleed zijn vrouw en nu is hij wel toe aan een nieuwe liefde. Ik vroeg hem of hij op zoek is en zo ja, waar. ‘In the jungle’ was zijn antwoord en hij lachte er vrolijk bij. Mooi toch? Liefde kent geen leeftijd.
Eerder die avond verscheen Shanti met haar zesjarige dochtertje Nilaxi, nabestaanden van de recent overleden Manmohan. We hebben elkaar enkele keren ontmoet en nu voor het eerst na het tragische ongeluk. We omhelzen elkaar en raken meteen aan de praat. Ondanks haar groot verdriet probeert zij haar leven voort te zetten, met warme ondersteuning van Sonja en Budhi. Ze volgt Engelse les, geeft kook workshops en hoopt Manmohans grote droom alsnog ooit te verwezenlijken, een eigen huisje in plaats van wonend op het terrein van haar schoonfamilie. Ik geef haar een van mijn nieuwe sjaals cadeau. Alsof één ramp nog niet genoeg was werd deze familie even later opnieuw getroffen door het noodlot. Een losgebroken olifant vernielde een deel van hun Freedombar, de bar waar ik de afgelopen jaren mijn feestjes heb gehouden. Eerst de neushoorn, later de olifant die hun leven overhoop gooit. Zo dichtbij zijn de gevaren van de jungle hier.
Clementine voelt zich nog steeds niet lekker, probeert er nog even bij te blijven maar neemt op tijd haar rust voor een snel herstel. Vele malen werd ik hier ook getroffen door ziekte, het hoort helaas bij deze totaal andere omgeving. Mogelijk ben ik iets meer resistent geraakt, maar laat ik niet te vroeg juichen. Enfin, ook de andere gasten in deze lodge blijven nog een tijdje hangen. Een Amerikaans koppel, werkzaam op de ambassade van Kathmandu en mijn buurman hier, een jonge vader uit Berlijn die met zijn zesjarige zoontje een reis maakt door enkele Aziatische landen. Zijn vriendin reisde eerder met hun oudste kind en nu is het zijn beurt. Het jongetje Bila is heel enthousiast en vertelt over de vele dieren die hij al gezien heeft. Zelfs waren zij uitverkoren die middag enkele tijgers in de lage rivier te zien, gewoon buiten de jungle. Toch gaan ze de volgende dag nog op safari. Het lijkt erop dat de tijgers zich in deze periode wat gemakkelijker laten zien, dus er is hoop voor Clementine en mij tijdens onze geplande safari deze week. Het feestje eindigt in een vrolijk dansfestijn en als de laatste gasten weg zijn praten Sonja, Budhi en ik nog even na bij het kampvuur. Het was een mooie dag, when I’m sixty-four.
De volgende ochtend brengt Budhi mij achter op zijn motorfiets naar BBAS Memorial School. In mijn rugzak ongeveer dertig boeken en twee microscopen. Op school maak ik kennis met de nieuwe scienceteacher, een ambitieuze jonge man. Verder word ik welkom geheten in alle klassen en vertel wat mijn plannen zijn voor deze week. Belangstellenden kunnen deelnemen aan de schilderworkshop en ik kondig de scheikundeproefjes van Clementine aan, die vanuit Amerikamateriaal hiervoor heeft meegenomen. Eerst herstellen en dan kan zij hopelijk aan de slag. In Pokhara ben ik tevergeefs op zoek geweest naar nieuwe muziekinstrumenten. Nu dit niet gelukt is kies ik voor uitbreiding van sportmaterialen, in overleg met de docenten. En die zijn steeds meer te koop in het eigen dorp, dus ga ik op zoek. In een van de winkeltjes sla ik mijn slag en vertrek met drie leren voetballen, drie volleyballen, drie tafeltennissetjes, drie badmintonsetsen een cricketset terug naar school. Daar laat ik het voorlopig bij, de rest is voor het weeshuis. Computerdocent Birendra biedt aan mij thuis te brengen achterop zijn motorfiets, daar zeg ik nooit nee tegen.
Clementine heeft weer wat kleur op haar gezicht en samen eten we een kop verse groentesoep. Dan val ik als een blok in slaap, waardoor ik deze blog nu midden in de nacht schrijf om niet veel achterop te raken. Rond 7 uur werd de verjaardagstaart aangesneden, verrassing door Sonja en Budhi. Medewerkster Sila was gelijktijdig met mij jarig, voor haar de 19e verjaardag. Onze namen en leeftijden in de vorm van kaarsjes staan op de versierde taart, elke aanwezige mag meesmullen. Opnieuw een mooie afsluiting van een welbestede dag. Morgen meer. Foto’s worden later toegevoegd.
ENGLISH VERSION
Dear readers,
When I’m sixty-four, the Beatles sang a long time ago. In your younger years, this age is still very far away, something for your parents or grandparents but not for yourself. Time goes on and if you stay alive, that age is suddenly there. Of course I saw it coming, but time still seems to go faster as you get older. And that fact is also investigated in the book by Douwe Draaisma ‘why life goes faster as you get older’. New experiences make time more consciously experienced and therefore seem to go less quickly, like with children. As you have built up more routine, that changes. During a trip, for example, it feels different again, because of those new experiences. And so I have slowed down my perception of time a bit here in Nepal.
After I had thanked the many online congratulations, my party gradually got going. Because of the wedding season here – there is a wedding somewhere almost every day – some guests were absent, others were sick or not around. Old Mr Khadka, now 82, arrived festively dressed by touctouc. Son Bikram came separately. His wife Alka has been staying with her twin daughters in Kathmandu for two years, all together in one room. Their house here has been sold and Bikram lives in a room at the school. Bikram has thankfully become headmaster again after being replaced by Tilak for a short period, much to the dissatisfaction of many teachers and students. But the private financial situation has taken its toll, resulting in this new living situation. After their mother died, the brothers fell out and where they used to live together on a large property, there is now a fence in the middle of the Jungle Cottage. I stayed in this lodge for the first few years in Bardia. Bikram clearly did not want to sit near his father and disappeared into the lounge room with friends Kiran, Birendra and Budhi. Drinking in sight of your father is considered disrespectful, no matter how old you are and how much that same father drinks. Father Khadka also liked a rum punch and became a bit loose-lipped. His wife passed away four years ago and now he is ready for a new love. I asked him if he is looking and if so, where. ‘In the jungle’ was his answer and he laughed happily. Beautiful, isn’t it? Love knows no age.
Earlier that evening, Shanti appeared with her six-year-old daughter Nilaxi, relatives of the recently deceased Manmohan. We have met a few times and now for the first time since the tragic accident. We hug each other and immediately start talking. Despite her great sorrow, she tries to continue her life, with warm support from Sonja and Budhi. She takes English lessons, gives cooking workshops and hopes to one day realize Manmohan’s big dream, her own house instead of living on her in-laws’ property. I give her one of my new scarves as a gift. As if one disaster wasn’t enough, this family was struck by fate again shortly afterwards. A loose elephant destroyed part of their Freedombar, the bar where I have held my parties in recent years. First the rhino, later the elephant that turns their lives upside down. The dangers of the jungle are so close here.
Clementine still doesn't feel well, tries to stay with it for a while but takes her rest in time for a quick recovery. I have also been struck by illness many times here, unfortunately it is part of this completely different environment. Perhaps I have become a bit more resistant, but I am not cheering too soon. Anyway, the other guests in this lodge also stay for a while. An American couple, working at the embassy in Kathmandu and my neighbor here, a young father from Berlin who is traveling with his six-year-old son through several Asian countries. His girlfriend traveled with their eldest child before and now it is his turn. The boy Bila is very enthusiastic and tells about the many animals he has already seen. They were even chosen to see several tigers in the low river that afternoon, just outside the jungle. Nevertheless, they go on safari the next day. It seems that the tigers are more easily seen during this period, so there is hope for Clementine and me during our planned safari this week. The party ends in a cheerful dance party and when the last guests have left, Sonja, Budhi and I chat for a while by the campfire. It was a beautiful day, when I’m sixty-four.
The next morning, Budhi takes me to BBAS Memorial School on the back of his motorbike. In my backpack about thirty books and two microscopes. At school I meet the new science teacher, an ambitious young man. Furthermore, I am welcomed in all classes and told what my plans are for this week. Interested parties can participate in the painting workshop and I announce Clementine's chemistry experiments, who has brought materials for this from America. First recover and then she can hopefully get started. In Pokhara I have searched in vain for new musical instruments. Now that this has not been successful, I opt for expansion of sports materials, in consultation with the teachers. And these are increasingly for sale in my own village, so I start looking. In one of the shops I strike my blow and leave with three leather footballs, three volleyballs, three table tennis sets, three badminton sets and a cricket set back to school. I leave it at that for now, the rest is for the orphanage. Computer teacher Birendra offers to take me home on the back of his motorbike, I never say no to that.
Clementine has some colour back in her face and together we eat a cup of fresh vegetable soup. Then I fall asleep like a log, which is why I am now writing this blog in the middle of the night so as not to fall too far behind. Around 7 o'clock the birthday cake was cut, a surprise by Sonja and Budhi. Employee Sila had the same birthday as me, her 19th birthday. Our names and ages in the form of candles are on the decorated cake, everyone present can enjoy it. Again a nice ending to a well-spent day. More tomorrow. Photos will be added later.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 14
[visitorCount] => 290
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/211/987_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => daten-in-de-jungle
)
[32] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106168
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-15
[photoRevision] => 0
[title] => Kacha kacha
[message] => Namaste,
Gisteren zijn we neergestreken in mijn geliefde Bardia, in de oase van Sonja en Budhi. Het voelt zo goed om terug te zijn, als een vorm van thuiskomen. Ongeacht het weer, de andere gasten of mijn eigen gemoedstoestand, hier ervaar ik rust en positieve energie. Dé combinatie voor extra geluk.
Onze laatste dag in Pokhara stond in het teken van een bezoek aan de agrarische faculteit. Onze gastheer in het hotel had voor ons twee motorfietsen geregeld en deze arriveerden op tijd. Een grotere voor Clementine’s lange benen, een kleinere voor mij. De berijder mét helm, wij zonder. Nauwelijks zittend en een momentje voor een foto stoven de jongemannen al weg met een behoorlijke vaart. Niet nadenken over wat zou kunnen gebeuren maar totale overgave maakt zo’n ritje altijd weer tot een avontuur. Als we een grote bocht naar rechts nemen komt er een bus aangeraasd die mijn chauffeur in kalmte voorblijft, de bus remt af. Het lijkt meestal wel goed te komen, dat zesde zintuig waarmee men zich hier in het verkeer begeeft. De statistieken zullen aantonen dat het ongevallencijfer hier stukken hoger ligt dan bij ons, maar ik ben altijd weer onder de indruk van hoe goed men elkaar feilloos weet te ontwijken.
Op de campus wacht ons een hartelijk welkom. Onder een grote boom wachten we op Chitra, die even later met vriendin Laxmi arriveert, beiden keurig gekleed in college-uniform. Het hele terrein ademt een sfeer van rust en vrede, ruimte, veel groen en daartussen de collegezalen, bibliotheek, laboratoria, hostals voor de studenten en woningen voor docenten met hun families. Iedere betrokkene woont en werkt op de campus. De bibliotheek ziet er professioneel uit met een keur aan boeken en rustige ruimtes om te werken. Chitra en Laxmi leiden ons rond en geven antwoord op al onze vragen. Buiten ontmoeten we een groepje docenten en raken in gesprek. Een van de leiders heeft diverse studies gedaan, ook in Europa. De landbouwuniversiteit van Wageningen staat hoog aangeschreven, als een van de beste ter wereld zelfs. We spreken onze hoop uit dat de meisjes na deze vier jaren studie ook daar een tijdje te mogen rondlopen. Keep on dreaming.
Na afloop van deze rondleiding bieden we de laatste laptops en telefoons aan. Chitra verzorgt verdere verdeling, in alle vertrouwen. Vriendin Rada is erbij gekomen en samen genieten we in de buurt nog van een fastfood ‘maaltijd’ van pizza en frites. De meisjes zijn ambitieus, willen door middel van hun studie verder komen in het leven dan hun ouders en bijdragen aan hun land. Vooral armoede en de situatie van meisjes hebben hun aandacht. Rada is in armoede opgegroeid en weet hoe dit voelt. Vanuit die ervaring hoopt zij een waardevolle rol te spelen voor vele anderen die ook dromen over een beter bestaan. Laxmi wil haar overleden grootvader eren door zijn rol als natuurfotograaf over te nemen, zo leeft haar grootvader voort in haar. Bescherming van flora en fauna heeft een hoge prioriteit in Nepal , voor de hele aarde trouwens. Fotografie vormt een onmisbaar onderdeel voor publicaties en beleid. En Chitra zelf wil ook van betekenis zijn voor de connectie tussen mens en natuur, zoals ik eerder al vertelde. Onze wereld mag dan in slechte conditie verkeren, klimaat en politiek met name, mensen als deze meisjes geven hoop die we zo hard nodig hebben. Vaak niet zichtbaar voor wie het nieuws volgt, maar op de achtergrond voltrekken zich ook positieve processen. Laten we ons daar aan vastklampen.
Met een voldaan gevoel verlaten we Pokhara de volgende ochtend en zijn klaar voor een nieuw avontuur, in het laagland van Nepal, de Terai. Pokhara is voorzien van een ultramoderne nieuwe luchthaven, de formaliteiten lopen soepel. Wachtend in de vertrekhal worden we aangesproken door een Nepalese vrouw van middelbare leeftijd, mooi gekleed en met waardige uitstraling. Ze wil weten waar we vandaan komen, wat we zoal doen in Nepal en thuis. Zelf heeft ze hier een bruiloft bezocht, is op weg naar huis in Kathmandu. Ze heeft een man en een zoon, de laatste woont nog thuis tot haar vreugde. Maar ze weet ook dat hij gaat uitvliegen zodra hij een vrouw gevonden heeft en een goede plek voor zijn toekomst. Dat is de moderne tijd hier, waar men voorheen blindelings kon vertrouwen op de zorg van kinderen op je oude dag. De keerzijde van de kans op studeren en een beter leven voor de jonge generatie. Ook over haar huwelijk is zij open, zelfs over het huwelijk in het algemeen. Kacha kacha, waarbij ze een gebaar maakt van comme ci comme ça. Wij moeten er hartelijk om lachen, hebben beiden ook wel wat ervaring met ieder een tweede huwelijk. Ze gaat er nog even op door, dat er misschien te veel verwacht wordt van een huwelijk, maar de realiteit veelal bestaat uit compromissen, aanpassing en pogingen tot behoud van je eigen identiteit. Heerlijk, die eerlijkheid, wat mij betreft.
De lucht zit nog steeds dicht, maar als we op hoogte zijn verschijnt daar opeens een uitgestrekte Himalayaketen in een heldere hemel. Het landschap onder ons verandert van hoog- naar middelgebergte en tenslotte de Terai-vlakte. In de aankomstruimte van Nepalganj worden we gevolgd door een jongeman die onze bagage wil dragen. Bij gebrek aan kleingeld voor een fooi weiger ik zijn hulp en voel me onvriendelijk. Hij laat zich niet zomaar wegjagen en eenmaal buiten noemt hij de naam Sonja. Onze chauffeur! Had dat dan meteen gezegd. Zijn Engels is beperkt, ik probeer mijn excuses over te brengen. En zo glijden we geluidloos per elektrische auto naar Thakurdwara, zoals het dorp bij Bardia National Park heet.
Bij een paar kopjes thee praten we uitgebreid bij met Sonja, dan installeren we ons voor de komende acht dagen op eenvoudige schone kamer met veranda. Later komen Budhi, zoon Sandesh en gasten uit Duitsland, Italië en Nederland terug van een safari en zoals dat hier meestal gaat, raak je meteen met elkaar in gesprek. Manmohan wordt sterk gemist. Deze veelzijdige trouwe gids werd afgelopen september gedood door een neushoorn en heeft diepe sporen van verdriet nagelaten in deze gemeenschap. Ook hier gaan de levenden door met hun leven, zonder wrok naar hun dieren. Clementine vraagt of men wapens mag dragen in de jungle, in het geval het nodig is om mensen te beschermen. Dit is onbespreekbaar - én terecht -, de mens betreedt het woongebied van het dier en als het dier vervolgens niet altijd doet wat de mens wil geeft dat nog niet het recht om een wapen te gebruiken, hooguit een bamboestok ter verjaging van een tijger of neushoorn naar iets meer afstand.
Het is 15 februari, mijn verjaardag. De eerste felicitatie kwam van Mina, precies om 12 uur. Zij noemt mij haar tweede moeder en gids in haar leven. Helaas kan ze hier niet zijn vanwege haar werk als stewardess in Oman, maar zodra het kan zullen we elkaar ontmoeten. Mijn verzoek om een bijdrage voor het weeshuis heeft veel moois opgeleverd, nogmaals dank aan allen hiervoor. De komende week ga ik deze donaties verder verzilveren. De boeken zijn gearriveerd vanuit Kathmandu, schilderspullen en microscopen zijn meegenomen vanuit Nederland en de ervaring leert dat hier ter plekke zichtbaar wordt welke bijdragen we verder kunnen leveren.
Vanavond mijn feestje hier op het erf. Nu nog even slapen en in de loop van deze dag mijn gezicht laten zien bij enkele families.
Tot de volgende…
ENGLISH VERSION
Kacha kacha
Namaste,
Yesterday we settled down in my beloved Bardia, in the oasis of Sonja and Budhi. It feels so good to be back, like a form of coming home. Regardless of the weather, the other guests or my own state of mind, here I experience peace and positive energy. The combination for extra happiness.
Our last day in Pokhara was dedicated to a visit to the agricultural faculty. Our host at the hotel had arranged two motorbikes for us and they arrived on time. A larger one for Clementine's long legs, a smaller one for me. The rider with a helmet, us without. Barely sitting down and a moment for a photo, the young men already sped away at a considerable speed. Not thinking about what could happen but total surrender always makes such a ride an adventure. When we take a large bend to the right, a bus comes rushing towards me, calmly staying ahead of my driver, the bus slows down. It usually seems to work out well, that sixth sense with which people here engage in traffic. Statistics will show that the accident rate here is much higher than in our country, but I am always impressed by how well people manage to avoid each other flawlessly.
A warm welcome awaits us on campus. Under a large tree we wait for Chitra, who arrives a little later with her friend Laxmi, both neatly dressed in college uniforms. The entire area exudes an atmosphere of peace and quiet, space, lots of greenery and in between the lecture halls, library, laboratories, hostels for students and homes for teachers and their families. Everyone involved lives and works on campus. The library looks professional with a selection of books and quiet spaces to work. Chitra and Laxmi show us around and answer all our questions. Outside we meet a group of teachers and start talking. One of the leaders has done various studies, also in Europe. The agricultural university of Wageningen is highly regarded, even as one of the best in the world. We express our hope that after these four years of study, the girls will also be able to walk around there for a while. Keep on dreaming.
After this tour, we offer the last laptops and phones. Chitra takes care of the further distribution, in all confidence. Friend Rada has joined us and together we enjoy a fast food ‘meal’ of pizza and fries nearby. The girls are ambitious, want to get further in life than their parents through their studies and contribute to their country. Poverty and the situation of girls in particular have their attention. Rada grew up in poverty and knows how this feels. From that experience, she hopes to play a valuable role for many others who also dream of a better life. Laxmi wants to honour her deceased grandfather by taking over his role as a nature photographer, so her grandfather lives on in her. Protection of flora and fauna is a high priority in Nepal, for the entire world for that matter. Photography is an indispensable part of publications and policy. And Chitra herself also wants to be of significance for the connection between man and nature, as I mentioned earlier. Our world may be in bad shape, climate and politics in particular, but people like these girls give us the hope we so desperately need. Often not visible to those who follow the news, but positive processes are also taking place in the background. Let us cling to that.
With a satisfied feeling we leave Pokhara the next morning and are ready for a new adventure, in the lowlands of Nepal, the Terai. Pokhara has an ultra-modern new airport, the formalities run smoothly. Waiting in the departure hall we are approached by a middle-aged Nepalese woman, beautifully dressed and with a dignified appearance. She wants to know where we come from, what we do in Nepal and at home. She herself has attended a wedding here, is on her way home to Kathmandu. She has a husband and a son, the latter still lives at home to her delight. But she also knows that he will fly out as soon as he has found a wife and a good place for his future. That is the modern era here, where previously one could blindly trust the care of children in your old age. The other side of the chance to study and a better life for the younger generation. She is also open about her marriage, even about marriage in general. Kacha kacha, where she makes a gesture of comme ci comme ça. We have to laugh heartily about it, both have some experience with a second marriage. She continues for a moment, that perhaps too much is expected of a marriage, but the reality often consists of compromises, adjustment and a attempts to keep your own identity. Wonderful, that honesty, as far as I'm concerned.
The air is still thick, but when we reach altitude, a vast Himalayan range suddenly appears in a clear sky. The landscape below us changes from high to medium mountains and finally the Terai plain. In the arrival area of Nepalganj we are followed by a young man who wants to carry our luggage. In the absence of change for a tip, I refuse his help and feel unfriendly. He does not let himself be chased away and once outside he mentions the name Sonja. Our driver! Should have said that right away. His English is limited, I try to convey my apologies. And so we glide silently in an electric car to Thakurdwara, as the village near Bardia National Park is called.
Over a few cups of tea we chat extensively with Sonja, then we settle down for the next eight days in a simple, clean room with a veranda. Later, Budhi, son Sandesh and guests from Germany, Italy and the Netherlands return from a safari and, as is usually the case here, you immediately start talking to each other. Manmohan is greatly missed. This versatile, faithful guide was killed by a rhino last September and has left deep traces of sorrow in this community. Here too, the living continue with their lives, without resentment towards their animals. Clementine asks if one is allowed to carry weapons in the jungle, in case it is necessary to protect people. This is non-negotiable - and rightly so -, the human being enters the habitat of the animal and if the animal then does not always do what the human wants, that does not give the right to use a weapon, at most a bamboo stick to chase a tiger or rhino to a little more distance.
It is February 15, my birthday. The first congratulations came from Mina, exactly at 12 o'clock. She calls me her second mother and guide in her life. Unfortunately, she cannot be here because of her work as a stewardess in Oman, but we will meet as soon as possible. My request for a contribution for the orphanage has yielded many beautiful things, thanks again to everyone for this. In the coming week I will continue to cash in these donations. The books have arrived from Kathmandu, painting supplies and microscopes have been brought from the Netherlands and experience has taught us that it is visible here on the spot which contributions we can make.
Tonight my party here on the yard. Now I just need to sleep and show my face to a few families in the course of the day.
Until next time…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 9
[visitorCount] => 344
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/209/979_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => kacha-kacha
)
[33] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106127
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-12
[photoRevision] => 0
[title] => Boeddha in Nepal
[message] => Dag lezers, namaste,
Hier in Pokhara hangen we al enkele dagen de toerist uit, daar leent deze plek zich uitstekend voor. Nu hoor ik regelmatig mensen zeggen dat ze graag naar niet-toeristische gebieden reizen, maar hoe je het ook wendt of keert, vaak ben je gewoon toch een toerist. Of een reiziger, zoals je wilt. Ik begrijp wel wat mensen bedoelen, wars van massatoerisme. Hutje mutje op het strand liggen of in een kudde achter een gids aanlopen is nou niet bepaald stoer. In Nepal kun je avontuur en wat lanterfanten ideaal combineren. Ook ik zie mezelf niet dagenlang op het strand liggen, hooguit een uur, dan is mijn geduld wel op.
Clementine en ik hebben de afgelopen dagen geleefd als God in Frankrijk, oftewel als Boeddha in Nepal. Nu staat Boeddha niet bepaald voor aards genot, maar vooral voor verheffing van de ziel en afstand nemen van wereldse dingen. Maar in dit van boeddhisme doordrenkte land kun je wel degelijk genieten van alles wat onze God in Frankrijk zo aantrekkelijk maakt. Grootse natuur, heerlijk eten en drinken, mooie spullen om te kopen en bovenal uiterst vriendelijke mensen. Clementine valt het ook steeds meer op, hoe meegaand Nepalezen doorgaans zijn. En dat is o zo prettig in de omgang, mits je er geen misbruik van maakt. En dan denk ik aan de vaak Hollandse botheid en directheid, waar zoveel waarde aan wordt gehecht, aan het gezeur en geklaag over alles wat niet meteen aan onze hoge verwachtingen voldoet, is dat wat je moet willen? In mijn beleving is deze ambitie al lang achterhaald en wordt vriendelijkheid zwaar onderschat. Met deze smeerolie van contact tussen mensen kun je zoveel meer bereiken dan steeds op je hoede zijn, wantrouwen en botheid. Omdat brutalen de halve wereld hebben wil dat nog niet zeggen dat het oké is. Maar goed, het gebeurt helaas wel vaak, kijk naar onze grote ‘wereldleiders’ van dit moment.
We hebben dus geshopt, mooie sjaals en mutsen gekocht vooral. En deze kunnen nog steeds bij Clementine of bij mij besteld worden. In bijgaande foto’s zie je een aantal voorbeelden. Heerlijke warme gevoerde (niet kriebelende) mutsen, ook voor kinderen. De bekende yaksjaals in alle kleuren, superzachte cashmere sjaals, al dan niet gemengd met zijde. De sjaals zijn 180 x 90 cm en kunnen als omslagdoek of geknoopte wintersjaal gedragen worden. Ook vonden we vandaag prachtige dessins van beroemde impressionistische schilderijen. Voor meer informatie zie mijn e-mailadres en telefoonnummer onder deze tekst.
Gisteren wilden we de omgeving eens vanaf het water bekijken en huurden eind van de middag een bootje, inclusief een Nepalese vrouw die de roeispaan bediende. Onze blik werd zo steeds een beetje verlegd en we zagen de zon achter de bergen verdwijnen. Om de zon vervolgens te zien opkomen konden we vanochtend per kabelbaan omhoog naar Sarangkot. Een ultramoderne installatie, hoogstwaarschijnlijk aangelegd met buitenlands geld, voert cabines 800 meter omhoog en op dat punt kun je na een klimmetje te voet hét uitzichtpunt bereiken om de sunrise te aanschouwen. Langs de route overal prikkeldraad, zodat je tijdens een val in ieder geval niet naar beneden kunt storten. Velen met ons waren vroeg uit de veren en wachtten langdurig bijna tevergeefs op de gouden bol. De lucht zit hier al dagen dicht, dus de zon moet hard werken om daar doorheen te raken. Toen we het bijna opgaven verscheen ie opeens. In november 2015 was van al deze moderniteiten nog niets te bekennen, ik werd per jeep omhoog gereden om te gaan paragliden. En nu kun je er ook zipflyeren, luchtfietsen, bungeejumpen en nog veel meer.
Na afloop ontbijt in ons hotel en meteen weer op pad voor nieuwe aankopen en het hoogtepunt van deze dag: een lichaamsmassage. We besluiten er een wellness-dag van te maken en ’s middags een schoonheidsbehandeling te ondergaan. Zowel Clementine als ik doen dit normaliter niet, voor Clementine is het zelfs de eerste keer in haar leven. Deze me-time heeft zij dubbel en dik verdiend, wat mij betreft en heel leuk dat ze er voor open staat. Voor mezelf beschouw ik dit als een vroeg verjaardagscadeau. Omdat de dames van beauty parlour te laat zijn krijgen we een kwartiertje extra. Na afloop glimmen we van de olie en de creme. Het was een waar genot. Deze verwendag sluiten we af met een tandoori-kip, natuurlijk tijdens het happy hour.
Al deze gezellige en verkwikkende activiteiten zijn niet altijd interessant om te beschrijven. Over twee dagen bereiken we Bardia en dat belooft weer een boeiend avontuur te worden, ver weg van massatoerisme. Reizen jullie mee?
e-mail:miesim@live.nl
tel/whatsapp: 06-28371803
ENGLISH VERSION
Buddha in Nepal
Hello readers, namaste,
Here in Pokhara we have been playing the tourist for a few days, this place lends itself perfectly for that. Now I often hear people say that they like to travel to non-touristy areas, but no matter how you look at it, you are often just a tourist. Or a traveler, if you like. I understand what people mean, averse to mass tourism. Lying on the beach in a clump or following a guide in a herd is not exactly cool. In Nepal you can ideally combine adventure and loitering. I also do not see myself lying on the beach for days, at most an hour, then my patience is exhausted.
Clementine and I have lived the past few days like God in France, or rather like Buddha in Nepal. Now Buddha does not exactly stand for earthly pleasure, but mainly for elevation of the soul and distancing yourself from worldly things. But in this country steeped in Buddhism you can certainly enjoy everything that makes our God in France so attractive. Great nature, delicious food and drinks, beautiful things to buy and above all extremely friendly people. Clementine also notices more and more how easy-going Nepalese people generally are. And that is oh so pleasant in dealing with, as long as you don't abuse it. And then I think of the often Dutch bluntness and directness, which is so much valued, of the whining and complaining about everything that does not immediately meet our high expectations, is that what you should want? In my experience this ambition has long been outdated and friendliness is seriously underestimated. With this lubricant of contact between people you can achieve so much more than always being on your guard, distrust and bluntness. Just because rude people own half the world does not mean that it is okay. But well, it does happen quite often, look at our great 'world leaders' of the moment.
So we went shopping, bought beautiful scarves and hats in particular. And these can still be ordered from Clementine or from me. In the attached photos you can see a number of examples. Lovely warm lined (non-itchy) hats, also for children. The well-known yak scarves in all colours, super soft cashmere scarves, mixed with silk or not. The scarves are 180 x 90 cm and can be worn as a shawl or knotted winter scarf. Today we also found beautiful designs of famous impressionist paintings. For more information see my e-mail address and telephone number below this text.
Yesterday we wanted to see the area from the water and at the end of the afternoon we rented a boat, including a Nepalese woman who operated the oar. Our view was thus gradually shifted and we saw the sun disappear behind the mountains. In order to see the sun rise, we could take the cable car up to Sarangkot this morning. An ultra-modern installation, most likely built with foreign money, carries cabins 800 metres up and at that point you can reach the viewpoint after a short climb on foot to see the sunrise. Barbed wire everywhere along the route, so that you can't fall down in any case. Many of us got up early and waited for a long time, almost in vain, for the golden ball. The sky has been overcast here for days, so the sun has to work hard to get through it. When we almost gave up, it suddenly appeared. In November 2015, none of these modern conveniences were to be seen, I was driven up by jeep to go paragliding. And now you can also go zip-flying, air biking, bungee jumping and much more.
Afterwards, breakfast in our hotel and immediately on the road again for new purchases and the highlight of the day: a body massage. We decide to make it a wellness day and have a beauty treatment in the afternoon. Neither Clementine nor I normally do this, for Clementine it is even the first time in her life. She has more than earned this me-time, as far as I'm concerned, and it's great that she is open to it. For myself, I consider this an early birthday present. Because the ladies from the beauty parlour are late, we get an extra fifteen minutes. Afterwards, we shine from the oil and cream. It was a real treat. We end this pampering day with a tandoori chicken, of course during happy hour.
All these pleasant and refreshing activities are not always interesting to describe. In two days we will reach Bardia and that promises to be another exciting adventure, far away from mass tourism. Are you traveling with us?
e-mail:miesim@live.nl
tel/whatsapp: 06-28371803
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 15
[visitorCount] => 329
[author] => Mieke
[cityName] => Pokhara
[travelId] => 525218
[travelTitle] => Relativeren.
[travelTitleSlugified] => relativeren
[dateDepart] => 2020-01-22
[dateReturn] => 2020-02-21
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/209/609_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => boeddha-in-nepal
)
[34] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106104
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-10
[photoRevision] => 0
[title] => Slow travel
[message] => Lieve lezers,
In mijn vorige verhaal noemde ik onze omschakeling naar slow travel. Dit kun je op twee manieren opvatten. Enerzijds kun je denken aan onze busreis die heel langzaam verliep omdat de route weinig snelheid toestaat, anderzijds aan de dagen die met minder afspraken worden ingevuld en veel ruimte laten voor ontspanning en spontaniteit. En dat laatste is vooral waarmee we nu een begin hebben gemaakt na de eerste volle dagen. Ook om die reden reizen wij komende vrijdag grotendeels – en in snel tempo - door de lucht richting Bardia, om aldus tijd en energie te sparen. In het dagelijkse leven is dit ook vaak mijn streven, niet meer meedoen aan het moordende tempo van de moderne samenleving.
Als herboren begonnen wij deze eerste volle dag in Pokhara met een ontbijt in de weelderige bloementuin. Waar ik zelf echt kan genieten van een omgeving van bloemen en planten, zonder echte kennis, weet Clementine elk detail van deze flora haarfijn te benoemen. Na drie dagen in een grote hectische Aziatische stad voelt deze plek als een verademing waar we ons graag aan overgeven. Op pad maar weer, met als enig doel op zoek te gaan naar mogelijke aankopen zonder verplichting én een verkwikkende massage. Tijdens mijn laatste bezoek aan Pokhara – al ruim zes jaar geleden – kwam ik op de valreep terecht bij een massagesalon waar ik een soort shiatsu onderging. Deze behandeling ben ik nooit vergeten, in positieve zin. De locatie wist ik nog ongeveer en deze sloot naadloos aan op ons idee om een wandeling langs het Fewameer te maken. Zo gezegd zo gedaan. Vele eettentjes kwamen voorbij, maar niet dé massagesalon. Heel raar als je denkt dat je herinnering aan een bepaalde plek mogelijk niet blijkt te kloppen, maar het komt hier ook regelmatig voor dat een zaak gewoon niet meer bestaat. Ik hou het op het laatste. Dus verder zoeken.
Waar de een enkel een mannelijke masseur kon aanbieden had de ander alleen maar plek voor één persoon.
En toen werd ons wachten beloond. Een salon met een aantal ruimtes en vrouwelijke medewerkers. Slechts gescheiden door een dun wandje konden Clementine en ik elkaar goed horen, beiden behandeld door een jonge vrouw die van wanten wist. Eerlijk gezegd nog beter dan bij Seeing Hands, minder pijnlijk en meer ontspannen. Zo wil je wel een hele dag blijven liggen, wat ons betreft. Zelfs gezicht en schedel werden met professionele grepen en gevoel bewerkt. Bij ons beiden geen twijfel over herhaling van deze weldaad. We maken na afloop meteen een afspraak voor woensdag. Op die dag zijn we tevens van plan vroeg in de ochtend per kabelbaan omhoog te gaan naar Sarangkot voor de zonsopkomst. Vanaf die plek sprong ik ruim negen jaar geleden in het diepe, paragliden met een instructeur erbij. Dit avontuur gaan we nu niet aan, maar de mogelijkheden hier zijn enorm uitgebreid, dus kun je als senior ook nog heel wat beleven.
Na afloop verwachten we studente Chitra uit Bardia bij ons hotel. Zij studeert bosbouw en heeft elke werkdag college tot 2 uur in de middag. Heel fijn om haar terug te zien na ongeveer veertien maanden. Ze heeft het duidelijk naar haar zin in deze groene omgeving, vertelt gepassioneerd over haar studie en innovatieve toekomstplannen. Zij is zelfs regelmatig in contact met Jack Kinross, de Nieuwzeelander die zich hard maakt voor bescherming van luipaarden en die ik ook eerder ontmoette. Hij heeft zelf ooit een tijdje met een luipaard geleefd. Chitra wil zich inzetten voor een betere verbinding tussen mens en wilde dieren en kan over een tijdje bij Jack Kinross terecht voor een stage. Hoe gek het ook klinkt, ondanks dat jaarlijks nog steeds mensen gedood worden door tijgers of olifanten houden zij ook van hun dieren en willen dat deze beschermd worden. Komende donderdag ontvangen wij een rondleiding door Chitra op haar campus en vandaag mogen wij haar blij maken met een goede laptop van haar Nederlandse vrienden, plus een verrekijker van ons. In onze tuin nemen we een drankje met een snack en vervolgens eten we samen in een restaurant in onze straat.
Tot slot, velen van jullie weten dat ik elk jaar prachtige sjaals van diverse soorten wol kan meenemen naar Nederland. Yakwol, cashmere of pashmina, het kan nog steeds in vele kleuren en patronen. Voor wie deze keer interesse heeft stel ik voor mij persoonlijk te benaderen via Whatsapp of e-mail. Op verzoek kan ik foto’s laten zien, prijzen noemen en vervolgens hoor ik waar je voorkeur naar uitgaat. Via mij ben je nog steeds veel goedkoper uit dan via verkopers in Nederland.
Morgen een heerlijke hangdag die vast weer waardevol en gezellig wordt ingevuld door Clementine en mij.
E-mail: miesim@live.nl
Whatsapp: 06-28371803
ENGLISH VERSION
Slow travel
In my previous story I mentioned our switch to slow travel. You can interpret this in two ways. On the one hand you can think of our bus journey that was very slow because the route does not allow for much speed, on the other hand you can think of the days that are filled with fewer appointments and leave a lot of room for relaxation and spontaneity. And the latter is mainly what we have now started after the first full days. For that reason too, we will travel largely - and at a fast pace - by air to Bardia next Friday, in order to save time and energy. In daily life this is also often my goal, to no longer participate in the murderous pace of modern society.
As if reborn, we started this first full day in Pokhara with breakfast in the lush flower garden. Where I can really enjoy an environment of flowers and plants, without any real knowledge, Clementine knows every detail of this flora down to the last detail. After three days in a large hectic Asian city, this place feels like a breath of fresh air that we gladly surrender to. Off we went again, with the sole purpose of looking for possible purchases without obligation and an invigorating massage. During my last visit to Pokhara – more than six years ago – I ended up at the last minute at a massage parlour where I underwent a kind of shiatsu. I have never forgotten this treatment, in a positive sense. I still knew the location more or less and it fitted in perfectly with our idea to take a walk along Lake Fewa. No sooner said than done. Many eateries passed by, but not the massage parlour. Very strange if you think that your memory of a certain place may not be correct, but it also happens regularly here that a business simply no longer exists. I think it is the latter. So we continued looking.
Where one could only offer a male masseur, the other only had room for one person. And then our wait was rewarded. A parlour with a number of rooms and female employees. Only separated by a thin wall, Clementine and I could hear each other well, both treated by a young woman who knew what she was doing. To be honest, even better than at Seeing Hands, less painful and more relaxing. You want to stay like this all day, as far as we are concerned. Even the face and skull were treated with professional grips and feeling. Neither of us have any doubts about repeating this bliss. Afterwards, we immediately make an appointment for Wednesday. On that day, we also plan to go up to Sarangkhot early in the morning by cable car for the sunrise. From that place, I jumped into the deep end more than nine years ago, paragliding with an instructor. We are not going on this adventure now, but the possibilities here are enormous, so you can still experience a lot as a senior.
Afterwards, we expect student Chitra from Bardia at our hotel. She studies forestry and has lectures every working day until 2 o'clock in the afternoon. It was great to see her again after about fourteen months. She clearly enjoys this green environment, talks passionately about her studies and innovative plans for the future. She is even in regular contact with Jack Kinross, the New Zealander who is committed to protecting leopards and whom I also met earlier. He himself once lived with a leopard for a while. Chitra wants to work towards a better connection between humans and wild animals and can soon do an internship at Jack Kinross. As crazy as it sounds, despite the fact that people are still killed by tigers or elephants every year, they also love their animals and want them to be protected. Next Thursday we will receive a tour of Chitra's campus and today we can make her happy with a good laptop from her Dutch friends, plus a pair of binoculars from us. In our garden we will have a drink and a snack and then we will eat together in a restaurant in our street.
Finally, many of you know that every year I can bring beautiful scarves made of various types of wool to the Netherlands. Yak wool, cashmere or pashmina, it is still possible in many colors and patterns. For those who are interested this time, I suggest you contact me personally via Whatsapp or e-mail. On request I can show you photos, mention prices and then I will hear what you prefer. Through me you are still much cheaper than through sellers in the Netherlands. Tomorrow will be a wonderful day of hanging out, which will undoubtedly be filled with value and fun by Clementine and me.
E-mail: miesim@live.nl
Whatsapp: 06-28371803
.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 297
[author] => Mieke
[cityName] => Pokhara
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/209/400_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => slow-travel
)
[35] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106036
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-09
[photoRevision] => 0
[title] => Blinde massage, familiediner en hobbelwegen
[message] => Namaste,
Graag had ik jullie eerder verslag gedaan van de afgelopen dagen, maar mijn reisplatform vertoonde kuren, nog steeds trouwens, en de dagen zijn als vanzelf volgelopen met ontmoetingen en uitstapjes. Foto’s toevoegen aan mijn vorige blog was haast onmogelijk en naar een aantal functies op waarbenjij.nu ben ik nog steeds op zoek. Ook even rechtzetten: in die blog had ik de paspoorten van Clementine verwisseld. Nederlands moet Amerikaans zijn en omgekeerd.
De eerste ochtend in Kathmandu stond in het teken van de massage, waar we beiden lang naar hadden uitgekeken. Per app had ik Bhima gevraagd om Clementine en mij gelijktijdig onder handen te nemen en zo konden we om 10 uur terecht bij Seeing Hands, waar collega Lalu klaar zat voor een behandeling van twee uur aan Clementine, ik idem dito door Bhima. Of we gescheiden of samen wilden, was de vraag aan ons. Ach ja, weer een nieuwe ervaring, een tweelingmassage in dezelfde ruimte, en dat gebeurde. Heerlijk liggend op de buik en later op de rug werden al die vlieg- en wachturen eruit gemasseerd. Pijn op punten waarvan ik niet wist dat ik ze had, voor Clementine eveneens. De dames mogen dan blind zijn, voelen kunnen ze als geen ander. ‘Our hands are our eyes’, zegt Lalu, wat de organisatienaam Seeing Hands verklaart. Na wat heen- en weer gepraat zak ik langzaam weg in een diepe ontspanning en zijn de twee uur al voorbij. Even later maken we kennis met de echtgenoot van Lalu, ook blind. Zij hebben samen een zoontje van twee jaar, waarschijnlijk niet blind, evenals Bhima’s zoontje Souvenir van elf. Bhima was al uitgenodigd voor het etentje van die avond, Lalu schuift ook graag mee aan.
Al vanuit Nederland had ik mijn vrienden uit Kathmandu uitgenodigd voor een gezamenlijk etentje die avond. Niet wetend of dit zou lukken bleek dat iedereen de moeite nam om te komen. De zusjes Rama en Puja, de zusjes Sabina en Shristi, hun moeder en broertje, Lalu, Bhima en Souvenir én mijn steun en toeverlaat Dawa. De gereserveerde tafel blijkt een andere dan vorige keer, ditmaal is de ruimte omringd met glas én een magisch uitzicht over de omringende bergen. De sfeer is meteen goed, iedereen is druk in gesprek. Het lijkt één grote Nepalese familie met Dawa op kop van de tafel als een Pater Familias. De eerste laptops en iPhones worden uitgedeeld, Dawa kijkt de apparatuur na. De gerechten worden geserveerd en met smaak verorberd. Clementine proeft haar eerste sizzler, anderen nemen momo’s, kip, frietjes, biryani of alleen een heel groot ijs. Vervolgens wordt er een videogesprek gevoerd met de vaste sponsoren van vier van de meisjes. Zij hebben dit etentje aangeboden en zijn er zo toch een beetje bij. Na afloop vragen we de ober om een groepsfoto te maken. Natuurlijk, en hij neemt ons mee naar een betere plek met de juiste achtergrond van een tempel. Grote hilariteit rondom dit tafereel, iedereen heeft plezier voor tien en dat zie je terug op de foto.
Dawa heeft best wat tijd momenteel en op mijn vraag hoe wij het beste een tripje naar het hooggelegen Nagarkot kunnen maken biedt hij aan ons te begeleiden. Meteen de volgende dag al zelfs. Wij zouden een avontuur achterop een motor wel zien zitten, maar Dawa begint smalend te lachen bij dit voorstel. Dit moeten wij ons niet te simpel voorstellen, de weg naar Nagarkot zit vol bulten en gaten, is vrij lang bovendien. Enkel met een auto erbij als bezemwagen is dit een optie, dus dan maar meteen die taxi besteld. De volgende dag om 10 uur worden we bij ons hotel afgehaald.
De avond is nog jong en Clementine voelt ervoor om wat straatjes door te lopen op zoek naar cadeautjes voor haar vijf dochters en acht kleinkinderen. Ik kijk er niet van op, de aantrekkingskracht van deze kleurrijke snoepwinkel kan bijna niemand weerstaan. Eindstation is wederom café New Orleans, waar ik eindelijk getuige kan zijn van een liveoptreden van een singer-songwriter. Vele medereizigers verzamelen zich op deze plek en ik snap precies waarom.
De weg naar Nagarkot voert langs vele overheidsgebouwen, gelegen aan brede lanen, voor mij een nieuw stukje Kathmandu. Dawa gidst ons uitstekend en dat geheel vrijwillig. Al na een half uur begrijpen we dat het motoridee nogal bizar was. De helmplicht geldt alleen voor de berijder, de passagier loopt blijkbaar minder gevaar. Na enkele tussenstops op uitzichtpunten bereiken we de plek waar een trap leidt naar het punt met zicht op de Mount Everest. De lucht is niet overal helder, maar we krijgen een aantal achtduizenders in beeld. Dawa noemt een voor een de namen van alle zichtbare toppen. Als kind vond ik dit al interessant en nog steeds ken ik vele namen van Himalayareuzen. Na een lunch mét vergezicht dalen we af naar Bhaktapur en dwalen langs de vele tempels van dit historisch erfgoed. Uiteindelijk worden we weer voor de deur van ons hotel afgezet. Na een avondrondje shoppen en eten gaan we met de kippen op stok, de wekker op 5 uur voor onze vervolgreis per bus naar Pokhara. Een luxe bus deze keer.
Het verzoek om een half uur voor vertrek aanwezig te zijn is blijkbaar alleen voor buitenlanders bedoeld. Een aantal passagiers maakt gebruik van Nepali time en zo vertrekken we een uur te laat. We hobbelen langzaam voort langs vele opgebroken stukken weg ter verbetering van de route Kathmandu-Pokhara. Nepal beschikt niet over een spoor- of snelweg, alle verkeer moet hierover heen. En dat zijn honderden bussen, vrachtwagens, auto’s en zelfs langzaam verkeer. Het blijft fascinerend hoe men manoeuvreert tussen afgrond en goot aan de rand van de weg, afgezien van getoeter in alle kalmte. Wij zouden naar ons voorhoofd wijzen en elkaar voor rotte vis uitmaken bij dit gedrag. Hier niets van dit alles. Als je je hier niet aan kunt overgeven kun je beter een andere bestemming zoeken.
We zijn in Pokhara en hebben ons verblijf verlengd van drie naar vijf nachten. Deze stad, aan de rand van het Fewameer, is zeer geschikt om op adem te komen en nog wat avontuur desgewenst. We stappen over op slow travel, tijd is het nieuwe goud. Ook bosbouwstudente Chitra gaan we hier ontmoeten en mogelijk haar college bezoeken.
Op vrijdag vliegen we naar Nepalganj, de luchthaven voor Bardia. Zojuist heeft de man met de hamer zich gemeld. Ik ga mijn nieuwe bed testen en zet voor de afwisseling geen wekker. Goedenacht.
ENGLISH VERSION
Blind massage, family dinner and bumpy roads
Namaste,
I would have liked to have reported on the past few days earlier, but my travel platform was acting up, still is, and the days have naturally filled up with meetings and excursions. Adding photos to my previous blog was almost impossible and I am still looking for a number of functions on waarbenjij.nu. Also, let me correct you: in that blog I had mixed up Clementine's passports. Dutch should be American and vice versa.
The first morning in Kathmandu was all about the massage, which we had both been looking forward to for a long time. I had asked Bhima via app to treat Clementine and me at the same time and so we were able to go to Seeing Hands at 10 o'clock, where colleague Lalu was ready for a two-hour treatment for Clementine, me the same by Bhima. Whether we wanted to be separate or together, was the question for us. Oh well, another new experience, a twin massage in the same room, and that happened. Lying wonderfully on my stomach and later on my back, all those hours of flying and waiting were massaged away. Pain in places I didn’t know I had, for Clementine as well. The ladies may be blind, but they can feel like no other. ‘Our hands are our eyes’, says Lalu, which explains the name of the organisation Seeing Hands. After some back and forth chatting I slowly sink into a deep relaxation and the two hours are already over. A little later we meet Lalu’s husband, also blind. They have a two-year-old son together, probably not blind, as well as Bhima’s eleven-year-old son Souvenir. Bhima had already been invited to dinner that evening, Lalu is also happy to join us.
I had already invited my friends from Kathmandu from the Netherlands for a joint dinner that evening. Not knowing whether this would work out, it turned out that everyone took the trouble to come. Sisters Rama and Puja, sisters Sabina and Shristi, their mother and brother, Lalu, Bhima and Souvenir and my support and confidant Dawa. The reserved table turns out to be different from the last time, this time the space is surrounded by glass and has a magical view of the surrounding mountains. The atmosphere is immediately good, everyone is busy talking. It seems like one big Nepalese family with Dawa at the head of the table like a Pater Familias. The first laptops and iPhones are handed out, Dawa checks the equipment. The dishes are served and devoured with gusto. Clementine tastes her first sizzler, others take momos, chicken, fries, biryani or just a very large ice cream. Then a video call is made with the regular sponsors of four of the girls. They have offered this dinner and are therefore there a little bit. Afterwards we ask the waiter to take a group photo. Of course, and he takes us to a better place with the right background of a temple. Great hilarity around this scene, everyone is having fun and you can see that in the photo.
Dawa has quite a bit of time at the moment and when I ask how we can best make a trip to the high-altitude Nagarkot he offers to accompany us. The very next day even. We would like an adventure on the back of a motorbike, but Dawa starts laughing scornfully at this proposal. We should not imagine this too simple, the road to Nagarkot is full of bumps and holes, and is also quite long. This is only an option with a car as a broom wagon, so we immediately ordered a taxi. The next day at 10 o'clock we are picked up at our hotel. The evening is still young and Clementine feels like walking through some streets in search of presents for her five daughters and eight grandchildren. I am not surprised, the attraction of this colorful candy store can hardly be resisted by anyone. The final destination is once again Café New Orleans, where I can finally witness a live performance by a singer-songwriter. Many fellow travellers gather at this location and I understand exactly why.
The road to Nagarkot leads past many government buildings, situated on wide avenues, a new part of Kathmandu for me. Dawa guides us excellently and completely voluntarily. After half an hour we understand that the idea of a motorbike was rather bizarre. Helmets are only mandatory for the driver, the passenger is apparently less at risk. After a few stops at viewpoints we reach the place where a staircase leads to the point with a view of Mount Everest. The sky is not clear everywhere, but we get a view of a number of eight-thousanders. Dawa names the names of all the visible peaks one by one. As a child I already found this interesting and I still know many names of Himalayan giants. After a lunch with a view we descend to Bhaktapur and wander past the many temples of this historical heritage. Finally we are dropped off at the door of our hotel again. After an evening of shopping and eating, we go to bed with the chickens, the alarm clock set at 5 o'clock for our onward journey by bus to Pokhara. A luxury bus this time.
The request to be present half an hour before departure is apparently only intended for foreigners. A number of passengers use Nepali time and so we leave an hour late. And so we slowly hobble along many broken up sections of road to improve the route Kathmandu-Pokhara. Nepal does not have a railway or highway, all traffic has to go over it. And that means hundreds of buses, trucks, cars and even slow traffic. It remains fascinating how people maneuver between abyss and gutter at the edge of the road, apart from honking in all calmness. We would point to our foreheads and call each other rotten fish for this behavior. None of that here. If you cannot surrender to this, you better look for another destination.
We are in Pokhara and have extended our stay from three to five nights. This city, on the edge of Lake Fewa, is very suitable to catch your breath and have some adventure if desired. We switch to slow travel, time is the new gold. We will also meet forestry student Chitra here and possibly visit her college.
On Friday we fly to Nepalganj, the airport for Bardia. The man with the hammer has just reported. I am going to test my new bed and for a change I will not set an alarm. Good night.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 321
[author] => Mieke
[cityName] => Pokhara
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/209/260_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => blinde-massage-familiediner-en-hobbelwegen
)
[36] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106008
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-07
[photoRevision] => 0
[title] => Reisactiviteiten
[message] => Reisactiviteiten
Ja, beste lezers, bij deze titel denk je waarschijnlijk niet aan datgene wat ik wil vertellen. Activiteiten op reis als de leuke dingen die je onderneemt op vakantie, vreugde en plezier bezorgend.
Op deze reis van Clementine en mij is de eerste volle dag goed verlopen, echt goed mag ik wel zeggen, maar wat moet je door vele molens heen. Het meeste is mij wel bekend, maar vergeet ik vaak gemakkelijk als ik weer thuis ben. De geboekte reis waarbij jevele factoren hebt afgewogen om zo comfortabel mogelijk op je bestemming te geraken. En eerlijk is eerlijk, dat is ook gelukt, nu wij na elf uur zitten en nog wat extra uren in-de-rij-staan hebben overleefd. Maar wat is het ook afzien.
Toen Clementine afgelopen maandag bij ons arriveerde bleek dat zij al een zware vuurproef had doorstaan. Reizend vanuit haar woonplaats in Noord-Louisiana, vanuit Monroe en Dallas naar London Heathrow, werd zij in London geconfronteerd met een verloren paspoort. Zij heeft er weliswaar twee, een Nederlands en Amerikaans, maar door het verlies van haar Nederlandse paspoort zou zij niet zomaar weer de Verenigde Staten kunnen binnenkomen na afloop van deze reis Onwenselijk dus. Met vele uren vertraging – inclusief latere vervolgvlucht en tijdig opgevangen bagage - werd haar paspoort gevonden in het vliegtuig vanuit Dallas en was dit probleem godzijdank opgelost. In de krappe volgende dagen lukte het om haar zus en drie broers te ontmoeten met als bonus het weerzien met een jeugdvriendin, na vijftig jaar.
En zo hadden wij nog anderhalve dag om samen de laatste voorbereidingen te treffen en de bagage goed te verdelen. Wat bleek? Mijn gewoonte om alle laptops en telefoons in de ruimbagage te verpakken bleek een misvatting. Nooit over nagedacht of op gewezen dat dit streng verboden is vanwege het gevaar van de lithiumbatterijen. En zo komen we tot de oplossing om beiden twee laptops en iPhones in de grote handbagage te vervoeren. Mocht er bij de controle iets mis gaan dan bedenken we een plan B. Alles liep dus op rolletjes.
Anton bracht ons naar vliegveld Zaventem en vertrok na een gezamenlijke kop koffie. De crew van Qatar Airways zorgde goed voor ons, maar zeven plus vier uur zitten is natuurlijk funest voor oudere botten en gewrichten. Om op de luchthaven van Doha ruim vier uur stuk te slaan vallen we aan op een goudkleurige Stella Artois, verrassend in dit streng islamitisch land waar voor buitenlanders blijkbaar een uitzondering wordt gemaakt. Bij Qatar kan ik de gedachte aan het WK voetbal niet onderdrukken. De 6000 Nepalese slaven, omgekomen bij de bouw van voetbalstadions. Voor een schamel inkomen hebben zij zich letterlijk kapotgewerkt, zeven dagen per week twaalf uur per dag in de bloedhete zon. En toch is een WK voetbal opnieuw toegewezen aan een oliestaat, Saoedi-Arabië. Er is niets geleerd van deze schending van mensenrechten.
Ook de vlucht naar Kathmandu zit bomvol. Dit hele gezelschap moet bij aankomst van de ene rij naar de andere verschuiven. Eerst voor een visum, vervolgens voor betaling visum, dan paspoortcontrole, extracontrole handbagage en tot slot de grote bagage, die al van de band is gehaald en ergens geparkeerd blijkt te staan. Een chaos waardoor je meteen geconfronteerd wordt met het Nepalese ‘systeem’. Het enige antwoord hierop is geduld en loslaten, maar dat duurt altijd even. Dit hele circus neemt twee uur in beslag. Eenmaal buiten ritselen we snel een taxi en begeven ons in de verkeersjungle van Kathmandu. Ik vermoed dat Clementine snel overprikkeld raakt door alle indrukken, al heeft zij na twee bezoeken aan haar dochter in het Afrikaanse Rwanda al wat ervaring met een ontwikkelingsland.
De vriendelijke bevolking werkt opnieuw ontwapenend. Onze kamers in hotel Avataar zijn goed, voor Nepalese begrippen. Waar je normaliter een douchekop vindt ergens tussen toilet en wastafel is deze hier keurig verstopt achter een douchegordijn. Nu maar hopen dat er warm water uit komt. Na een snelle opfrisbeurt zoeken we een mooi plekje in café New Orleans, een van mijn favorieten en extra leuk vanwege de gelijknamige stad in Louisiana, de staat waar Clementine al ruim vijftig jaar woont. Daar dronken we samen enkele keren een Hurricane, dé cocktail van New Orleans. En zelfs deze cocktail heeft haar weg naar Kathmandu gevonden. Een beter begin kun je nauwelijks wensen. Onder de stralende zon toosten we met een Hurricane en bestellen een lichte lunch. Welkom in Nepal.
De winkeltjes vol prachtige kleuren lonken meteen, maar we weerstaan elke aankoop. Eerst een massage. Maar Seeing Hands blijkt verlaten. Alle deuren staan open, geen mens te bekennen. We proberen het een andere keer en vervolgen onze weg naar de boekhandel op Kanti Path. ‘Zin in een nieuwe ervaring?’ vraag ik aan Clementine, en samen klimmen we in een fietsriksja, bestuurd door een oudere man. Met het grootste gemak trapt hij ons voort en draait zelfs een rondje tussen de kakofonie van auto’s en brommers. De man is duidelijk blij met zijn dagopbrengst. Extra blij word ik van de aanwezigheid van Raman in de boekhandel. Deze behulpzame intellectueel straalt als we binnenkomen en herkent mij meteen. Behalve goede adviezen over de aankoop van nieuwe boeken voor de bibliotheek van Bardia en een extra serie voor het weeshuis worden we ontvangen met een vers kopje thee. Clementine heeft een bedrag ontvangen van een bibliothecaresse en verzilvert dit door een eigen keuze aan boeken. We kiezen voor een collectie Nepalese en Engelstalige boeken voor diverse leeftijden. Raman zorgt na afloop van bundeling tot een verzendklaar pakket om naar Sonja in Bardia te versturen, zodat dit bij onze aankomst aldaar voor ons klaarstaat.
We tarten nog even de Nepalese cultuur met cappuccino in café Pumpernickel en sluiten af met frieten in de Vlaamse frituur, al snel een aanslag op onze darmen. Het sluitstuk van deze dag vormt een rum-cola op het dakterras van ons hotel, met uitzicht over een verlicht Kathmandu, bergen op de achtergrond en een open hemel met maan en sterren. Er valt veel te verwerken tijdens de uitgestelde nachtrust.
ENLISH VERSION
Travel activities
Yes, dear readers, this title probably doesn't make you think of what I want to tell you. Travel activities as the fun things you do on holiday, bringing joy and pleasure.
On this trip of Clementine and me, the first full day went well, really well I may say, but what a lot of mills you have to go through. Most of it is familiar to me, but I often forget easily when I get back home. The booked trip where you weighed up many factors to get to your destination as comfortably as possible. And to be honest, that worked out, now that we have survived sitting for eleven hours and a few extra hours in line. But what a struggle it is.
When Clementine arrived at our place last Monday, it turned out that she had already passed a tough test. Travelling from her home in North Louisiana, from Monroe and Dallas to London Heathrow, she was confronted with a lost passport in London. She does have two, a Dutch and an American one, but due to the loss of her Dutch passport she would not be able to simply re-enter the United States after this trip. Undesirable. After many hours of delay – including a later connecting flight and timely baggage collection – her passport was found on the plane from Dallas and thankfully this problem was solved. In the few days that followed she managed to meet her sister and three brothers with the bonus of seeing a childhood friend again after fifty years.
And so we still had a day and a half to make the final preparations together and to distribute the luggage properly. What turned out? My habit of packing all laptops and telephones in the hold luggage turned out to be a misconception. Never thought about it or pointed out that this is strictly forbidden because of the danger of lithium batteries. And so we came up with the solution to both transport two laptops and iPhones in the large hand luggage. If something goes wrong at the checkpoint, we come up with a plan B. So everything went smoothly.
Anton took us to Zaventem airport and left after a cup of coffee together. The Qatar Airways crew took good care of us, but sitting for seven plus four hours is of course disastrous for older bones and joints. To waste more than four hours at Doha airport, we fall on a gold-coloured Stella Artois, surprising in this strict Islamic country where an exception is apparently made for foreigners. When I think of Qatar, I can’t help but think of the World Cup. The 6,000 Nepalese slaves who died building football stadiums. For a meagre income, they literally worked themselves to death, seven days a week, twelve hours a day in the scorching sun. And yet a World Cup has been awarded again to an oil state, Saudi Arabia. Nothing has been learned from this violation of human rights.
The flight to Kathmandu is also packed. This entire group has to move from one row to the other upon arrival. First for a visa, then for payment of the visa, then passport control, extra checks on hand luggage and finally the large luggage, which has already been taken off the conveyor belt and appears to be parked somewhere. A chaos that immediately confronts you with the Nepalese ‘system’. The only answer to this is patience and letting go, but that always takes a while. This whole circus takes two hours. Once outside, we quickly get a taxi and enter the traffic jungle of Kathmandu. I suspect that Clementine quickly becomes overstimulated by all the impressions, although she has some experience with a developing country after two visits to her daughter in the African Rwanda.
The friendly population is again disarming. Our rooms in the Avataar hotel are good, by Nepalese standards. Where you normally find a shower head somewhere between the toilet and the sink, here it is neatly hidden behind a shower curtain. Now let's hope that hot water comes out of it. After a quick freshening up, we look for a nice spot in café New Orleans, one of my favorites and extra nice because of the city of the same name in Louisiana, the state where Clementine has lived for more than fifty years. There we drank a Hurricane together a few times, the cocktail of New Orleans. And even this cocktail has found its way to Kathmandu. You could hardly wish for a better start. Under the radiant sun we toast with a Hurricane and order a light lunch. Welcome to Nepal.
The shops full of beautiful colours immediately beckon, but we resist any purchase. First a massage. But Seeing Hands turns out to be deserted. All the doors are open, no one inside. We try again another time and continue our way to the bookshop on Kanti Path. ‘Fancy a new experience?’ I ask Clementine, and together we climb into a bicycle rickshaw, driven by an older man. With the greatest of ease he pedals us forward and even turns a circle between the cacophony of cars and mopeds. The man is clearly happy with his day's earnings. I am extra happy with the presence of Raman in the bookstore. This helpful intellectual beams as we enter and recognizes me immediately. In addition to good advice about purchasing new books for the Bardia library and an extra series for the orphanage, we are welcomed with a fresh cup of tea. Clementine has received an amount from a librarian and cashes this in by choosing her own books. We choose a collection of Nepalese and English books for various ages. After bundling, Raman ensures that it is ready to be sent to Sonja in Bardia, so that it is ready for us when we arrive there.
We challenge the Nepalese culture with a cappuccino in café Pumpernickel and finish with fries in the Flemish chip shop, which quickly becomes an attack on our intestines. The day ends with a rum and coke on the roof terrace of our hotel, with a view of an illuminated Kathmandu, mountains in the background and an open sky with moon and stars. There is a lot to process during the delayed night's sleep.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 386
[author] => Mieke
[cityName] => Kathmandu
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/208/972_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => reisactiviteiten
)
[37] => stdClass Object
(
[reportId] => 5100907
[userId] => 442403
[countryId] => 132
[username] => zuidamfrancine
[datePublication] => 2024-04-24
[photoRevision] => 0
[title] => Nepal deel 2, van 14 tot 25 april 2024
[message] => Hallo allemaal,
Hier is mijn 2de verslag uit Nepal en tevens het laatste verslag van mijn vakantie. In dit verslag beschrijf ik m.n. de 5 daagse trekking die ik hier heb gedaan. Het is heerlijk om in de bergen te lopen. Gelukkig gaat het me nog goed af. Hopelijk mag ik nog vele trekkingen doen in Nepal en elders. Lees zelf maar hoe het geweest is.
Zondagavond 14 april; van Rupa en Keshab naar de ouders van Manish:
Om 17.15 uur was ik eindelijk klaar met mijn website. Ik bel op mijn oude telefoon ( waar de app van de Pathao taxi op staat) via mijn Nepalese simkaart een Pathao taxi ,om mij van Pepsi Cola naar Manish ouders te brengen want daar wil ik blijven slapen zodat ik morgenochtend dichter bij het vertrekpunt ben vanwaar de microbus naar Pokhara vertrekt. Maar ik krijg geen verbinding. Daarna probeer ik het via wifi maar dan blijkt dat ik het wifi wachtwoord op mijn oude telefoon niet ingebracht heb en Rupa ook niet het wachtwoord weet ( op mijn nieuwe telefoon en tablet had ik het wachtwoord vorig jaar al ingebracht en dat werkte nog steeds). Gelukkig kan Santi en Rupa me helpen want zij hebben ook de Pathao app op hun telefoon. Maar het adres wat ik heb van Manish ouders staat niet bij de adressen van Pathao. We proberen van alles. Dan bel ik Manish vader en broer op en zij sturen hun adres op, maar dat staat ook niet op de adressenlijst van Pathao taxi. Uiteindelijk reserveert Manish broer een Pathao taxi voor mij en geeft de prijs door wat ik moet betalen 1017 roepies. Inmiddels is het al 18.00 uur. Rupa en Santi staan op het punt om weer terug te gaan naar Keshab's broer, maar door dat gehannes met de taxi kunnen ze daar pas later naar toe. De taxi komt naar de Football ground. Het is een aardige jongen. Hij rijdt via Pashupatinath omdat daar minder verkeersdrukte zou zijn. Maar overal is het hartstikke druk op de weg , waarschijnlijk door het Bisket festival, en we doen er bijna 2 uur over. Ondertussen bekijk ik de foto's en video's van het festival en laat het maar gelaten over me heen komen. Manish ouders bellen ook nog naar de taxi om te vragen waar ik blijf. Rond 20.00 uur arriveer ik bij hun huis en moet 1135 roepies betalen omdat hij om heeft gereden wegens de drukte. De ouders van Manish staan al buiten me op te wachten. Daar blijkt dat we uit gaan eten, nog ter ere van het huwelijk van de zus van Manish. Door mijn late aankomst is nu alles verlaat. Nu krijg ik Manish kamer. We gaan naar een groot restaurant / resort in de buurt. Ik ga bij Monica achterop de scooter daar naar toe en Manaram gaat samen met de echtgenoot van Manish zus. Daar blijkt ook de buurvrouw en haar dochter te zitten en uitgenodigd te zijn voor het etentje. We gaan buiten zitten en hebben daar een mooi uitzicht op het dal van Kathmandu. Ik geef mijn cadeautjes aan het jonge echtpaar Er wordt bier besteld en wat snacks. En daarna de hoofdmaaltijd met roti's en rijst en de daarbij horende sausen. Op een gegeven moment wordt het te koud en gaan we naar een overdekt gedeelte één verdieping lager. Rond 22.15 gaan we weer naar huis. Ik weer op de scooter van Monica. Ik ga meteen naar mijn kamer. Daar corrigeer ik nog de taalfouten op mijn website en kort het wat in want er staan 2000 letters te veel in. Daarna stuur ik de website naar mijn lezers. Uiteindelijk ga ik pas 's nachts om 0.45 uur naar bed.
Maandag 15 april. Van Kathmandu naar Pokhara:
Ik sta om 5.00 uur 's ochtends op. Doe mijn afritsbroek aan. Pak mijn rugtas in en laat het kleine rugtasje in de kamer met spullen die ik niet wil meenemen op de trekking. Om 5.25 uur ben ik in de keuken waar de vader van Manish mijn ontbijt klaar maakt. Daarna belt hij een tuk tuk die ons naar beneden brengt, waar het kantoortje van de micro busjes bevindt. Het is dezelfde tuk tuk bestuurder als vorig jaar. Ook hij herkent mij. Wij zijn mooi op tijd . Het bus ticket, wat 750 roepies kostte, wordt gecontroleerd en we moeten 100 m verder lopen waar de microbus stopt. Het duurt in mijn beleving een eeuwigheid voordat het busje vertrekt. Ik heb het idee dat ze wachten totdat de minibus vol zit en dan pas vertrekt. Er zijn diverse mensen die op het laatste moment nog een ticket kopen. Er wordt een plank met een dun kussentje gelegd tussen de 2-zits banken en de 1-zits stoel, waardoor nog 2 extra passagiers mee kunnen rijden . De rugzak gaat op het dak. We vertrekken pas om 7.15 uur (de planning was 6.00 uur ) en al die tijd staat Manish vader buiten te wachten. Een half uur na vertrek beginnen de wegwerkzaamheden al en staan we of stil of kunnen langzaam doorrijden . Dit gaat zo de 200 km naar Pokhara door. Het is overal erg stoffig en warm .We stoppen op 3 plekken waar we naar het toilet kunnen en wat kunnen eten. Om 15.30 uur (na ruim 8 uur rijden) zijn we dan eindelijk bij het busstation in Pokhara. Ik ben helemaal gaar. Ik overweeg nog om te gaan lopen, maar de route is langs een drukke weg en daar heb ik geen zin in. Veel taxi chauffeurs vragen of ik een taxi wil. Maar ik wil eerst een simkaart kopen. Ik vraag in de buurt waar ik die kan kopen. Een verkoper brengt me naar een winkeltje. Ik laat de simkaart opwaarderen met 50 roepies. Dan bel ik het Silent Peak hotel op waar Mohan Dawadi eigenaar van is (neef van Manish vader). Maar ik krijg de mededeling dat ik mijn simkaart moet opwaarderen. Daar snap ik niets van omdat ik die simkaart net opgewaardeerd heb. De eigenaar van de telefoon winkel snapt er ook niets van en belt de telefoon centrale. Die zeggen dat ik een prepaid simkaart heb van 390 roepies per maand en er staat nu ( incl. mijn 50 roepies ) 125 roepies op. Dus de simkaart moet nog met ca. 250 roepies opgewaardeerd worden en dan kan ik 1 maand bellen. Ik heb geen zin om nu 250 roepies te betalen terwijl ik hem maar 1-2 × zal gebruiken. (deze simkaart heb ik te leen gekregen van Manish vader). Dus ik vraag aan de verkoper of hij met zijn telefoon hotel Silent Peak wil bellen. Dat doet hij en dan komt de zoon van Mohan mij ophalen met de scooter bij de busterminal. Het is ruim 3 km rijden naar hotel Silent Peak. In Pokhara is het minder druk dan in Kathmandu. Mohan en zijn vrouw verwelkomen me met een kopje thee en een banaan. Hij vertelt dat hij vroeger in de leer is geweest bij Manish vader die vroeger ook hoteleigenaar was. Mohan gaat voor mij het permit regelen wat verplicht is voor een trekking. Dan word ik naar mijn kamer 405 gebracht op de 4de verdieping Het is een mooie kamer met een 2 pp bed en een badkamer en een balkon aan de voorkant / straatkant. Ik krijg een handdoek en 1 liter water. Daarna ga ik Pokhara verkennen en boodschappen doen. Daar blijkt al gauw dat alles veel duurder is dan in Kathmandu bv de mandarijnen zijn 2x zo duur. Maar het is wel een gezellige toeristenstad aan het Phewa meer. Terug op mijn hotelkamer blijkt al gauw dat ik geen internet verbinding heb of een slechte verbinding. De dochter van Mohan gaat mee naar boven en probeert van alles, maar zonder succes. Dan verhuis ik naar dezelfde soort kamer met balkon op de 3de verdieping kamer 306. Hier is de internet verbinding ietsje beter. Maar om een goede verbinding te krijgen moet ik op de galerij gaan zitten (niet ideaal), Ook de TV werkt niet omdat er momenteel 25 studenten in het hotel verblijven die een bepaalde cursus van 1 maand volgen, en daarvoor hebben ze de TV verbinding nodig. Gelukkig kan ik leven zonder TV. Mohan heeft mijn gids opgebeld en die komt morgenochtend om 11.00 uur. Op mijn kamer lees ik mijn e-mails en zet foto's en video's op facebook. Door de slechte internet verbinding gaat dit extra langzaam. Om 22.00 uur maak ik me klaar om naar bed te gaan. Ik laat de ventilator aan zodat het vannacht niet te warm is.
Dinsdag 16 april, Pokhara:
Ik sta om 7.15 uur op en doe maar weer eens mijn oefeningen. Om 8.30 uur krijg ik boven op mijn kamer het ontbijt met omelet wat ik gisterenavond al besteld had. Dit eet ik lekker op, op mijn terras, al is het wat lawaaierig door het verkeer wat langs komt. Om 10.30 uur word ik gebeld dat mijn gids is gearriveerd. We bespreken de route van de trekking. Het is een aardige jongen die goed Engels spreekt. Na 1,5 uur praten zijn we eruit. Tussen de middag ga ik de stad Pokhara weer bekijken. Het is warm, 30 graden, en nevelig mogelijk door de bosbranden elders. Eerst loop ik langs het Phewa meer op en neer. Er lopen nauwelijks buitenlandse toeristen, wel Nepalezen en mensen uit India. Door de nevel kun je nauwelijks de bergen aan overkant zien en het eiland waarop de Taal barahi Mandir tempel staat midden op het meer. Er gaan wel boten naar toe. Ik heb dit eiland al 2x gezien en daarom ga ik er nu niet naar toe. Dicht bij het meer staat ook een attractiepark met reuzenrad en treintje, botsauto's etc. Daarna loop ik door een aantal winkelstraten . Ze zijn mooier, groter en Westerser dan in Kathmandu. Vervolgens loop ik terug naar hotel Silent Peak. Daar hoor ik van de eigenaar dat hij de gids, die ik vanochtend heb gesproken, af had gezegd omdat hij geen gids licentie heeft, en hij heeft een nieuwe gids Khar Bahadur ( KB uitgesproken Kebi) opgeroepen die wel een licentie heeft. Hem zie ik om 18.45 uur. Hij heeft al 30 jaar ervaring en werkt vaak voor Mohan. Hij is ook aardig, komt uit een dorp in de omgeving.
Het trekkingsprogramma ziet er nu als volgt uit;
- woensdag: om 8.00 uur met de jeep van Pokhara naar Kande, daarna lopen van Kande naar Deurali ; 5 uur lopen.
- Donderdag: lopen van Deurali naar Base Camp : 6 uur.
- Vrijdag: lopen van Base Camp naar High Camp,: 7 uur.
- zaterdag: lopen van High Camp naar Base Camp,: 7 uur (veranderd later)
- Zondag,: 3 uur lopen van Base Camp naar Siding waar we de jeep pakken (veranderd later) , en dan 1,5 uur met jeep van Siding naar Pokhara.
Na dat afgesproken te hebben vraag ik aan een aardige medewerker van het hotel of hij mijn kamerdeurslot kan repareren want ik kan hem niet meer op slot krijgen. Dit doet hij met heel veel plezier. Hij wil zijn Engels verbeteren en vraagt aan mij of een gratis app ken. Ik adviseer hem duolingo in hindu-engels. Daarna ga ik mijn rugtas klaar maken voor morgen.
5 daagse Mardi Himal trekking van van 17 april t/m 21 april,
Woensdag 17 april, 1ste dag van de Mardi Himal trekking: 5 uur lopen , 8,5 km , tot 2100 m. hoogte.
Om 7.30 uur ga ik beneden ontbijten in hotel Silent Peak in Pokhara: een heerlijke groente omelet en een mengsel van aardappel- paprika-tomaat- uien, en 2 sneden brood en koffie. Mijn gids KB ( Khar Bahadur) is weer door zijn zoon met de scooter naar mijn hotel gebracht. Hij krijgt als ontbijt een gekookt ei en een schaaltje bruine bonen. (hij heeft geen keus). Om 8.00 uur stappen we in een jeep en in 45 min. rijden we naar Kande. Vandaar gaan we de Mardi Himal trekking lopen. Dit is een vrij nieuwe trekking die sinds 10 jaar bestaat. Hij bevindt zich net buiten de hoofdroute van de Annapurna Basecamp . De 1ste 1,5 uur gaat de route alleen maar omhoog via stenen trappen. Meteen komt de associatie van de Anna Purna trekking bij me op, (die ik 10 jaar geleden heb gelopen ) waar je ook veel trappen moest lopen, wat ik niet prettig vond, en nu ook niet. De zon schijnt volop en het is erg warm. Onderweg zien we veel bloeiende rododendrons. In Nepal worden deze bloemen rauw gegeten en zou helpen om van je keelpijn af te komen. Om 10.45 uur hebben we een rustpauze bij Australian Camp en drinken we thee. Van hier vandaan heb je een mooi uitzicht op de hele hoge bergtoppen van de Annapurna bergketen , die bedekt zijn met sneeuw. Het verbaast mij dat er veel Nepalese jongeren (maar ook buitenlanders) lopen zonder gids, want vorig jaar heeft de regering ingesteld dat een gids verplicht is bij een trekking in Nepal. Maar er wordt niet op gecontroleerd. De gids zegt dat de Nepalezen een gids niet kunnen betalen. Op het eerste stuk lopen veel dagjes mensen , maar na het Australian Camp wordt het rustiger. Daarna lopen we door naar Pothana, waar we om 11.30 arriveren. Daar bestellen we onze lunch. Ik bestel een salade en GK bestelt dal bhat, wat ze nog moeten maken , waardoor we lang moet wachten. Om 12.30 uur lopen we verder. Na een paar meter lopen komen we langs een controlepost waar mijn trekkingskaart/ permit wordt gecontroleerd. De route gaat deels door een bos met meer schaduw , waardoor het minder warm is. Hier komen minder trappen voor, en sommige stukken gaat het omhoog of is het vlak. Duidelijk minder zwaar. We spreken een Australisch jongstel dat de Anna Purna trekking wilde doen , maar de vrouw kreeg bij de steile afdaling veel last van haar re knie waardoor ze een andere route moesten nemen. Om 14.15 uur vallen een paar regen druppels, we schuilen even , maar het zet niet door. Om 14.30 uur arriveren we bij hotel Mardi Station en restaurant in Deurali op 2100 m. Het is een mooi complex met in het midden een tuin met tafeltjes en stoelen, en daarom heen zijn 3 gebouwen met kamers en de eetzaal met een keuken. Het is rustig hier, alleen een jong stel uit Barcelona met hun gids logeren hier vandaag; (het hoog seizoen is duidelijk voorbij). Ik heb een aardige kamer met 3 eenpersoons bedden en een badkamer met douche en w.c. , maar de douche werkt nu niet omdat er te weinig water is. Daarom krijg ik, als ik me wil douchen een emmer met warm water en een beker waarmee ik me kan begieten. De gids krijgt korting als hij voor mij betaalt en daarom betaal ik maar 1000 roepies. Ik moet wel voor de wifi 200 roepies betalen. Doch de elektriciteit , waarmee ik mijn apparatuur kan opladen is gratis. We bestellen koffie en gaan buiten op een bankje zitten. KB vertelt dat hij van 2008 tot 2010 , 3 jaar in Dubai heeft gewerkt. Het reisbureau rekende voor een 3 jaar visum 7000 dollar. En daar verdiende hij maar 500 dollar per maand, waarvan hij 300 dollar naar huis stuurde, 50 dollar kwijt was aan telefoonkosten naar huis, en 150 dollar over had voor eten, drinken en kleding. Hij sliep in een kamer met 8 personen in 4 etage bedden. Bij binnenkomst van het land werd zijn paspoort afgepakt zodat hij niet tussentijds het land kon verlaten. Bij terugkeer naar Nepal kreeg hij zijn paspoort weer terug. Hij werkte vòòr 2008 ook al, gedurende10 jaar, als gids. En na 2010 ging het economisch weer beter met Nepal en kwamen toeristen uit India naar Nepal, en toen is hij weer verder gegaan met gidsen in Nepal. Rond 16.30 uur begint het frisser te worden buiten en doe ik mijn vest en roze jack aan. Om 17.30 uur vraag ik een emmer warm water en ga me begieten. Ik bestel gemengde rijst met ei, kaas, en groente en kip. Het smaakt erg goed. Om 18.30 uur krijgen we in het restaurant het bestelde eten . Inmiddels is het buiten koud geworden . De kachel gaan aan in de eetzaal, waardoor het daar lekker warm wordt. KB krijgt pas om 20.00 uur zijn dal bhat, samen met de andere gids. Ik praat met het jonge stel die uit Barcelona komen . Zij reizen 3 weken in Nepal, waarvan 1 week de Mardi trekking. Iedereen gaat op tijd naar bed. Er ligt een hele zware dikke deken op mijn bed, doch geen laken.
Donderdag 18 april , 2de dag Mardi trekking, van Deurali 2100 m naar Forest camp 2600 m, 6 uur lopen , 500 m stijging:
Ik heb best geslapen en niet koud gehad. We vertrekken pas om 8.30 uur omdat we lang op ons ontbijt moeten wachten. De zon begint te schijnen, maar het is heiig waardoor het uitzicht minder goed is. De hele route gaat door een bos. Het bos is mooi : veel oude bomen zijn met mos bedekt. Maar ik mis de vergezichten. Er is wel afwisseling in reliëf, soms gaat het omhoog via trappen of via een pad, soms omlaag. Sommige bomen, waar een roze strikje aan hangen, zijn heilige plaatsen. We stoppen onderweg verschillende keren om te rusten of om wat te eten of drinken. Onderweg komen we weer veel bloeiende rododendrons tegen.
De route is als volgt:
- van Deurali 2100 m naar Gauda
- Van Gauda naar Pokhari 1980 m.( de verkoper van een eettentje loopt elke dag 2 uur naar boven met spullen (hoogte 1000 m) en 1 uur naar beneden
- Van Pokhari naar Machhapuchre
- Van Machhapuchre naar Forest camp op 2900 m hoogte. In hotel Greenland gaan we lunchen om 13.30 uur. Het begint een beetje af te koelen. Ik bestel een salade en Tibetaans brood. Gids KB bestelt dal bhat met veel rijst en daarna eet hij ook nog mijn halve Tibetaanse brood op.
- Van Forest camp 2900 m. naar Rest camp. Het laatste stuk gaat weer 45 min . omhoog. Daar komen we lopers uit India, Pakistan en Frankrijk tegen . Maar daarvoor zagen we nauwelijks wandelaars.
Om 14.30 uur komen we aan in het Guesthouse van Rest Camp waar we overnachten . Er zijn hier maar 2 hotels. Ik krijg een eenpersoons kamer met een toilet en douche op de gang. Er is een grote eetzaal. Het jonge stel uit Barcelona overnachten hier ook. . Omdat het mistig is, is er vanavond geen wifi/ internet verbinding. Daarna ga ik me douchen. Het douchewater is lekker warm dank zij de zonnepanelen. Maar nadat je de kraan hebt uitgezet is het koud in de doucheruimte omdat er geen glas in het raam zit. Daarna ga ik naar de eetzaal en ga bij de warme kachel zitten, samen met de gidsen en andere gasten (stel uit Barcelona, een Duitse jongen en een groep uit India). Om 18.30 uur krijg ik mijn eten. Ik heb groenten spaghetti besteld. Na het diner moet ik meteen opgeven wat ik als ontbijt wil hebben. De jongens uit India zitten flink aan de whisky. Rond 21.00 uur gaat iedereen naar zijn/ haar kamer.
Vrijdag 19 april, 3de dag van de Mardi Himal trekking, van Rest Camp 2600 m. naar High camp 3350 m , 7 uur lopen:
Ik sta om 7.00 uur op en ga om 7.30 uur ontbijten ; Tibetaans brood , curry, omelet en koffie. We vertrekken om 8.10 uur.
De route is:
- Restcamp , overnachten guesthouse, 2600 m
- Rescue camp,
- Altitude camp, 2800 m
- Low camp, 3000 m
- Badal Danda ( lunch), 3300 m
- Himchuli.
- High Camp (overnachten in High Camp Guesthouse) 3550 m.
Voor een deel lopen we door een bos met bomen die bedekt zijn met mos. We komen telkens de oudere porter tegen die de Indiaanse groep begeleid. Hij is zeer spraakzaam. Overal zie je prachtige bloeiende rododendrons. Ook komen we ezels tegen die gasflessen naar boven of naar beneden versjouwen. Op een gegeven moment zien we ook de berg Annapurna Zuid die 7200 m. hoog is. Ook komen we de Indiaanse jongens overal tegen. We lunchen in Badal Danda in hotel 360. Ik bestel groenten soep en Tibetaans brood. Het brood is lekker, maar er zit nauwelijks groenten in de soep. KB haalt voor mij wat groenten uit de keuken , waardoor het iets beter wordt. Voor het eerst eet ik soa bonen. Het begint op een hoogte van 3300 m. iets frisser te worden. We rusten bij Himchuli. Boven de 3500 m. komen we geen bomen meer tegen . Onderweg praten we met Canadezen, Oostenrijkers, en zelfs vrouwen uit Oekraïne. De leidster komt uit Oekraïne en woont nu in de VS en organiseert internationale groepsreizen. Ze vertellen over de oorlog in Oekraïne waar elke dag meer dan 150 mensen sterven. Ze mogen vrij reizen ( zonder beperkingen). Een vrouw komt uit de Krim en vertelt dat ze niet naar Oekraïne kan reizen en haar ouders hebben een Russisch paspoort en daarvoor is het extra moeilijk om naar het buitenland te gaan. Het laatste stuk naar High Camp zijn er veel trappen. Om 15.15 uur arriveren we in High Camp Guesthouse. Een van de Indiaanse jongens feliciteert me. Hij heeft in Nederland gewerkt en gewoond en is erg enthousiast over Nederland. Hij komt zelf uit Bengaluru. Ik krijg weer een kamer met 2 bedden. De w.c. is buiten, en voor een emmer warm water betaal je 300 roepies. Ik ga me niet " begieten" want het is hier veel te koud. Gelukkig wordt de kachel aangestoken en gaan we erom heen zitten. Dat is zeer aangenaam. Ook de Indiërs en de porter komen bij de kachel zitten. De eigenaresse van het gasthuis vertelt dat er een paar jaar geleden slechts 2 hotels/ Guesthousen waren in High Camp en nu 19. Dus nu is er veel concurrentie, maar er komen ook meer toeristen. Zij kunnen 32 gasten hebben, want ze hebben 8 kamers voor 4 personen. Maar nu zijn we maar met 10 personen. Ik bestel rijst met curry voor het avondeten. Naar mate we hoger komen wordt alles duurder. 's Avonds neemt de mist toe. Een van de Indiërs heeft veel last van zijn knie waarvoor ik wat adviezen en oefeningen geef. Ik denk dat ik morgenochtend niet om 3.30 uur op sta om de zonopkomst te bekijken omdat ik het veel te vroeg vind, ik het niet fijn vind om in het donker te lopen en het nog maar de vraag is of het dan helder is. De Indiërs zitten weer aan de whisky. En als ik naar bed ga, maken ze ruzie met elkaar en schreeuwen flink tegen elkaar. Ik vraag of ze op willen houden, waarna het rustiger wordt. En ze stoppen met schreeuwen als de eigenaresse het licht uitdraait.
Zaterdag 20 april, 4de dag Mardi Himaltrekking, van High Camp 3550 m. naar Siding:
Om 6.15 uur klopt gids KB op mijn deur omdat het buiten helder is en de besneeuwde bergen goed te zien zijn. Ik heb vanmorgen om 4.00 uur de groep Indiërs niet weg horen gaan, maar KB is door hun gepraat wel wakker geworden (ook door het snurken van hun gids). Ik maak foto's van de besneeuwde bergen Ana Purna South (7219m. ), Hiunchuli (6441 m), Annapurna 1 ( 8091 m), Gangapurna (7454m.), Macchapuchre (Fish tail) (6993 m.), Mardi Himal (5553 m) die nu prachtig zichtbaar zijn. De zon schijnt en uit de wind is het om 8.00 uur al aangenaam buiten . Om 7.30 uur ontbijt ik Tibetaans brood, omelet en curry. Daarna gaan we de berg oplopen in de richting van waar iedereen vanochtend vroeg de zonsopgang heeft bekeken. Het was helder dus het was de moeite waard om zo vroeg je bed uit te komen, maar ik heb geen spijt dat ik het niet gezien heb. Ik krijg trouwens de video die de Indiër Vicki heeft gemaakt van de zonsopgang. Terwijl we naar boven lopen komen de Indiërs naar beneden na de zonsopgang te hebben gezien. Ze verontschuldigen zich voor de ruzie van gisterenavond en zeggen dat de whisky daar debet aan was, maar dat ze het bijgelegd hebben en weer vrienden zijn. Vicki heeft nog steeds last van zijn knie bij het trap lopen. Er zijn meerdere mensen met knie problemen. Na een half uur neemt de mist toe. Terug in het Guesthouse tape ik de knie van Vickie. Om 9.15 uur gaan we lopen . Al snel kan ik mijn dons jack vervangen voor mijn dunne roze jack. De hele route gaat het bergafwaarts met heel veel trappen . In Badal Danda gaan we lunchen. Ik spreek daar 2 Zwitserse meisjes die naar boven gaan bij de Mardi trek . We kunnen daar lekker in de zon zitten. We hebben tijd genoeg want bij de Low Camp zouden we blijven slapen, dus ook avondeten, daarom lunchen we in Badal Danda en blijven daar 1,5 uur. Daarna lopen we door . We volgen een alternatieve route over een bospad. Het is best moeilijk, want het is erg oneffen, veel stenen en boomwortels , maar het is beter dan alleen maar trappen naar beneden lopen. Gelukkig heb ik geen last van mijn knieën , want anders is het een hele opgave. Ook nu komen we langs de in bloei staande rododendrons. Wij lopen dan door , 500 m afdaling, en zijn rond 16.00 uur bij Low Camp. Daar hadden we afgesproken met de gids van het Spaanse stel en met de gids van de Duitse jongen, maar beiden zijn ze nergens te bekennen. Zij hebben zich niet aan de afspraak gehouden en ook niet de moeite genomen om ons te bellen. Dan besluiten we ook maar verder naar beneden te lopen naar Siding. Dat is nog eens een afdaling van1300 m. Ook nu gaat het deels via de verkorte alternatieve route door het bos met veel obstakels, stenen, boomwortels etc. en deels ook over de officiële traproute. Soms gaan we onderweg een paar minuten zitten en drinken wat. Uiteindelijk komen we om 17.00 uur aan in hotel Mardi Chiya Kaka (wat betekent "thee van de broer van de vader") in Siding. En daar zit de gids en het Spaanse stel buiten. Het schijnt dat ze ons wel hebben gebeld maar dat er geen verbinding was. Ik heb weer een eigen kamer met douche en toilet. Ik ga me meteen douchen , die lekker warm is. Daarna kunnen we tot 18.30 uur nog lekker buiten zitten, dankzij de lagere ligging van het hotel. Daarna volgt het avondeten binnen in de eetkamer. Iedereen gaat ook hier vroeg met de kippen op stok.
Zondag 21 april, 5de dag van de Mardi Himal trekking van Siding naar Pokhara:
We kunnen om 7.30 uur al buiten ontbijten in de zon in Siding. Beneden zijn de maaltijden goedkoper dan boven in de bergen, en dat is logisch want al het voedsel wordt handmatig of met ezels naar boven gebracht. Ook nu heeft KB 200 roepies korting gekregen op mijn kamer. Daarna lopen we 15 min. naar beneden naar de bestelde jeep. Deze kost 7000 roepies, wat we moeten delen met 5 mensen (de Duitse jongen en gids gaan toch niet mee met de jeep). Het eerste uur rijden we op een zeer hobbelige weg met veel stenen, maar daarna wordt de weg een stuk beter. We komen door verschillende kleine en grotere dorpjes. Om 10.30 uur zijn we bij mijn hotel Silent Peak. Ik betaal de chauffeur 2800 roepies (voor mij en de gids) doch hij vraagt 3000 roepies, maar dat krijg hij niet van mij en daarom is hij boos. Mohan en zijn vrouw verwelkomen ons. We krijgen een kop thee. Ik geef gids KB zijn verdiende fooi want hij heeft zijn werk perfect gedaan, en betaal de hoteleigenaar voor de jeep op de heenweg, 5dg gids, 3 nachten kamer en 2 ontbijten (de laatste schenkt hij me). Daarna ga ik naar mijn kamer. Ik krijg nu een kamer aan de achterzijde nr 301. Gelukkig ook met een balkon en een fan. Daarna ga ik op mijn slippers wat te eten halen. Het is in Pokhara erg warm, 34 graden . Op mijn hotelkamer is het op dat tijdstip het beste om uit te houden . Ik zet foto's van de trekking op facebook en maak mijn verslag op Evernote. Om 17.15 uur loop ik nog op en neer langs het meer. Helaas is het weer heiig.'
De laatste dagen in Nepal ( 1dg Pokhara en 3 dagen Kathmandu tot 25 april
Maandag 22 april, van Pokhara naar Kathmandu, overnachten bij Manish ouders:
Om 7.00 uur ben ik beneden in hotel Silent Peak om te ontbijten. Ik geef een bediende de informatie zodat hij Duolingo Hindi- Engels kan installeren op zijn mobiel want hij wil zijn Engels verbeteren Zoonlief zou me naar de microbus station brengen , maar hij ligt nog op bed, daarom brengt zijn vader Mohan me met de scooter naar het station. Ik kan mee met de microbus van 8.00 uur en betaal 750 roepies en krijg een eenpersoons stoel. Hij vertrekt wel om 8.00 uur, maar stopt in Pokhara nog op 3 plaatsen waar nog mensen instappen. Uiteindelijk is het 8.40 uur voordat de microbus vol is en we echt naar Kathmandu rijden. De eerste 50 km is het hobbel de bobbel over de weg in aanleg, waar we 2 uur over doen. Daarna hebben we een plas/ eet stop om 10.30 uur van een half uur. Tot 80 km vanaf Pokhara zijn ze nog volop bezig met het reconstrueren van de weg. De buurman valt regelmatig om van de slaap, precies in mijn richting. Wat ik alles behalve leuk vind. Tijdens de rit laat ik mijn gedachten gaan over de laatste 5 maanden van Colombia t/m Nepal. Om 13.00 uur is de lunchstop. Op het stuk weg tussen 80 km na Pokhara tot 50 km voor Kathmandu kan de microbus aardig doorrijden . Maar 25 km vòòr Kathmandu zorgt de wegreconstructie voor een flinke file. En 12 km voor mijn eindbestemming Kalanki, om 17.00 uur, staan we stil omdat microbus kapot is. Er moet vanuit Kathmandu iemand komen die de microbus repareert. De helft van de passagiers staat buiten naast de bus. Ik vraag aan een jongen of hij Manish vader kan bellen want de reparatie kan wel 2-3 uur duren. Zo hoeft hij zich geen zorgen te maken waar ik blijf. Op een gegeven moment vraagt onze chauffeur aan mij hoeveel bagage ik bij me heb. Ik zeg "alleen een rugzak " . Hij pakt vervolgens mijn rugtas van het dak van de microbus en laat een andere microbus stoppen, waar ik mee mag rijden. (buitenlanders gaan in Nepal praktisch altijd voor). Daar bof ik bij. Deze microbus is al vol, maar ik word er bij gepropt waardoor de bijrijder nauwelijks meer kan zitten. De passagiers zijn benieuwd waar ik vandaan kom. Als er iemand uitstapt krijg ik een iets betere plaats. Ik stap uit bij de petrol pomp in Kalankie om 18.30 uur. Daar loop ik naar een tuktuk en laat het adres zien van Manish ouders. De chauffeur kent het adres niet en laat het adres ook aan een passagier zien. Dan komt ineens de tuktuk rijder die ik ken en hij legt de andere tuktuk chauffeur uit waar ik naar toe moet. Om 18.45 uur ben ik eindelijk bij de ouders van Manish. Ik heb spierpijn in mijn bovenbenen en kuiten als gevolg van de langdurige afdaling gisteren, op de laatste dag van de Mardi trekking. Ik zet mijn rugtas op Manish kamer en krijg water en koffie, waar ik aan toe was. Dan wordt de nieuwe koelkast bezorgt, die Manish en ik zijn ouders cadeau hebben gegeven. Ze zijn er erg blij mee. Dan gaan we buiten aan tafel zitten. Monika en haar man zijn ook gekomen. Rond 20.30 uur gaan we binnen eten: rijst met curry en omelet. Het is gezellig om weer bij hun te zijn.
Dinsdag 23 april: van Manish ouders naar Rupa en Keshab in Pepsi Cola:
Na het ontbijt brengt Manish broer me met de motor naar Pepsi Cola. Rupa en Keshab wisten van mijn komst, want ik had ze gebeld. Maar toen ik bij hun voor de deur stond was de poort gesloten. Ik bel ze op en roep, maar niemand hoorde me. Gelukkig wist ik nog hoe je heimelijk de poort kan ontgrendelen en zodoende kon ik toch binnen komen. Daar trof ik oma/Ama en Babu aan die ziek in bed lag. Rupa en Keshab waren gaan winkelen en komen pas om 17.30 uur terug. Dit vond ik niet bepaald leuk. Maar ik had daardoor wel de tijd om mijn rugtas leeg te maken en mijn vuile was in een sopje te zetten en te wassen. In de loop van de middag ga ik een nieuwe trolleytas kopen en mijn money belt laten repareren. Ook ga ik nog een half uurtje wandelen. De spierpijn in mijn benen wordt al minder. Als ik terugkom zijn Rupa en Keshab inmiddels ook thuis gekomen. Ze verontschuldigen zich voor hun afwezigheid. Daarna ga ik mijn nieuwe koffer in gebruik nemen. De afmetingen zijn dezelfde als mijn andere trolleytas, dus alles paste erin. Inmiddels waren mijn gewassen kledingstukken droog en die kon ik ook meteen inpakken. Om 20.00 uur gaan we eten : momo' s en dal bhat. Ook Keshab' s zus en haar dochter, die over was gekomen vanuit Australie, eten mee. Ook nu was het weer gezellig.
Woensdag 24 april, bij Rupa en Keshab in Pepsi Cola:
Mijn laatste hele dag in Nepal . Ik ben er klaar voor om terug te gaan naar huis. Alleen het weerbericht in Nederland staat me niet aan : vannacht was het 4 graden en overdag slechts 10 graden met buien en windkracht 4-5.. Wel is er een klein lichtpuntje want zaterdag met Koningsdag zouden de temperaturen omhoog gaan naar 16-17 graden en het zou overwegend droog zijn. Maar het blijft een groot temperatuurverschil want hier in Kathmandu is het 30 graden en zonnig. Een deel van de dag besteed ik aan het afmaken van mijn website zodat ik die naar jullie kan opsturen. Daarnaast moet ik Nepalees geld pinnen zodat ik mijn verblijfkosten hier kan betalen. Daarna loop ik nog naar het Orthopedisch ziekenhuis om afscheid te nemen van mijn collega's. Ook kan ik vandaag online inchecken voor de vlucht naar Dubai. Morgenochtend brengt Keshab me met de auto om 6.00 uur naar de luchthaven. Het is vanaf Pepsi Cola slechts 15 min. rijden. En om 9.00 uur vertrekt het vliegtuig van Kathmandu naar Dubai, daar moet ik overstappen en vlieg daarna naar Schiphol waar ik 's avonds om 20.00 uur hoop te landen. Jan komt me weer ophalen en brengt me naar huis . Daar ben ik wel heel blij mee.
Mijn vlucht gegevens op donderdag 25 april;
Van Kathmandu naar Dubai: vlucht EK 2263. Vertrek 9.00 uur, aankomst 12.05 uur, duur 4 uur en 50 min.
Van Dubai naar Schiphol. Vlucht EK 149. Vertrek 14.45 uur, aankomt 20.00 uur, duur 7 uur en 15 min.
Dit is mijn laatste verslag van mijn bijna 5 maanden durende vakantie. Ik ben de winter zonnig doorgekomen en veel buiten activiteiten kunnen doen. Vooral in Zuid Amerika heb ik veel nieuwe dingen kunnen zien en beleven en was elke dag een avontuur. In Nepal was het bekend terrein waar ik weer vele bekende plaatsen en mensen heb gezien. Doch het festival en de Mardi trekking waren hier de hoogte punten. Nu ga ik weer naar huis en dat zal weer wennen zijn. Gelukkig is het tennisseizoen weer begonnen waar ik me weer lekker hoop uit te leven. Ik hoop jullie allen weer gauw te zien en te spreken.
Groetjes van Francine
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2023-11-04 20:26:25
[totalVisitorCount] => 7432
[pictureCount] => 20
[visitorCount] => 942
[author] => Francine
[cityName] => Kathmandu
[travelId] => 529333
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2023-11-04
[dateReturn] => 2023-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/177/712_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/442/403_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => nepal-deel-2-van-14-tot-25-april-2024
)
[38] => stdClass Object
(
[reportId] => 5100657
[userId] => 442403
[countryId] => 132
[username] => zuidamfrancine
[datePublication] => 2024-04-14
[photoRevision] => 0
[title] => Nepal, 1ste verslag van 24 maart tot 14 april 2024
[message] => Hallo allemaal,
Nepal is weer de hekkensluiter van deze vakantie. Het is een mooie overgang van mijn avontuurlijke vakantie in Zuid Amerika en het dagelijkse leven in Nederland. Dit jaar heb ik niet gewerkt in het Orthopedisch ziekenhuis in Jorpati ( Kathmandu), wel ben ik daar een paar keer op bezoek geweest om mijn collega's weer te zien. Ik heb me hier vnl. bezig gehouden van het bezoeken van de bekende bezienswaardigheden in Kathmandu e.o. Ook heb ik Manish en zijn gezin en zijn familie weer ontmoet en weer bij mijn vertrouwde gast gezin gewoond. Het was weer een thuiskomen. Lees zelf maar.
Zondag 24 maart 2024: Sao Paulo en van Sao Paulo naar Dubai
Dit is mijn laatste dag in Sao Paulo en zelfs in Zuid Amerika. De ochtend gebruik ik om mijn schoonzus te bellen en om van alles te regelen zowel hier als overzee, zoals mijn verblijf en trekking in Nepal. Ik krijg van KLM bericht dat de vlucht vertraagd is van 20.55 uur naar 21.30 uur , dus hij vertrekt een half uur later uit Sao Paulo, maar hij komt maar 10 min later aan in Amsterdam ( wordt gezegd). Het blijft spannend of de 2 uur overstaptijd voldoende is om de vlucht naar Dubai te halen want ik moet mijn bagage zelf ophalen en opnieuw inchecken. Een paar jaar geleden heb ik deze vlucht, door extra vertraging, gemist. Vandaar mijn angst. Om 12.00 uur check ik uit bij mijn hostel. Ik sla mijn bagage op bij de receptie Daarna loop ik 5 km naar de Avenida Paulista, die vergeleken wordt met Time Square in New York . In deze straat bevindt zich ook het museum MASP (Museo Arte Sao Paulo) . Dit museum wordt met 4 pilaren hoog boven de grond geheven waardoor het lijkt alsof het museum zweeft. Op deze Avenida Paulista heerst een gezellige sfeer. Hij is vandaag autovrij en er paraderen veel mensen en er spelen en zingen diverse muzikanten. Ondertussen probeer ik nog wat nuttige dingetjes te kopen van mijn overgebleven Braziliaanse reals, zoals een nieuw hoesje voor mijn mobiele telefoon, een waterfles, tandpasta, zeep en fruit. Ik heb vandaag geboft met het weer want het is de hele dag droog geweest met een beetje zon, alleen de laatste 10 min. regent het een beetje. Terug in mijn hotel pak ik mijn bagage en bel tegen 18.00 uur een Uber taxi. Deze verschijnt al na 1 min en kost me 59 real = ca. €12. Even over 18.30 uur ben ik bij de terminal. Ik kan meteen inchecken. Ik krijg N.B. nog voorrang ,waarschijnlijk door mijn leeftijd. Alles verloopt georganiseerd en soepel. Ik kom in gesprek met een Braziliaanse die naar Lissabon gaat en haar broer 10 dg. opzoekt. Op het bord blijft vertrektijd 21.00 uur staan , maar we mogen pas om 21.30 uur instappen en om 21.50 uur gaan we de lucht in. De vlucht naar Amsterdam duurt 11,5 uur. We krijgen wat te eten en ik probeer wat te slapen.
We landen op Schiphol om 12.30 uur op maandag 25 maart , maar voordat we uit het vliegtuig stappen is het 13.00 uur. Ik haast me naar de de bagage hal, waar ik nog een tijd moet wachten voordat mijn bagage van de band afrolt. Daarna snel ik naar de vertrekhal en check in, daarna handbagage - en douane controle. Gelukkig is het overal erg rustig waardoor het snel gaat. Aangekomen bij gate G9 kan ik meteen het vliegtuig instappen, nadat ik het thuisfront nog snel een appje heb gestuurd. Het is 6 uur vliegen naar Dubai met de Emiraten . De airconditioning staat te laag afgesteld waardoor ik het koud heb en rillerig ben . De maaltijd is goed maar ik eet de helft maar op. Ook nu probeer ik wat te slapen onder een warm dekentje.' s Nachts om 12.15 uur komen we aan in Dubai.
Dinsdag 26 maart 2024 van Dubai naar Kathmandu en de 1ste dag in Kathmandu:
Het vliegtuig van Dubai Flight, van Dubai naar Kathmandu, zit vol. Veel Arabische jongens die in Nepal gaan werken. Het overgrote deel van de vlucht hou ik mijn ogen dicht en probeer te slapen met oordopjes in en ooglapje voor. Nu heb nu mijn linker voet ingezwachteld om vocht ophoping tegen te gaan. We krijgen ook wat te eten : omelet met 2 worstjes, broodje, vruchten yoghurtje en bakje met fruit. De vlucht heeft vertraging doordat we te laat vertrokken uit Dubai, maar de vlucht duurt ook langer dan men gezegd had nl. 4 uur . We landen pas om 9.00 uur ' s ochtends in Kathmandu. Ik had in Nederland al een toeristen visum aangeschaft, maar desondanks moest ik mijn gegevens invullen op een computer. Wat achteraf niet nodig bleek te zijn. Toen kon ik doorlopen naar de douane, waar ik in een wip langs was. Maar daarna moest de handbagage weer door de scanner Dit heb ik nog nooit ergens meegemaakt. Manish vertelde dat dit is ingesteld nadat er fraude geconstateerd was met goud, en dat willen ze zo onderscheppen door 2x de handbagage te controleren nl. bij de incheck en bij de uitcheck. Al met al duurt alles een eeuwigheid. Toen op zoek naar mijn koffer, die bleek al in een hoek te staan bij de andere bagage die ze van de band hadden gehaald. Ik stuur Manish een appje dat ik eraan kom. Hij stond al 1 uur in de aankomsthal te wachten. Hij was naar de luchthaven gekomen met een soort Uber motor taxi. Maar nu belt hij een soort Uber taxi voor ons tweeën en mijn bagage. Het is een klein autootje maar we passen erin. Hij moet helemaal door de binnenstad van Kathmandu waar het druk is met motors en auto 's . Volgens mij hebben we wel 1 uur in die taxi gezeten. Ik werd hartelijk ontvangen door de familie. Ik krijg de kamer van Manish zus, Monica, die een paar weken geleden getrouwd is en nu bij de ouders van haar echtgenoot inwoont. Aariv, de zoon van Manish, is al een echt manneke met zijn 7 maanden. We gaan aan tafel, er staat brood, boter, kaas, gekookte eieren en koffie en fruit. De familie is uitgenodigd bij de jongste zus van Manish moeder, ik ook. Maar ik ben zo moe dat ik voorstel dat ik hier eerst een paar uur ga slapen en als ik wakker ben dan wil ik wel naar hun toe komen. Manish, Manoj en vader gaan met de motor en de dames met de taxi. Ik ben gaan slapen en werd pas om 17.00 uur wakker. Ik voelde me al een stuk beter. Daarna gedoucht, maar net als vorig jaar is de douche koud. Dan bel ik Manish op die voor mij een motor taxi bestelt. Ik doe mijn dons jack aan want op de scooter 's avonds kan het koud zijn. Ik moest de poort afsluiten. Toen achter op de scooter midden door de stad met druk verkeer, vele onregelmatigheden in de weg, in het donker en links rijdend: het was weer een heel avontuur ! Heel bijzonder hoe ik al die uiterste mag beleven . Bij de familie was het gezellig. Ze waren aan het kaarten : eenentwintigen. Ook Monika en haar man Nawin waren er. Leuk om kennis met hem te maken. We kregen ook te eten ; rijst, curry, kip, schapenvlees, bloemkool, e.a. Het smaakt goed. Rond 21.00 uur gaan we weer weg, de dames met de taxi en de mannen op de motor. Thuis zitten we nog gezellig na te praten aan de tafel met een kopje masala thee . En om 23.00 uur gaan we naar bed. Het was weer een bijzondere dag. Wat een contrasten . En wat een fijne mensen ontmoet ik toch. Een ben een bevoorrecht mens.
Woensdag 27 maart: Kathmandu, bij Manish ouders, ziekenhuis bezoek e.a.:
Na me gedoucht te hebben krijg ik buiten mijn ontbijt; brood met een groenten omelet en koffie. De vader van Manish is een perfecte kok. De rest van de familie gaat pas laat in de ochtend dal bhat eten. Vroeg in de ochtend drinken ze een kop thee en eten alleen een paar biscuitjes. Ik bof dat mijn vuile was in de wasmachine gewassen kan worden. Het is weliswaar een beetje mistig buiten maar de temperatuur is aangenaam: 21 graden. Daarna gaan Manaram, Rejina en ik wandelen. We lopen de berg op en komen daar mooie tempels en huizen tegen en zelfs een groot restaurant Bij elke tempel wordt aan de bel getrokken om God of Shiva wakker te schudden . Ook in het dal staan meer huizen dan vorig jaar. Je ziet een geleidelijke een toename van het aantal huizen en een verbetering van de leefomstandigheden. Daarna lopen we naar beneden, deels door nieuw aangelegde trappen en deels over de weg. Onderweg kopen we nog verse eieren bij de kippenhouder. We wippen ook nog binnen bij een familielid. Thuis gaan we lunchen : rijst, kip, schapenkop ( ik niet), spinazie, en rauwkost. Daarna gaan Manish en ik met zijn oude motor naar het Orthopedisch ziekenhuis. Ik zet de zonnebril en een corona masker op wegens de uitlasgassen en stof. Het is te merken dat Manish al een paar jaar niet meer op zijn motor door Kathmandu heeft gereden, want hij rijdt wat langzamer en onzekerder. Dit is ook wel te begrijpen want het verkeer is hier erg druk en chaotisch met heel veel motors en scooters die zigzaggend over de weg en tussen de auto's door scheuren. Maar na 45 min komen we aan bij het ziekenhuis. Ik ga het eerst naar binnen bij de fysio. afdeling. Mijn collega's zitten in de keuken. Ramesh en Suraj zijn erg verrast. Ze hadden me wel verwacht maar wisten niet precies wanneer ik zou komen. En na 15 min komt Manish binnen. Ramesh kon zijn ogen bijna niet geloven. Dat beide heren waren in 4 jaar tijd in gewicht veranderd: Manish was aangekomen en Ramesh afgevallen. De andere collega heeft nu ook een zoon. Het is leuk om te zien dat ze het leuk vinden om elkaar weer te zien. Jammer is echter dat Alok en Goma er niet zijn. Ramesh is blij met mijn meegebrachte zuid Amerikaans geld, hij spaart namelijk buitenlands papieren geld. We drinken koffie en Manish trakteert op chocolade. Rond 15.30 uur maken Manish en ik nog een ronde door het ziekenhuis . Het aantal bekenden valt wat tegen omdat er al veel personeel naar huis is, maar desondanks heeft Manish er een goed gevoel over nadat hij een aantal mensen heeft gesproken. Ik ben door Ramesh ook nog uitgenodigd om het Chinese nieuwjaardag op 13 april bij hem thuis te vieren. Dan wordt de Bisket Jatra festival gevierd waarbij een enorme strijdwagen met daarin god Bhairav door de straten wordt getrokken en het eindigt met een wagengevecht bij Khaina Tole in Bhaktapur) ( ook wordt een paal in Bhaktapur naar beneden gehaald) Rond 16.30 uur rijden we met de motor naar de ouders van Rejina. We moeten een flink stuk omrijden omdat een aantal wegen zijn afgesloten bij Pashupatinath. Rejina en Aariv zijn met de taxi daar naar toe gegaan. We drinken daar thee. Daarna gaan we lopend naar de jongste broer van Keshab (Rejina's vader) waar ook zijn 90 jarige moeder woont. ( Manish, Aariv en Keshab gaan met de motor.) . Oma, Keshab, Rejina en Aariv vormen 4 generaties. Heel bijzonder !! Er worden veel foto's gemaakt. Er moeten vele gekke bekken getrokken worden voordat ook Aariv lachend op de foto staat. Daarna rijden we, met de auto naar de pas geopende bar van een van de neven. Dit is een bar waar je allerlei soorten thee kunt drinken en koffie en een hapje kunt eten en waar gerookt mag worden. Er wordt geen alcohol geschonken, waar de jongelui hier geen behoeften aan schijnen te hebben. Ook de eigenaar ( neef) houdt ons gezelschap . We zijn met z'n zessen. Die neef is een bijzonder energiek persoon met een dubbele baan : hij is IT professioneel en hij heeft 2 zaken. Hij wil zijn bedrijven geleidelijk uitbreiden. Er wordt veel gerookt waardoor ik meer ga hoesten en Manish hoofdpijn krijgt. Maar door de gember- limoen thee wordt het hoesten toch minder. Na gezellig gepraat te hebben , rijden we terug naar de schoonouders van Manish waar we gaan eten. Ze hebben ook Aariv mee naar huis genomen. We eten in de keuken ; kip, beaten rijst, aardappel curry, gebakken vis en rauwkost. Daarna nog rijst met curry. Na de 1ste ronde heb ik genoeg . Ze blijven maar aandringen maar ik scherm mijn bord af. Ook drink ik geen cola en whisky. Het is gezellig. Rejina krijgt nog een mooie zilveren schaal. Aariv heeft een aantal uren geslapen , en wordt wakker gemaakt als we rond 22.00 uur opstappen. Rejina en ik gaan terug met de taxi en Manish met de motor. Ook nu begint het te regenen. Tegen 23.00 uur zijn we thuis. We gaan meteen naar onze kamer. Alleen Manish broer is opgebleven , en de rest van de familie ligt al op bed. Ik ben blij dat ik nu even alleen ben , al die mensen om me heen vind ik erg vermoeiend. Ik kruip meteen in bed. Wat heb ik vandaag toch weer veel mensen gezien en gehoord, heel bijzonder !!
Donderdag 28 maart, Kathmandu, bij Manish ouders:
De dag begint met slecht weer, het regent en er hangt een mist. Manaram heeft weer een omelet met groenten voor me gemaakt als ontbijt. Manish en Rejina gaan cadeaus kopen voor kennissen en vrienden in Noorwegen. En daarna gaan ze naar een Nepalese film met haar neven en nicht. Ik ga niet mee want ik versta toch geen Nepalees ( op enkele woorden na). Daarna ga ik in de familie-kamer de film bekijken van de bruiloft van Monica en Nawin. Zo'n Nepalese bruiloft gaat gepaard met heel veel rituelen, waarbij zowel de bruid en bruidegom traditionele kleding dragen. De meeste huwelijken zijn gearrangeerd in Nepal, waarbij de vrouw uitgehuwelijkt wordt. Na het huwelijk verlaat ze haar ouderlijk huis en gaat bij de ouders van haar man wonen. Manaram stuurt mij de link van de bruiloft op YouTube door, zodat ik die ook aan anderen kan laten zien. Daarna krijg ik mijn dal bhat (= linzen soep met rijst) die de anderen halverwege de ochtend hebben gekregen. Vervolgens bladeren we de oude foto albums door van de ouders van Manish, van voor en na hun huwelijk, 42 jaar geleden. Daarna ben ik zo duf en slaperig geworden dat ik ga wandelen. Ik ga alleen, want de anderen zijn druk met het maken van momo's (deegtasjes gevuld met vlees en groenten ) voor vanavond. Ik loop de weg naar beneden af . Het is nu droog. Het is lekker om alleen te lopen. Het is ook leuk om de Nepalese mensen, de winkeltjes en de omgeving op me in te laten werken. 's Avonds maak ik een plan m.b.t. mijn verblijf en trekking vanaf Pokhara, na Nepalees nieuwjaarsdag op 13 april. Daarna eten we met z'n negenen momo's want Manish en Rejina en Monica met haar nieuwe echtgenoot zijn inmiddels ook thuis gekomen. Daarna wordt een 2de ronde momo's gemaakt:, de een maakt een soort klein pannenkoekje en de ander vult hem en maak er een mooi buideltje van en weer een ander stoomt ze. De Nepalezen zijn dol op momo's en eten er soms meer dan 20 op. Ik ben meestal na 5 stuks verzadigd.
Vrijdag 29 maart, Kathmandu ; bij Manish ouders:
Vandaag gaan Manish, Rejina en Aariv weer terug naar Noorwegen. Ze hebben heel wat bagage om in te pakken. Naast hun eigen spullen en de kinderwagen van Aariv hebben ze ook veel cadeaus gekregen . Gelukkig mogen ze ieder 30 kg ruimbagage en ieder 10 kg handbagage meenemen in het vliegtuig. Met 2 taxi's gaan we rond 14.00 uur naar de luchthaven van Kathmandu. Daar zijn ook al Rejina's ouders en neef en nicht. Er worden veel foto's gemaakt met en zonder Aariv. Hun vlucht vertrekt om 17.20 uur. Daarna rijden we weer met 1 taxi terug naar huis. Daar zie ik de foto reportage van de speen of de rijstvoedings-ceremonie ( Pasna) van Aariv begin maart . Als in Nepal namelijk een baby 6 maanden oud is en voor het eerste keer rijst of vast voedsel krijgt, wordt dit gevierd met een speciale ceremonie. (Bij 6 maanden is het spijsverteringsstelsel in staat vast voedsel te verwerken). Ook zie ik de trouwfilm van Manish broer en schoonzus van een paar jaar geleden. Ook dit ging gepaard met vele rituelen . Totaal anders dan een Nederlandse trouwerij. Als Manish broer terugkomt zet hij een Nepalese simkaart in mijn telefoon waardoor ik ook in Nepal kan bellen. Ook zet hij de taxi app " Pathao car Nepal" op mijn oude telefoon zodat ik ook in Nepal een taxi kan bellen. Het is te vergelijken met een Uber taxi app. De dochter van Manish broer van 17 maanden is helemaal van slag en huilt veel omdat zij haar neefje Aariv ( Babu) erg mist. Aan het eind van de middag maak ik samen met Manish moeder nog een korte wandeling want al dat zitten vindt mijn lijf niet zo lekker. Ik stuur Keshab en Rupa ( mijn gastgezin waar ik al jaren logeer) een bericht dat ik a.s. zondag na het ontbijt naar hun toe kom. 's Avonds eten we weer dal bhat. Daarna praten we nog wat na en gaan op tijd naar bed.
Zaterdag 30 maart Kathmandu, bij Manish ouders;
Het is een zaterdag en dat betekent in Nepal de enigste vrij dag in de week. Maar hier wordt volop gepoetst en gewassen. Iedereen is actief, alleen de dochter des huizes blijft lang in haar bed liggen. Alle dekens worden over de balustrade gehangen om te luchten. Het is stil nu Manish en Rejina en Aariv er niet meer zijn. De dochter van Manish broer is nog steeds van slag. Ze wil de hele dag appels en sinaasappels eten . Ik ontbijt buiten in de zon, omelet met brood. Het is goed weer vandaag. Soms een beetje te warm in de zon. In de loop van de ochtend geeft Manish schoonzus me een schoonheid/ gezicht behandeling. En Manish broer verft het haar van zijn vader en moeder zodat al het grijze haar weer mooi zwart wordt. Rond 15.30 uur gaan Manish broer en ik op de motor naar het centrum van Kathmandu om te kijken naar een ijskast voor zijn ouders. We gaan 3 zaken af , maar ze hebben alleen Samsung , LG, en Valberg ijskasten, allemaal zonder diepvriesladen . Alleen bij Sunrise Nepal Electronics hebben ze een Hisense ijskast met laden , maar niet in de winkel, wel in de opslag, maar die is op zaterdag dicht. Ik kan een van de volgende dagen komen kijken . Onverrichte zaken gaan we terug. We rijden met de motor door de oude binnenstad met de mooie oude tempels. Leuk om ze zo te zien ! Op de terugweg gaan we kip halen voor vanavond. Rond 20.30 uur eten we dal bhat met spinazie en kip. ( in Nepal is het normaal om 3x per dag en 7x per week dal bhat te eten) Daarna belt Manish vader zijn neef in Pokhara op. Ik kan, vóòr en nà de trekking, in zijn hotel logeren tegen een lage prijs. Hij regelt ook voor mij een gids waarmee ik de Mardi Himal trekking kan doen tegen een schappelijke prijs. En hij kan voor mij ook een permit / vergunning regelen om die trekking te doen. Het is wel jammer dat ze de weg naar Pokhara aan het repareren zijn waardoor de bus of microbus rit tussen 6-10 uur duurt. Daar de microbus nabij het huis van Manish ouders vertrekt, spreken we af dat ik zondagavond 14 april naar hun toe kom, daar blijf slapen en maandagochtend om 6.00 uur de microbus naar Pokhara neem.
Zondag 31 maart , 1ste paasdag, Kathmandu, verhuizing van Manish ouders naar Rupa en Keshab ( gastgezin in Pepsi Cola):
Vandaag verhuis ik met mijn bagage van het huis van Manish ouders naar het huis van mijn gastgezin in Pepsi Cola waar ik al meer dan 14 jaar verblijf als ik in Nepal ben. Na mijn ontbijt buiten , pak ik mijn spullen en belt de broer van Manish een taxi voor mij. De taxi moet omrijden omdat ze net de weg aan het repareren zijn, waardoor de prijs steeg van 900 (€6,27 ) naar 1100 roepies €7,66). Het wordt een rit door de stad van 1 uur aangezien het verkeer overal vaststaat omdat het "kantoor tijd" is tussen 10.00 -12.00 uur. Maar om 12.00 uur arriveer ik in Pepsi Cola. Gastvrouw Rupa en Oma/Ama zijn alleen thuis. Mijn koffer en rugzak zetten we meteen op de voorste kamer van de 1ste verdieping van hun huis. Dit is voor mij een nieuwe kamer want normaliter slaap ik op de achterste kamer waar nu Santi slaapt. We hebben elkaar heel wat te vertellen aangezien we elkaar niet of nauwelijks gesproken hebben via de telefoon tijdens mijn vakantie in Zuid Amerika. Rupa is herstellende van een ganglion (goedaardige zwelling) operatie in haar pols. Daarna is ze weer 5 kg aan gekomen doordat ze minder kon sporten en meer ging eten. Ze heeft bijna 1 jaar elke ochtend van 5 -8 uur gesport in een fitness centrum en intermittent fasting gedaan en daarbij is ze 17 kg afgevallen. Erg knap van haar want ze eet en snoept heel graag. Dan blijkt ook de dochter Nanu van 19 jaar thuis te zijn omdat ze moet studeren voor haar tentamens volgende week. Ze is nu 2de jaars fysiotherapie student. Ik heb haar enthousiast gemaakt om fysiotherapie te gaan studeren en ze haalt goede punten. Rupa moet aan het eind van de middag naar een viering bij de buren waarvan 2 jaar geleden de vader is gestorven. Dit is een jaarlijks terugkerend gebeuren waarbij de overledene herdacht wordt met de familie, soms ook de buren en een priester en er wordt gezamenlijk een maaltijd genuttigd. Rond 17.30 uur komt gastheer Keshab thuis samen met zijn zoon Babu. Keshab runt samen met zijn vriend een reisbureau en hotel in Kathmandu. Sinds de Corona tijd ligt het aantal bezoekende toeristen nog duidelijk onder het niveau van daarvoor. Ook wonen nog twee andere jonge personen tijdelijk in dit huis nl. een jongen van 22 jaar die in Kathmandu in een weeshuis heeft gezeten en nu (bijna) geadopteerd is door een Belgische man, die ik ook ken. En een meisje van dezelfde leeftijd die als weeskind op 2 jarige leeftijd geadapteerd is door een Amerikaans echtpaar. Zij is nu terug in Nepal om haar vader te zoeken ( haar moeder is overleden). Ze heeft al een oom gevonden , maar nog niet haar vader. Ze heeft haar geboorte akte nodig van haar vader of van het weeshuis om zodoende een non-residential nepali visa te krijgen . Het is voor haar een emotionele zoekactie, gelukkig kan ze hier ook wat ervaring opdoen met haar studie sociaalwerk.
Maandag 1 april, 2de paasdag ,Kathmandu, bij Rupa en Keshab:
Om 8.30 uur word ik geroepen voor het ontbijt. Ik krijg dal bhat met een gebakken ei en pikkels. Het smaakt weer ouderwets lekker. Daarna praat ik langdurig met Rupa. Ze heeft het moeilijk met Ama en met de geadopteerde jongen die tijdelijk in haar huis woont. Ama is inmiddels 83 jaar en begint vergeetachtig en dement te worden. Het lopen gaat steeds moeilijker. De hele dag brengt ze zittend door op de bank of op haar bed of etend in de keuken. Alleen Rupa verzorgt haar en de rest van haar kinderen kijken bijna niet naar haar om. En die geadopteerde jongen doet precies wat hij wil. Hij houdt zich niet aan de huisregels. Hij heeft geen werk en leeft van het geld van de Belgische man die hem geadopteerd heeft. Hij heeft een dure motor en fototoestel, mooie kleren en lang zwart haar. Rond 11.30 uur ga ik 1,5 uur wandelen. Het is warm en zonnig weer bij 27 graden. Ik loop de winkelstraat op en neer. Het is nog steeds een rommelig geheel met veel motors en auto's , geen doorlopende stoepen, veel kleine winkeltjes met (2de hands) kleding, fruit en groenten, alleen de telefoonwinkels , pizza huis en fitness centra zijn van grotere omvang. De laatsten zijn er m.n. afgelopen jaar bij gekomen. Ik moet mijn draai nog zien te vinden aangezien ik (nog) niet ga werken in het Orthopedisch ziekenhuis. Ik verveel me want ik heb nu geen echt doel. Uit verveling ga ik op mijn bed liggen en slaap 1 uurtje. Daarna ga ik weer 1 uurtje wandelen bij de Manohara Nadi rivier. Hier hebben ze een prachtig voetpad aangelegd waar veel mensen gaan wandelen. Alleen is de rivier erg vervuilt en stinkt en dat is jammer. 's Avonds doe ik die ronde nopens met een aantal huisgenoten. Rupa heeft het tempo er goed in. Een jaar geleden kon ze niet goed lopen i.v.m. haar zware gewicht en slechte conditie, maar nu gaat dat veel beter . Daarna gaan we om 20.00 uur thuis eten. Vervolgens gaat iedereen naar zijn of haar kamer. Rupa en Keshab staan 's ochtends al om 5.00 uur en daarom gaan ze altijd vroeg op stok. Hun kinderen , Nanu en Babu ( in Nepal wordt een meisje altijd Nanu genoemd en een jongen Babu) studeren nu hard voor hun tentamen en maken vele overuren tot 's avonds laat. Gelukkig heb ik een grote kamer met een 2 pp. bed met daarbij een buiten terras en een grote badkamer met douche en toilet. Ik vul de tijd met het selecteren van mijn gemaakte foto's en het opschrijven van mijn belevenissen.
Dinsdag 2 april, Kathmandu , bij Rupa en Keshab, bezoek aan Patan Durban square:
Vandaag loop ik naar Durban square in Patan . Volgens Maps.Me is de afstand 7 km . Tot Koteshwor volg ik kleine , deels onverharde weggetjes, die ook langs de luchthaven leiden, daarna moet ik mijn weg vervolgen over de stoep van drukke verharde wegen. Na 1,5 tot 2 uur ben ik bij Durban Square in Patan. Het is voor het eerst dat ik betaal voor de entree. Nu was er meer ticket controle i.t.t. andere jaren. Maar je kunt het ticket gratis verlengen tot de geldigheid van je visum. Patan is tegenwoordig Lalitpur en is -op Kathmandu en Pokhara na- de grootste stad van Nepal. Het is de thuisbasis van de beste ambachtslieden en heeft nog een groot aantal goed bewaarde hindoetempels, boeddhistische kloosters (vihars) en monumenten . Patan Durbar square ligt in het hart van de stad. Hier staan een mengelmoes van paleisgebouwen, artistieke binnenplaatsen en pagodetempels en monumenten met prachtig houtsnijwerk. De Krishna Mandir is de belangrijkste tempel. Andere tempels zijn de Bhimsen-tempel, de Vishwanath-tempel en de Taleju Bhawani tempel. Het paleis heeft 3 binnenpleinen. Het plein met het oude paleis en de tempels leed zware schade bij de aardbeving in Nepal van 25 april 2015 Na daar 1,5 uur rond te hebben gelopen , heb ik het wel gezien en loop ik terug. In die omgeving rijden enorm veel motors waardoor ik hoofdpijn krijg van de uitlaatgassen en van het lawaai. Het is ook warm. Rond 16.00 uur ben ik weer terug. Nanu zit te studeren beneden op het trapje voor de deur. Zij doet de poort open voor mij. Rupa en Keshab zijn niet thuis, ze zijn met een familielid naar een astroloog geweest , die de toekomst van een neef voorspelt die nu in Canada werkt en IT studeert. Hij is daar niet gelukkig. Maar de waarzegster zegt dat in december alles goed komt. Om 20.30 uur gaan we eten : natuurlijk dal bhat,. Daarna praten we nog wat na en gaat iedereen om 21.30 uur naar zijn eigen kamer
Woensdag 3 april, Kathmandu, bij Rupa en Keshab, bezoek aan orthopedisch ziekenhuis. en Stupa van Boudhanath;
Om 9.15 krijg ik mijn ontbijt bestaande uit een meergranen roti met gebakken ei en gebakken bloemkool met aardappel. Rond 11.45 uur loop ik naar het Orthopedisch ziekenhuis in Jorpati. Onderweg koop ik mandarijnen voor mijn collega's omdat ik weet dat ze die lekker vinden. Maar ik heb pech want alleen Goma en een assistente zijn aanwezig op de fysiotherapie afdeling. De 4 andere collega's zijn afwezig , de een omdat hij rugpijn heeft, de ander heeft pijn op de borst en twee anderen omdat ze met hun kind naar de dokter moesten of naar zijn ouders. Nu moet Goma en een assistent 75 patiënten behandelen. Eigenlijk is er in al die jaren niets veranderd. De dokters sturen hun patiënten naar de fysiotherapie afdeling. met de opdracht hun te behandelen met een of twee apparaten bv Electrotherapie, TENS, UG of paraffine. Patiënten willen daarom niet oefenen, hoewel dat beter voor hun zou zijn. Als ze moeten oefenen gaan ze klagen bij de dokter of directie. Voor de fysiotherapeuten is het wel makkelijk om een apparaat te geven want dat kan een assistent of zuster ook geven, maar het demotiveert en frustreert hun wel. Vooral ook het hoog aantal patiënten van gemiddeld 100 patiënten per dag. Maar het was wel leuk om Goma weer te spreken want vorig jaar, toen ik hier ook was, was ze met zwangerschap verlof. Daarna loop ik naar de Stupa van Boudhanath. Ik zet mijn mondmasker op want het is stoffig door al die motors en auto's. Onderweg koop ik nog een samosa. Bij de Stupa neem ik niet de hoofdingang maar de achteringang want daar kom ik gratis binnen. Boudhanath is een van de belangrijkste Boeddhistische bedevaartsoorden . En de stupa is een van de grootste ter wereld. Elke dag lopen er honderden toeristen en pelgrims met de klok mee rond de stupa , onder de beschermende ogen van Boeddha. Gelovigen komen hier om hun karma ( optelsom van alle goede en slechte daden in je leven) te reinigen en lopen de kora (meditatie ritueel) rond de stupa. Een Stupa is een monument die het lichaam, de spraak en de geest van de Boeddha symboliseren Stupa's zijn meestal gevuld met mantra's , evt. relikwieën van leraren en andere heilige objecten. Elk jaar ga ik er wel een of twee keer naar toe, aangezien ik het een bijzondere plek vind. Al jaren ontmoet ik daar dezelfde verkoper van Boeddhistische gebedssnoeren , maar nu was hij er niet. Rond 15.15 uur loop ik in 1,5 uur weer terug naar huis. Terug in huis pak ik een schaaltje yoghurt/ curt. Deze smaakt heel anders dan in Nederland , maar ik vind ze erg lekker, en gelukkig niet zo zoet als in Zuid Amerika. Ik vraag aan een vriendin of ze de kapper voor mij in IJsselstein wil afspreken, want mijn haar is behoorlijk lang geworden en ik durf het niet aan om in Kathmandu naar de kapper te gaan want alle vrouwen hebben hier lang haar.
Donderdag 4 april, Kathmandu, bij Rupa en Keshab, bezoek aan de Monkey tempel/Swayambhu tempel
Vandaag en de komende dagen wordt herdacht dat de vader van Keshab en en de man van ama 20 jaar geleden is overleden. Daarom mogen Keshab en Rupa bepaalde producten niet eten, zoals zout, rijst, tomaat, knoflook etc. Alle broers en zussen komen bij elkaar in het huis van Keshab 's oudste broer. Ook een priester is daarbij aanwezig. Doch Rupa gaat iets later naar deze Pusa, en maakt mijn ontbijt eerst klaar bestaande uit bloemkool, sperziebonen en rijst en een snee bruin brood met een gebakken ei. Daarna schrijf ik, in de zon op mijn terras, mijn belevenissen op in Evernote. Maar ik had het bijna af toen Evernote wegens oververhitting van mijn smartphone werd afgesloten, en toen was ik alles kwijt want ik had het tussentijds niet afgeslagen. Stom !! Rond 10.45 uur loop ik naar de Monkey tempel of de Swayambhu tempel. Het is vanaf het huis van mijn gastgezin 12 km lopen. Ook vandaag is het zonnig, warm en 29 graden. Gelukkig waait er een windje waardoor het minder warm aanvoelt. Ook nu leidt de route via Koteshwor , daarna over een voetpad langs de NH34, Tundikhel, Ratnapark en de brug over de Bisnomati rivier. Daarna loop ik verkeerd waardoor ik 30 min. extra erover doe. . Uiteindelijk ben ik pas (na 3,5 uur lopen) om 14.30 uur bij de Swayambhu tempel. Ook nu weet ik een zij- ingang aan de zuidoostkant waardoor ik gratis binnen kan komen . Het is een oud religieus complex bovenop een heuvel, wat bestaat uit een stoepa en een verscheidenheid aan heiligdommen en tempels, waarvan sommige dateren uit de Licchavi-periode. Een Tibetaans klooster, museum en bibliotheek zijn recentere toevoegingen. Op de stoepa zijn de ogen en wenkbrauwen van Boeddha geschilderd die in 4 richtingen kijkt. Daartussen is de nummer één (in Nepalees schrift) geschilderd in de vorm van een neus. Er zijn ook winkels, restaurants en hostels. Er leven heilige apen in de noordwestelijke delen van de tempel. Ze zijn heilig omdat Manjushri, de bodhisatvva van wijsheid en geleerdheid, de heuvel waarop de stoepa staat, aan het optrekken was. Het was de bedoeling dat hij zijn haar kort zou laten, maar hij liet het lang groeien en de hoofdluis groeide. Er wordt gezegd dat de hoofdluizen in deze apen zijn veranderd. Hoewel de site als boeddhistisch wordt beschouwd, wordt de plaats vereerd door zowel boeddhisten als hindoes. Vanaf boven heb je ook een mooi uitzicht over de stad Kathmandu. Het is altijd de moeite waard om daar rond te lopen. Maar je moet daar niets eten want de apen die daar rondlopen zijn hondsbrutaal en grijpen dat uit je handen. Ik kan daar niet langer dan 1 uur blijven want ik moet weer 3 uur teruglopen. Ik heb veel mijn mondmasker op wegens de uitlaatgassen van de talrijke auto's en motors. Ik laat mijn flesje vullen met water bij een waterbron waar vrouwen hun waterflessen voor thuis vullen want ik heb behoorlijk veel dorst gekregen. Om 18.30 uur ben ik weer thuis. Ik kan meteen aan tafel aanschuiven, want Rupa en Keshab hebben diverse gerechten meegenomen naar huis van de overlijdens viering, zodat we dit met de hele familie thuis kunnen opeten. Vorig jaar was ik op dezelfde datum hier, en werd ik ook uitgenodigd om daar te komen eten. 's Avonds krijg ik via de buurtapp het mooie bericht dat mijn buurvrouw zwanger is en in september haar 2de dochter krijgt. Zo staat dood/verdriet en leven/vreugde weer naast elkaar. "Life goes on"
Vrijdag 5 april, Kathmandu, bij Rupa en Keshab , bezoek aan Pashupatinath:
Vandaag zoek ik mijn "vertier" wat dichter bij huis, want het was gisteren toch wel een beetje ver lopen . Ik loop nu naar Pashupatinath. Ik doe er 1,5 uur over. Er staat minder wind waardoor het warmer aanvoelt. Het eerste stuk loop ik dezelfde route als naar het ziekenhuis en het 2de stuk langs het vliegveld en de promenade langs de Bagmati rivier. Ook nu weet ik een sluiproute waardoor ik er gratis binnenkom. De Pashupatinath tempel is één van de belangrijkste Hindoe tempels ter wereld en is de verblijfplaats van de Heer Pashupatinath, een incarnatie van Shiva, de god van de dieren. De gebouwen staan op de lijst van het UNESCO werelderfgoed en liggen langs de heilige Bagmati rivier. Men vermoedt dat de tempel gebouwd is in het jaar 400 en gerestaureerd is in de 17de eeuw. Langs de vervuilde oever van de heilige Bagmati rivier vinden dagelijks de rituele lijkverbrandingen plaats op een reeks crematieplatforms. De as wordt vervolgens in de rivier uitgestrooid. De voeten van de overledenen worden eerst gereinigd in de rivier waarna het lichaam op een houtstapel wordt gelegd en in brand wordt gestoken. De lichamen zijn vaak zichtbaar en dit ritueel is dus niet altijd aangenaam om te zien. De rookpluimen worden soms door de wind over de rivier geblazen, recht in je gezicht. Overal kom je de kleurrijke Saddhus tegen maar bijna allemaal willen ze geld voor een foto, tenzij je een goede zoomlens mee hebt. Maar Saddhus zijn eigenlijk heilige mannen en volgelingen van Shiva, die vooral opvallen door hun bonte kledij, beschilderde lichamen en gezichten en hun opzichtige haartooien. Ik ga er elke jaar, als ik in Kathmandu ben , wel een keer naar Pashupatinath . En elke keer kijk ik mijn ogen uit en word ik er stil van. Dit keer lagen er geen lijken op de ghats (= trappen om naar de rivier af te dalen met plateaus waar dagelijks crematies plaatsvinden) wel rookte nog vele houtstapels. En langs één houtstapel lag een lijk in een oranje doek gewikkeld. De overledene werd naar het plateau gedragen waarna het op de houtstapel gelegd werd. Men liep er drie maal omheen (met de klok mee) waarna normaal de oudste zoon of broer ( kaal geschoren) de stapel aansteekt ter hoogte van de mond. Deze plaats is belangrijk omdat men gelooft dat de geest van de overledene het lichaam via de mond verlaat. Na 1,5 uur daar rond gelopen te hebben verlaat ik deze heilige plaats weer via de officiële in-en uitgang en loop terug naar Pepsi Cola waar mijn gastgezin woont. De poort zit op slot en Rupa is weg , maar ik weet dat de dochter boven studeert en daarom roep ik hard waarna ze de poort voor mij open doet. ' s Avonds verneem ik dat mijn kapper in IJsselstein gesloten is en pas eind mei met een nieuwe eigenaar weer open gaat. Dat is een tegenvaller, waar moet ik dan naar toe ?? Ik zet nog foto's van de stupa van Boudhanath en de Monkey tempel op facebook en ga om 23. 00 uur slapen.
Zaterdag 6 april, Kathmandu, bezoek aan Koteshwor:
Het is 6 april en het zou onze 51 jarige trouwdag zijn geweest als Henk nog had geleefd. Maar ik schreef gisteren al " lifes goes on". Het is ook zaterdag , wat de enigste vrije dag van de week is in Nepal. Het ontbijt is extra laat , namelijk om 10.00 uur, maar er is veel aandacht aan besteedt : met vis, knakworstjes, rijst, aardappel curry en een glas lassie ( milkshake). Voor het eerst zit de hele familie tegelijk aan tafel. De zus van Keshab en haar dochter ontbijten ook mee (de dochter woont al 7 jaar in de VS en is speciaal over gekomen is om haar familie te bezoeken en om nieuwjaar te vieren). Ook de schoonmaakster en haar 2 kinderen krijgen een bord met eten .Tussen de middag loop ik naar Koteshwor: het is 45 min. lopen . Het is opvallend schoon langs de weg. Sinds vorig jaar besteedt de regering hier extra aandacht aan en zie je overal mannen en vrouwen bezig om de troep op en langs de weg op te ruimen. In Koteshwor zijn méér en wat grotere winkels dan in Pepsi Cola. De meesten zijn gewoon open op zaterdag. Ik kijk naar een nieuwe trolley tas, want de rits van mijn huidige koffer sluit af en toe niet goed. Ik loop ook nog eventjes langs de winkel van Manish schoonvader (die nu gerund wordt door zijn neef) . Maar die winkel is jammer genoeg dicht. Rond 15.30 uur loop ik terug. Er volgt een rustig avondje.
Zondag 7 april : Kathmandu, naar de kapper en schoonheidsspecialiste, naar Dhulikhel
Vandaag trek ik de stoute schoenen aan en ga naar de kapsalon in de buurt, om mijn haar te laten knippen. Ik heb het nooit aangedurfd, maar nu mijn eigen kapper in IJsselstein gestopt is , moet ik daar ook op zoek naar een andere vreemde kapper, dus kan ik net zo goed hier gaan. Ik zoek wat foto's van mijzelf op als model-voorbeeld voor hun. Eerst wordt mijn haar gewassen en daarna geknipt door een jongen. Hij spreekt alleen Nepalees, maar de schoonheidsspecialiste van de zaak vertaalt het in het Engels. Zo komen we er wel uit en het resultaat valt me niet tegen, en het kostte me maar 500 roepies = €3,50. Ik ben helemaal verbaast. Toen ik naar buiten liep realiseerde ik me dat mijn gezicht best een schoonheidsbehandeling kan gebruiken. Daarom ben ik teruggegaan. De schoonheidsspecialiste wou net gaan lunchen , maar ze vindt het niet erg om haar lunch uit te stellen en mij een gezichts behandeling te geven . Eerst krijg ik een gezichtsmassage en daarna behandelt ze mijn gezicht met wel 10 crèmepjes en zalfjes. Vervolgens krijgen ook mijn armen en schouders een beurt. Alles bij elkaar is ze wel 1 uur bezig. Daarna moest mijn haar weer gewassen worden want door het gebruik van al die crèmepjes stond mijn haar alle kanten op. Al met al kostte het me maar 2000 roepies = €14. . Een stuk goedkoper dan in Nederland !! Daarna loop ik naar een naai atelier waar ze de rits van mijn buiktasje maken voor slechts 50 roepies = €0,35. Hij vervangt enkel het lipje en knijp de rits met een tangetje op verschillende plaatsen dicht en daarna ritst hij weer perfect. Rupa vindt mijn haar ook goed zitten. Ze zegt dat er ook kappers zijn die nog goedkoper zijn en slechts 250 roepies = €2 vragen ( zonder het haar te wassen) 's Avonds brengen we Nanu met de auto terug naar haar kamer in Dhulikhel : 30 km ten Z-O van Kathmandu. Ze studeert hier fysiotherapie en morgen begint haar tentamen week.
Maandag 8 april, Kathmandu: herdenking sterfdag Keshab' s vader, bezoek aan Kopan klooster:
Keshab 's vader ( de man van ama) is 20 jaar geleden overleden , en die dag wordt vandaag herdacht in het huis van de oudste zoon ( wanneer de moeder sterft wordt de herdenking gehouden bij de jongste zoon). Keshab en Rupa, zijn al vroeg naar het huis van hun oudste ( schoon) broer gegaan om te koken. Ze verwachten 55 mensen, die ook allemaal blijven eten . Wij gaan pas om 9.30 uur . Iedereen, m.n. familieleden zitten deels op de grond van het dakterras. Een priester is ook aanwezig die elke bezoeker een gele tika geeft op zijn/ haar voorhoofd. Iedereen geeft hem wat geld. Om hem heen staan vele schalen met voedsel die bedoeld zijn voor de overleden vader. Ook wij krijgen te eten : eerst roti met aardappel curry en daarna rijst en diverse groenten. En als dessert rijstpudding van Rupa. De oudste generatie, 3 dames van 84 jaar, zitten op een stoel en de jongeren zitten in lotushouding op de grond. Het is gezellig en iedereen praat met elkaar. Inmiddels ken ik ook het merendeel van de familie. Het is verder een komen en gaan van buren, kennissen e.a. mensen die allemaal blijven eten. Om 11.30 uur ga ik weg want ik wil het Kopan klooster / monasterie bezoeken. Het is ruim 8 km lopen. Een halve km. daarvoor ligt het Kopan nunnery / nonnenklooster. Dit is het grootste Tibetaans Boeddhistische nonnenklooster in Nepal met 400 nonnen. Ik krijg permissie om in dit complex rond te lopen en zie jonge meisjes lopen in lange paarse habijten. Ze studeren hier, maar moeten ook helpen bij de schoonmaak en bij andere klussen. Daarna loop ik de heuvel op naar het Kopan klooster / monasterie. Dit is het oudste Tibetaans - Boeddhistisch klooster van Kathmandu. Eerst werd ik niet toegelaten omdat mijn bermuda te kort was, maar nadat ik hem een paar cm langer had getrokken mocht ik toch naar binnen . Er staat een prachtige tempel en er is ook een mooie tuin met mooie stoepa's. Ook heb je een mooi uitzicht op de stad Kathmandu. Hier kun je ook terecht voor meditatie cursussen. Het is een mooi complex. Op de terugweg bezoek ik een winkeltje met thangka's en koop een klein exemplaar. Rond 17.00 uur ben ik weer terug. Maar de poort zit op slot. Ik bel Rupa op, die nog steeds in het huis van haar zwager is. Zij belt Ramaran op , die in huis is en die komt de poort open maken .'s Avonds gaan we weer eten bij Keshab 's broer. Santi gaat niet mee. Ramaran wil met de motor gaan en ik klim bij hem achterop. In de keuken krijgen we een bord eten. Ik eet alleen groenten : bloemkool, sperziebonen en een soort spinazie, en yoghurt na. Rond 19.30 uur loop ik terug, want Babu en Ramaran zijn al eerder naar huis gegaan. Keshab is naar een bruiloft en komt wat later terug om Rupa en Ama op te halen met de auto. 's Avonds belt Manish me op vanuit Noorwegen
Dinsdag 9 april, Kathmandu, bezoek fysio. van NOH:
Na het ontbijt loop ik in 1 uur en 15 min. naar het Nepalees Orthopedisch ziekenhuis in Jorpati. Ook nu neem ik wat fruit mee. Tegen 12.00 uur kom ik daar aan. Het is leuk om al mijn collega's weer te zien: Ramesh, Alok, Goma, Suray en 2 nieuwe vrouwelijke fysio's . Alleen Dipak komt jammer genoeg niet opdagen (later vernam ik dat hij onverwachts met iemand naar het ziekenhuis moest). Iedereen is nog aan het werk en ik wandel door de oefenzaal en bekijk hun prestaties. Daarna gaan we in de keuken lunchen en met elkaar praten. Het is weer ouderwets gezellig. Inmiddels heeft elke collega 1 of 2 kinderen. Ik kan vandaag al met Ramesh op de motor meerijden naar Bhaktapur want vandaag begint daar het Biska Jatra ( Bisket Jatra) festival. Maar ik heb daar geen rekening mee gehouden. Ik geef er de voorkeur aan om vrijdagmiddag met hem mee te gaan , en dan vrijdagavond en zaterdag (nieuwjaarsdag) het Biska festival mee te maken . En als hij zondag weer naar het orthopedisch ziekenhuis rijdt kan hij me in Thimi afzetten. Ik loop terug ( ondanks dat de jongens aandringen om me met de motor thuis te willen brengen) . Onderweg koop ik bij een auto goedkope mandarijnen voor Rupa ; 1 kg voor slechts 100 roepies ( €0,70) . Het is nu helemaal bewolkt. Rupa is niet thuis. Wel Ama en een schoonzus van Keshab. Als ze thuis komt maakt ze samen met Keshab het avondeten klaar. Ze voelt zich niet lekker. ' s Avonds zet ik nog wat foto's op facebook. Weer een dag voorbij !
Woensdag 10 april, Kathmandu, werken aan website en Pepsi Cola:
Ook vandaag blijf ik in huis en dicht bij huis want ik wil mijn verslagen klaar hebben om ze vòòr of in het weekend op mijn website te plaatsen. Rupa heeft nu echt de griep en Keshab maakt het ontbijt. Hij vindt koken leuk en is er erg handig in . Er staat een hele schaal met fruit op tafel: schijfjes mandarijn, watermeloen en druiven. Verder krijgen we bloemkool, bonen, aardappel curry, rijst en gebakken ei. Ze leren het al om mij geen of slechts een beetje rijst te geven. Het schrijfwerk doe ik op het balkon van mijn kamer, heerlijk in de zon. Ook ga ik 2x 1,5 uur in de omgeving wandelen , want zonder beweging buiten is mijn dag niet compleet. Bij tassenwinkels informeer ik of ze dezelfde trolleytas hebben zoals ik nu heb. Ik laat hierbij een foto zien van de tas. Er is veel prijs en kwaliteit verschil, maar er is niet veel keus want hier zijn de winkeltjes maar klein. Dan krijg ik een berichtje van Ramesh waarin hij schrijft dat ik niet in Bhaktapur bij hem Bisket Jatra kan vieren op 13 april ( nieuwjaarsdag) omdat niemand thuis is. Dat is een tegenvaller, want ik had me er zo op verheugd om van dichtbij Biskek Jatra te vieren samen met de Newari bevolking in Bhaktapur. Gelukkig biedt Keshab aan om met het hele gezin zaterdag naar Bhaktapur te gaan met de auto om Bisket Jatra te vieren en zondag naar Thimi, waar Sindur Jatra wordt gevierd. Zo zal ik Bisket toch kunnen meemaken. Ik zal wat uitleggen wat deze feesten inhouden :
Bisket Jatra in Bhaktapur:
Wordt gevierd aan het begin van het Nepalese nieuwjaar en verwelkomt het lente-seizoen. Het festival duurt 8 nachten en 9 dagen en begint 4 dagen voor het Nepalese nieuwjaar. Op de laatste dag van het jaar worden houten palen op 2 verschillende plekken in Bhaktapur gehesen. Een ervan wordt de dag erna neergehaald, en de ander op de laatste dag van het festival. Ook worden drie verdiepingen tellende strijdwagens in pagodestijl van de godheid Bhairavnath en Bhadrakali door de straten getrokken. Ook vindt er touwtrekken ( Bhadrakali) plaats tussen de thane-en kone gemeenschappen. En er is ook een tongpiercings ceremonie van bode. Kinderen bieden snoep, fruit en cadeautjes aan hun moeder aan om respect te tonen. Helaas vallen er ook elke jaar gewonden en doden omdat mensen onder voet worden gelopen.
Sindur Jatra in Thimi;
Het wordt ook wel Vermilion Powder Festival genoemd omdat de gezichten van alle mensen bedekt zijn met oranje kleurstof. Het festival wordt hier 3 dagen gevierd. Op de 2de dag van het nieuwe jaar vindt het festival plaats in het Balkumari tempelgebied. En op de 3de dag brengen mensen strijdwagens (32) met afbeeldingen van verschillende goden vroeg in de ochtend naar de Balkumari tempel. Deze strijdwagens worden op de schouders gedragen en paraderen door de straten terwijl sindur (oranje poeder) naar hen wordt geslingerd. De mensen dansen eromheen.
Donderdag 11 april , Kathmandu, bezoek aan Thamel en Patan Durbar square:
Er is een nieuwe vrouwelijke logee gearriveerd in mijn Guesthouse. Ze is vannacht om 1.30 uur aangekomen en opgehaald vanaf de luchthaven door Keshab. Ze komt uit Polen. Ik heb besloten om naar Thamel te gaan, 10 km hier vandaan. Ik kan met Keshab meerijden , samen met Babu en Santi , die ook daar in de buurt moeten zijn. Thamel staat bekend als een bruisend toeristisch stadsdeel en het belangrijkste uitgangsgebied van de stad en als een commerciële wijk. Ik loop door de vele smalle steegjes van Thamel met een verscheidenheid aan kleine winkels, m.n. voor trekking - en wandel uitrusting, souvenirs, kasjmier sjaals en truien, reisbureaus en wisselkantoren. Ik koop een klein souvenirtje nl. een zwart stenen bordje met erop geschreven " namaste", dit is de Nepalese begroeting en betekent " hallo, maar letterlijk betekent het " ik groet de god in je ". Daarna loop ik in 1,5 uur naar het Durbar square in Patan. Soms vallen er wat druppels uit de hemel , maar het is weer droog als ik het Durbar square bereik. Mijn entree ticket is nog geldig, maar er wordt nu minder gecontroleerd. Ik kom in gesprek met een Nepalese gids. Hij vraagt aan mij waar ik vandaan kom. Ik zeg Nederland. Hij reageert met " het land met de vele bergen " , ik kijk hem verbaast aan, . Hij wil de mensen daarmee aan het lachen krijgen. Met " hoge bergen" bedoelt hij de vele lange mensen die in Nederland wonen, i.t.t. Nepal waar de mensen een stuk kleiner zijn. Vervolgens loop ik in 1uur en 15 min. terug naar Pepsi Cola. Om 16.00 uur begint het harder te regenen en te onweren. Gelukkig heb ik een paraplu bij me, maar geen jas. Als ik thuis kom blijkt er weer een "power cut = een stroomstoring te zijn, waardoor het donker is en het internet eruit ligt. Gelukkig is het na 1-2 uur voorbij.
Vrijdag 12 april ; Kathmandu, website afmaken en voorbereiden trekking:
Vanochtend ben ik aan de diarree. Ik heb gisteren waarschijnlijk iets verkeerds gegeten, maar ik weet niet wat. Gelukkig heb ik geen buikpijn. Vandaag maak ik wat verslagen voor de website. Vervolgens ga ik een cadeau kopen voor Manish zus en zwager die mij ,ter ere van hun huwelijk op 4 maart, uitgenodigd hebben voor een etentje a.s. zondagavond. Ook heb ik nog wat toiletspullen nodig en ik moet geld gaan pinnen. 's Avonds begin ik alvast met het inpakken van mijn rugtas voor de trekking want ik verwacht dat ik daar weinig tijd meer voor zal hebben de 2 komende dagen
Zaterdag 13 april, nieuwjaarsdag, Bisket Jatra festival in Bhaktapur en Sindur Jatra festival inThimi:
's Ochtens rijden we (met de leden van mijn gastgezin) eerst naar Thimi waar we Ama afzetten en wat eten. Daarna rijden we met de auto door naar Bhaktapur. Het is erg druk op de weg want iedereen wil het Bisket Jatra festival meemaken in Bhaktapur. Het grote spektakel begint echter pas vanavond, maar nu kunnen we de voorbereidingen zien. We moeten de auto buiten de stad Bhaktapur parkeren en naar het Durbar Square lopen (Bhaktapur heeft ook een Durbar square) . Ik, als buitenlander, moet 1800 roepies entree geld betalen, de Nepalezen niets. Ik kan het ticket laten verlengen , maar dat heeft toch geen zin, want volgende week ga ik de trekking maken en daarna heb ik nog maar 2 dagen voordat ik naar huis ga. We bekijken de prachtige tempels op het Durbar square en maken foto's en video's. Daarna lopen we door naar de plaats waar de drieverdiepingen tellende strijdwagen( raths) in pagodestijl van de godheid Bhairava en Bhadrakali staat. Vele mensen offeren daar wat geld en krijgen daarvoor een " heilige takje". Deze strijdwagen wordt vanavond door de straten getrokken. Op dat plein staat ook de grote houtenpaal die vanavond door veel mensen, van verschillende wijken van Bhaktapur, via 4 of 5 touwen omver wordt getrokken. De richting waar hij naar toe valt voorspeld niet veel goeds voor het komende jaar. We eten daar nog de wereld beroemde Bhaktapurse yoghurt die in aardenwerk potjes wordt verkocht. Daarna rijden we weer terug naar Thimi waar we om 17.00 uur moeten zijn. We eten daar met de hele familie dal bhat. Daarna volg ik en 2 neven de stoet waarin ook de versierde tempeltjes / strijdwagens meegedragen worden en muziekbandjes spelen. Iedereen strooit met oranje poeder en men wrijft elkaar ook in met oranje poeder. Ook ik word niet gespaard. Mijn gezicht is oranje en mijn witte broek en T shirt ook (oude , veel te grote kleren van Rupa) .Een hele mensen massa is op de been, deels als toeschouwer en deels meelopend met de stoet. Vanavond worden er maar 5 tempeltjes/rats meegedragen , maar morgen 21 of 32 ( het precieze aantal weet ik niet). Zij volgen een bepaald parcours langs de grote tempels in Thimi. Ik volg angstvallig die 2 neven want ik wil niet verdwalen. Rond 22.00 uur rijden we weer terug naar huis. Ik neem meteen een douche want ik wil niet dat het hele huis oranje kleurt en ook niet mijn bedlakens. Het was een bijzondere dag met een voor mij een heel bijzonder festival. Morgen zal ik het weer mee mogen maken.
Zondag 14 april, Het Sindur Jatra festival in Thimi:
Om 8.15 uur rijden wij, Keshap's zus, Nanu en ik met auto naar Thimi. We worden afgezet bij de grote weg en lopen het laatste stuk naar het huis van de broer van Ama bij de Balkumari tempel waar vandaag het Jatra festival zich afspeelt. Ik loop eerst over het plein en maak foto's van dichtbij. Iedereen is al bestoven met oranje poeder of krijg nog de volgende lading. Het plein en de straten zijn nog oranje gekleurd van gisteren avond. Het wordt steeds drukker op het plein. Mensen wensen me "happy new year "of zeggen "Namaste" en denken " een buitenlander in ons midden" !! Er staan al 5 tempeltjes/strijdwagens op een verhoging op het plein en de anderen , nog 15 -25 strijdwagens komen erna 9 uur bij. Ook staan al kleine muziekbandjes te spelen. Op een gegeven moment wordt het zo druk dat ik besluit naar het huis te gaan waar de familie van Keshab woont en daar vanaf het balkon te gaan kijken. Om 9.00 uur begint het spektakel. Een voor een worden de tempeltjes over het plein gedragen, met een tussenpauze van 10 min . Deze kleine tempeltjes zijn bedekt met bladgoud en met slingers en bloemenkransen. Ze zijn bevestigd op 2 bamboe palen. Zo' n 20 mannen dragen deze palen op hun schouders, 10 rechts en 10 links. Het is een zware job, te zien aan hun verbeten oranje gezichten. Sommigen hebben hun ogen gesloten of vallen bijna om van vermoeidheid of van de alcohol. Het sturen van die tempeltjes rondom de andere tempels op het plein valt niet mee en de dragers raken diverse keren bekneld tussen hun bamboe stokken en de grotere tempels op het plein. In het midden loopt een man die een soort parasol continu rond laat draaien. Na een paar ronden op dit plein lopen ze ook nog naar andere grote tempels in Thimi en komen telkens weer terug bij de Balkumari hoofdtempel. Hun looptempo wordt flink opgevoerd o.i.v. de muziek bandjes. De jongens van de bandjes zijn het meest enthousiast. Ze slaan op hun bekkens en trommels alsof hun leven ervan af hangt en ze dwepen elkaar flink op. Er lopen ook mensen mee met brandende fakkels en met de Nepalese vlag. Heel veel mensen hebben zakken oranje poeder gekocht en begroeten iedereen door een een lading poeder over hun uit te strooien en hun gezicht mee in te smeren. Inwoners komen met borden voedsel naar de Balkumari tempel om deze te offeren aan de goden. Om 10.30 uur denk ik dat het afgelopen is, maar steeds weer komen gedragen tempeltjes en muziekbandjes het plein op. Het aantal toeschouwers neem wel af en maak plaats voor dansende jongelui. . Maar het gaat door tot 12.00 uur. Daarna komt Keshab ons met de auto ophalen. Hij moet helemaal voor de deur van zijn familie rijden omdat Ama niet goed kan lopen. Dit viel niet mee want de straten naar het centrale plein en het plein waren nog vol met oranje mensen. Keshab, Rupa en Ama en Nanu gaan eten bij zijn oudste broer. Ik ga naar huis want ik wil me douchen, mijn website afmaken, foto's op facebook zetten en met de taxi naar Manish ouders gaan. Vanavond mag ik daar genieten van een etentje ter ere van het huwelijk van Manish zus en zwager. Vannacht blijf ik ook bij hun slapen want morgenochtend neem ik, dicht bij hun huis , een microbus om 6 uur 's ochtends naar Pokhara waar mijn 5 daagse trekking begint.
Dit waren weer mijn belevenissen in Nepal tot 14 april.
Maandag 15 april ga ik naar Pokhara waar ik de 5 daagse Mardi Himal trekking ga lopen . Daarna blijven er nog maar 2 volle dagen over in Kathmandu. En op 25 april vlieg ik om 9.00 uur naar huis , waar ik om 20.00 uur ' s avonds hoop te landen op Schiphol. Maar als het lukt ontvangen jullie nog een 2de verslag uit Nepal waarin ik de trekking zal beschrijven.
Groetjes van Francine
.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2023-11-04 20:26:25
[totalVisitorCount] => 7432
[pictureCount] => 38
[visitorCount] => 410
[author] => Francine
[cityName] => Kathmandu
[travelId] => 529333
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2023-11-04
[dateReturn] => 2023-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/177/454_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/442/403_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => nepal-1ste-verslag-van-24-maart-tot-14-april-2024
)
[39] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098758
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-12-10
[photoRevision] => 0
[title] => Verbinding
[message] => Verbinding
De laatste dagen Nepal zijn aangebroken, meestal tijd voor bezinning. De afgelopen dagen ben ik daar nog weinig aan toegekomen, maar vandaag ben ik echt alleen en kan mijn missie overdenken. Soms lijkt het alsof ik zomaar iets doe, haal geld op en besteed dit aan schoolmaterialen of ondersteuning van studenten. In Bardia organiseer ik altijd activiteiten op school, daarover hebben jullie voldoende kunnen lezen. Maar zelf zie ik mijn toegevoegde waarde vooral in het verbinden van mensen. Als ik ook nu terugkijk dan heb ik nieuwe mensen op school geïntroduceerd, zo nu en dan komt er een sponsor voor een student bij en daarbij merk ik dat mensen oprecht geïnteresseerd raken in mijn reizen en in Nepal.
Een mooi hoogtepunt van verbinding ontstond gisteravond, toen ik de blinde Bhima met haar zoontje Souvenir voor een etentje had uitgenodigd, samen met de drie zussen Chitra, Ranju en Rama en hun goede vriend Sachin. Per toeval vonden we een heel gezellig dakterras in de buurt van Seeing Hands, waar Chitra en ik onze twee gasten ophaalden. Chitra nam meteen een zorgende rol op zich, begeleidde Bhima aan de hand de vele trappen omhoog. Souvenir was nog wat onwennig en verlegen. Eenmaalaan de warme chocolademelk ontdooide hij en was niet meer te stoppen. Dit mannetje van tien, enige zoon van een blinde moeder, deed het hele gezelschap versteld staan van zijn leergierigheid en intellect. Behalve Nepalees en goed Engels leert hij ook al Koreaans. Hij is dol op sport en kunst, vertelt gepassioneerd over bezoekjes aan musea met zijn schoolklas. Bovendien weet hij goed raad met digitale systemen, waardoor er een klik met Sachin ontstaat, die een studie in de informatietechnologie volgt. Het liefst wil hij leren hacken. Dit ontwapenende knulletje zou wel eens de president van Nepal kunnen worden in de toekomst. Mijn gezelschap onderhoudt contact met beiden, er is weer een mooie verbinding ontstaan.
Mensen komen naar Nepal voor de bergen, maar komen terug voor de mensen. Dit kan ik vol overtuiging beamen. Soms misschien wat veel mensen - ik ben ook best graag op mezelf – maar de dingen zijn niet altijd te plannen. Ik merk dat mijn bekendenkring in Nepal altijd blij wordt van mijn bezoek en we steeds weer van elkaar leren. Souvenir is, net als de andere jonge mensen, heel geïnteresseerd geraakt in Nederland. Juist persoonlijk contact en aandacht kunnen mensen het gevoel geven dat ze er toe doen en meer vertrouwen krijgen in hun toekomst. Maar dan alleen als dit contact ook duurzaam is, denk ik. Het wordt heel gemakkelijk gezegd: o, lijkt me leuk om een keer met je mee te gaan. Aan die vluchtigheid heeft niemand iets, daar ga ik ook niet meer in mee. Gewoon leuk is voor mij niet genoeg. Iedereen die daadwerkelijk door Nepal wil reizen en bijvoorbeeld vrijwilligerswerk wil doen moet zich goed bewust zijn van een stuk verantwoordelijkheid.
In die zin is de Amerikaanse Maggy Doyne, bekend van Floortje Dessing, heel verantwoord bezig met haar kinderproject Blink Now hier in Nepal. Toen ik enkele jaren terug een verzoek deed om haar stichting te bezoeken kreeg ik als reactie dat men heel voorzichtig is om mensen toe te laten, ter bescherming van de kinderen. En daarvoor had ik alle begrip. Aan aapjes kijken is geen behoefte, enkel en alleen mensen die langdurig iets goeds kunnen toevoegen zijn welkom. Voor ieder ander die Nepal wil bezoeken zijn er legio mogelijkheden. Rondreizen, bergtrekkingen, safari’s, eventueel in combinatie met een stuk India.
Voor wie concreet een waardevol persoonlijk contact wil onderhouden met een student of gezin in Nepal, voor ongeveer 40 euro per maand kun je veel betekenen. Laat het mij weten en ik zorg vervolgens voor de verbinding.
Ik hoop dat de regen in Nederland snel overwaait. Ik doe mijn best een beetje zon mee te nemen.
Liefs, Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 593
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/152/585_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => verbinding
)
[40] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098728
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-12-08
[photoRevision] => 0
[title] => Afzien en genieten
[message] => Afzien en genieten
Sinds gisterochtend vroeg ben ik terug in Kathmandu. Daar ging een lijdensweg als nooit tevoren aan vooraf. De stijging naar Tansen van enkele dagen eerder naar deze hooggelegen plaats was al behoorlijk, maar de bochtige daling van ruim twee uur van die avond was ronduit misselijkmakend. Even dacht ik dat mijn laatste uurtje geslagen had, zo voelde ik mij op de achterbank van deze best luxe bus. Chitra en ik hadden op de valreep kaartjes gekocht en konden nog net de twee laatste plaatsen bemachtigen. Dit waren duidelijk niet de beste. De royale zetels voor de rest van de passagiers waren niet voor de achterbank bestemd en dat hebben we geweten. Mijn meest erbarmelijke busreis ooit.
Ik zat letterlijk ingeklemd tussen de achterovergeslagen stoel van mijn voorbuurman en mijn wijdbeense buurman ter rechterzijde. Hoe vaak ik ook probeerde hem voorzichtig opzij te duwen, hij veerde steeds terug. En daarvan was hij zich allerminst bewust, gezien zijn beslist goedbedoelde opmerking halverwege de nacht. ‘Do you feel comfortable, mam?’ Ik antwoordde in alle eerlijkheid van niet. Al mijn toegankelijke materialen heb ik gedurende dertien uur ingezet om mijn rug te sparen. Sjaal, opblaaskussentje en vest moesten mijn rug beschermen tegen alle geweld van ruim vijftig kilometer over bouwterrein waarbij maximaal twintig kilometer per uur gehaald werd. Ook nu weer is dit een van mijn thema’s, de wijze waarop wij en bijvoorbeeld Nepalezen omgaan met moeilijke situaties. Terwijl ik langzaam mijn Europese geduld verloor bespeurde ik bij geen enkele medepassagier enige onrust. Jaloersmakend en irritant tegelijk.
Samen met Chitra besteeg ik twee dagen eerder een serie trappen naar een uitzichtpost op de hoge Himalaya. De zon liet zich goed zien, met hier en daar wat wolken rondom de bergtoppen. Eenmaal deze rij achtduizenders in beeld was Chitra niet te stoppen in haar enthousiasme. Als Nepalees meisje van het vlakke land mocht zij voor het eerst in haar leven datgene aanschouwen waarvoor menige wereldburger haar land bezoekt. Daarnaast verbaasde ik mezelf over mijn conditie die kennelijk terrein heeft gewonnen in de afgelopen weken, waardoor de gedachte aan een meerdaagse bergtrekking me opnieuw besluipt. Eerst deze reis maar eens tot een goed einde brengen.
Onze laatste ochtend werden we uitgenodigd door gastvrouw Zanecki voor een bezoek aan een weefatelier. Ook een jonge Duitse uit Stuttgart ging mee, vier vrouwen sterk dus. Het werd een echt vrouwenuitstapje, want in het atelier bevond zich welgeteld één man tussen een stuk of dertig vrouwen, allemaal zittend aan een gigantisch mechanisch weefgetouw. Zeer fijne garens worden tot een patroon geweven, waaruit stoffen ontstaan die Tansen mede bekendheid geven. De vrouwen maken elke dag vele uren voor een schamel inkomen. Opperste concentratie is vereist, want een weeffoutje kunnen ze zich niet veroorloven. Zanecki gidste ons verder door Tansen en ook daarin speelden vrouwen een rol. We bezochten tempels van de Hindoegodinnen Parvathi en Vishnu, ontvingen daar een tikka van een mannelijke priester. Moge deze zegen onze female power versterken. En die bleken we hard nodig te hebben voor de naderende reis naar Kathmandu.
Gelukkig heb ik toch wat kunnen slapen in de bus, want eenmaal mijn hotel bereikt kon ik nog niet in mijn kamer en was fit genoeg om meteen door te gaan voor een ontbijt en de inkoop van sjaals. Een hele uitdaging om alle bestellingen goed ingepakt naar Nederland over te brengen, maar het gaat lukken, zeker weten. Lopend door deze gezellige toeristenwijk stuitte ik opeens op Marian en Marco. Ik wist dat zij deze dag zouden terugvliegen naar huis, maar had verder geen idee hoe laat. In de avond dus. Dat werd nog even gezellig napraten bij koffiecafé Pumpernickel. Heerlijk om samen Nepal-ervaringen te delen, ook straks voor thuis. Marian vertelde over hoe zij ooit een kostbaar voorwerp door de douane loodste, verboden voor export. Tussen het vuile wasgoed en met nog wat geheime trucjes. Die heb ik waarschijnlijk niet nodig voor mijn tientallen sjaals, maar het zou wel eens van pas kunnen komen. De sjaals vormen vooral veel volume. Voor vertrek naar huis onderwerpen Marian en Marco zich nogmaals aan een massage bij Seeing Hands. Zelf mag ik vanochtend weer naar Bhima voor een behandeling van negentig minuten. Helemaal verdiend na zo’n uitputtingsslag met de bus.
Ik ben alleen op reis, maar zelden echt alleen en al helemaal nooit eenzaam. Ook de middag stond in het teken van een afspraak, met de Finse Kirsikka. Zij nodigde me uit voor een drankje en vroeg om een leuke plek. Café New Orleans voldoet daar uitstekend aan, voor mij een soort stamkroeg hier, voor Kirsikka nog onbekend. Een uurtje eerder ging ik op pad voor een tweede serie sjaals, liep flink bepakt een zaak uit en hoorde mijn naam. Bishesh Gautam, de man die nog steeds hoopt op een gezamenlijk uitstapje naar Nagarkot. Komende maandag, mijn laatste volle dag in Nepal, zou eventueel kunnen lukken, dus we gaan het zien. Kirsikka zat al te wachten in New Orleans. Samen besloten we tot een duur glas rode wijn, die we wekenlang moesten missen. We hebben heel wat details over ons leven uitgewisseld en vervolgens ons avondmaal besteld, een Indiase curry. Op mijn vraag of zij behoefte heeft aan een massage antwoordde Kirsikka volmondig ‘ja’. En zo komt het dat we elkaar vanochtend weer ontmoeten voor koffie met aansluitend ieder een verkwikkende massage bij Seeing Hands. Misschien wordt het langzaam tijd voor wat provisie nu ik hun al de nodige klanten heb bezorgd. Nee hoor, alleen maar fijn dat Bhima deze waardering ten deel valt.
Vanaf mijn balkon heb ik uitzicht op een Chinese bedrijfsruimte, die uitblinkt in ongezelligheid. Op de benedenverdieping was gisteravond een feestelijk bedrijfsetentje aan de gang onder felle verlichting. De vloer is bekleed met witte tegels, de tafels met knalrode kleden en klatergoud. Smakeloosheid ten top. Dan toch liever de Nepalese sfeer met wat laagjes stof. Bij kaarslicht zie je daar overigens weinig van. Om het feest compleet te maken schalt de hele nacht jengelende bruiloftsmuziek. Dat denk ik althans, want ik heb lang geslapen en hoorde deze muziek pas bij het ontwaken. Nu lekker douchen en aankleden en dan weer op pad. Kijken welke verrassingen deze dag gaat brengen. Jullie lezen het morgen.
Liefs,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 614
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/152/325_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => afzien-en-genieten
)
[41] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098699
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-12-05
[photoRevision] => 0
[title] => Geschiedenisles
[message] => Geschiedenisles
De wolken wilden gisteren maar niet wegtrekken, het werd alleen maar erger en tenslotte kwam er regen over Tansen. Dan is het opeens koud en vochtig in plaats van warm en klam. Een hele omschakeling, maar – ik moet het afkloppen – voor het eerst ben ik niet ziek geweest tijdens een Nepalreis. Mogelijk ook ten gevolge van de recente covid- en griepvaccinatie.
Het cultuurhistorisch museum ligt op loopafstand. Chitra en ik willen dit bezichtigen. Het gebouw en de tuinen zijn de moeite waard, maar eenmaal binnen blijkt er een enorme collectie aan cultuurgoed bewaard te worden. Schilderen, voorwerpen, poppen, foto’s, drie etages hoog. Voor Chitra is een museumbezoek iets nieuws, maar haar kennis van de geschiedenis is dat allerminst. Dit wijze meisje gidst mij door het museum met bijbehorende verhalen. Wat mij daarbij het meeste raakt is het verhaal van de verbrande weduwes. Tot 120 jaar geleden was het traditie dat bij het overlijden van een man zijn echtgenote meereisde naar het Nirwana, het hiernamaals. In tegenstelling tot de verbranding van het dode mannelijke lichaam werd de vrouw levend verbrand. Ik kan niets goeds zien in deze traditie, hoop alleen maar dat de vrouw snel uit haar lijden verlost werd. Een van de koningen uit de voormalige Nepalese monarchie heeft hieraan een einde gemaakt. Heel shockerend, wie bedenkt zoiets? Maar ja, dat heb ik wel vaker bij allerlei verwerpelijke ideeën. Chitra kan zo aan de slag als museumgids, wat mij betreft. En voor mij heel waardevol om een jong iemand te mogen begeleiden op weg naar nieuwe ervaringen, de verwondering die nog bestaat.
De middag brengen we grotendeels door op onze kamer, de regen ontwijkend. Op het algemene terras spreken we regelmatig een Vlaams koppel van middelbare leeftijd. Wim en Anneke uit Antwerpen zijn doorgewinterde avonturiers, docenten Frans en Economie. Heerlijke mensen met wie ik ervaringen kan uitwisselen. Anneke is beperkt geraakt door haar gezondheid en kan geen trekking meer aan, maar zelfstandig reizen lukt nog goed. Beiden zijn grotendeels met pensioen en bezitten ook een huis in Bulgarije, waar ze de helft van het jaar verblijven. Daar leven zij midden tussen de Bulgaren en hebben de taal geleerd. In vroegere jaren reisden ze ieder op hun eigen motor door Europa, Turkije en Marokko, waar Wim nog een paar jaar docent Frans is geweest. Een leven als dit is natuurlijk niet geschikt voor iedereen, maar zeker verrijkend en inspirerend. Wim is tevens muzikant en componist. Ik krijg de gegevens van zijn website mee en ga deze later vandaag bekijken. Jan Leijers was een klasgenoot van zijn broer.
Vandaag aan het ontbijt komt er een jong Spaans koppel bij, ook voor het eerst in Nepal. Zij maken een korte wereldreis van zes maanden en zijn via India over land de grens overgestoken. Eenmaal in gesprek blijken ze in Girona te wonen. Deze Catalaanse stad hebben Anton en ik diverse malen bezocht, afgelopen september zelfs nog. Ik informeer naar de bekende wielrenners die daar verblijven. Is dat even toevallig, de gevallen wielerkoning Lance Armstrong was een tijdlang hun overbuurman en nog steeds komen groepen toeristen om dit huis van nabij te zien. De jonge man blijkt aan een roman te schrijven, zijn eerste boek. Hieraan werkt hij al jaren en wacht op het moment dat hij helemaal tevreden is voordat hij een uitgever benadert. Nu weet ik uit ervaring dat dit moment nooit komt, er valt altijd iets te verbeteren, dat gaat nooit over. Maar je kunt wel proberen je manuscript naar uitgevers te sturen en afwachten wat er gebeurt. Daarna volgt nog een heel proces van redigeren en publiceren. Hij schrijft zijn boek ik de Catalaanse taal, een klein taalgebied dus. Ik adviseer om niet bezig te zijn met marketing of grote verkoop, dat leidt te veel af van het schrijven zelf. Nu ben ik hier met Chitra, maar die vele ontmoetingen met andere reizigers ontstaan zo vaak als ik alleen op reis ben. Dat maakt ook dat ik deze vorm van reizen heerlijk vind.
Chitra bestudeert intussen de landkaart van en rondom Tansen. Vandaag komt de zon goed door, dus kunnen we onze plannen aanpassen. Op een klein half uur lopen vanaf hier ligt een uitkijkpunt waarop je bij goed weer zowel de hoge Himalaya kunt zien als de lage Terai, de gebieden waar Tansen tussenin ligt. Dit klimmetje gaan we maken en na de afdaling wordt het tijd voor onze lunch.
Tot zover mijn verhaal van vandaag. Ik merkte dat na mijn vorige blog veel reacties kwamen met wensen voor een veilige terugreis. Dit duurt echter nog een week. Op 12 december vlieg ik van Kathmandu naar Delhi, een dag later van Delhi naar Düsseldorf, waar ik vroeg in de ochtend op 14 december zal arriveren. Jullie mogen dus nog een weekje met mij meereizen.
Liefs,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 534
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/152/134_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => geschiedenisles
)
[42] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098686
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-12-04
[photoRevision] => 0
[title] => Langzaam huiswaarts
[message] => Langzaam huiswaarts
Gisterochtend om half 6 liep mijn wekker af. Laatste spullen inpakken en letterlijk meteen wegwezen, want deze keer was onze touctouc ruim op tijd. Samen met Chitra op weg naar Tansen, een stadje in de bergen halverwege de route naar Kathmandu. Elk jaar kreeg ik de tip van Sonja om Tansen niet over te slaan, maar steeds opnieuw kwam er een kink in de kabel. Nu is het zover. Half uur touctouc naar Ambasa, waar onze bus een uur te laat arriveert, maar de mij bekende Prem ons uitnodigt voor een kop thee bij hem thuis. Nou ja, aan de straat dan, op een bankje, want om bij zijn huis te komen moet je over een soort evenwichtsbalk die elke Nepalees moeiteloos neemt, maar voor mij waarschijnlijk eindigt in de goot.
Onze grote bagage wordt op het dak van de bus vastgebonden, de rest nemen we mee en stallen een deel in het gangpad. Vele hindernissen en checkpoints onderweg, wel fijn om bij daglicht te reizen. Geen verstoring van mijn bioritme en uitzicht onderweg, al bestaat dat voor een groot deel uit bosgebied met apen langs de route. In Nepal moet alle transport via de weg gebeuren, dus die raken overbelast. Geen spoor- of waterwegen, zelfs geen autobaan. Wel wat binnenlands vliegverkeer, maar dit is vooral bedoeld voor passagiers. Negen uur later bereiken we de stad Butwal, moeten na het verlaten van de bus met onze complete bagage een drukke weg oversteken. Op hoop van zegen maar weer beginnen met lopen en hopen dat auto’s en brommers op het laatste moment uitwijken. Gelukkig is daar meteen ons vervolgvervoer naar Tansen. Ook die bus raakt vol, maar wij zitten lekker aan het raam. Nou ja, lekker, de harde stoelen en duizenden schokken hebben mij een blauw zitvlak bezorgd, vrees ik. Onderweg, tijdens de forse klim, is het de vraag aan welke kant je het best kunt zitten. Aan de ene kant lonkt een afgrond, aan de andere kant een open goot die steeds ternauwernood wordt gemeden bij tegenliggers. En die zijn legio. Loslaten en laten rijden.
Eenmaal Tansen in beeld begrijp ik de aantrekkingskracht van deze plek. De avond valt en overal branden lichtjes tegen de bergwanden aan. Het stadje zelf oogt heel attractief, zin om weer eens lekker rond te slenteren langs mooie winkeltjes. De taxichauffeurs verdringen zich bij de bus en voor omgerekend 2 euro komen wij bij onze homestay uit. Bijna dan, want er moet nog een kuitenbijtertje genomen worden tot aan de voordeur, compleet met alle bagage. Daar worden we gastvrij ontvangen door gastheer en gastvrouw. Chitra krijgt een kamer beneden, ik mag op het hoogste niveau verblijven, inclusief vergezicht. Hier kan ik het wel even uithouden en boek meteen een nachtje bij. Tenslotte blijf ik een dag langer in Kathmandu om mijn verblijf in Delhi zo kort mogelijk te houden.
Het is fris, bijna koud zelfs. De ochtend belooft weinig zon, maar berichten vanuit Bardia vertellen ons dat het daar nu regent. Grappig, tijdens mijn vorige reis in januari-februari 2022 had ik daar veel regen en verscheen meteen na mijn vertrek de zon, nu is het omgekeerd. Niet dat ik pretendeer ook maar enige invloed te hebben op het weer, dat mochten we willen met z’n allen. Ik vertel onze gastheer dat er in Nederland veel geklaagd wordt over het weer, omdat we weinig andere problemen hebben. Maar dat laatste is natuurlijk niet helemaal waar, al zijn onze problemen vaak van andere aard dan die van hier. Intussen krijg ik een foto van een witte tuin doorgestuurd van mijn lieve buurvrouw. Dat ik zoveel over het weer zou schrijven…
Onze afscheidsborrel in de Freedom Junglebar was deze keer niet drukbezocht, maar wederom heel gezellig. Diverse leraren en families verschenen voor een hapje en drankje en uiteindelijk barstte het feestje los in vrolijke dans door iedereen. Afscheid van velen voorlopig, hopend over een jaar terug te keren. Ik vermoed dat dit gaat lukken, maar tegelijkertijd kriebelt het ook steeds meer om toch die Himalayatrekking nog te maken. Goed trainen, veel trappen lopen bij Snowworld , met Marian en Marco als inspiratiebron. En wat zou het dan mooi zijn om samen met enkele van de zeven zussen dit avontuur aan te gaan. Ik vermoed dat zij dit van nature kunnen, aan motivatie geen gebrek. Samen met Mina, als het even kan. Als ik Chitra hoor vertellen over haar dromen ooit de bergen in te gaan dan word ik al blij om dit plan naar voren te brengen. Dreams can come true.
Vandaag gaan we het centrum van Tansen verkennen en bezoeken het Palpa Durbar [e-38] Museum. Een eerste indruk van dit nieuw stukje Nepal. Mijn besluit staat vast, bij elk bezoek aan Nepal ga ik Tansen nooit meer overslaan, een plek om op adem te komen. Nu langzaam huiswaarts, eerst nog wat kilometers in oostelijke richting, daarna in etappes en door de lucht westwaarts. Via Delhi en Abu Dhabi naar Düsseldorf voor een weerzien met mijn bijna jarige echtgenoot. Ik ben zijn cadeautje.
Wordt vervolgd.
Liefs, Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 2
[visitorCount] => 509
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/152/052_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => langzaam-huiswaarts
)
[43] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098662
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-12-02
[photoRevision] => 0
[title] => Storm voor de stilte
[message] => Storm voor de stilte
Marian en ik zijn het er roerend over eens, om door een land als Nepal te kunnen reizen moet je geen kniesoor zijn, anders erger je je voortdurend. Wil je vooral genieten van dit prachtige land dan is het raadzaam je eigen cultuur en gewoontes voor een groot deel overboord te zetten. Voorlopig althans. ‘Adventure starts where plans end’, daar komt het in feite op neer. Zodra je je openstelt voor het nieuwe en het andere zul je geraakt worden door heel veel. Een aaneenschakeling van verrassingen die zijn weerga niet kent.
Het paradoxale op school is bijvoorbeeld de discipline die gehandhaafd moet worden en mede tot uiting komt in het dagelijks openingsritueel en de kledingvoorschriften, terwijl aan de andere kant de lokalen stoffig, vuil en rommelig blijven. Elke dag opnieuw jeuken mijn handen om de boel aan kant te maken, en dat doe ik dan ook regelmatig, maar er is nog geen dag voorbij of de chaos is terug. Voor mij dan. Ik vermoed dat geen enkele Nepalees dit ook zo ervaart. Het voelt soms dubbel om kinderen er op te wijzen dat er opgeruimd moet worden. Hoe dienstbaar ze zich ook opstellen, dit is van een andere orde. Cultuurverschillen dus weer. Ik heb hier te maken met mensen die heel dicht bij de natuur leven en immuun lijken voor allerlei ziektekiemen zoals wij die kennen.
Twee dagen geleden namen 34 kinderen uit diverse klassen deel aan de competitie portrettekenen. De bladen werden genummerd, er werden setjes van twee personen gemaakt die elkaar ieder een uur mochten portretteren in zwart-wit. Na een enorm kabaal van door elkaar kletsende kinderen kon ik wat orde aanbrengen en kwamen er wonderlijke resultaten tevoorschijn. Ayush assisteerde me waar mogelijk, zeker als het qua taal moeilijk werd voor mij. Probeer maar eens een Nepalees accent te ontcijferen met een keur aan andere geluiden om je heen, zeker als je vermoeid raakt.
Na afloop leeder ik nog enkele jongens een tectonic op te lossen. Zelf ben ik behoorlijk verknocht aan deze cijferpuzzels en hoopte daar iets van over te dragen. Taal is hierbij ondergeschikt, dus dat scheelt. Drie jongens ontdekten de kneepjes stap voor stap en kregen van mij alle puzzels mee naar huis. Ik beloofde de volgende dag nieuwe aan te leveren, kwestie van downloaden en printen. Mooie manier om de hersens te trainen voor studie en meer. Toen was het mooi geweest, op zoek naar een touctouc. Die bracht me langs de Homestay van Sonja om mijn bagage op te halen en opnieuw mijn intrek te nemen bij de zeven zussen.
Marian en Marco zijn twee dagen op safari geweest. De eerste dag per jeep, samen met andere gasten, de tweede te voet. En zij hadden enorme mazzel, want sinds weken verscheen er een tijger, van heel dichtbij zelfs. Iedereen bevroor toen de tijger vrij agressief naderde, zo hoorde ik na afloop. De chauffeur en de gids reageerden professioneel door een flinke klap te geven met een bamboestok, waarop de tijger het hazenpad koos. Best grappig, je gaat op safari in de hoop een tijger te spotten, wat niet zo vaak lukt, en als het dan eenmaal wel gebeurt en te dichtbij komt dan hoop je dat het beest zich snel uit de voeten maakt, bij wijze van speken. Enkele foto’s zijn nog net gelukt. Ook de neushoorn met baby was een extra cadeautje wat niet elke junglebezoeker ontvangt.
Op vrijdag, mijn laatste schooldag, begeven Marian en Marco zich samen met mij in de jungle van de school. Marco biedt een computerles aan, Excel in het bijzonder. Weinig leerlingen melden zich voor deelname, alsof ze massaal toe zijn aan rust of buiten spelen. Marian vertelt in de hoogste klassen over haar Great Himalaya Trail, maar loopt ook tegen pubergedrag aan. Blijkbaar is de discipline vooral bedoeld voor officiële lessen en voelen ze zich vrijer bij een gastles. Jammer, het was ook vaak anders, zeker de eerste jaren in mijn herinnering. Maar ook weer een ervaring. Door wat rond te kijken en hier en daar mensen te spreken krijg je toch een globaal beeld van dit schoolleven. Ook pubers verschillen wereldwijd mogelijk niet zo veel van elkaar.
Een vijfkoppige jury beoordeelt de portrettekeningen. Vanaf het podium maak ik de winnaars bekend. Derde prijs van 100 roepies ex aequo voor twee meisjes, tweede prijs van 300 roepies voor een meisje en ook de hoofdprijs van 500 roepies gaat naar een meisje. Iedereen belooft hard door te oefenen voor volgend jaar. Marco houdt het na een uur voor gezien, er is te veel onrust in het lokaal en te weinig concentratie. Marian en ik lopen het dorp in om even af te schakelen en voor een samosa-lunch. En weer ben ik omringd door stof en zweet, terwijl een aantal docenten al vesten en sjaals dragen. Mijn opvliegers behoren toch echt tot het verleden.
De middag staat opnieuw in het teken van afvalverzameling. Met andere klassen van jongere kinderen trekken we in een grote optocht door het dorp, gewapend met afvalzakken, vele posters en een trom. Iedereen zal weten dat wij er zijn en waarvoor. Je moet dit soort acties blijven herhalen om wat effect te oogsten, zoveel is duidelijk. Als we na een uurtje bij de straatmarkt arriveren kunnen daar onze zakken geleegd worden. Nog een rondje over de markt met teksten en tromgeroffel en dan ben ik helemaal gaar. Terug naar school, spullen inzamelen en wegwezen. Niet dus. Schoolhoofd Tilak verzoekt ons nog even te blijven. Dan maar aansluiten bij een potje volleybal, tenslotte ben ik toch al bezweet. De kinderen vinden het vooral leuk om Marian en mij de bal toe te spelen, dat plezier is hen gegund. Je merkt dat velen het echt nodig hebben zich fysiek uit te leven na een week klassikale les.
Het bekende afscheid met tikka’s dan toch. We worden op het podium gehesen, de halve school verzamelt zich rondom en dan begint de ceremonie. Van vele docenten ontvangen Marian en ik niet één maar twee tikka’s op het voorhoofd. Het rode poeder loopt mijn ogen binnen, maar ik geef geen krimp. Ieder een bloemenkrans en sjaal, daarna mogen nog wat leerlingen het resterende poeder over ons verdelen. Ik houd een korte toespraak en spreek de hoop uit nog vaak terug te mogen keren. Deze symbolische verbinding tussen Oost en West is mooi, kan een onderlinge cultuuruitwisseling en begrip in gang zetten. Wij leren van elkaar. Geduld, veerkracht én enorm veel andere krachten van Nepalezen waar wij alleen maar met ontzag naar kunnen kijken. In mijn ogen zijn wij niet superieur, alleen maar omdat we wat meer geluk hebben met onze geboortegrond en kansen. Toch is dit nog steeds de perceptie van velen en blijft het moeilijk die te doorbreken. Kleine beetjes maken een grote, laten we dit blijven proberen en nooit opgeven.
Nu een luie rustdag met rond 4 uur vanmiddag de afscheidsborrel door Marian, Marco en mij in de Freedom Bar. Enkele families en docenten zijn uitgenodigd. Dan vroeg onder zeil voor de reis van morgen. Na deze stormachtige weken tijd voor stilte. Hopen mag altijd.
Tot later, vanuit Tansen.
Liefs,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 499
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/151/919_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => storm-voor-de-stilte
)
[44] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098628
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-11-29
[photoRevision] => 0
[title] => Verlangen naar afkoeling
[message] => Verlangen naar afkoeling
Bij jullie is de winter goed ingetreden, heb ik gehoord en gelezen. Nu maar hopen dat Sinterklaas en zijn roetpieten het houden op de gladde daken. Eerlijk gezegd verlang ik wel een beetje naar deze gezellige kou en sfeer.
Twee dagen geleden was het opeens minder warm, een heerlijk koel briesje van ochtend tot avond en geen felle zon. Al sinds dagen zie je mensen heen en weer gaan, lopend of per fiets, om brandhout te verzamelen in de jungle. Het schijnt dat bij een groter aantal mensen de tijgers zich schuilhouden. Echt een beeld van een eeuw geleden, mannen en vrouwen die een bos hout op hoofd of rug dragen, groter dan henzelf. Nog diezelfde avond werd een houtvuur ontstoken op het dakterras van de familie Mahatara. Werk voor de heer des huizes, de vader dus.
Eenmaal daar gezeten, bij een prachtige lucht de zon zien ondergaan, rijgt vader de stukken kip aan spiesen en wordt het ouderwets gezellig. Chitra vertelt over haar familie, dat haar vader zijn vader verloor op tienjarige leeftijd. Ik informeer naar het vervolg van die jeugdperiode. Dat blijken de dochters niet te weten, ongelooflijk. Vader beantwoordt deze vraag zeer uitgebreid, lijkt het zelfs fijn te vinden om eindelijk dit verhaal te kunnen doen. Zijn zware werkperiodes in India, daarna terug in Nepal en de vrouw van zijn leven getrouwd. Daarna was het nog steeds geen vetpot, maar wel een gelukkig leven. Dat zie je gewoon aan deze mensen, een van de mooiste families die ik ken. En nu zorgen de dochters voor hun ouders, steeds een stapje vooruit, nog meer geluk, maar in de basis was het al goed.
Voor het eerst deze reis trek ik sokken aan in bed. De winter komt er aan, denk ik dan. Maar bij het volgende ochtendgloren laat de zon zich weer in volle glorie zien. Die dag ga ik niet naar school, ook met het oog op de aankomst van Marian en haar reisvriend Marco. Ze reizen met de nachtbus, maar reageren niet op appjes. Als ik te voet onderweg ben naar het dorp besluit ik even bij Sonja en Budhi aan te gaan. Daar wachten we gezamenlijk op enig teken van leven van de nieuwe gasten. Uiteindelijk blijkt hun bus iets te zijn doorgereden, maar Budhi onderhoudt goed contact met alle vervoer en regelt dat een touctouc die kant uitgaat. Even later rijden ze binnen. Heel leuk elkaar hier eindelijk te zien. Vaker waren Marian en ik gelijktijdig in Nepal, maar het lukte nooit elkaar te ontmoeten. Zij zit altijd in de hoge bergen, ik vooral in de Terai. Normaalgesproken is Kathmandu dan de plek van ontmoeting. Nu blijven zij tot zondag hier en trekken we deels samen op.
Marian heeft nog energie over – ik ken haar niet anders – en wil meteen mee met mij op pad. Samen lopen we naar het dorp, onderwijl onze avonturen uitwisselend. Laten we even een eerste bezoekje brengen aan school, stel ik voor. Leuk, prima. Op de route hierheen hadden Marian en Marco al goed rondgekeken naar geelgeverfde schoolgebouwen, maar wisten niet exact welke BBAS Memorial School was. Aan de ingang staan Tilak en Birendra - schoolhoofd en computerdocent - die ons welkom heten. We bezoeken enkele ‘nursery’ klasjes en krijgen vervolgens de uitnodiging om naar de sportlocatie te gaan, waar leerlingen trainen voor wedstrijden. Ik wil die meegebrachte speren wel eens aan het werk zien. Hoe komen we daar? Achterop de motor van docenten. Marian meteen bij schoolhoofd Tilak, ik bij een andere docent, wiens naam ik vergeten ben. Een ruig ritje langs de rand van de jungle. Eenmaal op onze bestemming blijkt dat de leerlingen er niet zijn – misverstand? – teruggereisd naar school, dus reizen ook wij terug. Een leuk gratis motorritje en Marian meteen in het diepe gegooid, voor zover dat voor haar nog van toepassing is. En dat is best zo, want ondanks al haar wereldavonturen heeft zij nog nooit achterop een motor gezeten. Gelukkig kent zij Nepal op haar duimpje en schrikt niet van gewijzigde plannen in korte tijd.
MijnNepal-avontuur speelt zich hoofdzakelijk af in de Terai, maar voor iedereen die wil meereizen met een loodzware bergtrekking in de Himalaya geef ik hierbij de reiswebsite van Marian door: www.polarsteps.com/MarianvanHelvoort .
We nemen een touctouc terug, mijn vaste rijder is er weer, nemen een verfrissingspauze en schuiven daarna aan voor de gezamenlijke barbecue aan het open houtvuur. Een andere gast, de alleen reizende jonge Nederlander Jeroen, heeft ook een interessant verhaal. Onder andere heeft hij grotendeels eigenhandig een eco-woning gebouwd en daarin zelfs edelstenen verwerkt. Verder werkt hij als zelfstandige in diverse ecologische sectoren. Later arriveren nog een Britse vader en zoon, die met vertraging per vliegtuig zijn gekomen. Altijd weer nieuw gezelschap en steeds komen er boeiende gesprekken op gang. Alle gasten, behalve ik, besluiten de volgende dag een gezamenlijke jeepsafari te maken. Dat drukt de kosten behoorlijk. Marian en Marco willen heel graag een stukje bijdragen aan de school, maar ik adviseer om dit vooral op vrijdag te doen, bij de tweede en meer uitgebreide inzameling van afval.Ondanks de gezelligheid gaat iedereen vroeg naar bed, inclusief ikzelf.
Nog enkele dagen te gaan in Bardia. Langzaam ga ik afronden naar de laatste schooldag op vrijdag. Delegeren gaat me steeds beter af. De temperaturen voelen weer als tropisch – binnen het uur ben ik klam en vuil – dus ik beperk me tot maximaal 3-4 uur per dag om mee te draaien op school. Het gevoel is goed, ik kan vertrekken met achterlating van goede samenwerking en vele mooie momenten, ook materieel heb ik voldoende kunnen bijdragen.
Ik hoop dat mijn laatste twee weken rustig aan in de richting gaan van het winterse weer in Nederland. Echt, elk jaar opnieuw, tijdens te warme dagen, denk ik dat ik het nooit nog echt te koud kan hebben. Omgekeerd is ook waar, op te koude dagen verlang ik weer naar warmte. Dat is het mooie van onze vier seizoenen, steeds opnieuw verlangen naar het nieuwe, het andere.
En nu een korte siësta, de ventilator draait.
Liefs,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 534
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/151/622_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => verlangen-naar-afkoeling
)
)
)
[reportsPaginator] => Zend_Paginator Object
(
[_cacheEnabled:protected] => 1
[_adapter:protected] => TravelLog\PaginatorAdapter Object
(
[_count:protected] => 60
[_array:protected] => Array
(
[30] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106214
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-18
[photoRevision] => 0
[title] => Het loopt altijd anders
[message] => Namaste,
In vogelvlucht probeer ik de dag van gisteren samen te vatten, met plussen en minnen. Clementine is aardig opgeknapt maar moet nog voorzichtig zijn. Ze heeft weer zin om naar buiten te gaan, wat in dit geval betekent dat zij voor het eerst buiten de poorten van Bardia Homestay gaat kijken.
In de ochtend maken we een wandeling in de richting van de olifantenstal. Eerst passeren we de imkerij waar ik normaliter Nirajan ontmoet, die momenteel voor lange tijd in het Verenigd Koninkrijk verblijft. Zijn familie is wel thuis, we krijgen een stoel aangeboden en proberen met wat gebroken engels en gebaren te communiceren. Ik informeer naar de honing, vraag om een klein potje. Ze komen terug met een pot van een hele kilo. Oké dan, onze bagage wordt steeds lichter, dus deze gaat mee naar huis voor Anton die daar vast wel raad mee weet. We vervolgen het pad en komen bij het huis van de zeven zusters. Moeder Mahatara komt net aangelopen, de dochters zijn allen druk bezig. Ik omhels moeder Vishnu en zeg dat we vanavond terugkeren voor hun uitnodiging op de barbecue. Het ontbijt begint Clementine parten te spelen, dus keren we om en even later komt een touctouc voorbij die ons hobbelend maar iets sneller thuisbrengt. Ik stel voor daarna BBAS, de school, te bezoeken voor een eerste kennismaking en later pas te lunchen.
En weer hebben we geluk, klimmen op het open gedeelte van de jeep, waarmee Budhi ons naar school brengt. Nehru, de jonge financieel medewerkster, staat aan de poort, nog zwaar vermoeid van de Kumbh Mela in India, een hindoeïstisch pelgrimsfestival waar miljoenen mensen samenkomen. Onze vrienden Marian en Jules hebben het ook nog aangedurfd dit festival recent te bezoeken, ondanks hun leeftijd van zeventigplus. Clementine wordt rondgeleid langs alle schoolklassen en straalt zichtbaar bij de aanblik van al die mooie vriendelijke gezichtjes. Kinderen die en groupe opstaan, hun handjes tegen elkaar drukken en antwoorden ‘we are fine, how are you’ op de vraag ‘how are you’. Besloten wordt om vanmiddag rond drie uur terug te komen met alle materialen die Clementine nodig heeft voor haar scheikundeproefjes en overlegt met de betreffende docent hoe dit verder in te vullen. Er moeten nog batterijen gekocht worden en enkele andere artikelen, die we vlakbij in het dorp kunnen vinden. Ik probeer alvast een riksja te regelen voor onze terugweg en ja hoor, daar is Prem, de man die ik nog ken van de Jungle Cottage. Tegenwoordig heeft hij zijn eigen riksja en is nu op het juiste moment op de juiste plaats, voor ons.
Na een noedelsoepje en een korte siësta terug naar school met twee tassen aan scheikundemateriaal, dat we alvast meenemen voor de volgende dag én om de betreffende docent te laten zien wat de bedoeling is. De schooldag is voorbij, maar de science teacher wil ook snel naar huis, dus weinig tijd om een en ander te bespreken. Hij krijgt zijn telefoon niet goed aangekoppeld aan de miscroscoop, vraagt tevergeefs om advies. Tevens vraagt hij om de aanschaf van meer materialen voor zijn lessen, maar dit moet helaas wachten. Clementine legt uit dat scheikundeproefjes vaak met eenvoudige materialen gedaan kunnen worden zoals water, zout of azijn. In ieder geval gaat zij daarmee deze week werken en zien we daarna weer verder.
Dan even naar de nabijgelegen ingang van Bardia National Park, waaromheen druk gebouwd wordt. Ik zie geen apen, die hier normaliter rondstruinen. Als we besluiten terug naar onze Homestay te lopen is daar opeens een leuke nieuwe bar die uitnodigt om neer te strijken. Eenmaal met een biertje op het terras zie ik een bekend gezicht naderen: Jack Kinross, de luipaardenvriend uit Nieuw-Zeeland. Leuk om hem eindelijk weer te ontmoeten en dat blijkt wederzijds. Jack heeft echter haast, is druk bezig met allerlei zaken rondom de dood van een kind, opnieuw in de wildernis. Gelijktijdig meldt zich ene Rajan, met wie we ons een tijdje onderhouden. We blijken nogal wat gemeenschappelijke kennissen hier te hebben. Een slimme jongen met ervaring in diverse takken van werkzaamheden. Op onze slippers lopen we terug en ja hoor, daar is de familie Aap, enigszins opgeschoven vanuit hun voormalige territorium. Clementine vindt de beestjes schattig, ik niet, zeker na mijn ervaring met apen op mijn hotelkamer in Rishikesh destijds. Zij wil een baby-aap in een boom fotograferen, maar als de baby geluid maakt komt moeder-aap in het geweer en hapt in Clementines nieuwe broek. Dan is de lol er snel af en lopen we door.
De terugtocht valt zwaar, maar we hebben tijd om even te rusten alvorens bij de barbecue bij de familie Mahatara te verschijnen. Ook daar gaan we lopend heen. Dochter Manju ontvangt ons, vader en moeder zijn er ook. Nu is het wachten op de andere thuiswonende dochters Susila en Ranju. In deze wachttijd lopen we even met Manju naar de olifantenstal, waar zeven olifanten van diverse leeftijd gevoed worden, met hun voorpoten aan een ketting gebonden. Als we bij de familie uiteindelijk anderhalf uur gewacht hebben op de andere dochters, zonder ook maar enig aanbod van een drankje of aanstalten tot eten koken, geef ik aan dat we graag op tijd terug willen zijn en elkaar mogelijk een andere dag kunnen ontmoeten. Een zware domper en zeker ongebruikelijke ontvangst bij deze familie. Ik probeer het niet persoonlijk op te vatten en laat het los. We zien wel wat er deze week nog mogelijk is en anders, jammer dan. We hebben de jongste dochters al ontmoet in Kathmandu en Pokhara.
Terug bij Sonja en Budhi blijkt ook daar weer een spannend verhaal toegevoegd aan deze dag. De jeep die mijn buurman Torsten en zijn zoontje Bila naar de boomhut bracht voor een overnachting blijkt geconfronteerd te zijn met een neushoorn. Het beest volgend zagen zij een motorrijder naderen die de neushoorn nauwelijks kon ontwijken, maar nog net wel. Wederom een angstige situatie met een neushoorn, die steeds vaker lijkt voor te komen. Gelukkig geen ongelukken deze keer, maar met de schrik vrij. Gids Bale heeft een video kunnen maken en zo kunnen we het gebeurde bekijken. Torsten en Bila zijn veilig in de boomhut terecht gekomen en blijven er de hele nacht, zonder gids. Bila sprak deze dag al een aantal keren over ein Nashorn, alsof hij iets voorvoelde. Gelukkig hoeven wij niet zonder eten en drinken naar bed, er wordt nog iets bereid in de keuken en dan lonkt toch echt een nieuwe nacht in diepe slaap.
Inmiddels is er weer een dag voorbij, waarin Clementine helaas een terugval had en mij niet kon vergezellen naar school en naar het weeshuis. Na afloop zijn we samen met Sonja in hun jeep naar de artsenpost in het dorp geweest en heeft zij een paardenmiddel gekregen dat snel beterschap belooft. Laten we het hopen. Onze dagen hier zijn schaars en het zou fijn zijn als zij nog wat nieuwe ervaringen kan opdoen. Morgen meer over deze dag.
ENGLISH VERSION
It always turns out differently
Namaste,
I try to summarise yesterday's day in a nutshell, with pros and cons. Clementine has recovered nicely but still has to be careful. She feels like going outside again, which in this case means that she will look outside the gates of Bardia Homestay for the first time.
In the morning we take a walk in the direction of the elephant stable. First we pass the beekeeping where I normally meet Nirajan, who is currently staying in the United Kingdom for a long time. His family is at home, we are offered a chair and try to communicate with some broken English and gestures. I ask about the honey, ask for a small jar. They come back with a jar of a whole kilo. Okay then, our luggage is getting lighter, so this goes home with Anton who will surely know what to do with it. We continue along the path and arrive at the house of the seven sisters. Mother Mahatara is just walking by, the daughters are all busy. I hug mother Vishnu and say that we will return tonight for their invitation to the barbecue. Breakfast is starting to play tricks on Clementine, so we turn around and a little later a touctouc passes by that brings us home, bumping but a little faster. I suggest that we then visit BBAS, the school, for an initial introduction and then have lunch.
And again we are lucky, climbing onto the open part of the jeep, with which Budhi takes us to school. Nehru, the young financial employee, is standing at the gate, still very tired from the Kumbh Mela in India, a Hindu pilgrimage festival where millions of people come together. Our friends Marian and Jules also dared to visit this festival recently, despite their age of over seventy. Clementine is shown around all the school classes and visibly beams at the sight of all those beautiful, friendly faces. Children who stand up en groupe, press their hands together and answer ‘we are fine, how are you’ to the question ‘how are you’. It is decided to return this afternoon around three o'clock with all the materials that Clementine needs for her chemistry experiments and discusses with the teacher in question how to fill this in further. Batteries still need to be bought and a few other items, which we can find nearby in the village. I try to arrange a rickshaw for our way back and yes, there is Prem, the man I still know from the Jungle Cottage. Nowadays he has his own rickshaw and is now at the right time in the right place, for us.
After a noodle soup and a short siesta back to school with two bags of chemistry material, which we already take with us for the next day and to show the teacher in question what the intention is. The school day is over, but the science teacher also wants to go home quickly, so little time to discuss things. He can't get his phone connected to the microscope properly, asks for advice in vain. He also asks for the purchase of more materials for his lessons, but unfortunately this has to wait. Clementine explains that chemistry experiments can often be done with simple materials such as water, salt or vinegar. In any case, she will be working with that this week and then we will see.
Then we go to the nearby entrance of Bardia National Park, which is being built around. I don't see any monkeys, which normally roam around here. When we decide to walk back to our Homestay, there is suddenly a nice new bar that invites you to sit down. Once with a beer on the terrace I see a familiar face approaching: Jack Kinross, the leopard friend from New Zealand. Nice to finally meet him again and the feeling is mutual. However, Jack is in a hurry, is busy with all kinds of things surrounding the death of a child, again in the wilderness. At the same time, a certain Rajan shows up, with whom we chat for a while. It turns out that we have quite a few mutual acquaintances here. A smart boy with experience in various branches of work. We walk back in our slippers and yes, there is the Monkey family, somewhat moved from their former territory. Clementine thinks the animals are cute, I don't, especially after my experience with monkeys in my hotel room in Rishikesh at the time. She wants to photograph a baby monkey in a tree, but when the baby makes a sound, the mother monkey takes up arms and bites Clementine's new pants. Then the fun quickly wears off and we walk on.
The return journey is tough, but we have time to rest before appearing at the barbecue at the Mahatara family. We walk there too. Daughter Manju receives us, father and mother are there too. Now we wait for the other daughters living at home, Susila and Ranju. During this waiting time, we walk with Manju to the elephant stable, where seven elephants of various ages are being fed, with their front legs tied to a chain. When we have finally waited an hour and a half at the family's for the other daughters, without any offer of a drink or start-up of cooking, I indicate that we would like to be back on time and possibly meet each other another day. A big disappointment and certainly an unusual reception at this family. I try not to take it personally and let it go. We'll see what is still possible this week and if not, too bad.
Back at Sonja and Budhi's, another exciting story has been added to this day. The jeep that brought my neighbor Torsten and his son Bila to the tree house for an overnight stay has been confronted with a rhino. Following the animal, they saw a motorcyclist approaching who could barely avoid the rhino, but just barely. Another scary situation with a rhino, which seems to occur more and more often. Fortunately, no accidents this time, but with the fright spared. Guide Bale was able to make a video and so we can watch what happened. Torsten and Bila ended up safely in the tree house and will stay there all night, without a guide. Bila already spoke about a Nashorn a few times that day, as if he had a premonition of something. Fortunately, we don't have to go to bed without food and drink, something is still being prepared in the kitchen and then a new night in deep sleep really beckons.
In the meantime, a new day has passed, in which Clementine unfortunately had another relapse and could not accompany me to school and to the orphanage. Afterwards we went with Sonja in their jeep to the medical post in the village and she was given a strong remedy that promises a quick recovery. Let's hope so. Our days here are few and it would be nice if she could gain some new experiences. More about this day tomorrow.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 306
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/211/647_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => het-loopt-altijd-anders
)
[31] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106196
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-17
[photoRevision] => 0
[title] => Daten in de jungle
[message] => Lieve lezers,
When I’m sixty-four , zongen de Beatles lang geleden. In je jonge jaren is deze leeftijd nog heel ver weg, iets voor je ouders of grootouders maar niet voor jezelf. De tijd gaat voort en als je in leven blijft is daar opeens die leeftijd. Ik zag het natuurlijk wel aankomen, maar toch lijkt de tijd sneller te gaan als je ouder wordt. En dat gegeven is ook onderzocht in het boek van Douwe Draaisma ‘waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt’.Nieuwe ervaringen maken dat de tijd meer bewust wordt beleefd en dus minder snel lijkt te gaan, zoals bij kinderen. Naarmate je meer routine hebt opgebouwd verandert dat. Tijdens een reis bijvoorbeeld voelt het weer even anders, dóór die nieuwe ervaringen. En zo heb ik mijn tijdsbeleving even wat afgeremd hier in Nepal.
Nadat ik de vele online felicitaties van een bedankje had voorzien kwam gestaag mijn feestje op gang. Vanwege het trouwseizoen hier – er is bijna elke dag wel ergens een bruiloft – waren sommige genodigden afwezig, anderen waren ziek of niet in de buurt. De oude heer Khadka, 82 jaar inmiddels, kwam feestelijk gekleed per touctouc. Zoon Bikram kwam apart. Zijn vrouw Alka verblijft al twee jaar bij haar tweelingdochters in Kathmandu, allen samen op een kamer. Hun huis hier is verkocht en Bikram bewoont een kamer op school. Bikram is goddank weer schoolhoofd geworden nadat hij een korte periode was afgelost door Tilak, tot grote onvrede van vele docenten en leerlingen. Maar de financiële privé-situatie heeft er flink ingehakt met deze nieuwe woonsituatie tot gevolg. Nadat hun moeder overleed zijn de broers gebrouilleerd geraakt en waar zij voorheen een groot terrein gezamenlijk bewoonden staat er nu een afscheiding in het midden van de Jungle Cottage. In deze lodge verbleef ik de eerste jaren in Bardia. Bikram wilde duidelijk niet in de buurt van zijn vader gaan zitten en verdween met vrienden Kiran, Birendra en Budhi in de loungeroom. Drinken in het zicht van je vader wordt als respectloos beschouwd, hoe oud je ook bent en hoeveel diezelfde vader ook drinkt. Vader Khadka lustte ook wel een rumpunch en werd wat loslippig. Vier jaar geleden overleed zijn vrouw en nu is hij wel toe aan een nieuwe liefde. Ik vroeg hem of hij op zoek is en zo ja, waar. ‘In the jungle’ was zijn antwoord en hij lachte er vrolijk bij. Mooi toch? Liefde kent geen leeftijd.
Eerder die avond verscheen Shanti met haar zesjarige dochtertje Nilaxi, nabestaanden van de recent overleden Manmohan. We hebben elkaar enkele keren ontmoet en nu voor het eerst na het tragische ongeluk. We omhelzen elkaar en raken meteen aan de praat. Ondanks haar groot verdriet probeert zij haar leven voort te zetten, met warme ondersteuning van Sonja en Budhi. Ze volgt Engelse les, geeft kook workshops en hoopt Manmohans grote droom alsnog ooit te verwezenlijken, een eigen huisje in plaats van wonend op het terrein van haar schoonfamilie. Ik geef haar een van mijn nieuwe sjaals cadeau. Alsof één ramp nog niet genoeg was werd deze familie even later opnieuw getroffen door het noodlot. Een losgebroken olifant vernielde een deel van hun Freedombar, de bar waar ik de afgelopen jaren mijn feestjes heb gehouden. Eerst de neushoorn, later de olifant die hun leven overhoop gooit. Zo dichtbij zijn de gevaren van de jungle hier.
Clementine voelt zich nog steeds niet lekker, probeert er nog even bij te blijven maar neemt op tijd haar rust voor een snel herstel. Vele malen werd ik hier ook getroffen door ziekte, het hoort helaas bij deze totaal andere omgeving. Mogelijk ben ik iets meer resistent geraakt, maar laat ik niet te vroeg juichen. Enfin, ook de andere gasten in deze lodge blijven nog een tijdje hangen. Een Amerikaans koppel, werkzaam op de ambassade van Kathmandu en mijn buurman hier, een jonge vader uit Berlijn die met zijn zesjarige zoontje een reis maakt door enkele Aziatische landen. Zijn vriendin reisde eerder met hun oudste kind en nu is het zijn beurt. Het jongetje Bila is heel enthousiast en vertelt over de vele dieren die hij al gezien heeft. Zelfs waren zij uitverkoren die middag enkele tijgers in de lage rivier te zien, gewoon buiten de jungle. Toch gaan ze de volgende dag nog op safari. Het lijkt erop dat de tijgers zich in deze periode wat gemakkelijker laten zien, dus er is hoop voor Clementine en mij tijdens onze geplande safari deze week. Het feestje eindigt in een vrolijk dansfestijn en als de laatste gasten weg zijn praten Sonja, Budhi en ik nog even na bij het kampvuur. Het was een mooie dag, when I’m sixty-four.
De volgende ochtend brengt Budhi mij achter op zijn motorfiets naar BBAS Memorial School. In mijn rugzak ongeveer dertig boeken en twee microscopen. Op school maak ik kennis met de nieuwe scienceteacher, een ambitieuze jonge man. Verder word ik welkom geheten in alle klassen en vertel wat mijn plannen zijn voor deze week. Belangstellenden kunnen deelnemen aan de schilderworkshop en ik kondig de scheikundeproefjes van Clementine aan, die vanuit Amerikamateriaal hiervoor heeft meegenomen. Eerst herstellen en dan kan zij hopelijk aan de slag. In Pokhara ben ik tevergeefs op zoek geweest naar nieuwe muziekinstrumenten. Nu dit niet gelukt is kies ik voor uitbreiding van sportmaterialen, in overleg met de docenten. En die zijn steeds meer te koop in het eigen dorp, dus ga ik op zoek. In een van de winkeltjes sla ik mijn slag en vertrek met drie leren voetballen, drie volleyballen, drie tafeltennissetjes, drie badmintonsetsen een cricketset terug naar school. Daar laat ik het voorlopig bij, de rest is voor het weeshuis. Computerdocent Birendra biedt aan mij thuis te brengen achterop zijn motorfiets, daar zeg ik nooit nee tegen.
Clementine heeft weer wat kleur op haar gezicht en samen eten we een kop verse groentesoep. Dan val ik als een blok in slaap, waardoor ik deze blog nu midden in de nacht schrijf om niet veel achterop te raken. Rond 7 uur werd de verjaardagstaart aangesneden, verrassing door Sonja en Budhi. Medewerkster Sila was gelijktijdig met mij jarig, voor haar de 19e verjaardag. Onze namen en leeftijden in de vorm van kaarsjes staan op de versierde taart, elke aanwezige mag meesmullen. Opnieuw een mooie afsluiting van een welbestede dag. Morgen meer. Foto’s worden later toegevoegd.
ENGLISH VERSION
Dear readers,
When I’m sixty-four, the Beatles sang a long time ago. In your younger years, this age is still very far away, something for your parents or grandparents but not for yourself. Time goes on and if you stay alive, that age is suddenly there. Of course I saw it coming, but time still seems to go faster as you get older. And that fact is also investigated in the book by Douwe Draaisma ‘why life goes faster as you get older’. New experiences make time more consciously experienced and therefore seem to go less quickly, like with children. As you have built up more routine, that changes. During a trip, for example, it feels different again, because of those new experiences. And so I have slowed down my perception of time a bit here in Nepal.
After I had thanked the many online congratulations, my party gradually got going. Because of the wedding season here – there is a wedding somewhere almost every day – some guests were absent, others were sick or not around. Old Mr Khadka, now 82, arrived festively dressed by touctouc. Son Bikram came separately. His wife Alka has been staying with her twin daughters in Kathmandu for two years, all together in one room. Their house here has been sold and Bikram lives in a room at the school. Bikram has thankfully become headmaster again after being replaced by Tilak for a short period, much to the dissatisfaction of many teachers and students. But the private financial situation has taken its toll, resulting in this new living situation. After their mother died, the brothers fell out and where they used to live together on a large property, there is now a fence in the middle of the Jungle Cottage. I stayed in this lodge for the first few years in Bardia. Bikram clearly did not want to sit near his father and disappeared into the lounge room with friends Kiran, Birendra and Budhi. Drinking in sight of your father is considered disrespectful, no matter how old you are and how much that same father drinks. Father Khadka also liked a rum punch and became a bit loose-lipped. His wife passed away four years ago and now he is ready for a new love. I asked him if he is looking and if so, where. ‘In the jungle’ was his answer and he laughed happily. Beautiful, isn’t it? Love knows no age.
Earlier that evening, Shanti appeared with her six-year-old daughter Nilaxi, relatives of the recently deceased Manmohan. We have met a few times and now for the first time since the tragic accident. We hug each other and immediately start talking. Despite her great sorrow, she tries to continue her life, with warm support from Sonja and Budhi. She takes English lessons, gives cooking workshops and hopes to one day realize Manmohan’s big dream, her own house instead of living on her in-laws’ property. I give her one of my new scarves as a gift. As if one disaster wasn’t enough, this family was struck by fate again shortly afterwards. A loose elephant destroyed part of their Freedombar, the bar where I have held my parties in recent years. First the rhino, later the elephant that turns their lives upside down. The dangers of the jungle are so close here.
Clementine still doesn't feel well, tries to stay with it for a while but takes her rest in time for a quick recovery. I have also been struck by illness many times here, unfortunately it is part of this completely different environment. Perhaps I have become a bit more resistant, but I am not cheering too soon. Anyway, the other guests in this lodge also stay for a while. An American couple, working at the embassy in Kathmandu and my neighbor here, a young father from Berlin who is traveling with his six-year-old son through several Asian countries. His girlfriend traveled with their eldest child before and now it is his turn. The boy Bila is very enthusiastic and tells about the many animals he has already seen. They were even chosen to see several tigers in the low river that afternoon, just outside the jungle. Nevertheless, they go on safari the next day. It seems that the tigers are more easily seen during this period, so there is hope for Clementine and me during our planned safari this week. The party ends in a cheerful dance party and when the last guests have left, Sonja, Budhi and I chat for a while by the campfire. It was a beautiful day, when I’m sixty-four.
The next morning, Budhi takes me to BBAS Memorial School on the back of his motorbike. In my backpack about thirty books and two microscopes. At school I meet the new science teacher, an ambitious young man. Furthermore, I am welcomed in all classes and told what my plans are for this week. Interested parties can participate in the painting workshop and I announce Clementine's chemistry experiments, who has brought materials for this from America. First recover and then she can hopefully get started. In Pokhara I have searched in vain for new musical instruments. Now that this has not been successful, I opt for expansion of sports materials, in consultation with the teachers. And these are increasingly for sale in my own village, so I start looking. In one of the shops I strike my blow and leave with three leather footballs, three volleyballs, three table tennis sets, three badminton sets and a cricket set back to school. I leave it at that for now, the rest is for the orphanage. Computer teacher Birendra offers to take me home on the back of his motorbike, I never say no to that.
Clementine has some colour back in her face and together we eat a cup of fresh vegetable soup. Then I fall asleep like a log, which is why I am now writing this blog in the middle of the night so as not to fall too far behind. Around 7 o'clock the birthday cake was cut, a surprise by Sonja and Budhi. Employee Sila had the same birthday as me, her 19th birthday. Our names and ages in the form of candles are on the decorated cake, everyone present can enjoy it. Again a nice ending to a well-spent day. More tomorrow. Photos will be added later.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 14
[visitorCount] => 290
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/211/987_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => daten-in-de-jungle
)
[32] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106168
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-15
[photoRevision] => 0
[title] => Kacha kacha
[message] => Namaste,
Gisteren zijn we neergestreken in mijn geliefde Bardia, in de oase van Sonja en Budhi. Het voelt zo goed om terug te zijn, als een vorm van thuiskomen. Ongeacht het weer, de andere gasten of mijn eigen gemoedstoestand, hier ervaar ik rust en positieve energie. Dé combinatie voor extra geluk.
Onze laatste dag in Pokhara stond in het teken van een bezoek aan de agrarische faculteit. Onze gastheer in het hotel had voor ons twee motorfietsen geregeld en deze arriveerden op tijd. Een grotere voor Clementine’s lange benen, een kleinere voor mij. De berijder mét helm, wij zonder. Nauwelijks zittend en een momentje voor een foto stoven de jongemannen al weg met een behoorlijke vaart. Niet nadenken over wat zou kunnen gebeuren maar totale overgave maakt zo’n ritje altijd weer tot een avontuur. Als we een grote bocht naar rechts nemen komt er een bus aangeraasd die mijn chauffeur in kalmte voorblijft, de bus remt af. Het lijkt meestal wel goed te komen, dat zesde zintuig waarmee men zich hier in het verkeer begeeft. De statistieken zullen aantonen dat het ongevallencijfer hier stukken hoger ligt dan bij ons, maar ik ben altijd weer onder de indruk van hoe goed men elkaar feilloos weet te ontwijken.
Op de campus wacht ons een hartelijk welkom. Onder een grote boom wachten we op Chitra, die even later met vriendin Laxmi arriveert, beiden keurig gekleed in college-uniform. Het hele terrein ademt een sfeer van rust en vrede, ruimte, veel groen en daartussen de collegezalen, bibliotheek, laboratoria, hostals voor de studenten en woningen voor docenten met hun families. Iedere betrokkene woont en werkt op de campus. De bibliotheek ziet er professioneel uit met een keur aan boeken en rustige ruimtes om te werken. Chitra en Laxmi leiden ons rond en geven antwoord op al onze vragen. Buiten ontmoeten we een groepje docenten en raken in gesprek. Een van de leiders heeft diverse studies gedaan, ook in Europa. De landbouwuniversiteit van Wageningen staat hoog aangeschreven, als een van de beste ter wereld zelfs. We spreken onze hoop uit dat de meisjes na deze vier jaren studie ook daar een tijdje te mogen rondlopen. Keep on dreaming.
Na afloop van deze rondleiding bieden we de laatste laptops en telefoons aan. Chitra verzorgt verdere verdeling, in alle vertrouwen. Vriendin Rada is erbij gekomen en samen genieten we in de buurt nog van een fastfood ‘maaltijd’ van pizza en frites. De meisjes zijn ambitieus, willen door middel van hun studie verder komen in het leven dan hun ouders en bijdragen aan hun land. Vooral armoede en de situatie van meisjes hebben hun aandacht. Rada is in armoede opgegroeid en weet hoe dit voelt. Vanuit die ervaring hoopt zij een waardevolle rol te spelen voor vele anderen die ook dromen over een beter bestaan. Laxmi wil haar overleden grootvader eren door zijn rol als natuurfotograaf over te nemen, zo leeft haar grootvader voort in haar. Bescherming van flora en fauna heeft een hoge prioriteit in Nepal , voor de hele aarde trouwens. Fotografie vormt een onmisbaar onderdeel voor publicaties en beleid. En Chitra zelf wil ook van betekenis zijn voor de connectie tussen mens en natuur, zoals ik eerder al vertelde. Onze wereld mag dan in slechte conditie verkeren, klimaat en politiek met name, mensen als deze meisjes geven hoop die we zo hard nodig hebben. Vaak niet zichtbaar voor wie het nieuws volgt, maar op de achtergrond voltrekken zich ook positieve processen. Laten we ons daar aan vastklampen.
Met een voldaan gevoel verlaten we Pokhara de volgende ochtend en zijn klaar voor een nieuw avontuur, in het laagland van Nepal, de Terai. Pokhara is voorzien van een ultramoderne nieuwe luchthaven, de formaliteiten lopen soepel. Wachtend in de vertrekhal worden we aangesproken door een Nepalese vrouw van middelbare leeftijd, mooi gekleed en met waardige uitstraling. Ze wil weten waar we vandaan komen, wat we zoal doen in Nepal en thuis. Zelf heeft ze hier een bruiloft bezocht, is op weg naar huis in Kathmandu. Ze heeft een man en een zoon, de laatste woont nog thuis tot haar vreugde. Maar ze weet ook dat hij gaat uitvliegen zodra hij een vrouw gevonden heeft en een goede plek voor zijn toekomst. Dat is de moderne tijd hier, waar men voorheen blindelings kon vertrouwen op de zorg van kinderen op je oude dag. De keerzijde van de kans op studeren en een beter leven voor de jonge generatie. Ook over haar huwelijk is zij open, zelfs over het huwelijk in het algemeen. Kacha kacha, waarbij ze een gebaar maakt van comme ci comme ça. Wij moeten er hartelijk om lachen, hebben beiden ook wel wat ervaring met ieder een tweede huwelijk. Ze gaat er nog even op door, dat er misschien te veel verwacht wordt van een huwelijk, maar de realiteit veelal bestaat uit compromissen, aanpassing en pogingen tot behoud van je eigen identiteit. Heerlijk, die eerlijkheid, wat mij betreft.
De lucht zit nog steeds dicht, maar als we op hoogte zijn verschijnt daar opeens een uitgestrekte Himalayaketen in een heldere hemel. Het landschap onder ons verandert van hoog- naar middelgebergte en tenslotte de Terai-vlakte. In de aankomstruimte van Nepalganj worden we gevolgd door een jongeman die onze bagage wil dragen. Bij gebrek aan kleingeld voor een fooi weiger ik zijn hulp en voel me onvriendelijk. Hij laat zich niet zomaar wegjagen en eenmaal buiten noemt hij de naam Sonja. Onze chauffeur! Had dat dan meteen gezegd. Zijn Engels is beperkt, ik probeer mijn excuses over te brengen. En zo glijden we geluidloos per elektrische auto naar Thakurdwara, zoals het dorp bij Bardia National Park heet.
Bij een paar kopjes thee praten we uitgebreid bij met Sonja, dan installeren we ons voor de komende acht dagen op eenvoudige schone kamer met veranda. Later komen Budhi, zoon Sandesh en gasten uit Duitsland, Italië en Nederland terug van een safari en zoals dat hier meestal gaat, raak je meteen met elkaar in gesprek. Manmohan wordt sterk gemist. Deze veelzijdige trouwe gids werd afgelopen september gedood door een neushoorn en heeft diepe sporen van verdriet nagelaten in deze gemeenschap. Ook hier gaan de levenden door met hun leven, zonder wrok naar hun dieren. Clementine vraagt of men wapens mag dragen in de jungle, in het geval het nodig is om mensen te beschermen. Dit is onbespreekbaar - én terecht -, de mens betreedt het woongebied van het dier en als het dier vervolgens niet altijd doet wat de mens wil geeft dat nog niet het recht om een wapen te gebruiken, hooguit een bamboestok ter verjaging van een tijger of neushoorn naar iets meer afstand.
Het is 15 februari, mijn verjaardag. De eerste felicitatie kwam van Mina, precies om 12 uur. Zij noemt mij haar tweede moeder en gids in haar leven. Helaas kan ze hier niet zijn vanwege haar werk als stewardess in Oman, maar zodra het kan zullen we elkaar ontmoeten. Mijn verzoek om een bijdrage voor het weeshuis heeft veel moois opgeleverd, nogmaals dank aan allen hiervoor. De komende week ga ik deze donaties verder verzilveren. De boeken zijn gearriveerd vanuit Kathmandu, schilderspullen en microscopen zijn meegenomen vanuit Nederland en de ervaring leert dat hier ter plekke zichtbaar wordt welke bijdragen we verder kunnen leveren.
Vanavond mijn feestje hier op het erf. Nu nog even slapen en in de loop van deze dag mijn gezicht laten zien bij enkele families.
Tot de volgende…
ENGLISH VERSION
Kacha kacha
Namaste,
Yesterday we settled down in my beloved Bardia, in the oasis of Sonja and Budhi. It feels so good to be back, like a form of coming home. Regardless of the weather, the other guests or my own state of mind, here I experience peace and positive energy. The combination for extra happiness.
Our last day in Pokhara was dedicated to a visit to the agricultural faculty. Our host at the hotel had arranged two motorbikes for us and they arrived on time. A larger one for Clementine's long legs, a smaller one for me. The rider with a helmet, us without. Barely sitting down and a moment for a photo, the young men already sped away at a considerable speed. Not thinking about what could happen but total surrender always makes such a ride an adventure. When we take a large bend to the right, a bus comes rushing towards me, calmly staying ahead of my driver, the bus slows down. It usually seems to work out well, that sixth sense with which people here engage in traffic. Statistics will show that the accident rate here is much higher than in our country, but I am always impressed by how well people manage to avoid each other flawlessly.
A warm welcome awaits us on campus. Under a large tree we wait for Chitra, who arrives a little later with her friend Laxmi, both neatly dressed in college uniforms. The entire area exudes an atmosphere of peace and quiet, space, lots of greenery and in between the lecture halls, library, laboratories, hostels for students and homes for teachers and their families. Everyone involved lives and works on campus. The library looks professional with a selection of books and quiet spaces to work. Chitra and Laxmi show us around and answer all our questions. Outside we meet a group of teachers and start talking. One of the leaders has done various studies, also in Europe. The agricultural university of Wageningen is highly regarded, even as one of the best in the world. We express our hope that after these four years of study, the girls will also be able to walk around there for a while. Keep on dreaming.
After this tour, we offer the last laptops and phones. Chitra takes care of the further distribution, in all confidence. Friend Rada has joined us and together we enjoy a fast food ‘meal’ of pizza and fries nearby. The girls are ambitious, want to get further in life than their parents through their studies and contribute to their country. Poverty and the situation of girls in particular have their attention. Rada grew up in poverty and knows how this feels. From that experience, she hopes to play a valuable role for many others who also dream of a better life. Laxmi wants to honour her deceased grandfather by taking over his role as a nature photographer, so her grandfather lives on in her. Protection of flora and fauna is a high priority in Nepal, for the entire world for that matter. Photography is an indispensable part of publications and policy. And Chitra herself also wants to be of significance for the connection between man and nature, as I mentioned earlier. Our world may be in bad shape, climate and politics in particular, but people like these girls give us the hope we so desperately need. Often not visible to those who follow the news, but positive processes are also taking place in the background. Let us cling to that.
With a satisfied feeling we leave Pokhara the next morning and are ready for a new adventure, in the lowlands of Nepal, the Terai. Pokhara has an ultra-modern new airport, the formalities run smoothly. Waiting in the departure hall we are approached by a middle-aged Nepalese woman, beautifully dressed and with a dignified appearance. She wants to know where we come from, what we do in Nepal and at home. She herself has attended a wedding here, is on her way home to Kathmandu. She has a husband and a son, the latter still lives at home to her delight. But she also knows that he will fly out as soon as he has found a wife and a good place for his future. That is the modern era here, where previously one could blindly trust the care of children in your old age. The other side of the chance to study and a better life for the younger generation. She is also open about her marriage, even about marriage in general. Kacha kacha, where she makes a gesture of comme ci comme ça. We have to laugh heartily about it, both have some experience with a second marriage. She continues for a moment, that perhaps too much is expected of a marriage, but the reality often consists of compromises, adjustment and a attempts to keep your own identity. Wonderful, that honesty, as far as I'm concerned.
The air is still thick, but when we reach altitude, a vast Himalayan range suddenly appears in a clear sky. The landscape below us changes from high to medium mountains and finally the Terai plain. In the arrival area of Nepalganj we are followed by a young man who wants to carry our luggage. In the absence of change for a tip, I refuse his help and feel unfriendly. He does not let himself be chased away and once outside he mentions the name Sonja. Our driver! Should have said that right away. His English is limited, I try to convey my apologies. And so we glide silently in an electric car to Thakurdwara, as the village near Bardia National Park is called.
Over a few cups of tea we chat extensively with Sonja, then we settle down for the next eight days in a simple, clean room with a veranda. Later, Budhi, son Sandesh and guests from Germany, Italy and the Netherlands return from a safari and, as is usually the case here, you immediately start talking to each other. Manmohan is greatly missed. This versatile, faithful guide was killed by a rhino last September and has left deep traces of sorrow in this community. Here too, the living continue with their lives, without resentment towards their animals. Clementine asks if one is allowed to carry weapons in the jungle, in case it is necessary to protect people. This is non-negotiable - and rightly so -, the human being enters the habitat of the animal and if the animal then does not always do what the human wants, that does not give the right to use a weapon, at most a bamboo stick to chase a tiger or rhino to a little more distance.
It is February 15, my birthday. The first congratulations came from Mina, exactly at 12 o'clock. She calls me her second mother and guide in her life. Unfortunately, she cannot be here because of her work as a stewardess in Oman, but we will meet as soon as possible. My request for a contribution for the orphanage has yielded many beautiful things, thanks again to everyone for this. In the coming week I will continue to cash in these donations. The books have arrived from Kathmandu, painting supplies and microscopes have been brought from the Netherlands and experience has taught us that it is visible here on the spot which contributions we can make.
Tonight my party here on the yard. Now I just need to sleep and show my face to a few families in the course of the day.
Until next time…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 9
[visitorCount] => 344
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/209/979_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => kacha-kacha
)
[33] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106127
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-12
[photoRevision] => 0
[title] => Boeddha in Nepal
[message] => Dag lezers, namaste,
Hier in Pokhara hangen we al enkele dagen de toerist uit, daar leent deze plek zich uitstekend voor. Nu hoor ik regelmatig mensen zeggen dat ze graag naar niet-toeristische gebieden reizen, maar hoe je het ook wendt of keert, vaak ben je gewoon toch een toerist. Of een reiziger, zoals je wilt. Ik begrijp wel wat mensen bedoelen, wars van massatoerisme. Hutje mutje op het strand liggen of in een kudde achter een gids aanlopen is nou niet bepaald stoer. In Nepal kun je avontuur en wat lanterfanten ideaal combineren. Ook ik zie mezelf niet dagenlang op het strand liggen, hooguit een uur, dan is mijn geduld wel op.
Clementine en ik hebben de afgelopen dagen geleefd als God in Frankrijk, oftewel als Boeddha in Nepal. Nu staat Boeddha niet bepaald voor aards genot, maar vooral voor verheffing van de ziel en afstand nemen van wereldse dingen. Maar in dit van boeddhisme doordrenkte land kun je wel degelijk genieten van alles wat onze God in Frankrijk zo aantrekkelijk maakt. Grootse natuur, heerlijk eten en drinken, mooie spullen om te kopen en bovenal uiterst vriendelijke mensen. Clementine valt het ook steeds meer op, hoe meegaand Nepalezen doorgaans zijn. En dat is o zo prettig in de omgang, mits je er geen misbruik van maakt. En dan denk ik aan de vaak Hollandse botheid en directheid, waar zoveel waarde aan wordt gehecht, aan het gezeur en geklaag over alles wat niet meteen aan onze hoge verwachtingen voldoet, is dat wat je moet willen? In mijn beleving is deze ambitie al lang achterhaald en wordt vriendelijkheid zwaar onderschat. Met deze smeerolie van contact tussen mensen kun je zoveel meer bereiken dan steeds op je hoede zijn, wantrouwen en botheid. Omdat brutalen de halve wereld hebben wil dat nog niet zeggen dat het oké is. Maar goed, het gebeurt helaas wel vaak, kijk naar onze grote ‘wereldleiders’ van dit moment.
We hebben dus geshopt, mooie sjaals en mutsen gekocht vooral. En deze kunnen nog steeds bij Clementine of bij mij besteld worden. In bijgaande foto’s zie je een aantal voorbeelden. Heerlijke warme gevoerde (niet kriebelende) mutsen, ook voor kinderen. De bekende yaksjaals in alle kleuren, superzachte cashmere sjaals, al dan niet gemengd met zijde. De sjaals zijn 180 x 90 cm en kunnen als omslagdoek of geknoopte wintersjaal gedragen worden. Ook vonden we vandaag prachtige dessins van beroemde impressionistische schilderijen. Voor meer informatie zie mijn e-mailadres en telefoonnummer onder deze tekst.
Gisteren wilden we de omgeving eens vanaf het water bekijken en huurden eind van de middag een bootje, inclusief een Nepalese vrouw die de roeispaan bediende. Onze blik werd zo steeds een beetje verlegd en we zagen de zon achter de bergen verdwijnen. Om de zon vervolgens te zien opkomen konden we vanochtend per kabelbaan omhoog naar Sarangkot. Een ultramoderne installatie, hoogstwaarschijnlijk aangelegd met buitenlands geld, voert cabines 800 meter omhoog en op dat punt kun je na een klimmetje te voet hét uitzichtpunt bereiken om de sunrise te aanschouwen. Langs de route overal prikkeldraad, zodat je tijdens een val in ieder geval niet naar beneden kunt storten. Velen met ons waren vroeg uit de veren en wachtten langdurig bijna tevergeefs op de gouden bol. De lucht zit hier al dagen dicht, dus de zon moet hard werken om daar doorheen te raken. Toen we het bijna opgaven verscheen ie opeens. In november 2015 was van al deze moderniteiten nog niets te bekennen, ik werd per jeep omhoog gereden om te gaan paragliden. En nu kun je er ook zipflyeren, luchtfietsen, bungeejumpen en nog veel meer.
Na afloop ontbijt in ons hotel en meteen weer op pad voor nieuwe aankopen en het hoogtepunt van deze dag: een lichaamsmassage. We besluiten er een wellness-dag van te maken en ’s middags een schoonheidsbehandeling te ondergaan. Zowel Clementine als ik doen dit normaliter niet, voor Clementine is het zelfs de eerste keer in haar leven. Deze me-time heeft zij dubbel en dik verdiend, wat mij betreft en heel leuk dat ze er voor open staat. Voor mezelf beschouw ik dit als een vroeg verjaardagscadeau. Omdat de dames van beauty parlour te laat zijn krijgen we een kwartiertje extra. Na afloop glimmen we van de olie en de creme. Het was een waar genot. Deze verwendag sluiten we af met een tandoori-kip, natuurlijk tijdens het happy hour.
Al deze gezellige en verkwikkende activiteiten zijn niet altijd interessant om te beschrijven. Over twee dagen bereiken we Bardia en dat belooft weer een boeiend avontuur te worden, ver weg van massatoerisme. Reizen jullie mee?
e-mail:miesim@live.nl
tel/whatsapp: 06-28371803
ENGLISH VERSION
Buddha in Nepal
Hello readers, namaste,
Here in Pokhara we have been playing the tourist for a few days, this place lends itself perfectly for that. Now I often hear people say that they like to travel to non-touristy areas, but no matter how you look at it, you are often just a tourist. Or a traveler, if you like. I understand what people mean, averse to mass tourism. Lying on the beach in a clump or following a guide in a herd is not exactly cool. In Nepal you can ideally combine adventure and loitering. I also do not see myself lying on the beach for days, at most an hour, then my patience is exhausted.
Clementine and I have lived the past few days like God in France, or rather like Buddha in Nepal. Now Buddha does not exactly stand for earthly pleasure, but mainly for elevation of the soul and distancing yourself from worldly things. But in this country steeped in Buddhism you can certainly enjoy everything that makes our God in France so attractive. Great nature, delicious food and drinks, beautiful things to buy and above all extremely friendly people. Clementine also notices more and more how easy-going Nepalese people generally are. And that is oh so pleasant in dealing with, as long as you don't abuse it. And then I think of the often Dutch bluntness and directness, which is so much valued, of the whining and complaining about everything that does not immediately meet our high expectations, is that what you should want? In my experience this ambition has long been outdated and friendliness is seriously underestimated. With this lubricant of contact between people you can achieve so much more than always being on your guard, distrust and bluntness. Just because rude people own half the world does not mean that it is okay. But well, it does happen quite often, look at our great 'world leaders' of the moment.
So we went shopping, bought beautiful scarves and hats in particular. And these can still be ordered from Clementine or from me. In the attached photos you can see a number of examples. Lovely warm lined (non-itchy) hats, also for children. The well-known yak scarves in all colours, super soft cashmere scarves, mixed with silk or not. The scarves are 180 x 90 cm and can be worn as a shawl or knotted winter scarf. Today we also found beautiful designs of famous impressionist paintings. For more information see my e-mail address and telephone number below this text.
Yesterday we wanted to see the area from the water and at the end of the afternoon we rented a boat, including a Nepalese woman who operated the oar. Our view was thus gradually shifted and we saw the sun disappear behind the mountains. In order to see the sun rise, we could take the cable car up to Sarangkot this morning. An ultra-modern installation, most likely built with foreign money, carries cabins 800 metres up and at that point you can reach the viewpoint after a short climb on foot to see the sunrise. Barbed wire everywhere along the route, so that you can't fall down in any case. Many of us got up early and waited for a long time, almost in vain, for the golden ball. The sky has been overcast here for days, so the sun has to work hard to get through it. When we almost gave up, it suddenly appeared. In November 2015, none of these modern conveniences were to be seen, I was driven up by jeep to go paragliding. And now you can also go zip-flying, air biking, bungee jumping and much more.
Afterwards, breakfast in our hotel and immediately on the road again for new purchases and the highlight of the day: a body massage. We decide to make it a wellness day and have a beauty treatment in the afternoon. Neither Clementine nor I normally do this, for Clementine it is even the first time in her life. She has more than earned this me-time, as far as I'm concerned, and it's great that she is open to it. For myself, I consider this an early birthday present. Because the ladies from the beauty parlour are late, we get an extra fifteen minutes. Afterwards, we shine from the oil and cream. It was a real treat. We end this pampering day with a tandoori chicken, of course during happy hour.
All these pleasant and refreshing activities are not always interesting to describe. In two days we will reach Bardia and that promises to be another exciting adventure, far away from mass tourism. Are you traveling with us?
e-mail:miesim@live.nl
tel/whatsapp: 06-28371803
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 15
[visitorCount] => 329
[author] => Mieke
[cityName] => Pokhara
[travelId] => 525218
[travelTitle] => Relativeren.
[travelTitleSlugified] => relativeren
[dateDepart] => 2020-01-22
[dateReturn] => 2020-02-21
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/209/609_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => boeddha-in-nepal
)
[34] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106104
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-10
[photoRevision] => 0
[title] => Slow travel
[message] => Lieve lezers,
In mijn vorige verhaal noemde ik onze omschakeling naar slow travel. Dit kun je op twee manieren opvatten. Enerzijds kun je denken aan onze busreis die heel langzaam verliep omdat de route weinig snelheid toestaat, anderzijds aan de dagen die met minder afspraken worden ingevuld en veel ruimte laten voor ontspanning en spontaniteit. En dat laatste is vooral waarmee we nu een begin hebben gemaakt na de eerste volle dagen. Ook om die reden reizen wij komende vrijdag grotendeels – en in snel tempo - door de lucht richting Bardia, om aldus tijd en energie te sparen. In het dagelijkse leven is dit ook vaak mijn streven, niet meer meedoen aan het moordende tempo van de moderne samenleving.
Als herboren begonnen wij deze eerste volle dag in Pokhara met een ontbijt in de weelderige bloementuin. Waar ik zelf echt kan genieten van een omgeving van bloemen en planten, zonder echte kennis, weet Clementine elk detail van deze flora haarfijn te benoemen. Na drie dagen in een grote hectische Aziatische stad voelt deze plek als een verademing waar we ons graag aan overgeven. Op pad maar weer, met als enig doel op zoek te gaan naar mogelijke aankopen zonder verplichting én een verkwikkende massage. Tijdens mijn laatste bezoek aan Pokhara – al ruim zes jaar geleden – kwam ik op de valreep terecht bij een massagesalon waar ik een soort shiatsu onderging. Deze behandeling ben ik nooit vergeten, in positieve zin. De locatie wist ik nog ongeveer en deze sloot naadloos aan op ons idee om een wandeling langs het Fewameer te maken. Zo gezegd zo gedaan. Vele eettentjes kwamen voorbij, maar niet dé massagesalon. Heel raar als je denkt dat je herinnering aan een bepaalde plek mogelijk niet blijkt te kloppen, maar het komt hier ook regelmatig voor dat een zaak gewoon niet meer bestaat. Ik hou het op het laatste. Dus verder zoeken.
Waar de een enkel een mannelijke masseur kon aanbieden had de ander alleen maar plek voor één persoon.
En toen werd ons wachten beloond. Een salon met een aantal ruimtes en vrouwelijke medewerkers. Slechts gescheiden door een dun wandje konden Clementine en ik elkaar goed horen, beiden behandeld door een jonge vrouw die van wanten wist. Eerlijk gezegd nog beter dan bij Seeing Hands, minder pijnlijk en meer ontspannen. Zo wil je wel een hele dag blijven liggen, wat ons betreft. Zelfs gezicht en schedel werden met professionele grepen en gevoel bewerkt. Bij ons beiden geen twijfel over herhaling van deze weldaad. We maken na afloop meteen een afspraak voor woensdag. Op die dag zijn we tevens van plan vroeg in de ochtend per kabelbaan omhoog te gaan naar Sarangkot voor de zonsopkomst. Vanaf die plek sprong ik ruim negen jaar geleden in het diepe, paragliden met een instructeur erbij. Dit avontuur gaan we nu niet aan, maar de mogelijkheden hier zijn enorm uitgebreid, dus kun je als senior ook nog heel wat beleven.
Na afloop verwachten we studente Chitra uit Bardia bij ons hotel. Zij studeert bosbouw en heeft elke werkdag college tot 2 uur in de middag. Heel fijn om haar terug te zien na ongeveer veertien maanden. Ze heeft het duidelijk naar haar zin in deze groene omgeving, vertelt gepassioneerd over haar studie en innovatieve toekomstplannen. Zij is zelfs regelmatig in contact met Jack Kinross, de Nieuwzeelander die zich hard maakt voor bescherming van luipaarden en die ik ook eerder ontmoette. Hij heeft zelf ooit een tijdje met een luipaard geleefd. Chitra wil zich inzetten voor een betere verbinding tussen mens en wilde dieren en kan over een tijdje bij Jack Kinross terecht voor een stage. Hoe gek het ook klinkt, ondanks dat jaarlijks nog steeds mensen gedood worden door tijgers of olifanten houden zij ook van hun dieren en willen dat deze beschermd worden. Komende donderdag ontvangen wij een rondleiding door Chitra op haar campus en vandaag mogen wij haar blij maken met een goede laptop van haar Nederlandse vrienden, plus een verrekijker van ons. In onze tuin nemen we een drankje met een snack en vervolgens eten we samen in een restaurant in onze straat.
Tot slot, velen van jullie weten dat ik elk jaar prachtige sjaals van diverse soorten wol kan meenemen naar Nederland. Yakwol, cashmere of pashmina, het kan nog steeds in vele kleuren en patronen. Voor wie deze keer interesse heeft stel ik voor mij persoonlijk te benaderen via Whatsapp of e-mail. Op verzoek kan ik foto’s laten zien, prijzen noemen en vervolgens hoor ik waar je voorkeur naar uitgaat. Via mij ben je nog steeds veel goedkoper uit dan via verkopers in Nederland.
Morgen een heerlijke hangdag die vast weer waardevol en gezellig wordt ingevuld door Clementine en mij.
E-mail: miesim@live.nl
Whatsapp: 06-28371803
ENGLISH VERSION
Slow travel
In my previous story I mentioned our switch to slow travel. You can interpret this in two ways. On the one hand you can think of our bus journey that was very slow because the route does not allow for much speed, on the other hand you can think of the days that are filled with fewer appointments and leave a lot of room for relaxation and spontaneity. And the latter is mainly what we have now started after the first full days. For that reason too, we will travel largely - and at a fast pace - by air to Bardia next Friday, in order to save time and energy. In daily life this is also often my goal, to no longer participate in the murderous pace of modern society.
As if reborn, we started this first full day in Pokhara with breakfast in the lush flower garden. Where I can really enjoy an environment of flowers and plants, without any real knowledge, Clementine knows every detail of this flora down to the last detail. After three days in a large hectic Asian city, this place feels like a breath of fresh air that we gladly surrender to. Off we went again, with the sole purpose of looking for possible purchases without obligation and an invigorating massage. During my last visit to Pokhara – more than six years ago – I ended up at the last minute at a massage parlour where I underwent a kind of shiatsu. I have never forgotten this treatment, in a positive sense. I still knew the location more or less and it fitted in perfectly with our idea to take a walk along Lake Fewa. No sooner said than done. Many eateries passed by, but not the massage parlour. Very strange if you think that your memory of a certain place may not be correct, but it also happens regularly here that a business simply no longer exists. I think it is the latter. So we continued looking.
Where one could only offer a male masseur, the other only had room for one person. And then our wait was rewarded. A parlour with a number of rooms and female employees. Only separated by a thin wall, Clementine and I could hear each other well, both treated by a young woman who knew what she was doing. To be honest, even better than at Seeing Hands, less painful and more relaxing. You want to stay like this all day, as far as we are concerned. Even the face and skull were treated with professional grips and feeling. Neither of us have any doubts about repeating this bliss. Afterwards, we immediately make an appointment for Wednesday. On that day, we also plan to go up to Sarangkhot early in the morning by cable car for the sunrise. From that place, I jumped into the deep end more than nine years ago, paragliding with an instructor. We are not going on this adventure now, but the possibilities here are enormous, so you can still experience a lot as a senior.
Afterwards, we expect student Chitra from Bardia at our hotel. She studies forestry and has lectures every working day until 2 o'clock in the afternoon. It was great to see her again after about fourteen months. She clearly enjoys this green environment, talks passionately about her studies and innovative plans for the future. She is even in regular contact with Jack Kinross, the New Zealander who is committed to protecting leopards and whom I also met earlier. He himself once lived with a leopard for a while. Chitra wants to work towards a better connection between humans and wild animals and can soon do an internship at Jack Kinross. As crazy as it sounds, despite the fact that people are still killed by tigers or elephants every year, they also love their animals and want them to be protected. Next Thursday we will receive a tour of Chitra's campus and today we can make her happy with a good laptop from her Dutch friends, plus a pair of binoculars from us. In our garden we will have a drink and a snack and then we will eat together in a restaurant in our street.
Finally, many of you know that every year I can bring beautiful scarves made of various types of wool to the Netherlands. Yak wool, cashmere or pashmina, it is still possible in many colors and patterns. For those who are interested this time, I suggest you contact me personally via Whatsapp or e-mail. On request I can show you photos, mention prices and then I will hear what you prefer. Through me you are still much cheaper than through sellers in the Netherlands. Tomorrow will be a wonderful day of hanging out, which will undoubtedly be filled with value and fun by Clementine and me.
E-mail: miesim@live.nl
Whatsapp: 06-28371803
.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 297
[author] => Mieke
[cityName] => Pokhara
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/209/400_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => slow-travel
)
[35] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106036
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-09
[photoRevision] => 0
[title] => Blinde massage, familiediner en hobbelwegen
[message] => Namaste,
Graag had ik jullie eerder verslag gedaan van de afgelopen dagen, maar mijn reisplatform vertoonde kuren, nog steeds trouwens, en de dagen zijn als vanzelf volgelopen met ontmoetingen en uitstapjes. Foto’s toevoegen aan mijn vorige blog was haast onmogelijk en naar een aantal functies op waarbenjij.nu ben ik nog steeds op zoek. Ook even rechtzetten: in die blog had ik de paspoorten van Clementine verwisseld. Nederlands moet Amerikaans zijn en omgekeerd.
De eerste ochtend in Kathmandu stond in het teken van de massage, waar we beiden lang naar hadden uitgekeken. Per app had ik Bhima gevraagd om Clementine en mij gelijktijdig onder handen te nemen en zo konden we om 10 uur terecht bij Seeing Hands, waar collega Lalu klaar zat voor een behandeling van twee uur aan Clementine, ik idem dito door Bhima. Of we gescheiden of samen wilden, was de vraag aan ons. Ach ja, weer een nieuwe ervaring, een tweelingmassage in dezelfde ruimte, en dat gebeurde. Heerlijk liggend op de buik en later op de rug werden al die vlieg- en wachturen eruit gemasseerd. Pijn op punten waarvan ik niet wist dat ik ze had, voor Clementine eveneens. De dames mogen dan blind zijn, voelen kunnen ze als geen ander. ‘Our hands are our eyes’, zegt Lalu, wat de organisatienaam Seeing Hands verklaart. Na wat heen- en weer gepraat zak ik langzaam weg in een diepe ontspanning en zijn de twee uur al voorbij. Even later maken we kennis met de echtgenoot van Lalu, ook blind. Zij hebben samen een zoontje van twee jaar, waarschijnlijk niet blind, evenals Bhima’s zoontje Souvenir van elf. Bhima was al uitgenodigd voor het etentje van die avond, Lalu schuift ook graag mee aan.
Al vanuit Nederland had ik mijn vrienden uit Kathmandu uitgenodigd voor een gezamenlijk etentje die avond. Niet wetend of dit zou lukken bleek dat iedereen de moeite nam om te komen. De zusjes Rama en Puja, de zusjes Sabina en Shristi, hun moeder en broertje, Lalu, Bhima en Souvenir én mijn steun en toeverlaat Dawa. De gereserveerde tafel blijkt een andere dan vorige keer, ditmaal is de ruimte omringd met glas én een magisch uitzicht over de omringende bergen. De sfeer is meteen goed, iedereen is druk in gesprek. Het lijkt één grote Nepalese familie met Dawa op kop van de tafel als een Pater Familias. De eerste laptops en iPhones worden uitgedeeld, Dawa kijkt de apparatuur na. De gerechten worden geserveerd en met smaak verorberd. Clementine proeft haar eerste sizzler, anderen nemen momo’s, kip, frietjes, biryani of alleen een heel groot ijs. Vervolgens wordt er een videogesprek gevoerd met de vaste sponsoren van vier van de meisjes. Zij hebben dit etentje aangeboden en zijn er zo toch een beetje bij. Na afloop vragen we de ober om een groepsfoto te maken. Natuurlijk, en hij neemt ons mee naar een betere plek met de juiste achtergrond van een tempel. Grote hilariteit rondom dit tafereel, iedereen heeft plezier voor tien en dat zie je terug op de foto.
Dawa heeft best wat tijd momenteel en op mijn vraag hoe wij het beste een tripje naar het hooggelegen Nagarkot kunnen maken biedt hij aan ons te begeleiden. Meteen de volgende dag al zelfs. Wij zouden een avontuur achterop een motor wel zien zitten, maar Dawa begint smalend te lachen bij dit voorstel. Dit moeten wij ons niet te simpel voorstellen, de weg naar Nagarkot zit vol bulten en gaten, is vrij lang bovendien. Enkel met een auto erbij als bezemwagen is dit een optie, dus dan maar meteen die taxi besteld. De volgende dag om 10 uur worden we bij ons hotel afgehaald.
De avond is nog jong en Clementine voelt ervoor om wat straatjes door te lopen op zoek naar cadeautjes voor haar vijf dochters en acht kleinkinderen. Ik kijk er niet van op, de aantrekkingskracht van deze kleurrijke snoepwinkel kan bijna niemand weerstaan. Eindstation is wederom café New Orleans, waar ik eindelijk getuige kan zijn van een liveoptreden van een singer-songwriter. Vele medereizigers verzamelen zich op deze plek en ik snap precies waarom.
De weg naar Nagarkot voert langs vele overheidsgebouwen, gelegen aan brede lanen, voor mij een nieuw stukje Kathmandu. Dawa gidst ons uitstekend en dat geheel vrijwillig. Al na een half uur begrijpen we dat het motoridee nogal bizar was. De helmplicht geldt alleen voor de berijder, de passagier loopt blijkbaar minder gevaar. Na enkele tussenstops op uitzichtpunten bereiken we de plek waar een trap leidt naar het punt met zicht op de Mount Everest. De lucht is niet overal helder, maar we krijgen een aantal achtduizenders in beeld. Dawa noemt een voor een de namen van alle zichtbare toppen. Als kind vond ik dit al interessant en nog steeds ken ik vele namen van Himalayareuzen. Na een lunch mét vergezicht dalen we af naar Bhaktapur en dwalen langs de vele tempels van dit historisch erfgoed. Uiteindelijk worden we weer voor de deur van ons hotel afgezet. Na een avondrondje shoppen en eten gaan we met de kippen op stok, de wekker op 5 uur voor onze vervolgreis per bus naar Pokhara. Een luxe bus deze keer.
Het verzoek om een half uur voor vertrek aanwezig te zijn is blijkbaar alleen voor buitenlanders bedoeld. Een aantal passagiers maakt gebruik van Nepali time en zo vertrekken we een uur te laat. We hobbelen langzaam voort langs vele opgebroken stukken weg ter verbetering van de route Kathmandu-Pokhara. Nepal beschikt niet over een spoor- of snelweg, alle verkeer moet hierover heen. En dat zijn honderden bussen, vrachtwagens, auto’s en zelfs langzaam verkeer. Het blijft fascinerend hoe men manoeuvreert tussen afgrond en goot aan de rand van de weg, afgezien van getoeter in alle kalmte. Wij zouden naar ons voorhoofd wijzen en elkaar voor rotte vis uitmaken bij dit gedrag. Hier niets van dit alles. Als je je hier niet aan kunt overgeven kun je beter een andere bestemming zoeken.
We zijn in Pokhara en hebben ons verblijf verlengd van drie naar vijf nachten. Deze stad, aan de rand van het Fewameer, is zeer geschikt om op adem te komen en nog wat avontuur desgewenst. We stappen over op slow travel, tijd is het nieuwe goud. Ook bosbouwstudente Chitra gaan we hier ontmoeten en mogelijk haar college bezoeken.
Op vrijdag vliegen we naar Nepalganj, de luchthaven voor Bardia. Zojuist heeft de man met de hamer zich gemeld. Ik ga mijn nieuwe bed testen en zet voor de afwisseling geen wekker. Goedenacht.
ENGLISH VERSION
Blind massage, family dinner and bumpy roads
Namaste,
I would have liked to have reported on the past few days earlier, but my travel platform was acting up, still is, and the days have naturally filled up with meetings and excursions. Adding photos to my previous blog was almost impossible and I am still looking for a number of functions on waarbenjij.nu. Also, let me correct you: in that blog I had mixed up Clementine's passports. Dutch should be American and vice versa.
The first morning in Kathmandu was all about the massage, which we had both been looking forward to for a long time. I had asked Bhima via app to treat Clementine and me at the same time and so we were able to go to Seeing Hands at 10 o'clock, where colleague Lalu was ready for a two-hour treatment for Clementine, me the same by Bhima. Whether we wanted to be separate or together, was the question for us. Oh well, another new experience, a twin massage in the same room, and that happened. Lying wonderfully on my stomach and later on my back, all those hours of flying and waiting were massaged away. Pain in places I didn’t know I had, for Clementine as well. The ladies may be blind, but they can feel like no other. ‘Our hands are our eyes’, says Lalu, which explains the name of the organisation Seeing Hands. After some back and forth chatting I slowly sink into a deep relaxation and the two hours are already over. A little later we meet Lalu’s husband, also blind. They have a two-year-old son together, probably not blind, as well as Bhima’s eleven-year-old son Souvenir. Bhima had already been invited to dinner that evening, Lalu is also happy to join us.
I had already invited my friends from Kathmandu from the Netherlands for a joint dinner that evening. Not knowing whether this would work out, it turned out that everyone took the trouble to come. Sisters Rama and Puja, sisters Sabina and Shristi, their mother and brother, Lalu, Bhima and Souvenir and my support and confidant Dawa. The reserved table turns out to be different from the last time, this time the space is surrounded by glass and has a magical view of the surrounding mountains. The atmosphere is immediately good, everyone is busy talking. It seems like one big Nepalese family with Dawa at the head of the table like a Pater Familias. The first laptops and iPhones are handed out, Dawa checks the equipment. The dishes are served and devoured with gusto. Clementine tastes her first sizzler, others take momos, chicken, fries, biryani or just a very large ice cream. Then a video call is made with the regular sponsors of four of the girls. They have offered this dinner and are therefore there a little bit. Afterwards we ask the waiter to take a group photo. Of course, and he takes us to a better place with the right background of a temple. Great hilarity around this scene, everyone is having fun and you can see that in the photo.
Dawa has quite a bit of time at the moment and when I ask how we can best make a trip to the high-altitude Nagarkot he offers to accompany us. The very next day even. We would like an adventure on the back of a motorbike, but Dawa starts laughing scornfully at this proposal. We should not imagine this too simple, the road to Nagarkot is full of bumps and holes, and is also quite long. This is only an option with a car as a broom wagon, so we immediately ordered a taxi. The next day at 10 o'clock we are picked up at our hotel. The evening is still young and Clementine feels like walking through some streets in search of presents for her five daughters and eight grandchildren. I am not surprised, the attraction of this colorful candy store can hardly be resisted by anyone. The final destination is once again Café New Orleans, where I can finally witness a live performance by a singer-songwriter. Many fellow travellers gather at this location and I understand exactly why.
The road to Nagarkot leads past many government buildings, situated on wide avenues, a new part of Kathmandu for me. Dawa guides us excellently and completely voluntarily. After half an hour we understand that the idea of a motorbike was rather bizarre. Helmets are only mandatory for the driver, the passenger is apparently less at risk. After a few stops at viewpoints we reach the place where a staircase leads to the point with a view of Mount Everest. The sky is not clear everywhere, but we get a view of a number of eight-thousanders. Dawa names the names of all the visible peaks one by one. As a child I already found this interesting and I still know many names of Himalayan giants. After a lunch with a view we descend to Bhaktapur and wander past the many temples of this historical heritage. Finally we are dropped off at the door of our hotel again. After an evening of shopping and eating, we go to bed with the chickens, the alarm clock set at 5 o'clock for our onward journey by bus to Pokhara. A luxury bus this time.
The request to be present half an hour before departure is apparently only intended for foreigners. A number of passengers use Nepali time and so we leave an hour late. And so we slowly hobble along many broken up sections of road to improve the route Kathmandu-Pokhara. Nepal does not have a railway or highway, all traffic has to go over it. And that means hundreds of buses, trucks, cars and even slow traffic. It remains fascinating how people maneuver between abyss and gutter at the edge of the road, apart from honking in all calmness. We would point to our foreheads and call each other rotten fish for this behavior. None of that here. If you cannot surrender to this, you better look for another destination.
We are in Pokhara and have extended our stay from three to five nights. This city, on the edge of Lake Fewa, is very suitable to catch your breath and have some adventure if desired. We switch to slow travel, time is the new gold. We will also meet forestry student Chitra here and possibly visit her college.
On Friday we fly to Nepalganj, the airport for Bardia. The man with the hammer has just reported. I am going to test my new bed and for a change I will not set an alarm. Good night.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 321
[author] => Mieke
[cityName] => Pokhara
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/209/260_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => blinde-massage-familiediner-en-hobbelwegen
)
[36] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106008
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-07
[photoRevision] => 0
[title] => Reisactiviteiten
[message] => Reisactiviteiten
Ja, beste lezers, bij deze titel denk je waarschijnlijk niet aan datgene wat ik wil vertellen. Activiteiten op reis als de leuke dingen die je onderneemt op vakantie, vreugde en plezier bezorgend.
Op deze reis van Clementine en mij is de eerste volle dag goed verlopen, echt goed mag ik wel zeggen, maar wat moet je door vele molens heen. Het meeste is mij wel bekend, maar vergeet ik vaak gemakkelijk als ik weer thuis ben. De geboekte reis waarbij jevele factoren hebt afgewogen om zo comfortabel mogelijk op je bestemming te geraken. En eerlijk is eerlijk, dat is ook gelukt, nu wij na elf uur zitten en nog wat extra uren in-de-rij-staan hebben overleefd. Maar wat is het ook afzien.
Toen Clementine afgelopen maandag bij ons arriveerde bleek dat zij al een zware vuurproef had doorstaan. Reizend vanuit haar woonplaats in Noord-Louisiana, vanuit Monroe en Dallas naar London Heathrow, werd zij in London geconfronteerd met een verloren paspoort. Zij heeft er weliswaar twee, een Nederlands en Amerikaans, maar door het verlies van haar Nederlandse paspoort zou zij niet zomaar weer de Verenigde Staten kunnen binnenkomen na afloop van deze reis Onwenselijk dus. Met vele uren vertraging – inclusief latere vervolgvlucht en tijdig opgevangen bagage - werd haar paspoort gevonden in het vliegtuig vanuit Dallas en was dit probleem godzijdank opgelost. In de krappe volgende dagen lukte het om haar zus en drie broers te ontmoeten met als bonus het weerzien met een jeugdvriendin, na vijftig jaar.
En zo hadden wij nog anderhalve dag om samen de laatste voorbereidingen te treffen en de bagage goed te verdelen. Wat bleek? Mijn gewoonte om alle laptops en telefoons in de ruimbagage te verpakken bleek een misvatting. Nooit over nagedacht of op gewezen dat dit streng verboden is vanwege het gevaar van de lithiumbatterijen. En zo komen we tot de oplossing om beiden twee laptops en iPhones in de grote handbagage te vervoeren. Mocht er bij de controle iets mis gaan dan bedenken we een plan B. Alles liep dus op rolletjes.
Anton bracht ons naar vliegveld Zaventem en vertrok na een gezamenlijke kop koffie. De crew van Qatar Airways zorgde goed voor ons, maar zeven plus vier uur zitten is natuurlijk funest voor oudere botten en gewrichten. Om op de luchthaven van Doha ruim vier uur stuk te slaan vallen we aan op een goudkleurige Stella Artois, verrassend in dit streng islamitisch land waar voor buitenlanders blijkbaar een uitzondering wordt gemaakt. Bij Qatar kan ik de gedachte aan het WK voetbal niet onderdrukken. De 6000 Nepalese slaven, omgekomen bij de bouw van voetbalstadions. Voor een schamel inkomen hebben zij zich letterlijk kapotgewerkt, zeven dagen per week twaalf uur per dag in de bloedhete zon. En toch is een WK voetbal opnieuw toegewezen aan een oliestaat, Saoedi-Arabië. Er is niets geleerd van deze schending van mensenrechten.
Ook de vlucht naar Kathmandu zit bomvol. Dit hele gezelschap moet bij aankomst van de ene rij naar de andere verschuiven. Eerst voor een visum, vervolgens voor betaling visum, dan paspoortcontrole, extracontrole handbagage en tot slot de grote bagage, die al van de band is gehaald en ergens geparkeerd blijkt te staan. Een chaos waardoor je meteen geconfronteerd wordt met het Nepalese ‘systeem’. Het enige antwoord hierop is geduld en loslaten, maar dat duurt altijd even. Dit hele circus neemt twee uur in beslag. Eenmaal buiten ritselen we snel een taxi en begeven ons in de verkeersjungle van Kathmandu. Ik vermoed dat Clementine snel overprikkeld raakt door alle indrukken, al heeft zij na twee bezoeken aan haar dochter in het Afrikaanse Rwanda al wat ervaring met een ontwikkelingsland.
De vriendelijke bevolking werkt opnieuw ontwapenend. Onze kamers in hotel Avataar zijn goed, voor Nepalese begrippen. Waar je normaliter een douchekop vindt ergens tussen toilet en wastafel is deze hier keurig verstopt achter een douchegordijn. Nu maar hopen dat er warm water uit komt. Na een snelle opfrisbeurt zoeken we een mooi plekje in café New Orleans, een van mijn favorieten en extra leuk vanwege de gelijknamige stad in Louisiana, de staat waar Clementine al ruim vijftig jaar woont. Daar dronken we samen enkele keren een Hurricane, dé cocktail van New Orleans. En zelfs deze cocktail heeft haar weg naar Kathmandu gevonden. Een beter begin kun je nauwelijks wensen. Onder de stralende zon toosten we met een Hurricane en bestellen een lichte lunch. Welkom in Nepal.
De winkeltjes vol prachtige kleuren lonken meteen, maar we weerstaan elke aankoop. Eerst een massage. Maar Seeing Hands blijkt verlaten. Alle deuren staan open, geen mens te bekennen. We proberen het een andere keer en vervolgen onze weg naar de boekhandel op Kanti Path. ‘Zin in een nieuwe ervaring?’ vraag ik aan Clementine, en samen klimmen we in een fietsriksja, bestuurd door een oudere man. Met het grootste gemak trapt hij ons voort en draait zelfs een rondje tussen de kakofonie van auto’s en brommers. De man is duidelijk blij met zijn dagopbrengst. Extra blij word ik van de aanwezigheid van Raman in de boekhandel. Deze behulpzame intellectueel straalt als we binnenkomen en herkent mij meteen. Behalve goede adviezen over de aankoop van nieuwe boeken voor de bibliotheek van Bardia en een extra serie voor het weeshuis worden we ontvangen met een vers kopje thee. Clementine heeft een bedrag ontvangen van een bibliothecaresse en verzilvert dit door een eigen keuze aan boeken. We kiezen voor een collectie Nepalese en Engelstalige boeken voor diverse leeftijden. Raman zorgt na afloop van bundeling tot een verzendklaar pakket om naar Sonja in Bardia te versturen, zodat dit bij onze aankomst aldaar voor ons klaarstaat.
We tarten nog even de Nepalese cultuur met cappuccino in café Pumpernickel en sluiten af met frieten in de Vlaamse frituur, al snel een aanslag op onze darmen. Het sluitstuk van deze dag vormt een rum-cola op het dakterras van ons hotel, met uitzicht over een verlicht Kathmandu, bergen op de achtergrond en een open hemel met maan en sterren. Er valt veel te verwerken tijdens de uitgestelde nachtrust.
ENLISH VERSION
Travel activities
Yes, dear readers, this title probably doesn't make you think of what I want to tell you. Travel activities as the fun things you do on holiday, bringing joy and pleasure.
On this trip of Clementine and me, the first full day went well, really well I may say, but what a lot of mills you have to go through. Most of it is familiar to me, but I often forget easily when I get back home. The booked trip where you weighed up many factors to get to your destination as comfortably as possible. And to be honest, that worked out, now that we have survived sitting for eleven hours and a few extra hours in line. But what a struggle it is.
When Clementine arrived at our place last Monday, it turned out that she had already passed a tough test. Travelling from her home in North Louisiana, from Monroe and Dallas to London Heathrow, she was confronted with a lost passport in London. She does have two, a Dutch and an American one, but due to the loss of her Dutch passport she would not be able to simply re-enter the United States after this trip. Undesirable. After many hours of delay – including a later connecting flight and timely baggage collection – her passport was found on the plane from Dallas and thankfully this problem was solved. In the few days that followed she managed to meet her sister and three brothers with the bonus of seeing a childhood friend again after fifty years.
And so we still had a day and a half to make the final preparations together and to distribute the luggage properly. What turned out? My habit of packing all laptops and telephones in the hold luggage turned out to be a misconception. Never thought about it or pointed out that this is strictly forbidden because of the danger of lithium batteries. And so we came up with the solution to both transport two laptops and iPhones in the large hand luggage. If something goes wrong at the checkpoint, we come up with a plan B. So everything went smoothly.
Anton took us to Zaventem airport and left after a cup of coffee together. The Qatar Airways crew took good care of us, but sitting for seven plus four hours is of course disastrous for older bones and joints. To waste more than four hours at Doha airport, we fall on a gold-coloured Stella Artois, surprising in this strict Islamic country where an exception is apparently made for foreigners. When I think of Qatar, I can’t help but think of the World Cup. The 6,000 Nepalese slaves who died building football stadiums. For a meagre income, they literally worked themselves to death, seven days a week, twelve hours a day in the scorching sun. And yet a World Cup has been awarded again to an oil state, Saudi Arabia. Nothing has been learned from this violation of human rights.
The flight to Kathmandu is also packed. This entire group has to move from one row to the other upon arrival. First for a visa, then for payment of the visa, then passport control, extra checks on hand luggage and finally the large luggage, which has already been taken off the conveyor belt and appears to be parked somewhere. A chaos that immediately confronts you with the Nepalese ‘system’. The only answer to this is patience and letting go, but that always takes a while. This whole circus takes two hours. Once outside, we quickly get a taxi and enter the traffic jungle of Kathmandu. I suspect that Clementine quickly becomes overstimulated by all the impressions, although she has some experience with a developing country after two visits to her daughter in the African Rwanda.
The friendly population is again disarming. Our rooms in the Avataar hotel are good, by Nepalese standards. Where you normally find a shower head somewhere between the toilet and the sink, here it is neatly hidden behind a shower curtain. Now let's hope that hot water comes out of it. After a quick freshening up, we look for a nice spot in café New Orleans, one of my favorites and extra nice because of the city of the same name in Louisiana, the state where Clementine has lived for more than fifty years. There we drank a Hurricane together a few times, the cocktail of New Orleans. And even this cocktail has found its way to Kathmandu. You could hardly wish for a better start. Under the radiant sun we toast with a Hurricane and order a light lunch. Welcome to Nepal.
The shops full of beautiful colours immediately beckon, but we resist any purchase. First a massage. But Seeing Hands turns out to be deserted. All the doors are open, no one inside. We try again another time and continue our way to the bookshop on Kanti Path. ‘Fancy a new experience?’ I ask Clementine, and together we climb into a bicycle rickshaw, driven by an older man. With the greatest of ease he pedals us forward and even turns a circle between the cacophony of cars and mopeds. The man is clearly happy with his day's earnings. I am extra happy with the presence of Raman in the bookstore. This helpful intellectual beams as we enter and recognizes me immediately. In addition to good advice about purchasing new books for the Bardia library and an extra series for the orphanage, we are welcomed with a fresh cup of tea. Clementine has received an amount from a librarian and cashes this in by choosing her own books. We choose a collection of Nepalese and English books for various ages. After bundling, Raman ensures that it is ready to be sent to Sonja in Bardia, so that it is ready for us when we arrive there.
We challenge the Nepalese culture with a cappuccino in café Pumpernickel and finish with fries in the Flemish chip shop, which quickly becomes an attack on our intestines. The day ends with a rum and coke on the roof terrace of our hotel, with a view of an illuminated Kathmandu, mountains in the background and an open sky with moon and stars. There is a lot to process during the delayed night's sleep.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 386
[author] => Mieke
[cityName] => Kathmandu
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/208/972_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => reisactiviteiten
)
[37] => stdClass Object
(
[reportId] => 5100907
[userId] => 442403
[countryId] => 132
[username] => zuidamfrancine
[datePublication] => 2024-04-24
[photoRevision] => 0
[title] => Nepal deel 2, van 14 tot 25 april 2024
[message] => Hallo allemaal,
Hier is mijn 2de verslag uit Nepal en tevens het laatste verslag van mijn vakantie. In dit verslag beschrijf ik m.n. de 5 daagse trekking die ik hier heb gedaan. Het is heerlijk om in de bergen te lopen. Gelukkig gaat het me nog goed af. Hopelijk mag ik nog vele trekkingen doen in Nepal en elders. Lees zelf maar hoe het geweest is.
Zondagavond 14 april; van Rupa en Keshab naar de ouders van Manish:
Om 17.15 uur was ik eindelijk klaar met mijn website. Ik bel op mijn oude telefoon ( waar de app van de Pathao taxi op staat) via mijn Nepalese simkaart een Pathao taxi ,om mij van Pepsi Cola naar Manish ouders te brengen want daar wil ik blijven slapen zodat ik morgenochtend dichter bij het vertrekpunt ben vanwaar de microbus naar Pokhara vertrekt. Maar ik krijg geen verbinding. Daarna probeer ik het via wifi maar dan blijkt dat ik het wifi wachtwoord op mijn oude telefoon niet ingebracht heb en Rupa ook niet het wachtwoord weet ( op mijn nieuwe telefoon en tablet had ik het wachtwoord vorig jaar al ingebracht en dat werkte nog steeds). Gelukkig kan Santi en Rupa me helpen want zij hebben ook de Pathao app op hun telefoon. Maar het adres wat ik heb van Manish ouders staat niet bij de adressen van Pathao. We proberen van alles. Dan bel ik Manish vader en broer op en zij sturen hun adres op, maar dat staat ook niet op de adressenlijst van Pathao taxi. Uiteindelijk reserveert Manish broer een Pathao taxi voor mij en geeft de prijs door wat ik moet betalen 1017 roepies. Inmiddels is het al 18.00 uur. Rupa en Santi staan op het punt om weer terug te gaan naar Keshab's broer, maar door dat gehannes met de taxi kunnen ze daar pas later naar toe. De taxi komt naar de Football ground. Het is een aardige jongen. Hij rijdt via Pashupatinath omdat daar minder verkeersdrukte zou zijn. Maar overal is het hartstikke druk op de weg , waarschijnlijk door het Bisket festival, en we doen er bijna 2 uur over. Ondertussen bekijk ik de foto's en video's van het festival en laat het maar gelaten over me heen komen. Manish ouders bellen ook nog naar de taxi om te vragen waar ik blijf. Rond 20.00 uur arriveer ik bij hun huis en moet 1135 roepies betalen omdat hij om heeft gereden wegens de drukte. De ouders van Manish staan al buiten me op te wachten. Daar blijkt dat we uit gaan eten, nog ter ere van het huwelijk van de zus van Manish. Door mijn late aankomst is nu alles verlaat. Nu krijg ik Manish kamer. We gaan naar een groot restaurant / resort in de buurt. Ik ga bij Monica achterop de scooter daar naar toe en Manaram gaat samen met de echtgenoot van Manish zus. Daar blijkt ook de buurvrouw en haar dochter te zitten en uitgenodigd te zijn voor het etentje. We gaan buiten zitten en hebben daar een mooi uitzicht op het dal van Kathmandu. Ik geef mijn cadeautjes aan het jonge echtpaar Er wordt bier besteld en wat snacks. En daarna de hoofdmaaltijd met roti's en rijst en de daarbij horende sausen. Op een gegeven moment wordt het te koud en gaan we naar een overdekt gedeelte één verdieping lager. Rond 22.15 gaan we weer naar huis. Ik weer op de scooter van Monica. Ik ga meteen naar mijn kamer. Daar corrigeer ik nog de taalfouten op mijn website en kort het wat in want er staan 2000 letters te veel in. Daarna stuur ik de website naar mijn lezers. Uiteindelijk ga ik pas 's nachts om 0.45 uur naar bed.
Maandag 15 april. Van Kathmandu naar Pokhara:
Ik sta om 5.00 uur 's ochtends op. Doe mijn afritsbroek aan. Pak mijn rugtas in en laat het kleine rugtasje in de kamer met spullen die ik niet wil meenemen op de trekking. Om 5.25 uur ben ik in de keuken waar de vader van Manish mijn ontbijt klaar maakt. Daarna belt hij een tuk tuk die ons naar beneden brengt, waar het kantoortje van de micro busjes bevindt. Het is dezelfde tuk tuk bestuurder als vorig jaar. Ook hij herkent mij. Wij zijn mooi op tijd . Het bus ticket, wat 750 roepies kostte, wordt gecontroleerd en we moeten 100 m verder lopen waar de microbus stopt. Het duurt in mijn beleving een eeuwigheid voordat het busje vertrekt. Ik heb het idee dat ze wachten totdat de minibus vol zit en dan pas vertrekt. Er zijn diverse mensen die op het laatste moment nog een ticket kopen. Er wordt een plank met een dun kussentje gelegd tussen de 2-zits banken en de 1-zits stoel, waardoor nog 2 extra passagiers mee kunnen rijden . De rugzak gaat op het dak. We vertrekken pas om 7.15 uur (de planning was 6.00 uur ) en al die tijd staat Manish vader buiten te wachten. Een half uur na vertrek beginnen de wegwerkzaamheden al en staan we of stil of kunnen langzaam doorrijden . Dit gaat zo de 200 km naar Pokhara door. Het is overal erg stoffig en warm .We stoppen op 3 plekken waar we naar het toilet kunnen en wat kunnen eten. Om 15.30 uur (na ruim 8 uur rijden) zijn we dan eindelijk bij het busstation in Pokhara. Ik ben helemaal gaar. Ik overweeg nog om te gaan lopen, maar de route is langs een drukke weg en daar heb ik geen zin in. Veel taxi chauffeurs vragen of ik een taxi wil. Maar ik wil eerst een simkaart kopen. Ik vraag in de buurt waar ik die kan kopen. Een verkoper brengt me naar een winkeltje. Ik laat de simkaart opwaarderen met 50 roepies. Dan bel ik het Silent Peak hotel op waar Mohan Dawadi eigenaar van is (neef van Manish vader). Maar ik krijg de mededeling dat ik mijn simkaart moet opwaarderen. Daar snap ik niets van omdat ik die simkaart net opgewaardeerd heb. De eigenaar van de telefoon winkel snapt er ook niets van en belt de telefoon centrale. Die zeggen dat ik een prepaid simkaart heb van 390 roepies per maand en er staat nu ( incl. mijn 50 roepies ) 125 roepies op. Dus de simkaart moet nog met ca. 250 roepies opgewaardeerd worden en dan kan ik 1 maand bellen. Ik heb geen zin om nu 250 roepies te betalen terwijl ik hem maar 1-2 × zal gebruiken. (deze simkaart heb ik te leen gekregen van Manish vader). Dus ik vraag aan de verkoper of hij met zijn telefoon hotel Silent Peak wil bellen. Dat doet hij en dan komt de zoon van Mohan mij ophalen met de scooter bij de busterminal. Het is ruim 3 km rijden naar hotel Silent Peak. In Pokhara is het minder druk dan in Kathmandu. Mohan en zijn vrouw verwelkomen me met een kopje thee en een banaan. Hij vertelt dat hij vroeger in de leer is geweest bij Manish vader die vroeger ook hoteleigenaar was. Mohan gaat voor mij het permit regelen wat verplicht is voor een trekking. Dan word ik naar mijn kamer 405 gebracht op de 4de verdieping Het is een mooie kamer met een 2 pp bed en een badkamer en een balkon aan de voorkant / straatkant. Ik krijg een handdoek en 1 liter water. Daarna ga ik Pokhara verkennen en boodschappen doen. Daar blijkt al gauw dat alles veel duurder is dan in Kathmandu bv de mandarijnen zijn 2x zo duur. Maar het is wel een gezellige toeristenstad aan het Phewa meer. Terug op mijn hotelkamer blijkt al gauw dat ik geen internet verbinding heb of een slechte verbinding. De dochter van Mohan gaat mee naar boven en probeert van alles, maar zonder succes. Dan verhuis ik naar dezelfde soort kamer met balkon op de 3de verdieping kamer 306. Hier is de internet verbinding ietsje beter. Maar om een goede verbinding te krijgen moet ik op de galerij gaan zitten (niet ideaal), Ook de TV werkt niet omdat er momenteel 25 studenten in het hotel verblijven die een bepaalde cursus van 1 maand volgen, en daarvoor hebben ze de TV verbinding nodig. Gelukkig kan ik leven zonder TV. Mohan heeft mijn gids opgebeld en die komt morgenochtend om 11.00 uur. Op mijn kamer lees ik mijn e-mails en zet foto's en video's op facebook. Door de slechte internet verbinding gaat dit extra langzaam. Om 22.00 uur maak ik me klaar om naar bed te gaan. Ik laat de ventilator aan zodat het vannacht niet te warm is.
Dinsdag 16 april, Pokhara:
Ik sta om 7.15 uur op en doe maar weer eens mijn oefeningen. Om 8.30 uur krijg ik boven op mijn kamer het ontbijt met omelet wat ik gisterenavond al besteld had. Dit eet ik lekker op, op mijn terras, al is het wat lawaaierig door het verkeer wat langs komt. Om 10.30 uur word ik gebeld dat mijn gids is gearriveerd. We bespreken de route van de trekking. Het is een aardige jongen die goed Engels spreekt. Na 1,5 uur praten zijn we eruit. Tussen de middag ga ik de stad Pokhara weer bekijken. Het is warm, 30 graden, en nevelig mogelijk door de bosbranden elders. Eerst loop ik langs het Phewa meer op en neer. Er lopen nauwelijks buitenlandse toeristen, wel Nepalezen en mensen uit India. Door de nevel kun je nauwelijks de bergen aan overkant zien en het eiland waarop de Taal barahi Mandir tempel staat midden op het meer. Er gaan wel boten naar toe. Ik heb dit eiland al 2x gezien en daarom ga ik er nu niet naar toe. Dicht bij het meer staat ook een attractiepark met reuzenrad en treintje, botsauto's etc. Daarna loop ik door een aantal winkelstraten . Ze zijn mooier, groter en Westerser dan in Kathmandu. Vervolgens loop ik terug naar hotel Silent Peak. Daar hoor ik van de eigenaar dat hij de gids, die ik vanochtend heb gesproken, af had gezegd omdat hij geen gids licentie heeft, en hij heeft een nieuwe gids Khar Bahadur ( KB uitgesproken Kebi) opgeroepen die wel een licentie heeft. Hem zie ik om 18.45 uur. Hij heeft al 30 jaar ervaring en werkt vaak voor Mohan. Hij is ook aardig, komt uit een dorp in de omgeving.
Het trekkingsprogramma ziet er nu als volgt uit;
- woensdag: om 8.00 uur met de jeep van Pokhara naar Kande, daarna lopen van Kande naar Deurali ; 5 uur lopen.
- Donderdag: lopen van Deurali naar Base Camp : 6 uur.
- Vrijdag: lopen van Base Camp naar High Camp,: 7 uur.
- zaterdag: lopen van High Camp naar Base Camp,: 7 uur (veranderd later)
- Zondag,: 3 uur lopen van Base Camp naar Siding waar we de jeep pakken (veranderd later) , en dan 1,5 uur met jeep van Siding naar Pokhara.
Na dat afgesproken te hebben vraag ik aan een aardige medewerker van het hotel of hij mijn kamerdeurslot kan repareren want ik kan hem niet meer op slot krijgen. Dit doet hij met heel veel plezier. Hij wil zijn Engels verbeteren en vraagt aan mij of een gratis app ken. Ik adviseer hem duolingo in hindu-engels. Daarna ga ik mijn rugtas klaar maken voor morgen.
5 daagse Mardi Himal trekking van van 17 april t/m 21 april,
Woensdag 17 april, 1ste dag van de Mardi Himal trekking: 5 uur lopen , 8,5 km , tot 2100 m. hoogte.
Om 7.30 uur ga ik beneden ontbijten in hotel Silent Peak in Pokhara: een heerlijke groente omelet en een mengsel van aardappel- paprika-tomaat- uien, en 2 sneden brood en koffie. Mijn gids KB ( Khar Bahadur) is weer door zijn zoon met de scooter naar mijn hotel gebracht. Hij krijgt als ontbijt een gekookt ei en een schaaltje bruine bonen. (hij heeft geen keus). Om 8.00 uur stappen we in een jeep en in 45 min. rijden we naar Kande. Vandaar gaan we de Mardi Himal trekking lopen. Dit is een vrij nieuwe trekking die sinds 10 jaar bestaat. Hij bevindt zich net buiten de hoofdroute van de Annapurna Basecamp . De 1ste 1,5 uur gaat de route alleen maar omhoog via stenen trappen. Meteen komt de associatie van de Anna Purna trekking bij me op, (die ik 10 jaar geleden heb gelopen ) waar je ook veel trappen moest lopen, wat ik niet prettig vond, en nu ook niet. De zon schijnt volop en het is erg warm. Onderweg zien we veel bloeiende rododendrons. In Nepal worden deze bloemen rauw gegeten en zou helpen om van je keelpijn af te komen. Om 10.45 uur hebben we een rustpauze bij Australian Camp en drinken we thee. Van hier vandaan heb je een mooi uitzicht op de hele hoge bergtoppen van de Annapurna bergketen , die bedekt zijn met sneeuw. Het verbaast mij dat er veel Nepalese jongeren (maar ook buitenlanders) lopen zonder gids, want vorig jaar heeft de regering ingesteld dat een gids verplicht is bij een trekking in Nepal. Maar er wordt niet op gecontroleerd. De gids zegt dat de Nepalezen een gids niet kunnen betalen. Op het eerste stuk lopen veel dagjes mensen , maar na het Australian Camp wordt het rustiger. Daarna lopen we door naar Pothana, waar we om 11.30 arriveren. Daar bestellen we onze lunch. Ik bestel een salade en GK bestelt dal bhat, wat ze nog moeten maken , waardoor we lang moet wachten. Om 12.30 uur lopen we verder. Na een paar meter lopen komen we langs een controlepost waar mijn trekkingskaart/ permit wordt gecontroleerd. De route gaat deels door een bos met meer schaduw , waardoor het minder warm is. Hier komen minder trappen voor, en sommige stukken gaat het omhoog of is het vlak. Duidelijk minder zwaar. We spreken een Australisch jongstel dat de Anna Purna trekking wilde doen , maar de vrouw kreeg bij de steile afdaling veel last van haar re knie waardoor ze een andere route moesten nemen. Om 14.15 uur vallen een paar regen druppels, we schuilen even , maar het zet niet door. Om 14.30 uur arriveren we bij hotel Mardi Station en restaurant in Deurali op 2100 m. Het is een mooi complex met in het midden een tuin met tafeltjes en stoelen, en daarom heen zijn 3 gebouwen met kamers en de eetzaal met een keuken. Het is rustig hier, alleen een jong stel uit Barcelona met hun gids logeren hier vandaag; (het hoog seizoen is duidelijk voorbij). Ik heb een aardige kamer met 3 eenpersoons bedden en een badkamer met douche en w.c. , maar de douche werkt nu niet omdat er te weinig water is. Daarom krijg ik, als ik me wil douchen een emmer met warm water en een beker waarmee ik me kan begieten. De gids krijgt korting als hij voor mij betaalt en daarom betaal ik maar 1000 roepies. Ik moet wel voor de wifi 200 roepies betalen. Doch de elektriciteit , waarmee ik mijn apparatuur kan opladen is gratis. We bestellen koffie en gaan buiten op een bankje zitten. KB vertelt dat hij van 2008 tot 2010 , 3 jaar in Dubai heeft gewerkt. Het reisbureau rekende voor een 3 jaar visum 7000 dollar. En daar verdiende hij maar 500 dollar per maand, waarvan hij 300 dollar naar huis stuurde, 50 dollar kwijt was aan telefoonkosten naar huis, en 150 dollar over had voor eten, drinken en kleding. Hij sliep in een kamer met 8 personen in 4 etage bedden. Bij binnenkomst van het land werd zijn paspoort afgepakt zodat hij niet tussentijds het land kon verlaten. Bij terugkeer naar Nepal kreeg hij zijn paspoort weer terug. Hij werkte vòòr 2008 ook al, gedurende10 jaar, als gids. En na 2010 ging het economisch weer beter met Nepal en kwamen toeristen uit India naar Nepal, en toen is hij weer verder gegaan met gidsen in Nepal. Rond 16.30 uur begint het frisser te worden buiten en doe ik mijn vest en roze jack aan. Om 17.30 uur vraag ik een emmer warm water en ga me begieten. Ik bestel gemengde rijst met ei, kaas, en groente en kip. Het smaakt erg goed. Om 18.30 uur krijgen we in het restaurant het bestelde eten . Inmiddels is het buiten koud geworden . De kachel gaan aan in de eetzaal, waardoor het daar lekker warm wordt. KB krijgt pas om 20.00 uur zijn dal bhat, samen met de andere gids. Ik praat met het jonge stel die uit Barcelona komen . Zij reizen 3 weken in Nepal, waarvan 1 week de Mardi trekking. Iedereen gaat op tijd naar bed. Er ligt een hele zware dikke deken op mijn bed, doch geen laken.
Donderdag 18 april , 2de dag Mardi trekking, van Deurali 2100 m naar Forest camp 2600 m, 6 uur lopen , 500 m stijging:
Ik heb best geslapen en niet koud gehad. We vertrekken pas om 8.30 uur omdat we lang op ons ontbijt moeten wachten. De zon begint te schijnen, maar het is heiig waardoor het uitzicht minder goed is. De hele route gaat door een bos. Het bos is mooi : veel oude bomen zijn met mos bedekt. Maar ik mis de vergezichten. Er is wel afwisseling in reliëf, soms gaat het omhoog via trappen of via een pad, soms omlaag. Sommige bomen, waar een roze strikje aan hangen, zijn heilige plaatsen. We stoppen onderweg verschillende keren om te rusten of om wat te eten of drinken. Onderweg komen we weer veel bloeiende rododendrons tegen.
De route is als volgt:
- van Deurali 2100 m naar Gauda
- Van Gauda naar Pokhari 1980 m.( de verkoper van een eettentje loopt elke dag 2 uur naar boven met spullen (hoogte 1000 m) en 1 uur naar beneden
- Van Pokhari naar Machhapuchre
- Van Machhapuchre naar Forest camp op 2900 m hoogte. In hotel Greenland gaan we lunchen om 13.30 uur. Het begint een beetje af te koelen. Ik bestel een salade en Tibetaans brood. Gids KB bestelt dal bhat met veel rijst en daarna eet hij ook nog mijn halve Tibetaanse brood op.
- Van Forest camp 2900 m. naar Rest camp. Het laatste stuk gaat weer 45 min . omhoog. Daar komen we lopers uit India, Pakistan en Frankrijk tegen . Maar daarvoor zagen we nauwelijks wandelaars.
Om 14.30 uur komen we aan in het Guesthouse van Rest Camp waar we overnachten . Er zijn hier maar 2 hotels. Ik krijg een eenpersoons kamer met een toilet en douche op de gang. Er is een grote eetzaal. Het jonge stel uit Barcelona overnachten hier ook. . Omdat het mistig is, is er vanavond geen wifi/ internet verbinding. Daarna ga ik me douchen. Het douchewater is lekker warm dank zij de zonnepanelen. Maar nadat je de kraan hebt uitgezet is het koud in de doucheruimte omdat er geen glas in het raam zit. Daarna ga ik naar de eetzaal en ga bij de warme kachel zitten, samen met de gidsen en andere gasten (stel uit Barcelona, een Duitse jongen en een groep uit India). Om 18.30 uur krijg ik mijn eten. Ik heb groenten spaghetti besteld. Na het diner moet ik meteen opgeven wat ik als ontbijt wil hebben. De jongens uit India zitten flink aan de whisky. Rond 21.00 uur gaat iedereen naar zijn/ haar kamer.
Vrijdag 19 april, 3de dag van de Mardi Himal trekking, van Rest Camp 2600 m. naar High camp 3350 m , 7 uur lopen:
Ik sta om 7.00 uur op en ga om 7.30 uur ontbijten ; Tibetaans brood , curry, omelet en koffie. We vertrekken om 8.10 uur.
De route is:
- Restcamp , overnachten guesthouse, 2600 m
- Rescue camp,
- Altitude camp, 2800 m
- Low camp, 3000 m
- Badal Danda ( lunch), 3300 m
- Himchuli.
- High Camp (overnachten in High Camp Guesthouse) 3550 m.
Voor een deel lopen we door een bos met bomen die bedekt zijn met mos. We komen telkens de oudere porter tegen die de Indiaanse groep begeleid. Hij is zeer spraakzaam. Overal zie je prachtige bloeiende rododendrons. Ook komen we ezels tegen die gasflessen naar boven of naar beneden versjouwen. Op een gegeven moment zien we ook de berg Annapurna Zuid die 7200 m. hoog is. Ook komen we de Indiaanse jongens overal tegen. We lunchen in Badal Danda in hotel 360. Ik bestel groenten soep en Tibetaans brood. Het brood is lekker, maar er zit nauwelijks groenten in de soep. KB haalt voor mij wat groenten uit de keuken , waardoor het iets beter wordt. Voor het eerst eet ik soa bonen. Het begint op een hoogte van 3300 m. iets frisser te worden. We rusten bij Himchuli. Boven de 3500 m. komen we geen bomen meer tegen . Onderweg praten we met Canadezen, Oostenrijkers, en zelfs vrouwen uit Oekraïne. De leidster komt uit Oekraïne en woont nu in de VS en organiseert internationale groepsreizen. Ze vertellen over de oorlog in Oekraïne waar elke dag meer dan 150 mensen sterven. Ze mogen vrij reizen ( zonder beperkingen). Een vrouw komt uit de Krim en vertelt dat ze niet naar Oekraïne kan reizen en haar ouders hebben een Russisch paspoort en daarvoor is het extra moeilijk om naar het buitenland te gaan. Het laatste stuk naar High Camp zijn er veel trappen. Om 15.15 uur arriveren we in High Camp Guesthouse. Een van de Indiaanse jongens feliciteert me. Hij heeft in Nederland gewerkt en gewoond en is erg enthousiast over Nederland. Hij komt zelf uit Bengaluru. Ik krijg weer een kamer met 2 bedden. De w.c. is buiten, en voor een emmer warm water betaal je 300 roepies. Ik ga me niet " begieten" want het is hier veel te koud. Gelukkig wordt de kachel aangestoken en gaan we erom heen zitten. Dat is zeer aangenaam. Ook de Indiërs en de porter komen bij de kachel zitten. De eigenaresse van het gasthuis vertelt dat er een paar jaar geleden slechts 2 hotels/ Guesthousen waren in High Camp en nu 19. Dus nu is er veel concurrentie, maar er komen ook meer toeristen. Zij kunnen 32 gasten hebben, want ze hebben 8 kamers voor 4 personen. Maar nu zijn we maar met 10 personen. Ik bestel rijst met curry voor het avondeten. Naar mate we hoger komen wordt alles duurder. 's Avonds neemt de mist toe. Een van de Indiërs heeft veel last van zijn knie waarvoor ik wat adviezen en oefeningen geef. Ik denk dat ik morgenochtend niet om 3.30 uur op sta om de zonopkomst te bekijken omdat ik het veel te vroeg vind, ik het niet fijn vind om in het donker te lopen en het nog maar de vraag is of het dan helder is. De Indiërs zitten weer aan de whisky. En als ik naar bed ga, maken ze ruzie met elkaar en schreeuwen flink tegen elkaar. Ik vraag of ze op willen houden, waarna het rustiger wordt. En ze stoppen met schreeuwen als de eigenaresse het licht uitdraait.
Zaterdag 20 april, 4de dag Mardi Himaltrekking, van High Camp 3550 m. naar Siding:
Om 6.15 uur klopt gids KB op mijn deur omdat het buiten helder is en de besneeuwde bergen goed te zien zijn. Ik heb vanmorgen om 4.00 uur de groep Indiërs niet weg horen gaan, maar KB is door hun gepraat wel wakker geworden (ook door het snurken van hun gids). Ik maak foto's van de besneeuwde bergen Ana Purna South (7219m. ), Hiunchuli (6441 m), Annapurna 1 ( 8091 m), Gangapurna (7454m.), Macchapuchre (Fish tail) (6993 m.), Mardi Himal (5553 m) die nu prachtig zichtbaar zijn. De zon schijnt en uit de wind is het om 8.00 uur al aangenaam buiten . Om 7.30 uur ontbijt ik Tibetaans brood, omelet en curry. Daarna gaan we de berg oplopen in de richting van waar iedereen vanochtend vroeg de zonsopgang heeft bekeken. Het was helder dus het was de moeite waard om zo vroeg je bed uit te komen, maar ik heb geen spijt dat ik het niet gezien heb. Ik krijg trouwens de video die de Indiër Vicki heeft gemaakt van de zonsopgang. Terwijl we naar boven lopen komen de Indiërs naar beneden na de zonsopgang te hebben gezien. Ze verontschuldigen zich voor de ruzie van gisterenavond en zeggen dat de whisky daar debet aan was, maar dat ze het bijgelegd hebben en weer vrienden zijn. Vicki heeft nog steeds last van zijn knie bij het trap lopen. Er zijn meerdere mensen met knie problemen. Na een half uur neemt de mist toe. Terug in het Guesthouse tape ik de knie van Vickie. Om 9.15 uur gaan we lopen . Al snel kan ik mijn dons jack vervangen voor mijn dunne roze jack. De hele route gaat het bergafwaarts met heel veel trappen . In Badal Danda gaan we lunchen. Ik spreek daar 2 Zwitserse meisjes die naar boven gaan bij de Mardi trek . We kunnen daar lekker in de zon zitten. We hebben tijd genoeg want bij de Low Camp zouden we blijven slapen, dus ook avondeten, daarom lunchen we in Badal Danda en blijven daar 1,5 uur. Daarna lopen we door . We volgen een alternatieve route over een bospad. Het is best moeilijk, want het is erg oneffen, veel stenen en boomwortels , maar het is beter dan alleen maar trappen naar beneden lopen. Gelukkig heb ik geen last van mijn knieën , want anders is het een hele opgave. Ook nu komen we langs de in bloei staande rododendrons. Wij lopen dan door , 500 m afdaling, en zijn rond 16.00 uur bij Low Camp. Daar hadden we afgesproken met de gids van het Spaanse stel en met de gids van de Duitse jongen, maar beiden zijn ze nergens te bekennen. Zij hebben zich niet aan de afspraak gehouden en ook niet de moeite genomen om ons te bellen. Dan besluiten we ook maar verder naar beneden te lopen naar Siding. Dat is nog eens een afdaling van1300 m. Ook nu gaat het deels via de verkorte alternatieve route door het bos met veel obstakels, stenen, boomwortels etc. en deels ook over de officiële traproute. Soms gaan we onderweg een paar minuten zitten en drinken wat. Uiteindelijk komen we om 17.00 uur aan in hotel Mardi Chiya Kaka (wat betekent "thee van de broer van de vader") in Siding. En daar zit de gids en het Spaanse stel buiten. Het schijnt dat ze ons wel hebben gebeld maar dat er geen verbinding was. Ik heb weer een eigen kamer met douche en toilet. Ik ga me meteen douchen , die lekker warm is. Daarna kunnen we tot 18.30 uur nog lekker buiten zitten, dankzij de lagere ligging van het hotel. Daarna volgt het avondeten binnen in de eetkamer. Iedereen gaat ook hier vroeg met de kippen op stok.
Zondag 21 april, 5de dag van de Mardi Himal trekking van Siding naar Pokhara:
We kunnen om 7.30 uur al buiten ontbijten in de zon in Siding. Beneden zijn de maaltijden goedkoper dan boven in de bergen, en dat is logisch want al het voedsel wordt handmatig of met ezels naar boven gebracht. Ook nu heeft KB 200 roepies korting gekregen op mijn kamer. Daarna lopen we 15 min. naar beneden naar de bestelde jeep. Deze kost 7000 roepies, wat we moeten delen met 5 mensen (de Duitse jongen en gids gaan toch niet mee met de jeep). Het eerste uur rijden we op een zeer hobbelige weg met veel stenen, maar daarna wordt de weg een stuk beter. We komen door verschillende kleine en grotere dorpjes. Om 10.30 uur zijn we bij mijn hotel Silent Peak. Ik betaal de chauffeur 2800 roepies (voor mij en de gids) doch hij vraagt 3000 roepies, maar dat krijg hij niet van mij en daarom is hij boos. Mohan en zijn vrouw verwelkomen ons. We krijgen een kop thee. Ik geef gids KB zijn verdiende fooi want hij heeft zijn werk perfect gedaan, en betaal de hoteleigenaar voor de jeep op de heenweg, 5dg gids, 3 nachten kamer en 2 ontbijten (de laatste schenkt hij me). Daarna ga ik naar mijn kamer. Ik krijg nu een kamer aan de achterzijde nr 301. Gelukkig ook met een balkon en een fan. Daarna ga ik op mijn slippers wat te eten halen. Het is in Pokhara erg warm, 34 graden . Op mijn hotelkamer is het op dat tijdstip het beste om uit te houden . Ik zet foto's van de trekking op facebook en maak mijn verslag op Evernote. Om 17.15 uur loop ik nog op en neer langs het meer. Helaas is het weer heiig.'
De laatste dagen in Nepal ( 1dg Pokhara en 3 dagen Kathmandu tot 25 april
Maandag 22 april, van Pokhara naar Kathmandu, overnachten bij Manish ouders:
Om 7.00 uur ben ik beneden in hotel Silent Peak om te ontbijten. Ik geef een bediende de informatie zodat hij Duolingo Hindi- Engels kan installeren op zijn mobiel want hij wil zijn Engels verbeteren Zoonlief zou me naar de microbus station brengen , maar hij ligt nog op bed, daarom brengt zijn vader Mohan me met de scooter naar het station. Ik kan mee met de microbus van 8.00 uur en betaal 750 roepies en krijg een eenpersoons stoel. Hij vertrekt wel om 8.00 uur, maar stopt in Pokhara nog op 3 plaatsen waar nog mensen instappen. Uiteindelijk is het 8.40 uur voordat de microbus vol is en we echt naar Kathmandu rijden. De eerste 50 km is het hobbel de bobbel over de weg in aanleg, waar we 2 uur over doen. Daarna hebben we een plas/ eet stop om 10.30 uur van een half uur. Tot 80 km vanaf Pokhara zijn ze nog volop bezig met het reconstrueren van de weg. De buurman valt regelmatig om van de slaap, precies in mijn richting. Wat ik alles behalve leuk vind. Tijdens de rit laat ik mijn gedachten gaan over de laatste 5 maanden van Colombia t/m Nepal. Om 13.00 uur is de lunchstop. Op het stuk weg tussen 80 km na Pokhara tot 50 km voor Kathmandu kan de microbus aardig doorrijden . Maar 25 km vòòr Kathmandu zorgt de wegreconstructie voor een flinke file. En 12 km voor mijn eindbestemming Kalanki, om 17.00 uur, staan we stil omdat microbus kapot is. Er moet vanuit Kathmandu iemand komen die de microbus repareert. De helft van de passagiers staat buiten naast de bus. Ik vraag aan een jongen of hij Manish vader kan bellen want de reparatie kan wel 2-3 uur duren. Zo hoeft hij zich geen zorgen te maken waar ik blijf. Op een gegeven moment vraagt onze chauffeur aan mij hoeveel bagage ik bij me heb. Ik zeg "alleen een rugzak " . Hij pakt vervolgens mijn rugtas van het dak van de microbus en laat een andere microbus stoppen, waar ik mee mag rijden. (buitenlanders gaan in Nepal praktisch altijd voor). Daar bof ik bij. Deze microbus is al vol, maar ik word er bij gepropt waardoor de bijrijder nauwelijks meer kan zitten. De passagiers zijn benieuwd waar ik vandaan kom. Als er iemand uitstapt krijg ik een iets betere plaats. Ik stap uit bij de petrol pomp in Kalankie om 18.30 uur. Daar loop ik naar een tuktuk en laat het adres zien van Manish ouders. De chauffeur kent het adres niet en laat het adres ook aan een passagier zien. Dan komt ineens de tuktuk rijder die ik ken en hij legt de andere tuktuk chauffeur uit waar ik naar toe moet. Om 18.45 uur ben ik eindelijk bij de ouders van Manish. Ik heb spierpijn in mijn bovenbenen en kuiten als gevolg van de langdurige afdaling gisteren, op de laatste dag van de Mardi trekking. Ik zet mijn rugtas op Manish kamer en krijg water en koffie, waar ik aan toe was. Dan wordt de nieuwe koelkast bezorgt, die Manish en ik zijn ouders cadeau hebben gegeven. Ze zijn er erg blij mee. Dan gaan we buiten aan tafel zitten. Monika en haar man zijn ook gekomen. Rond 20.30 uur gaan we binnen eten: rijst met curry en omelet. Het is gezellig om weer bij hun te zijn.
Dinsdag 23 april: van Manish ouders naar Rupa en Keshab in Pepsi Cola:
Na het ontbijt brengt Manish broer me met de motor naar Pepsi Cola. Rupa en Keshab wisten van mijn komst, want ik had ze gebeld. Maar toen ik bij hun voor de deur stond was de poort gesloten. Ik bel ze op en roep, maar niemand hoorde me. Gelukkig wist ik nog hoe je heimelijk de poort kan ontgrendelen en zodoende kon ik toch binnen komen. Daar trof ik oma/Ama en Babu aan die ziek in bed lag. Rupa en Keshab waren gaan winkelen en komen pas om 17.30 uur terug. Dit vond ik niet bepaald leuk. Maar ik had daardoor wel de tijd om mijn rugtas leeg te maken en mijn vuile was in een sopje te zetten en te wassen. In de loop van de middag ga ik een nieuwe trolleytas kopen en mijn money belt laten repareren. Ook ga ik nog een half uurtje wandelen. De spierpijn in mijn benen wordt al minder. Als ik terugkom zijn Rupa en Keshab inmiddels ook thuis gekomen. Ze verontschuldigen zich voor hun afwezigheid. Daarna ga ik mijn nieuwe koffer in gebruik nemen. De afmetingen zijn dezelfde als mijn andere trolleytas, dus alles paste erin. Inmiddels waren mijn gewassen kledingstukken droog en die kon ik ook meteen inpakken. Om 20.00 uur gaan we eten : momo' s en dal bhat. Ook Keshab' s zus en haar dochter, die over was gekomen vanuit Australie, eten mee. Ook nu was het weer gezellig.
Woensdag 24 april, bij Rupa en Keshab in Pepsi Cola:
Mijn laatste hele dag in Nepal . Ik ben er klaar voor om terug te gaan naar huis. Alleen het weerbericht in Nederland staat me niet aan : vannacht was het 4 graden en overdag slechts 10 graden met buien en windkracht 4-5.. Wel is er een klein lichtpuntje want zaterdag met Koningsdag zouden de temperaturen omhoog gaan naar 16-17 graden en het zou overwegend droog zijn. Maar het blijft een groot temperatuurverschil want hier in Kathmandu is het 30 graden en zonnig. Een deel van de dag besteed ik aan het afmaken van mijn website zodat ik die naar jullie kan opsturen. Daarnaast moet ik Nepalees geld pinnen zodat ik mijn verblijfkosten hier kan betalen. Daarna loop ik nog naar het Orthopedisch ziekenhuis om afscheid te nemen van mijn collega's. Ook kan ik vandaag online inchecken voor de vlucht naar Dubai. Morgenochtend brengt Keshab me met de auto om 6.00 uur naar de luchthaven. Het is vanaf Pepsi Cola slechts 15 min. rijden. En om 9.00 uur vertrekt het vliegtuig van Kathmandu naar Dubai, daar moet ik overstappen en vlieg daarna naar Schiphol waar ik 's avonds om 20.00 uur hoop te landen. Jan komt me weer ophalen en brengt me naar huis . Daar ben ik wel heel blij mee.
Mijn vlucht gegevens op donderdag 25 april;
Van Kathmandu naar Dubai: vlucht EK 2263. Vertrek 9.00 uur, aankomst 12.05 uur, duur 4 uur en 50 min.
Van Dubai naar Schiphol. Vlucht EK 149. Vertrek 14.45 uur, aankomt 20.00 uur, duur 7 uur en 15 min.
Dit is mijn laatste verslag van mijn bijna 5 maanden durende vakantie. Ik ben de winter zonnig doorgekomen en veel buiten activiteiten kunnen doen. Vooral in Zuid Amerika heb ik veel nieuwe dingen kunnen zien en beleven en was elke dag een avontuur. In Nepal was het bekend terrein waar ik weer vele bekende plaatsen en mensen heb gezien. Doch het festival en de Mardi trekking waren hier de hoogte punten. Nu ga ik weer naar huis en dat zal weer wennen zijn. Gelukkig is het tennisseizoen weer begonnen waar ik me weer lekker hoop uit te leven. Ik hoop jullie allen weer gauw te zien en te spreken.
Groetjes van Francine
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2023-11-04 20:26:25
[totalVisitorCount] => 7432
[pictureCount] => 20
[visitorCount] => 942
[author] => Francine
[cityName] => Kathmandu
[travelId] => 529333
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2023-11-04
[dateReturn] => 2023-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/177/712_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/442/403_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => nepal-deel-2-van-14-tot-25-april-2024
)
[38] => stdClass Object
(
[reportId] => 5100657
[userId] => 442403
[countryId] => 132
[username] => zuidamfrancine
[datePublication] => 2024-04-14
[photoRevision] => 0
[title] => Nepal, 1ste verslag van 24 maart tot 14 april 2024
[message] => Hallo allemaal,
Nepal is weer de hekkensluiter van deze vakantie. Het is een mooie overgang van mijn avontuurlijke vakantie in Zuid Amerika en het dagelijkse leven in Nederland. Dit jaar heb ik niet gewerkt in het Orthopedisch ziekenhuis in Jorpati ( Kathmandu), wel ben ik daar een paar keer op bezoek geweest om mijn collega's weer te zien. Ik heb me hier vnl. bezig gehouden van het bezoeken van de bekende bezienswaardigheden in Kathmandu e.o. Ook heb ik Manish en zijn gezin en zijn familie weer ontmoet en weer bij mijn vertrouwde gast gezin gewoond. Het was weer een thuiskomen. Lees zelf maar.
Zondag 24 maart 2024: Sao Paulo en van Sao Paulo naar Dubai
Dit is mijn laatste dag in Sao Paulo en zelfs in Zuid Amerika. De ochtend gebruik ik om mijn schoonzus te bellen en om van alles te regelen zowel hier als overzee, zoals mijn verblijf en trekking in Nepal. Ik krijg van KLM bericht dat de vlucht vertraagd is van 20.55 uur naar 21.30 uur , dus hij vertrekt een half uur later uit Sao Paulo, maar hij komt maar 10 min later aan in Amsterdam ( wordt gezegd). Het blijft spannend of de 2 uur overstaptijd voldoende is om de vlucht naar Dubai te halen want ik moet mijn bagage zelf ophalen en opnieuw inchecken. Een paar jaar geleden heb ik deze vlucht, door extra vertraging, gemist. Vandaar mijn angst. Om 12.00 uur check ik uit bij mijn hostel. Ik sla mijn bagage op bij de receptie Daarna loop ik 5 km naar de Avenida Paulista, die vergeleken wordt met Time Square in New York . In deze straat bevindt zich ook het museum MASP (Museo Arte Sao Paulo) . Dit museum wordt met 4 pilaren hoog boven de grond geheven waardoor het lijkt alsof het museum zweeft. Op deze Avenida Paulista heerst een gezellige sfeer. Hij is vandaag autovrij en er paraderen veel mensen en er spelen en zingen diverse muzikanten. Ondertussen probeer ik nog wat nuttige dingetjes te kopen van mijn overgebleven Braziliaanse reals, zoals een nieuw hoesje voor mijn mobiele telefoon, een waterfles, tandpasta, zeep en fruit. Ik heb vandaag geboft met het weer want het is de hele dag droog geweest met een beetje zon, alleen de laatste 10 min. regent het een beetje. Terug in mijn hotel pak ik mijn bagage en bel tegen 18.00 uur een Uber taxi. Deze verschijnt al na 1 min en kost me 59 real = ca. €12. Even over 18.30 uur ben ik bij de terminal. Ik kan meteen inchecken. Ik krijg N.B. nog voorrang ,waarschijnlijk door mijn leeftijd. Alles verloopt georganiseerd en soepel. Ik kom in gesprek met een Braziliaanse die naar Lissabon gaat en haar broer 10 dg. opzoekt. Op het bord blijft vertrektijd 21.00 uur staan , maar we mogen pas om 21.30 uur instappen en om 21.50 uur gaan we de lucht in. De vlucht naar Amsterdam duurt 11,5 uur. We krijgen wat te eten en ik probeer wat te slapen.
We landen op Schiphol om 12.30 uur op maandag 25 maart , maar voordat we uit het vliegtuig stappen is het 13.00 uur. Ik haast me naar de de bagage hal, waar ik nog een tijd moet wachten voordat mijn bagage van de band afrolt. Daarna snel ik naar de vertrekhal en check in, daarna handbagage - en douane controle. Gelukkig is het overal erg rustig waardoor het snel gaat. Aangekomen bij gate G9 kan ik meteen het vliegtuig instappen, nadat ik het thuisfront nog snel een appje heb gestuurd. Het is 6 uur vliegen naar Dubai met de Emiraten . De airconditioning staat te laag afgesteld waardoor ik het koud heb en rillerig ben . De maaltijd is goed maar ik eet de helft maar op. Ook nu probeer ik wat te slapen onder een warm dekentje.' s Nachts om 12.15 uur komen we aan in Dubai.
Dinsdag 26 maart 2024 van Dubai naar Kathmandu en de 1ste dag in Kathmandu:
Het vliegtuig van Dubai Flight, van Dubai naar Kathmandu, zit vol. Veel Arabische jongens die in Nepal gaan werken. Het overgrote deel van de vlucht hou ik mijn ogen dicht en probeer te slapen met oordopjes in en ooglapje voor. Nu heb nu mijn linker voet ingezwachteld om vocht ophoping tegen te gaan. We krijgen ook wat te eten : omelet met 2 worstjes, broodje, vruchten yoghurtje en bakje met fruit. De vlucht heeft vertraging doordat we te laat vertrokken uit Dubai, maar de vlucht duurt ook langer dan men gezegd had nl. 4 uur . We landen pas om 9.00 uur ' s ochtends in Kathmandu. Ik had in Nederland al een toeristen visum aangeschaft, maar desondanks moest ik mijn gegevens invullen op een computer. Wat achteraf niet nodig bleek te zijn. Toen kon ik doorlopen naar de douane, waar ik in een wip langs was. Maar daarna moest de handbagage weer door de scanner Dit heb ik nog nooit ergens meegemaakt. Manish vertelde dat dit is ingesteld nadat er fraude geconstateerd was met goud, en dat willen ze zo onderscheppen door 2x de handbagage te controleren nl. bij de incheck en bij de uitcheck. Al met al duurt alles een eeuwigheid. Toen op zoek naar mijn koffer, die bleek al in een hoek te staan bij de andere bagage die ze van de band hadden gehaald. Ik stuur Manish een appje dat ik eraan kom. Hij stond al 1 uur in de aankomsthal te wachten. Hij was naar de luchthaven gekomen met een soort Uber motor taxi. Maar nu belt hij een soort Uber taxi voor ons tweeën en mijn bagage. Het is een klein autootje maar we passen erin. Hij moet helemaal door de binnenstad van Kathmandu waar het druk is met motors en auto 's . Volgens mij hebben we wel 1 uur in die taxi gezeten. Ik werd hartelijk ontvangen door de familie. Ik krijg de kamer van Manish zus, Monica, die een paar weken geleden getrouwd is en nu bij de ouders van haar echtgenoot inwoont. Aariv, de zoon van Manish, is al een echt manneke met zijn 7 maanden. We gaan aan tafel, er staat brood, boter, kaas, gekookte eieren en koffie en fruit. De familie is uitgenodigd bij de jongste zus van Manish moeder, ik ook. Maar ik ben zo moe dat ik voorstel dat ik hier eerst een paar uur ga slapen en als ik wakker ben dan wil ik wel naar hun toe komen. Manish, Manoj en vader gaan met de motor en de dames met de taxi. Ik ben gaan slapen en werd pas om 17.00 uur wakker. Ik voelde me al een stuk beter. Daarna gedoucht, maar net als vorig jaar is de douche koud. Dan bel ik Manish op die voor mij een motor taxi bestelt. Ik doe mijn dons jack aan want op de scooter 's avonds kan het koud zijn. Ik moest de poort afsluiten. Toen achter op de scooter midden door de stad met druk verkeer, vele onregelmatigheden in de weg, in het donker en links rijdend: het was weer een heel avontuur ! Heel bijzonder hoe ik al die uiterste mag beleven . Bij de familie was het gezellig. Ze waren aan het kaarten : eenentwintigen. Ook Monika en haar man Nawin waren er. Leuk om kennis met hem te maken. We kregen ook te eten ; rijst, curry, kip, schapenvlees, bloemkool, e.a. Het smaakt goed. Rond 21.00 uur gaan we weer weg, de dames met de taxi en de mannen op de motor. Thuis zitten we nog gezellig na te praten aan de tafel met een kopje masala thee . En om 23.00 uur gaan we naar bed. Het was weer een bijzondere dag. Wat een contrasten . En wat een fijne mensen ontmoet ik toch. Een ben een bevoorrecht mens.
Woensdag 27 maart: Kathmandu, bij Manish ouders, ziekenhuis bezoek e.a.:
Na me gedoucht te hebben krijg ik buiten mijn ontbijt; brood met een groenten omelet en koffie. De vader van Manish is een perfecte kok. De rest van de familie gaat pas laat in de ochtend dal bhat eten. Vroeg in de ochtend drinken ze een kop thee en eten alleen een paar biscuitjes. Ik bof dat mijn vuile was in de wasmachine gewassen kan worden. Het is weliswaar een beetje mistig buiten maar de temperatuur is aangenaam: 21 graden. Daarna gaan Manaram, Rejina en ik wandelen. We lopen de berg op en komen daar mooie tempels en huizen tegen en zelfs een groot restaurant Bij elke tempel wordt aan de bel getrokken om God of Shiva wakker te schudden . Ook in het dal staan meer huizen dan vorig jaar. Je ziet een geleidelijke een toename van het aantal huizen en een verbetering van de leefomstandigheden. Daarna lopen we naar beneden, deels door nieuw aangelegde trappen en deels over de weg. Onderweg kopen we nog verse eieren bij de kippenhouder. We wippen ook nog binnen bij een familielid. Thuis gaan we lunchen : rijst, kip, schapenkop ( ik niet), spinazie, en rauwkost. Daarna gaan Manish en ik met zijn oude motor naar het Orthopedisch ziekenhuis. Ik zet de zonnebril en een corona masker op wegens de uitlasgassen en stof. Het is te merken dat Manish al een paar jaar niet meer op zijn motor door Kathmandu heeft gereden, want hij rijdt wat langzamer en onzekerder. Dit is ook wel te begrijpen want het verkeer is hier erg druk en chaotisch met heel veel motors en scooters die zigzaggend over de weg en tussen de auto's door scheuren. Maar na 45 min komen we aan bij het ziekenhuis. Ik ga het eerst naar binnen bij de fysio. afdeling. Mijn collega's zitten in de keuken. Ramesh en Suraj zijn erg verrast. Ze hadden me wel verwacht maar wisten niet precies wanneer ik zou komen. En na 15 min komt Manish binnen. Ramesh kon zijn ogen bijna niet geloven. Dat beide heren waren in 4 jaar tijd in gewicht veranderd: Manish was aangekomen en Ramesh afgevallen. De andere collega heeft nu ook een zoon. Het is leuk om te zien dat ze het leuk vinden om elkaar weer te zien. Jammer is echter dat Alok en Goma er niet zijn. Ramesh is blij met mijn meegebrachte zuid Amerikaans geld, hij spaart namelijk buitenlands papieren geld. We drinken koffie en Manish trakteert op chocolade. Rond 15.30 uur maken Manish en ik nog een ronde door het ziekenhuis . Het aantal bekenden valt wat tegen omdat er al veel personeel naar huis is, maar desondanks heeft Manish er een goed gevoel over nadat hij een aantal mensen heeft gesproken. Ik ben door Ramesh ook nog uitgenodigd om het Chinese nieuwjaardag op 13 april bij hem thuis te vieren. Dan wordt de Bisket Jatra festival gevierd waarbij een enorme strijdwagen met daarin god Bhairav door de straten wordt getrokken en het eindigt met een wagengevecht bij Khaina Tole in Bhaktapur) ( ook wordt een paal in Bhaktapur naar beneden gehaald) Rond 16.30 uur rijden we met de motor naar de ouders van Rejina. We moeten een flink stuk omrijden omdat een aantal wegen zijn afgesloten bij Pashupatinath. Rejina en Aariv zijn met de taxi daar naar toe gegaan. We drinken daar thee. Daarna gaan we lopend naar de jongste broer van Keshab (Rejina's vader) waar ook zijn 90 jarige moeder woont. ( Manish, Aariv en Keshab gaan met de motor.) . Oma, Keshab, Rejina en Aariv vormen 4 generaties. Heel bijzonder !! Er worden veel foto's gemaakt. Er moeten vele gekke bekken getrokken worden voordat ook Aariv lachend op de foto staat. Daarna rijden we, met de auto naar de pas geopende bar van een van de neven. Dit is een bar waar je allerlei soorten thee kunt drinken en koffie en een hapje kunt eten en waar gerookt mag worden. Er wordt geen alcohol geschonken, waar de jongelui hier geen behoeften aan schijnen te hebben. Ook de eigenaar ( neef) houdt ons gezelschap . We zijn met z'n zessen. Die neef is een bijzonder energiek persoon met een dubbele baan : hij is IT professioneel en hij heeft 2 zaken. Hij wil zijn bedrijven geleidelijk uitbreiden. Er wordt veel gerookt waardoor ik meer ga hoesten en Manish hoofdpijn krijgt. Maar door de gember- limoen thee wordt het hoesten toch minder. Na gezellig gepraat te hebben , rijden we terug naar de schoonouders van Manish waar we gaan eten. Ze hebben ook Aariv mee naar huis genomen. We eten in de keuken ; kip, beaten rijst, aardappel curry, gebakken vis en rauwkost. Daarna nog rijst met curry. Na de 1ste ronde heb ik genoeg . Ze blijven maar aandringen maar ik scherm mijn bord af. Ook drink ik geen cola en whisky. Het is gezellig. Rejina krijgt nog een mooie zilveren schaal. Aariv heeft een aantal uren geslapen , en wordt wakker gemaakt als we rond 22.00 uur opstappen. Rejina en ik gaan terug met de taxi en Manish met de motor. Ook nu begint het te regenen. Tegen 23.00 uur zijn we thuis. We gaan meteen naar onze kamer. Alleen Manish broer is opgebleven , en de rest van de familie ligt al op bed. Ik ben blij dat ik nu even alleen ben , al die mensen om me heen vind ik erg vermoeiend. Ik kruip meteen in bed. Wat heb ik vandaag toch weer veel mensen gezien en gehoord, heel bijzonder !!
Donderdag 28 maart, Kathmandu, bij Manish ouders:
De dag begint met slecht weer, het regent en er hangt een mist. Manaram heeft weer een omelet met groenten voor me gemaakt als ontbijt. Manish en Rejina gaan cadeaus kopen voor kennissen en vrienden in Noorwegen. En daarna gaan ze naar een Nepalese film met haar neven en nicht. Ik ga niet mee want ik versta toch geen Nepalees ( op enkele woorden na). Daarna ga ik in de familie-kamer de film bekijken van de bruiloft van Monica en Nawin. Zo'n Nepalese bruiloft gaat gepaard met heel veel rituelen, waarbij zowel de bruid en bruidegom traditionele kleding dragen. De meeste huwelijken zijn gearrangeerd in Nepal, waarbij de vrouw uitgehuwelijkt wordt. Na het huwelijk verlaat ze haar ouderlijk huis en gaat bij de ouders van haar man wonen. Manaram stuurt mij de link van de bruiloft op YouTube door, zodat ik die ook aan anderen kan laten zien. Daarna krijg ik mijn dal bhat (= linzen soep met rijst) die de anderen halverwege de ochtend hebben gekregen. Vervolgens bladeren we de oude foto albums door van de ouders van Manish, van voor en na hun huwelijk, 42 jaar geleden. Daarna ben ik zo duf en slaperig geworden dat ik ga wandelen. Ik ga alleen, want de anderen zijn druk met het maken van momo's (deegtasjes gevuld met vlees en groenten ) voor vanavond. Ik loop de weg naar beneden af . Het is nu droog. Het is lekker om alleen te lopen. Het is ook leuk om de Nepalese mensen, de winkeltjes en de omgeving op me in te laten werken. 's Avonds maak ik een plan m.b.t. mijn verblijf en trekking vanaf Pokhara, na Nepalees nieuwjaarsdag op 13 april. Daarna eten we met z'n negenen momo's want Manish en Rejina en Monica met haar nieuwe echtgenoot zijn inmiddels ook thuis gekomen. Daarna wordt een 2de ronde momo's gemaakt:, de een maakt een soort klein pannenkoekje en de ander vult hem en maak er een mooi buideltje van en weer een ander stoomt ze. De Nepalezen zijn dol op momo's en eten er soms meer dan 20 op. Ik ben meestal na 5 stuks verzadigd.
Vrijdag 29 maart, Kathmandu ; bij Manish ouders:
Vandaag gaan Manish, Rejina en Aariv weer terug naar Noorwegen. Ze hebben heel wat bagage om in te pakken. Naast hun eigen spullen en de kinderwagen van Aariv hebben ze ook veel cadeaus gekregen . Gelukkig mogen ze ieder 30 kg ruimbagage en ieder 10 kg handbagage meenemen in het vliegtuig. Met 2 taxi's gaan we rond 14.00 uur naar de luchthaven van Kathmandu. Daar zijn ook al Rejina's ouders en neef en nicht. Er worden veel foto's gemaakt met en zonder Aariv. Hun vlucht vertrekt om 17.20 uur. Daarna rijden we weer met 1 taxi terug naar huis. Daar zie ik de foto reportage van de speen of de rijstvoedings-ceremonie ( Pasna) van Aariv begin maart . Als in Nepal namelijk een baby 6 maanden oud is en voor het eerste keer rijst of vast voedsel krijgt, wordt dit gevierd met een speciale ceremonie. (Bij 6 maanden is het spijsverteringsstelsel in staat vast voedsel te verwerken). Ook zie ik de trouwfilm van Manish broer en schoonzus van een paar jaar geleden. Ook dit ging gepaard met vele rituelen . Totaal anders dan een Nederlandse trouwerij. Als Manish broer terugkomt zet hij een Nepalese simkaart in mijn telefoon waardoor ik ook in Nepal kan bellen. Ook zet hij de taxi app " Pathao car Nepal" op mijn oude telefoon zodat ik ook in Nepal een taxi kan bellen. Het is te vergelijken met een Uber taxi app. De dochter van Manish broer van 17 maanden is helemaal van slag en huilt veel omdat zij haar neefje Aariv ( Babu) erg mist. Aan het eind van de middag maak ik samen met Manish moeder nog een korte wandeling want al dat zitten vindt mijn lijf niet zo lekker. Ik stuur Keshab en Rupa ( mijn gastgezin waar ik al jaren logeer) een bericht dat ik a.s. zondag na het ontbijt naar hun toe kom. 's Avonds eten we weer dal bhat. Daarna praten we nog wat na en gaan op tijd naar bed.
Zaterdag 30 maart Kathmandu, bij Manish ouders;
Het is een zaterdag en dat betekent in Nepal de enigste vrij dag in de week. Maar hier wordt volop gepoetst en gewassen. Iedereen is actief, alleen de dochter des huizes blijft lang in haar bed liggen. Alle dekens worden over de balustrade gehangen om te luchten. Het is stil nu Manish en Rejina en Aariv er niet meer zijn. De dochter van Manish broer is nog steeds van slag. Ze wil de hele dag appels en sinaasappels eten . Ik ontbijt buiten in de zon, omelet met brood. Het is goed weer vandaag. Soms een beetje te warm in de zon. In de loop van de ochtend geeft Manish schoonzus me een schoonheid/ gezicht behandeling. En Manish broer verft het haar van zijn vader en moeder zodat al het grijze haar weer mooi zwart wordt. Rond 15.30 uur gaan Manish broer en ik op de motor naar het centrum van Kathmandu om te kijken naar een ijskast voor zijn ouders. We gaan 3 zaken af , maar ze hebben alleen Samsung , LG, en Valberg ijskasten, allemaal zonder diepvriesladen . Alleen bij Sunrise Nepal Electronics hebben ze een Hisense ijskast met laden , maar niet in de winkel, wel in de opslag, maar die is op zaterdag dicht. Ik kan een van de volgende dagen komen kijken . Onverrichte zaken gaan we terug. We rijden met de motor door de oude binnenstad met de mooie oude tempels. Leuk om ze zo te zien ! Op de terugweg gaan we kip halen voor vanavond. Rond 20.30 uur eten we dal bhat met spinazie en kip. ( in Nepal is het normaal om 3x per dag en 7x per week dal bhat te eten) Daarna belt Manish vader zijn neef in Pokhara op. Ik kan, vóòr en nà de trekking, in zijn hotel logeren tegen een lage prijs. Hij regelt ook voor mij een gids waarmee ik de Mardi Himal trekking kan doen tegen een schappelijke prijs. En hij kan voor mij ook een permit / vergunning regelen om die trekking te doen. Het is wel jammer dat ze de weg naar Pokhara aan het repareren zijn waardoor de bus of microbus rit tussen 6-10 uur duurt. Daar de microbus nabij het huis van Manish ouders vertrekt, spreken we af dat ik zondagavond 14 april naar hun toe kom, daar blijf slapen en maandagochtend om 6.00 uur de microbus naar Pokhara neem.
Zondag 31 maart , 1ste paasdag, Kathmandu, verhuizing van Manish ouders naar Rupa en Keshab ( gastgezin in Pepsi Cola):
Vandaag verhuis ik met mijn bagage van het huis van Manish ouders naar het huis van mijn gastgezin in Pepsi Cola waar ik al meer dan 14 jaar verblijf als ik in Nepal ben. Na mijn ontbijt buiten , pak ik mijn spullen en belt de broer van Manish een taxi voor mij. De taxi moet omrijden omdat ze net de weg aan het repareren zijn, waardoor de prijs steeg van 900 (€6,27 ) naar 1100 roepies €7,66). Het wordt een rit door de stad van 1 uur aangezien het verkeer overal vaststaat omdat het "kantoor tijd" is tussen 10.00 -12.00 uur. Maar om 12.00 uur arriveer ik in Pepsi Cola. Gastvrouw Rupa en Oma/Ama zijn alleen thuis. Mijn koffer en rugzak zetten we meteen op de voorste kamer van de 1ste verdieping van hun huis. Dit is voor mij een nieuwe kamer want normaliter slaap ik op de achterste kamer waar nu Santi slaapt. We hebben elkaar heel wat te vertellen aangezien we elkaar niet of nauwelijks gesproken hebben via de telefoon tijdens mijn vakantie in Zuid Amerika. Rupa is herstellende van een ganglion (goedaardige zwelling) operatie in haar pols. Daarna is ze weer 5 kg aan gekomen doordat ze minder kon sporten en meer ging eten. Ze heeft bijna 1 jaar elke ochtend van 5 -8 uur gesport in een fitness centrum en intermittent fasting gedaan en daarbij is ze 17 kg afgevallen. Erg knap van haar want ze eet en snoept heel graag. Dan blijkt ook de dochter Nanu van 19 jaar thuis te zijn omdat ze moet studeren voor haar tentamens volgende week. Ze is nu 2de jaars fysiotherapie student. Ik heb haar enthousiast gemaakt om fysiotherapie te gaan studeren en ze haalt goede punten. Rupa moet aan het eind van de middag naar een viering bij de buren waarvan 2 jaar geleden de vader is gestorven. Dit is een jaarlijks terugkerend gebeuren waarbij de overledene herdacht wordt met de familie, soms ook de buren en een priester en er wordt gezamenlijk een maaltijd genuttigd. Rond 17.30 uur komt gastheer Keshab thuis samen met zijn zoon Babu. Keshab runt samen met zijn vriend een reisbureau en hotel in Kathmandu. Sinds de Corona tijd ligt het aantal bezoekende toeristen nog duidelijk onder het niveau van daarvoor. Ook wonen nog twee andere jonge personen tijdelijk in dit huis nl. een jongen van 22 jaar die in Kathmandu in een weeshuis heeft gezeten en nu (bijna) geadopteerd is door een Belgische man, die ik ook ken. En een meisje van dezelfde leeftijd die als weeskind op 2 jarige leeftijd geadapteerd is door een Amerikaans echtpaar. Zij is nu terug in Nepal om haar vader te zoeken ( haar moeder is overleden). Ze heeft al een oom gevonden , maar nog niet haar vader. Ze heeft haar geboorte akte nodig van haar vader of van het weeshuis om zodoende een non-residential nepali visa te krijgen . Het is voor haar een emotionele zoekactie, gelukkig kan ze hier ook wat ervaring opdoen met haar studie sociaalwerk.
Maandag 1 april, 2de paasdag ,Kathmandu, bij Rupa en Keshab:
Om 8.30 uur word ik geroepen voor het ontbijt. Ik krijg dal bhat met een gebakken ei en pikkels. Het smaakt weer ouderwets lekker. Daarna praat ik langdurig met Rupa. Ze heeft het moeilijk met Ama en met de geadopteerde jongen die tijdelijk in haar huis woont. Ama is inmiddels 83 jaar en begint vergeetachtig en dement te worden. Het lopen gaat steeds moeilijker. De hele dag brengt ze zittend door op de bank of op haar bed of etend in de keuken. Alleen Rupa verzorgt haar en de rest van haar kinderen kijken bijna niet naar haar om. En die geadopteerde jongen doet precies wat hij wil. Hij houdt zich niet aan de huisregels. Hij heeft geen werk en leeft van het geld van de Belgische man die hem geadopteerd heeft. Hij heeft een dure motor en fototoestel, mooie kleren en lang zwart haar. Rond 11.30 uur ga ik 1,5 uur wandelen. Het is warm en zonnig weer bij 27 graden. Ik loop de winkelstraat op en neer. Het is nog steeds een rommelig geheel met veel motors en auto's , geen doorlopende stoepen, veel kleine winkeltjes met (2de hands) kleding, fruit en groenten, alleen de telefoonwinkels , pizza huis en fitness centra zijn van grotere omvang. De laatsten zijn er m.n. afgelopen jaar bij gekomen. Ik moet mijn draai nog zien te vinden aangezien ik (nog) niet ga werken in het Orthopedisch ziekenhuis. Ik verveel me want ik heb nu geen echt doel. Uit verveling ga ik op mijn bed liggen en slaap 1 uurtje. Daarna ga ik weer 1 uurtje wandelen bij de Manohara Nadi rivier. Hier hebben ze een prachtig voetpad aangelegd waar veel mensen gaan wandelen. Alleen is de rivier erg vervuilt en stinkt en dat is jammer. 's Avonds doe ik die ronde nopens met een aantal huisgenoten. Rupa heeft het tempo er goed in. Een jaar geleden kon ze niet goed lopen i.v.m. haar zware gewicht en slechte conditie, maar nu gaat dat veel beter . Daarna gaan we om 20.00 uur thuis eten. Vervolgens gaat iedereen naar zijn of haar kamer. Rupa en Keshab staan 's ochtends al om 5.00 uur en daarom gaan ze altijd vroeg op stok. Hun kinderen , Nanu en Babu ( in Nepal wordt een meisje altijd Nanu genoemd en een jongen Babu) studeren nu hard voor hun tentamen en maken vele overuren tot 's avonds laat. Gelukkig heb ik een grote kamer met een 2 pp. bed met daarbij een buiten terras en een grote badkamer met douche en toilet. Ik vul de tijd met het selecteren van mijn gemaakte foto's en het opschrijven van mijn belevenissen.
Dinsdag 2 april, Kathmandu , bij Rupa en Keshab, bezoek aan Patan Durban square:
Vandaag loop ik naar Durban square in Patan . Volgens Maps.Me is de afstand 7 km . Tot Koteshwor volg ik kleine , deels onverharde weggetjes, die ook langs de luchthaven leiden, daarna moet ik mijn weg vervolgen over de stoep van drukke verharde wegen. Na 1,5 tot 2 uur ben ik bij Durban Square in Patan. Het is voor het eerst dat ik betaal voor de entree. Nu was er meer ticket controle i.t.t. andere jaren. Maar je kunt het ticket gratis verlengen tot de geldigheid van je visum. Patan is tegenwoordig Lalitpur en is -op Kathmandu en Pokhara na- de grootste stad van Nepal. Het is de thuisbasis van de beste ambachtslieden en heeft nog een groot aantal goed bewaarde hindoetempels, boeddhistische kloosters (vihars) en monumenten . Patan Durbar square ligt in het hart van de stad. Hier staan een mengelmoes van paleisgebouwen, artistieke binnenplaatsen en pagodetempels en monumenten met prachtig houtsnijwerk. De Krishna Mandir is de belangrijkste tempel. Andere tempels zijn de Bhimsen-tempel, de Vishwanath-tempel en de Taleju Bhawani tempel. Het paleis heeft 3 binnenpleinen. Het plein met het oude paleis en de tempels leed zware schade bij de aardbeving in Nepal van 25 april 2015 Na daar 1,5 uur rond te hebben gelopen , heb ik het wel gezien en loop ik terug. In die omgeving rijden enorm veel motors waardoor ik hoofdpijn krijg van de uitlaatgassen en van het lawaai. Het is ook warm. Rond 16.00 uur ben ik weer terug. Nanu zit te studeren beneden op het trapje voor de deur. Zij doet de poort open voor mij. Rupa en Keshab zijn niet thuis, ze zijn met een familielid naar een astroloog geweest , die de toekomst van een neef voorspelt die nu in Canada werkt en IT studeert. Hij is daar niet gelukkig. Maar de waarzegster zegt dat in december alles goed komt. Om 20.30 uur gaan we eten : natuurlijk dal bhat,. Daarna praten we nog wat na en gaat iedereen om 21.30 uur naar zijn eigen kamer
Woensdag 3 april, Kathmandu, bij Rupa en Keshab, bezoek aan orthopedisch ziekenhuis. en Stupa van Boudhanath;
Om 9.15 krijg ik mijn ontbijt bestaande uit een meergranen roti met gebakken ei en gebakken bloemkool met aardappel. Rond 11.45 uur loop ik naar het Orthopedisch ziekenhuis in Jorpati. Onderweg koop ik mandarijnen voor mijn collega's omdat ik weet dat ze die lekker vinden. Maar ik heb pech want alleen Goma en een assistente zijn aanwezig op de fysiotherapie afdeling. De 4 andere collega's zijn afwezig , de een omdat hij rugpijn heeft, de ander heeft pijn op de borst en twee anderen omdat ze met hun kind naar de dokter moesten of naar zijn ouders. Nu moet Goma en een assistent 75 patiënten behandelen. Eigenlijk is er in al die jaren niets veranderd. De dokters sturen hun patiënten naar de fysiotherapie afdeling. met de opdracht hun te behandelen met een of twee apparaten bv Electrotherapie, TENS, UG of paraffine. Patiënten willen daarom niet oefenen, hoewel dat beter voor hun zou zijn. Als ze moeten oefenen gaan ze klagen bij de dokter of directie. Voor de fysiotherapeuten is het wel makkelijk om een apparaat te geven want dat kan een assistent of zuster ook geven, maar het demotiveert en frustreert hun wel. Vooral ook het hoog aantal patiënten van gemiddeld 100 patiënten per dag. Maar het was wel leuk om Goma weer te spreken want vorig jaar, toen ik hier ook was, was ze met zwangerschap verlof. Daarna loop ik naar de Stupa van Boudhanath. Ik zet mijn mondmasker op want het is stoffig door al die motors en auto's. Onderweg koop ik nog een samosa. Bij de Stupa neem ik niet de hoofdingang maar de achteringang want daar kom ik gratis binnen. Boudhanath is een van de belangrijkste Boeddhistische bedevaartsoorden . En de stupa is een van de grootste ter wereld. Elke dag lopen er honderden toeristen en pelgrims met de klok mee rond de stupa , onder de beschermende ogen van Boeddha. Gelovigen komen hier om hun karma ( optelsom van alle goede en slechte daden in je leven) te reinigen en lopen de kora (meditatie ritueel) rond de stupa. Een Stupa is een monument die het lichaam, de spraak en de geest van de Boeddha symboliseren Stupa's zijn meestal gevuld met mantra's , evt. relikwieën van leraren en andere heilige objecten. Elk jaar ga ik er wel een of twee keer naar toe, aangezien ik het een bijzondere plek vind. Al jaren ontmoet ik daar dezelfde verkoper van Boeddhistische gebedssnoeren , maar nu was hij er niet. Rond 15.15 uur loop ik in 1,5 uur weer terug naar huis. Terug in huis pak ik een schaaltje yoghurt/ curt. Deze smaakt heel anders dan in Nederland , maar ik vind ze erg lekker, en gelukkig niet zo zoet als in Zuid Amerika. Ik vraag aan een vriendin of ze de kapper voor mij in IJsselstein wil afspreken, want mijn haar is behoorlijk lang geworden en ik durf het niet aan om in Kathmandu naar de kapper te gaan want alle vrouwen hebben hier lang haar.
Donderdag 4 april, Kathmandu, bij Rupa en Keshab, bezoek aan de Monkey tempel/Swayambhu tempel
Vandaag en de komende dagen wordt herdacht dat de vader van Keshab en en de man van ama 20 jaar geleden is overleden. Daarom mogen Keshab en Rupa bepaalde producten niet eten, zoals zout, rijst, tomaat, knoflook etc. Alle broers en zussen komen bij elkaar in het huis van Keshab 's oudste broer. Ook een priester is daarbij aanwezig. Doch Rupa gaat iets later naar deze Pusa, en maakt mijn ontbijt eerst klaar bestaande uit bloemkool, sperziebonen en rijst en een snee bruin brood met een gebakken ei. Daarna schrijf ik, in de zon op mijn terras, mijn belevenissen op in Evernote. Maar ik had het bijna af toen Evernote wegens oververhitting van mijn smartphone werd afgesloten, en toen was ik alles kwijt want ik had het tussentijds niet afgeslagen. Stom !! Rond 10.45 uur loop ik naar de Monkey tempel of de Swayambhu tempel. Het is vanaf het huis van mijn gastgezin 12 km lopen. Ook vandaag is het zonnig, warm en 29 graden. Gelukkig waait er een windje waardoor het minder warm aanvoelt. Ook nu leidt de route via Koteshwor , daarna over een voetpad langs de NH34, Tundikhel, Ratnapark en de brug over de Bisnomati rivier. Daarna loop ik verkeerd waardoor ik 30 min. extra erover doe. . Uiteindelijk ben ik pas (na 3,5 uur lopen) om 14.30 uur bij de Swayambhu tempel. Ook nu weet ik een zij- ingang aan de zuidoostkant waardoor ik gratis binnen kan komen . Het is een oud religieus complex bovenop een heuvel, wat bestaat uit een stoepa en een verscheidenheid aan heiligdommen en tempels, waarvan sommige dateren uit de Licchavi-periode. Een Tibetaans klooster, museum en bibliotheek zijn recentere toevoegingen. Op de stoepa zijn de ogen en wenkbrauwen van Boeddha geschilderd die in 4 richtingen kijkt. Daartussen is de nummer één (in Nepalees schrift) geschilderd in de vorm van een neus. Er zijn ook winkels, restaurants en hostels. Er leven heilige apen in de noordwestelijke delen van de tempel. Ze zijn heilig omdat Manjushri, de bodhisatvva van wijsheid en geleerdheid, de heuvel waarop de stoepa staat, aan het optrekken was. Het was de bedoeling dat hij zijn haar kort zou laten, maar hij liet het lang groeien en de hoofdluis groeide. Er wordt gezegd dat de hoofdluizen in deze apen zijn veranderd. Hoewel de site als boeddhistisch wordt beschouwd, wordt de plaats vereerd door zowel boeddhisten als hindoes. Vanaf boven heb je ook een mooi uitzicht over de stad Kathmandu. Het is altijd de moeite waard om daar rond te lopen. Maar je moet daar niets eten want de apen die daar rondlopen zijn hondsbrutaal en grijpen dat uit je handen. Ik kan daar niet langer dan 1 uur blijven want ik moet weer 3 uur teruglopen. Ik heb veel mijn mondmasker op wegens de uitlaatgassen van de talrijke auto's en motors. Ik laat mijn flesje vullen met water bij een waterbron waar vrouwen hun waterflessen voor thuis vullen want ik heb behoorlijk veel dorst gekregen. Om 18.30 uur ben ik weer thuis. Ik kan meteen aan tafel aanschuiven, want Rupa en Keshab hebben diverse gerechten meegenomen naar huis van de overlijdens viering, zodat we dit met de hele familie thuis kunnen opeten. Vorig jaar was ik op dezelfde datum hier, en werd ik ook uitgenodigd om daar te komen eten. 's Avonds krijg ik via de buurtapp het mooie bericht dat mijn buurvrouw zwanger is en in september haar 2de dochter krijgt. Zo staat dood/verdriet en leven/vreugde weer naast elkaar. "Life goes on"
Vrijdag 5 april, Kathmandu, bij Rupa en Keshab , bezoek aan Pashupatinath:
Vandaag zoek ik mijn "vertier" wat dichter bij huis, want het was gisteren toch wel een beetje ver lopen . Ik loop nu naar Pashupatinath. Ik doe er 1,5 uur over. Er staat minder wind waardoor het warmer aanvoelt. Het eerste stuk loop ik dezelfde route als naar het ziekenhuis en het 2de stuk langs het vliegveld en de promenade langs de Bagmati rivier. Ook nu weet ik een sluiproute waardoor ik er gratis binnenkom. De Pashupatinath tempel is één van de belangrijkste Hindoe tempels ter wereld en is de verblijfplaats van de Heer Pashupatinath, een incarnatie van Shiva, de god van de dieren. De gebouwen staan op de lijst van het UNESCO werelderfgoed en liggen langs de heilige Bagmati rivier. Men vermoedt dat de tempel gebouwd is in het jaar 400 en gerestaureerd is in de 17de eeuw. Langs de vervuilde oever van de heilige Bagmati rivier vinden dagelijks de rituele lijkverbrandingen plaats op een reeks crematieplatforms. De as wordt vervolgens in de rivier uitgestrooid. De voeten van de overledenen worden eerst gereinigd in de rivier waarna het lichaam op een houtstapel wordt gelegd en in brand wordt gestoken. De lichamen zijn vaak zichtbaar en dit ritueel is dus niet altijd aangenaam om te zien. De rookpluimen worden soms door de wind over de rivier geblazen, recht in je gezicht. Overal kom je de kleurrijke Saddhus tegen maar bijna allemaal willen ze geld voor een foto, tenzij je een goede zoomlens mee hebt. Maar Saddhus zijn eigenlijk heilige mannen en volgelingen van Shiva, die vooral opvallen door hun bonte kledij, beschilderde lichamen en gezichten en hun opzichtige haartooien. Ik ga er elke jaar, als ik in Kathmandu ben , wel een keer naar Pashupatinath . En elke keer kijk ik mijn ogen uit en word ik er stil van. Dit keer lagen er geen lijken op de ghats (= trappen om naar de rivier af te dalen met plateaus waar dagelijks crematies plaatsvinden) wel rookte nog vele houtstapels. En langs één houtstapel lag een lijk in een oranje doek gewikkeld. De overledene werd naar het plateau gedragen waarna het op de houtstapel gelegd werd. Men liep er drie maal omheen (met de klok mee) waarna normaal de oudste zoon of broer ( kaal geschoren) de stapel aansteekt ter hoogte van de mond. Deze plaats is belangrijk omdat men gelooft dat de geest van de overledene het lichaam via de mond verlaat. Na 1,5 uur daar rond gelopen te hebben verlaat ik deze heilige plaats weer via de officiële in-en uitgang en loop terug naar Pepsi Cola waar mijn gastgezin woont. De poort zit op slot en Rupa is weg , maar ik weet dat de dochter boven studeert en daarom roep ik hard waarna ze de poort voor mij open doet. ' s Avonds verneem ik dat mijn kapper in IJsselstein gesloten is en pas eind mei met een nieuwe eigenaar weer open gaat. Dat is een tegenvaller, waar moet ik dan naar toe ?? Ik zet nog foto's van de stupa van Boudhanath en de Monkey tempel op facebook en ga om 23. 00 uur slapen.
Zaterdag 6 april, Kathmandu, bezoek aan Koteshwor:
Het is 6 april en het zou onze 51 jarige trouwdag zijn geweest als Henk nog had geleefd. Maar ik schreef gisteren al " lifes goes on". Het is ook zaterdag , wat de enigste vrije dag van de week is in Nepal. Het ontbijt is extra laat , namelijk om 10.00 uur, maar er is veel aandacht aan besteedt : met vis, knakworstjes, rijst, aardappel curry en een glas lassie ( milkshake). Voor het eerst zit de hele familie tegelijk aan tafel. De zus van Keshab en haar dochter ontbijten ook mee (de dochter woont al 7 jaar in de VS en is speciaal over gekomen is om haar familie te bezoeken en om nieuwjaar te vieren). Ook de schoonmaakster en haar 2 kinderen krijgen een bord met eten .Tussen de middag loop ik naar Koteshwor: het is 45 min. lopen . Het is opvallend schoon langs de weg. Sinds vorig jaar besteedt de regering hier extra aandacht aan en zie je overal mannen en vrouwen bezig om de troep op en langs de weg op te ruimen. In Koteshwor zijn méér en wat grotere winkels dan in Pepsi Cola. De meesten zijn gewoon open op zaterdag. Ik kijk naar een nieuwe trolley tas, want de rits van mijn huidige koffer sluit af en toe niet goed. Ik loop ook nog eventjes langs de winkel van Manish schoonvader (die nu gerund wordt door zijn neef) . Maar die winkel is jammer genoeg dicht. Rond 15.30 uur loop ik terug. Er volgt een rustig avondje.
Zondag 7 april : Kathmandu, naar de kapper en schoonheidsspecialiste, naar Dhulikhel
Vandaag trek ik de stoute schoenen aan en ga naar de kapsalon in de buurt, om mijn haar te laten knippen. Ik heb het nooit aangedurfd, maar nu mijn eigen kapper in IJsselstein gestopt is , moet ik daar ook op zoek naar een andere vreemde kapper, dus kan ik net zo goed hier gaan. Ik zoek wat foto's van mijzelf op als model-voorbeeld voor hun. Eerst wordt mijn haar gewassen en daarna geknipt door een jongen. Hij spreekt alleen Nepalees, maar de schoonheidsspecialiste van de zaak vertaalt het in het Engels. Zo komen we er wel uit en het resultaat valt me niet tegen, en het kostte me maar 500 roepies = €3,50. Ik ben helemaal verbaast. Toen ik naar buiten liep realiseerde ik me dat mijn gezicht best een schoonheidsbehandeling kan gebruiken. Daarom ben ik teruggegaan. De schoonheidsspecialiste wou net gaan lunchen , maar ze vindt het niet erg om haar lunch uit te stellen en mij een gezichts behandeling te geven . Eerst krijg ik een gezichtsmassage en daarna behandelt ze mijn gezicht met wel 10 crèmepjes en zalfjes. Vervolgens krijgen ook mijn armen en schouders een beurt. Alles bij elkaar is ze wel 1 uur bezig. Daarna moest mijn haar weer gewassen worden want door het gebruik van al die crèmepjes stond mijn haar alle kanten op. Al met al kostte het me maar 2000 roepies = €14. . Een stuk goedkoper dan in Nederland !! Daarna loop ik naar een naai atelier waar ze de rits van mijn buiktasje maken voor slechts 50 roepies = €0,35. Hij vervangt enkel het lipje en knijp de rits met een tangetje op verschillende plaatsen dicht en daarna ritst hij weer perfect. Rupa vindt mijn haar ook goed zitten. Ze zegt dat er ook kappers zijn die nog goedkoper zijn en slechts 250 roepies = €2 vragen ( zonder het haar te wassen) 's Avonds brengen we Nanu met de auto terug naar haar kamer in Dhulikhel : 30 km ten Z-O van Kathmandu. Ze studeert hier fysiotherapie en morgen begint haar tentamen week.
Maandag 8 april, Kathmandu: herdenking sterfdag Keshab' s vader, bezoek aan Kopan klooster:
Keshab 's vader ( de man van ama) is 20 jaar geleden overleden , en die dag wordt vandaag herdacht in het huis van de oudste zoon ( wanneer de moeder sterft wordt de herdenking gehouden bij de jongste zoon). Keshab en Rupa, zijn al vroeg naar het huis van hun oudste ( schoon) broer gegaan om te koken. Ze verwachten 55 mensen, die ook allemaal blijven eten . Wij gaan pas om 9.30 uur . Iedereen, m.n. familieleden zitten deels op de grond van het dakterras. Een priester is ook aanwezig die elke bezoeker een gele tika geeft op zijn/ haar voorhoofd. Iedereen geeft hem wat geld. Om hem heen staan vele schalen met voedsel die bedoeld zijn voor de overleden vader. Ook wij krijgen te eten : eerst roti met aardappel curry en daarna rijst en diverse groenten. En als dessert rijstpudding van Rupa. De oudste generatie, 3 dames van 84 jaar, zitten op een stoel en de jongeren zitten in lotushouding op de grond. Het is gezellig en iedereen praat met elkaar. Inmiddels ken ik ook het merendeel van de familie. Het is verder een komen en gaan van buren, kennissen e.a. mensen die allemaal blijven eten. Om 11.30 uur ga ik weg want ik wil het Kopan klooster / monasterie bezoeken. Het is ruim 8 km lopen. Een halve km. daarvoor ligt het Kopan nunnery / nonnenklooster. Dit is het grootste Tibetaans Boeddhistische nonnenklooster in Nepal met 400 nonnen. Ik krijg permissie om in dit complex rond te lopen en zie jonge meisjes lopen in lange paarse habijten. Ze studeren hier, maar moeten ook helpen bij de schoonmaak en bij andere klussen. Daarna loop ik de heuvel op naar het Kopan klooster / monasterie. Dit is het oudste Tibetaans - Boeddhistisch klooster van Kathmandu. Eerst werd ik niet toegelaten omdat mijn bermuda te kort was, maar nadat ik hem een paar cm langer had getrokken mocht ik toch naar binnen . Er staat een prachtige tempel en er is ook een mooie tuin met mooie stoepa's. Ook heb je een mooi uitzicht op de stad Kathmandu. Hier kun je ook terecht voor meditatie cursussen. Het is een mooi complex. Op de terugweg bezoek ik een winkeltje met thangka's en koop een klein exemplaar. Rond 17.00 uur ben ik weer terug. Maar de poort zit op slot. Ik bel Rupa op, die nog steeds in het huis van haar zwager is. Zij belt Ramaran op , die in huis is en die komt de poort open maken .'s Avonds gaan we weer eten bij Keshab 's broer. Santi gaat niet mee. Ramaran wil met de motor gaan en ik klim bij hem achterop. In de keuken krijgen we een bord eten. Ik eet alleen groenten : bloemkool, sperziebonen en een soort spinazie, en yoghurt na. Rond 19.30 uur loop ik terug, want Babu en Ramaran zijn al eerder naar huis gegaan. Keshab is naar een bruiloft en komt wat later terug om Rupa en Ama op te halen met de auto. 's Avonds belt Manish me op vanuit Noorwegen
Dinsdag 9 april, Kathmandu, bezoek fysio. van NOH:
Na het ontbijt loop ik in 1 uur en 15 min. naar het Nepalees Orthopedisch ziekenhuis in Jorpati. Ook nu neem ik wat fruit mee. Tegen 12.00 uur kom ik daar aan. Het is leuk om al mijn collega's weer te zien: Ramesh, Alok, Goma, Suray en 2 nieuwe vrouwelijke fysio's . Alleen Dipak komt jammer genoeg niet opdagen (later vernam ik dat hij onverwachts met iemand naar het ziekenhuis moest). Iedereen is nog aan het werk en ik wandel door de oefenzaal en bekijk hun prestaties. Daarna gaan we in de keuken lunchen en met elkaar praten. Het is weer ouderwets gezellig. Inmiddels heeft elke collega 1 of 2 kinderen. Ik kan vandaag al met Ramesh op de motor meerijden naar Bhaktapur want vandaag begint daar het Biska Jatra ( Bisket Jatra) festival. Maar ik heb daar geen rekening mee gehouden. Ik geef er de voorkeur aan om vrijdagmiddag met hem mee te gaan , en dan vrijdagavond en zaterdag (nieuwjaarsdag) het Biska festival mee te maken . En als hij zondag weer naar het orthopedisch ziekenhuis rijdt kan hij me in Thimi afzetten. Ik loop terug ( ondanks dat de jongens aandringen om me met de motor thuis te willen brengen) . Onderweg koop ik bij een auto goedkope mandarijnen voor Rupa ; 1 kg voor slechts 100 roepies ( €0,70) . Het is nu helemaal bewolkt. Rupa is niet thuis. Wel Ama en een schoonzus van Keshab. Als ze thuis komt maakt ze samen met Keshab het avondeten klaar. Ze voelt zich niet lekker. ' s Avonds zet ik nog wat foto's op facebook. Weer een dag voorbij !
Woensdag 10 april, Kathmandu, werken aan website en Pepsi Cola:
Ook vandaag blijf ik in huis en dicht bij huis want ik wil mijn verslagen klaar hebben om ze vòòr of in het weekend op mijn website te plaatsen. Rupa heeft nu echt de griep en Keshab maakt het ontbijt. Hij vindt koken leuk en is er erg handig in . Er staat een hele schaal met fruit op tafel: schijfjes mandarijn, watermeloen en druiven. Verder krijgen we bloemkool, bonen, aardappel curry, rijst en gebakken ei. Ze leren het al om mij geen of slechts een beetje rijst te geven. Het schrijfwerk doe ik op het balkon van mijn kamer, heerlijk in de zon. Ook ga ik 2x 1,5 uur in de omgeving wandelen , want zonder beweging buiten is mijn dag niet compleet. Bij tassenwinkels informeer ik of ze dezelfde trolleytas hebben zoals ik nu heb. Ik laat hierbij een foto zien van de tas. Er is veel prijs en kwaliteit verschil, maar er is niet veel keus want hier zijn de winkeltjes maar klein. Dan krijg ik een berichtje van Ramesh waarin hij schrijft dat ik niet in Bhaktapur bij hem Bisket Jatra kan vieren op 13 april ( nieuwjaarsdag) omdat niemand thuis is. Dat is een tegenvaller, want ik had me er zo op verheugd om van dichtbij Biskek Jatra te vieren samen met de Newari bevolking in Bhaktapur. Gelukkig biedt Keshab aan om met het hele gezin zaterdag naar Bhaktapur te gaan met de auto om Bisket Jatra te vieren en zondag naar Thimi, waar Sindur Jatra wordt gevierd. Zo zal ik Bisket toch kunnen meemaken. Ik zal wat uitleggen wat deze feesten inhouden :
Bisket Jatra in Bhaktapur:
Wordt gevierd aan het begin van het Nepalese nieuwjaar en verwelkomt het lente-seizoen. Het festival duurt 8 nachten en 9 dagen en begint 4 dagen voor het Nepalese nieuwjaar. Op de laatste dag van het jaar worden houten palen op 2 verschillende plekken in Bhaktapur gehesen. Een ervan wordt de dag erna neergehaald, en de ander op de laatste dag van het festival. Ook worden drie verdiepingen tellende strijdwagens in pagodestijl van de godheid Bhairavnath en Bhadrakali door de straten getrokken. Ook vindt er touwtrekken ( Bhadrakali) plaats tussen de thane-en kone gemeenschappen. En er is ook een tongpiercings ceremonie van bode. Kinderen bieden snoep, fruit en cadeautjes aan hun moeder aan om respect te tonen. Helaas vallen er ook elke jaar gewonden en doden omdat mensen onder voet worden gelopen.
Sindur Jatra in Thimi;
Het wordt ook wel Vermilion Powder Festival genoemd omdat de gezichten van alle mensen bedekt zijn met oranje kleurstof. Het festival wordt hier 3 dagen gevierd. Op de 2de dag van het nieuwe jaar vindt het festival plaats in het Balkumari tempelgebied. En op de 3de dag brengen mensen strijdwagens (32) met afbeeldingen van verschillende goden vroeg in de ochtend naar de Balkumari tempel. Deze strijdwagens worden op de schouders gedragen en paraderen door de straten terwijl sindur (oranje poeder) naar hen wordt geslingerd. De mensen dansen eromheen.
Donderdag 11 april , Kathmandu, bezoek aan Thamel en Patan Durbar square:
Er is een nieuwe vrouwelijke logee gearriveerd in mijn Guesthouse. Ze is vannacht om 1.30 uur aangekomen en opgehaald vanaf de luchthaven door Keshab. Ze komt uit Polen. Ik heb besloten om naar Thamel te gaan, 10 km hier vandaan. Ik kan met Keshab meerijden , samen met Babu en Santi , die ook daar in de buurt moeten zijn. Thamel staat bekend als een bruisend toeristisch stadsdeel en het belangrijkste uitgangsgebied van de stad en als een commerciële wijk. Ik loop door de vele smalle steegjes van Thamel met een verscheidenheid aan kleine winkels, m.n. voor trekking - en wandel uitrusting, souvenirs, kasjmier sjaals en truien, reisbureaus en wisselkantoren. Ik koop een klein souvenirtje nl. een zwart stenen bordje met erop geschreven " namaste", dit is de Nepalese begroeting en betekent " hallo, maar letterlijk betekent het " ik groet de god in je ". Daarna loop ik in 1,5 uur naar het Durbar square in Patan. Soms vallen er wat druppels uit de hemel , maar het is weer droog als ik het Durbar square bereik. Mijn entree ticket is nog geldig, maar er wordt nu minder gecontroleerd. Ik kom in gesprek met een Nepalese gids. Hij vraagt aan mij waar ik vandaan kom. Ik zeg Nederland. Hij reageert met " het land met de vele bergen " , ik kijk hem verbaast aan, . Hij wil de mensen daarmee aan het lachen krijgen. Met " hoge bergen" bedoelt hij de vele lange mensen die in Nederland wonen, i.t.t. Nepal waar de mensen een stuk kleiner zijn. Vervolgens loop ik in 1uur en 15 min. terug naar Pepsi Cola. Om 16.00 uur begint het harder te regenen en te onweren. Gelukkig heb ik een paraplu bij me, maar geen jas. Als ik thuis kom blijkt er weer een "power cut = een stroomstoring te zijn, waardoor het donker is en het internet eruit ligt. Gelukkig is het na 1-2 uur voorbij.
Vrijdag 12 april ; Kathmandu, website afmaken en voorbereiden trekking:
Vanochtend ben ik aan de diarree. Ik heb gisteren waarschijnlijk iets verkeerds gegeten, maar ik weet niet wat. Gelukkig heb ik geen buikpijn. Vandaag maak ik wat verslagen voor de website. Vervolgens ga ik een cadeau kopen voor Manish zus en zwager die mij ,ter ere van hun huwelijk op 4 maart, uitgenodigd hebben voor een etentje a.s. zondagavond. Ook heb ik nog wat toiletspullen nodig en ik moet geld gaan pinnen. 's Avonds begin ik alvast met het inpakken van mijn rugtas voor de trekking want ik verwacht dat ik daar weinig tijd meer voor zal hebben de 2 komende dagen
Zaterdag 13 april, nieuwjaarsdag, Bisket Jatra festival in Bhaktapur en Sindur Jatra festival inThimi:
's Ochtens rijden we (met de leden van mijn gastgezin) eerst naar Thimi waar we Ama afzetten en wat eten. Daarna rijden we met de auto door naar Bhaktapur. Het is erg druk op de weg want iedereen wil het Bisket Jatra festival meemaken in Bhaktapur. Het grote spektakel begint echter pas vanavond, maar nu kunnen we de voorbereidingen zien. We moeten de auto buiten de stad Bhaktapur parkeren en naar het Durbar Square lopen (Bhaktapur heeft ook een Durbar square) . Ik, als buitenlander, moet 1800 roepies entree geld betalen, de Nepalezen niets. Ik kan het ticket laten verlengen , maar dat heeft toch geen zin, want volgende week ga ik de trekking maken en daarna heb ik nog maar 2 dagen voordat ik naar huis ga. We bekijken de prachtige tempels op het Durbar square en maken foto's en video's. Daarna lopen we door naar de plaats waar de drieverdiepingen tellende strijdwagen( raths) in pagodestijl van de godheid Bhairava en Bhadrakali staat. Vele mensen offeren daar wat geld en krijgen daarvoor een " heilige takje". Deze strijdwagen wordt vanavond door de straten getrokken. Op dat plein staat ook de grote houtenpaal die vanavond door veel mensen, van verschillende wijken van Bhaktapur, via 4 of 5 touwen omver wordt getrokken. De richting waar hij naar toe valt voorspeld niet veel goeds voor het komende jaar. We eten daar nog de wereld beroemde Bhaktapurse yoghurt die in aardenwerk potjes wordt verkocht. Daarna rijden we weer terug naar Thimi waar we om 17.00 uur moeten zijn. We eten daar met de hele familie dal bhat. Daarna volg ik en 2 neven de stoet waarin ook de versierde tempeltjes / strijdwagens meegedragen worden en muziekbandjes spelen. Iedereen strooit met oranje poeder en men wrijft elkaar ook in met oranje poeder. Ook ik word niet gespaard. Mijn gezicht is oranje en mijn witte broek en T shirt ook (oude , veel te grote kleren van Rupa) .Een hele mensen massa is op de been, deels als toeschouwer en deels meelopend met de stoet. Vanavond worden er maar 5 tempeltjes/rats meegedragen , maar morgen 21 of 32 ( het precieze aantal weet ik niet). Zij volgen een bepaald parcours langs de grote tempels in Thimi. Ik volg angstvallig die 2 neven want ik wil niet verdwalen. Rond 22.00 uur rijden we weer terug naar huis. Ik neem meteen een douche want ik wil niet dat het hele huis oranje kleurt en ook niet mijn bedlakens. Het was een bijzondere dag met een voor mij een heel bijzonder festival. Morgen zal ik het weer mee mogen maken.
Zondag 14 april, Het Sindur Jatra festival in Thimi:
Om 8.15 uur rijden wij, Keshap's zus, Nanu en ik met auto naar Thimi. We worden afgezet bij de grote weg en lopen het laatste stuk naar het huis van de broer van Ama bij de Balkumari tempel waar vandaag het Jatra festival zich afspeelt. Ik loop eerst over het plein en maak foto's van dichtbij. Iedereen is al bestoven met oranje poeder of krijg nog de volgende lading. Het plein en de straten zijn nog oranje gekleurd van gisteren avond. Het wordt steeds drukker op het plein. Mensen wensen me "happy new year "of zeggen "Namaste" en denken " een buitenlander in ons midden" !! Er staan al 5 tempeltjes/strijdwagens op een verhoging op het plein en de anderen , nog 15 -25 strijdwagens komen erna 9 uur bij. Ook staan al kleine muziekbandjes te spelen. Op een gegeven moment wordt het zo druk dat ik besluit naar het huis te gaan waar de familie van Keshab woont en daar vanaf het balkon te gaan kijken. Om 9.00 uur begint het spektakel. Een voor een worden de tempeltjes over het plein gedragen, met een tussenpauze van 10 min . Deze kleine tempeltjes zijn bedekt met bladgoud en met slingers en bloemenkransen. Ze zijn bevestigd op 2 bamboe palen. Zo' n 20 mannen dragen deze palen op hun schouders, 10 rechts en 10 links. Het is een zware job, te zien aan hun verbeten oranje gezichten. Sommigen hebben hun ogen gesloten of vallen bijna om van vermoeidheid of van de alcohol. Het sturen van die tempeltjes rondom de andere tempels op het plein valt niet mee en de dragers raken diverse keren bekneld tussen hun bamboe stokken en de grotere tempels op het plein. In het midden loopt een man die een soort parasol continu rond laat draaien. Na een paar ronden op dit plein lopen ze ook nog naar andere grote tempels in Thimi en komen telkens weer terug bij de Balkumari hoofdtempel. Hun looptempo wordt flink opgevoerd o.i.v. de muziek bandjes. De jongens van de bandjes zijn het meest enthousiast. Ze slaan op hun bekkens en trommels alsof hun leven ervan af hangt en ze dwepen elkaar flink op. Er lopen ook mensen mee met brandende fakkels en met de Nepalese vlag. Heel veel mensen hebben zakken oranje poeder gekocht en begroeten iedereen door een een lading poeder over hun uit te strooien en hun gezicht mee in te smeren. Inwoners komen met borden voedsel naar de Balkumari tempel om deze te offeren aan de goden. Om 10.30 uur denk ik dat het afgelopen is, maar steeds weer komen gedragen tempeltjes en muziekbandjes het plein op. Het aantal toeschouwers neem wel af en maak plaats voor dansende jongelui. . Maar het gaat door tot 12.00 uur. Daarna komt Keshab ons met de auto ophalen. Hij moet helemaal voor de deur van zijn familie rijden omdat Ama niet goed kan lopen. Dit viel niet mee want de straten naar het centrale plein en het plein waren nog vol met oranje mensen. Keshab, Rupa en Ama en Nanu gaan eten bij zijn oudste broer. Ik ga naar huis want ik wil me douchen, mijn website afmaken, foto's op facebook zetten en met de taxi naar Manish ouders gaan. Vanavond mag ik daar genieten van een etentje ter ere van het huwelijk van Manish zus en zwager. Vannacht blijf ik ook bij hun slapen want morgenochtend neem ik, dicht bij hun huis , een microbus om 6 uur 's ochtends naar Pokhara waar mijn 5 daagse trekking begint.
Dit waren weer mijn belevenissen in Nepal tot 14 april.
Maandag 15 april ga ik naar Pokhara waar ik de 5 daagse Mardi Himal trekking ga lopen . Daarna blijven er nog maar 2 volle dagen over in Kathmandu. En op 25 april vlieg ik om 9.00 uur naar huis , waar ik om 20.00 uur ' s avonds hoop te landen op Schiphol. Maar als het lukt ontvangen jullie nog een 2de verslag uit Nepal waarin ik de trekking zal beschrijven.
Groetjes van Francine
.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2023-11-04 20:26:25
[totalVisitorCount] => 7432
[pictureCount] => 38
[visitorCount] => 410
[author] => Francine
[cityName] => Kathmandu
[travelId] => 529333
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2023-11-04
[dateReturn] => 2023-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/177/454_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/442/403_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => nepal-1ste-verslag-van-24-maart-tot-14-april-2024
)
[39] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098758
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-12-10
[photoRevision] => 0
[title] => Verbinding
[message] => Verbinding
De laatste dagen Nepal zijn aangebroken, meestal tijd voor bezinning. De afgelopen dagen ben ik daar nog weinig aan toegekomen, maar vandaag ben ik echt alleen en kan mijn missie overdenken. Soms lijkt het alsof ik zomaar iets doe, haal geld op en besteed dit aan schoolmaterialen of ondersteuning van studenten. In Bardia organiseer ik altijd activiteiten op school, daarover hebben jullie voldoende kunnen lezen. Maar zelf zie ik mijn toegevoegde waarde vooral in het verbinden van mensen. Als ik ook nu terugkijk dan heb ik nieuwe mensen op school geïntroduceerd, zo nu en dan komt er een sponsor voor een student bij en daarbij merk ik dat mensen oprecht geïnteresseerd raken in mijn reizen en in Nepal.
Een mooi hoogtepunt van verbinding ontstond gisteravond, toen ik de blinde Bhima met haar zoontje Souvenir voor een etentje had uitgenodigd, samen met de drie zussen Chitra, Ranju en Rama en hun goede vriend Sachin. Per toeval vonden we een heel gezellig dakterras in de buurt van Seeing Hands, waar Chitra en ik onze twee gasten ophaalden. Chitra nam meteen een zorgende rol op zich, begeleidde Bhima aan de hand de vele trappen omhoog. Souvenir was nog wat onwennig en verlegen. Eenmaalaan de warme chocolademelk ontdooide hij en was niet meer te stoppen. Dit mannetje van tien, enige zoon van een blinde moeder, deed het hele gezelschap versteld staan van zijn leergierigheid en intellect. Behalve Nepalees en goed Engels leert hij ook al Koreaans. Hij is dol op sport en kunst, vertelt gepassioneerd over bezoekjes aan musea met zijn schoolklas. Bovendien weet hij goed raad met digitale systemen, waardoor er een klik met Sachin ontstaat, die een studie in de informatietechnologie volgt. Het liefst wil hij leren hacken. Dit ontwapenende knulletje zou wel eens de president van Nepal kunnen worden in de toekomst. Mijn gezelschap onderhoudt contact met beiden, er is weer een mooie verbinding ontstaan.
Mensen komen naar Nepal voor de bergen, maar komen terug voor de mensen. Dit kan ik vol overtuiging beamen. Soms misschien wat veel mensen - ik ben ook best graag op mezelf – maar de dingen zijn niet altijd te plannen. Ik merk dat mijn bekendenkring in Nepal altijd blij wordt van mijn bezoek en we steeds weer van elkaar leren. Souvenir is, net als de andere jonge mensen, heel geïnteresseerd geraakt in Nederland. Juist persoonlijk contact en aandacht kunnen mensen het gevoel geven dat ze er toe doen en meer vertrouwen krijgen in hun toekomst. Maar dan alleen als dit contact ook duurzaam is, denk ik. Het wordt heel gemakkelijk gezegd: o, lijkt me leuk om een keer met je mee te gaan. Aan die vluchtigheid heeft niemand iets, daar ga ik ook niet meer in mee. Gewoon leuk is voor mij niet genoeg. Iedereen die daadwerkelijk door Nepal wil reizen en bijvoorbeeld vrijwilligerswerk wil doen moet zich goed bewust zijn van een stuk verantwoordelijkheid.
In die zin is de Amerikaanse Maggy Doyne, bekend van Floortje Dessing, heel verantwoord bezig met haar kinderproject Blink Now hier in Nepal. Toen ik enkele jaren terug een verzoek deed om haar stichting te bezoeken kreeg ik als reactie dat men heel voorzichtig is om mensen toe te laten, ter bescherming van de kinderen. En daarvoor had ik alle begrip. Aan aapjes kijken is geen behoefte, enkel en alleen mensen die langdurig iets goeds kunnen toevoegen zijn welkom. Voor ieder ander die Nepal wil bezoeken zijn er legio mogelijkheden. Rondreizen, bergtrekkingen, safari’s, eventueel in combinatie met een stuk India.
Voor wie concreet een waardevol persoonlijk contact wil onderhouden met een student of gezin in Nepal, voor ongeveer 40 euro per maand kun je veel betekenen. Laat het mij weten en ik zorg vervolgens voor de verbinding.
Ik hoop dat de regen in Nederland snel overwaait. Ik doe mijn best een beetje zon mee te nemen.
Liefs, Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 593
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/152/585_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => verbinding
)
[40] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098728
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-12-08
[photoRevision] => 0
[title] => Afzien en genieten
[message] => Afzien en genieten
Sinds gisterochtend vroeg ben ik terug in Kathmandu. Daar ging een lijdensweg als nooit tevoren aan vooraf. De stijging naar Tansen van enkele dagen eerder naar deze hooggelegen plaats was al behoorlijk, maar de bochtige daling van ruim twee uur van die avond was ronduit misselijkmakend. Even dacht ik dat mijn laatste uurtje geslagen had, zo voelde ik mij op de achterbank van deze best luxe bus. Chitra en ik hadden op de valreep kaartjes gekocht en konden nog net de twee laatste plaatsen bemachtigen. Dit waren duidelijk niet de beste. De royale zetels voor de rest van de passagiers waren niet voor de achterbank bestemd en dat hebben we geweten. Mijn meest erbarmelijke busreis ooit.
Ik zat letterlijk ingeklemd tussen de achterovergeslagen stoel van mijn voorbuurman en mijn wijdbeense buurman ter rechterzijde. Hoe vaak ik ook probeerde hem voorzichtig opzij te duwen, hij veerde steeds terug. En daarvan was hij zich allerminst bewust, gezien zijn beslist goedbedoelde opmerking halverwege de nacht. ‘Do you feel comfortable, mam?’ Ik antwoordde in alle eerlijkheid van niet. Al mijn toegankelijke materialen heb ik gedurende dertien uur ingezet om mijn rug te sparen. Sjaal, opblaaskussentje en vest moesten mijn rug beschermen tegen alle geweld van ruim vijftig kilometer over bouwterrein waarbij maximaal twintig kilometer per uur gehaald werd. Ook nu weer is dit een van mijn thema’s, de wijze waarop wij en bijvoorbeeld Nepalezen omgaan met moeilijke situaties. Terwijl ik langzaam mijn Europese geduld verloor bespeurde ik bij geen enkele medepassagier enige onrust. Jaloersmakend en irritant tegelijk.
Samen met Chitra besteeg ik twee dagen eerder een serie trappen naar een uitzichtpost op de hoge Himalaya. De zon liet zich goed zien, met hier en daar wat wolken rondom de bergtoppen. Eenmaal deze rij achtduizenders in beeld was Chitra niet te stoppen in haar enthousiasme. Als Nepalees meisje van het vlakke land mocht zij voor het eerst in haar leven datgene aanschouwen waarvoor menige wereldburger haar land bezoekt. Daarnaast verbaasde ik mezelf over mijn conditie die kennelijk terrein heeft gewonnen in de afgelopen weken, waardoor de gedachte aan een meerdaagse bergtrekking me opnieuw besluipt. Eerst deze reis maar eens tot een goed einde brengen.
Onze laatste ochtend werden we uitgenodigd door gastvrouw Zanecki voor een bezoek aan een weefatelier. Ook een jonge Duitse uit Stuttgart ging mee, vier vrouwen sterk dus. Het werd een echt vrouwenuitstapje, want in het atelier bevond zich welgeteld één man tussen een stuk of dertig vrouwen, allemaal zittend aan een gigantisch mechanisch weefgetouw. Zeer fijne garens worden tot een patroon geweven, waaruit stoffen ontstaan die Tansen mede bekendheid geven. De vrouwen maken elke dag vele uren voor een schamel inkomen. Opperste concentratie is vereist, want een weeffoutje kunnen ze zich niet veroorloven. Zanecki gidste ons verder door Tansen en ook daarin speelden vrouwen een rol. We bezochten tempels van de Hindoegodinnen Parvathi en Vishnu, ontvingen daar een tikka van een mannelijke priester. Moge deze zegen onze female power versterken. En die bleken we hard nodig te hebben voor de naderende reis naar Kathmandu.
Gelukkig heb ik toch wat kunnen slapen in de bus, want eenmaal mijn hotel bereikt kon ik nog niet in mijn kamer en was fit genoeg om meteen door te gaan voor een ontbijt en de inkoop van sjaals. Een hele uitdaging om alle bestellingen goed ingepakt naar Nederland over te brengen, maar het gaat lukken, zeker weten. Lopend door deze gezellige toeristenwijk stuitte ik opeens op Marian en Marco. Ik wist dat zij deze dag zouden terugvliegen naar huis, maar had verder geen idee hoe laat. In de avond dus. Dat werd nog even gezellig napraten bij koffiecafé Pumpernickel. Heerlijk om samen Nepal-ervaringen te delen, ook straks voor thuis. Marian vertelde over hoe zij ooit een kostbaar voorwerp door de douane loodste, verboden voor export. Tussen het vuile wasgoed en met nog wat geheime trucjes. Die heb ik waarschijnlijk niet nodig voor mijn tientallen sjaals, maar het zou wel eens van pas kunnen komen. De sjaals vormen vooral veel volume. Voor vertrek naar huis onderwerpen Marian en Marco zich nogmaals aan een massage bij Seeing Hands. Zelf mag ik vanochtend weer naar Bhima voor een behandeling van negentig minuten. Helemaal verdiend na zo’n uitputtingsslag met de bus.
Ik ben alleen op reis, maar zelden echt alleen en al helemaal nooit eenzaam. Ook de middag stond in het teken van een afspraak, met de Finse Kirsikka. Zij nodigde me uit voor een drankje en vroeg om een leuke plek. Café New Orleans voldoet daar uitstekend aan, voor mij een soort stamkroeg hier, voor Kirsikka nog onbekend. Een uurtje eerder ging ik op pad voor een tweede serie sjaals, liep flink bepakt een zaak uit en hoorde mijn naam. Bishesh Gautam, de man die nog steeds hoopt op een gezamenlijk uitstapje naar Nagarkot. Komende maandag, mijn laatste volle dag in Nepal, zou eventueel kunnen lukken, dus we gaan het zien. Kirsikka zat al te wachten in New Orleans. Samen besloten we tot een duur glas rode wijn, die we wekenlang moesten missen. We hebben heel wat details over ons leven uitgewisseld en vervolgens ons avondmaal besteld, een Indiase curry. Op mijn vraag of zij behoefte heeft aan een massage antwoordde Kirsikka volmondig ‘ja’. En zo komt het dat we elkaar vanochtend weer ontmoeten voor koffie met aansluitend ieder een verkwikkende massage bij Seeing Hands. Misschien wordt het langzaam tijd voor wat provisie nu ik hun al de nodige klanten heb bezorgd. Nee hoor, alleen maar fijn dat Bhima deze waardering ten deel valt.
Vanaf mijn balkon heb ik uitzicht op een Chinese bedrijfsruimte, die uitblinkt in ongezelligheid. Op de benedenverdieping was gisteravond een feestelijk bedrijfsetentje aan de gang onder felle verlichting. De vloer is bekleed met witte tegels, de tafels met knalrode kleden en klatergoud. Smakeloosheid ten top. Dan toch liever de Nepalese sfeer met wat laagjes stof. Bij kaarslicht zie je daar overigens weinig van. Om het feest compleet te maken schalt de hele nacht jengelende bruiloftsmuziek. Dat denk ik althans, want ik heb lang geslapen en hoorde deze muziek pas bij het ontwaken. Nu lekker douchen en aankleden en dan weer op pad. Kijken welke verrassingen deze dag gaat brengen. Jullie lezen het morgen.
Liefs,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 614
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/152/325_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => afzien-en-genieten
)
[41] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098699
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-12-05
[photoRevision] => 0
[title] => Geschiedenisles
[message] => Geschiedenisles
De wolken wilden gisteren maar niet wegtrekken, het werd alleen maar erger en tenslotte kwam er regen over Tansen. Dan is het opeens koud en vochtig in plaats van warm en klam. Een hele omschakeling, maar – ik moet het afkloppen – voor het eerst ben ik niet ziek geweest tijdens een Nepalreis. Mogelijk ook ten gevolge van de recente covid- en griepvaccinatie.
Het cultuurhistorisch museum ligt op loopafstand. Chitra en ik willen dit bezichtigen. Het gebouw en de tuinen zijn de moeite waard, maar eenmaal binnen blijkt er een enorme collectie aan cultuurgoed bewaard te worden. Schilderen, voorwerpen, poppen, foto’s, drie etages hoog. Voor Chitra is een museumbezoek iets nieuws, maar haar kennis van de geschiedenis is dat allerminst. Dit wijze meisje gidst mij door het museum met bijbehorende verhalen. Wat mij daarbij het meeste raakt is het verhaal van de verbrande weduwes. Tot 120 jaar geleden was het traditie dat bij het overlijden van een man zijn echtgenote meereisde naar het Nirwana, het hiernamaals. In tegenstelling tot de verbranding van het dode mannelijke lichaam werd de vrouw levend verbrand. Ik kan niets goeds zien in deze traditie, hoop alleen maar dat de vrouw snel uit haar lijden verlost werd. Een van de koningen uit de voormalige Nepalese monarchie heeft hieraan een einde gemaakt. Heel shockerend, wie bedenkt zoiets? Maar ja, dat heb ik wel vaker bij allerlei verwerpelijke ideeën. Chitra kan zo aan de slag als museumgids, wat mij betreft. En voor mij heel waardevol om een jong iemand te mogen begeleiden op weg naar nieuwe ervaringen, de verwondering die nog bestaat.
De middag brengen we grotendeels door op onze kamer, de regen ontwijkend. Op het algemene terras spreken we regelmatig een Vlaams koppel van middelbare leeftijd. Wim en Anneke uit Antwerpen zijn doorgewinterde avonturiers, docenten Frans en Economie. Heerlijke mensen met wie ik ervaringen kan uitwisselen. Anneke is beperkt geraakt door haar gezondheid en kan geen trekking meer aan, maar zelfstandig reizen lukt nog goed. Beiden zijn grotendeels met pensioen en bezitten ook een huis in Bulgarije, waar ze de helft van het jaar verblijven. Daar leven zij midden tussen de Bulgaren en hebben de taal geleerd. In vroegere jaren reisden ze ieder op hun eigen motor door Europa, Turkije en Marokko, waar Wim nog een paar jaar docent Frans is geweest. Een leven als dit is natuurlijk niet geschikt voor iedereen, maar zeker verrijkend en inspirerend. Wim is tevens muzikant en componist. Ik krijg de gegevens van zijn website mee en ga deze later vandaag bekijken. Jan Leijers was een klasgenoot van zijn broer.
Vandaag aan het ontbijt komt er een jong Spaans koppel bij, ook voor het eerst in Nepal. Zij maken een korte wereldreis van zes maanden en zijn via India over land de grens overgestoken. Eenmaal in gesprek blijken ze in Girona te wonen. Deze Catalaanse stad hebben Anton en ik diverse malen bezocht, afgelopen september zelfs nog. Ik informeer naar de bekende wielrenners die daar verblijven. Is dat even toevallig, de gevallen wielerkoning Lance Armstrong was een tijdlang hun overbuurman en nog steeds komen groepen toeristen om dit huis van nabij te zien. De jonge man blijkt aan een roman te schrijven, zijn eerste boek. Hieraan werkt hij al jaren en wacht op het moment dat hij helemaal tevreden is voordat hij een uitgever benadert. Nu weet ik uit ervaring dat dit moment nooit komt, er valt altijd iets te verbeteren, dat gaat nooit over. Maar je kunt wel proberen je manuscript naar uitgevers te sturen en afwachten wat er gebeurt. Daarna volgt nog een heel proces van redigeren en publiceren. Hij schrijft zijn boek ik de Catalaanse taal, een klein taalgebied dus. Ik adviseer om niet bezig te zijn met marketing of grote verkoop, dat leidt te veel af van het schrijven zelf. Nu ben ik hier met Chitra, maar die vele ontmoetingen met andere reizigers ontstaan zo vaak als ik alleen op reis ben. Dat maakt ook dat ik deze vorm van reizen heerlijk vind.
Chitra bestudeert intussen de landkaart van en rondom Tansen. Vandaag komt de zon goed door, dus kunnen we onze plannen aanpassen. Op een klein half uur lopen vanaf hier ligt een uitkijkpunt waarop je bij goed weer zowel de hoge Himalaya kunt zien als de lage Terai, de gebieden waar Tansen tussenin ligt. Dit klimmetje gaan we maken en na de afdaling wordt het tijd voor onze lunch.
Tot zover mijn verhaal van vandaag. Ik merkte dat na mijn vorige blog veel reacties kwamen met wensen voor een veilige terugreis. Dit duurt echter nog een week. Op 12 december vlieg ik van Kathmandu naar Delhi, een dag later van Delhi naar Düsseldorf, waar ik vroeg in de ochtend op 14 december zal arriveren. Jullie mogen dus nog een weekje met mij meereizen.
Liefs,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 534
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/152/134_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => geschiedenisles
)
[42] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098686
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-12-04
[photoRevision] => 0
[title] => Langzaam huiswaarts
[message] => Langzaam huiswaarts
Gisterochtend om half 6 liep mijn wekker af. Laatste spullen inpakken en letterlijk meteen wegwezen, want deze keer was onze touctouc ruim op tijd. Samen met Chitra op weg naar Tansen, een stadje in de bergen halverwege de route naar Kathmandu. Elk jaar kreeg ik de tip van Sonja om Tansen niet over te slaan, maar steeds opnieuw kwam er een kink in de kabel. Nu is het zover. Half uur touctouc naar Ambasa, waar onze bus een uur te laat arriveert, maar de mij bekende Prem ons uitnodigt voor een kop thee bij hem thuis. Nou ja, aan de straat dan, op een bankje, want om bij zijn huis te komen moet je over een soort evenwichtsbalk die elke Nepalees moeiteloos neemt, maar voor mij waarschijnlijk eindigt in de goot.
Onze grote bagage wordt op het dak van de bus vastgebonden, de rest nemen we mee en stallen een deel in het gangpad. Vele hindernissen en checkpoints onderweg, wel fijn om bij daglicht te reizen. Geen verstoring van mijn bioritme en uitzicht onderweg, al bestaat dat voor een groot deel uit bosgebied met apen langs de route. In Nepal moet alle transport via de weg gebeuren, dus die raken overbelast. Geen spoor- of waterwegen, zelfs geen autobaan. Wel wat binnenlands vliegverkeer, maar dit is vooral bedoeld voor passagiers. Negen uur later bereiken we de stad Butwal, moeten na het verlaten van de bus met onze complete bagage een drukke weg oversteken. Op hoop van zegen maar weer beginnen met lopen en hopen dat auto’s en brommers op het laatste moment uitwijken. Gelukkig is daar meteen ons vervolgvervoer naar Tansen. Ook die bus raakt vol, maar wij zitten lekker aan het raam. Nou ja, lekker, de harde stoelen en duizenden schokken hebben mij een blauw zitvlak bezorgd, vrees ik. Onderweg, tijdens de forse klim, is het de vraag aan welke kant je het best kunt zitten. Aan de ene kant lonkt een afgrond, aan de andere kant een open goot die steeds ternauwernood wordt gemeden bij tegenliggers. En die zijn legio. Loslaten en laten rijden.
Eenmaal Tansen in beeld begrijp ik de aantrekkingskracht van deze plek. De avond valt en overal branden lichtjes tegen de bergwanden aan. Het stadje zelf oogt heel attractief, zin om weer eens lekker rond te slenteren langs mooie winkeltjes. De taxichauffeurs verdringen zich bij de bus en voor omgerekend 2 euro komen wij bij onze homestay uit. Bijna dan, want er moet nog een kuitenbijtertje genomen worden tot aan de voordeur, compleet met alle bagage. Daar worden we gastvrij ontvangen door gastheer en gastvrouw. Chitra krijgt een kamer beneden, ik mag op het hoogste niveau verblijven, inclusief vergezicht. Hier kan ik het wel even uithouden en boek meteen een nachtje bij. Tenslotte blijf ik een dag langer in Kathmandu om mijn verblijf in Delhi zo kort mogelijk te houden.
Het is fris, bijna koud zelfs. De ochtend belooft weinig zon, maar berichten vanuit Bardia vertellen ons dat het daar nu regent. Grappig, tijdens mijn vorige reis in januari-februari 2022 had ik daar veel regen en verscheen meteen na mijn vertrek de zon, nu is het omgekeerd. Niet dat ik pretendeer ook maar enige invloed te hebben op het weer, dat mochten we willen met z’n allen. Ik vertel onze gastheer dat er in Nederland veel geklaagd wordt over het weer, omdat we weinig andere problemen hebben. Maar dat laatste is natuurlijk niet helemaal waar, al zijn onze problemen vaak van andere aard dan die van hier. Intussen krijg ik een foto van een witte tuin doorgestuurd van mijn lieve buurvrouw. Dat ik zoveel over het weer zou schrijven…
Onze afscheidsborrel in de Freedom Junglebar was deze keer niet drukbezocht, maar wederom heel gezellig. Diverse leraren en families verschenen voor een hapje en drankje en uiteindelijk barstte het feestje los in vrolijke dans door iedereen. Afscheid van velen voorlopig, hopend over een jaar terug te keren. Ik vermoed dat dit gaat lukken, maar tegelijkertijd kriebelt het ook steeds meer om toch die Himalayatrekking nog te maken. Goed trainen, veel trappen lopen bij Snowworld , met Marian en Marco als inspiratiebron. En wat zou het dan mooi zijn om samen met enkele van de zeven zussen dit avontuur aan te gaan. Ik vermoed dat zij dit van nature kunnen, aan motivatie geen gebrek. Samen met Mina, als het even kan. Als ik Chitra hoor vertellen over haar dromen ooit de bergen in te gaan dan word ik al blij om dit plan naar voren te brengen. Dreams can come true.
Vandaag gaan we het centrum van Tansen verkennen en bezoeken het Palpa Durbar [e-38] Museum. Een eerste indruk van dit nieuw stukje Nepal. Mijn besluit staat vast, bij elk bezoek aan Nepal ga ik Tansen nooit meer overslaan, een plek om op adem te komen. Nu langzaam huiswaarts, eerst nog wat kilometers in oostelijke richting, daarna in etappes en door de lucht westwaarts. Via Delhi en Abu Dhabi naar Düsseldorf voor een weerzien met mijn bijna jarige echtgenoot. Ik ben zijn cadeautje.
Wordt vervolgd.
Liefs, Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 2
[visitorCount] => 509
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/152/052_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => langzaam-huiswaarts
)
[43] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098662
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-12-02
[photoRevision] => 0
[title] => Storm voor de stilte
[message] => Storm voor de stilte
Marian en ik zijn het er roerend over eens, om door een land als Nepal te kunnen reizen moet je geen kniesoor zijn, anders erger je je voortdurend. Wil je vooral genieten van dit prachtige land dan is het raadzaam je eigen cultuur en gewoontes voor een groot deel overboord te zetten. Voorlopig althans. ‘Adventure starts where plans end’, daar komt het in feite op neer. Zodra je je openstelt voor het nieuwe en het andere zul je geraakt worden door heel veel. Een aaneenschakeling van verrassingen die zijn weerga niet kent.
Het paradoxale op school is bijvoorbeeld de discipline die gehandhaafd moet worden en mede tot uiting komt in het dagelijks openingsritueel en de kledingvoorschriften, terwijl aan de andere kant de lokalen stoffig, vuil en rommelig blijven. Elke dag opnieuw jeuken mijn handen om de boel aan kant te maken, en dat doe ik dan ook regelmatig, maar er is nog geen dag voorbij of de chaos is terug. Voor mij dan. Ik vermoed dat geen enkele Nepalees dit ook zo ervaart. Het voelt soms dubbel om kinderen er op te wijzen dat er opgeruimd moet worden. Hoe dienstbaar ze zich ook opstellen, dit is van een andere orde. Cultuurverschillen dus weer. Ik heb hier te maken met mensen die heel dicht bij de natuur leven en immuun lijken voor allerlei ziektekiemen zoals wij die kennen.
Twee dagen geleden namen 34 kinderen uit diverse klassen deel aan de competitie portrettekenen. De bladen werden genummerd, er werden setjes van twee personen gemaakt die elkaar ieder een uur mochten portretteren in zwart-wit. Na een enorm kabaal van door elkaar kletsende kinderen kon ik wat orde aanbrengen en kwamen er wonderlijke resultaten tevoorschijn. Ayush assisteerde me waar mogelijk, zeker als het qua taal moeilijk werd voor mij. Probeer maar eens een Nepalees accent te ontcijferen met een keur aan andere geluiden om je heen, zeker als je vermoeid raakt.
Na afloop leeder ik nog enkele jongens een tectonic op te lossen. Zelf ben ik behoorlijk verknocht aan deze cijferpuzzels en hoopte daar iets van over te dragen. Taal is hierbij ondergeschikt, dus dat scheelt. Drie jongens ontdekten de kneepjes stap voor stap en kregen van mij alle puzzels mee naar huis. Ik beloofde de volgende dag nieuwe aan te leveren, kwestie van downloaden en printen. Mooie manier om de hersens te trainen voor studie en meer. Toen was het mooi geweest, op zoek naar een touctouc. Die bracht me langs de Homestay van Sonja om mijn bagage op te halen en opnieuw mijn intrek te nemen bij de zeven zussen.
Marian en Marco zijn twee dagen op safari geweest. De eerste dag per jeep, samen met andere gasten, de tweede te voet. En zij hadden enorme mazzel, want sinds weken verscheen er een tijger, van heel dichtbij zelfs. Iedereen bevroor toen de tijger vrij agressief naderde, zo hoorde ik na afloop. De chauffeur en de gids reageerden professioneel door een flinke klap te geven met een bamboestok, waarop de tijger het hazenpad koos. Best grappig, je gaat op safari in de hoop een tijger te spotten, wat niet zo vaak lukt, en als het dan eenmaal wel gebeurt en te dichtbij komt dan hoop je dat het beest zich snel uit de voeten maakt, bij wijze van speken. Enkele foto’s zijn nog net gelukt. Ook de neushoorn met baby was een extra cadeautje wat niet elke junglebezoeker ontvangt.
Op vrijdag, mijn laatste schooldag, begeven Marian en Marco zich samen met mij in de jungle van de school. Marco biedt een computerles aan, Excel in het bijzonder. Weinig leerlingen melden zich voor deelname, alsof ze massaal toe zijn aan rust of buiten spelen. Marian vertelt in de hoogste klassen over haar Great Himalaya Trail, maar loopt ook tegen pubergedrag aan. Blijkbaar is de discipline vooral bedoeld voor officiële lessen en voelen ze zich vrijer bij een gastles. Jammer, het was ook vaak anders, zeker de eerste jaren in mijn herinnering. Maar ook weer een ervaring. Door wat rond te kijken en hier en daar mensen te spreken krijg je toch een globaal beeld van dit schoolleven. Ook pubers verschillen wereldwijd mogelijk niet zo veel van elkaar.
Een vijfkoppige jury beoordeelt de portrettekeningen. Vanaf het podium maak ik de winnaars bekend. Derde prijs van 100 roepies ex aequo voor twee meisjes, tweede prijs van 300 roepies voor een meisje en ook de hoofdprijs van 500 roepies gaat naar een meisje. Iedereen belooft hard door te oefenen voor volgend jaar. Marco houdt het na een uur voor gezien, er is te veel onrust in het lokaal en te weinig concentratie. Marian en ik lopen het dorp in om even af te schakelen en voor een samosa-lunch. En weer ben ik omringd door stof en zweet, terwijl een aantal docenten al vesten en sjaals dragen. Mijn opvliegers behoren toch echt tot het verleden.
De middag staat opnieuw in het teken van afvalverzameling. Met andere klassen van jongere kinderen trekken we in een grote optocht door het dorp, gewapend met afvalzakken, vele posters en een trom. Iedereen zal weten dat wij er zijn en waarvoor. Je moet dit soort acties blijven herhalen om wat effect te oogsten, zoveel is duidelijk. Als we na een uurtje bij de straatmarkt arriveren kunnen daar onze zakken geleegd worden. Nog een rondje over de markt met teksten en tromgeroffel en dan ben ik helemaal gaar. Terug naar school, spullen inzamelen en wegwezen. Niet dus. Schoolhoofd Tilak verzoekt ons nog even te blijven. Dan maar aansluiten bij een potje volleybal, tenslotte ben ik toch al bezweet. De kinderen vinden het vooral leuk om Marian en mij de bal toe te spelen, dat plezier is hen gegund. Je merkt dat velen het echt nodig hebben zich fysiek uit te leven na een week klassikale les.
Het bekende afscheid met tikka’s dan toch. We worden op het podium gehesen, de halve school verzamelt zich rondom en dan begint de ceremonie. Van vele docenten ontvangen Marian en ik niet één maar twee tikka’s op het voorhoofd. Het rode poeder loopt mijn ogen binnen, maar ik geef geen krimp. Ieder een bloemenkrans en sjaal, daarna mogen nog wat leerlingen het resterende poeder over ons verdelen. Ik houd een korte toespraak en spreek de hoop uit nog vaak terug te mogen keren. Deze symbolische verbinding tussen Oost en West is mooi, kan een onderlinge cultuuruitwisseling en begrip in gang zetten. Wij leren van elkaar. Geduld, veerkracht én enorm veel andere krachten van Nepalezen waar wij alleen maar met ontzag naar kunnen kijken. In mijn ogen zijn wij niet superieur, alleen maar omdat we wat meer geluk hebben met onze geboortegrond en kansen. Toch is dit nog steeds de perceptie van velen en blijft het moeilijk die te doorbreken. Kleine beetjes maken een grote, laten we dit blijven proberen en nooit opgeven.
Nu een luie rustdag met rond 4 uur vanmiddag de afscheidsborrel door Marian, Marco en mij in de Freedom Bar. Enkele families en docenten zijn uitgenodigd. Dan vroeg onder zeil voor de reis van morgen. Na deze stormachtige weken tijd voor stilte. Hopen mag altijd.
Tot later, vanuit Tansen.
Liefs,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 499
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/151/919_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => storm-voor-de-stilte
)
[44] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098628
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-11-29
[photoRevision] => 0
[title] => Verlangen naar afkoeling
[message] => Verlangen naar afkoeling
Bij jullie is de winter goed ingetreden, heb ik gehoord en gelezen. Nu maar hopen dat Sinterklaas en zijn roetpieten het houden op de gladde daken. Eerlijk gezegd verlang ik wel een beetje naar deze gezellige kou en sfeer.
Twee dagen geleden was het opeens minder warm, een heerlijk koel briesje van ochtend tot avond en geen felle zon. Al sinds dagen zie je mensen heen en weer gaan, lopend of per fiets, om brandhout te verzamelen in de jungle. Het schijnt dat bij een groter aantal mensen de tijgers zich schuilhouden. Echt een beeld van een eeuw geleden, mannen en vrouwen die een bos hout op hoofd of rug dragen, groter dan henzelf. Nog diezelfde avond werd een houtvuur ontstoken op het dakterras van de familie Mahatara. Werk voor de heer des huizes, de vader dus.
Eenmaal daar gezeten, bij een prachtige lucht de zon zien ondergaan, rijgt vader de stukken kip aan spiesen en wordt het ouderwets gezellig. Chitra vertelt over haar familie, dat haar vader zijn vader verloor op tienjarige leeftijd. Ik informeer naar het vervolg van die jeugdperiode. Dat blijken de dochters niet te weten, ongelooflijk. Vader beantwoordt deze vraag zeer uitgebreid, lijkt het zelfs fijn te vinden om eindelijk dit verhaal te kunnen doen. Zijn zware werkperiodes in India, daarna terug in Nepal en de vrouw van zijn leven getrouwd. Daarna was het nog steeds geen vetpot, maar wel een gelukkig leven. Dat zie je gewoon aan deze mensen, een van de mooiste families die ik ken. En nu zorgen de dochters voor hun ouders, steeds een stapje vooruit, nog meer geluk, maar in de basis was het al goed.
Voor het eerst deze reis trek ik sokken aan in bed. De winter komt er aan, denk ik dan. Maar bij het volgende ochtendgloren laat de zon zich weer in volle glorie zien. Die dag ga ik niet naar school, ook met het oog op de aankomst van Marian en haar reisvriend Marco. Ze reizen met de nachtbus, maar reageren niet op appjes. Als ik te voet onderweg ben naar het dorp besluit ik even bij Sonja en Budhi aan te gaan. Daar wachten we gezamenlijk op enig teken van leven van de nieuwe gasten. Uiteindelijk blijkt hun bus iets te zijn doorgereden, maar Budhi onderhoudt goed contact met alle vervoer en regelt dat een touctouc die kant uitgaat. Even later rijden ze binnen. Heel leuk elkaar hier eindelijk te zien. Vaker waren Marian en ik gelijktijdig in Nepal, maar het lukte nooit elkaar te ontmoeten. Zij zit altijd in de hoge bergen, ik vooral in de Terai. Normaalgesproken is Kathmandu dan de plek van ontmoeting. Nu blijven zij tot zondag hier en trekken we deels samen op.
Marian heeft nog energie over – ik ken haar niet anders – en wil meteen mee met mij op pad. Samen lopen we naar het dorp, onderwijl onze avonturen uitwisselend. Laten we even een eerste bezoekje brengen aan school, stel ik voor. Leuk, prima. Op de route hierheen hadden Marian en Marco al goed rondgekeken naar geelgeverfde schoolgebouwen, maar wisten niet exact welke BBAS Memorial School was. Aan de ingang staan Tilak en Birendra - schoolhoofd en computerdocent - die ons welkom heten. We bezoeken enkele ‘nursery’ klasjes en krijgen vervolgens de uitnodiging om naar de sportlocatie te gaan, waar leerlingen trainen voor wedstrijden. Ik wil die meegebrachte speren wel eens aan het werk zien. Hoe komen we daar? Achterop de motor van docenten. Marian meteen bij schoolhoofd Tilak, ik bij een andere docent, wiens naam ik vergeten ben. Een ruig ritje langs de rand van de jungle. Eenmaal op onze bestemming blijkt dat de leerlingen er niet zijn – misverstand? – teruggereisd naar school, dus reizen ook wij terug. Een leuk gratis motorritje en Marian meteen in het diepe gegooid, voor zover dat voor haar nog van toepassing is. En dat is best zo, want ondanks al haar wereldavonturen heeft zij nog nooit achterop een motor gezeten. Gelukkig kent zij Nepal op haar duimpje en schrikt niet van gewijzigde plannen in korte tijd.
MijnNepal-avontuur speelt zich hoofdzakelijk af in de Terai, maar voor iedereen die wil meereizen met een loodzware bergtrekking in de Himalaya geef ik hierbij de reiswebsite van Marian door: www.polarsteps.com/MarianvanHelvoort .
We nemen een touctouc terug, mijn vaste rijder is er weer, nemen een verfrissingspauze en schuiven daarna aan voor de gezamenlijke barbecue aan het open houtvuur. Een andere gast, de alleen reizende jonge Nederlander Jeroen, heeft ook een interessant verhaal. Onder andere heeft hij grotendeels eigenhandig een eco-woning gebouwd en daarin zelfs edelstenen verwerkt. Verder werkt hij als zelfstandige in diverse ecologische sectoren. Later arriveren nog een Britse vader en zoon, die met vertraging per vliegtuig zijn gekomen. Altijd weer nieuw gezelschap en steeds komen er boeiende gesprekken op gang. Alle gasten, behalve ik, besluiten de volgende dag een gezamenlijke jeepsafari te maken. Dat drukt de kosten behoorlijk. Marian en Marco willen heel graag een stukje bijdragen aan de school, maar ik adviseer om dit vooral op vrijdag te doen, bij de tweede en meer uitgebreide inzameling van afval.Ondanks de gezelligheid gaat iedereen vroeg naar bed, inclusief ikzelf.
Nog enkele dagen te gaan in Bardia. Langzaam ga ik afronden naar de laatste schooldag op vrijdag. Delegeren gaat me steeds beter af. De temperaturen voelen weer als tropisch – binnen het uur ben ik klam en vuil – dus ik beperk me tot maximaal 3-4 uur per dag om mee te draaien op school. Het gevoel is goed, ik kan vertrekken met achterlating van goede samenwerking en vele mooie momenten, ook materieel heb ik voldoende kunnen bijdragen.
Ik hoop dat mijn laatste twee weken rustig aan in de richting gaan van het winterse weer in Nederland. Echt, elk jaar opnieuw, tijdens te warme dagen, denk ik dat ik het nooit nog echt te koud kan hebben. Omgekeerd is ook waar, op te koude dagen verlang ik weer naar warmte. Dat is het mooie van onze vier seizoenen, steeds opnieuw verlangen naar het nieuwe, het andere.
En nu een korte siësta, de ventilator draait.
Liefs,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 534
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/151/622_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => verlangen-naar-afkoeling
)
)
)
[_currentItemCount:protected] => 15
[_currentItems:protected] => ArrayIterator Object
(
[storage:ArrayIterator:private] => Array
(
[30] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106214
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-18
[photoRevision] => 0
[title] => Het loopt altijd anders
[message] => Namaste,
In vogelvlucht probeer ik de dag van gisteren samen te vatten, met plussen en minnen. Clementine is aardig opgeknapt maar moet nog voorzichtig zijn. Ze heeft weer zin om naar buiten te gaan, wat in dit geval betekent dat zij voor het eerst buiten de poorten van Bardia Homestay gaat kijken.
In de ochtend maken we een wandeling in de richting van de olifantenstal. Eerst passeren we de imkerij waar ik normaliter Nirajan ontmoet, die momenteel voor lange tijd in het Verenigd Koninkrijk verblijft. Zijn familie is wel thuis, we krijgen een stoel aangeboden en proberen met wat gebroken engels en gebaren te communiceren. Ik informeer naar de honing, vraag om een klein potje. Ze komen terug met een pot van een hele kilo. Oké dan, onze bagage wordt steeds lichter, dus deze gaat mee naar huis voor Anton die daar vast wel raad mee weet. We vervolgen het pad en komen bij het huis van de zeven zusters. Moeder Mahatara komt net aangelopen, de dochters zijn allen druk bezig. Ik omhels moeder Vishnu en zeg dat we vanavond terugkeren voor hun uitnodiging op de barbecue. Het ontbijt begint Clementine parten te spelen, dus keren we om en even later komt een touctouc voorbij die ons hobbelend maar iets sneller thuisbrengt. Ik stel voor daarna BBAS, de school, te bezoeken voor een eerste kennismaking en later pas te lunchen.
En weer hebben we geluk, klimmen op het open gedeelte van de jeep, waarmee Budhi ons naar school brengt. Nehru, de jonge financieel medewerkster, staat aan de poort, nog zwaar vermoeid van de Kumbh Mela in India, een hindoeïstisch pelgrimsfestival waar miljoenen mensen samenkomen. Onze vrienden Marian en Jules hebben het ook nog aangedurfd dit festival recent te bezoeken, ondanks hun leeftijd van zeventigplus. Clementine wordt rondgeleid langs alle schoolklassen en straalt zichtbaar bij de aanblik van al die mooie vriendelijke gezichtjes. Kinderen die en groupe opstaan, hun handjes tegen elkaar drukken en antwoorden ‘we are fine, how are you’ op de vraag ‘how are you’. Besloten wordt om vanmiddag rond drie uur terug te komen met alle materialen die Clementine nodig heeft voor haar scheikundeproefjes en overlegt met de betreffende docent hoe dit verder in te vullen. Er moeten nog batterijen gekocht worden en enkele andere artikelen, die we vlakbij in het dorp kunnen vinden. Ik probeer alvast een riksja te regelen voor onze terugweg en ja hoor, daar is Prem, de man die ik nog ken van de Jungle Cottage. Tegenwoordig heeft hij zijn eigen riksja en is nu op het juiste moment op de juiste plaats, voor ons.
Na een noedelsoepje en een korte siësta terug naar school met twee tassen aan scheikundemateriaal, dat we alvast meenemen voor de volgende dag én om de betreffende docent te laten zien wat de bedoeling is. De schooldag is voorbij, maar de science teacher wil ook snel naar huis, dus weinig tijd om een en ander te bespreken. Hij krijgt zijn telefoon niet goed aangekoppeld aan de miscroscoop, vraagt tevergeefs om advies. Tevens vraagt hij om de aanschaf van meer materialen voor zijn lessen, maar dit moet helaas wachten. Clementine legt uit dat scheikundeproefjes vaak met eenvoudige materialen gedaan kunnen worden zoals water, zout of azijn. In ieder geval gaat zij daarmee deze week werken en zien we daarna weer verder.
Dan even naar de nabijgelegen ingang van Bardia National Park, waaromheen druk gebouwd wordt. Ik zie geen apen, die hier normaliter rondstruinen. Als we besluiten terug naar onze Homestay te lopen is daar opeens een leuke nieuwe bar die uitnodigt om neer te strijken. Eenmaal met een biertje op het terras zie ik een bekend gezicht naderen: Jack Kinross, de luipaardenvriend uit Nieuw-Zeeland. Leuk om hem eindelijk weer te ontmoeten en dat blijkt wederzijds. Jack heeft echter haast, is druk bezig met allerlei zaken rondom de dood van een kind, opnieuw in de wildernis. Gelijktijdig meldt zich ene Rajan, met wie we ons een tijdje onderhouden. We blijken nogal wat gemeenschappelijke kennissen hier te hebben. Een slimme jongen met ervaring in diverse takken van werkzaamheden. Op onze slippers lopen we terug en ja hoor, daar is de familie Aap, enigszins opgeschoven vanuit hun voormalige territorium. Clementine vindt de beestjes schattig, ik niet, zeker na mijn ervaring met apen op mijn hotelkamer in Rishikesh destijds. Zij wil een baby-aap in een boom fotograferen, maar als de baby geluid maakt komt moeder-aap in het geweer en hapt in Clementines nieuwe broek. Dan is de lol er snel af en lopen we door.
De terugtocht valt zwaar, maar we hebben tijd om even te rusten alvorens bij de barbecue bij de familie Mahatara te verschijnen. Ook daar gaan we lopend heen. Dochter Manju ontvangt ons, vader en moeder zijn er ook. Nu is het wachten op de andere thuiswonende dochters Susila en Ranju. In deze wachttijd lopen we even met Manju naar de olifantenstal, waar zeven olifanten van diverse leeftijd gevoed worden, met hun voorpoten aan een ketting gebonden. Als we bij de familie uiteindelijk anderhalf uur gewacht hebben op de andere dochters, zonder ook maar enig aanbod van een drankje of aanstalten tot eten koken, geef ik aan dat we graag op tijd terug willen zijn en elkaar mogelijk een andere dag kunnen ontmoeten. Een zware domper en zeker ongebruikelijke ontvangst bij deze familie. Ik probeer het niet persoonlijk op te vatten en laat het los. We zien wel wat er deze week nog mogelijk is en anders, jammer dan. We hebben de jongste dochters al ontmoet in Kathmandu en Pokhara.
Terug bij Sonja en Budhi blijkt ook daar weer een spannend verhaal toegevoegd aan deze dag. De jeep die mijn buurman Torsten en zijn zoontje Bila naar de boomhut bracht voor een overnachting blijkt geconfronteerd te zijn met een neushoorn. Het beest volgend zagen zij een motorrijder naderen die de neushoorn nauwelijks kon ontwijken, maar nog net wel. Wederom een angstige situatie met een neushoorn, die steeds vaker lijkt voor te komen. Gelukkig geen ongelukken deze keer, maar met de schrik vrij. Gids Bale heeft een video kunnen maken en zo kunnen we het gebeurde bekijken. Torsten en Bila zijn veilig in de boomhut terecht gekomen en blijven er de hele nacht, zonder gids. Bila sprak deze dag al een aantal keren over ein Nashorn, alsof hij iets voorvoelde. Gelukkig hoeven wij niet zonder eten en drinken naar bed, er wordt nog iets bereid in de keuken en dan lonkt toch echt een nieuwe nacht in diepe slaap.
Inmiddels is er weer een dag voorbij, waarin Clementine helaas een terugval had en mij niet kon vergezellen naar school en naar het weeshuis. Na afloop zijn we samen met Sonja in hun jeep naar de artsenpost in het dorp geweest en heeft zij een paardenmiddel gekregen dat snel beterschap belooft. Laten we het hopen. Onze dagen hier zijn schaars en het zou fijn zijn als zij nog wat nieuwe ervaringen kan opdoen. Morgen meer over deze dag.
ENGLISH VERSION
It always turns out differently
Namaste,
I try to summarise yesterday's day in a nutshell, with pros and cons. Clementine has recovered nicely but still has to be careful. She feels like going outside again, which in this case means that she will look outside the gates of Bardia Homestay for the first time.
In the morning we take a walk in the direction of the elephant stable. First we pass the beekeeping where I normally meet Nirajan, who is currently staying in the United Kingdom for a long time. His family is at home, we are offered a chair and try to communicate with some broken English and gestures. I ask about the honey, ask for a small jar. They come back with a jar of a whole kilo. Okay then, our luggage is getting lighter, so this goes home with Anton who will surely know what to do with it. We continue along the path and arrive at the house of the seven sisters. Mother Mahatara is just walking by, the daughters are all busy. I hug mother Vishnu and say that we will return tonight for their invitation to the barbecue. Breakfast is starting to play tricks on Clementine, so we turn around and a little later a touctouc passes by that brings us home, bumping but a little faster. I suggest that we then visit BBAS, the school, for an initial introduction and then have lunch.
And again we are lucky, climbing onto the open part of the jeep, with which Budhi takes us to school. Nehru, the young financial employee, is standing at the gate, still very tired from the Kumbh Mela in India, a Hindu pilgrimage festival where millions of people come together. Our friends Marian and Jules also dared to visit this festival recently, despite their age of over seventy. Clementine is shown around all the school classes and visibly beams at the sight of all those beautiful, friendly faces. Children who stand up en groupe, press their hands together and answer ‘we are fine, how are you’ to the question ‘how are you’. It is decided to return this afternoon around three o'clock with all the materials that Clementine needs for her chemistry experiments and discusses with the teacher in question how to fill this in further. Batteries still need to be bought and a few other items, which we can find nearby in the village. I try to arrange a rickshaw for our way back and yes, there is Prem, the man I still know from the Jungle Cottage. Nowadays he has his own rickshaw and is now at the right time in the right place, for us.
After a noodle soup and a short siesta back to school with two bags of chemistry material, which we already take with us for the next day and to show the teacher in question what the intention is. The school day is over, but the science teacher also wants to go home quickly, so little time to discuss things. He can't get his phone connected to the microscope properly, asks for advice in vain. He also asks for the purchase of more materials for his lessons, but unfortunately this has to wait. Clementine explains that chemistry experiments can often be done with simple materials such as water, salt or vinegar. In any case, she will be working with that this week and then we will see.
Then we go to the nearby entrance of Bardia National Park, which is being built around. I don't see any monkeys, which normally roam around here. When we decide to walk back to our Homestay, there is suddenly a nice new bar that invites you to sit down. Once with a beer on the terrace I see a familiar face approaching: Jack Kinross, the leopard friend from New Zealand. Nice to finally meet him again and the feeling is mutual. However, Jack is in a hurry, is busy with all kinds of things surrounding the death of a child, again in the wilderness. At the same time, a certain Rajan shows up, with whom we chat for a while. It turns out that we have quite a few mutual acquaintances here. A smart boy with experience in various branches of work. We walk back in our slippers and yes, there is the Monkey family, somewhat moved from their former territory. Clementine thinks the animals are cute, I don't, especially after my experience with monkeys in my hotel room in Rishikesh at the time. She wants to photograph a baby monkey in a tree, but when the baby makes a sound, the mother monkey takes up arms and bites Clementine's new pants. Then the fun quickly wears off and we walk on.
The return journey is tough, but we have time to rest before appearing at the barbecue at the Mahatara family. We walk there too. Daughter Manju receives us, father and mother are there too. Now we wait for the other daughters living at home, Susila and Ranju. During this waiting time, we walk with Manju to the elephant stable, where seven elephants of various ages are being fed, with their front legs tied to a chain. When we have finally waited an hour and a half at the family's for the other daughters, without any offer of a drink or start-up of cooking, I indicate that we would like to be back on time and possibly meet each other another day. A big disappointment and certainly an unusual reception at this family. I try not to take it personally and let it go. We'll see what is still possible this week and if not, too bad.
Back at Sonja and Budhi's, another exciting story has been added to this day. The jeep that brought my neighbor Torsten and his son Bila to the tree house for an overnight stay has been confronted with a rhino. Following the animal, they saw a motorcyclist approaching who could barely avoid the rhino, but just barely. Another scary situation with a rhino, which seems to occur more and more often. Fortunately, no accidents this time, but with the fright spared. Guide Bale was able to make a video and so we can watch what happened. Torsten and Bila ended up safely in the tree house and will stay there all night, without a guide. Bila already spoke about a Nashorn a few times that day, as if he had a premonition of something. Fortunately, we don't have to go to bed without food and drink, something is still being prepared in the kitchen and then a new night in deep sleep really beckons.
In the meantime, a new day has passed, in which Clementine unfortunately had another relapse and could not accompany me to school and to the orphanage. Afterwards we went with Sonja in their jeep to the medical post in the village and she was given a strong remedy that promises a quick recovery. Let's hope so. Our days here are few and it would be nice if she could gain some new experiences. More about this day tomorrow.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 306
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/211/647_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => het-loopt-altijd-anders
)
[31] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106196
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-17
[photoRevision] => 0
[title] => Daten in de jungle
[message] => Lieve lezers,
When I’m sixty-four , zongen de Beatles lang geleden. In je jonge jaren is deze leeftijd nog heel ver weg, iets voor je ouders of grootouders maar niet voor jezelf. De tijd gaat voort en als je in leven blijft is daar opeens die leeftijd. Ik zag het natuurlijk wel aankomen, maar toch lijkt de tijd sneller te gaan als je ouder wordt. En dat gegeven is ook onderzocht in het boek van Douwe Draaisma ‘waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt’.Nieuwe ervaringen maken dat de tijd meer bewust wordt beleefd en dus minder snel lijkt te gaan, zoals bij kinderen. Naarmate je meer routine hebt opgebouwd verandert dat. Tijdens een reis bijvoorbeeld voelt het weer even anders, dóór die nieuwe ervaringen. En zo heb ik mijn tijdsbeleving even wat afgeremd hier in Nepal.
Nadat ik de vele online felicitaties van een bedankje had voorzien kwam gestaag mijn feestje op gang. Vanwege het trouwseizoen hier – er is bijna elke dag wel ergens een bruiloft – waren sommige genodigden afwezig, anderen waren ziek of niet in de buurt. De oude heer Khadka, 82 jaar inmiddels, kwam feestelijk gekleed per touctouc. Zoon Bikram kwam apart. Zijn vrouw Alka verblijft al twee jaar bij haar tweelingdochters in Kathmandu, allen samen op een kamer. Hun huis hier is verkocht en Bikram bewoont een kamer op school. Bikram is goddank weer schoolhoofd geworden nadat hij een korte periode was afgelost door Tilak, tot grote onvrede van vele docenten en leerlingen. Maar de financiële privé-situatie heeft er flink ingehakt met deze nieuwe woonsituatie tot gevolg. Nadat hun moeder overleed zijn de broers gebrouilleerd geraakt en waar zij voorheen een groot terrein gezamenlijk bewoonden staat er nu een afscheiding in het midden van de Jungle Cottage. In deze lodge verbleef ik de eerste jaren in Bardia. Bikram wilde duidelijk niet in de buurt van zijn vader gaan zitten en verdween met vrienden Kiran, Birendra en Budhi in de loungeroom. Drinken in het zicht van je vader wordt als respectloos beschouwd, hoe oud je ook bent en hoeveel diezelfde vader ook drinkt. Vader Khadka lustte ook wel een rumpunch en werd wat loslippig. Vier jaar geleden overleed zijn vrouw en nu is hij wel toe aan een nieuwe liefde. Ik vroeg hem of hij op zoek is en zo ja, waar. ‘In the jungle’ was zijn antwoord en hij lachte er vrolijk bij. Mooi toch? Liefde kent geen leeftijd.
Eerder die avond verscheen Shanti met haar zesjarige dochtertje Nilaxi, nabestaanden van de recent overleden Manmohan. We hebben elkaar enkele keren ontmoet en nu voor het eerst na het tragische ongeluk. We omhelzen elkaar en raken meteen aan de praat. Ondanks haar groot verdriet probeert zij haar leven voort te zetten, met warme ondersteuning van Sonja en Budhi. Ze volgt Engelse les, geeft kook workshops en hoopt Manmohans grote droom alsnog ooit te verwezenlijken, een eigen huisje in plaats van wonend op het terrein van haar schoonfamilie. Ik geef haar een van mijn nieuwe sjaals cadeau. Alsof één ramp nog niet genoeg was werd deze familie even later opnieuw getroffen door het noodlot. Een losgebroken olifant vernielde een deel van hun Freedombar, de bar waar ik de afgelopen jaren mijn feestjes heb gehouden. Eerst de neushoorn, later de olifant die hun leven overhoop gooit. Zo dichtbij zijn de gevaren van de jungle hier.
Clementine voelt zich nog steeds niet lekker, probeert er nog even bij te blijven maar neemt op tijd haar rust voor een snel herstel. Vele malen werd ik hier ook getroffen door ziekte, het hoort helaas bij deze totaal andere omgeving. Mogelijk ben ik iets meer resistent geraakt, maar laat ik niet te vroeg juichen. Enfin, ook de andere gasten in deze lodge blijven nog een tijdje hangen. Een Amerikaans koppel, werkzaam op de ambassade van Kathmandu en mijn buurman hier, een jonge vader uit Berlijn die met zijn zesjarige zoontje een reis maakt door enkele Aziatische landen. Zijn vriendin reisde eerder met hun oudste kind en nu is het zijn beurt. Het jongetje Bila is heel enthousiast en vertelt over de vele dieren die hij al gezien heeft. Zelfs waren zij uitverkoren die middag enkele tijgers in de lage rivier te zien, gewoon buiten de jungle. Toch gaan ze de volgende dag nog op safari. Het lijkt erop dat de tijgers zich in deze periode wat gemakkelijker laten zien, dus er is hoop voor Clementine en mij tijdens onze geplande safari deze week. Het feestje eindigt in een vrolijk dansfestijn en als de laatste gasten weg zijn praten Sonja, Budhi en ik nog even na bij het kampvuur. Het was een mooie dag, when I’m sixty-four.
De volgende ochtend brengt Budhi mij achter op zijn motorfiets naar BBAS Memorial School. In mijn rugzak ongeveer dertig boeken en twee microscopen. Op school maak ik kennis met de nieuwe scienceteacher, een ambitieuze jonge man. Verder word ik welkom geheten in alle klassen en vertel wat mijn plannen zijn voor deze week. Belangstellenden kunnen deelnemen aan de schilderworkshop en ik kondig de scheikundeproefjes van Clementine aan, die vanuit Amerikamateriaal hiervoor heeft meegenomen. Eerst herstellen en dan kan zij hopelijk aan de slag. In Pokhara ben ik tevergeefs op zoek geweest naar nieuwe muziekinstrumenten. Nu dit niet gelukt is kies ik voor uitbreiding van sportmaterialen, in overleg met de docenten. En die zijn steeds meer te koop in het eigen dorp, dus ga ik op zoek. In een van de winkeltjes sla ik mijn slag en vertrek met drie leren voetballen, drie volleyballen, drie tafeltennissetjes, drie badmintonsetsen een cricketset terug naar school. Daar laat ik het voorlopig bij, de rest is voor het weeshuis. Computerdocent Birendra biedt aan mij thuis te brengen achterop zijn motorfiets, daar zeg ik nooit nee tegen.
Clementine heeft weer wat kleur op haar gezicht en samen eten we een kop verse groentesoep. Dan val ik als een blok in slaap, waardoor ik deze blog nu midden in de nacht schrijf om niet veel achterop te raken. Rond 7 uur werd de verjaardagstaart aangesneden, verrassing door Sonja en Budhi. Medewerkster Sila was gelijktijdig met mij jarig, voor haar de 19e verjaardag. Onze namen en leeftijden in de vorm van kaarsjes staan op de versierde taart, elke aanwezige mag meesmullen. Opnieuw een mooie afsluiting van een welbestede dag. Morgen meer. Foto’s worden later toegevoegd.
ENGLISH VERSION
Dear readers,
When I’m sixty-four, the Beatles sang a long time ago. In your younger years, this age is still very far away, something for your parents or grandparents but not for yourself. Time goes on and if you stay alive, that age is suddenly there. Of course I saw it coming, but time still seems to go faster as you get older. And that fact is also investigated in the book by Douwe Draaisma ‘why life goes faster as you get older’. New experiences make time more consciously experienced and therefore seem to go less quickly, like with children. As you have built up more routine, that changes. During a trip, for example, it feels different again, because of those new experiences. And so I have slowed down my perception of time a bit here in Nepal.
After I had thanked the many online congratulations, my party gradually got going. Because of the wedding season here – there is a wedding somewhere almost every day – some guests were absent, others were sick or not around. Old Mr Khadka, now 82, arrived festively dressed by touctouc. Son Bikram came separately. His wife Alka has been staying with her twin daughters in Kathmandu for two years, all together in one room. Their house here has been sold and Bikram lives in a room at the school. Bikram has thankfully become headmaster again after being replaced by Tilak for a short period, much to the dissatisfaction of many teachers and students. But the private financial situation has taken its toll, resulting in this new living situation. After their mother died, the brothers fell out and where they used to live together on a large property, there is now a fence in the middle of the Jungle Cottage. I stayed in this lodge for the first few years in Bardia. Bikram clearly did not want to sit near his father and disappeared into the lounge room with friends Kiran, Birendra and Budhi. Drinking in sight of your father is considered disrespectful, no matter how old you are and how much that same father drinks. Father Khadka also liked a rum punch and became a bit loose-lipped. His wife passed away four years ago and now he is ready for a new love. I asked him if he is looking and if so, where. ‘In the jungle’ was his answer and he laughed happily. Beautiful, isn’t it? Love knows no age.
Earlier that evening, Shanti appeared with her six-year-old daughter Nilaxi, relatives of the recently deceased Manmohan. We have met a few times and now for the first time since the tragic accident. We hug each other and immediately start talking. Despite her great sorrow, she tries to continue her life, with warm support from Sonja and Budhi. She takes English lessons, gives cooking workshops and hopes to one day realize Manmohan’s big dream, her own house instead of living on her in-laws’ property. I give her one of my new scarves as a gift. As if one disaster wasn’t enough, this family was struck by fate again shortly afterwards. A loose elephant destroyed part of their Freedombar, the bar where I have held my parties in recent years. First the rhino, later the elephant that turns their lives upside down. The dangers of the jungle are so close here.
Clementine still doesn't feel well, tries to stay with it for a while but takes her rest in time for a quick recovery. I have also been struck by illness many times here, unfortunately it is part of this completely different environment. Perhaps I have become a bit more resistant, but I am not cheering too soon. Anyway, the other guests in this lodge also stay for a while. An American couple, working at the embassy in Kathmandu and my neighbor here, a young father from Berlin who is traveling with his six-year-old son through several Asian countries. His girlfriend traveled with their eldest child before and now it is his turn. The boy Bila is very enthusiastic and tells about the many animals he has already seen. They were even chosen to see several tigers in the low river that afternoon, just outside the jungle. Nevertheless, they go on safari the next day. It seems that the tigers are more easily seen during this period, so there is hope for Clementine and me during our planned safari this week. The party ends in a cheerful dance party and when the last guests have left, Sonja, Budhi and I chat for a while by the campfire. It was a beautiful day, when I’m sixty-four.
The next morning, Budhi takes me to BBAS Memorial School on the back of his motorbike. In my backpack about thirty books and two microscopes. At school I meet the new science teacher, an ambitious young man. Furthermore, I am welcomed in all classes and told what my plans are for this week. Interested parties can participate in the painting workshop and I announce Clementine's chemistry experiments, who has brought materials for this from America. First recover and then she can hopefully get started. In Pokhara I have searched in vain for new musical instruments. Now that this has not been successful, I opt for expansion of sports materials, in consultation with the teachers. And these are increasingly for sale in my own village, so I start looking. In one of the shops I strike my blow and leave with three leather footballs, three volleyballs, three table tennis sets, three badminton sets and a cricket set back to school. I leave it at that for now, the rest is for the orphanage. Computer teacher Birendra offers to take me home on the back of his motorbike, I never say no to that.
Clementine has some colour back in her face and together we eat a cup of fresh vegetable soup. Then I fall asleep like a log, which is why I am now writing this blog in the middle of the night so as not to fall too far behind. Around 7 o'clock the birthday cake was cut, a surprise by Sonja and Budhi. Employee Sila had the same birthday as me, her 19th birthday. Our names and ages in the form of candles are on the decorated cake, everyone present can enjoy it. Again a nice ending to a well-spent day. More tomorrow. Photos will be added later.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 14
[visitorCount] => 290
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/211/987_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => daten-in-de-jungle
)
[32] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106168
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-15
[photoRevision] => 0
[title] => Kacha kacha
[message] => Namaste,
Gisteren zijn we neergestreken in mijn geliefde Bardia, in de oase van Sonja en Budhi. Het voelt zo goed om terug te zijn, als een vorm van thuiskomen. Ongeacht het weer, de andere gasten of mijn eigen gemoedstoestand, hier ervaar ik rust en positieve energie. Dé combinatie voor extra geluk.
Onze laatste dag in Pokhara stond in het teken van een bezoek aan de agrarische faculteit. Onze gastheer in het hotel had voor ons twee motorfietsen geregeld en deze arriveerden op tijd. Een grotere voor Clementine’s lange benen, een kleinere voor mij. De berijder mét helm, wij zonder. Nauwelijks zittend en een momentje voor een foto stoven de jongemannen al weg met een behoorlijke vaart. Niet nadenken over wat zou kunnen gebeuren maar totale overgave maakt zo’n ritje altijd weer tot een avontuur. Als we een grote bocht naar rechts nemen komt er een bus aangeraasd die mijn chauffeur in kalmte voorblijft, de bus remt af. Het lijkt meestal wel goed te komen, dat zesde zintuig waarmee men zich hier in het verkeer begeeft. De statistieken zullen aantonen dat het ongevallencijfer hier stukken hoger ligt dan bij ons, maar ik ben altijd weer onder de indruk van hoe goed men elkaar feilloos weet te ontwijken.
Op de campus wacht ons een hartelijk welkom. Onder een grote boom wachten we op Chitra, die even later met vriendin Laxmi arriveert, beiden keurig gekleed in college-uniform. Het hele terrein ademt een sfeer van rust en vrede, ruimte, veel groen en daartussen de collegezalen, bibliotheek, laboratoria, hostals voor de studenten en woningen voor docenten met hun families. Iedere betrokkene woont en werkt op de campus. De bibliotheek ziet er professioneel uit met een keur aan boeken en rustige ruimtes om te werken. Chitra en Laxmi leiden ons rond en geven antwoord op al onze vragen. Buiten ontmoeten we een groepje docenten en raken in gesprek. Een van de leiders heeft diverse studies gedaan, ook in Europa. De landbouwuniversiteit van Wageningen staat hoog aangeschreven, als een van de beste ter wereld zelfs. We spreken onze hoop uit dat de meisjes na deze vier jaren studie ook daar een tijdje te mogen rondlopen. Keep on dreaming.
Na afloop van deze rondleiding bieden we de laatste laptops en telefoons aan. Chitra verzorgt verdere verdeling, in alle vertrouwen. Vriendin Rada is erbij gekomen en samen genieten we in de buurt nog van een fastfood ‘maaltijd’ van pizza en frites. De meisjes zijn ambitieus, willen door middel van hun studie verder komen in het leven dan hun ouders en bijdragen aan hun land. Vooral armoede en de situatie van meisjes hebben hun aandacht. Rada is in armoede opgegroeid en weet hoe dit voelt. Vanuit die ervaring hoopt zij een waardevolle rol te spelen voor vele anderen die ook dromen over een beter bestaan. Laxmi wil haar overleden grootvader eren door zijn rol als natuurfotograaf over te nemen, zo leeft haar grootvader voort in haar. Bescherming van flora en fauna heeft een hoge prioriteit in Nepal , voor de hele aarde trouwens. Fotografie vormt een onmisbaar onderdeel voor publicaties en beleid. En Chitra zelf wil ook van betekenis zijn voor de connectie tussen mens en natuur, zoals ik eerder al vertelde. Onze wereld mag dan in slechte conditie verkeren, klimaat en politiek met name, mensen als deze meisjes geven hoop die we zo hard nodig hebben. Vaak niet zichtbaar voor wie het nieuws volgt, maar op de achtergrond voltrekken zich ook positieve processen. Laten we ons daar aan vastklampen.
Met een voldaan gevoel verlaten we Pokhara de volgende ochtend en zijn klaar voor een nieuw avontuur, in het laagland van Nepal, de Terai. Pokhara is voorzien van een ultramoderne nieuwe luchthaven, de formaliteiten lopen soepel. Wachtend in de vertrekhal worden we aangesproken door een Nepalese vrouw van middelbare leeftijd, mooi gekleed en met waardige uitstraling. Ze wil weten waar we vandaan komen, wat we zoal doen in Nepal en thuis. Zelf heeft ze hier een bruiloft bezocht, is op weg naar huis in Kathmandu. Ze heeft een man en een zoon, de laatste woont nog thuis tot haar vreugde. Maar ze weet ook dat hij gaat uitvliegen zodra hij een vrouw gevonden heeft en een goede plek voor zijn toekomst. Dat is de moderne tijd hier, waar men voorheen blindelings kon vertrouwen op de zorg van kinderen op je oude dag. De keerzijde van de kans op studeren en een beter leven voor de jonge generatie. Ook over haar huwelijk is zij open, zelfs over het huwelijk in het algemeen. Kacha kacha, waarbij ze een gebaar maakt van comme ci comme ça. Wij moeten er hartelijk om lachen, hebben beiden ook wel wat ervaring met ieder een tweede huwelijk. Ze gaat er nog even op door, dat er misschien te veel verwacht wordt van een huwelijk, maar de realiteit veelal bestaat uit compromissen, aanpassing en pogingen tot behoud van je eigen identiteit. Heerlijk, die eerlijkheid, wat mij betreft.
De lucht zit nog steeds dicht, maar als we op hoogte zijn verschijnt daar opeens een uitgestrekte Himalayaketen in een heldere hemel. Het landschap onder ons verandert van hoog- naar middelgebergte en tenslotte de Terai-vlakte. In de aankomstruimte van Nepalganj worden we gevolgd door een jongeman die onze bagage wil dragen. Bij gebrek aan kleingeld voor een fooi weiger ik zijn hulp en voel me onvriendelijk. Hij laat zich niet zomaar wegjagen en eenmaal buiten noemt hij de naam Sonja. Onze chauffeur! Had dat dan meteen gezegd. Zijn Engels is beperkt, ik probeer mijn excuses over te brengen. En zo glijden we geluidloos per elektrische auto naar Thakurdwara, zoals het dorp bij Bardia National Park heet.
Bij een paar kopjes thee praten we uitgebreid bij met Sonja, dan installeren we ons voor de komende acht dagen op eenvoudige schone kamer met veranda. Later komen Budhi, zoon Sandesh en gasten uit Duitsland, Italië en Nederland terug van een safari en zoals dat hier meestal gaat, raak je meteen met elkaar in gesprek. Manmohan wordt sterk gemist. Deze veelzijdige trouwe gids werd afgelopen september gedood door een neushoorn en heeft diepe sporen van verdriet nagelaten in deze gemeenschap. Ook hier gaan de levenden door met hun leven, zonder wrok naar hun dieren. Clementine vraagt of men wapens mag dragen in de jungle, in het geval het nodig is om mensen te beschermen. Dit is onbespreekbaar - én terecht -, de mens betreedt het woongebied van het dier en als het dier vervolgens niet altijd doet wat de mens wil geeft dat nog niet het recht om een wapen te gebruiken, hooguit een bamboestok ter verjaging van een tijger of neushoorn naar iets meer afstand.
Het is 15 februari, mijn verjaardag. De eerste felicitatie kwam van Mina, precies om 12 uur. Zij noemt mij haar tweede moeder en gids in haar leven. Helaas kan ze hier niet zijn vanwege haar werk als stewardess in Oman, maar zodra het kan zullen we elkaar ontmoeten. Mijn verzoek om een bijdrage voor het weeshuis heeft veel moois opgeleverd, nogmaals dank aan allen hiervoor. De komende week ga ik deze donaties verder verzilveren. De boeken zijn gearriveerd vanuit Kathmandu, schilderspullen en microscopen zijn meegenomen vanuit Nederland en de ervaring leert dat hier ter plekke zichtbaar wordt welke bijdragen we verder kunnen leveren.
Vanavond mijn feestje hier op het erf. Nu nog even slapen en in de loop van deze dag mijn gezicht laten zien bij enkele families.
Tot de volgende…
ENGLISH VERSION
Kacha kacha
Namaste,
Yesterday we settled down in my beloved Bardia, in the oasis of Sonja and Budhi. It feels so good to be back, like a form of coming home. Regardless of the weather, the other guests or my own state of mind, here I experience peace and positive energy. The combination for extra happiness.
Our last day in Pokhara was dedicated to a visit to the agricultural faculty. Our host at the hotel had arranged two motorbikes for us and they arrived on time. A larger one for Clementine's long legs, a smaller one for me. The rider with a helmet, us without. Barely sitting down and a moment for a photo, the young men already sped away at a considerable speed. Not thinking about what could happen but total surrender always makes such a ride an adventure. When we take a large bend to the right, a bus comes rushing towards me, calmly staying ahead of my driver, the bus slows down. It usually seems to work out well, that sixth sense with which people here engage in traffic. Statistics will show that the accident rate here is much higher than in our country, but I am always impressed by how well people manage to avoid each other flawlessly.
A warm welcome awaits us on campus. Under a large tree we wait for Chitra, who arrives a little later with her friend Laxmi, both neatly dressed in college uniforms. The entire area exudes an atmosphere of peace and quiet, space, lots of greenery and in between the lecture halls, library, laboratories, hostels for students and homes for teachers and their families. Everyone involved lives and works on campus. The library looks professional with a selection of books and quiet spaces to work. Chitra and Laxmi show us around and answer all our questions. Outside we meet a group of teachers and start talking. One of the leaders has done various studies, also in Europe. The agricultural university of Wageningen is highly regarded, even as one of the best in the world. We express our hope that after these four years of study, the girls will also be able to walk around there for a while. Keep on dreaming.
After this tour, we offer the last laptops and phones. Chitra takes care of the further distribution, in all confidence. Friend Rada has joined us and together we enjoy a fast food ‘meal’ of pizza and fries nearby. The girls are ambitious, want to get further in life than their parents through their studies and contribute to their country. Poverty and the situation of girls in particular have their attention. Rada grew up in poverty and knows how this feels. From that experience, she hopes to play a valuable role for many others who also dream of a better life. Laxmi wants to honour her deceased grandfather by taking over his role as a nature photographer, so her grandfather lives on in her. Protection of flora and fauna is a high priority in Nepal, for the entire world for that matter. Photography is an indispensable part of publications and policy. And Chitra herself also wants to be of significance for the connection between man and nature, as I mentioned earlier. Our world may be in bad shape, climate and politics in particular, but people like these girls give us the hope we so desperately need. Often not visible to those who follow the news, but positive processes are also taking place in the background. Let us cling to that.
With a satisfied feeling we leave Pokhara the next morning and are ready for a new adventure, in the lowlands of Nepal, the Terai. Pokhara has an ultra-modern new airport, the formalities run smoothly. Waiting in the departure hall we are approached by a middle-aged Nepalese woman, beautifully dressed and with a dignified appearance. She wants to know where we come from, what we do in Nepal and at home. She herself has attended a wedding here, is on her way home to Kathmandu. She has a husband and a son, the latter still lives at home to her delight. But she also knows that he will fly out as soon as he has found a wife and a good place for his future. That is the modern era here, where previously one could blindly trust the care of children in your old age. The other side of the chance to study and a better life for the younger generation. She is also open about her marriage, even about marriage in general. Kacha kacha, where she makes a gesture of comme ci comme ça. We have to laugh heartily about it, both have some experience with a second marriage. She continues for a moment, that perhaps too much is expected of a marriage, but the reality often consists of compromises, adjustment and a attempts to keep your own identity. Wonderful, that honesty, as far as I'm concerned.
The air is still thick, but when we reach altitude, a vast Himalayan range suddenly appears in a clear sky. The landscape below us changes from high to medium mountains and finally the Terai plain. In the arrival area of Nepalganj we are followed by a young man who wants to carry our luggage. In the absence of change for a tip, I refuse his help and feel unfriendly. He does not let himself be chased away and once outside he mentions the name Sonja. Our driver! Should have said that right away. His English is limited, I try to convey my apologies. And so we glide silently in an electric car to Thakurdwara, as the village near Bardia National Park is called.
Over a few cups of tea we chat extensively with Sonja, then we settle down for the next eight days in a simple, clean room with a veranda. Later, Budhi, son Sandesh and guests from Germany, Italy and the Netherlands return from a safari and, as is usually the case here, you immediately start talking to each other. Manmohan is greatly missed. This versatile, faithful guide was killed by a rhino last September and has left deep traces of sorrow in this community. Here too, the living continue with their lives, without resentment towards their animals. Clementine asks if one is allowed to carry weapons in the jungle, in case it is necessary to protect people. This is non-negotiable - and rightly so -, the human being enters the habitat of the animal and if the animal then does not always do what the human wants, that does not give the right to use a weapon, at most a bamboo stick to chase a tiger or rhino to a little more distance.
It is February 15, my birthday. The first congratulations came from Mina, exactly at 12 o'clock. She calls me her second mother and guide in her life. Unfortunately, she cannot be here because of her work as a stewardess in Oman, but we will meet as soon as possible. My request for a contribution for the orphanage has yielded many beautiful things, thanks again to everyone for this. In the coming week I will continue to cash in these donations. The books have arrived from Kathmandu, painting supplies and microscopes have been brought from the Netherlands and experience has taught us that it is visible here on the spot which contributions we can make.
Tonight my party here on the yard. Now I just need to sleep and show my face to a few families in the course of the day.
Until next time…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 9
[visitorCount] => 344
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiya
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/209/979_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => kacha-kacha
)
[33] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106127
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-12
[photoRevision] => 0
[title] => Boeddha in Nepal
[message] => Dag lezers, namaste,
Hier in Pokhara hangen we al enkele dagen de toerist uit, daar leent deze plek zich uitstekend voor. Nu hoor ik regelmatig mensen zeggen dat ze graag naar niet-toeristische gebieden reizen, maar hoe je het ook wendt of keert, vaak ben je gewoon toch een toerist. Of een reiziger, zoals je wilt. Ik begrijp wel wat mensen bedoelen, wars van massatoerisme. Hutje mutje op het strand liggen of in een kudde achter een gids aanlopen is nou niet bepaald stoer. In Nepal kun je avontuur en wat lanterfanten ideaal combineren. Ook ik zie mezelf niet dagenlang op het strand liggen, hooguit een uur, dan is mijn geduld wel op.
Clementine en ik hebben de afgelopen dagen geleefd als God in Frankrijk, oftewel als Boeddha in Nepal. Nu staat Boeddha niet bepaald voor aards genot, maar vooral voor verheffing van de ziel en afstand nemen van wereldse dingen. Maar in dit van boeddhisme doordrenkte land kun je wel degelijk genieten van alles wat onze God in Frankrijk zo aantrekkelijk maakt. Grootse natuur, heerlijk eten en drinken, mooie spullen om te kopen en bovenal uiterst vriendelijke mensen. Clementine valt het ook steeds meer op, hoe meegaand Nepalezen doorgaans zijn. En dat is o zo prettig in de omgang, mits je er geen misbruik van maakt. En dan denk ik aan de vaak Hollandse botheid en directheid, waar zoveel waarde aan wordt gehecht, aan het gezeur en geklaag over alles wat niet meteen aan onze hoge verwachtingen voldoet, is dat wat je moet willen? In mijn beleving is deze ambitie al lang achterhaald en wordt vriendelijkheid zwaar onderschat. Met deze smeerolie van contact tussen mensen kun je zoveel meer bereiken dan steeds op je hoede zijn, wantrouwen en botheid. Omdat brutalen de halve wereld hebben wil dat nog niet zeggen dat het oké is. Maar goed, het gebeurt helaas wel vaak, kijk naar onze grote ‘wereldleiders’ van dit moment.
We hebben dus geshopt, mooie sjaals en mutsen gekocht vooral. En deze kunnen nog steeds bij Clementine of bij mij besteld worden. In bijgaande foto’s zie je een aantal voorbeelden. Heerlijke warme gevoerde (niet kriebelende) mutsen, ook voor kinderen. De bekende yaksjaals in alle kleuren, superzachte cashmere sjaals, al dan niet gemengd met zijde. De sjaals zijn 180 x 90 cm en kunnen als omslagdoek of geknoopte wintersjaal gedragen worden. Ook vonden we vandaag prachtige dessins van beroemde impressionistische schilderijen. Voor meer informatie zie mijn e-mailadres en telefoonnummer onder deze tekst.
Gisteren wilden we de omgeving eens vanaf het water bekijken en huurden eind van de middag een bootje, inclusief een Nepalese vrouw die de roeispaan bediende. Onze blik werd zo steeds een beetje verlegd en we zagen de zon achter de bergen verdwijnen. Om de zon vervolgens te zien opkomen konden we vanochtend per kabelbaan omhoog naar Sarangkot. Een ultramoderne installatie, hoogstwaarschijnlijk aangelegd met buitenlands geld, voert cabines 800 meter omhoog en op dat punt kun je na een klimmetje te voet hét uitzichtpunt bereiken om de sunrise te aanschouwen. Langs de route overal prikkeldraad, zodat je tijdens een val in ieder geval niet naar beneden kunt storten. Velen met ons waren vroeg uit de veren en wachtten langdurig bijna tevergeefs op de gouden bol. De lucht zit hier al dagen dicht, dus de zon moet hard werken om daar doorheen te raken. Toen we het bijna opgaven verscheen ie opeens. In november 2015 was van al deze moderniteiten nog niets te bekennen, ik werd per jeep omhoog gereden om te gaan paragliden. En nu kun je er ook zipflyeren, luchtfietsen, bungeejumpen en nog veel meer.
Na afloop ontbijt in ons hotel en meteen weer op pad voor nieuwe aankopen en het hoogtepunt van deze dag: een lichaamsmassage. We besluiten er een wellness-dag van te maken en ’s middags een schoonheidsbehandeling te ondergaan. Zowel Clementine als ik doen dit normaliter niet, voor Clementine is het zelfs de eerste keer in haar leven. Deze me-time heeft zij dubbel en dik verdiend, wat mij betreft en heel leuk dat ze er voor open staat. Voor mezelf beschouw ik dit als een vroeg verjaardagscadeau. Omdat de dames van beauty parlour te laat zijn krijgen we een kwartiertje extra. Na afloop glimmen we van de olie en de creme. Het was een waar genot. Deze verwendag sluiten we af met een tandoori-kip, natuurlijk tijdens het happy hour.
Al deze gezellige en verkwikkende activiteiten zijn niet altijd interessant om te beschrijven. Over twee dagen bereiken we Bardia en dat belooft weer een boeiend avontuur te worden, ver weg van massatoerisme. Reizen jullie mee?
e-mail:miesim@live.nl
tel/whatsapp: 06-28371803
ENGLISH VERSION
Buddha in Nepal
Hello readers, namaste,
Here in Pokhara we have been playing the tourist for a few days, this place lends itself perfectly for that. Now I often hear people say that they like to travel to non-touristy areas, but no matter how you look at it, you are often just a tourist. Or a traveler, if you like. I understand what people mean, averse to mass tourism. Lying on the beach in a clump or following a guide in a herd is not exactly cool. In Nepal you can ideally combine adventure and loitering. I also do not see myself lying on the beach for days, at most an hour, then my patience is exhausted.
Clementine and I have lived the past few days like God in France, or rather like Buddha in Nepal. Now Buddha does not exactly stand for earthly pleasure, but mainly for elevation of the soul and distancing yourself from worldly things. But in this country steeped in Buddhism you can certainly enjoy everything that makes our God in France so attractive. Great nature, delicious food and drinks, beautiful things to buy and above all extremely friendly people. Clementine also notices more and more how easy-going Nepalese people generally are. And that is oh so pleasant in dealing with, as long as you don't abuse it. And then I think of the often Dutch bluntness and directness, which is so much valued, of the whining and complaining about everything that does not immediately meet our high expectations, is that what you should want? In my experience this ambition has long been outdated and friendliness is seriously underestimated. With this lubricant of contact between people you can achieve so much more than always being on your guard, distrust and bluntness. Just because rude people own half the world does not mean that it is okay. But well, it does happen quite often, look at our great 'world leaders' of the moment.
So we went shopping, bought beautiful scarves and hats in particular. And these can still be ordered from Clementine or from me. In the attached photos you can see a number of examples. Lovely warm lined (non-itchy) hats, also for children. The well-known yak scarves in all colours, super soft cashmere scarves, mixed with silk or not. The scarves are 180 x 90 cm and can be worn as a shawl or knotted winter scarf. Today we also found beautiful designs of famous impressionist paintings. For more information see my e-mail address and telephone number below this text.
Yesterday we wanted to see the area from the water and at the end of the afternoon we rented a boat, including a Nepalese woman who operated the oar. Our view was thus gradually shifted and we saw the sun disappear behind the mountains. In order to see the sun rise, we could take the cable car up to Sarangkot this morning. An ultra-modern installation, most likely built with foreign money, carries cabins 800 metres up and at that point you can reach the viewpoint after a short climb on foot to see the sunrise. Barbed wire everywhere along the route, so that you can't fall down in any case. Many of us got up early and waited for a long time, almost in vain, for the golden ball. The sky has been overcast here for days, so the sun has to work hard to get through it. When we almost gave up, it suddenly appeared. In November 2015, none of these modern conveniences were to be seen, I was driven up by jeep to go paragliding. And now you can also go zip-flying, air biking, bungee jumping and much more.
Afterwards, breakfast in our hotel and immediately on the road again for new purchases and the highlight of the day: a body massage. We decide to make it a wellness day and have a beauty treatment in the afternoon. Neither Clementine nor I normally do this, for Clementine it is even the first time in her life. She has more than earned this me-time, as far as I'm concerned, and it's great that she is open to it. For myself, I consider this an early birthday present. Because the ladies from the beauty parlour are late, we get an extra fifteen minutes. Afterwards, we shine from the oil and cream. It was a real treat. We end this pampering day with a tandoori chicken, of course during happy hour.
All these pleasant and refreshing activities are not always interesting to describe. In two days we will reach Bardia and that promises to be another exciting adventure, far away from mass tourism. Are you traveling with us?
e-mail:miesim@live.nl
tel/whatsapp: 06-28371803
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 15
[visitorCount] => 329
[author] => Mieke
[cityName] => Pokhara
[travelId] => 525218
[travelTitle] => Relativeren.
[travelTitleSlugified] => relativeren
[dateDepart] => 2020-01-22
[dateReturn] => 2020-02-21
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/209/609_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => boeddha-in-nepal
)
[34] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106104
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-10
[photoRevision] => 0
[title] => Slow travel
[message] => Lieve lezers,
In mijn vorige verhaal noemde ik onze omschakeling naar slow travel. Dit kun je op twee manieren opvatten. Enerzijds kun je denken aan onze busreis die heel langzaam verliep omdat de route weinig snelheid toestaat, anderzijds aan de dagen die met minder afspraken worden ingevuld en veel ruimte laten voor ontspanning en spontaniteit. En dat laatste is vooral waarmee we nu een begin hebben gemaakt na de eerste volle dagen. Ook om die reden reizen wij komende vrijdag grotendeels – en in snel tempo - door de lucht richting Bardia, om aldus tijd en energie te sparen. In het dagelijkse leven is dit ook vaak mijn streven, niet meer meedoen aan het moordende tempo van de moderne samenleving.
Als herboren begonnen wij deze eerste volle dag in Pokhara met een ontbijt in de weelderige bloementuin. Waar ik zelf echt kan genieten van een omgeving van bloemen en planten, zonder echte kennis, weet Clementine elk detail van deze flora haarfijn te benoemen. Na drie dagen in een grote hectische Aziatische stad voelt deze plek als een verademing waar we ons graag aan overgeven. Op pad maar weer, met als enig doel op zoek te gaan naar mogelijke aankopen zonder verplichting én een verkwikkende massage. Tijdens mijn laatste bezoek aan Pokhara – al ruim zes jaar geleden – kwam ik op de valreep terecht bij een massagesalon waar ik een soort shiatsu onderging. Deze behandeling ben ik nooit vergeten, in positieve zin. De locatie wist ik nog ongeveer en deze sloot naadloos aan op ons idee om een wandeling langs het Fewameer te maken. Zo gezegd zo gedaan. Vele eettentjes kwamen voorbij, maar niet dé massagesalon. Heel raar als je denkt dat je herinnering aan een bepaalde plek mogelijk niet blijkt te kloppen, maar het komt hier ook regelmatig voor dat een zaak gewoon niet meer bestaat. Ik hou het op het laatste. Dus verder zoeken.
Waar de een enkel een mannelijke masseur kon aanbieden had de ander alleen maar plek voor één persoon.
En toen werd ons wachten beloond. Een salon met een aantal ruimtes en vrouwelijke medewerkers. Slechts gescheiden door een dun wandje konden Clementine en ik elkaar goed horen, beiden behandeld door een jonge vrouw die van wanten wist. Eerlijk gezegd nog beter dan bij Seeing Hands, minder pijnlijk en meer ontspannen. Zo wil je wel een hele dag blijven liggen, wat ons betreft. Zelfs gezicht en schedel werden met professionele grepen en gevoel bewerkt. Bij ons beiden geen twijfel over herhaling van deze weldaad. We maken na afloop meteen een afspraak voor woensdag. Op die dag zijn we tevens van plan vroeg in de ochtend per kabelbaan omhoog te gaan naar Sarangkot voor de zonsopkomst. Vanaf die plek sprong ik ruim negen jaar geleden in het diepe, paragliden met een instructeur erbij. Dit avontuur gaan we nu niet aan, maar de mogelijkheden hier zijn enorm uitgebreid, dus kun je als senior ook nog heel wat beleven.
Na afloop verwachten we studente Chitra uit Bardia bij ons hotel. Zij studeert bosbouw en heeft elke werkdag college tot 2 uur in de middag. Heel fijn om haar terug te zien na ongeveer veertien maanden. Ze heeft het duidelijk naar haar zin in deze groene omgeving, vertelt gepassioneerd over haar studie en innovatieve toekomstplannen. Zij is zelfs regelmatig in contact met Jack Kinross, de Nieuwzeelander die zich hard maakt voor bescherming van luipaarden en die ik ook eerder ontmoette. Hij heeft zelf ooit een tijdje met een luipaard geleefd. Chitra wil zich inzetten voor een betere verbinding tussen mens en wilde dieren en kan over een tijdje bij Jack Kinross terecht voor een stage. Hoe gek het ook klinkt, ondanks dat jaarlijks nog steeds mensen gedood worden door tijgers of olifanten houden zij ook van hun dieren en willen dat deze beschermd worden. Komende donderdag ontvangen wij een rondleiding door Chitra op haar campus en vandaag mogen wij haar blij maken met een goede laptop van haar Nederlandse vrienden, plus een verrekijker van ons. In onze tuin nemen we een drankje met een snack en vervolgens eten we samen in een restaurant in onze straat.
Tot slot, velen van jullie weten dat ik elk jaar prachtige sjaals van diverse soorten wol kan meenemen naar Nederland. Yakwol, cashmere of pashmina, het kan nog steeds in vele kleuren en patronen. Voor wie deze keer interesse heeft stel ik voor mij persoonlijk te benaderen via Whatsapp of e-mail. Op verzoek kan ik foto’s laten zien, prijzen noemen en vervolgens hoor ik waar je voorkeur naar uitgaat. Via mij ben je nog steeds veel goedkoper uit dan via verkopers in Nederland.
Morgen een heerlijke hangdag die vast weer waardevol en gezellig wordt ingevuld door Clementine en mij.
E-mail: miesim@live.nl
Whatsapp: 06-28371803
ENGLISH VERSION
Slow travel
In my previous story I mentioned our switch to slow travel. You can interpret this in two ways. On the one hand you can think of our bus journey that was very slow because the route does not allow for much speed, on the other hand you can think of the days that are filled with fewer appointments and leave a lot of room for relaxation and spontaneity. And the latter is mainly what we have now started after the first full days. For that reason too, we will travel largely - and at a fast pace - by air to Bardia next Friday, in order to save time and energy. In daily life this is also often my goal, to no longer participate in the murderous pace of modern society.
As if reborn, we started this first full day in Pokhara with breakfast in the lush flower garden. Where I can really enjoy an environment of flowers and plants, without any real knowledge, Clementine knows every detail of this flora down to the last detail. After three days in a large hectic Asian city, this place feels like a breath of fresh air that we gladly surrender to. Off we went again, with the sole purpose of looking for possible purchases without obligation and an invigorating massage. During my last visit to Pokhara – more than six years ago – I ended up at the last minute at a massage parlour where I underwent a kind of shiatsu. I have never forgotten this treatment, in a positive sense. I still knew the location more or less and it fitted in perfectly with our idea to take a walk along Lake Fewa. No sooner said than done. Many eateries passed by, but not the massage parlour. Very strange if you think that your memory of a certain place may not be correct, but it also happens regularly here that a business simply no longer exists. I think it is the latter. So we continued looking.
Where one could only offer a male masseur, the other only had room for one person. And then our wait was rewarded. A parlour with a number of rooms and female employees. Only separated by a thin wall, Clementine and I could hear each other well, both treated by a young woman who knew what she was doing. To be honest, even better than at Seeing Hands, less painful and more relaxing. You want to stay like this all day, as far as we are concerned. Even the face and skull were treated with professional grips and feeling. Neither of us have any doubts about repeating this bliss. Afterwards, we immediately make an appointment for Wednesday. On that day, we also plan to go up to Sarangkhot early in the morning by cable car for the sunrise. From that place, I jumped into the deep end more than nine years ago, paragliding with an instructor. We are not going on this adventure now, but the possibilities here are enormous, so you can still experience a lot as a senior.
Afterwards, we expect student Chitra from Bardia at our hotel. She studies forestry and has lectures every working day until 2 o'clock in the afternoon. It was great to see her again after about fourteen months. She clearly enjoys this green environment, talks passionately about her studies and innovative plans for the future. She is even in regular contact with Jack Kinross, the New Zealander who is committed to protecting leopards and whom I also met earlier. He himself once lived with a leopard for a while. Chitra wants to work towards a better connection between humans and wild animals and can soon do an internship at Jack Kinross. As crazy as it sounds, despite the fact that people are still killed by tigers or elephants every year, they also love their animals and want them to be protected. Next Thursday we will receive a tour of Chitra's campus and today we can make her happy with a good laptop from her Dutch friends, plus a pair of binoculars from us. In our garden we will have a drink and a snack and then we will eat together in a restaurant in our street.
Finally, many of you know that every year I can bring beautiful scarves made of various types of wool to the Netherlands. Yak wool, cashmere or pashmina, it is still possible in many colors and patterns. For those who are interested this time, I suggest you contact me personally via Whatsapp or e-mail. On request I can show you photos, mention prices and then I will hear what you prefer. Through me you are still much cheaper than through sellers in the Netherlands. Tomorrow will be a wonderful day of hanging out, which will undoubtedly be filled with value and fun by Clementine and me.
E-mail: miesim@live.nl
Whatsapp: 06-28371803
.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 297
[author] => Mieke
[cityName] => Pokhara
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/209/400_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => slow-travel
)
[35] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106036
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-09
[photoRevision] => 0
[title] => Blinde massage, familiediner en hobbelwegen
[message] => Namaste,
Graag had ik jullie eerder verslag gedaan van de afgelopen dagen, maar mijn reisplatform vertoonde kuren, nog steeds trouwens, en de dagen zijn als vanzelf volgelopen met ontmoetingen en uitstapjes. Foto’s toevoegen aan mijn vorige blog was haast onmogelijk en naar een aantal functies op waarbenjij.nu ben ik nog steeds op zoek. Ook even rechtzetten: in die blog had ik de paspoorten van Clementine verwisseld. Nederlands moet Amerikaans zijn en omgekeerd.
De eerste ochtend in Kathmandu stond in het teken van de massage, waar we beiden lang naar hadden uitgekeken. Per app had ik Bhima gevraagd om Clementine en mij gelijktijdig onder handen te nemen en zo konden we om 10 uur terecht bij Seeing Hands, waar collega Lalu klaar zat voor een behandeling van twee uur aan Clementine, ik idem dito door Bhima. Of we gescheiden of samen wilden, was de vraag aan ons. Ach ja, weer een nieuwe ervaring, een tweelingmassage in dezelfde ruimte, en dat gebeurde. Heerlijk liggend op de buik en later op de rug werden al die vlieg- en wachturen eruit gemasseerd. Pijn op punten waarvan ik niet wist dat ik ze had, voor Clementine eveneens. De dames mogen dan blind zijn, voelen kunnen ze als geen ander. ‘Our hands are our eyes’, zegt Lalu, wat de organisatienaam Seeing Hands verklaart. Na wat heen- en weer gepraat zak ik langzaam weg in een diepe ontspanning en zijn de twee uur al voorbij. Even later maken we kennis met de echtgenoot van Lalu, ook blind. Zij hebben samen een zoontje van twee jaar, waarschijnlijk niet blind, evenals Bhima’s zoontje Souvenir van elf. Bhima was al uitgenodigd voor het etentje van die avond, Lalu schuift ook graag mee aan.
Al vanuit Nederland had ik mijn vrienden uit Kathmandu uitgenodigd voor een gezamenlijk etentje die avond. Niet wetend of dit zou lukken bleek dat iedereen de moeite nam om te komen. De zusjes Rama en Puja, de zusjes Sabina en Shristi, hun moeder en broertje, Lalu, Bhima en Souvenir én mijn steun en toeverlaat Dawa. De gereserveerde tafel blijkt een andere dan vorige keer, ditmaal is de ruimte omringd met glas én een magisch uitzicht over de omringende bergen. De sfeer is meteen goed, iedereen is druk in gesprek. Het lijkt één grote Nepalese familie met Dawa op kop van de tafel als een Pater Familias. De eerste laptops en iPhones worden uitgedeeld, Dawa kijkt de apparatuur na. De gerechten worden geserveerd en met smaak verorberd. Clementine proeft haar eerste sizzler, anderen nemen momo’s, kip, frietjes, biryani of alleen een heel groot ijs. Vervolgens wordt er een videogesprek gevoerd met de vaste sponsoren van vier van de meisjes. Zij hebben dit etentje aangeboden en zijn er zo toch een beetje bij. Na afloop vragen we de ober om een groepsfoto te maken. Natuurlijk, en hij neemt ons mee naar een betere plek met de juiste achtergrond van een tempel. Grote hilariteit rondom dit tafereel, iedereen heeft plezier voor tien en dat zie je terug op de foto.
Dawa heeft best wat tijd momenteel en op mijn vraag hoe wij het beste een tripje naar het hooggelegen Nagarkot kunnen maken biedt hij aan ons te begeleiden. Meteen de volgende dag al zelfs. Wij zouden een avontuur achterop een motor wel zien zitten, maar Dawa begint smalend te lachen bij dit voorstel. Dit moeten wij ons niet te simpel voorstellen, de weg naar Nagarkot zit vol bulten en gaten, is vrij lang bovendien. Enkel met een auto erbij als bezemwagen is dit een optie, dus dan maar meteen die taxi besteld. De volgende dag om 10 uur worden we bij ons hotel afgehaald.
De avond is nog jong en Clementine voelt ervoor om wat straatjes door te lopen op zoek naar cadeautjes voor haar vijf dochters en acht kleinkinderen. Ik kijk er niet van op, de aantrekkingskracht van deze kleurrijke snoepwinkel kan bijna niemand weerstaan. Eindstation is wederom café New Orleans, waar ik eindelijk getuige kan zijn van een liveoptreden van een singer-songwriter. Vele medereizigers verzamelen zich op deze plek en ik snap precies waarom.
De weg naar Nagarkot voert langs vele overheidsgebouwen, gelegen aan brede lanen, voor mij een nieuw stukje Kathmandu. Dawa gidst ons uitstekend en dat geheel vrijwillig. Al na een half uur begrijpen we dat het motoridee nogal bizar was. De helmplicht geldt alleen voor de berijder, de passagier loopt blijkbaar minder gevaar. Na enkele tussenstops op uitzichtpunten bereiken we de plek waar een trap leidt naar het punt met zicht op de Mount Everest. De lucht is niet overal helder, maar we krijgen een aantal achtduizenders in beeld. Dawa noemt een voor een de namen van alle zichtbare toppen. Als kind vond ik dit al interessant en nog steeds ken ik vele namen van Himalayareuzen. Na een lunch mét vergezicht dalen we af naar Bhaktapur en dwalen langs de vele tempels van dit historisch erfgoed. Uiteindelijk worden we weer voor de deur van ons hotel afgezet. Na een avondrondje shoppen en eten gaan we met de kippen op stok, de wekker op 5 uur voor onze vervolgreis per bus naar Pokhara. Een luxe bus deze keer.
Het verzoek om een half uur voor vertrek aanwezig te zijn is blijkbaar alleen voor buitenlanders bedoeld. Een aantal passagiers maakt gebruik van Nepali time en zo vertrekken we een uur te laat. We hobbelen langzaam voort langs vele opgebroken stukken weg ter verbetering van de route Kathmandu-Pokhara. Nepal beschikt niet over een spoor- of snelweg, alle verkeer moet hierover heen. En dat zijn honderden bussen, vrachtwagens, auto’s en zelfs langzaam verkeer. Het blijft fascinerend hoe men manoeuvreert tussen afgrond en goot aan de rand van de weg, afgezien van getoeter in alle kalmte. Wij zouden naar ons voorhoofd wijzen en elkaar voor rotte vis uitmaken bij dit gedrag. Hier niets van dit alles. Als je je hier niet aan kunt overgeven kun je beter een andere bestemming zoeken.
We zijn in Pokhara en hebben ons verblijf verlengd van drie naar vijf nachten. Deze stad, aan de rand van het Fewameer, is zeer geschikt om op adem te komen en nog wat avontuur desgewenst. We stappen over op slow travel, tijd is het nieuwe goud. Ook bosbouwstudente Chitra gaan we hier ontmoeten en mogelijk haar college bezoeken.
Op vrijdag vliegen we naar Nepalganj, de luchthaven voor Bardia. Zojuist heeft de man met de hamer zich gemeld. Ik ga mijn nieuwe bed testen en zet voor de afwisseling geen wekker. Goedenacht.
ENGLISH VERSION
Blind massage, family dinner and bumpy roads
Namaste,
I would have liked to have reported on the past few days earlier, but my travel platform was acting up, still is, and the days have naturally filled up with meetings and excursions. Adding photos to my previous blog was almost impossible and I am still looking for a number of functions on waarbenjij.nu. Also, let me correct you: in that blog I had mixed up Clementine's passports. Dutch should be American and vice versa.
The first morning in Kathmandu was all about the massage, which we had both been looking forward to for a long time. I had asked Bhima via app to treat Clementine and me at the same time and so we were able to go to Seeing Hands at 10 o'clock, where colleague Lalu was ready for a two-hour treatment for Clementine, me the same by Bhima. Whether we wanted to be separate or together, was the question for us. Oh well, another new experience, a twin massage in the same room, and that happened. Lying wonderfully on my stomach and later on my back, all those hours of flying and waiting were massaged away. Pain in places I didn’t know I had, for Clementine as well. The ladies may be blind, but they can feel like no other. ‘Our hands are our eyes’, says Lalu, which explains the name of the organisation Seeing Hands. After some back and forth chatting I slowly sink into a deep relaxation and the two hours are already over. A little later we meet Lalu’s husband, also blind. They have a two-year-old son together, probably not blind, as well as Bhima’s eleven-year-old son Souvenir. Bhima had already been invited to dinner that evening, Lalu is also happy to join us.
I had already invited my friends from Kathmandu from the Netherlands for a joint dinner that evening. Not knowing whether this would work out, it turned out that everyone took the trouble to come. Sisters Rama and Puja, sisters Sabina and Shristi, their mother and brother, Lalu, Bhima and Souvenir and my support and confidant Dawa. The reserved table turns out to be different from the last time, this time the space is surrounded by glass and has a magical view of the surrounding mountains. The atmosphere is immediately good, everyone is busy talking. It seems like one big Nepalese family with Dawa at the head of the table like a Pater Familias. The first laptops and iPhones are handed out, Dawa checks the equipment. The dishes are served and devoured with gusto. Clementine tastes her first sizzler, others take momos, chicken, fries, biryani or just a very large ice cream. Then a video call is made with the regular sponsors of four of the girls. They have offered this dinner and are therefore there a little bit. Afterwards we ask the waiter to take a group photo. Of course, and he takes us to a better place with the right background of a temple. Great hilarity around this scene, everyone is having fun and you can see that in the photo.
Dawa has quite a bit of time at the moment and when I ask how we can best make a trip to the high-altitude Nagarkot he offers to accompany us. The very next day even. We would like an adventure on the back of a motorbike, but Dawa starts laughing scornfully at this proposal. We should not imagine this too simple, the road to Nagarkot is full of bumps and holes, and is also quite long. This is only an option with a car as a broom wagon, so we immediately ordered a taxi. The next day at 10 o'clock we are picked up at our hotel. The evening is still young and Clementine feels like walking through some streets in search of presents for her five daughters and eight grandchildren. I am not surprised, the attraction of this colorful candy store can hardly be resisted by anyone. The final destination is once again Café New Orleans, where I can finally witness a live performance by a singer-songwriter. Many fellow travellers gather at this location and I understand exactly why.
The road to Nagarkot leads past many government buildings, situated on wide avenues, a new part of Kathmandu for me. Dawa guides us excellently and completely voluntarily. After half an hour we understand that the idea of a motorbike was rather bizarre. Helmets are only mandatory for the driver, the passenger is apparently less at risk. After a few stops at viewpoints we reach the place where a staircase leads to the point with a view of Mount Everest. The sky is not clear everywhere, but we get a view of a number of eight-thousanders. Dawa names the names of all the visible peaks one by one. As a child I already found this interesting and I still know many names of Himalayan giants. After a lunch with a view we descend to Bhaktapur and wander past the many temples of this historical heritage. Finally we are dropped off at the door of our hotel again. After an evening of shopping and eating, we go to bed with the chickens, the alarm clock set at 5 o'clock for our onward journey by bus to Pokhara. A luxury bus this time.
The request to be present half an hour before departure is apparently only intended for foreigners. A number of passengers use Nepali time and so we leave an hour late. And so we slowly hobble along many broken up sections of road to improve the route Kathmandu-Pokhara. Nepal does not have a railway or highway, all traffic has to go over it. And that means hundreds of buses, trucks, cars and even slow traffic. It remains fascinating how people maneuver between abyss and gutter at the edge of the road, apart from honking in all calmness. We would point to our foreheads and call each other rotten fish for this behavior. None of that here. If you cannot surrender to this, you better look for another destination.
We are in Pokhara and have extended our stay from three to five nights. This city, on the edge of Lake Fewa, is very suitable to catch your breath and have some adventure if desired. We switch to slow travel, time is the new gold. We will also meet forestry student Chitra here and possibly visit her college.
On Friday we fly to Nepalganj, the airport for Bardia. The man with the hammer has just reported. I am going to test my new bed and for a change I will not set an alarm. Good night.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 321
[author] => Mieke
[cityName] => Pokhara
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/209/260_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => blinde-massage-familiediner-en-hobbelwegen
)
[36] => stdClass Object
(
[reportId] => 5106008
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2025-02-07
[photoRevision] => 0
[title] => Reisactiviteiten
[message] => Reisactiviteiten
Ja, beste lezers, bij deze titel denk je waarschijnlijk niet aan datgene wat ik wil vertellen. Activiteiten op reis als de leuke dingen die je onderneemt op vakantie, vreugde en plezier bezorgend.
Op deze reis van Clementine en mij is de eerste volle dag goed verlopen, echt goed mag ik wel zeggen, maar wat moet je door vele molens heen. Het meeste is mij wel bekend, maar vergeet ik vaak gemakkelijk als ik weer thuis ben. De geboekte reis waarbij jevele factoren hebt afgewogen om zo comfortabel mogelijk op je bestemming te geraken. En eerlijk is eerlijk, dat is ook gelukt, nu wij na elf uur zitten en nog wat extra uren in-de-rij-staan hebben overleefd. Maar wat is het ook afzien.
Toen Clementine afgelopen maandag bij ons arriveerde bleek dat zij al een zware vuurproef had doorstaan. Reizend vanuit haar woonplaats in Noord-Louisiana, vanuit Monroe en Dallas naar London Heathrow, werd zij in London geconfronteerd met een verloren paspoort. Zij heeft er weliswaar twee, een Nederlands en Amerikaans, maar door het verlies van haar Nederlandse paspoort zou zij niet zomaar weer de Verenigde Staten kunnen binnenkomen na afloop van deze reis Onwenselijk dus. Met vele uren vertraging – inclusief latere vervolgvlucht en tijdig opgevangen bagage - werd haar paspoort gevonden in het vliegtuig vanuit Dallas en was dit probleem godzijdank opgelost. In de krappe volgende dagen lukte het om haar zus en drie broers te ontmoeten met als bonus het weerzien met een jeugdvriendin, na vijftig jaar.
En zo hadden wij nog anderhalve dag om samen de laatste voorbereidingen te treffen en de bagage goed te verdelen. Wat bleek? Mijn gewoonte om alle laptops en telefoons in de ruimbagage te verpakken bleek een misvatting. Nooit over nagedacht of op gewezen dat dit streng verboden is vanwege het gevaar van de lithiumbatterijen. En zo komen we tot de oplossing om beiden twee laptops en iPhones in de grote handbagage te vervoeren. Mocht er bij de controle iets mis gaan dan bedenken we een plan B. Alles liep dus op rolletjes.
Anton bracht ons naar vliegveld Zaventem en vertrok na een gezamenlijke kop koffie. De crew van Qatar Airways zorgde goed voor ons, maar zeven plus vier uur zitten is natuurlijk funest voor oudere botten en gewrichten. Om op de luchthaven van Doha ruim vier uur stuk te slaan vallen we aan op een goudkleurige Stella Artois, verrassend in dit streng islamitisch land waar voor buitenlanders blijkbaar een uitzondering wordt gemaakt. Bij Qatar kan ik de gedachte aan het WK voetbal niet onderdrukken. De 6000 Nepalese slaven, omgekomen bij de bouw van voetbalstadions. Voor een schamel inkomen hebben zij zich letterlijk kapotgewerkt, zeven dagen per week twaalf uur per dag in de bloedhete zon. En toch is een WK voetbal opnieuw toegewezen aan een oliestaat, Saoedi-Arabië. Er is niets geleerd van deze schending van mensenrechten.
Ook de vlucht naar Kathmandu zit bomvol. Dit hele gezelschap moet bij aankomst van de ene rij naar de andere verschuiven. Eerst voor een visum, vervolgens voor betaling visum, dan paspoortcontrole, extracontrole handbagage en tot slot de grote bagage, die al van de band is gehaald en ergens geparkeerd blijkt te staan. Een chaos waardoor je meteen geconfronteerd wordt met het Nepalese ‘systeem’. Het enige antwoord hierop is geduld en loslaten, maar dat duurt altijd even. Dit hele circus neemt twee uur in beslag. Eenmaal buiten ritselen we snel een taxi en begeven ons in de verkeersjungle van Kathmandu. Ik vermoed dat Clementine snel overprikkeld raakt door alle indrukken, al heeft zij na twee bezoeken aan haar dochter in het Afrikaanse Rwanda al wat ervaring met een ontwikkelingsland.
De vriendelijke bevolking werkt opnieuw ontwapenend. Onze kamers in hotel Avataar zijn goed, voor Nepalese begrippen. Waar je normaliter een douchekop vindt ergens tussen toilet en wastafel is deze hier keurig verstopt achter een douchegordijn. Nu maar hopen dat er warm water uit komt. Na een snelle opfrisbeurt zoeken we een mooi plekje in café New Orleans, een van mijn favorieten en extra leuk vanwege de gelijknamige stad in Louisiana, de staat waar Clementine al ruim vijftig jaar woont. Daar dronken we samen enkele keren een Hurricane, dé cocktail van New Orleans. En zelfs deze cocktail heeft haar weg naar Kathmandu gevonden. Een beter begin kun je nauwelijks wensen. Onder de stralende zon toosten we met een Hurricane en bestellen een lichte lunch. Welkom in Nepal.
De winkeltjes vol prachtige kleuren lonken meteen, maar we weerstaan elke aankoop. Eerst een massage. Maar Seeing Hands blijkt verlaten. Alle deuren staan open, geen mens te bekennen. We proberen het een andere keer en vervolgen onze weg naar de boekhandel op Kanti Path. ‘Zin in een nieuwe ervaring?’ vraag ik aan Clementine, en samen klimmen we in een fietsriksja, bestuurd door een oudere man. Met het grootste gemak trapt hij ons voort en draait zelfs een rondje tussen de kakofonie van auto’s en brommers. De man is duidelijk blij met zijn dagopbrengst. Extra blij word ik van de aanwezigheid van Raman in de boekhandel. Deze behulpzame intellectueel straalt als we binnenkomen en herkent mij meteen. Behalve goede adviezen over de aankoop van nieuwe boeken voor de bibliotheek van Bardia en een extra serie voor het weeshuis worden we ontvangen met een vers kopje thee. Clementine heeft een bedrag ontvangen van een bibliothecaresse en verzilvert dit door een eigen keuze aan boeken. We kiezen voor een collectie Nepalese en Engelstalige boeken voor diverse leeftijden. Raman zorgt na afloop van bundeling tot een verzendklaar pakket om naar Sonja in Bardia te versturen, zodat dit bij onze aankomst aldaar voor ons klaarstaat.
We tarten nog even de Nepalese cultuur met cappuccino in café Pumpernickel en sluiten af met frieten in de Vlaamse frituur, al snel een aanslag op onze darmen. Het sluitstuk van deze dag vormt een rum-cola op het dakterras van ons hotel, met uitzicht over een verlicht Kathmandu, bergen op de achtergrond en een open hemel met maan en sterren. Er valt veel te verwerken tijdens de uitgestelde nachtrust.
ENLISH VERSION
Travel activities
Yes, dear readers, this title probably doesn't make you think of what I want to tell you. Travel activities as the fun things you do on holiday, bringing joy and pleasure.
On this trip of Clementine and me, the first full day went well, really well I may say, but what a lot of mills you have to go through. Most of it is familiar to me, but I often forget easily when I get back home. The booked trip where you weighed up many factors to get to your destination as comfortably as possible. And to be honest, that worked out, now that we have survived sitting for eleven hours and a few extra hours in line. But what a struggle it is.
When Clementine arrived at our place last Monday, it turned out that she had already passed a tough test. Travelling from her home in North Louisiana, from Monroe and Dallas to London Heathrow, she was confronted with a lost passport in London. She does have two, a Dutch and an American one, but due to the loss of her Dutch passport she would not be able to simply re-enter the United States after this trip. Undesirable. After many hours of delay – including a later connecting flight and timely baggage collection – her passport was found on the plane from Dallas and thankfully this problem was solved. In the few days that followed she managed to meet her sister and three brothers with the bonus of seeing a childhood friend again after fifty years.
And so we still had a day and a half to make the final preparations together and to distribute the luggage properly. What turned out? My habit of packing all laptops and telephones in the hold luggage turned out to be a misconception. Never thought about it or pointed out that this is strictly forbidden because of the danger of lithium batteries. And so we came up with the solution to both transport two laptops and iPhones in the large hand luggage. If something goes wrong at the checkpoint, we come up with a plan B. So everything went smoothly.
Anton took us to Zaventem airport and left after a cup of coffee together. The Qatar Airways crew took good care of us, but sitting for seven plus four hours is of course disastrous for older bones and joints. To waste more than four hours at Doha airport, we fall on a gold-coloured Stella Artois, surprising in this strict Islamic country where an exception is apparently made for foreigners. When I think of Qatar, I can’t help but think of the World Cup. The 6,000 Nepalese slaves who died building football stadiums. For a meagre income, they literally worked themselves to death, seven days a week, twelve hours a day in the scorching sun. And yet a World Cup has been awarded again to an oil state, Saudi Arabia. Nothing has been learned from this violation of human rights.
The flight to Kathmandu is also packed. This entire group has to move from one row to the other upon arrival. First for a visa, then for payment of the visa, then passport control, extra checks on hand luggage and finally the large luggage, which has already been taken off the conveyor belt and appears to be parked somewhere. A chaos that immediately confronts you with the Nepalese ‘system’. The only answer to this is patience and letting go, but that always takes a while. This whole circus takes two hours. Once outside, we quickly get a taxi and enter the traffic jungle of Kathmandu. I suspect that Clementine quickly becomes overstimulated by all the impressions, although she has some experience with a developing country after two visits to her daughter in the African Rwanda.
The friendly population is again disarming. Our rooms in the Avataar hotel are good, by Nepalese standards. Where you normally find a shower head somewhere between the toilet and the sink, here it is neatly hidden behind a shower curtain. Now let's hope that hot water comes out of it. After a quick freshening up, we look for a nice spot in café New Orleans, one of my favorites and extra nice because of the city of the same name in Louisiana, the state where Clementine has lived for more than fifty years. There we drank a Hurricane together a few times, the cocktail of New Orleans. And even this cocktail has found its way to Kathmandu. You could hardly wish for a better start. Under the radiant sun we toast with a Hurricane and order a light lunch. Welcome to Nepal.
The shops full of beautiful colours immediately beckon, but we resist any purchase. First a massage. But Seeing Hands turns out to be deserted. All the doors are open, no one inside. We try again another time and continue our way to the bookshop on Kanti Path. ‘Fancy a new experience?’ I ask Clementine, and together we climb into a bicycle rickshaw, driven by an older man. With the greatest of ease he pedals us forward and even turns a circle between the cacophony of cars and mopeds. The man is clearly happy with his day's earnings. I am extra happy with the presence of Raman in the bookstore. This helpful intellectual beams as we enter and recognizes me immediately. In addition to good advice about purchasing new books for the Bardia library and an extra series for the orphanage, we are welcomed with a fresh cup of tea. Clementine has received an amount from a librarian and cashes this in by choosing her own books. We choose a collection of Nepalese and English books for various ages. After bundling, Raman ensures that it is ready to be sent to Sonja in Bardia, so that it is ready for us when we arrive there.
We challenge the Nepalese culture with a cappuccino in café Pumpernickel and finish with fries in the Flemish chip shop, which quickly becomes an attack on our intestines. The day ends with a rum and coke on the roof terrace of our hotel, with a view of an illuminated Kathmandu, mountains in the background and an open sky with moon and stars. There is a lot to process during the delayed night's sleep.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 386
[author] => Mieke
[cityName] => Kathmandu
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/208/972_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => reisactiviteiten
)
[37] => stdClass Object
(
[reportId] => 5100907
[userId] => 442403
[countryId] => 132
[username] => zuidamfrancine
[datePublication] => 2024-04-24
[photoRevision] => 0
[title] => Nepal deel 2, van 14 tot 25 april 2024
[message] => Hallo allemaal,
Hier is mijn 2de verslag uit Nepal en tevens het laatste verslag van mijn vakantie. In dit verslag beschrijf ik m.n. de 5 daagse trekking die ik hier heb gedaan. Het is heerlijk om in de bergen te lopen. Gelukkig gaat het me nog goed af. Hopelijk mag ik nog vele trekkingen doen in Nepal en elders. Lees zelf maar hoe het geweest is.
Zondagavond 14 april; van Rupa en Keshab naar de ouders van Manish:
Om 17.15 uur was ik eindelijk klaar met mijn website. Ik bel op mijn oude telefoon ( waar de app van de Pathao taxi op staat) via mijn Nepalese simkaart een Pathao taxi ,om mij van Pepsi Cola naar Manish ouders te brengen want daar wil ik blijven slapen zodat ik morgenochtend dichter bij het vertrekpunt ben vanwaar de microbus naar Pokhara vertrekt. Maar ik krijg geen verbinding. Daarna probeer ik het via wifi maar dan blijkt dat ik het wifi wachtwoord op mijn oude telefoon niet ingebracht heb en Rupa ook niet het wachtwoord weet ( op mijn nieuwe telefoon en tablet had ik het wachtwoord vorig jaar al ingebracht en dat werkte nog steeds). Gelukkig kan Santi en Rupa me helpen want zij hebben ook de Pathao app op hun telefoon. Maar het adres wat ik heb van Manish ouders staat niet bij de adressen van Pathao. We proberen van alles. Dan bel ik Manish vader en broer op en zij sturen hun adres op, maar dat staat ook niet op de adressenlijst van Pathao taxi. Uiteindelijk reserveert Manish broer een Pathao taxi voor mij en geeft de prijs door wat ik moet betalen 1017 roepies. Inmiddels is het al 18.00 uur. Rupa en Santi staan op het punt om weer terug te gaan naar Keshab's broer, maar door dat gehannes met de taxi kunnen ze daar pas later naar toe. De taxi komt naar de Football ground. Het is een aardige jongen. Hij rijdt via Pashupatinath omdat daar minder verkeersdrukte zou zijn. Maar overal is het hartstikke druk op de weg , waarschijnlijk door het Bisket festival, en we doen er bijna 2 uur over. Ondertussen bekijk ik de foto's en video's van het festival en laat het maar gelaten over me heen komen. Manish ouders bellen ook nog naar de taxi om te vragen waar ik blijf. Rond 20.00 uur arriveer ik bij hun huis en moet 1135 roepies betalen omdat hij om heeft gereden wegens de drukte. De ouders van Manish staan al buiten me op te wachten. Daar blijkt dat we uit gaan eten, nog ter ere van het huwelijk van de zus van Manish. Door mijn late aankomst is nu alles verlaat. Nu krijg ik Manish kamer. We gaan naar een groot restaurant / resort in de buurt. Ik ga bij Monica achterop de scooter daar naar toe en Manaram gaat samen met de echtgenoot van Manish zus. Daar blijkt ook de buurvrouw en haar dochter te zitten en uitgenodigd te zijn voor het etentje. We gaan buiten zitten en hebben daar een mooi uitzicht op het dal van Kathmandu. Ik geef mijn cadeautjes aan het jonge echtpaar Er wordt bier besteld en wat snacks. En daarna de hoofdmaaltijd met roti's en rijst en de daarbij horende sausen. Op een gegeven moment wordt het te koud en gaan we naar een overdekt gedeelte één verdieping lager. Rond 22.15 gaan we weer naar huis. Ik weer op de scooter van Monica. Ik ga meteen naar mijn kamer. Daar corrigeer ik nog de taalfouten op mijn website en kort het wat in want er staan 2000 letters te veel in. Daarna stuur ik de website naar mijn lezers. Uiteindelijk ga ik pas 's nachts om 0.45 uur naar bed.
Maandag 15 april. Van Kathmandu naar Pokhara:
Ik sta om 5.00 uur 's ochtends op. Doe mijn afritsbroek aan. Pak mijn rugtas in en laat het kleine rugtasje in de kamer met spullen die ik niet wil meenemen op de trekking. Om 5.25 uur ben ik in de keuken waar de vader van Manish mijn ontbijt klaar maakt. Daarna belt hij een tuk tuk die ons naar beneden brengt, waar het kantoortje van de micro busjes bevindt. Het is dezelfde tuk tuk bestuurder als vorig jaar. Ook hij herkent mij. Wij zijn mooi op tijd . Het bus ticket, wat 750 roepies kostte, wordt gecontroleerd en we moeten 100 m verder lopen waar de microbus stopt. Het duurt in mijn beleving een eeuwigheid voordat het busje vertrekt. Ik heb het idee dat ze wachten totdat de minibus vol zit en dan pas vertrekt. Er zijn diverse mensen die op het laatste moment nog een ticket kopen. Er wordt een plank met een dun kussentje gelegd tussen de 2-zits banken en de 1-zits stoel, waardoor nog 2 extra passagiers mee kunnen rijden . De rugzak gaat op het dak. We vertrekken pas om 7.15 uur (de planning was 6.00 uur ) en al die tijd staat Manish vader buiten te wachten. Een half uur na vertrek beginnen de wegwerkzaamheden al en staan we of stil of kunnen langzaam doorrijden . Dit gaat zo de 200 km naar Pokhara door. Het is overal erg stoffig en warm .We stoppen op 3 plekken waar we naar het toilet kunnen en wat kunnen eten. Om 15.30 uur (na ruim 8 uur rijden) zijn we dan eindelijk bij het busstation in Pokhara. Ik ben helemaal gaar. Ik overweeg nog om te gaan lopen, maar de route is langs een drukke weg en daar heb ik geen zin in. Veel taxi chauffeurs vragen of ik een taxi wil. Maar ik wil eerst een simkaart kopen. Ik vraag in de buurt waar ik die kan kopen. Een verkoper brengt me naar een winkeltje. Ik laat de simkaart opwaarderen met 50 roepies. Dan bel ik het Silent Peak hotel op waar Mohan Dawadi eigenaar van is (neef van Manish vader). Maar ik krijg de mededeling dat ik mijn simkaart moet opwaarderen. Daar snap ik niets van omdat ik die simkaart net opgewaardeerd heb. De eigenaar van de telefoon winkel snapt er ook niets van en belt de telefoon centrale. Die zeggen dat ik een prepaid simkaart heb van 390 roepies per maand en er staat nu ( incl. mijn 50 roepies ) 125 roepies op. Dus de simkaart moet nog met ca. 250 roepies opgewaardeerd worden en dan kan ik 1 maand bellen. Ik heb geen zin om nu 250 roepies te betalen terwijl ik hem maar 1-2 × zal gebruiken. (deze simkaart heb ik te leen gekregen van Manish vader). Dus ik vraag aan de verkoper of hij met zijn telefoon hotel Silent Peak wil bellen. Dat doet hij en dan komt de zoon van Mohan mij ophalen met de scooter bij de busterminal. Het is ruim 3 km rijden naar hotel Silent Peak. In Pokhara is het minder druk dan in Kathmandu. Mohan en zijn vrouw verwelkomen me met een kopje thee en een banaan. Hij vertelt dat hij vroeger in de leer is geweest bij Manish vader die vroeger ook hoteleigenaar was. Mohan gaat voor mij het permit regelen wat verplicht is voor een trekking. Dan word ik naar mijn kamer 405 gebracht op de 4de verdieping Het is een mooie kamer met een 2 pp bed en een badkamer en een balkon aan de voorkant / straatkant. Ik krijg een handdoek en 1 liter water. Daarna ga ik Pokhara verkennen en boodschappen doen. Daar blijkt al gauw dat alles veel duurder is dan in Kathmandu bv de mandarijnen zijn 2x zo duur. Maar het is wel een gezellige toeristenstad aan het Phewa meer. Terug op mijn hotelkamer blijkt al gauw dat ik geen internet verbinding heb of een slechte verbinding. De dochter van Mohan gaat mee naar boven en probeert van alles, maar zonder succes. Dan verhuis ik naar dezelfde soort kamer met balkon op de 3de verdieping kamer 306. Hier is de internet verbinding ietsje beter. Maar om een goede verbinding te krijgen moet ik op de galerij gaan zitten (niet ideaal), Ook de TV werkt niet omdat er momenteel 25 studenten in het hotel verblijven die een bepaalde cursus van 1 maand volgen, en daarvoor hebben ze de TV verbinding nodig. Gelukkig kan ik leven zonder TV. Mohan heeft mijn gids opgebeld en die komt morgenochtend om 11.00 uur. Op mijn kamer lees ik mijn e-mails en zet foto's en video's op facebook. Door de slechte internet verbinding gaat dit extra langzaam. Om 22.00 uur maak ik me klaar om naar bed te gaan. Ik laat de ventilator aan zodat het vannacht niet te warm is.
Dinsdag 16 april, Pokhara:
Ik sta om 7.15 uur op en doe maar weer eens mijn oefeningen. Om 8.30 uur krijg ik boven op mijn kamer het ontbijt met omelet wat ik gisterenavond al besteld had. Dit eet ik lekker op, op mijn terras, al is het wat lawaaierig door het verkeer wat langs komt. Om 10.30 uur word ik gebeld dat mijn gids is gearriveerd. We bespreken de route van de trekking. Het is een aardige jongen die goed Engels spreekt. Na 1,5 uur praten zijn we eruit. Tussen de middag ga ik de stad Pokhara weer bekijken. Het is warm, 30 graden, en nevelig mogelijk door de bosbranden elders. Eerst loop ik langs het Phewa meer op en neer. Er lopen nauwelijks buitenlandse toeristen, wel Nepalezen en mensen uit India. Door de nevel kun je nauwelijks de bergen aan overkant zien en het eiland waarop de Taal barahi Mandir tempel staat midden op het meer. Er gaan wel boten naar toe. Ik heb dit eiland al 2x gezien en daarom ga ik er nu niet naar toe. Dicht bij het meer staat ook een attractiepark met reuzenrad en treintje, botsauto's etc. Daarna loop ik door een aantal winkelstraten . Ze zijn mooier, groter en Westerser dan in Kathmandu. Vervolgens loop ik terug naar hotel Silent Peak. Daar hoor ik van de eigenaar dat hij de gids, die ik vanochtend heb gesproken, af had gezegd omdat hij geen gids licentie heeft, en hij heeft een nieuwe gids Khar Bahadur ( KB uitgesproken Kebi) opgeroepen die wel een licentie heeft. Hem zie ik om 18.45 uur. Hij heeft al 30 jaar ervaring en werkt vaak voor Mohan. Hij is ook aardig, komt uit een dorp in de omgeving.
Het trekkingsprogramma ziet er nu als volgt uit;
- woensdag: om 8.00 uur met de jeep van Pokhara naar Kande, daarna lopen van Kande naar Deurali ; 5 uur lopen.
- Donderdag: lopen van Deurali naar Base Camp : 6 uur.
- Vrijdag: lopen van Base Camp naar High Camp,: 7 uur.
- zaterdag: lopen van High Camp naar Base Camp,: 7 uur (veranderd later)
- Zondag,: 3 uur lopen van Base Camp naar Siding waar we de jeep pakken (veranderd later) , en dan 1,5 uur met jeep van Siding naar Pokhara.
Na dat afgesproken te hebben vraag ik aan een aardige medewerker van het hotel of hij mijn kamerdeurslot kan repareren want ik kan hem niet meer op slot krijgen. Dit doet hij met heel veel plezier. Hij wil zijn Engels verbeteren en vraagt aan mij of een gratis app ken. Ik adviseer hem duolingo in hindu-engels. Daarna ga ik mijn rugtas klaar maken voor morgen.
5 daagse Mardi Himal trekking van van 17 april t/m 21 april,
Woensdag 17 april, 1ste dag van de Mardi Himal trekking: 5 uur lopen , 8,5 km , tot 2100 m. hoogte.
Om 7.30 uur ga ik beneden ontbijten in hotel Silent Peak in Pokhara: een heerlijke groente omelet en een mengsel van aardappel- paprika-tomaat- uien, en 2 sneden brood en koffie. Mijn gids KB ( Khar Bahadur) is weer door zijn zoon met de scooter naar mijn hotel gebracht. Hij krijgt als ontbijt een gekookt ei en een schaaltje bruine bonen. (hij heeft geen keus). Om 8.00 uur stappen we in een jeep en in 45 min. rijden we naar Kande. Vandaar gaan we de Mardi Himal trekking lopen. Dit is een vrij nieuwe trekking die sinds 10 jaar bestaat. Hij bevindt zich net buiten de hoofdroute van de Annapurna Basecamp . De 1ste 1,5 uur gaat de route alleen maar omhoog via stenen trappen. Meteen komt de associatie van de Anna Purna trekking bij me op, (die ik 10 jaar geleden heb gelopen ) waar je ook veel trappen moest lopen, wat ik niet prettig vond, en nu ook niet. De zon schijnt volop en het is erg warm. Onderweg zien we veel bloeiende rododendrons. In Nepal worden deze bloemen rauw gegeten en zou helpen om van je keelpijn af te komen. Om 10.45 uur hebben we een rustpauze bij Australian Camp en drinken we thee. Van hier vandaan heb je een mooi uitzicht op de hele hoge bergtoppen van de Annapurna bergketen , die bedekt zijn met sneeuw. Het verbaast mij dat er veel Nepalese jongeren (maar ook buitenlanders) lopen zonder gids, want vorig jaar heeft de regering ingesteld dat een gids verplicht is bij een trekking in Nepal. Maar er wordt niet op gecontroleerd. De gids zegt dat de Nepalezen een gids niet kunnen betalen. Op het eerste stuk lopen veel dagjes mensen , maar na het Australian Camp wordt het rustiger. Daarna lopen we door naar Pothana, waar we om 11.30 arriveren. Daar bestellen we onze lunch. Ik bestel een salade en GK bestelt dal bhat, wat ze nog moeten maken , waardoor we lang moet wachten. Om 12.30 uur lopen we verder. Na een paar meter lopen komen we langs een controlepost waar mijn trekkingskaart/ permit wordt gecontroleerd. De route gaat deels door een bos met meer schaduw , waardoor het minder warm is. Hier komen minder trappen voor, en sommige stukken gaat het omhoog of is het vlak. Duidelijk minder zwaar. We spreken een Australisch jongstel dat de Anna Purna trekking wilde doen , maar de vrouw kreeg bij de steile afdaling veel last van haar re knie waardoor ze een andere route moesten nemen. Om 14.15 uur vallen een paar regen druppels, we schuilen even , maar het zet niet door. Om 14.30 uur arriveren we bij hotel Mardi Station en restaurant in Deurali op 2100 m. Het is een mooi complex met in het midden een tuin met tafeltjes en stoelen, en daarom heen zijn 3 gebouwen met kamers en de eetzaal met een keuken. Het is rustig hier, alleen een jong stel uit Barcelona met hun gids logeren hier vandaag; (het hoog seizoen is duidelijk voorbij). Ik heb een aardige kamer met 3 eenpersoons bedden en een badkamer met douche en w.c. , maar de douche werkt nu niet omdat er te weinig water is. Daarom krijg ik, als ik me wil douchen een emmer met warm water en een beker waarmee ik me kan begieten. De gids krijgt korting als hij voor mij betaalt en daarom betaal ik maar 1000 roepies. Ik moet wel voor de wifi 200 roepies betalen. Doch de elektriciteit , waarmee ik mijn apparatuur kan opladen is gratis. We bestellen koffie en gaan buiten op een bankje zitten. KB vertelt dat hij van 2008 tot 2010 , 3 jaar in Dubai heeft gewerkt. Het reisbureau rekende voor een 3 jaar visum 7000 dollar. En daar verdiende hij maar 500 dollar per maand, waarvan hij 300 dollar naar huis stuurde, 50 dollar kwijt was aan telefoonkosten naar huis, en 150 dollar over had voor eten, drinken en kleding. Hij sliep in een kamer met 8 personen in 4 etage bedden. Bij binnenkomst van het land werd zijn paspoort afgepakt zodat hij niet tussentijds het land kon verlaten. Bij terugkeer naar Nepal kreeg hij zijn paspoort weer terug. Hij werkte vòòr 2008 ook al, gedurende10 jaar, als gids. En na 2010 ging het economisch weer beter met Nepal en kwamen toeristen uit India naar Nepal, en toen is hij weer verder gegaan met gidsen in Nepal. Rond 16.30 uur begint het frisser te worden buiten en doe ik mijn vest en roze jack aan. Om 17.30 uur vraag ik een emmer warm water en ga me begieten. Ik bestel gemengde rijst met ei, kaas, en groente en kip. Het smaakt erg goed. Om 18.30 uur krijgen we in het restaurant het bestelde eten . Inmiddels is het buiten koud geworden . De kachel gaan aan in de eetzaal, waardoor het daar lekker warm wordt. KB krijgt pas om 20.00 uur zijn dal bhat, samen met de andere gids. Ik praat met het jonge stel die uit Barcelona komen . Zij reizen 3 weken in Nepal, waarvan 1 week de Mardi trekking. Iedereen gaat op tijd naar bed. Er ligt een hele zware dikke deken op mijn bed, doch geen laken.
Donderdag 18 april , 2de dag Mardi trekking, van Deurali 2100 m naar Forest camp 2600 m, 6 uur lopen , 500 m stijging:
Ik heb best geslapen en niet koud gehad. We vertrekken pas om 8.30 uur omdat we lang op ons ontbijt moeten wachten. De zon begint te schijnen, maar het is heiig waardoor het uitzicht minder goed is. De hele route gaat door een bos. Het bos is mooi : veel oude bomen zijn met mos bedekt. Maar ik mis de vergezichten. Er is wel afwisseling in reliëf, soms gaat het omhoog via trappen of via een pad, soms omlaag. Sommige bomen, waar een roze strikje aan hangen, zijn heilige plaatsen. We stoppen onderweg verschillende keren om te rusten of om wat te eten of drinken. Onderweg komen we weer veel bloeiende rododendrons tegen.
De route is als volgt:
- van Deurali 2100 m naar Gauda
- Van Gauda naar Pokhari 1980 m.( de verkoper van een eettentje loopt elke dag 2 uur naar boven met spullen (hoogte 1000 m) en 1 uur naar beneden
- Van Pokhari naar Machhapuchre
- Van Machhapuchre naar Forest camp op 2900 m hoogte. In hotel Greenland gaan we lunchen om 13.30 uur. Het begint een beetje af te koelen. Ik bestel een salade en Tibetaans brood. Gids KB bestelt dal bhat met veel rijst en daarna eet hij ook nog mijn halve Tibetaanse brood op.
- Van Forest camp 2900 m. naar Rest camp. Het laatste stuk gaat weer 45 min . omhoog. Daar komen we lopers uit India, Pakistan en Frankrijk tegen . Maar daarvoor zagen we nauwelijks wandelaars.
Om 14.30 uur komen we aan in het Guesthouse van Rest Camp waar we overnachten . Er zijn hier maar 2 hotels. Ik krijg een eenpersoons kamer met een toilet en douche op de gang. Er is een grote eetzaal. Het jonge stel uit Barcelona overnachten hier ook. . Omdat het mistig is, is er vanavond geen wifi/ internet verbinding. Daarna ga ik me douchen. Het douchewater is lekker warm dank zij de zonnepanelen. Maar nadat je de kraan hebt uitgezet is het koud in de doucheruimte omdat er geen glas in het raam zit. Daarna ga ik naar de eetzaal en ga bij de warme kachel zitten, samen met de gidsen en andere gasten (stel uit Barcelona, een Duitse jongen en een groep uit India). Om 18.30 uur krijg ik mijn eten. Ik heb groenten spaghetti besteld. Na het diner moet ik meteen opgeven wat ik als ontbijt wil hebben. De jongens uit India zitten flink aan de whisky. Rond 21.00 uur gaat iedereen naar zijn/ haar kamer.
Vrijdag 19 april, 3de dag van de Mardi Himal trekking, van Rest Camp 2600 m. naar High camp 3350 m , 7 uur lopen:
Ik sta om 7.00 uur op en ga om 7.30 uur ontbijten ; Tibetaans brood , curry, omelet en koffie. We vertrekken om 8.10 uur.
De route is:
- Restcamp , overnachten guesthouse, 2600 m
- Rescue camp,
- Altitude camp, 2800 m
- Low camp, 3000 m
- Badal Danda ( lunch), 3300 m
- Himchuli.
- High Camp (overnachten in High Camp Guesthouse) 3550 m.
Voor een deel lopen we door een bos met bomen die bedekt zijn met mos. We komen telkens de oudere porter tegen die de Indiaanse groep begeleid. Hij is zeer spraakzaam. Overal zie je prachtige bloeiende rododendrons. Ook komen we ezels tegen die gasflessen naar boven of naar beneden versjouwen. Op een gegeven moment zien we ook de berg Annapurna Zuid die 7200 m. hoog is. Ook komen we de Indiaanse jongens overal tegen. We lunchen in Badal Danda in hotel 360. Ik bestel groenten soep en Tibetaans brood. Het brood is lekker, maar er zit nauwelijks groenten in de soep. KB haalt voor mij wat groenten uit de keuken , waardoor het iets beter wordt. Voor het eerst eet ik soa bonen. Het begint op een hoogte van 3300 m. iets frisser te worden. We rusten bij Himchuli. Boven de 3500 m. komen we geen bomen meer tegen . Onderweg praten we met Canadezen, Oostenrijkers, en zelfs vrouwen uit Oekraïne. De leidster komt uit Oekraïne en woont nu in de VS en organiseert internationale groepsreizen. Ze vertellen over de oorlog in Oekraïne waar elke dag meer dan 150 mensen sterven. Ze mogen vrij reizen ( zonder beperkingen). Een vrouw komt uit de Krim en vertelt dat ze niet naar Oekraïne kan reizen en haar ouders hebben een Russisch paspoort en daarvoor is het extra moeilijk om naar het buitenland te gaan. Het laatste stuk naar High Camp zijn er veel trappen. Om 15.15 uur arriveren we in High Camp Guesthouse. Een van de Indiaanse jongens feliciteert me. Hij heeft in Nederland gewerkt en gewoond en is erg enthousiast over Nederland. Hij komt zelf uit Bengaluru. Ik krijg weer een kamer met 2 bedden. De w.c. is buiten, en voor een emmer warm water betaal je 300 roepies. Ik ga me niet " begieten" want het is hier veel te koud. Gelukkig wordt de kachel aangestoken en gaan we erom heen zitten. Dat is zeer aangenaam. Ook de Indiërs en de porter komen bij de kachel zitten. De eigenaresse van het gasthuis vertelt dat er een paar jaar geleden slechts 2 hotels/ Guesthousen waren in High Camp en nu 19. Dus nu is er veel concurrentie, maar er komen ook meer toeristen. Zij kunnen 32 gasten hebben, want ze hebben 8 kamers voor 4 personen. Maar nu zijn we maar met 10 personen. Ik bestel rijst met curry voor het avondeten. Naar mate we hoger komen wordt alles duurder. 's Avonds neemt de mist toe. Een van de Indiërs heeft veel last van zijn knie waarvoor ik wat adviezen en oefeningen geef. Ik denk dat ik morgenochtend niet om 3.30 uur op sta om de zonopkomst te bekijken omdat ik het veel te vroeg vind, ik het niet fijn vind om in het donker te lopen en het nog maar de vraag is of het dan helder is. De Indiërs zitten weer aan de whisky. En als ik naar bed ga, maken ze ruzie met elkaar en schreeuwen flink tegen elkaar. Ik vraag of ze op willen houden, waarna het rustiger wordt. En ze stoppen met schreeuwen als de eigenaresse het licht uitdraait.
Zaterdag 20 april, 4de dag Mardi Himaltrekking, van High Camp 3550 m. naar Siding:
Om 6.15 uur klopt gids KB op mijn deur omdat het buiten helder is en de besneeuwde bergen goed te zien zijn. Ik heb vanmorgen om 4.00 uur de groep Indiërs niet weg horen gaan, maar KB is door hun gepraat wel wakker geworden (ook door het snurken van hun gids). Ik maak foto's van de besneeuwde bergen Ana Purna South (7219m. ), Hiunchuli (6441 m), Annapurna 1 ( 8091 m), Gangapurna (7454m.), Macchapuchre (Fish tail) (6993 m.), Mardi Himal (5553 m) die nu prachtig zichtbaar zijn. De zon schijnt en uit de wind is het om 8.00 uur al aangenaam buiten . Om 7.30 uur ontbijt ik Tibetaans brood, omelet en curry. Daarna gaan we de berg oplopen in de richting van waar iedereen vanochtend vroeg de zonsopgang heeft bekeken. Het was helder dus het was de moeite waard om zo vroeg je bed uit te komen, maar ik heb geen spijt dat ik het niet gezien heb. Ik krijg trouwens de video die de Indiër Vicki heeft gemaakt van de zonsopgang. Terwijl we naar boven lopen komen de Indiërs naar beneden na de zonsopgang te hebben gezien. Ze verontschuldigen zich voor de ruzie van gisterenavond en zeggen dat de whisky daar debet aan was, maar dat ze het bijgelegd hebben en weer vrienden zijn. Vicki heeft nog steeds last van zijn knie bij het trap lopen. Er zijn meerdere mensen met knie problemen. Na een half uur neemt de mist toe. Terug in het Guesthouse tape ik de knie van Vickie. Om 9.15 uur gaan we lopen . Al snel kan ik mijn dons jack vervangen voor mijn dunne roze jack. De hele route gaat het bergafwaarts met heel veel trappen . In Badal Danda gaan we lunchen. Ik spreek daar 2 Zwitserse meisjes die naar boven gaan bij de Mardi trek . We kunnen daar lekker in de zon zitten. We hebben tijd genoeg want bij de Low Camp zouden we blijven slapen, dus ook avondeten, daarom lunchen we in Badal Danda en blijven daar 1,5 uur. Daarna lopen we door . We volgen een alternatieve route over een bospad. Het is best moeilijk, want het is erg oneffen, veel stenen en boomwortels , maar het is beter dan alleen maar trappen naar beneden lopen. Gelukkig heb ik geen last van mijn knieën , want anders is het een hele opgave. Ook nu komen we langs de in bloei staande rododendrons. Wij lopen dan door , 500 m afdaling, en zijn rond 16.00 uur bij Low Camp. Daar hadden we afgesproken met de gids van het Spaanse stel en met de gids van de Duitse jongen, maar beiden zijn ze nergens te bekennen. Zij hebben zich niet aan de afspraak gehouden en ook niet de moeite genomen om ons te bellen. Dan besluiten we ook maar verder naar beneden te lopen naar Siding. Dat is nog eens een afdaling van1300 m. Ook nu gaat het deels via de verkorte alternatieve route door het bos met veel obstakels, stenen, boomwortels etc. en deels ook over de officiële traproute. Soms gaan we onderweg een paar minuten zitten en drinken wat. Uiteindelijk komen we om 17.00 uur aan in hotel Mardi Chiya Kaka (wat betekent "thee van de broer van de vader") in Siding. En daar zit de gids en het Spaanse stel buiten. Het schijnt dat ze ons wel hebben gebeld maar dat er geen verbinding was. Ik heb weer een eigen kamer met douche en toilet. Ik ga me meteen douchen , die lekker warm is. Daarna kunnen we tot 18.30 uur nog lekker buiten zitten, dankzij de lagere ligging van het hotel. Daarna volgt het avondeten binnen in de eetkamer. Iedereen gaat ook hier vroeg met de kippen op stok.
Zondag 21 april, 5de dag van de Mardi Himal trekking van Siding naar Pokhara:
We kunnen om 7.30 uur al buiten ontbijten in de zon in Siding. Beneden zijn de maaltijden goedkoper dan boven in de bergen, en dat is logisch want al het voedsel wordt handmatig of met ezels naar boven gebracht. Ook nu heeft KB 200 roepies korting gekregen op mijn kamer. Daarna lopen we 15 min. naar beneden naar de bestelde jeep. Deze kost 7000 roepies, wat we moeten delen met 5 mensen (de Duitse jongen en gids gaan toch niet mee met de jeep). Het eerste uur rijden we op een zeer hobbelige weg met veel stenen, maar daarna wordt de weg een stuk beter. We komen door verschillende kleine en grotere dorpjes. Om 10.30 uur zijn we bij mijn hotel Silent Peak. Ik betaal de chauffeur 2800 roepies (voor mij en de gids) doch hij vraagt 3000 roepies, maar dat krijg hij niet van mij en daarom is hij boos. Mohan en zijn vrouw verwelkomen ons. We krijgen een kop thee. Ik geef gids KB zijn verdiende fooi want hij heeft zijn werk perfect gedaan, en betaal de hoteleigenaar voor de jeep op de heenweg, 5dg gids, 3 nachten kamer en 2 ontbijten (de laatste schenkt hij me). Daarna ga ik naar mijn kamer. Ik krijg nu een kamer aan de achterzijde nr 301. Gelukkig ook met een balkon en een fan. Daarna ga ik op mijn slippers wat te eten halen. Het is in Pokhara erg warm, 34 graden . Op mijn hotelkamer is het op dat tijdstip het beste om uit te houden . Ik zet foto's van de trekking op facebook en maak mijn verslag op Evernote. Om 17.15 uur loop ik nog op en neer langs het meer. Helaas is het weer heiig.'
De laatste dagen in Nepal ( 1dg Pokhara en 3 dagen Kathmandu tot 25 april
Maandag 22 april, van Pokhara naar Kathmandu, overnachten bij Manish ouders:
Om 7.00 uur ben ik beneden in hotel Silent Peak om te ontbijten. Ik geef een bediende de informatie zodat hij Duolingo Hindi- Engels kan installeren op zijn mobiel want hij wil zijn Engels verbeteren Zoonlief zou me naar de microbus station brengen , maar hij ligt nog op bed, daarom brengt zijn vader Mohan me met de scooter naar het station. Ik kan mee met de microbus van 8.00 uur en betaal 750 roepies en krijg een eenpersoons stoel. Hij vertrekt wel om 8.00 uur, maar stopt in Pokhara nog op 3 plaatsen waar nog mensen instappen. Uiteindelijk is het 8.40 uur voordat de microbus vol is en we echt naar Kathmandu rijden. De eerste 50 km is het hobbel de bobbel over de weg in aanleg, waar we 2 uur over doen. Daarna hebben we een plas/ eet stop om 10.30 uur van een half uur. Tot 80 km vanaf Pokhara zijn ze nog volop bezig met het reconstrueren van de weg. De buurman valt regelmatig om van de slaap, precies in mijn richting. Wat ik alles behalve leuk vind. Tijdens de rit laat ik mijn gedachten gaan over de laatste 5 maanden van Colombia t/m Nepal. Om 13.00 uur is de lunchstop. Op het stuk weg tussen 80 km na Pokhara tot 50 km voor Kathmandu kan de microbus aardig doorrijden . Maar 25 km vòòr Kathmandu zorgt de wegreconstructie voor een flinke file. En 12 km voor mijn eindbestemming Kalanki, om 17.00 uur, staan we stil omdat microbus kapot is. Er moet vanuit Kathmandu iemand komen die de microbus repareert. De helft van de passagiers staat buiten naast de bus. Ik vraag aan een jongen of hij Manish vader kan bellen want de reparatie kan wel 2-3 uur duren. Zo hoeft hij zich geen zorgen te maken waar ik blijf. Op een gegeven moment vraagt onze chauffeur aan mij hoeveel bagage ik bij me heb. Ik zeg "alleen een rugzak " . Hij pakt vervolgens mijn rugtas van het dak van de microbus en laat een andere microbus stoppen, waar ik mee mag rijden. (buitenlanders gaan in Nepal praktisch altijd voor). Daar bof ik bij. Deze microbus is al vol, maar ik word er bij gepropt waardoor de bijrijder nauwelijks meer kan zitten. De passagiers zijn benieuwd waar ik vandaan kom. Als er iemand uitstapt krijg ik een iets betere plaats. Ik stap uit bij de petrol pomp in Kalankie om 18.30 uur. Daar loop ik naar een tuktuk en laat het adres zien van Manish ouders. De chauffeur kent het adres niet en laat het adres ook aan een passagier zien. Dan komt ineens de tuktuk rijder die ik ken en hij legt de andere tuktuk chauffeur uit waar ik naar toe moet. Om 18.45 uur ben ik eindelijk bij de ouders van Manish. Ik heb spierpijn in mijn bovenbenen en kuiten als gevolg van de langdurige afdaling gisteren, op de laatste dag van de Mardi trekking. Ik zet mijn rugtas op Manish kamer en krijg water en koffie, waar ik aan toe was. Dan wordt de nieuwe koelkast bezorgt, die Manish en ik zijn ouders cadeau hebben gegeven. Ze zijn er erg blij mee. Dan gaan we buiten aan tafel zitten. Monika en haar man zijn ook gekomen. Rond 20.30 uur gaan we binnen eten: rijst met curry en omelet. Het is gezellig om weer bij hun te zijn.
Dinsdag 23 april: van Manish ouders naar Rupa en Keshab in Pepsi Cola:
Na het ontbijt brengt Manish broer me met de motor naar Pepsi Cola. Rupa en Keshab wisten van mijn komst, want ik had ze gebeld. Maar toen ik bij hun voor de deur stond was de poort gesloten. Ik bel ze op en roep, maar niemand hoorde me. Gelukkig wist ik nog hoe je heimelijk de poort kan ontgrendelen en zodoende kon ik toch binnen komen. Daar trof ik oma/Ama en Babu aan die ziek in bed lag. Rupa en Keshab waren gaan winkelen en komen pas om 17.30 uur terug. Dit vond ik niet bepaald leuk. Maar ik had daardoor wel de tijd om mijn rugtas leeg te maken en mijn vuile was in een sopje te zetten en te wassen. In de loop van de middag ga ik een nieuwe trolleytas kopen en mijn money belt laten repareren. Ook ga ik nog een half uurtje wandelen. De spierpijn in mijn benen wordt al minder. Als ik terugkom zijn Rupa en Keshab inmiddels ook thuis gekomen. Ze verontschuldigen zich voor hun afwezigheid. Daarna ga ik mijn nieuwe koffer in gebruik nemen. De afmetingen zijn dezelfde als mijn andere trolleytas, dus alles paste erin. Inmiddels waren mijn gewassen kledingstukken droog en die kon ik ook meteen inpakken. Om 20.00 uur gaan we eten : momo' s en dal bhat. Ook Keshab' s zus en haar dochter, die over was gekomen vanuit Australie, eten mee. Ook nu was het weer gezellig.
Woensdag 24 april, bij Rupa en Keshab in Pepsi Cola:
Mijn laatste hele dag in Nepal . Ik ben er klaar voor om terug te gaan naar huis. Alleen het weerbericht in Nederland staat me niet aan : vannacht was het 4 graden en overdag slechts 10 graden met buien en windkracht 4-5.. Wel is er een klein lichtpuntje want zaterdag met Koningsdag zouden de temperaturen omhoog gaan naar 16-17 graden en het zou overwegend droog zijn. Maar het blijft een groot temperatuurverschil want hier in Kathmandu is het 30 graden en zonnig. Een deel van de dag besteed ik aan het afmaken van mijn website zodat ik die naar jullie kan opsturen. Daarnaast moet ik Nepalees geld pinnen zodat ik mijn verblijfkosten hier kan betalen. Daarna loop ik nog naar het Orthopedisch ziekenhuis om afscheid te nemen van mijn collega's. Ook kan ik vandaag online inchecken voor de vlucht naar Dubai. Morgenochtend brengt Keshab me met de auto om 6.00 uur naar de luchthaven. Het is vanaf Pepsi Cola slechts 15 min. rijden. En om 9.00 uur vertrekt het vliegtuig van Kathmandu naar Dubai, daar moet ik overstappen en vlieg daarna naar Schiphol waar ik 's avonds om 20.00 uur hoop te landen. Jan komt me weer ophalen en brengt me naar huis . Daar ben ik wel heel blij mee.
Mijn vlucht gegevens op donderdag 25 april;
Van Kathmandu naar Dubai: vlucht EK 2263. Vertrek 9.00 uur, aankomst 12.05 uur, duur 4 uur en 50 min.
Van Dubai naar Schiphol. Vlucht EK 149. Vertrek 14.45 uur, aankomt 20.00 uur, duur 7 uur en 15 min.
Dit is mijn laatste verslag van mijn bijna 5 maanden durende vakantie. Ik ben de winter zonnig doorgekomen en veel buiten activiteiten kunnen doen. Vooral in Zuid Amerika heb ik veel nieuwe dingen kunnen zien en beleven en was elke dag een avontuur. In Nepal was het bekend terrein waar ik weer vele bekende plaatsen en mensen heb gezien. Doch het festival en de Mardi trekking waren hier de hoogte punten. Nu ga ik weer naar huis en dat zal weer wennen zijn. Gelukkig is het tennisseizoen weer begonnen waar ik me weer lekker hoop uit te leven. Ik hoop jullie allen weer gauw te zien en te spreken.
Groetjes van Francine
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2023-11-04 20:26:25
[totalVisitorCount] => 7432
[pictureCount] => 20
[visitorCount] => 942
[author] => Francine
[cityName] => Kathmandu
[travelId] => 529333
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2023-11-04
[dateReturn] => 2023-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/177/712_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/442/403_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => nepal-deel-2-van-14-tot-25-april-2024
)
[38] => stdClass Object
(
[reportId] => 5100657
[userId] => 442403
[countryId] => 132
[username] => zuidamfrancine
[datePublication] => 2024-04-14
[photoRevision] => 0
[title] => Nepal, 1ste verslag van 24 maart tot 14 april 2024
[message] => Hallo allemaal,
Nepal is weer de hekkensluiter van deze vakantie. Het is een mooie overgang van mijn avontuurlijke vakantie in Zuid Amerika en het dagelijkse leven in Nederland. Dit jaar heb ik niet gewerkt in het Orthopedisch ziekenhuis in Jorpati ( Kathmandu), wel ben ik daar een paar keer op bezoek geweest om mijn collega's weer te zien. Ik heb me hier vnl. bezig gehouden van het bezoeken van de bekende bezienswaardigheden in Kathmandu e.o. Ook heb ik Manish en zijn gezin en zijn familie weer ontmoet en weer bij mijn vertrouwde gast gezin gewoond. Het was weer een thuiskomen. Lees zelf maar.
Zondag 24 maart 2024: Sao Paulo en van Sao Paulo naar Dubai
Dit is mijn laatste dag in Sao Paulo en zelfs in Zuid Amerika. De ochtend gebruik ik om mijn schoonzus te bellen en om van alles te regelen zowel hier als overzee, zoals mijn verblijf en trekking in Nepal. Ik krijg van KLM bericht dat de vlucht vertraagd is van 20.55 uur naar 21.30 uur , dus hij vertrekt een half uur later uit Sao Paulo, maar hij komt maar 10 min later aan in Amsterdam ( wordt gezegd). Het blijft spannend of de 2 uur overstaptijd voldoende is om de vlucht naar Dubai te halen want ik moet mijn bagage zelf ophalen en opnieuw inchecken. Een paar jaar geleden heb ik deze vlucht, door extra vertraging, gemist. Vandaar mijn angst. Om 12.00 uur check ik uit bij mijn hostel. Ik sla mijn bagage op bij de receptie Daarna loop ik 5 km naar de Avenida Paulista, die vergeleken wordt met Time Square in New York . In deze straat bevindt zich ook het museum MASP (Museo Arte Sao Paulo) . Dit museum wordt met 4 pilaren hoog boven de grond geheven waardoor het lijkt alsof het museum zweeft. Op deze Avenida Paulista heerst een gezellige sfeer. Hij is vandaag autovrij en er paraderen veel mensen en er spelen en zingen diverse muzikanten. Ondertussen probeer ik nog wat nuttige dingetjes te kopen van mijn overgebleven Braziliaanse reals, zoals een nieuw hoesje voor mijn mobiele telefoon, een waterfles, tandpasta, zeep en fruit. Ik heb vandaag geboft met het weer want het is de hele dag droog geweest met een beetje zon, alleen de laatste 10 min. regent het een beetje. Terug in mijn hotel pak ik mijn bagage en bel tegen 18.00 uur een Uber taxi. Deze verschijnt al na 1 min en kost me 59 real = ca. €12. Even over 18.30 uur ben ik bij de terminal. Ik kan meteen inchecken. Ik krijg N.B. nog voorrang ,waarschijnlijk door mijn leeftijd. Alles verloopt georganiseerd en soepel. Ik kom in gesprek met een Braziliaanse die naar Lissabon gaat en haar broer 10 dg. opzoekt. Op het bord blijft vertrektijd 21.00 uur staan , maar we mogen pas om 21.30 uur instappen en om 21.50 uur gaan we de lucht in. De vlucht naar Amsterdam duurt 11,5 uur. We krijgen wat te eten en ik probeer wat te slapen.
We landen op Schiphol om 12.30 uur op maandag 25 maart , maar voordat we uit het vliegtuig stappen is het 13.00 uur. Ik haast me naar de de bagage hal, waar ik nog een tijd moet wachten voordat mijn bagage van de band afrolt. Daarna snel ik naar de vertrekhal en check in, daarna handbagage - en douane controle. Gelukkig is het overal erg rustig waardoor het snel gaat. Aangekomen bij gate G9 kan ik meteen het vliegtuig instappen, nadat ik het thuisfront nog snel een appje heb gestuurd. Het is 6 uur vliegen naar Dubai met de Emiraten . De airconditioning staat te laag afgesteld waardoor ik het koud heb en rillerig ben . De maaltijd is goed maar ik eet de helft maar op. Ook nu probeer ik wat te slapen onder een warm dekentje.' s Nachts om 12.15 uur komen we aan in Dubai.
Dinsdag 26 maart 2024 van Dubai naar Kathmandu en de 1ste dag in Kathmandu:
Het vliegtuig van Dubai Flight, van Dubai naar Kathmandu, zit vol. Veel Arabische jongens die in Nepal gaan werken. Het overgrote deel van de vlucht hou ik mijn ogen dicht en probeer te slapen met oordopjes in en ooglapje voor. Nu heb nu mijn linker voet ingezwachteld om vocht ophoping tegen te gaan. We krijgen ook wat te eten : omelet met 2 worstjes, broodje, vruchten yoghurtje en bakje met fruit. De vlucht heeft vertraging doordat we te laat vertrokken uit Dubai, maar de vlucht duurt ook langer dan men gezegd had nl. 4 uur . We landen pas om 9.00 uur ' s ochtends in Kathmandu. Ik had in Nederland al een toeristen visum aangeschaft, maar desondanks moest ik mijn gegevens invullen op een computer. Wat achteraf niet nodig bleek te zijn. Toen kon ik doorlopen naar de douane, waar ik in een wip langs was. Maar daarna moest de handbagage weer door de scanner Dit heb ik nog nooit ergens meegemaakt. Manish vertelde dat dit is ingesteld nadat er fraude geconstateerd was met goud, en dat willen ze zo onderscheppen door 2x de handbagage te controleren nl. bij de incheck en bij de uitcheck. Al met al duurt alles een eeuwigheid. Toen op zoek naar mijn koffer, die bleek al in een hoek te staan bij de andere bagage die ze van de band hadden gehaald. Ik stuur Manish een appje dat ik eraan kom. Hij stond al 1 uur in de aankomsthal te wachten. Hij was naar de luchthaven gekomen met een soort Uber motor taxi. Maar nu belt hij een soort Uber taxi voor ons tweeën en mijn bagage. Het is een klein autootje maar we passen erin. Hij moet helemaal door de binnenstad van Kathmandu waar het druk is met motors en auto 's . Volgens mij hebben we wel 1 uur in die taxi gezeten. Ik werd hartelijk ontvangen door de familie. Ik krijg de kamer van Manish zus, Monica, die een paar weken geleden getrouwd is en nu bij de ouders van haar echtgenoot inwoont. Aariv, de zoon van Manish, is al een echt manneke met zijn 7 maanden. We gaan aan tafel, er staat brood, boter, kaas, gekookte eieren en koffie en fruit. De familie is uitgenodigd bij de jongste zus van Manish moeder, ik ook. Maar ik ben zo moe dat ik voorstel dat ik hier eerst een paar uur ga slapen en als ik wakker ben dan wil ik wel naar hun toe komen. Manish, Manoj en vader gaan met de motor en de dames met de taxi. Ik ben gaan slapen en werd pas om 17.00 uur wakker. Ik voelde me al een stuk beter. Daarna gedoucht, maar net als vorig jaar is de douche koud. Dan bel ik Manish op die voor mij een motor taxi bestelt. Ik doe mijn dons jack aan want op de scooter 's avonds kan het koud zijn. Ik moest de poort afsluiten. Toen achter op de scooter midden door de stad met druk verkeer, vele onregelmatigheden in de weg, in het donker en links rijdend: het was weer een heel avontuur ! Heel bijzonder hoe ik al die uiterste mag beleven . Bij de familie was het gezellig. Ze waren aan het kaarten : eenentwintigen. Ook Monika en haar man Nawin waren er. Leuk om kennis met hem te maken. We kregen ook te eten ; rijst, curry, kip, schapenvlees, bloemkool, e.a. Het smaakt goed. Rond 21.00 uur gaan we weer weg, de dames met de taxi en de mannen op de motor. Thuis zitten we nog gezellig na te praten aan de tafel met een kopje masala thee . En om 23.00 uur gaan we naar bed. Het was weer een bijzondere dag. Wat een contrasten . En wat een fijne mensen ontmoet ik toch. Een ben een bevoorrecht mens.
Woensdag 27 maart: Kathmandu, bij Manish ouders, ziekenhuis bezoek e.a.:
Na me gedoucht te hebben krijg ik buiten mijn ontbijt; brood met een groenten omelet en koffie. De vader van Manish is een perfecte kok. De rest van de familie gaat pas laat in de ochtend dal bhat eten. Vroeg in de ochtend drinken ze een kop thee en eten alleen een paar biscuitjes. Ik bof dat mijn vuile was in de wasmachine gewassen kan worden. Het is weliswaar een beetje mistig buiten maar de temperatuur is aangenaam: 21 graden. Daarna gaan Manaram, Rejina en ik wandelen. We lopen de berg op en komen daar mooie tempels en huizen tegen en zelfs een groot restaurant Bij elke tempel wordt aan de bel getrokken om God of Shiva wakker te schudden . Ook in het dal staan meer huizen dan vorig jaar. Je ziet een geleidelijke een toename van het aantal huizen en een verbetering van de leefomstandigheden. Daarna lopen we naar beneden, deels door nieuw aangelegde trappen en deels over de weg. Onderweg kopen we nog verse eieren bij de kippenhouder. We wippen ook nog binnen bij een familielid. Thuis gaan we lunchen : rijst, kip, schapenkop ( ik niet), spinazie, en rauwkost. Daarna gaan Manish en ik met zijn oude motor naar het Orthopedisch ziekenhuis. Ik zet de zonnebril en een corona masker op wegens de uitlasgassen en stof. Het is te merken dat Manish al een paar jaar niet meer op zijn motor door Kathmandu heeft gereden, want hij rijdt wat langzamer en onzekerder. Dit is ook wel te begrijpen want het verkeer is hier erg druk en chaotisch met heel veel motors en scooters die zigzaggend over de weg en tussen de auto's door scheuren. Maar na 45 min komen we aan bij het ziekenhuis. Ik ga het eerst naar binnen bij de fysio. afdeling. Mijn collega's zitten in de keuken. Ramesh en Suraj zijn erg verrast. Ze hadden me wel verwacht maar wisten niet precies wanneer ik zou komen. En na 15 min komt Manish binnen. Ramesh kon zijn ogen bijna niet geloven. Dat beide heren waren in 4 jaar tijd in gewicht veranderd: Manish was aangekomen en Ramesh afgevallen. De andere collega heeft nu ook een zoon. Het is leuk om te zien dat ze het leuk vinden om elkaar weer te zien. Jammer is echter dat Alok en Goma er niet zijn. Ramesh is blij met mijn meegebrachte zuid Amerikaans geld, hij spaart namelijk buitenlands papieren geld. We drinken koffie en Manish trakteert op chocolade. Rond 15.30 uur maken Manish en ik nog een ronde door het ziekenhuis . Het aantal bekenden valt wat tegen omdat er al veel personeel naar huis is, maar desondanks heeft Manish er een goed gevoel over nadat hij een aantal mensen heeft gesproken. Ik ben door Ramesh ook nog uitgenodigd om het Chinese nieuwjaardag op 13 april bij hem thuis te vieren. Dan wordt de Bisket Jatra festival gevierd waarbij een enorme strijdwagen met daarin god Bhairav door de straten wordt getrokken en het eindigt met een wagengevecht bij Khaina Tole in Bhaktapur) ( ook wordt een paal in Bhaktapur naar beneden gehaald) Rond 16.30 uur rijden we met de motor naar de ouders van Rejina. We moeten een flink stuk omrijden omdat een aantal wegen zijn afgesloten bij Pashupatinath. Rejina en Aariv zijn met de taxi daar naar toe gegaan. We drinken daar thee. Daarna gaan we lopend naar de jongste broer van Keshab (Rejina's vader) waar ook zijn 90 jarige moeder woont. ( Manish, Aariv en Keshab gaan met de motor.) . Oma, Keshab, Rejina en Aariv vormen 4 generaties. Heel bijzonder !! Er worden veel foto's gemaakt. Er moeten vele gekke bekken getrokken worden voordat ook Aariv lachend op de foto staat. Daarna rijden we, met de auto naar de pas geopende bar van een van de neven. Dit is een bar waar je allerlei soorten thee kunt drinken en koffie en een hapje kunt eten en waar gerookt mag worden. Er wordt geen alcohol geschonken, waar de jongelui hier geen behoeften aan schijnen te hebben. Ook de eigenaar ( neef) houdt ons gezelschap . We zijn met z'n zessen. Die neef is een bijzonder energiek persoon met een dubbele baan : hij is IT professioneel en hij heeft 2 zaken. Hij wil zijn bedrijven geleidelijk uitbreiden. Er wordt veel gerookt waardoor ik meer ga hoesten en Manish hoofdpijn krijgt. Maar door de gember- limoen thee wordt het hoesten toch minder. Na gezellig gepraat te hebben , rijden we terug naar de schoonouders van Manish waar we gaan eten. Ze hebben ook Aariv mee naar huis genomen. We eten in de keuken ; kip, beaten rijst, aardappel curry, gebakken vis en rauwkost. Daarna nog rijst met curry. Na de 1ste ronde heb ik genoeg . Ze blijven maar aandringen maar ik scherm mijn bord af. Ook drink ik geen cola en whisky. Het is gezellig. Rejina krijgt nog een mooie zilveren schaal. Aariv heeft een aantal uren geslapen , en wordt wakker gemaakt als we rond 22.00 uur opstappen. Rejina en ik gaan terug met de taxi en Manish met de motor. Ook nu begint het te regenen. Tegen 23.00 uur zijn we thuis. We gaan meteen naar onze kamer. Alleen Manish broer is opgebleven , en de rest van de familie ligt al op bed. Ik ben blij dat ik nu even alleen ben , al die mensen om me heen vind ik erg vermoeiend. Ik kruip meteen in bed. Wat heb ik vandaag toch weer veel mensen gezien en gehoord, heel bijzonder !!
Donderdag 28 maart, Kathmandu, bij Manish ouders:
De dag begint met slecht weer, het regent en er hangt een mist. Manaram heeft weer een omelet met groenten voor me gemaakt als ontbijt. Manish en Rejina gaan cadeaus kopen voor kennissen en vrienden in Noorwegen. En daarna gaan ze naar een Nepalese film met haar neven en nicht. Ik ga niet mee want ik versta toch geen Nepalees ( op enkele woorden na). Daarna ga ik in de familie-kamer de film bekijken van de bruiloft van Monica en Nawin. Zo'n Nepalese bruiloft gaat gepaard met heel veel rituelen, waarbij zowel de bruid en bruidegom traditionele kleding dragen. De meeste huwelijken zijn gearrangeerd in Nepal, waarbij de vrouw uitgehuwelijkt wordt. Na het huwelijk verlaat ze haar ouderlijk huis en gaat bij de ouders van haar man wonen. Manaram stuurt mij de link van de bruiloft op YouTube door, zodat ik die ook aan anderen kan laten zien. Daarna krijg ik mijn dal bhat (= linzen soep met rijst) die de anderen halverwege de ochtend hebben gekregen. Vervolgens bladeren we de oude foto albums door van de ouders van Manish, van voor en na hun huwelijk, 42 jaar geleden. Daarna ben ik zo duf en slaperig geworden dat ik ga wandelen. Ik ga alleen, want de anderen zijn druk met het maken van momo's (deegtasjes gevuld met vlees en groenten ) voor vanavond. Ik loop de weg naar beneden af . Het is nu droog. Het is lekker om alleen te lopen. Het is ook leuk om de Nepalese mensen, de winkeltjes en de omgeving op me in te laten werken. 's Avonds maak ik een plan m.b.t. mijn verblijf en trekking vanaf Pokhara, na Nepalees nieuwjaarsdag op 13 april. Daarna eten we met z'n negenen momo's want Manish en Rejina en Monica met haar nieuwe echtgenoot zijn inmiddels ook thuis gekomen. Daarna wordt een 2de ronde momo's gemaakt:, de een maakt een soort klein pannenkoekje en de ander vult hem en maak er een mooi buideltje van en weer een ander stoomt ze. De Nepalezen zijn dol op momo's en eten er soms meer dan 20 op. Ik ben meestal na 5 stuks verzadigd.
Vrijdag 29 maart, Kathmandu ; bij Manish ouders:
Vandaag gaan Manish, Rejina en Aariv weer terug naar Noorwegen. Ze hebben heel wat bagage om in te pakken. Naast hun eigen spullen en de kinderwagen van Aariv hebben ze ook veel cadeaus gekregen . Gelukkig mogen ze ieder 30 kg ruimbagage en ieder 10 kg handbagage meenemen in het vliegtuig. Met 2 taxi's gaan we rond 14.00 uur naar de luchthaven van Kathmandu. Daar zijn ook al Rejina's ouders en neef en nicht. Er worden veel foto's gemaakt met en zonder Aariv. Hun vlucht vertrekt om 17.20 uur. Daarna rijden we weer met 1 taxi terug naar huis. Daar zie ik de foto reportage van de speen of de rijstvoedings-ceremonie ( Pasna) van Aariv begin maart . Als in Nepal namelijk een baby 6 maanden oud is en voor het eerste keer rijst of vast voedsel krijgt, wordt dit gevierd met een speciale ceremonie. (Bij 6 maanden is het spijsverteringsstelsel in staat vast voedsel te verwerken). Ook zie ik de trouwfilm van Manish broer en schoonzus van een paar jaar geleden. Ook dit ging gepaard met vele rituelen . Totaal anders dan een Nederlandse trouwerij. Als Manish broer terugkomt zet hij een Nepalese simkaart in mijn telefoon waardoor ik ook in Nepal kan bellen. Ook zet hij de taxi app " Pathao car Nepal" op mijn oude telefoon zodat ik ook in Nepal een taxi kan bellen. Het is te vergelijken met een Uber taxi app. De dochter van Manish broer van 17 maanden is helemaal van slag en huilt veel omdat zij haar neefje Aariv ( Babu) erg mist. Aan het eind van de middag maak ik samen met Manish moeder nog een korte wandeling want al dat zitten vindt mijn lijf niet zo lekker. Ik stuur Keshab en Rupa ( mijn gastgezin waar ik al jaren logeer) een bericht dat ik a.s. zondag na het ontbijt naar hun toe kom. 's Avonds eten we weer dal bhat. Daarna praten we nog wat na en gaan op tijd naar bed.
Zaterdag 30 maart Kathmandu, bij Manish ouders;
Het is een zaterdag en dat betekent in Nepal de enigste vrij dag in de week. Maar hier wordt volop gepoetst en gewassen. Iedereen is actief, alleen de dochter des huizes blijft lang in haar bed liggen. Alle dekens worden over de balustrade gehangen om te luchten. Het is stil nu Manish en Rejina en Aariv er niet meer zijn. De dochter van Manish broer is nog steeds van slag. Ze wil de hele dag appels en sinaasappels eten . Ik ontbijt buiten in de zon, omelet met brood. Het is goed weer vandaag. Soms een beetje te warm in de zon. In de loop van de ochtend geeft Manish schoonzus me een schoonheid/ gezicht behandeling. En Manish broer verft het haar van zijn vader en moeder zodat al het grijze haar weer mooi zwart wordt. Rond 15.30 uur gaan Manish broer en ik op de motor naar het centrum van Kathmandu om te kijken naar een ijskast voor zijn ouders. We gaan 3 zaken af , maar ze hebben alleen Samsung , LG, en Valberg ijskasten, allemaal zonder diepvriesladen . Alleen bij Sunrise Nepal Electronics hebben ze een Hisense ijskast met laden , maar niet in de winkel, wel in de opslag, maar die is op zaterdag dicht. Ik kan een van de volgende dagen komen kijken . Onverrichte zaken gaan we terug. We rijden met de motor door de oude binnenstad met de mooie oude tempels. Leuk om ze zo te zien ! Op de terugweg gaan we kip halen voor vanavond. Rond 20.30 uur eten we dal bhat met spinazie en kip. ( in Nepal is het normaal om 3x per dag en 7x per week dal bhat te eten) Daarna belt Manish vader zijn neef in Pokhara op. Ik kan, vóòr en nà de trekking, in zijn hotel logeren tegen een lage prijs. Hij regelt ook voor mij een gids waarmee ik de Mardi Himal trekking kan doen tegen een schappelijke prijs. En hij kan voor mij ook een permit / vergunning regelen om die trekking te doen. Het is wel jammer dat ze de weg naar Pokhara aan het repareren zijn waardoor de bus of microbus rit tussen 6-10 uur duurt. Daar de microbus nabij het huis van Manish ouders vertrekt, spreken we af dat ik zondagavond 14 april naar hun toe kom, daar blijf slapen en maandagochtend om 6.00 uur de microbus naar Pokhara neem.
Zondag 31 maart , 1ste paasdag, Kathmandu, verhuizing van Manish ouders naar Rupa en Keshab ( gastgezin in Pepsi Cola):
Vandaag verhuis ik met mijn bagage van het huis van Manish ouders naar het huis van mijn gastgezin in Pepsi Cola waar ik al meer dan 14 jaar verblijf als ik in Nepal ben. Na mijn ontbijt buiten , pak ik mijn spullen en belt de broer van Manish een taxi voor mij. De taxi moet omrijden omdat ze net de weg aan het repareren zijn, waardoor de prijs steeg van 900 (€6,27 ) naar 1100 roepies €7,66). Het wordt een rit door de stad van 1 uur aangezien het verkeer overal vaststaat omdat het "kantoor tijd" is tussen 10.00 -12.00 uur. Maar om 12.00 uur arriveer ik in Pepsi Cola. Gastvrouw Rupa en Oma/Ama zijn alleen thuis. Mijn koffer en rugzak zetten we meteen op de voorste kamer van de 1ste verdieping van hun huis. Dit is voor mij een nieuwe kamer want normaliter slaap ik op de achterste kamer waar nu Santi slaapt. We hebben elkaar heel wat te vertellen aangezien we elkaar niet of nauwelijks gesproken hebben via de telefoon tijdens mijn vakantie in Zuid Amerika. Rupa is herstellende van een ganglion (goedaardige zwelling) operatie in haar pols. Daarna is ze weer 5 kg aan gekomen doordat ze minder kon sporten en meer ging eten. Ze heeft bijna 1 jaar elke ochtend van 5 -8 uur gesport in een fitness centrum en intermittent fasting gedaan en daarbij is ze 17 kg afgevallen. Erg knap van haar want ze eet en snoept heel graag. Dan blijkt ook de dochter Nanu van 19 jaar thuis te zijn omdat ze moet studeren voor haar tentamens volgende week. Ze is nu 2de jaars fysiotherapie student. Ik heb haar enthousiast gemaakt om fysiotherapie te gaan studeren en ze haalt goede punten. Rupa moet aan het eind van de middag naar een viering bij de buren waarvan 2 jaar geleden de vader is gestorven. Dit is een jaarlijks terugkerend gebeuren waarbij de overledene herdacht wordt met de familie, soms ook de buren en een priester en er wordt gezamenlijk een maaltijd genuttigd. Rond 17.30 uur komt gastheer Keshab thuis samen met zijn zoon Babu. Keshab runt samen met zijn vriend een reisbureau en hotel in Kathmandu. Sinds de Corona tijd ligt het aantal bezoekende toeristen nog duidelijk onder het niveau van daarvoor. Ook wonen nog twee andere jonge personen tijdelijk in dit huis nl. een jongen van 22 jaar die in Kathmandu in een weeshuis heeft gezeten en nu (bijna) geadopteerd is door een Belgische man, die ik ook ken. En een meisje van dezelfde leeftijd die als weeskind op 2 jarige leeftijd geadapteerd is door een Amerikaans echtpaar. Zij is nu terug in Nepal om haar vader te zoeken ( haar moeder is overleden). Ze heeft al een oom gevonden , maar nog niet haar vader. Ze heeft haar geboorte akte nodig van haar vader of van het weeshuis om zodoende een non-residential nepali visa te krijgen . Het is voor haar een emotionele zoekactie, gelukkig kan ze hier ook wat ervaring opdoen met haar studie sociaalwerk.
Maandag 1 april, 2de paasdag ,Kathmandu, bij Rupa en Keshab:
Om 8.30 uur word ik geroepen voor het ontbijt. Ik krijg dal bhat met een gebakken ei en pikkels. Het smaakt weer ouderwets lekker. Daarna praat ik langdurig met Rupa. Ze heeft het moeilijk met Ama en met de geadopteerde jongen die tijdelijk in haar huis woont. Ama is inmiddels 83 jaar en begint vergeetachtig en dement te worden. Het lopen gaat steeds moeilijker. De hele dag brengt ze zittend door op de bank of op haar bed of etend in de keuken. Alleen Rupa verzorgt haar en de rest van haar kinderen kijken bijna niet naar haar om. En die geadopteerde jongen doet precies wat hij wil. Hij houdt zich niet aan de huisregels. Hij heeft geen werk en leeft van het geld van de Belgische man die hem geadopteerd heeft. Hij heeft een dure motor en fototoestel, mooie kleren en lang zwart haar. Rond 11.30 uur ga ik 1,5 uur wandelen. Het is warm en zonnig weer bij 27 graden. Ik loop de winkelstraat op en neer. Het is nog steeds een rommelig geheel met veel motors en auto's , geen doorlopende stoepen, veel kleine winkeltjes met (2de hands) kleding, fruit en groenten, alleen de telefoonwinkels , pizza huis en fitness centra zijn van grotere omvang. De laatsten zijn er m.n. afgelopen jaar bij gekomen. Ik moet mijn draai nog zien te vinden aangezien ik (nog) niet ga werken in het Orthopedisch ziekenhuis. Ik verveel me want ik heb nu geen echt doel. Uit verveling ga ik op mijn bed liggen en slaap 1 uurtje. Daarna ga ik weer 1 uurtje wandelen bij de Manohara Nadi rivier. Hier hebben ze een prachtig voetpad aangelegd waar veel mensen gaan wandelen. Alleen is de rivier erg vervuilt en stinkt en dat is jammer. 's Avonds doe ik die ronde nopens met een aantal huisgenoten. Rupa heeft het tempo er goed in. Een jaar geleden kon ze niet goed lopen i.v.m. haar zware gewicht en slechte conditie, maar nu gaat dat veel beter . Daarna gaan we om 20.00 uur thuis eten. Vervolgens gaat iedereen naar zijn of haar kamer. Rupa en Keshab staan 's ochtends al om 5.00 uur en daarom gaan ze altijd vroeg op stok. Hun kinderen , Nanu en Babu ( in Nepal wordt een meisje altijd Nanu genoemd en een jongen Babu) studeren nu hard voor hun tentamen en maken vele overuren tot 's avonds laat. Gelukkig heb ik een grote kamer met een 2 pp. bed met daarbij een buiten terras en een grote badkamer met douche en toilet. Ik vul de tijd met het selecteren van mijn gemaakte foto's en het opschrijven van mijn belevenissen.
Dinsdag 2 april, Kathmandu , bij Rupa en Keshab, bezoek aan Patan Durban square:
Vandaag loop ik naar Durban square in Patan . Volgens Maps.Me is de afstand 7 km . Tot Koteshwor volg ik kleine , deels onverharde weggetjes, die ook langs de luchthaven leiden, daarna moet ik mijn weg vervolgen over de stoep van drukke verharde wegen. Na 1,5 tot 2 uur ben ik bij Durban Square in Patan. Het is voor het eerst dat ik betaal voor de entree. Nu was er meer ticket controle i.t.t. andere jaren. Maar je kunt het ticket gratis verlengen tot de geldigheid van je visum. Patan is tegenwoordig Lalitpur en is -op Kathmandu en Pokhara na- de grootste stad van Nepal. Het is de thuisbasis van de beste ambachtslieden en heeft nog een groot aantal goed bewaarde hindoetempels, boeddhistische kloosters (vihars) en monumenten . Patan Durbar square ligt in het hart van de stad. Hier staan een mengelmoes van paleisgebouwen, artistieke binnenplaatsen en pagodetempels en monumenten met prachtig houtsnijwerk. De Krishna Mandir is de belangrijkste tempel. Andere tempels zijn de Bhimsen-tempel, de Vishwanath-tempel en de Taleju Bhawani tempel. Het paleis heeft 3 binnenpleinen. Het plein met het oude paleis en de tempels leed zware schade bij de aardbeving in Nepal van 25 april 2015 Na daar 1,5 uur rond te hebben gelopen , heb ik het wel gezien en loop ik terug. In die omgeving rijden enorm veel motors waardoor ik hoofdpijn krijg van de uitlaatgassen en van het lawaai. Het is ook warm. Rond 16.00 uur ben ik weer terug. Nanu zit te studeren beneden op het trapje voor de deur. Zij doet de poort open voor mij. Rupa en Keshab zijn niet thuis, ze zijn met een familielid naar een astroloog geweest , die de toekomst van een neef voorspelt die nu in Canada werkt en IT studeert. Hij is daar niet gelukkig. Maar de waarzegster zegt dat in december alles goed komt. Om 20.30 uur gaan we eten : natuurlijk dal bhat,. Daarna praten we nog wat na en gaat iedereen om 21.30 uur naar zijn eigen kamer
Woensdag 3 april, Kathmandu, bij Rupa en Keshab, bezoek aan orthopedisch ziekenhuis. en Stupa van Boudhanath;
Om 9.15 krijg ik mijn ontbijt bestaande uit een meergranen roti met gebakken ei en gebakken bloemkool met aardappel. Rond 11.45 uur loop ik naar het Orthopedisch ziekenhuis in Jorpati. Onderweg koop ik mandarijnen voor mijn collega's omdat ik weet dat ze die lekker vinden. Maar ik heb pech want alleen Goma en een assistente zijn aanwezig op de fysiotherapie afdeling. De 4 andere collega's zijn afwezig , de een omdat hij rugpijn heeft, de ander heeft pijn op de borst en twee anderen omdat ze met hun kind naar de dokter moesten of naar zijn ouders. Nu moet Goma en een assistent 75 patiënten behandelen. Eigenlijk is er in al die jaren niets veranderd. De dokters sturen hun patiënten naar de fysiotherapie afdeling. met de opdracht hun te behandelen met een of twee apparaten bv Electrotherapie, TENS, UG of paraffine. Patiënten willen daarom niet oefenen, hoewel dat beter voor hun zou zijn. Als ze moeten oefenen gaan ze klagen bij de dokter of directie. Voor de fysiotherapeuten is het wel makkelijk om een apparaat te geven want dat kan een assistent of zuster ook geven, maar het demotiveert en frustreert hun wel. Vooral ook het hoog aantal patiënten van gemiddeld 100 patiënten per dag. Maar het was wel leuk om Goma weer te spreken want vorig jaar, toen ik hier ook was, was ze met zwangerschap verlof. Daarna loop ik naar de Stupa van Boudhanath. Ik zet mijn mondmasker op want het is stoffig door al die motors en auto's. Onderweg koop ik nog een samosa. Bij de Stupa neem ik niet de hoofdingang maar de achteringang want daar kom ik gratis binnen. Boudhanath is een van de belangrijkste Boeddhistische bedevaartsoorden . En de stupa is een van de grootste ter wereld. Elke dag lopen er honderden toeristen en pelgrims met de klok mee rond de stupa , onder de beschermende ogen van Boeddha. Gelovigen komen hier om hun karma ( optelsom van alle goede en slechte daden in je leven) te reinigen en lopen de kora (meditatie ritueel) rond de stupa. Een Stupa is een monument die het lichaam, de spraak en de geest van de Boeddha symboliseren Stupa's zijn meestal gevuld met mantra's , evt. relikwieën van leraren en andere heilige objecten. Elk jaar ga ik er wel een of twee keer naar toe, aangezien ik het een bijzondere plek vind. Al jaren ontmoet ik daar dezelfde verkoper van Boeddhistische gebedssnoeren , maar nu was hij er niet. Rond 15.15 uur loop ik in 1,5 uur weer terug naar huis. Terug in huis pak ik een schaaltje yoghurt/ curt. Deze smaakt heel anders dan in Nederland , maar ik vind ze erg lekker, en gelukkig niet zo zoet als in Zuid Amerika. Ik vraag aan een vriendin of ze de kapper voor mij in IJsselstein wil afspreken, want mijn haar is behoorlijk lang geworden en ik durf het niet aan om in Kathmandu naar de kapper te gaan want alle vrouwen hebben hier lang haar.
Donderdag 4 april, Kathmandu, bij Rupa en Keshab, bezoek aan de Monkey tempel/Swayambhu tempel
Vandaag en de komende dagen wordt herdacht dat de vader van Keshab en en de man van ama 20 jaar geleden is overleden. Daarom mogen Keshab en Rupa bepaalde producten niet eten, zoals zout, rijst, tomaat, knoflook etc. Alle broers en zussen komen bij elkaar in het huis van Keshab 's oudste broer. Ook een priester is daarbij aanwezig. Doch Rupa gaat iets later naar deze Pusa, en maakt mijn ontbijt eerst klaar bestaande uit bloemkool, sperziebonen en rijst en een snee bruin brood met een gebakken ei. Daarna schrijf ik, in de zon op mijn terras, mijn belevenissen op in Evernote. Maar ik had het bijna af toen Evernote wegens oververhitting van mijn smartphone werd afgesloten, en toen was ik alles kwijt want ik had het tussentijds niet afgeslagen. Stom !! Rond 10.45 uur loop ik naar de Monkey tempel of de Swayambhu tempel. Het is vanaf het huis van mijn gastgezin 12 km lopen. Ook vandaag is het zonnig, warm en 29 graden. Gelukkig waait er een windje waardoor het minder warm aanvoelt. Ook nu leidt de route via Koteshwor , daarna over een voetpad langs de NH34, Tundikhel, Ratnapark en de brug over de Bisnomati rivier. Daarna loop ik verkeerd waardoor ik 30 min. extra erover doe. . Uiteindelijk ben ik pas (na 3,5 uur lopen) om 14.30 uur bij de Swayambhu tempel. Ook nu weet ik een zij- ingang aan de zuidoostkant waardoor ik gratis binnen kan komen . Het is een oud religieus complex bovenop een heuvel, wat bestaat uit een stoepa en een verscheidenheid aan heiligdommen en tempels, waarvan sommige dateren uit de Licchavi-periode. Een Tibetaans klooster, museum en bibliotheek zijn recentere toevoegingen. Op de stoepa zijn de ogen en wenkbrauwen van Boeddha geschilderd die in 4 richtingen kijkt. Daartussen is de nummer één (in Nepalees schrift) geschilderd in de vorm van een neus. Er zijn ook winkels, restaurants en hostels. Er leven heilige apen in de noordwestelijke delen van de tempel. Ze zijn heilig omdat Manjushri, de bodhisatvva van wijsheid en geleerdheid, de heuvel waarop de stoepa staat, aan het optrekken was. Het was de bedoeling dat hij zijn haar kort zou laten, maar hij liet het lang groeien en de hoofdluis groeide. Er wordt gezegd dat de hoofdluizen in deze apen zijn veranderd. Hoewel de site als boeddhistisch wordt beschouwd, wordt de plaats vereerd door zowel boeddhisten als hindoes. Vanaf boven heb je ook een mooi uitzicht over de stad Kathmandu. Het is altijd de moeite waard om daar rond te lopen. Maar je moet daar niets eten want de apen die daar rondlopen zijn hondsbrutaal en grijpen dat uit je handen. Ik kan daar niet langer dan 1 uur blijven want ik moet weer 3 uur teruglopen. Ik heb veel mijn mondmasker op wegens de uitlaatgassen van de talrijke auto's en motors. Ik laat mijn flesje vullen met water bij een waterbron waar vrouwen hun waterflessen voor thuis vullen want ik heb behoorlijk veel dorst gekregen. Om 18.30 uur ben ik weer thuis. Ik kan meteen aan tafel aanschuiven, want Rupa en Keshab hebben diverse gerechten meegenomen naar huis van de overlijdens viering, zodat we dit met de hele familie thuis kunnen opeten. Vorig jaar was ik op dezelfde datum hier, en werd ik ook uitgenodigd om daar te komen eten. 's Avonds krijg ik via de buurtapp het mooie bericht dat mijn buurvrouw zwanger is en in september haar 2de dochter krijgt. Zo staat dood/verdriet en leven/vreugde weer naast elkaar. "Life goes on"
Vrijdag 5 april, Kathmandu, bij Rupa en Keshab , bezoek aan Pashupatinath:
Vandaag zoek ik mijn "vertier" wat dichter bij huis, want het was gisteren toch wel een beetje ver lopen . Ik loop nu naar Pashupatinath. Ik doe er 1,5 uur over. Er staat minder wind waardoor het warmer aanvoelt. Het eerste stuk loop ik dezelfde route als naar het ziekenhuis en het 2de stuk langs het vliegveld en de promenade langs de Bagmati rivier. Ook nu weet ik een sluiproute waardoor ik er gratis binnenkom. De Pashupatinath tempel is één van de belangrijkste Hindoe tempels ter wereld en is de verblijfplaats van de Heer Pashupatinath, een incarnatie van Shiva, de god van de dieren. De gebouwen staan op de lijst van het UNESCO werelderfgoed en liggen langs de heilige Bagmati rivier. Men vermoedt dat de tempel gebouwd is in het jaar 400 en gerestaureerd is in de 17de eeuw. Langs de vervuilde oever van de heilige Bagmati rivier vinden dagelijks de rituele lijkverbrandingen plaats op een reeks crematieplatforms. De as wordt vervolgens in de rivier uitgestrooid. De voeten van de overledenen worden eerst gereinigd in de rivier waarna het lichaam op een houtstapel wordt gelegd en in brand wordt gestoken. De lichamen zijn vaak zichtbaar en dit ritueel is dus niet altijd aangenaam om te zien. De rookpluimen worden soms door de wind over de rivier geblazen, recht in je gezicht. Overal kom je de kleurrijke Saddhus tegen maar bijna allemaal willen ze geld voor een foto, tenzij je een goede zoomlens mee hebt. Maar Saddhus zijn eigenlijk heilige mannen en volgelingen van Shiva, die vooral opvallen door hun bonte kledij, beschilderde lichamen en gezichten en hun opzichtige haartooien. Ik ga er elke jaar, als ik in Kathmandu ben , wel een keer naar Pashupatinath . En elke keer kijk ik mijn ogen uit en word ik er stil van. Dit keer lagen er geen lijken op de ghats (= trappen om naar de rivier af te dalen met plateaus waar dagelijks crematies plaatsvinden) wel rookte nog vele houtstapels. En langs één houtstapel lag een lijk in een oranje doek gewikkeld. De overledene werd naar het plateau gedragen waarna het op de houtstapel gelegd werd. Men liep er drie maal omheen (met de klok mee) waarna normaal de oudste zoon of broer ( kaal geschoren) de stapel aansteekt ter hoogte van de mond. Deze plaats is belangrijk omdat men gelooft dat de geest van de overledene het lichaam via de mond verlaat. Na 1,5 uur daar rond gelopen te hebben verlaat ik deze heilige plaats weer via de officiële in-en uitgang en loop terug naar Pepsi Cola waar mijn gastgezin woont. De poort zit op slot en Rupa is weg , maar ik weet dat de dochter boven studeert en daarom roep ik hard waarna ze de poort voor mij open doet. ' s Avonds verneem ik dat mijn kapper in IJsselstein gesloten is en pas eind mei met een nieuwe eigenaar weer open gaat. Dat is een tegenvaller, waar moet ik dan naar toe ?? Ik zet nog foto's van de stupa van Boudhanath en de Monkey tempel op facebook en ga om 23. 00 uur slapen.
Zaterdag 6 april, Kathmandu, bezoek aan Koteshwor:
Het is 6 april en het zou onze 51 jarige trouwdag zijn geweest als Henk nog had geleefd. Maar ik schreef gisteren al " lifes goes on". Het is ook zaterdag , wat de enigste vrije dag van de week is in Nepal. Het ontbijt is extra laat , namelijk om 10.00 uur, maar er is veel aandacht aan besteedt : met vis, knakworstjes, rijst, aardappel curry en een glas lassie ( milkshake). Voor het eerst zit de hele familie tegelijk aan tafel. De zus van Keshab en haar dochter ontbijten ook mee (de dochter woont al 7 jaar in de VS en is speciaal over gekomen is om haar familie te bezoeken en om nieuwjaar te vieren). Ook de schoonmaakster en haar 2 kinderen krijgen een bord met eten .Tussen de middag loop ik naar Koteshwor: het is 45 min. lopen . Het is opvallend schoon langs de weg. Sinds vorig jaar besteedt de regering hier extra aandacht aan en zie je overal mannen en vrouwen bezig om de troep op en langs de weg op te ruimen. In Koteshwor zijn méér en wat grotere winkels dan in Pepsi Cola. De meesten zijn gewoon open op zaterdag. Ik kijk naar een nieuwe trolley tas, want de rits van mijn huidige koffer sluit af en toe niet goed. Ik loop ook nog eventjes langs de winkel van Manish schoonvader (die nu gerund wordt door zijn neef) . Maar die winkel is jammer genoeg dicht. Rond 15.30 uur loop ik terug. Er volgt een rustig avondje.
Zondag 7 april : Kathmandu, naar de kapper en schoonheidsspecialiste, naar Dhulikhel
Vandaag trek ik de stoute schoenen aan en ga naar de kapsalon in de buurt, om mijn haar te laten knippen. Ik heb het nooit aangedurfd, maar nu mijn eigen kapper in IJsselstein gestopt is , moet ik daar ook op zoek naar een andere vreemde kapper, dus kan ik net zo goed hier gaan. Ik zoek wat foto's van mijzelf op als model-voorbeeld voor hun. Eerst wordt mijn haar gewassen en daarna geknipt door een jongen. Hij spreekt alleen Nepalees, maar de schoonheidsspecialiste van de zaak vertaalt het in het Engels. Zo komen we er wel uit en het resultaat valt me niet tegen, en het kostte me maar 500 roepies = €3,50. Ik ben helemaal verbaast. Toen ik naar buiten liep realiseerde ik me dat mijn gezicht best een schoonheidsbehandeling kan gebruiken. Daarom ben ik teruggegaan. De schoonheidsspecialiste wou net gaan lunchen , maar ze vindt het niet erg om haar lunch uit te stellen en mij een gezichts behandeling te geven . Eerst krijg ik een gezichtsmassage en daarna behandelt ze mijn gezicht met wel 10 crèmepjes en zalfjes. Vervolgens krijgen ook mijn armen en schouders een beurt. Alles bij elkaar is ze wel 1 uur bezig. Daarna moest mijn haar weer gewassen worden want door het gebruik van al die crèmepjes stond mijn haar alle kanten op. Al met al kostte het me maar 2000 roepies = €14. . Een stuk goedkoper dan in Nederland !! Daarna loop ik naar een naai atelier waar ze de rits van mijn buiktasje maken voor slechts 50 roepies = €0,35. Hij vervangt enkel het lipje en knijp de rits met een tangetje op verschillende plaatsen dicht en daarna ritst hij weer perfect. Rupa vindt mijn haar ook goed zitten. Ze zegt dat er ook kappers zijn die nog goedkoper zijn en slechts 250 roepies = €2 vragen ( zonder het haar te wassen) 's Avonds brengen we Nanu met de auto terug naar haar kamer in Dhulikhel : 30 km ten Z-O van Kathmandu. Ze studeert hier fysiotherapie en morgen begint haar tentamen week.
Maandag 8 april, Kathmandu: herdenking sterfdag Keshab' s vader, bezoek aan Kopan klooster:
Keshab 's vader ( de man van ama) is 20 jaar geleden overleden , en die dag wordt vandaag herdacht in het huis van de oudste zoon ( wanneer de moeder sterft wordt de herdenking gehouden bij de jongste zoon). Keshab en Rupa, zijn al vroeg naar het huis van hun oudste ( schoon) broer gegaan om te koken. Ze verwachten 55 mensen, die ook allemaal blijven eten . Wij gaan pas om 9.30 uur . Iedereen, m.n. familieleden zitten deels op de grond van het dakterras. Een priester is ook aanwezig die elke bezoeker een gele tika geeft op zijn/ haar voorhoofd. Iedereen geeft hem wat geld. Om hem heen staan vele schalen met voedsel die bedoeld zijn voor de overleden vader. Ook wij krijgen te eten : eerst roti met aardappel curry en daarna rijst en diverse groenten. En als dessert rijstpudding van Rupa. De oudste generatie, 3 dames van 84 jaar, zitten op een stoel en de jongeren zitten in lotushouding op de grond. Het is gezellig en iedereen praat met elkaar. Inmiddels ken ik ook het merendeel van de familie. Het is verder een komen en gaan van buren, kennissen e.a. mensen die allemaal blijven eten. Om 11.30 uur ga ik weg want ik wil het Kopan klooster / monasterie bezoeken. Het is ruim 8 km lopen. Een halve km. daarvoor ligt het Kopan nunnery / nonnenklooster. Dit is het grootste Tibetaans Boeddhistische nonnenklooster in Nepal met 400 nonnen. Ik krijg permissie om in dit complex rond te lopen en zie jonge meisjes lopen in lange paarse habijten. Ze studeren hier, maar moeten ook helpen bij de schoonmaak en bij andere klussen. Daarna loop ik de heuvel op naar het Kopan klooster / monasterie. Dit is het oudste Tibetaans - Boeddhistisch klooster van Kathmandu. Eerst werd ik niet toegelaten omdat mijn bermuda te kort was, maar nadat ik hem een paar cm langer had getrokken mocht ik toch naar binnen . Er staat een prachtige tempel en er is ook een mooie tuin met mooie stoepa's. Ook heb je een mooi uitzicht op de stad Kathmandu. Hier kun je ook terecht voor meditatie cursussen. Het is een mooi complex. Op de terugweg bezoek ik een winkeltje met thangka's en koop een klein exemplaar. Rond 17.00 uur ben ik weer terug. Maar de poort zit op slot. Ik bel Rupa op, die nog steeds in het huis van haar zwager is. Zij belt Ramaran op , die in huis is en die komt de poort open maken .'s Avonds gaan we weer eten bij Keshab 's broer. Santi gaat niet mee. Ramaran wil met de motor gaan en ik klim bij hem achterop. In de keuken krijgen we een bord eten. Ik eet alleen groenten : bloemkool, sperziebonen en een soort spinazie, en yoghurt na. Rond 19.30 uur loop ik terug, want Babu en Ramaran zijn al eerder naar huis gegaan. Keshab is naar een bruiloft en komt wat later terug om Rupa en Ama op te halen met de auto. 's Avonds belt Manish me op vanuit Noorwegen
Dinsdag 9 april, Kathmandu, bezoek fysio. van NOH:
Na het ontbijt loop ik in 1 uur en 15 min. naar het Nepalees Orthopedisch ziekenhuis in Jorpati. Ook nu neem ik wat fruit mee. Tegen 12.00 uur kom ik daar aan. Het is leuk om al mijn collega's weer te zien: Ramesh, Alok, Goma, Suray en 2 nieuwe vrouwelijke fysio's . Alleen Dipak komt jammer genoeg niet opdagen (later vernam ik dat hij onverwachts met iemand naar het ziekenhuis moest). Iedereen is nog aan het werk en ik wandel door de oefenzaal en bekijk hun prestaties. Daarna gaan we in de keuken lunchen en met elkaar praten. Het is weer ouderwets gezellig. Inmiddels heeft elke collega 1 of 2 kinderen. Ik kan vandaag al met Ramesh op de motor meerijden naar Bhaktapur want vandaag begint daar het Biska Jatra ( Bisket Jatra) festival. Maar ik heb daar geen rekening mee gehouden. Ik geef er de voorkeur aan om vrijdagmiddag met hem mee te gaan , en dan vrijdagavond en zaterdag (nieuwjaarsdag) het Biska festival mee te maken . En als hij zondag weer naar het orthopedisch ziekenhuis rijdt kan hij me in Thimi afzetten. Ik loop terug ( ondanks dat de jongens aandringen om me met de motor thuis te willen brengen) . Onderweg koop ik bij een auto goedkope mandarijnen voor Rupa ; 1 kg voor slechts 100 roepies ( €0,70) . Het is nu helemaal bewolkt. Rupa is niet thuis. Wel Ama en een schoonzus van Keshab. Als ze thuis komt maakt ze samen met Keshab het avondeten klaar. Ze voelt zich niet lekker. ' s Avonds zet ik nog wat foto's op facebook. Weer een dag voorbij !
Woensdag 10 april, Kathmandu, werken aan website en Pepsi Cola:
Ook vandaag blijf ik in huis en dicht bij huis want ik wil mijn verslagen klaar hebben om ze vòòr of in het weekend op mijn website te plaatsen. Rupa heeft nu echt de griep en Keshab maakt het ontbijt. Hij vindt koken leuk en is er erg handig in . Er staat een hele schaal met fruit op tafel: schijfjes mandarijn, watermeloen en druiven. Verder krijgen we bloemkool, bonen, aardappel curry, rijst en gebakken ei. Ze leren het al om mij geen of slechts een beetje rijst te geven. Het schrijfwerk doe ik op het balkon van mijn kamer, heerlijk in de zon. Ook ga ik 2x 1,5 uur in de omgeving wandelen , want zonder beweging buiten is mijn dag niet compleet. Bij tassenwinkels informeer ik of ze dezelfde trolleytas hebben zoals ik nu heb. Ik laat hierbij een foto zien van de tas. Er is veel prijs en kwaliteit verschil, maar er is niet veel keus want hier zijn de winkeltjes maar klein. Dan krijg ik een berichtje van Ramesh waarin hij schrijft dat ik niet in Bhaktapur bij hem Bisket Jatra kan vieren op 13 april ( nieuwjaarsdag) omdat niemand thuis is. Dat is een tegenvaller, want ik had me er zo op verheugd om van dichtbij Biskek Jatra te vieren samen met de Newari bevolking in Bhaktapur. Gelukkig biedt Keshab aan om met het hele gezin zaterdag naar Bhaktapur te gaan met de auto om Bisket Jatra te vieren en zondag naar Thimi, waar Sindur Jatra wordt gevierd. Zo zal ik Bisket toch kunnen meemaken. Ik zal wat uitleggen wat deze feesten inhouden :
Bisket Jatra in Bhaktapur:
Wordt gevierd aan het begin van het Nepalese nieuwjaar en verwelkomt het lente-seizoen. Het festival duurt 8 nachten en 9 dagen en begint 4 dagen voor het Nepalese nieuwjaar. Op de laatste dag van het jaar worden houten palen op 2 verschillende plekken in Bhaktapur gehesen. Een ervan wordt de dag erna neergehaald, en de ander op de laatste dag van het festival. Ook worden drie verdiepingen tellende strijdwagens in pagodestijl van de godheid Bhairavnath en Bhadrakali door de straten getrokken. Ook vindt er touwtrekken ( Bhadrakali) plaats tussen de thane-en kone gemeenschappen. En er is ook een tongpiercings ceremonie van bode. Kinderen bieden snoep, fruit en cadeautjes aan hun moeder aan om respect te tonen. Helaas vallen er ook elke jaar gewonden en doden omdat mensen onder voet worden gelopen.
Sindur Jatra in Thimi;
Het wordt ook wel Vermilion Powder Festival genoemd omdat de gezichten van alle mensen bedekt zijn met oranje kleurstof. Het festival wordt hier 3 dagen gevierd. Op de 2de dag van het nieuwe jaar vindt het festival plaats in het Balkumari tempelgebied. En op de 3de dag brengen mensen strijdwagens (32) met afbeeldingen van verschillende goden vroeg in de ochtend naar de Balkumari tempel. Deze strijdwagens worden op de schouders gedragen en paraderen door de straten terwijl sindur (oranje poeder) naar hen wordt geslingerd. De mensen dansen eromheen.
Donderdag 11 april , Kathmandu, bezoek aan Thamel en Patan Durbar square:
Er is een nieuwe vrouwelijke logee gearriveerd in mijn Guesthouse. Ze is vannacht om 1.30 uur aangekomen en opgehaald vanaf de luchthaven door Keshab. Ze komt uit Polen. Ik heb besloten om naar Thamel te gaan, 10 km hier vandaan. Ik kan met Keshab meerijden , samen met Babu en Santi , die ook daar in de buurt moeten zijn. Thamel staat bekend als een bruisend toeristisch stadsdeel en het belangrijkste uitgangsgebied van de stad en als een commerciële wijk. Ik loop door de vele smalle steegjes van Thamel met een verscheidenheid aan kleine winkels, m.n. voor trekking - en wandel uitrusting, souvenirs, kasjmier sjaals en truien, reisbureaus en wisselkantoren. Ik koop een klein souvenirtje nl. een zwart stenen bordje met erop geschreven " namaste", dit is de Nepalese begroeting en betekent " hallo, maar letterlijk betekent het " ik groet de god in je ". Daarna loop ik in 1,5 uur naar het Durbar square in Patan. Soms vallen er wat druppels uit de hemel , maar het is weer droog als ik het Durbar square bereik. Mijn entree ticket is nog geldig, maar er wordt nu minder gecontroleerd. Ik kom in gesprek met een Nepalese gids. Hij vraagt aan mij waar ik vandaan kom. Ik zeg Nederland. Hij reageert met " het land met de vele bergen " , ik kijk hem verbaast aan, . Hij wil de mensen daarmee aan het lachen krijgen. Met " hoge bergen" bedoelt hij de vele lange mensen die in Nederland wonen, i.t.t. Nepal waar de mensen een stuk kleiner zijn. Vervolgens loop ik in 1uur en 15 min. terug naar Pepsi Cola. Om 16.00 uur begint het harder te regenen en te onweren. Gelukkig heb ik een paraplu bij me, maar geen jas. Als ik thuis kom blijkt er weer een "power cut = een stroomstoring te zijn, waardoor het donker is en het internet eruit ligt. Gelukkig is het na 1-2 uur voorbij.
Vrijdag 12 april ; Kathmandu, website afmaken en voorbereiden trekking:
Vanochtend ben ik aan de diarree. Ik heb gisteren waarschijnlijk iets verkeerds gegeten, maar ik weet niet wat. Gelukkig heb ik geen buikpijn. Vandaag maak ik wat verslagen voor de website. Vervolgens ga ik een cadeau kopen voor Manish zus en zwager die mij ,ter ere van hun huwelijk op 4 maart, uitgenodigd hebben voor een etentje a.s. zondagavond. Ook heb ik nog wat toiletspullen nodig en ik moet geld gaan pinnen. 's Avonds begin ik alvast met het inpakken van mijn rugtas voor de trekking want ik verwacht dat ik daar weinig tijd meer voor zal hebben de 2 komende dagen
Zaterdag 13 april, nieuwjaarsdag, Bisket Jatra festival in Bhaktapur en Sindur Jatra festival inThimi:
's Ochtens rijden we (met de leden van mijn gastgezin) eerst naar Thimi waar we Ama afzetten en wat eten. Daarna rijden we met de auto door naar Bhaktapur. Het is erg druk op de weg want iedereen wil het Bisket Jatra festival meemaken in Bhaktapur. Het grote spektakel begint echter pas vanavond, maar nu kunnen we de voorbereidingen zien. We moeten de auto buiten de stad Bhaktapur parkeren en naar het Durbar Square lopen (Bhaktapur heeft ook een Durbar square) . Ik, als buitenlander, moet 1800 roepies entree geld betalen, de Nepalezen niets. Ik kan het ticket laten verlengen , maar dat heeft toch geen zin, want volgende week ga ik de trekking maken en daarna heb ik nog maar 2 dagen voordat ik naar huis ga. We bekijken de prachtige tempels op het Durbar square en maken foto's en video's. Daarna lopen we door naar de plaats waar de drieverdiepingen tellende strijdwagen( raths) in pagodestijl van de godheid Bhairava en Bhadrakali staat. Vele mensen offeren daar wat geld en krijgen daarvoor een " heilige takje". Deze strijdwagen wordt vanavond door de straten getrokken. Op dat plein staat ook de grote houtenpaal die vanavond door veel mensen, van verschillende wijken van Bhaktapur, via 4 of 5 touwen omver wordt getrokken. De richting waar hij naar toe valt voorspeld niet veel goeds voor het komende jaar. We eten daar nog de wereld beroemde Bhaktapurse yoghurt die in aardenwerk potjes wordt verkocht. Daarna rijden we weer terug naar Thimi waar we om 17.00 uur moeten zijn. We eten daar met de hele familie dal bhat. Daarna volg ik en 2 neven de stoet waarin ook de versierde tempeltjes / strijdwagens meegedragen worden en muziekbandjes spelen. Iedereen strooit met oranje poeder en men wrijft elkaar ook in met oranje poeder. Ook ik word niet gespaard. Mijn gezicht is oranje en mijn witte broek en T shirt ook (oude , veel te grote kleren van Rupa) .Een hele mensen massa is op de been, deels als toeschouwer en deels meelopend met de stoet. Vanavond worden er maar 5 tempeltjes/rats meegedragen , maar morgen 21 of 32 ( het precieze aantal weet ik niet). Zij volgen een bepaald parcours langs de grote tempels in Thimi. Ik volg angstvallig die 2 neven want ik wil niet verdwalen. Rond 22.00 uur rijden we weer terug naar huis. Ik neem meteen een douche want ik wil niet dat het hele huis oranje kleurt en ook niet mijn bedlakens. Het was een bijzondere dag met een voor mij een heel bijzonder festival. Morgen zal ik het weer mee mogen maken.
Zondag 14 april, Het Sindur Jatra festival in Thimi:
Om 8.15 uur rijden wij, Keshap's zus, Nanu en ik met auto naar Thimi. We worden afgezet bij de grote weg en lopen het laatste stuk naar het huis van de broer van Ama bij de Balkumari tempel waar vandaag het Jatra festival zich afspeelt. Ik loop eerst over het plein en maak foto's van dichtbij. Iedereen is al bestoven met oranje poeder of krijg nog de volgende lading. Het plein en de straten zijn nog oranje gekleurd van gisteren avond. Het wordt steeds drukker op het plein. Mensen wensen me "happy new year "of zeggen "Namaste" en denken " een buitenlander in ons midden" !! Er staan al 5 tempeltjes/strijdwagens op een verhoging op het plein en de anderen , nog 15 -25 strijdwagens komen erna 9 uur bij. Ook staan al kleine muziekbandjes te spelen. Op een gegeven moment wordt het zo druk dat ik besluit naar het huis te gaan waar de familie van Keshab woont en daar vanaf het balkon te gaan kijken. Om 9.00 uur begint het spektakel. Een voor een worden de tempeltjes over het plein gedragen, met een tussenpauze van 10 min . Deze kleine tempeltjes zijn bedekt met bladgoud en met slingers en bloemenkransen. Ze zijn bevestigd op 2 bamboe palen. Zo' n 20 mannen dragen deze palen op hun schouders, 10 rechts en 10 links. Het is een zware job, te zien aan hun verbeten oranje gezichten. Sommigen hebben hun ogen gesloten of vallen bijna om van vermoeidheid of van de alcohol. Het sturen van die tempeltjes rondom de andere tempels op het plein valt niet mee en de dragers raken diverse keren bekneld tussen hun bamboe stokken en de grotere tempels op het plein. In het midden loopt een man die een soort parasol continu rond laat draaien. Na een paar ronden op dit plein lopen ze ook nog naar andere grote tempels in Thimi en komen telkens weer terug bij de Balkumari hoofdtempel. Hun looptempo wordt flink opgevoerd o.i.v. de muziek bandjes. De jongens van de bandjes zijn het meest enthousiast. Ze slaan op hun bekkens en trommels alsof hun leven ervan af hangt en ze dwepen elkaar flink op. Er lopen ook mensen mee met brandende fakkels en met de Nepalese vlag. Heel veel mensen hebben zakken oranje poeder gekocht en begroeten iedereen door een een lading poeder over hun uit te strooien en hun gezicht mee in te smeren. Inwoners komen met borden voedsel naar de Balkumari tempel om deze te offeren aan de goden. Om 10.30 uur denk ik dat het afgelopen is, maar steeds weer komen gedragen tempeltjes en muziekbandjes het plein op. Het aantal toeschouwers neem wel af en maak plaats voor dansende jongelui. . Maar het gaat door tot 12.00 uur. Daarna komt Keshab ons met de auto ophalen. Hij moet helemaal voor de deur van zijn familie rijden omdat Ama niet goed kan lopen. Dit viel niet mee want de straten naar het centrale plein en het plein waren nog vol met oranje mensen. Keshab, Rupa en Ama en Nanu gaan eten bij zijn oudste broer. Ik ga naar huis want ik wil me douchen, mijn website afmaken, foto's op facebook zetten en met de taxi naar Manish ouders gaan. Vanavond mag ik daar genieten van een etentje ter ere van het huwelijk van Manish zus en zwager. Vannacht blijf ik ook bij hun slapen want morgenochtend neem ik, dicht bij hun huis , een microbus om 6 uur 's ochtends naar Pokhara waar mijn 5 daagse trekking begint.
Dit waren weer mijn belevenissen in Nepal tot 14 april.
Maandag 15 april ga ik naar Pokhara waar ik de 5 daagse Mardi Himal trekking ga lopen . Daarna blijven er nog maar 2 volle dagen over in Kathmandu. En op 25 april vlieg ik om 9.00 uur naar huis , waar ik om 20.00 uur ' s avonds hoop te landen op Schiphol. Maar als het lukt ontvangen jullie nog een 2de verslag uit Nepal waarin ik de trekking zal beschrijven.
Groetjes van Francine
.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2023-11-04 20:26:25
[totalVisitorCount] => 7432
[pictureCount] => 38
[visitorCount] => 410
[author] => Francine
[cityName] => Kathmandu
[travelId] => 529333
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2023-11-04
[dateReturn] => 2023-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/177/454_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/442/403_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => nepal-1ste-verslag-van-24-maart-tot-14-april-2024
)
[39] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098758
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-12-10
[photoRevision] => 0
[title] => Verbinding
[message] => Verbinding
De laatste dagen Nepal zijn aangebroken, meestal tijd voor bezinning. De afgelopen dagen ben ik daar nog weinig aan toegekomen, maar vandaag ben ik echt alleen en kan mijn missie overdenken. Soms lijkt het alsof ik zomaar iets doe, haal geld op en besteed dit aan schoolmaterialen of ondersteuning van studenten. In Bardia organiseer ik altijd activiteiten op school, daarover hebben jullie voldoende kunnen lezen. Maar zelf zie ik mijn toegevoegde waarde vooral in het verbinden van mensen. Als ik ook nu terugkijk dan heb ik nieuwe mensen op school geïntroduceerd, zo nu en dan komt er een sponsor voor een student bij en daarbij merk ik dat mensen oprecht geïnteresseerd raken in mijn reizen en in Nepal.
Een mooi hoogtepunt van verbinding ontstond gisteravond, toen ik de blinde Bhima met haar zoontje Souvenir voor een etentje had uitgenodigd, samen met de drie zussen Chitra, Ranju en Rama en hun goede vriend Sachin. Per toeval vonden we een heel gezellig dakterras in de buurt van Seeing Hands, waar Chitra en ik onze twee gasten ophaalden. Chitra nam meteen een zorgende rol op zich, begeleidde Bhima aan de hand de vele trappen omhoog. Souvenir was nog wat onwennig en verlegen. Eenmaalaan de warme chocolademelk ontdooide hij en was niet meer te stoppen. Dit mannetje van tien, enige zoon van een blinde moeder, deed het hele gezelschap versteld staan van zijn leergierigheid en intellect. Behalve Nepalees en goed Engels leert hij ook al Koreaans. Hij is dol op sport en kunst, vertelt gepassioneerd over bezoekjes aan musea met zijn schoolklas. Bovendien weet hij goed raad met digitale systemen, waardoor er een klik met Sachin ontstaat, die een studie in de informatietechnologie volgt. Het liefst wil hij leren hacken. Dit ontwapenende knulletje zou wel eens de president van Nepal kunnen worden in de toekomst. Mijn gezelschap onderhoudt contact met beiden, er is weer een mooie verbinding ontstaan.
Mensen komen naar Nepal voor de bergen, maar komen terug voor de mensen. Dit kan ik vol overtuiging beamen. Soms misschien wat veel mensen - ik ben ook best graag op mezelf – maar de dingen zijn niet altijd te plannen. Ik merk dat mijn bekendenkring in Nepal altijd blij wordt van mijn bezoek en we steeds weer van elkaar leren. Souvenir is, net als de andere jonge mensen, heel geïnteresseerd geraakt in Nederland. Juist persoonlijk contact en aandacht kunnen mensen het gevoel geven dat ze er toe doen en meer vertrouwen krijgen in hun toekomst. Maar dan alleen als dit contact ook duurzaam is, denk ik. Het wordt heel gemakkelijk gezegd: o, lijkt me leuk om een keer met je mee te gaan. Aan die vluchtigheid heeft niemand iets, daar ga ik ook niet meer in mee. Gewoon leuk is voor mij niet genoeg. Iedereen die daadwerkelijk door Nepal wil reizen en bijvoorbeeld vrijwilligerswerk wil doen moet zich goed bewust zijn van een stuk verantwoordelijkheid.
In die zin is de Amerikaanse Maggy Doyne, bekend van Floortje Dessing, heel verantwoord bezig met haar kinderproject Blink Now hier in Nepal. Toen ik enkele jaren terug een verzoek deed om haar stichting te bezoeken kreeg ik als reactie dat men heel voorzichtig is om mensen toe te laten, ter bescherming van de kinderen. En daarvoor had ik alle begrip. Aan aapjes kijken is geen behoefte, enkel en alleen mensen die langdurig iets goeds kunnen toevoegen zijn welkom. Voor ieder ander die Nepal wil bezoeken zijn er legio mogelijkheden. Rondreizen, bergtrekkingen, safari’s, eventueel in combinatie met een stuk India.
Voor wie concreet een waardevol persoonlijk contact wil onderhouden met een student of gezin in Nepal, voor ongeveer 40 euro per maand kun je veel betekenen. Laat het mij weten en ik zorg vervolgens voor de verbinding.
Ik hoop dat de regen in Nederland snel overwaait. Ik doe mijn best een beetje zon mee te nemen.
Liefs, Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 593
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/152/585_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => verbinding
)
[40] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098728
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-12-08
[photoRevision] => 0
[title] => Afzien en genieten
[message] => Afzien en genieten
Sinds gisterochtend vroeg ben ik terug in Kathmandu. Daar ging een lijdensweg als nooit tevoren aan vooraf. De stijging naar Tansen van enkele dagen eerder naar deze hooggelegen plaats was al behoorlijk, maar de bochtige daling van ruim twee uur van die avond was ronduit misselijkmakend. Even dacht ik dat mijn laatste uurtje geslagen had, zo voelde ik mij op de achterbank van deze best luxe bus. Chitra en ik hadden op de valreep kaartjes gekocht en konden nog net de twee laatste plaatsen bemachtigen. Dit waren duidelijk niet de beste. De royale zetels voor de rest van de passagiers waren niet voor de achterbank bestemd en dat hebben we geweten. Mijn meest erbarmelijke busreis ooit.
Ik zat letterlijk ingeklemd tussen de achterovergeslagen stoel van mijn voorbuurman en mijn wijdbeense buurman ter rechterzijde. Hoe vaak ik ook probeerde hem voorzichtig opzij te duwen, hij veerde steeds terug. En daarvan was hij zich allerminst bewust, gezien zijn beslist goedbedoelde opmerking halverwege de nacht. ‘Do you feel comfortable, mam?’ Ik antwoordde in alle eerlijkheid van niet. Al mijn toegankelijke materialen heb ik gedurende dertien uur ingezet om mijn rug te sparen. Sjaal, opblaaskussentje en vest moesten mijn rug beschermen tegen alle geweld van ruim vijftig kilometer over bouwterrein waarbij maximaal twintig kilometer per uur gehaald werd. Ook nu weer is dit een van mijn thema’s, de wijze waarop wij en bijvoorbeeld Nepalezen omgaan met moeilijke situaties. Terwijl ik langzaam mijn Europese geduld verloor bespeurde ik bij geen enkele medepassagier enige onrust. Jaloersmakend en irritant tegelijk.
Samen met Chitra besteeg ik twee dagen eerder een serie trappen naar een uitzichtpost op de hoge Himalaya. De zon liet zich goed zien, met hier en daar wat wolken rondom de bergtoppen. Eenmaal deze rij achtduizenders in beeld was Chitra niet te stoppen in haar enthousiasme. Als Nepalees meisje van het vlakke land mocht zij voor het eerst in haar leven datgene aanschouwen waarvoor menige wereldburger haar land bezoekt. Daarnaast verbaasde ik mezelf over mijn conditie die kennelijk terrein heeft gewonnen in de afgelopen weken, waardoor de gedachte aan een meerdaagse bergtrekking me opnieuw besluipt. Eerst deze reis maar eens tot een goed einde brengen.
Onze laatste ochtend werden we uitgenodigd door gastvrouw Zanecki voor een bezoek aan een weefatelier. Ook een jonge Duitse uit Stuttgart ging mee, vier vrouwen sterk dus. Het werd een echt vrouwenuitstapje, want in het atelier bevond zich welgeteld één man tussen een stuk of dertig vrouwen, allemaal zittend aan een gigantisch mechanisch weefgetouw. Zeer fijne garens worden tot een patroon geweven, waaruit stoffen ontstaan die Tansen mede bekendheid geven. De vrouwen maken elke dag vele uren voor een schamel inkomen. Opperste concentratie is vereist, want een weeffoutje kunnen ze zich niet veroorloven. Zanecki gidste ons verder door Tansen en ook daarin speelden vrouwen een rol. We bezochten tempels van de Hindoegodinnen Parvathi en Vishnu, ontvingen daar een tikka van een mannelijke priester. Moge deze zegen onze female power versterken. En die bleken we hard nodig te hebben voor de naderende reis naar Kathmandu.
Gelukkig heb ik toch wat kunnen slapen in de bus, want eenmaal mijn hotel bereikt kon ik nog niet in mijn kamer en was fit genoeg om meteen door te gaan voor een ontbijt en de inkoop van sjaals. Een hele uitdaging om alle bestellingen goed ingepakt naar Nederland over te brengen, maar het gaat lukken, zeker weten. Lopend door deze gezellige toeristenwijk stuitte ik opeens op Marian en Marco. Ik wist dat zij deze dag zouden terugvliegen naar huis, maar had verder geen idee hoe laat. In de avond dus. Dat werd nog even gezellig napraten bij koffiecafé Pumpernickel. Heerlijk om samen Nepal-ervaringen te delen, ook straks voor thuis. Marian vertelde over hoe zij ooit een kostbaar voorwerp door de douane loodste, verboden voor export. Tussen het vuile wasgoed en met nog wat geheime trucjes. Die heb ik waarschijnlijk niet nodig voor mijn tientallen sjaals, maar het zou wel eens van pas kunnen komen. De sjaals vormen vooral veel volume. Voor vertrek naar huis onderwerpen Marian en Marco zich nogmaals aan een massage bij Seeing Hands. Zelf mag ik vanochtend weer naar Bhima voor een behandeling van negentig minuten. Helemaal verdiend na zo’n uitputtingsslag met de bus.
Ik ben alleen op reis, maar zelden echt alleen en al helemaal nooit eenzaam. Ook de middag stond in het teken van een afspraak, met de Finse Kirsikka. Zij nodigde me uit voor een drankje en vroeg om een leuke plek. Café New Orleans voldoet daar uitstekend aan, voor mij een soort stamkroeg hier, voor Kirsikka nog onbekend. Een uurtje eerder ging ik op pad voor een tweede serie sjaals, liep flink bepakt een zaak uit en hoorde mijn naam. Bishesh Gautam, de man die nog steeds hoopt op een gezamenlijk uitstapje naar Nagarkot. Komende maandag, mijn laatste volle dag in Nepal, zou eventueel kunnen lukken, dus we gaan het zien. Kirsikka zat al te wachten in New Orleans. Samen besloten we tot een duur glas rode wijn, die we wekenlang moesten missen. We hebben heel wat details over ons leven uitgewisseld en vervolgens ons avondmaal besteld, een Indiase curry. Op mijn vraag of zij behoefte heeft aan een massage antwoordde Kirsikka volmondig ‘ja’. En zo komt het dat we elkaar vanochtend weer ontmoeten voor koffie met aansluitend ieder een verkwikkende massage bij Seeing Hands. Misschien wordt het langzaam tijd voor wat provisie nu ik hun al de nodige klanten heb bezorgd. Nee hoor, alleen maar fijn dat Bhima deze waardering ten deel valt.
Vanaf mijn balkon heb ik uitzicht op een Chinese bedrijfsruimte, die uitblinkt in ongezelligheid. Op de benedenverdieping was gisteravond een feestelijk bedrijfsetentje aan de gang onder felle verlichting. De vloer is bekleed met witte tegels, de tafels met knalrode kleden en klatergoud. Smakeloosheid ten top. Dan toch liever de Nepalese sfeer met wat laagjes stof. Bij kaarslicht zie je daar overigens weinig van. Om het feest compleet te maken schalt de hele nacht jengelende bruiloftsmuziek. Dat denk ik althans, want ik heb lang geslapen en hoorde deze muziek pas bij het ontwaken. Nu lekker douchen en aankleden en dan weer op pad. Kijken welke verrassingen deze dag gaat brengen. Jullie lezen het morgen.
Liefs,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 614
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/152/325_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => afzien-en-genieten
)
[41] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098699
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-12-05
[photoRevision] => 0
[title] => Geschiedenisles
[message] => Geschiedenisles
De wolken wilden gisteren maar niet wegtrekken, het werd alleen maar erger en tenslotte kwam er regen over Tansen. Dan is het opeens koud en vochtig in plaats van warm en klam. Een hele omschakeling, maar – ik moet het afkloppen – voor het eerst ben ik niet ziek geweest tijdens een Nepalreis. Mogelijk ook ten gevolge van de recente covid- en griepvaccinatie.
Het cultuurhistorisch museum ligt op loopafstand. Chitra en ik willen dit bezichtigen. Het gebouw en de tuinen zijn de moeite waard, maar eenmaal binnen blijkt er een enorme collectie aan cultuurgoed bewaard te worden. Schilderen, voorwerpen, poppen, foto’s, drie etages hoog. Voor Chitra is een museumbezoek iets nieuws, maar haar kennis van de geschiedenis is dat allerminst. Dit wijze meisje gidst mij door het museum met bijbehorende verhalen. Wat mij daarbij het meeste raakt is het verhaal van de verbrande weduwes. Tot 120 jaar geleden was het traditie dat bij het overlijden van een man zijn echtgenote meereisde naar het Nirwana, het hiernamaals. In tegenstelling tot de verbranding van het dode mannelijke lichaam werd de vrouw levend verbrand. Ik kan niets goeds zien in deze traditie, hoop alleen maar dat de vrouw snel uit haar lijden verlost werd. Een van de koningen uit de voormalige Nepalese monarchie heeft hieraan een einde gemaakt. Heel shockerend, wie bedenkt zoiets? Maar ja, dat heb ik wel vaker bij allerlei verwerpelijke ideeën. Chitra kan zo aan de slag als museumgids, wat mij betreft. En voor mij heel waardevol om een jong iemand te mogen begeleiden op weg naar nieuwe ervaringen, de verwondering die nog bestaat.
De middag brengen we grotendeels door op onze kamer, de regen ontwijkend. Op het algemene terras spreken we regelmatig een Vlaams koppel van middelbare leeftijd. Wim en Anneke uit Antwerpen zijn doorgewinterde avonturiers, docenten Frans en Economie. Heerlijke mensen met wie ik ervaringen kan uitwisselen. Anneke is beperkt geraakt door haar gezondheid en kan geen trekking meer aan, maar zelfstandig reizen lukt nog goed. Beiden zijn grotendeels met pensioen en bezitten ook een huis in Bulgarije, waar ze de helft van het jaar verblijven. Daar leven zij midden tussen de Bulgaren en hebben de taal geleerd. In vroegere jaren reisden ze ieder op hun eigen motor door Europa, Turkije en Marokko, waar Wim nog een paar jaar docent Frans is geweest. Een leven als dit is natuurlijk niet geschikt voor iedereen, maar zeker verrijkend en inspirerend. Wim is tevens muzikant en componist. Ik krijg de gegevens van zijn website mee en ga deze later vandaag bekijken. Jan Leijers was een klasgenoot van zijn broer.
Vandaag aan het ontbijt komt er een jong Spaans koppel bij, ook voor het eerst in Nepal. Zij maken een korte wereldreis van zes maanden en zijn via India over land de grens overgestoken. Eenmaal in gesprek blijken ze in Girona te wonen. Deze Catalaanse stad hebben Anton en ik diverse malen bezocht, afgelopen september zelfs nog. Ik informeer naar de bekende wielrenners die daar verblijven. Is dat even toevallig, de gevallen wielerkoning Lance Armstrong was een tijdlang hun overbuurman en nog steeds komen groepen toeristen om dit huis van nabij te zien. De jonge man blijkt aan een roman te schrijven, zijn eerste boek. Hieraan werkt hij al jaren en wacht op het moment dat hij helemaal tevreden is voordat hij een uitgever benadert. Nu weet ik uit ervaring dat dit moment nooit komt, er valt altijd iets te verbeteren, dat gaat nooit over. Maar je kunt wel proberen je manuscript naar uitgevers te sturen en afwachten wat er gebeurt. Daarna volgt nog een heel proces van redigeren en publiceren. Hij schrijft zijn boek ik de Catalaanse taal, een klein taalgebied dus. Ik adviseer om niet bezig te zijn met marketing of grote verkoop, dat leidt te veel af van het schrijven zelf. Nu ben ik hier met Chitra, maar die vele ontmoetingen met andere reizigers ontstaan zo vaak als ik alleen op reis ben. Dat maakt ook dat ik deze vorm van reizen heerlijk vind.
Chitra bestudeert intussen de landkaart van en rondom Tansen. Vandaag komt de zon goed door, dus kunnen we onze plannen aanpassen. Op een klein half uur lopen vanaf hier ligt een uitkijkpunt waarop je bij goed weer zowel de hoge Himalaya kunt zien als de lage Terai, de gebieden waar Tansen tussenin ligt. Dit klimmetje gaan we maken en na de afdaling wordt het tijd voor onze lunch.
Tot zover mijn verhaal van vandaag. Ik merkte dat na mijn vorige blog veel reacties kwamen met wensen voor een veilige terugreis. Dit duurt echter nog een week. Op 12 december vlieg ik van Kathmandu naar Delhi, een dag later van Delhi naar Düsseldorf, waar ik vroeg in de ochtend op 14 december zal arriveren. Jullie mogen dus nog een weekje met mij meereizen.
Liefs,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 534
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/152/134_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => geschiedenisles
)
[42] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098686
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-12-04
[photoRevision] => 0
[title] => Langzaam huiswaarts
[message] => Langzaam huiswaarts
Gisterochtend om half 6 liep mijn wekker af. Laatste spullen inpakken en letterlijk meteen wegwezen, want deze keer was onze touctouc ruim op tijd. Samen met Chitra op weg naar Tansen, een stadje in de bergen halverwege de route naar Kathmandu. Elk jaar kreeg ik de tip van Sonja om Tansen niet over te slaan, maar steeds opnieuw kwam er een kink in de kabel. Nu is het zover. Half uur touctouc naar Ambasa, waar onze bus een uur te laat arriveert, maar de mij bekende Prem ons uitnodigt voor een kop thee bij hem thuis. Nou ja, aan de straat dan, op een bankje, want om bij zijn huis te komen moet je over een soort evenwichtsbalk die elke Nepalees moeiteloos neemt, maar voor mij waarschijnlijk eindigt in de goot.
Onze grote bagage wordt op het dak van de bus vastgebonden, de rest nemen we mee en stallen een deel in het gangpad. Vele hindernissen en checkpoints onderweg, wel fijn om bij daglicht te reizen. Geen verstoring van mijn bioritme en uitzicht onderweg, al bestaat dat voor een groot deel uit bosgebied met apen langs de route. In Nepal moet alle transport via de weg gebeuren, dus die raken overbelast. Geen spoor- of waterwegen, zelfs geen autobaan. Wel wat binnenlands vliegverkeer, maar dit is vooral bedoeld voor passagiers. Negen uur later bereiken we de stad Butwal, moeten na het verlaten van de bus met onze complete bagage een drukke weg oversteken. Op hoop van zegen maar weer beginnen met lopen en hopen dat auto’s en brommers op het laatste moment uitwijken. Gelukkig is daar meteen ons vervolgvervoer naar Tansen. Ook die bus raakt vol, maar wij zitten lekker aan het raam. Nou ja, lekker, de harde stoelen en duizenden schokken hebben mij een blauw zitvlak bezorgd, vrees ik. Onderweg, tijdens de forse klim, is het de vraag aan welke kant je het best kunt zitten. Aan de ene kant lonkt een afgrond, aan de andere kant een open goot die steeds ternauwernood wordt gemeden bij tegenliggers. En die zijn legio. Loslaten en laten rijden.
Eenmaal Tansen in beeld begrijp ik de aantrekkingskracht van deze plek. De avond valt en overal branden lichtjes tegen de bergwanden aan. Het stadje zelf oogt heel attractief, zin om weer eens lekker rond te slenteren langs mooie winkeltjes. De taxichauffeurs verdringen zich bij de bus en voor omgerekend 2 euro komen wij bij onze homestay uit. Bijna dan, want er moet nog een kuitenbijtertje genomen worden tot aan de voordeur, compleet met alle bagage. Daar worden we gastvrij ontvangen door gastheer en gastvrouw. Chitra krijgt een kamer beneden, ik mag op het hoogste niveau verblijven, inclusief vergezicht. Hier kan ik het wel even uithouden en boek meteen een nachtje bij. Tenslotte blijf ik een dag langer in Kathmandu om mijn verblijf in Delhi zo kort mogelijk te houden.
Het is fris, bijna koud zelfs. De ochtend belooft weinig zon, maar berichten vanuit Bardia vertellen ons dat het daar nu regent. Grappig, tijdens mijn vorige reis in januari-februari 2022 had ik daar veel regen en verscheen meteen na mijn vertrek de zon, nu is het omgekeerd. Niet dat ik pretendeer ook maar enige invloed te hebben op het weer, dat mochten we willen met z’n allen. Ik vertel onze gastheer dat er in Nederland veel geklaagd wordt over het weer, omdat we weinig andere problemen hebben. Maar dat laatste is natuurlijk niet helemaal waar, al zijn onze problemen vaak van andere aard dan die van hier. Intussen krijg ik een foto van een witte tuin doorgestuurd van mijn lieve buurvrouw. Dat ik zoveel over het weer zou schrijven…
Onze afscheidsborrel in de Freedom Junglebar was deze keer niet drukbezocht, maar wederom heel gezellig. Diverse leraren en families verschenen voor een hapje en drankje en uiteindelijk barstte het feestje los in vrolijke dans door iedereen. Afscheid van velen voorlopig, hopend over een jaar terug te keren. Ik vermoed dat dit gaat lukken, maar tegelijkertijd kriebelt het ook steeds meer om toch die Himalayatrekking nog te maken. Goed trainen, veel trappen lopen bij Snowworld , met Marian en Marco als inspiratiebron. En wat zou het dan mooi zijn om samen met enkele van de zeven zussen dit avontuur aan te gaan. Ik vermoed dat zij dit van nature kunnen, aan motivatie geen gebrek. Samen met Mina, als het even kan. Als ik Chitra hoor vertellen over haar dromen ooit de bergen in te gaan dan word ik al blij om dit plan naar voren te brengen. Dreams can come true.
Vandaag gaan we het centrum van Tansen verkennen en bezoeken het Palpa Durbar [e-38] Museum. Een eerste indruk van dit nieuw stukje Nepal. Mijn besluit staat vast, bij elk bezoek aan Nepal ga ik Tansen nooit meer overslaan, een plek om op adem te komen. Nu langzaam huiswaarts, eerst nog wat kilometers in oostelijke richting, daarna in etappes en door de lucht westwaarts. Via Delhi en Abu Dhabi naar Düsseldorf voor een weerzien met mijn bijna jarige echtgenoot. Ik ben zijn cadeautje.
Wordt vervolgd.
Liefs, Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 2
[visitorCount] => 509
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/152/052_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => langzaam-huiswaarts
)
[43] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098662
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-12-02
[photoRevision] => 0
[title] => Storm voor de stilte
[message] => Storm voor de stilte
Marian en ik zijn het er roerend over eens, om door een land als Nepal te kunnen reizen moet je geen kniesoor zijn, anders erger je je voortdurend. Wil je vooral genieten van dit prachtige land dan is het raadzaam je eigen cultuur en gewoontes voor een groot deel overboord te zetten. Voorlopig althans. ‘Adventure starts where plans end’, daar komt het in feite op neer. Zodra je je openstelt voor het nieuwe en het andere zul je geraakt worden door heel veel. Een aaneenschakeling van verrassingen die zijn weerga niet kent.
Het paradoxale op school is bijvoorbeeld de discipline die gehandhaafd moet worden en mede tot uiting komt in het dagelijks openingsritueel en de kledingvoorschriften, terwijl aan de andere kant de lokalen stoffig, vuil en rommelig blijven. Elke dag opnieuw jeuken mijn handen om de boel aan kant te maken, en dat doe ik dan ook regelmatig, maar er is nog geen dag voorbij of de chaos is terug. Voor mij dan. Ik vermoed dat geen enkele Nepalees dit ook zo ervaart. Het voelt soms dubbel om kinderen er op te wijzen dat er opgeruimd moet worden. Hoe dienstbaar ze zich ook opstellen, dit is van een andere orde. Cultuurverschillen dus weer. Ik heb hier te maken met mensen die heel dicht bij de natuur leven en immuun lijken voor allerlei ziektekiemen zoals wij die kennen.
Twee dagen geleden namen 34 kinderen uit diverse klassen deel aan de competitie portrettekenen. De bladen werden genummerd, er werden setjes van twee personen gemaakt die elkaar ieder een uur mochten portretteren in zwart-wit. Na een enorm kabaal van door elkaar kletsende kinderen kon ik wat orde aanbrengen en kwamen er wonderlijke resultaten tevoorschijn. Ayush assisteerde me waar mogelijk, zeker als het qua taal moeilijk werd voor mij. Probeer maar eens een Nepalees accent te ontcijferen met een keur aan andere geluiden om je heen, zeker als je vermoeid raakt.
Na afloop leeder ik nog enkele jongens een tectonic op te lossen. Zelf ben ik behoorlijk verknocht aan deze cijferpuzzels en hoopte daar iets van over te dragen. Taal is hierbij ondergeschikt, dus dat scheelt. Drie jongens ontdekten de kneepjes stap voor stap en kregen van mij alle puzzels mee naar huis. Ik beloofde de volgende dag nieuwe aan te leveren, kwestie van downloaden en printen. Mooie manier om de hersens te trainen voor studie en meer. Toen was het mooi geweest, op zoek naar een touctouc. Die bracht me langs de Homestay van Sonja om mijn bagage op te halen en opnieuw mijn intrek te nemen bij de zeven zussen.
Marian en Marco zijn twee dagen op safari geweest. De eerste dag per jeep, samen met andere gasten, de tweede te voet. En zij hadden enorme mazzel, want sinds weken verscheen er een tijger, van heel dichtbij zelfs. Iedereen bevroor toen de tijger vrij agressief naderde, zo hoorde ik na afloop. De chauffeur en de gids reageerden professioneel door een flinke klap te geven met een bamboestok, waarop de tijger het hazenpad koos. Best grappig, je gaat op safari in de hoop een tijger te spotten, wat niet zo vaak lukt, en als het dan eenmaal wel gebeurt en te dichtbij komt dan hoop je dat het beest zich snel uit de voeten maakt, bij wijze van speken. Enkele foto’s zijn nog net gelukt. Ook de neushoorn met baby was een extra cadeautje wat niet elke junglebezoeker ontvangt.
Op vrijdag, mijn laatste schooldag, begeven Marian en Marco zich samen met mij in de jungle van de school. Marco biedt een computerles aan, Excel in het bijzonder. Weinig leerlingen melden zich voor deelname, alsof ze massaal toe zijn aan rust of buiten spelen. Marian vertelt in de hoogste klassen over haar Great Himalaya Trail, maar loopt ook tegen pubergedrag aan. Blijkbaar is de discipline vooral bedoeld voor officiële lessen en voelen ze zich vrijer bij een gastles. Jammer, het was ook vaak anders, zeker de eerste jaren in mijn herinnering. Maar ook weer een ervaring. Door wat rond te kijken en hier en daar mensen te spreken krijg je toch een globaal beeld van dit schoolleven. Ook pubers verschillen wereldwijd mogelijk niet zo veel van elkaar.
Een vijfkoppige jury beoordeelt de portrettekeningen. Vanaf het podium maak ik de winnaars bekend. Derde prijs van 100 roepies ex aequo voor twee meisjes, tweede prijs van 300 roepies voor een meisje en ook de hoofdprijs van 500 roepies gaat naar een meisje. Iedereen belooft hard door te oefenen voor volgend jaar. Marco houdt het na een uur voor gezien, er is te veel onrust in het lokaal en te weinig concentratie. Marian en ik lopen het dorp in om even af te schakelen en voor een samosa-lunch. En weer ben ik omringd door stof en zweet, terwijl een aantal docenten al vesten en sjaals dragen. Mijn opvliegers behoren toch echt tot het verleden.
De middag staat opnieuw in het teken van afvalverzameling. Met andere klassen van jongere kinderen trekken we in een grote optocht door het dorp, gewapend met afvalzakken, vele posters en een trom. Iedereen zal weten dat wij er zijn en waarvoor. Je moet dit soort acties blijven herhalen om wat effect te oogsten, zoveel is duidelijk. Als we na een uurtje bij de straatmarkt arriveren kunnen daar onze zakken geleegd worden. Nog een rondje over de markt met teksten en tromgeroffel en dan ben ik helemaal gaar. Terug naar school, spullen inzamelen en wegwezen. Niet dus. Schoolhoofd Tilak verzoekt ons nog even te blijven. Dan maar aansluiten bij een potje volleybal, tenslotte ben ik toch al bezweet. De kinderen vinden het vooral leuk om Marian en mij de bal toe te spelen, dat plezier is hen gegund. Je merkt dat velen het echt nodig hebben zich fysiek uit te leven na een week klassikale les.
Het bekende afscheid met tikka’s dan toch. We worden op het podium gehesen, de halve school verzamelt zich rondom en dan begint de ceremonie. Van vele docenten ontvangen Marian en ik niet één maar twee tikka’s op het voorhoofd. Het rode poeder loopt mijn ogen binnen, maar ik geef geen krimp. Ieder een bloemenkrans en sjaal, daarna mogen nog wat leerlingen het resterende poeder over ons verdelen. Ik houd een korte toespraak en spreek de hoop uit nog vaak terug te mogen keren. Deze symbolische verbinding tussen Oost en West is mooi, kan een onderlinge cultuuruitwisseling en begrip in gang zetten. Wij leren van elkaar. Geduld, veerkracht én enorm veel andere krachten van Nepalezen waar wij alleen maar met ontzag naar kunnen kijken. In mijn ogen zijn wij niet superieur, alleen maar omdat we wat meer geluk hebben met onze geboortegrond en kansen. Toch is dit nog steeds de perceptie van velen en blijft het moeilijk die te doorbreken. Kleine beetjes maken een grote, laten we dit blijven proberen en nooit opgeven.
Nu een luie rustdag met rond 4 uur vanmiddag de afscheidsborrel door Marian, Marco en mij in de Freedom Bar. Enkele families en docenten zijn uitgenodigd. Dan vroeg onder zeil voor de reis van morgen. Na deze stormachtige weken tijd voor stilte. Hopen mag altijd.
Tot later, vanuit Tansen.
Liefs,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 499
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/151/919_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => storm-voor-de-stilte
)
[44] => stdClass Object
(
[reportId] => 5098628
[userId] => 424114
[countryId] => 132
[username] => MiekeSimons
[datePublication] => 2023-11-29
[photoRevision] => 0
[title] => Verlangen naar afkoeling
[message] => Verlangen naar afkoeling
Bij jullie is de winter goed ingetreden, heb ik gehoord en gelezen. Nu maar hopen dat Sinterklaas en zijn roetpieten het houden op de gladde daken. Eerlijk gezegd verlang ik wel een beetje naar deze gezellige kou en sfeer.
Twee dagen geleden was het opeens minder warm, een heerlijk koel briesje van ochtend tot avond en geen felle zon. Al sinds dagen zie je mensen heen en weer gaan, lopend of per fiets, om brandhout te verzamelen in de jungle. Het schijnt dat bij een groter aantal mensen de tijgers zich schuilhouden. Echt een beeld van een eeuw geleden, mannen en vrouwen die een bos hout op hoofd of rug dragen, groter dan henzelf. Nog diezelfde avond werd een houtvuur ontstoken op het dakterras van de familie Mahatara. Werk voor de heer des huizes, de vader dus.
Eenmaal daar gezeten, bij een prachtige lucht de zon zien ondergaan, rijgt vader de stukken kip aan spiesen en wordt het ouderwets gezellig. Chitra vertelt over haar familie, dat haar vader zijn vader verloor op tienjarige leeftijd. Ik informeer naar het vervolg van die jeugdperiode. Dat blijken de dochters niet te weten, ongelooflijk. Vader beantwoordt deze vraag zeer uitgebreid, lijkt het zelfs fijn te vinden om eindelijk dit verhaal te kunnen doen. Zijn zware werkperiodes in India, daarna terug in Nepal en de vrouw van zijn leven getrouwd. Daarna was het nog steeds geen vetpot, maar wel een gelukkig leven. Dat zie je gewoon aan deze mensen, een van de mooiste families die ik ken. En nu zorgen de dochters voor hun ouders, steeds een stapje vooruit, nog meer geluk, maar in de basis was het al goed.
Voor het eerst deze reis trek ik sokken aan in bed. De winter komt er aan, denk ik dan. Maar bij het volgende ochtendgloren laat de zon zich weer in volle glorie zien. Die dag ga ik niet naar school, ook met het oog op de aankomst van Marian en haar reisvriend Marco. Ze reizen met de nachtbus, maar reageren niet op appjes. Als ik te voet onderweg ben naar het dorp besluit ik even bij Sonja en Budhi aan te gaan. Daar wachten we gezamenlijk op enig teken van leven van de nieuwe gasten. Uiteindelijk blijkt hun bus iets te zijn doorgereden, maar Budhi onderhoudt goed contact met alle vervoer en regelt dat een touctouc die kant uitgaat. Even later rijden ze binnen. Heel leuk elkaar hier eindelijk te zien. Vaker waren Marian en ik gelijktijdig in Nepal, maar het lukte nooit elkaar te ontmoeten. Zij zit altijd in de hoge bergen, ik vooral in de Terai. Normaalgesproken is Kathmandu dan de plek van ontmoeting. Nu blijven zij tot zondag hier en trekken we deels samen op.
Marian heeft nog energie over – ik ken haar niet anders – en wil meteen mee met mij op pad. Samen lopen we naar het dorp, onderwijl onze avonturen uitwisselend. Laten we even een eerste bezoekje brengen aan school, stel ik voor. Leuk, prima. Op de route hierheen hadden Marian en Marco al goed rondgekeken naar geelgeverfde schoolgebouwen, maar wisten niet exact welke BBAS Memorial School was. Aan de ingang staan Tilak en Birendra - schoolhoofd en computerdocent - die ons welkom heten. We bezoeken enkele ‘nursery’ klasjes en krijgen vervolgens de uitnodiging om naar de sportlocatie te gaan, waar leerlingen trainen voor wedstrijden. Ik wil die meegebrachte speren wel eens aan het werk zien. Hoe komen we daar? Achterop de motor van docenten. Marian meteen bij schoolhoofd Tilak, ik bij een andere docent, wiens naam ik vergeten ben. Een ruig ritje langs de rand van de jungle. Eenmaal op onze bestemming blijkt dat de leerlingen er niet zijn – misverstand? – teruggereisd naar school, dus reizen ook wij terug. Een leuk gratis motorritje en Marian meteen in het diepe gegooid, voor zover dat voor haar nog van toepassing is. En dat is best zo, want ondanks al haar wereldavonturen heeft zij nog nooit achterop een motor gezeten. Gelukkig kent zij Nepal op haar duimpje en schrikt niet van gewijzigde plannen in korte tijd.
MijnNepal-avontuur speelt zich hoofdzakelijk af in de Terai, maar voor iedereen die wil meereizen met een loodzware bergtrekking in de Himalaya geef ik hierbij de reiswebsite van Marian door: www.polarsteps.com/MarianvanHelvoort .
We nemen een touctouc terug, mijn vaste rijder is er weer, nemen een verfrissingspauze en schuiven daarna aan voor de gezamenlijke barbecue aan het open houtvuur. Een andere gast, de alleen reizende jonge Nederlander Jeroen, heeft ook een interessant verhaal. Onder andere heeft hij grotendeels eigenhandig een eco-woning gebouwd en daarin zelfs edelstenen verwerkt. Verder werkt hij als zelfstandige in diverse ecologische sectoren. Later arriveren nog een Britse vader en zoon, die met vertraging per vliegtuig zijn gekomen. Altijd weer nieuw gezelschap en steeds komen er boeiende gesprekken op gang. Alle gasten, behalve ik, besluiten de volgende dag een gezamenlijke jeepsafari te maken. Dat drukt de kosten behoorlijk. Marian en Marco willen heel graag een stukje bijdragen aan de school, maar ik adviseer om dit vooral op vrijdag te doen, bij de tweede en meer uitgebreide inzameling van afval.Ondanks de gezelligheid gaat iedereen vroeg naar bed, inclusief ikzelf.
Nog enkele dagen te gaan in Bardia. Langzaam ga ik afronden naar de laatste schooldag op vrijdag. Delegeren gaat me steeds beter af. De temperaturen voelen weer als tropisch – binnen het uur ben ik klam en vuil – dus ik beperk me tot maximaal 3-4 uur per dag om mee te draaien op school. Het gevoel is goed, ik kan vertrekken met achterlating van goede samenwerking en vele mooie momenten, ook materieel heb ik voldoende kunnen bijdragen.
Ik hoop dat mijn laatste twee weken rustig aan in de richting gaan van het winterse weer in Nederland. Echt, elk jaar opnieuw, tijdens te warme dagen, denk ik dat ik het nooit nog echt te koud kan hebben. Omgekeerd is ook waar, op te koude dagen verlang ik weer naar warmte. Dat is het mooie van onze vier seizoenen, steeds opnieuw verlangen naar het nieuwe, het andere.
En nu een korte siësta, de ventilator draait.
Liefs,
Mieke
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2015-11-06 21:17:35
[totalVisitorCount] => 131574
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 534
[author] => Mieke
[cityName] => Bardiyā
[travelId] => 509743
[travelTitle] => Terug naar Nepal.
[travelTitleSlugified] => terug-naar-nepal
[dateDepart] => 2017-02-16
[dateReturn] => 2017-03-17
[showDate] => yes
[goalId] => 11
[goalName] => Vrijwilligerswerk in het buitenland
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/151/622_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/424/114_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => verlangen-naar-afkoeling
)
)
)
[_currentPageNumber:protected] => 3
[_filter:protected] =>
[_itemCountPerPage:protected] => 15
[_pageCount:protected] => 4
[_pageRange:protected] => 10
[_pages:protected] => stdClass Object
(
[pageCount] => 4
[itemCountPerPage] => 15
[first] => 1
[current] => 3
[last] => 4
[previous] => 2
[next] => 4
[pagesInRange] => Array
(
[1] => 1
[2] => 2
[3] => 3
[4] => 4
)
[firstPageInRange] => 1
[lastPageInRange] => 4
[currentItemCount] => 15
[totalItemCount] => 60
[firstItemNumber] => 31
[lastItemNumber] => 45
)
[_view:protected] =>
)
[breadcrumb] =>
>
Reisverslagen
[styleSheet] => https://cdn.easyapps.nl/578/css/style.css
)
Bardiya - Nepal 
