)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over China
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype Object
(
[_defaultDoctype:protected] => HTML4_LOOSE
[_registry:protected] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[doctypes] => Array
(
[XHTML11] =>
[XHTML1_STRICT] =>
[XHTML1_TRANSITIONAL] =>
[XHTML1_FRAMESET] =>
[XHTML1_RDFA] =>
[XHTML_BASIC1] =>
[XHTML5] =>
[HTML4_STRICT] =>
[HTML4_LOOSE] =>
[HTML4_FRAMESET] =>
[HTML5] =>
)
[doctype] => HTML4_LOOSE
)
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_Doctype
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink Object
(
[_itemKeys:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => href
[2] => hreflang
[3] => id
[4] => media
[5] => rel
[6] => rev
[7] => type
[8] => title
[9] => extras
[10] => sizes
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadLink
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over China
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadScript] => Zend_View_Helper_HeadScript Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadScript
[_arbitraryAttributes:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureScriptType:protected] =>
[_captureScriptAttrs:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_optionalAttributes:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => defer
[2] => language
[3] => src
)
[_requiredAttributes:protected] => Array
(
[0] => type
)
[useCdata] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over China
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[InlineScript] => Zend_View_Helper_InlineScript Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_InlineScript
[_arbitraryAttributes:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureScriptType:protected] =>
[_captureScriptAttrs:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_optionalAttributes:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => defer
[2] => language
[3] => src
)
[_requiredAttributes:protected] => Array
(
[0] => type
)
[useCdata] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over China
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadTitle] => Zend_View_Helper_HeadTitle Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadTitle
[_translate:protected] =>
[_translator:protected] =>
[_defaultAttachOrder:protected] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over China
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over China
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[PartialLoop] => Zend_View_Helper_PartialLoop Object
(
[partialCounter:protected] => 15
[_objectKey:protected] =>
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[PaginationControl] => Zend_View_Helper_PaginationControl Object
(
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Partial] => Zend_View_Helper_Partial Object
(
[_objectKey:protected] =>
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Url] => Zend_View_Helper_Url Object
(
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
)
[_helperLoaded:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_helperLoadedDir:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filter:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterClass:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterLoaded:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterLoadedDir:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_escape:Zend_View_Abstract:private] => htmlspecialchars
[_encoding:Zend_View_Abstract:private] => UTF-8
[_lfiProtectionOn:Zend_View_Abstract:private] => 1
[_loaders:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[filter] => Zend_Loader_PluginLoader Object
(
[_loadedPluginPaths:protected] => Array
(
)
[_loadedPlugins:protected] => Array
(
)
[_prefixToPaths:protected] => Array
(
[Zend_View_Filter_] => Array
(
[0] => Zend/View/Filter/
[1] => ./views/filters/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/filters/
)
)
[_useStaticRegistry:protected] =>
)
[helper] => Zend_Loader_PluginLoader Object
(
[_loadedPluginPaths:protected] => Array
(
)
[_loadedPlugins:protected] => Array
(
[HeadMeta] => Zend_View_Helper_HeadMeta
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink
[HeadScript] => Zend_View_Helper_HeadScript
[InlineScript] => Zend_View_Helper_InlineScript
[HeadTitle] => Zend_View_Helper_HeadTitle
[PartialLoop] => Zend_View_Helper_PartialLoop
[Slugify] => TravelLog\View\Helper\Slugify
[DateTime] => TravelLog\View\Helper\DateTime
[Url] => Zend_View_Helper_Url
[ClickTracking] => TravelLog\View\Helper\ClickTracking
[TruncateWords] => TravelLog\View\Helper\TruncateWords
[PaginationControl] => Zend_View_Helper_PaginationControl
[Partial] => Zend_View_Helper_Partial
)
[_prefixToPaths:protected] => Array
(
[Zend_View_Helper_] => Array
(
[0] => Zend/View/Helper/
[1] => ./views/helpers/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/helpers/
)
[TravelLog\View\Helper\] => Array
(
[0] => /srv/www/tl-www/website/application/library/TravelLog/View/Helper/
)
)
[_useStaticRegistry:protected] =>
)
)
[_loaderTypes:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[0] => filter
[1] => helper
)
[_strictVars:Zend_View_Abstract:private] =>
[module] => home
[controller] => china
[action] => reisverslagen
[exception] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
(
[_previous:Zend_Exception:private] =>
[message:protected] => Invalid controller specified (china)
[string:Exception:private] =>
[code:protected] => 0
[file:protected] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Controller/Dispatcher/Standard.php
[line:protected] => 248
[trace:Exception:private] => Array
(
[0] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Controller/Front.php
[line] => 954
[function] => dispatch
[class] => Zend_Controller_Dispatcher_Standard
[type] => ->
[args] => Array
(
[0] => Zend_Controller_Request_Http Object
(
[_paramSources:protected] => Array
(
[0] => _GET
[1] => _POST
)
[_requestUri:protected] => /china/reisverslagen/p/1
[_baseUrl:protected] =>
[_basePath:protected] =>
[_pathInfo:protected] => china/reisverslagen/p/1
[_params:protected] => Array
(
[controller] => china
[action] => reisverslagen
[p] => 1
[module] => home
[error_handler] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[exception] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
*RECURSION*
[type] => EXCEPTION_NO_CONTROLLER
[request] => Zend_Controller_Request_Http Object
(
[_paramSources:protected] => Array
(
[0] => _GET
[1] => _POST
)
[_requestUri:protected] => /china/reisverslagen/p/1
[_baseUrl:protected] =>
[_basePath:protected] =>
[_pathInfo:protected] => china/reisverslagen/p/1
[_params:protected] => Array
(
[controller] => china
[action] => reisverslagen
[p] => 1
[module] => home
)
[_rawBody:protected] =>
[_aliases:protected] => Array
(
)
[_dispatched:protected] => 1
[_module:protected] => home
[_moduleKey:protected] => module
[_controller:protected] => china
[_controllerKey:protected] => controller
[_action:protected] => reisverslagen
[_actionKey:protected] => action
)
)
)
[continentId] => 2
[countryId] => 41
)
[_rawBody:protected] =>
[_aliases:protected] => Array
(
)
[_dispatched:protected] => 1
[_module:protected] => home
[_moduleKey:protected] => module
[_controller:protected] => reports
[_controllerKey:protected] => controller
[_action:protected] => index
[_actionKey:protected] => action
)
[1] => Zend_Controller_Response_Http Object
(
[_body:protected] => Array
(
[default] =>
)
[_exceptions:protected] => Array
(
[0] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
*RECURSION*
)
[_headers:protected] => Array
(
)
[_headersRaw:protected] => Array
(
)
[_httpResponseCode:protected] => 200
[_isRedirect:protected] =>
[_renderExceptions:protected] =>
[headersSentThrowsException] => 1
)
)
)
[1] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Application/Bootstrap/Bootstrap.php
[line] => 97
[function] => dispatch
[class] => Zend_Controller_Front
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
[2] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Application.php
[line] => 366
[function] => run
[class] => Zend_Application_Bootstrap_Bootstrap
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
[3] => Array
(
[file] => /srv/www/tl-www/website/public/index.php
[line] => 220
[function] => run
[class] => Zend_Application
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
)
[previous:Exception:private] =>
)
[currentUserId] => 0
[currentUserName] =>
[domainName] => waarbenjij.nu
[protocol] => https://
[cdnRoot] => https://cdn.easyapps.nl/
[cdn] => https://cdn.easyapps.nl/578/
[notificationWindow] =>
[customBannerParameters] => Array
(
)
[analyticsDomain] => .waarbenjij.nu
[analyticsCode] => UA-109425-7
[analyticsClickTracking] =>
[allContinents] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 1
[name] => Afrika
[nameSlugified] => afrika
[nameSlugifiedCrc32] => 1586791595
[info] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 2
[name] => Azië
[nameSlugified] => azie
[nameSlugifiedCrc32] => 1918887877
[info] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 3
[name] => Centraal-Amerika
[nameSlugified] => centraal-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 4250903019
[info] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 4
[name] => Europa
[nameSlugified] => europa
[nameSlugifiedCrc32] => 1342086343
[info] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 5
[name] => Midden Oosten
[nameSlugified] => midden-oosten
[nameSlugifiedCrc32] => 3432809701
[info] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 6
[name] => Noord-Amerika
[nameSlugified] => noord-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 20851603
[info] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 7
[name] => Oceanië
[nameSlugified] => oceanie
[nameSlugifiedCrc32] => 1997821390
[info] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 8
[name] => Rusland
[nameSlugified] => rusland
[nameSlugifiedCrc32] => 2319586005
[info] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 9
[name] => Zuid-Amerika
[nameSlugified] => zuid-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 2250637612
[info] =>
)
)
[allCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 209
[isoCode] => af
[name] => Afghanistan
[nameSlugified] => afghanistan
[continentId] => 2
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 254
[isoCode] => ax
[name] => Åland
[nameSlugified] => aland
[continentId] => 4
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 242
[isoCode] => us
[name] => Alaska
[nameSlugified] => alaska
[continentId] => 6
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 1
[isoCode] => al
[name] => Albanië
[nameSlugified] => albanie
[continentId] => 4
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 2
[isoCode] => dz
[name] => Algerije
[nameSlugified] => algerije
[continentId] => 1
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 3
[isoCode] => as
[name] => Amerikaans Samoa
[nameSlugified] => amerikaans-samoa
[continentId] => 7
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 190
[isoCode] => vi
[name] => Amerikaanse maagdeneilanden
[nameSlugified] => amerikaanse-maagdeneilanden
[continentId] => 3
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 4
[isoCode] => ad
[name] => Andorra
[nameSlugified] => andorra
[continentId] => 4
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 5
[isoCode] => ao
[name] => Angola
[nameSlugified] => angola
[continentId] => 1
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 6
[isoCode] => ai
[name] => Anguilla
[nameSlugified] => anguilla
[continentId] => 3
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 212
[isoCode] => aq
[name] => Antarctica
[nameSlugified] => antarctica
[continentId] => 9
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 7
[isoCode] => ag
[name] => Antigua
[nameSlugified] => antigua
[continentId] => 3
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 8
[isoCode] => ar
[name] => Argentinië
[nameSlugified] => argentinie
[continentId] => 9
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 9
[isoCode] => am
[name] => Armenië
[nameSlugified] => armenie
[continentId] => 2
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 10
[isoCode] => aw
[name] => Aruba
[nameSlugified] => aruba
[continentId] => 3
)
[15] => stdClass Object
(
[countryId] => 11
[isoCode] => au
[name] => Australië
[nameSlugified] => australie
[continentId] => 7
)
[16] => stdClass Object
(
[countryId] => 13
[isoCode] => az
[name] => Azerbeidjan
[nameSlugified] => azerbeidjan
[continentId] => 2
)
[17] => stdClass Object
(
[countryId] => 14
[isoCode] => bs
[name] => Bahama's
[nameSlugified] => bahama-s
[continentId] => 3
)
[18] => stdClass Object
(
[countryId] => 15
[isoCode] => bh
[name] => Bahrain
[nameSlugified] => bahrain
[continentId] => 5
)
[19] => stdClass Object
(
[countryId] => 16
[isoCode] => bd
[name] => Bangladesh
[nameSlugified] => bangladesh
[continentId] => 2
)
[20] => stdClass Object
(
[countryId] => 17
[isoCode] => bb
[name] => Barbados
[nameSlugified] => barbados
[continentId] => 3
)
[21] => stdClass Object
(
[countryId] => 19
[isoCode] => be
[name] => België
[nameSlugified] => belgie
[continentId] => 4
)
[22] => stdClass Object
(
[countryId] => 20
[isoCode] => bz
[name] => Belize
[nameSlugified] => belize
[continentId] => 1
)
[23] => stdClass Object
(
[countryId] => 21
[isoCode] => bj
[name] => Benin
[nameSlugified] => benin
[continentId] => 1
)
[24] => stdClass Object
(
[countryId] => 22
[isoCode] => bm
[name] => Bermuda
[nameSlugified] => bermuda
[continentId] => 6
)
[25] => stdClass Object
(
[countryId] => 23
[isoCode] => bt
[name] => Bhutan
[nameSlugified] => bhutan
[continentId] => 2
)
[26] => stdClass Object
(
[countryId] => 24
[isoCode] => bo
[name] => Bolivia
[nameSlugified] => bolivia
[continentId] => 9
)
[27] => stdClass Object
(
[countryId] => 252
[isoCode] => bq
[name] => Bonaire
[nameSlugified] => bonaire
[continentId] => 9
)
[28] => stdClass Object
(
[countryId] => 217
[isoCode] => ba
[name] => Bosnië en Herzegovina
[nameSlugified] => bosnie-en-herzegovina
[continentId] => 4
)
[29] => stdClass Object
(
[countryId] => 25
[isoCode] => bw
[name] => Botswana
[nameSlugified] => botswana
[continentId] => 1
)
[30] => stdClass Object
(
[countryId] => 226
[isoCode] => bv
[name] => Bouve Eilanden
[nameSlugified] => bouve-eilanden
[continentId] => 7
)
[31] => stdClass Object
(
[countryId] => 26
[isoCode] => br
[name] => Brazilië
[nameSlugified] => brazilie
[continentId] => 9
)
[32] => stdClass Object
(
[countryId] => 229
[isoCode] => io
[name] => Brits Territorium
[nameSlugified] => brits-territorium
[continentId] => 2
)
[33] => stdClass Object
(
[countryId] => 27
[isoCode] => vg
[name] => Britse maagdeneilanden
[nameSlugified] => britse-maagdeneilanden
[continentId] => 7
)
[34] => stdClass Object
(
[countryId] => 28
[isoCode] => bn
[name] => Brunei
[nameSlugified] => brunei
[continentId] => 2
)
[35] => stdClass Object
(
[countryId] => 29
[isoCode] => bg
[name] => Bulgarije
[nameSlugified] => bulgarije
[continentId] => 4
)
[36] => stdClass Object
(
[countryId] => 30
[isoCode] => bf
[name] => Burkina Faso
[nameSlugified] => burkina-faso
[continentId] => 1
)
[37] => stdClass Object
(
[countryId] => 31
[isoCode] => bi
[name] => Burundi
[nameSlugified] => burundi
[continentId] => 1
)
[38] => stdClass Object
(
[countryId] => 32
[isoCode] => kh
[name] => Cambodja
[nameSlugified] => cambodja
[continentId] => 2
)
[39] => stdClass Object
(
[countryId] => 34
[isoCode] => ca
[name] => Canada
[nameSlugified] => canada
[continentId] => 6
)
[40] => stdClass Object
(
[countryId] => 36
[isoCode] => ky
[name] => Cayman Eilanden
[nameSlugified] => cayman-eilanden
[continentId] => 3
)
[41] => stdClass Object
(
[countryId] => 37
[isoCode] => cf
[name] => Centraal Afrikaanse Republiek
[nameSlugified] => centraal-afrikaanse-republiek
[continentId] => 1
)
[42] => stdClass Object
(
[countryId] => 40
[isoCode] => cl
[name] => Chili
[nameSlugified] => chili
[continentId] => 9
)
[43] => stdClass Object
(
[countryId] => 41
[isoCode] => cn
[name] => China
[nameSlugified] => china
[continentId] => 2
)
[44] => stdClass Object
(
[countryId] => 42
[isoCode] => co
[name] => Colombia
[nameSlugified] => colombia
[continentId] => 9
)
[45] => stdClass Object
(
[countryId] => 231
[isoCode] => km
[name] => Comoros
[nameSlugified] => comoros
[continentId] => 7
)
[46] => stdClass Object
(
[countryId] => 43
[isoCode] => cg
[name] => Congo - Brazzaville
[nameSlugified] => congo-brazzaville
[continentId] => 1
)
[47] => stdClass Object
(
[countryId] => 44
[isoCode] => cd
[name] => Congo, Democratische Republiek v
[nameSlugified] => congo-democratische-republiek-v
[continentId] => 1
)
[48] => stdClass Object
(
[countryId] => 45
[isoCode] => ck
[name] => Cook Eilanden
[nameSlugified] => cook-eilanden
[continentId] => 7
)
[49] => stdClass Object
(
[countryId] => 46
[isoCode] => cr
[name] => Costa Rica
[nameSlugified] => costa-rica
[continentId] => 3
)
[50] => stdClass Object
(
[countryId] => 208
[isoCode] => cu
[name] => Cuba
[nameSlugified] => cuba
[continentId] => 3
)
[51] => stdClass Object
(
[countryId] => 251
[isoCode] => cw
[name] => Curaçao
[nameSlugified] => curacao
[continentId] => 9
)
[52] => stdClass Object
(
[countryId] => 48
[isoCode] => cy
[name] => Cyprus
[nameSlugified] => cyprus
[continentId] => 5
)
[53] => stdClass Object
(
[countryId] => 249
[isoCode] => gx
[name] => De ruimte
[nameSlugified] => de-ruimte
[continentId] => 0
)
[54] => stdClass Object
(
[countryId] => 50
[isoCode] => dk
[name] => Denemarken
[nameSlugified] => denemarken
[continentId] => 4
)
[55] => stdClass Object
(
[countryId] => 51
[isoCode] => dj
[name] => Djibouti
[nameSlugified] => djibouti
[continentId] => 1
)
[56] => stdClass Object
(
[countryId] => 52
[isoCode] => dm
[name] => Dominica
[nameSlugified] => dominica
[continentId] => 3
)
[57] => stdClass Object
(
[countryId] => 53
[isoCode] => do
[name] => Dominicaanse Republiek
[nameSlugified] => dominicaanse-republiek
[continentId] => 3
)
[58] => stdClass Object
(
[countryId] => 70
[isoCode] => de
[name] => Duitsland
[nameSlugified] => duitsland
[continentId] => 4
)
[59] => stdClass Object
(
[countryId] => 54
[isoCode] => ec
[name] => Ecuador
[nameSlugified] => ecuador
[continentId] => 9
)
[60] => stdClass Object
(
[countryId] => 55
[isoCode] => eg
[name] => Egypte
[nameSlugified] => egypte
[continentId] => 1
)
[61] => stdClass Object
(
[countryId] => 56
[isoCode] => sv
[name] => El Salvador
[nameSlugified] => el-salvador
[continentId] => 3
)
[62] => stdClass Object
(
[countryId] => 57
[isoCode] => gq
[name] => Equatoriaal Guinea
[nameSlugified] => equatoriaal-guinea
[continentId] => 1
)
[63] => stdClass Object
(
[countryId] => 58
[isoCode] => er
[name] => Eritrea
[nameSlugified] => eritrea
[continentId] => 1
)
[64] => stdClass Object
(
[countryId] => 59
[isoCode] => ee
[name] => Estland
[nameSlugified] => estland
[continentId] => 4
)
[65] => stdClass Object
(
[countryId] => 60
[isoCode] => et
[name] => Ethiopië
[nameSlugified] => ethiopie
[continentId] => 1
)
[66] => stdClass Object
(
[countryId] => 219
[isoCode] => fk
[name] => Falkland Eilanden
[nameSlugified] => falkland-eilanden
[continentId] => 9
)
[67] => stdClass Object
(
[countryId] => 61
[isoCode] => fo
[name] => Faroe eilanden
[nameSlugified] => faroe-eilanden
[continentId] => 4
)
[68] => stdClass Object
(
[countryId] => 62
[isoCode] => fj
[name] => Fiji
[nameSlugified] => fiji
[continentId] => 7
)
[69] => stdClass Object
(
[countryId] => 148
[isoCode] => ph
[name] => Filipijnen
[nameSlugified] => filipijnen
[continentId] => 2
)
[70] => stdClass Object
(
[countryId] => 63
[isoCode] => fi
[name] => Finland
[nameSlugified] => finland
[continentId] => 4
)
[71] => stdClass Object
(
[countryId] => 64
[isoCode] => fr
[name] => Frankrijk
[nameSlugified] => frankrijk
[continentId] => 4
)
[72] => stdClass Object
(
[countryId] => 65
[isoCode] => gf
[name] => Frans Guiana
[nameSlugified] => frans-guiana
[continentId] => 9
)
[73] => stdClass Object
(
[countryId] => 66
[isoCode] => pf
[name] => Frans Polynesië
[nameSlugified] => frans-polynesie
[continentId] => 7
)
[74] => stdClass Object
(
[countryId] => 67
[isoCode] => ga
[name] => Gabon
[nameSlugified] => gabon
[continentId] => 1
)
[75] => stdClass Object
(
[countryId] => 68
[isoCode] => gm
[name] => Gambia
[nameSlugified] => gambia
[continentId] => 1
)
[76] => stdClass Object
(
[countryId] => 69
[isoCode] => ge
[name] => Georgië
[nameSlugified] => georgie
[continentId] => 2
)
[77] => stdClass Object
(
[countryId] => 71
[isoCode] => gh
[name] => Ghana
[nameSlugified] => ghana
[continentId] => 1
)
[78] => stdClass Object
(
[countryId] => 72
[isoCode] => gi
[name] => Gibraltar
[nameSlugified] => gibraltar
[continentId] => 4
)
[79] => stdClass Object
(
[countryId] => 73
[isoCode] => gd
[name] => Granada
[nameSlugified] => granada
[continentId] => 4
)
[80] => stdClass Object
(
[countryId] => 74
[isoCode] => gr
[name] => Griekenland
[nameSlugified] => griekenland
[continentId] => 4
)
[81] => stdClass Object
(
[countryId] => 75
[isoCode] => gl
[name] => Groenland
[nameSlugified] => groenland
[continentId] => 4
)
[82] => stdClass Object
(
[countryId] => 76
[isoCode] => gp
[name] => Guadeloupe
[nameSlugified] => guadeloupe
[continentId] => 3
)
[83] => stdClass Object
(
[countryId] => 77
[isoCode] => gu
[name] => Guam
[nameSlugified] => guam
[continentId] => 7
)
[84] => stdClass Object
(
[countryId] => 78
[isoCode] => gt
[name] => Guatemala
[nameSlugified] => guatemala
[continentId] => 3
)
[85] => stdClass Object
(
[countryId] => 80
[isoCode] => gn
[name] => Guinea
[nameSlugified] => guinea
[continentId] => 1
)
[86] => stdClass Object
(
[countryId] => 79
[isoCode] => gw
[name] => Guinea-Bissau
[nameSlugified] => guinea-bissau
[continentId] => 1
)
[87] => stdClass Object
(
[countryId] => 81
[isoCode] => gy
[name] => Guyana
[nameSlugified] => guyana
[continentId] => 9
)
[88] => stdClass Object
(
[countryId] => 82
[isoCode] => ht
[name] => Haïti
[nameSlugified] => haiti
[continentId] => 3
)
[89] => stdClass Object
(
[countryId] => 248
[isoCode] => hi
[name] => Hawaï
[nameSlugified] => hawai
[continentId] => 6
)
[90] => stdClass Object
(
[countryId] => 228
[isoCode] => hm
[name] => Heard en Mc Donald Eilanden
[nameSlugified] => heard-en-mc-donald-eilanden
[continentId] => 7
)
[91] => stdClass Object
(
[countryId] => 83
[isoCode] => hn
[name] => Honduras
[nameSlugified] => honduras
[continentId] => 3
)
[92] => stdClass Object
(
[countryId] => 84
[isoCode] => hk
[name] => Hong Kong
[nameSlugified] => hong-kong
[continentId] => 2
)
[93] => stdClass Object
(
[countryId] => 85
[isoCode] => hu
[name] => Hongarije
[nameSlugified] => hongarije
[continentId] => 4
)
[94] => stdClass Object
(
[countryId] => 91
[isoCode] => ie
[name] => Ierland
[nameSlugified] => ierland
[continentId] => 4
)
[95] => stdClass Object
(
[countryId] => 86
[isoCode] => is
[name] => IJsland
[nameSlugified] => ijsland
[continentId] => 4
)
[96] => stdClass Object
(
[countryId] => 87
[isoCode] => in
[name] => India
[nameSlugified] => india
[continentId] => 2
)
[97] => stdClass Object
(
[countryId] => 88
[isoCode] => id
[name] => Indonesië
[nameSlugified] => indonesie
[continentId] => 2
)
[98] => stdClass Object
(
[countryId] => 90
[isoCode] => iq
[name] => Irak
[nameSlugified] => irak
[continentId] => 5
)
[99] => stdClass Object
(
[countryId] => 89
[isoCode] => ir
[name] => Iran
[nameSlugified] => iran
[continentId] => 5
)
[100] => stdClass Object
(
[countryId] => 92
[isoCode] => il
[name] => Israel
[nameSlugified] => israel
[continentId] => 5
)
[101] => stdClass Object
(
[countryId] => 93
[isoCode] => it
[name] => Italië
[nameSlugified] => italie
[continentId] => 4
)
[102] => stdClass Object
(
[countryId] => 94
[isoCode] => ci
[name] => Ivoorkust
[nameSlugified] => ivoorkust
[continentId] => 1
)
[103] => stdClass Object
(
[countryId] => 95
[isoCode] => jm
[name] => Jamaica
[nameSlugified] => jamaica
[continentId] => 3
)
[104] => stdClass Object
(
[countryId] => 96
[isoCode] => jp
[name] => Japan
[nameSlugified] => japan
[continentId] => 2
)
[105] => stdClass Object
(
[countryId] => 203
[isoCode] => ye
[name] => Jemen
[nameSlugified] => jemen
[continentId] => 5
)
[106] => stdClass Object
(
[countryId] => 97
[isoCode] => jo
[name] => Jordanië
[nameSlugified] => jordanie
[continentId] => 5
)
[107] => stdClass Object
(
[countryId] => 35
[isoCode] => cv
[name] => Kaap Verdië
[nameSlugified] => kaap-verdie
[continentId] => 3
)
[108] => stdClass Object
(
[countryId] => 33
[isoCode] => cm
[name] => Kameroen
[nameSlugified] => kameroen
[continentId] => 1
)
[109] => stdClass Object
(
[countryId] => 39
[isoCode] => cs
[name] => Kanaaleilanden
[nameSlugified] => kanaaleilanden
[continentId] => 4
)
[110] => stdClass Object
(
[countryId] => 98
[isoCode] => kz
[name] => Kazachstan
[nameSlugified] => kazachstan
[continentId] => 2
)
[111] => stdClass Object
(
[countryId] => 99
[isoCode] => ke
[name] => Kenia
[nameSlugified] => kenia
[continentId] => 1
)
[112] => stdClass Object
(
[countryId] => 227
[isoCode] => cx
[name] => Kerst Eiland
[nameSlugified] => kerst-eiland
[continentId] => 7
)
[113] => stdClass Object
(
[countryId] => 230
[isoCode] => ki
[name] => Kiribati
[nameSlugified] => kiribati
[continentId] => 7
)
[114] => stdClass Object
(
[countryId] => 100
[isoCode] => kw
[name] => Koeweit
[nameSlugified] => koeweit
[continentId] => 5
)
[115] => stdClass Object
(
[countryId] => 243
[isoCode] => kx
[name] => Kosovo
[nameSlugified] => kosovo
[continentId] => 4
)
[116] => stdClass Object
(
[countryId] => 47
[isoCode] => hr
[name] => Kroatië
[nameSlugified] => kroatie
[continentId] => 4
)
[117] => stdClass Object
(
[countryId] => 101
[isoCode] => kg
[name] => Kyrgizië
[nameSlugified] => kyrgizie
[continentId] => 2
)
[118] => stdClass Object
(
[countryId] => 102
[isoCode] => la
[name] => Laos
[nameSlugified] => laos
[continentId] => 2
)
[119] => stdClass Object
(
[countryId] => 105
[isoCode] => ls
[name] => Lesotho
[nameSlugified] => lesotho
[continentId] => 1
)
[120] => stdClass Object
(
[countryId] => 103
[isoCode] => lv
[name] => Letland
[nameSlugified] => letland
[continentId] => 4
)
[121] => stdClass Object
(
[countryId] => 104
[isoCode] => lb
[name] => Libanon
[nameSlugified] => libanon
[continentId] => 5
)
[122] => stdClass Object
(
[countryId] => 106
[isoCode] => lr
[name] => Liberië
[nameSlugified] => liberie
[continentId] => 1
)
[123] => stdClass Object
(
[countryId] => 107
[isoCode] => ly
[name] => Libië
[nameSlugified] => libie
[continentId] => 1
)
[124] => stdClass Object
(
[countryId] => 108
[isoCode] => li
[name] => Liechtenstein
[nameSlugified] => liechtenstein
[continentId] => 4
)
[125] => stdClass Object
(
[countryId] => 109
[isoCode] => lt
[name] => Litouwen
[nameSlugified] => litouwen
[continentId] => 4
)
[126] => stdClass Object
(
[countryId] => 110
[isoCode] => lu
[name] => Luxemburg
[nameSlugified] => luxemburg
[continentId] => 4
)
[127] => stdClass Object
(
[countryId] => 111
[isoCode] => mo
[name] => Macau
[nameSlugified] => macau
[continentId] => 2
)
[128] => stdClass Object
(
[countryId] => 112
[isoCode] => mk
[name] => Macedonië
[nameSlugified] => macedonie
[continentId] => 4
)
[129] => stdClass Object
(
[countryId] => 113
[isoCode] => mg
[name] => Madagascar
[nameSlugified] => madagascar
[continentId] => 1
)
[130] => stdClass Object
(
[countryId] => 114
[isoCode] => mw
[name] => Malawi
[nameSlugified] => malawi
[continentId] => 1
)
[131] => stdClass Object
(
[countryId] => 221
[isoCode] => mv
[name] => Malediven
[nameSlugified] => malediven
[continentId] => 2
)
[132] => stdClass Object
(
[countryId] => 115
[isoCode] => my
[name] => Maleisië
[nameSlugified] => maleisie
[continentId] => 2
)
[133] => stdClass Object
(
[countryId] => 116
[isoCode] => ml
[name] => Mali
[nameSlugified] => mali
[continentId] => 1
)
[134] => stdClass Object
(
[countryId] => 117
[isoCode] => mt
[name] => Malta
[nameSlugified] => malta
[continentId] => 4
)
[135] => stdClass Object
(
[countryId] => 128
[isoCode] => ma
[name] => Marokko
[nameSlugified] => marokko
[continentId] => 1
)
[136] => stdClass Object
(
[countryId] => 118
[isoCode] => mh
[name] => Marshall eilanden
[nameSlugified] => marshall-eilanden
[continentId] => 7
)
[137] => stdClass Object
(
[countryId] => 119
[isoCode] => mq
[name] => Martinique
[nameSlugified] => martinique
[continentId] => 3
)
[138] => stdClass Object
(
[countryId] => 120
[isoCode] => mr
[name] => Mauritanië
[nameSlugified] => mauritanie
[continentId] => 1
)
[139] => stdClass Object
(
[countryId] => 121
[isoCode] => mu
[name] => Mauritius
[nameSlugified] => mauritius
[continentId] => 3
)
[140] => stdClass Object
(
[countryId] => 241
[isoCode] => yt
[name] => Mayotte
[nameSlugified] => mayotte
[continentId] => 7
)
[141] => stdClass Object
(
[countryId] => 122
[isoCode] => mx
[name] => Mexico
[nameSlugified] => mexico
[continentId] => 6
)
[142] => stdClass Object
(
[countryId] => 123
[isoCode] => fm
[name] => Micronesië
[nameSlugified] => micronesie
[continentId] => 7
)
[143] => stdClass Object
(
[countryId] => 124
[isoCode] => md
[name] => Moldavië
[nameSlugified] => moldavie
[continentId] => 4
)
[144] => stdClass Object
(
[countryId] => 125
[isoCode] => mc
[name] => Monaco
[nameSlugified] => monaco
[continentId] => 4
)
[145] => stdClass Object
(
[countryId] => 126
[isoCode] => mn
[name] => Mongolië
[nameSlugified] => mongolie
[continentId] => 2
)
[146] => stdClass Object
(
[countryId] => 244
[isoCode] => me
[name] => Montenegro
[nameSlugified] => montenegro
[continentId] => 4
)
[147] => stdClass Object
(
[countryId] => 127
[isoCode] => ms
[name] => Montserat
[nameSlugified] => montserat
[continentId] => 9
)
[148] => stdClass Object
(
[countryId] => 129
[isoCode] => mz
[name] => Mozambique
[nameSlugified] => mozambique
[continentId] => 1
)
[149] => stdClass Object
(
[countryId] => 130
[isoCode] => mm
[name] => Myanmar
[nameSlugified] => myanmar
[continentId] => 2
)
[150] => stdClass Object
(
[countryId] => 131
[isoCode] => na
[name] => Namibië
[nameSlugified] => namibie
[continentId] => 1
)
[151] => stdClass Object
(
[countryId] => 233
[isoCode] => nr
[name] => Nauru
[nameSlugified] => nauru
[continentId] => 7
)
[152] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[isoCode] => nl
[name] => Nederland
[nameSlugified] => nederland
[continentId] => 4
)
[153] => stdClass Object
(
[countryId] => 133
[isoCode] => cw
[name] => Nederlandse Antillen
[nameSlugified] => nederlandse-antillen
[continentId] => 3
)
[154] => stdClass Object
(
[countryId] => 132
[isoCode] => np
[name] => Nepal
[nameSlugified] => nepal
[continentId] => 2
)
[155] => stdClass Object
(
[countryId] => 137
[isoCode] => ni
[name] => Nicaragua
[nameSlugified] => nicaragua
[continentId] => 3
)
[156] => stdClass Object
(
[countryId] => 135
[isoCode] => nc
[name] => Nieuw Caledonië
[nameSlugified] => nieuw-caledonie
[continentId] => 7
)
[157] => stdClass Object
(
[countryId] => 136
[isoCode] => nz
[name] => Nieuw Zeeland
[nameSlugified] => nieuw-zeeland
[continentId] => 7
)
[158] => stdClass Object
(
[countryId] => 138
[isoCode] => ne
[name] => Niger
[nameSlugified] => niger
[continentId] => 1
)
[159] => stdClass Object
(
[countryId] => 139
[isoCode] => ng
[name] => Nigeria
[nameSlugified] => nigeria
[continentId] => 1
)
[160] => stdClass Object
(
[countryId] => 234
[isoCode] => nu
[name] => Niue
[nameSlugified] => niue
[continentId] => 7
)
[161] => stdClass Object
(
[countryId] => 210
[isoCode] => kp
[name] => Noord-Korea
[nameSlugified] => noord-korea
[continentId] => 2
)
[162] => stdClass Object
(
[countryId] => 216
[isoCode] => nt
[name] => Noordpool
[nameSlugified] => noordpool
[continentId] => 4
)
[163] => stdClass Object
(
[countryId] => 140
[isoCode] => no
[name] => Noorwegen
[nameSlugified] => noorwegen
[continentId] => 4
)
[164] => stdClass Object
(
[countryId] => 232
[isoCode] => nf
[name] => Norfolk Eilanden
[nameSlugified] => norfolk-eilanden
[continentId] => 7
)
[165] => stdClass Object
(
[countryId] => 191
[isoCode] => ug
[name] => Oeganda
[nameSlugified] => oeganda
[continentId] => 1
)
[166] => stdClass Object
(
[countryId] => 192
[isoCode] => ua
[name] => Oekraïne
[nameSlugified] => oekraine
[continentId] => 4
)
[167] => stdClass Object
(
[countryId] => 197
[isoCode] => uz
[name] => Oezbekistan
[nameSlugified] => oezbekistan
[continentId] => 2
)
[168] => stdClass Object
(
[countryId] => 141
[isoCode] => om
[name] => Oman
[nameSlugified] => oman
[continentId] => 5
)
[169] => stdClass Object
(
[countryId] => 218
[isoCode] => tl
[name] => Oost Timor
[nameSlugified] => oost-timor
[continentId] => 2
)
[170] => stdClass Object
(
[countryId] => 12
[isoCode] => at
[name] => Oostenrijk
[nameSlugified] => oostenrijk
[continentId] => 4
)
[171] => stdClass Object
(
[countryId] => 246
[isoCode] => rn
[name] => Paaseiland
[nameSlugified] => paaseiland
[continentId] => 7
)
[172] => stdClass Object
(
[countryId] => 142
[isoCode] => pk
[name] => Pakistan
[nameSlugified] => pakistan
[continentId] => 2
)
[173] => stdClass Object
(
[countryId] => 143
[isoCode] => pw
[name] => Palau
[nameSlugified] => palau
[continentId] => 7
)
[174] => stdClass Object
(
[countryId] => 214
[isoCode] => ps
[name] => Palestina
[nameSlugified] => palestina
[continentId] => 5
)
[175] => stdClass Object
(
[countryId] => 144
[isoCode] => pa
[name] => Panama
[nameSlugified] => panama
[continentId] => 3
)
[176] => stdClass Object
(
[countryId] => 145
[isoCode] => pg
[name] => Papua Nieuw Guinea
[nameSlugified] => papua-nieuw-guinea
[continentId] => 7
)
[177] => stdClass Object
(
[countryId] => 146
[isoCode] => py
[name] => Paraguay
[nameSlugified] => paraguay
[continentId] => 9
)
[178] => stdClass Object
(
[countryId] => 147
[isoCode] => pe
[name] => Peru
[nameSlugified] => peru
[continentId] => 9
)
[179] => stdClass Object
(
[countryId] => 236
[isoCode] => pn
[name] => Pitcairn
[nameSlugified] => pitcairn
[continentId] => 7
)
[180] => stdClass Object
(
[countryId] => 149
[isoCode] => pl
[name] => Polen
[nameSlugified] => polen
[continentId] => 4
)
[181] => stdClass Object
(
[countryId] => 150
[isoCode] => pt
[name] => Portugal
[nameSlugified] => portugal
[continentId] => 4
)
[182] => stdClass Object
(
[countryId] => 151
[isoCode] => pr
[name] => Puerto Rico
[nameSlugified] => puerto-rico
[continentId] => 3
)
[183] => stdClass Object
(
[countryId] => 152
[isoCode] => qa
[name] => Qatar
[nameSlugified] => qatar
[continentId] => 5
)
[184] => stdClass Object
(
[countryId] => 999
[isoCode] => rr
[name] => reisinspiratie
[nameSlugified] => reisinspiratie
[continentId] => 4
)
[185] => stdClass Object
(
[countryId] => 153
[isoCode] => re
[name] => Réunion
[nameSlugified] => reunion
[continentId] => 1
)
[186] => stdClass Object
(
[countryId] => 154
[isoCode] => ro
[name] => Roemenië
[nameSlugified] => roemenie
[continentId] => 4
)
[187] => stdClass Object
(
[countryId] => 155
[isoCode] => ru
[name] => Rusland
[nameSlugified] => rusland
[continentId] => 4
)
[188] => stdClass Object
(
[countryId] => 156
[isoCode] => rw
[name] => Rwanda
[nameSlugified] => rwanda
[continentId] => 1
)
[189] => stdClass Object
(
[countryId] => 157
[isoCode] => mp
[name] => Saipan
[nameSlugified] => saipan
[continentId] => 7
)
[190] => stdClass Object
(
[countryId] => 222
[isoCode] => ws
[name] => Samoa
[nameSlugified] => samoa
[continentId] => 7
)
[191] => stdClass Object
(
[countryId] => 158
[isoCode] => sm
[name] => San Marino
[nameSlugified] => san-marino
[continentId] => 4
)
[192] => stdClass Object
(
[countryId] => 239
[isoCode] => st
[name] => Sao Tome en Principe
[nameSlugified] => sao-tome-en-principe
[continentId] => 1
)
[193] => stdClass Object
(
[countryId] => 159
[isoCode] => sa
[name] => Saudi Arabië
[nameSlugified] => saudi-arabie
[continentId] => 5
)
[194] => stdClass Object
(
[countryId] => 160
[isoCode] => sn
[name] => Senegal
[nameSlugified] => senegal
[continentId] => 1
)
[195] => stdClass Object
(
[countryId] => 247
[isoCode] => rs
[name] => Servië
[nameSlugified] => servie
[continentId] => 4
)
[196] => stdClass Object
(
[countryId] => 207
[isoCode] => yu
[name] => Servie en Montenegro
[nameSlugified] => servie-en-montenegro
[continentId] => 4
)
[197] => stdClass Object
(
[countryId] => 161
[isoCode] => sc
[name] => Seychellen
[nameSlugified] => seychellen
[continentId] => 1
)
[198] => stdClass Object
(
[countryId] => 162
[isoCode] => sl
[name] => Sierra Leone
[nameSlugified] => sierra-leone
[continentId] => 1
)
[199] => stdClass Object
(
[countryId] => 163
[isoCode] => sg
[name] => Singapore
[nameSlugified] => singapore
[continentId] => 2
)
[200] => stdClass Object
(
[countryId] => 238
[isoCode] => sh
[name] => Sint Helena
[nameSlugified] => sint-helena
[continentId] => 7
)
[201] => stdClass Object
(
[countryId] => 253
[isoCode] => cx
[name] => Sint Maarten
[nameSlugified] => sint-maarten
[continentId] => 3
)
[202] => stdClass Object
(
[countryId] => 235
[isoCode] => pm
[name] => Sint Pierre en Miquelon
[nameSlugified] => sint-pierre-en-miquelon
[continentId] => 7
)
[203] => stdClass Object
(
[countryId] => 165
[isoCode] => si
[name] => Slovenië
[nameSlugified] => slovenie
[continentId] => 4
)
[204] => stdClass Object
(
[countryId] => 164
[isoCode] => sk
[name] => Slowaakse Republiek
[nameSlugified] => slowaakse-republiek
[continentId] => 4
)
[205] => stdClass Object
(
[countryId] => 175
[isoCode] => sd
[name] => Soedan
[nameSlugified] => soedan
[continentId] => 1
)
[206] => stdClass Object
(
[countryId] => 237
[isoCode] => sb
[name] => Solomon Eilanden
[nameSlugified] => solomon-eilanden
[continentId] => 7
)
[207] => stdClass Object
(
[countryId] => 166
[isoCode] => so
[name] => Somalië
[nameSlugified] => somalie
[continentId] => 1
)
[208] => stdClass Object
(
[countryId] => 250
[isoCode] => ss
[name] => South Sudan
[nameSlugified] => south-sudan
[continentId] => 1
)
[209] => stdClass Object
(
[countryId] => 169
[isoCode] => es
[name] => Spanje
[nameSlugified] => spanje
[continentId] => 4
)
[210] => stdClass Object
(
[countryId] => 211
[isoCode] => sj
[name] => Spitsbergen
[nameSlugified] => spitsbergen
[continentId] => 4
)
[211] => stdClass Object
(
[countryId] => 170
[isoCode] => lk
[name] => Sri Lanka
[nameSlugified] => sri-lanka
[continentId] => 2
)
[212] => stdClass Object
(
[countryId] => 172
[isoCode] => kn
[name] => St. Kitts and Nevis
[nameSlugified] => st-kitts-and-nevis
[continentId] => 3
)
[213] => stdClass Object
(
[countryId] => 173
[isoCode] => lc
[name] => St. Lucia
[nameSlugified] => st-lucia
[continentId] => 3
)
[214] => stdClass Object
(
[countryId] => 174
[isoCode] => vc
[name] => St. Vincent
[nameSlugified] => st-vincent
[continentId] => 3
)
[215] => stdClass Object
(
[countryId] => 176
[isoCode] => sr
[name] => Suriname
[nameSlugified] => suriname
[continentId] => 9
)
[216] => stdClass Object
(
[countryId] => 177
[isoCode] => sz
[name] => Swaziland
[nameSlugified] => swaziland
[continentId] => 1
)
[217] => stdClass Object
(
[countryId] => 180
[isoCode] => sy
[name] => Syrië
[nameSlugified] => syrie
[continentId] => 5
)
[218] => stdClass Object
(
[countryId] => 181
[isoCode] => tw
[name] => Taiwan
[nameSlugified] => taiwan
[continentId] => 2
)
[219] => stdClass Object
(
[countryId] => 213
[isoCode] => tj
[name] => Tajikistan
[nameSlugified] => tajikistan
[continentId] => 2
)
[220] => stdClass Object
(
[countryId] => 182
[isoCode] => tz
[name] => Tanzania
[nameSlugified] => tanzania
[continentId] => 1
)
[221] => stdClass Object
(
[countryId] => 183
[isoCode] => th
[name] => Thailand
[nameSlugified] => thailand
[continentId] => 2
)
[222] => stdClass Object
(
[countryId] => 220
[isoCode] => tb
[name] => Tibet
[nameSlugified] => tibet
[continentId] => 2
)
[223] => stdClass Object
(
[countryId] => 184
[isoCode] => tg
[name] => Togo
[nameSlugified] => togo
[continentId] => 1
)
[224] => stdClass Object
(
[countryId] => 240
[isoCode] => tk
[name] => Tokelau
[nameSlugified] => tokelau
[continentId] => 7
)
[225] => stdClass Object
(
[countryId] => 223
[isoCode] => to
[name] => Tonga
[nameSlugified] => tonga
[continentId] => 7
)
[226] => stdClass Object
(
[countryId] => 185
[isoCode] => tt
[name] => Trinidad en Tobago
[nameSlugified] => trinidad-en-tobago
[continentId] => 3
)
[227] => stdClass Object
(
[countryId] => 38
[isoCode] => td
[name] => Tsjaad
[nameSlugified] => tsjaad
[continentId] => 1
)
[228] => stdClass Object
(
[countryId] => 49
[isoCode] => cz
[name] => Tsjechische Republiek
[nameSlugified] => tsjechische-republiek
[continentId] => 4
)
[229] => stdClass Object
(
[countryId] => 186
[isoCode] => tn
[name] => Tunesië
[nameSlugified] => tunesie
[continentId] => 1
)
[230] => stdClass Object
(
[countryId] => 187
[isoCode] => tr
[name] => Turkije
[nameSlugified] => turkije
[continentId] => 5
)
[231] => stdClass Object
(
[countryId] => 188
[isoCode] => tm
[name] => Turkmenistan
[nameSlugified] => turkmenistan
[continentId] => 2
)
[232] => stdClass Object
(
[countryId] => 189
[isoCode] => tc
[name] => Turkse en Caicos Eilanden
[nameSlugified] => turkse-en-caicos-eilanden
[continentId] => 3
)
[233] => stdClass Object
(
[countryId] => 245
[isoCode] => tv
[name] => Tuvalu
[nameSlugified] => tuvalu
[continentId] => 7
)
[234] => stdClass Object
(
[countryId] => 195
[isoCode] => uy
[name] => Uruguay
[nameSlugified] => uruguay
[continentId] => 9
)
[235] => stdClass Object
(
[countryId] => 198
[isoCode] => vu
[name] => Vanuatu
[nameSlugified] => vanuatu
[continentId] => 7
)
[236] => stdClass Object
(
[countryId] => 199
[isoCode] => va
[name] => Vaticaanstad
[nameSlugified] => vaticaanstad
[continentId] => 4
)
[237] => stdClass Object
(
[countryId] => 200
[isoCode] => ve
[name] => Venezuela
[nameSlugified] => venezuela
[continentId] => 9
)
[238] => stdClass Object
(
[countryId] => 194
[isoCode] => gb
[name] => Verenigd Koninkrijk
[nameSlugified] => verenigd-koninkrijk
[continentId] => 4
)
[239] => stdClass Object
(
[countryId] => 193
[isoCode] => ae
[name] => Verenigde Arabische Emiraten
[nameSlugified] => verenigde-arabische-emiraten
[continentId] => 5
)
[240] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[isoCode] => us
[name] => Verenigde Staten
[nameSlugified] => verenigde-staten
[continentId] => 6
)
[241] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[isoCode] => vn
[name] => Vietnam
[nameSlugified] => vietnam
[continentId] => 2
)
[242] => stdClass Object
(
[countryId] => 202
[isoCode] => wf
[name] => Wallis & Futuna
[nameSlugified] => wallis-futuna
[continentId] => 7
)
[243] => stdClass Object
(
[countryId] => 215
[isoCode] => eh
[name] => Westelijke Sahara
[nameSlugified] => westelijke-sahara
[continentId] => 1
)
[244] => stdClass Object
(
[countryId] => 18
[isoCode] => by
[name] => Wit-Rusland
[nameSlugified] => wit-rusland
[continentId] => 4
)
[245] => stdClass Object
(
[countryId] => 204
[isoCode] => zm
[name] => Zambia
[nameSlugified] => zambia
[continentId] => 1
)
[246] => stdClass Object
(
[countryId] => 205
[isoCode] => zw
[name] => Zimbabwe
[nameSlugified] => zimbabwe
[continentId] => 1
)
[247] => stdClass Object
(
[countryId] => 171
[isoCode] => gs
[name] => Zuid Georgia
[nameSlugified] => zuid-georgia
[continentId] => 3
)
[248] => stdClass Object
(
[countryId] => 250
[isoCode] => ss
[name] => Zuid Sudan
[nameSlugified] => zuid-sudan
[continentId] => 1
)
[249] => stdClass Object
(
[countryId] => 167
[isoCode] => za
[name] => Zuid-Afrika
[nameSlugified] => zuid-afrika
[continentId] => 1
)
[250] => stdClass Object
(
[countryId] => 168
[isoCode] => kr
[name] => Zuid-Korea
[nameSlugified] => zuid-korea
[continentId] => 2
)
[251] => stdClass Object
(
[countryId] => 178
[isoCode] => se
[name] => Zweden
[nameSlugified] => zweden
[continentId] => 4
)
[252] => stdClass Object
(
[countryId] => 179
[isoCode] => ch
[name] => Zwitserland
[nameSlugified] => zwitserland
[continentId] => 4
)
)
[portalTicker] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[userId] => 383868
[username] => rollingmetal
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_50x50.jpg?r=0
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_105x105.jpg?r=0
[currentContinentId] => 2
[currentContinentName] => Azië
[currentContinentNameSlugified] => azie
[currentCountryNameSlugified] => cambodja
[currentCountryName] => Cambodja
[currentCountryIsoCode] => kh
[currentCountryId] => 32
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 12
[countryName] => Oostenrijk
[countryIsoCode] => at
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 47
[countryName] => Kroatië
[countryIsoCode] => hr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 74
[countryName] => Griekenland
[countryIsoCode] => gr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 187
[countryName] => Turkije
[countryIsoCode] => tr
[continentId] => 5
[continentName] => Midden Oosten
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 69
[countryName] => Georgië
[countryIsoCode] => ge
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 13
[countryName] => Azerbeidjan
[countryIsoCode] => az
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 197
[countryName] => Oezbekistan
[countryIsoCode] => uz
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 101
[countryName] => Kyrgizië
[countryIsoCode] => kg
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 84
[countryName] => Hong Kong
[countryIsoCode] => hk
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 41
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 102
[countryName] => Laos
[countryIsoCode] => la
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 32
[countryName] => Cambodja
[countryIsoCode] => kh
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 183
[countryName] => Thailand
[countryIsoCode] => th
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[15] => stdClass Object
(
[countryId] => 115
[countryName] => Maleisië
[countryIsoCode] => my
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[16] => stdClass Object
(
[countryId] => 88
[countryName] => Indonesië
[countryIsoCode] => id
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[17] => stdClass Object
(
[countryId] => 11
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[continentId] => 7
[continentName] => Oceanië
)
[18] => stdClass Object
(
[countryId] => 40
[countryName] => Chili
[countryIsoCode] => cl
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[19] => stdClass Object
(
[countryId] => 8
[countryName] => Argentinië
[countryIsoCode] => ar
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[20] => stdClass Object
(
[countryId] => 24
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[21] => stdClass Object
(
[countryId] => 147
[countryName] => Peru
[countryIsoCode] => pe
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[22] => stdClass Object
(
[countryId] => 54
[countryName] => Ecuador
[countryIsoCode] => ec
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[23] => stdClass Object
(
[countryId] => 64
[countryName] => Frankrijk
[countryIsoCode] => fr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[24] => stdClass Object
(
[countryId] => 93
[countryName] => Italië
[countryIsoCode] => it
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[25] => stdClass Object
(
[countryId] => 29
[countryName] => Bulgarije
[countryIsoCode] => bg
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[26] => stdClass Object
(
[countryId] => 98
[countryName] => Kazachstan
[countryIsoCode] => kz
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[27] => stdClass Object
(
[countryId] => 213
[countryName] => Tajikistan
[countryIsoCode] => tj
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[28] => stdClass Object
(
[countryId] => 168
[countryName] => Zuid-Korea
[countryIsoCode] => kr
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[29] => stdClass Object
(
[countryId] => 96
[countryName] => Japan
[countryIsoCode] => jp
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[30] => stdClass Object
(
[countryId] => 49
[countryName] => Tsjechische Republiek
[countryIsoCode] => cz
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[31] => stdClass Object
(
[countryId] => 85
[countryName] => Hongarije
[countryIsoCode] => hu
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[32] => stdClass Object
(
[countryId] => 154
[countryName] => Roemenië
[countryIsoCode] => ro
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[33] => stdClass Object
(
[countryId] => 86
[countryName] => IJsland
[countryIsoCode] => is
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[34] => stdClass Object
(
[countryId] => 50
[countryName] => Denemarken
[countryIsoCode] => dk
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[35] => stdClass Object
(
[countryId] => 140
[countryName] => Noorwegen
[countryIsoCode] => no
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[36] => stdClass Object
(
[countryId] => 59
[countryName] => Estland
[countryIsoCode] => ee
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[37] => stdClass Object
(
[countryId] => 122
[countryName] => Mexico
[countryIsoCode] => mx
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
[38] => stdClass Object
(
[countryId] => 26
[countryName] => Brazilië
[countryIsoCode] => br
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[39] => stdClass Object
(
[countryId] => 81
[countryName] => Guyana
[countryIsoCode] => gy
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[40] => stdClass Object
(
[countryId] => 176
[countryName] => Suriname
[countryIsoCode] => sr
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[41] => stdClass Object
(
[countryId] => 169
[countryName] => Spanje
[countryIsoCode] => es
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[42] => stdClass Object
(
[countryId] => 128
[countryName] => Marokko
[countryIsoCode] => ma
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[43] => stdClass Object
(
[countryId] => 215
[countryName] => Westelijke Sahara
[countryIsoCode] => eh
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[44] => stdClass Object
(
[countryId] => 131
[countryName] => Namibië
[countryIsoCode] => na
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[45] => stdClass Object
(
[countryId] => 204
[countryName] => Zambia
[countryIsoCode] => zm
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[46] => stdClass Object
(
[countryId] => 182
[countryName] => Tanzania
[countryIsoCode] => tz
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[47] => stdClass Object
(
[countryId] => 114
[countryName] => Malawi
[countryIsoCode] => mw
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[48] => stdClass Object
(
[countryId] => 205
[countryName] => Zimbabwe
[countryIsoCode] => zw
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[49] => stdClass Object
(
[countryId] => 25
[countryName] => Botswana
[countryIsoCode] => bw
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[50] => stdClass Object
(
[countryId] => 167
[countryName] => Zuid-Afrika
[countryIsoCode] => za
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[51] => stdClass Object
(
[countryId] => 150
[countryName] => Portugal
[countryIsoCode] => pt
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[52] => stdClass Object
(
[countryId] => 247
[countryName] => Servië
[countryIsoCode] => rs
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[53] => stdClass Object
(
[countryId] => 9
[countryName] => Armenië
[countryIsoCode] => am
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[54] => stdClass Object
(
[countryId] => 126
[countryName] => Mongolië
[countryIsoCode] => mn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
)
[name] => Richard Dijke
[firstName] => Richard
[reportsCount] => 125
[travelsCount] => 3
)
[1] => stdClass Object
(
[userId] => 464187
[username] => jkb-zijderoute
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/default/profile_50x50.jpg
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/default/profile_105x105.jpg
[currentContinentId] => 4
[currentContinentName] => Europa
[currentContinentNameSlugified] => europa
[currentCountryNameSlugified] => nederland
[currentCountryName] => Nederland
[currentCountryIsoCode] => nl
[currentCountryId] => 134
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 12
[countryName] => Oostenrijk
[countryIsoCode] => at
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 154
[countryName] => Roemenië
[countryIsoCode] => ro
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 29
[countryName] => Bulgarije
[countryIsoCode] => bg
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 187
[countryName] => Turkije
[countryIsoCode] => tr
[continentId] => 5
[continentName] => Midden Oosten
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 197
[countryName] => Oezbekistan
[countryIsoCode] => uz
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 98
[countryName] => Kazachstan
[countryIsoCode] => kz
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 101
[countryName] => Kyrgizië
[countryIsoCode] => kg
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 41
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
)
[name] =>
[firstName] =>
[reportsCount] => 49
[travelsCount] => 1
)
[2] => stdClass Object
(
[userId] => 405439
[username] => Rob-en-Fennie
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/default/profile_50x50.jpg
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/default/profile_105x105.jpg
[currentContinentId] => 4
[currentContinentName] => Europa
[currentContinentNameSlugified] => europa
[currentCountryNameSlugified] => nederland
[currentCountryName] => Nederland
[currentCountryIsoCode] => nl
[currentCountryId] => 134
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 41
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 132
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 187
[countryName] => Turkije
[countryIsoCode] => tr
[continentId] => 5
[continentName] => Midden Oosten
)
)
[name] =>
[firstName] =>
[reportsCount] => 64
[travelsCount] => 2
)
[3] => stdClass Object
(
[userId] => 51269
[username] => annemarieteuben
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/051/269_50x50.jpg?r=0
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/051/269_105x105.jpg?r=0
[currentContinentId] => 4
[currentContinentName] => Europa
[currentContinentNameSlugified] => europa
[currentCountryNameSlugified] => nederland
[currentCountryName] => Nederland
[currentCountryIsoCode] => nl
[currentCountryId] => 134
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 102
[countryName] => Laos
[countryIsoCode] => la
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 41
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 32
[countryName] => Cambodja
[countryIsoCode] => kh
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 97
[countryName] => Jordanië
[countryIsoCode] => jo
[continentId] => 5
[continentName] => Midden Oosten
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 180
[countryName] => Syrië
[countryIsoCode] => sy
[continentId] => 5
[continentName] => Midden Oosten
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 55
[countryName] => Egypte
[countryIsoCode] => eg
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 115
[countryName] => Maleisië
[countryIsoCode] => my
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 130
[countryName] => Myanmar
[countryIsoCode] => mm
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 96
[countryName] => Japan
[countryIsoCode] => jp
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 183
[countryName] => Thailand
[countryIsoCode] => th
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 9
[countryName] => Armenië
[countryIsoCode] => am
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 69
[countryName] => Georgië
[countryIsoCode] => ge
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 187
[countryName] => Turkije
[countryIsoCode] => tr
[continentId] => 5
[continentName] => Midden Oosten
)
[15] => stdClass Object
(
[countryId] => 181
[countryName] => Taiwan
[countryIsoCode] => tw
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[16] => stdClass Object
(
[countryId] => 169
[countryName] => Spanje
[countryIsoCode] => es
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[17] => stdClass Object
(
[countryId] => 19
[countryName] => België
[countryIsoCode] => be
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[18] => stdClass Object
(
[countryId] => 193
[countryName] => Verenigde Arabische Emiraten
[countryIsoCode] => ae
[continentId] => 5
[continentName] => Midden Oosten
)
[19] => stdClass Object
(
[countryId] => 147
[countryName] => Peru
[countryIsoCode] => pe
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[20] => stdClass Object
(
[countryId] => 149
[countryName] => Polen
[countryIsoCode] => pl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[21] => stdClass Object
(
[countryId] => 168
[countryName] => Zuid-Korea
[countryIsoCode] => kr
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[22] => stdClass Object
(
[countryId] => 74
[countryName] => Griekenland
[countryIsoCode] => gr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[23] => stdClass Object
(
[countryId] => 150
[countryName] => Portugal
[countryIsoCode] => pt
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[24] => stdClass Object
(
[countryId] => 59
[countryName] => Estland
[countryIsoCode] => ee
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[25] => stdClass Object
(
[countryId] => 103
[countryName] => Letland
[countryIsoCode] => lv
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[26] => stdClass Object
(
[countryId] => 109
[countryName] => Litouwen
[countryIsoCode] => lt
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[27] => stdClass Object
(
[countryId] => 70
[countryName] => Duitsland
[countryIsoCode] => de
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[28] => stdClass Object
(
[countryId] => 93
[countryName] => Italië
[countryIsoCode] => it
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[29] => stdClass Object
(
[countryId] => 165
[countryName] => Slovenië
[countryIsoCode] => si
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[30] => stdClass Object
(
[countryId] => 47
[countryName] => Kroatië
[countryIsoCode] => hr
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[31] => stdClass Object
(
[countryId] => 247
[countryName] => Servië
[countryIsoCode] => rs
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[32] => stdClass Object
(
[countryId] => 49
[countryName] => Tsjechische Republiek
[countryIsoCode] => cz
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[33] => stdClass Object
(
[countryId] => 63
[countryName] => Finland
[countryIsoCode] => fi
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[34] => stdClass Object
(
[countryId] => 91
[countryName] => Ierland
[countryIsoCode] => ie
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[35] => stdClass Object
(
[countryId] => 148
[countryName] => Filipijnen
[countryIsoCode] => ph
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[36] => stdClass Object
(
[countryId] => 167
[countryName] => Zuid-Afrika
[countryIsoCode] => za
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[37] => stdClass Object
(
[countryId] => 194
[countryName] => Verenigd Koninkrijk
[countryIsoCode] => gb
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
)
[name] => Anne-Marie Teuben
[firstName] => Anne-Marie
[reportsCount] => 516
[travelsCount] => 89
)
)
[latestNews] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[newsId] => 137
[date] => 2026-02-10
[title] => Praktische tips voor een ontspannen autoreis
[text] =>
Met de auto op reis gaan blijft één van de fijnste manieren om vrijheid te voelen. Je bepaalt zelf je tempo, je route en je stops. Geen wachtrijen, geen bagagelimieten, geen vaste schema’s. Maar die vrijheid werkt alleen echt als je je reis goed aanpakt. Zonder voorbereiding wordt een roadtrip al snel vermoeiend in plaats van ontspannend. Met de juiste mindset en een paar slimme keuzes maak je van elke rit een onvergetelijke ervaring.
Veel stress ontstaat al vóór vertrek. Te veel kilometers per dag, te weinig rustmomenten en te hoge verwachtingen.
Probeer je reisdagen niet voller te proppen dan nodig. Vier tot zes uur rijden per dag is voor de meeste mensen meer dan genoeg. Zo hou je tijd over om onderweg te stoppen, iets te eten, een wandeling te maken of gewoon even niets te doen.
Plan je grote lijnen, maar laat ruimte voor spontaniteit. Soms is het net die onverwachte afslag die je bij het mooiste uitzicht brengt.
Op lange ritten merk je snel wat echt telt: een goede zithouding, weinig rijgeluid en een stabiel gevoel op de weg. Niet hoe snel je gaat, maar hoe ontspannen je aankomt.
Elektrisch rijden op vakantie klinkt voor sommigen nog spannend, maar in de praktijk valt het goed mee.
Bovendien ontdek je onderweg vaak leuke plekken bij laadstations: parkjes, cafés, kleine dorpen waar je anders gewoon voorbij zou rijden.
Het kost je tien minuten en kan uren stress besparen.
Wie nog op zoek is naar een betrouwbare auto, vindt vandaag veel opties online. Zo is Touring CarSelect een platform waar je rustig kunt kijken naar recente tweedehandswagens met garantie, zonder de typische showroomdruk. Dat is handig als je zonder zorgen wil vertrekken.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => praktische-tips-voor-een-ontspannen-autoreis
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/137/137_1.jpg
)
[1] => stdClass Object
(
[newsId] => 135
[date] => 2026-01-28
[title] => Van droom naar bezit: hoe je verantwoord een boot of tweede huis koopt
[text] =>
Stel: je bent al jaren fan van reizen, van vrijheid op het water of de geur van dennen in een bos en je overweegt om een boot of vakantiehuis te kopen. Het klinkt als de ultieme droom: een eigen stekkie voor weekends en vakanties, zonder telkens iets te huren of in een druk hotel te zitten. Maar voordat je die stap zet, is het slim om eerst goed na te denken.
Een eigen boot of vakantiehuis heeft veel aantrekkingskracht: het is jouw eigen plek om tot rust te komen, weg van dagelijkse beslommeringen. Je bepaalt zelf wanneer je gaat, met wie, en hoe lang je blijft. Voor veel reizigers voelt het als een rustpunt.
Tegelijkertijd is bezit geen vanzelfsprekendheid: het brengt verplichtingen en kosten mee die je niet moet onderschatten. Een vakantiehuis of boot is geen hotel of huurwoning. Je bent verantwoordelijk voor onderhoud, stalling, verzekering en alle bijkomende lasten. Denk bijvoorbeeld aan onvoorziene uitgaven voor reparaties, extra kosten bij verhuur of seizoensgebonden beperkingen die het gebruik beïnvloeden.
Of je nu kiest voor een boot of vakantiehuis: de locatie bepaalt veel. Hoe ver is het van je ‘thuis’? Hoe vaak ga je echt? Als je slechts één of twee weekenden per jaar kunt gaan, is het de vraag of de investering de moeite waard is.
De meeste experts raden aan om vóór aankoop te huren of te logeren op een vergelijkbare plek, om te ervaren of het écht bij je past.
Bij een vakantiehuis moet je ook uitzoeken wat de lokale regels zijn. In Nederland is permanente bewoning van een recreatiewoning bijvoorbeeld niet altijd toegestaan.
Ook kan de omgeving of het seizoen invloed hebben op het gebruiksgemak. Bij een boot spelen zaken als vaargebied, ligplaatsen en bereikbaarheid een rol.
De koopprijs is vaak nog maar het begin. Denk aan overdrachtsbelasting, notariskosten en soms advieskosten. Daarna komen de vaste lasten: energie, belastingen, verzekeringen, onderhoud en eventuele park- of ligplaatskosten.
Winterstalling en antifoulingPeriodiek motoronderhoud en keuringBrandstof, waterkaarten, havengeldenEen recreatiewoning vraagt om structureel onderhoud van zowel binnen- als buitenzijde, denk aan schilderwerk, dakonderhoud, cv-installaties of tuinbeheer. Vergeet ook niet de kosten voor schoonmaak bij verhuur of een lokale beheerder.
Kostenvoorbeeld
Reken voor een bescheiden vakantiewoning op €3.000–€6.000 vaste lasten per jaar. Voor een middelgrote boot al snel €2.500–€4.000, afhankelijk van gebruik en stalling.
Wat past beter bij jou: boot of vakantiehuis?
Een boot biedt ultieme flexibiliteit. Je kunt meerdere locaties aandoen, je ‘verplaatst’ je vakantieplek als het ware. Dat is perfect voor mensen die houden van avontuur op het water en zich makkelijk kunnen aanpassen. Tegelijkertijd vraagt een boot intensief onderhoud, en zijn de jaarlijkse kosten vaak hoger dan verwacht. Zeker als je er niet zelf veel aan doet.
Een vakantiehuis is stabieler qua investering. Je kiest voor een vaste plek die je naar eigen smaak kunt inrichten en verbeteren. Bovendien kun je het huis mogelijk (deels) verhuren als je er zelf niet bent. De keerzijde: minder mobiliteit, en ook hier zijn er terugkerende kosten die vaak onderschat worden.
Let op: De waardeontwikkeling van een vakantiehuis kan aantrekkelijk zijn, maar dit is sterk afhankelijk van locatie, onderhoud en regelgeving.
Een slimme investering bescherm je met een goede verzekering
Welke keuze je ook maakt, je koopt geen luxeproduct maar een bezit met waarde. En waarde vraagt om bescherming. Het risico op schade door brand, storm, inbraak of ongelukjes is niet te vermijden maar je kunt je er wel goed tegen wapenen.
Daarom is het verstandig om je vanaf het begin goed te laten adviseren over passende verzekeringen. Eerdmans is verzekeringsspecialist voor recreatie die precies weet wat belangrijk is bij het verzekeren van een boot of vakantiehuis. Denk aan dekking voor schade, aansprakelijkheid, inboedel of milieuschade.
Wat als je droom verandert?
Een boot of vakantiehuis koop je vaak met het idee om er jarenlang van te genieten. Maar levens veranderen. Misschien gebruik je het minder dan gedacht, wil je overstappen op een ander type vaartuig of woning, of komt er een moment dat je de investering liever liquide maakt. Dan is het goed om een plan B te hebben.
- Restwaarde en marktvraag: Boten schrijven doorgaans sneller af dan recreatiewoningen. Een goed onderhouden huis op een gewilde locatie kan zijn waarde behouden of zelfs stijgen, zeker bij schaarste.
- Verkoopproces: Bij een vakantiehuis moet je denken aan een verkoopmakelaar, juridische afhandeling (zeker in het buitenland), en eventueel het afkopen van erfpacht of parkcontracten. Voor een boot: registratie, keuring en mogelijk btw-status.
- Verhuren als tussenstap: Als verkoop nog geen optie is, kun je overwegen om (tijdelijk) te verhuren om kosten te dekken. Let dan wel op extra regels, vergunningen en verzekeringseisen.
Tip: Bepaal bij aankoop al wat je ideale gebruikstermijn is. Zo kun je tijdig inspelen op veranderingen en voorkom je dat het bezit een last wordt.
Maak van jouw droom een doordacht plan
Een eigen boot of vakantiehuis kopen is fantastisch. Het kan jouw reislust en behoefte aan vrijheid vervullen. Maar de droom wordt pas echt duurzaam als je realistisch bent over kosten, tijd, onderhoud en verzekeringen.
Neem de tijd om te rekenen, plannen en vergelijken. Kijk of de investering bij je levensstijl past, en maak gebruik van de juiste expertise. Zo wordt je vakantiedroom geen zorgenpost, maar een plek waar je jaar na jaar van kunt genieten.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => van-droom-naar-bezit-hoe-je-verantwoord-een-boot-of-tweede-huis-koopt
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/135/135_1.jpg
)
[2] => stdClass Object
(
[newsId] => 136
[date] => 2025-12-30
[title] => Vrijheid onderweg begint met overzicht
[text] => De paradox van vrijheid
Reizen staat voor vrijheid. Geen vaste routine, geen agenda, alleen jij en de weg die zich ontvouwt. Toch weet elke reiziger dat echte vrijheid niet ontstaat uit chaos, maar uit overzicht. Wanneer je weet waar je bent, wat je nodig hebt en hoe je keuzes maakt, wordt reizen pas echt zorgeloos. Dat geldt voor alles onderweg: je route, je bagage, je geld en zelfs de manier waarop je met technologie omgaat. In een wereld waarin innovatie snel vooruitgaat draait vrijheid steeds meer om inzicht.
De voorbereiding als fundament
Spontaan reizen klinkt romantisch, maar zelfs de meest vrije avonturier plant bewust. Een goede voorbereiding betekent niet dat je alles vastlegt, maar dat je ruimte creëert voor improvisatie. Door inzicht te hebben in je budget, je documenten en je route, kun je met vertrouwen loslaten. Overzicht is geen beperking, maar een hulpmiddel. Het maakt dat je keuzes kunt maken zonder stress, omdat je weet wat je achterlaat en waar je naartoe wilt.
Rust in plaats van controle
Overzicht geeft rust. Niet omdat alles voorspelbaar wordt, maar omdat je beter weet hoe je kunt omgaan met het onverwachte. Een gemiste trein, een omweg of een vertraging voelt minder zwaar als je grip houdt op het geheel.
Digitale vrijheid onderweg
Reizen anno nu is digitaal. Van tickets tot navigatie, van reserveringen tot communicatie: bijna alles gebeurt online. Dat brengt gemak, maar ook verantwoordelijkheid. De moderne reiziger kiest bewust hoe hij technologie gebruikt. Digitale innovaties laten zien hoe transparantie en flexibiliteit hand in hand kunnen gaan. Ze helpen ons niet om méér vast te leggen, maar om slimmer te plannen.
Balans tussen plannen en genieten
De kunst van reizen is weten wanneer je moet plannen en wanneer je moet loslaten. Te veel voorbereiding kan spontaniteit doden, maar te weinig overzicht zorgt voor onrust. De balans ligt ergens in het midden. Door vooraf te bedenken wat belangrijk is, of dat nu je budget, vervoer of gezondheid is, maak je ruimte om onderweg te genieten.
Een reis zonder zorgen is een reis met aandacht
Vrijheid is niet hetzelfde als impulsiviteit. Wie met aandacht reist, ziet meer, voelt meer en beleeft meer. Overzicht helpt om dat bewustzijn vast te houden, ook in een wereld vol prikkels en keuzes.
Slim omgaan met middelen
Wie reist, weet dat geld niet alleen een praktisch hulpmiddel is, maar ook invloed heeft op rust en vrijheid. Een overzicht van wat je hebt en wat je uitgeeft voorkomt onnodige stress. Door bewust te kiezen hoe je je middelen beheert, digitaal of contant, houd je de regie. Ook nieuwe vormen van technologie, zoals ethereum, maken het makkelijker om inzicht te krijgen in waarde, transacties en mogelijkheden, waar ter wereld je ook bent.
Vrijheid is weten wat genoeg is
Een van de mooiste lessen van reizen is leren wat je écht nodig hebt. Vaak blijkt dat veel minder te zijn dan je denkt. Overzicht helpt om dat te ontdekken. Niet alleen in spullen, maar ook in keuzes. Wanneer je weet wat belangrijk is, kun je de rest loslaten. Dat geldt voor bagage, maar ook voor verwachtingen.
Inzicht als kompas
Inzicht vervangt geen avontuur, maar maakt het dieper. Het helpt je bewuster te reizen en beter te begrijpen wat je onderweg zoekt. Of het nu gaat om een lange roadtrip, een wereldreis of een weekend in eigen land: inzicht is je kompas. Het laat zien waar je vandaan komt, waar je nu bent en waar je naartoe wilt.
Vrijheid door bewust leven
Vrijheid onderweg is meer dan bewegen, het is leven met intentie. Wie bewust reist, kiest niet voor het drukste schema, maar voor het rijkste moment. Overzicht maakt dat mogelijk. In een tijd waarin reizen, technologie en financiën steeds meer met elkaar verweven zijn, wordt inzicht de sleutel tot rust. Ethereum is daar een mooi symbool van: een systeem dat draait om transparantie en autonomie, net als reizen zelf. Want echte vrijheid is niet weglopen van structuur, maar het bewust kiezen van richting.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => vrijheid-onderweg-begint-met-overzicht
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/136/136_1.jpg
)
)
[topCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 88
[reportCount] => 7
[pictureCount] => 65535
[position] => 1
[countryName] => Indonesië
[countryIsoCode] => ID
[continentName] => Azië
)
[1] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 183
[reportCount] => 4
[pictureCount] => 65535
[position] => 2
[countryName] => Thailand
[countryIsoCode] => TH
[continentName] => Azië
)
[2] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 115
[reportCount] => 2
[pictureCount] => 65535
[position] => 3
[countryName] => Maleisië
[countryIsoCode] => MY
[continentName] => Azië
)
[3] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 201
[reportCount] => 2
[pictureCount] => 65535
[position] => 4
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => VN
[continentName] => Azië
)
[4] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 87
[reportCount] => 1
[pictureCount] => 65535
[position] => 5
[countryName] => India
[countryIsoCode] => IN
[continentName] => Azië
)
[5] => stdClass Object
(
[continentId] => 2
[countryId] => 170
[reportCount] => 1
[pictureCount] => 36442
[position] => 6
[countryName] => Sri Lanka
[countryIsoCode] => LK
[continentName] => Azië
)
)
[countryId] => 41
[countryName] => China
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
[countryPopulation] => 0
[countrySurface] => 0
[capitalCityLongitude] => 0.000000
[capitalCitylatitude] => 0.000000
[portalReports] => ArrayIterator Object
(
[storage:ArrayIterator:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110183
[userId] => 383868
[countryId] => 41
[username] => rollingmetal
[datePublication] => 2025-10-21
[photoRevision] => 0
[title] => Banden plakken met Herman Finkers
[message] => Reizend tussen de hoofdsteden van Kazachstan en Mongolië was ik 51 dagen verstoken gebleven van nieuws. In Ulaanbaatar laafde ik mij aan een vloedgolf aan berichten en ik moet zeggen dat het goed voelt dat Nederland ver weg ligt. Op afstand oogt dit doodzieke land, dit zinkende schip, nog treuriger dan wanneer je er middenin zit. Maanden geleden is er weer een kabinet gevallen omdat het demissionair zo prettig regeren is; je kunt dan zo makkelijk totalitaire wetten erdoor drukken. Ik geloof dat er niet eens een nieuw toneelstukje is bedacht voor de kabinetsval, want het ging wederom om een asielkwestie. Alsof eender welke hedendaagse Nederlandse regeringspartij iets anders zou doen dan slaafs de internationale agenda uitvoeren. En toch gaat het niet hard genoeg met de opbouw van de controlestaat. Er zijn rassenrellen nodig, onlusten, gevechten en vernielingen om repressieve wetten te legitimeren, maar de Nederlander werkt niet mee. ‘Nederlanders komen pas van de bank als je hun chips en hun Netflix afpakt’, zo las ik eens. En dus staat de Nederlandse overheid voor een probleem. Ze moet zélf demonstraties organiseren, deze zelf verstoren met romeo’s, zelf afgeschreven politieauto’s in brand steken, zelf met NSB-vlaggen gaan zwaaien (echt níemand doet dit) et cetera. Media erbovenop, politiek erbovenop en jawel, de legitimering is binnen en daar is de motie al. Sneue poppenkast is het. Ik ben benieuwd wat ik aantref als ik - bij voorkeur zeer tijdelijk - terugkeer. Vlak voor mijn vertrek waren bij de plaatselijke Jumbo in een maand tijd alle kassa’s verdwenen, op één na. ‘Die is voor oude mensen die zo nodig een lulpraatje moeten maken met de caissière’, zei iemand. Nee. Die is essentieel voor mensen die het belang van contant geld inzien. Die het gevaar van digitaal geld onderkennen. Die niet willen dat hun bank hun CO₂-budget berekent, ons eigen aanstaande sociaalkredietsysteem (waar onder andere de klimaatzwendel voor ontworpen is). Misschien maak ik bij terugkeer wel zo’n eerdergenoemd geënsceneerd relletje mee. ‘Ik snap niet dat we niet verplicht worden om onze biometrische gegevens af te staan, dan is het snel afgelopen met al die ongeregeldheden’, zei iemand. Het is dit soort meningen dat getuigt van een grenzeloze naïviteit. Aan de meerderheid van de Nederlandse burgers zal het niet liggen, die loopt gedwee de digitale gevangenis in. Het zal eerder het bestuurlijke onvermogen zijn waardoor de opbouw van de totale controlestaat, in tegenstelling tot de totale afbraak van alles waar ooit voor gevochten is, zal falen. Ik hoop dat er ambtenaren zijn die heimelijk zand in de machine strooien, maar het is aannemelijker dat die machine vastloopt omdat mensen die iets kunnen Nederland in steeds groteren getale verlaten.
Goddank zat ik in Mongolië, in mijn kamer met vochtplekken. Mijn fiets stond in dezelfde kamer en dat kwam goed uit; het was tijd voor een onderhoudsbeurt. Al tijden had ik twee reservebanden en nu het langzaamaan regenachtiger werd, was het beter de inmiddels kale voorband uit Georgië te vervangen. Ik bewaarde ‘m wel, voor noodgevallen. Ik plaatste alsnog de nieuwe tandwielcassette en liet bij een fietsenmaker een schakel verwijderen uit de nieuwe kettingen, zodat ik de sluitschakels (‘missing links’) en daarmee ook de kettingen zelf kon gaan gebruiken en ze om de 1500 kilometer kon afwisselen, voor een gelijkmatige slijtage van kettingen en cassette. Mijn voortandwielen bleken ook in een slechte staat te verkeren: zo viel het middelste tandwiel, die op een werpster leek, inmiddels onder de wapenwet. Gelukkig was er een bruikbare tweedehands set tandwielen voorradig. Mijn achterdrager, die me eerder problemen had gegeven door los te schieten (waardoor water en bagage op de grond kukelden), werd nu stevig vastgezet. Ik nam weer een reservepedaal mee nu er onderweg opnieuw een was gesneuveld en toen was ik klaar. Met deze fiets en reserveonderdelen zou ik Zuidoost-Azië moeten kunnen bereiken. Ik sloot mijn verblijf af met een inmiddels traditionele sightseeing. Ulaanbaatar bruiste van het leven, misschien omdat het zondag was; Mongolië is geen islamitisch land zoals Kazachstan en Kirgizië. Mongolië is ook minder Russisch. Ik vroeg me af of men überhaupt Russisch sprak, want niemand vroeg ooit of ík Russisch spreek. Ik liep over een groot plein met een markt waar met name boeken te koop waren, langs indrukwekkende gebouwen en een circustent, door een pretpark en door een gewoon park. Er waren nauwelijks westerse toeristen. Ik vond het een boeiende stad die me deed denken aan Alma-Ata, en ik zou er best eens terug willen keren met meer tijd.
Het regende, maar door mijn krappe tijdschema moest ik eraan geloven. Ik moest weer kilometers gaan maken. Bij hypermarkt Nomin sloeg ik voor een dag of vier voedsel in. Waarom was er nog steeds zo verrekte weinig ruimte in mijn tassen na het achterlaten van uitgelezen boeken en versleten kleding en het in gebruik nemen van reserveonderdelen? Ik ging de natheid weer in. Even was er paniek: mijn telefoon leek overleden. Onder een afdak poogde ik het ding vergeefs te reanimeren. Ik nam de batterij er uit, plaatste hem terug en via een tergend traag opstartproces kwam mijn telefoon weer tot leven. Ik kon verder. Het duurde lang voor ik de stad uit was en de drukte achter me lag.
Bagakhangai was een dorp in vele delen, zo leek het. Steeds volgde er een nieuwe woonkern, ergens in het land. Toen het achter me lag was er nog het dorp Bayan, daarna werd het land leger. De heuvels weken en het land werd vlakker, met rechts van me een spoorweg. Ik zag twee enorme roofvogels in het land staan en vroeg me af of het beelden waren. Ik was hier niets groters dan een havik gewend. Ze bewogen. Beelden hebben niet de gewoonte te bewegen. Deze monsters waren echte vogels. Op de weg was er veel vrachtverkeer. Ik pauzeerde op een plek waar ik beschutting vond tegen de wind. Er lag een dode koe die weinig meer was dan een kleed. Geleidelijk aan werden de dagen korter en de avonden langer en ik moest die avonden gaan vertragen om te voorkomen dat ik te vroeg door mijn programma heen was. Vroeg slapen lukt mij niet. Ik nam me voor een uur muziek te luisteren na het eten.
Ik keek rond in de kleine stad Choir. Ik verwachtte eigenlijk een podium aan te treffen met een koor dat met een symfonisch orkest een klassieke bewerking ten gehore bracht van de populaire karaoke-kraker ‘Koert, ga uit mijn yurt’. In plaats daarvan vond ik een supermarkt en daarmee was ik ook tevreden. Bij de kassa poogde ik van mijn bankbiljetten af te komen. Er gaan 4000 tögrög in een euro, en ik had biljetten van 10, 20, 50, 100, 500, 1000, 5000, 10000 en 20000. Als je niet oppast raakt je geldbuidel verstopt met vrijwel waardeloos papier; al twee keer moest ik overtollig geld in een apart plastic zakje stoppen. Ik had nu echter minder dan gedacht: ik kwam 20 tögrög tekort. Ik had verder alleen nog flappen van 20000. Niemand maakte zich ooit druk om bedragen kleiner dan 50 tögrög, behalve de mevrouw die nu achter de kassa stond. Uiteindelijk gaf ze toch maar het bonnetje, want het hele pak biljetten lag al in de kassa. Eigenlijk mocht ze niet klagen want het plastic tasje waarvoor ze 200 tögrög had aangeslagen heb ik niet gebruikt.
Na Choir werd de omgeving mooier. De zon scheen op het goudgele land. De hemel was blauw op een paar vlagen na. Het was warmer dan het de laatste tijd was geweest. Zou ik nog wat woestijnwarmte krijgen voor het definitief herfstig werd? Een groep schapen langs de weg schrok van me en rende het land in. Eén schaap bevond zich echter bij de rand van een duiker en vloog doodleuk twee meter naar beneden. Dat deed hij nog best goed, maar het zag er wel koddig uit.
Om half zeven ging de zon onder en ik had amper een half uur voor het donker werd. Deze dag had ik niet veel tijd nodig om een plek te vinden want ik bevond me tussen heuvels en er waren nauwelijks yurts.
Er was veel rumoer in de nacht. Was het zwaar verkeer dat ik hoorde? Dat was ’s nachts vrij ongebruikelijk. Waren het vliegtuigen? In de ochtend was het wederom zonnig en onbewolkt, maar er waren wel opvallend veel chemtrails. Het werd me duidelijk dat het geluid inderdaad van vliegtuigen was geweest. De trails verwijdden zich en vormden rond de middag een waas waar de zon maar half doorheen kwam. Precies een week eerder had ik ook chemtrails waargenomen. Donderdag chemtraildag - de agenda wordt wereldwijd uitgevoerd. Na het dorp Airag was er 129 kilometer niets meer, tot aan Sainshand. De bergen waren nu echt uit beeld verdwenen. De omgeving was niet meer te onderscheiden van wat ik in Kazachstan zag: steppe, een spoorweg en elektriciteitsmasten. Ik fantaseerde deze dag over nieuwe reizen. Het was gaandeweg vanzelfsprekend geworden dat ik hier volgend jaar terug zou keren; er viel nog zoveel te fietsen in Centraal-Azië en het beviel me goed. Maar nu veranderde dat. Zou het niet als een domper voelen om weer min of meer hetzelfde te doen? Ik werkte volstrekt andere ideeën uit en raakte enthousiast. Aan het eind van de middag had ik een lekke band. Ik kreeg vrijwel direct toeschouwers: een man en een vrouw. De man wilde helpen, maar ik deed het liever alleen. Mijn bezoek vertrok weer maar niet voor ze me 20000 tögrög (€5) hadden gegeven. Om half zeven kwam de tent bij het spoor te staan, achter lage struiken. Treinmachinisten lieten hun fluit horen als ze me zagen.
In Sainshand probeerde ik aan de rand van de stad mijn voorraad aan te vullen, want dat was al best ver van de hoofdweg; het centrum lag nog enkele kilometers verder. Iedere minimarkt had echter maar een deel van wat ik zocht en uiteindelijk werd ik toch steeds verder in de richting van het centrum gedwongen. Daar was ik blij om want tot dusver had ik geen beste indruk van Sainshand gekregen - rommelig en uiteengelegen - maar langzaam werd het een charmant plaatsje. Ik maakte na het voltooien van de bevoorrading zelfs nog een extra ronde om meer van deze plaats, de laatste Mongoolse stad op mijn route, te zien. Ik zag een plein, mooie gebouwen, diverse hotels. Ik reed over een lange weg terug naar de hoofdweg, maar zat wel meteen vele kilometers verder op de route. In de avond was er een bijzondere maaltijd: een zeewierrol gevuld met rijst, boterhamworst, augurk en mayonaise, en vier Chinese worstjes. In de nacht was er bijzonder weer. Ik mocht in regenpak de tent uit om in het noodweer de scheerlijnen vast te zetten.
Na het ontbijt was het droog maar er was nog wel zware bewolking. In de verte, in het zuiden, was een lichte hemel te zien. Ik pakte de tent in en toen ik naar de weg liep miezerde het weer. Toen ik bij de weg aankwam was mijn broek al nat. De bewolking leek stil te hangen en ik moest gaan werken om het mooie weer te bereiken. Hoe ver was dat? Twintig kilometer? Vijftig? Na een tijd was het droog en bij mijn lunch op 44 kilometer had ik bijna de blauwe lucht bereikt. De omgeving werd er beduidend mooier op. Er kwam meer reliëf en er leken korenvelden te zijn, maar het was een ander bruin gewas. Er waren kamelen en zowaar enkele boompjes. Ik moest een net dragen tegen de vliegen, zo zomers werd het. Na 116 kilometer liep ik het land in, maar ik zag yurts. Aan de andere kant van de weg waren velden met helmgras en ik ging achter zo’n veld staan. Het was nog 70 kilometer naar grensplaats Zamiin Uud. Zou ik er een aardige kamer kunnen vinden voor een kleine onderbreking op mijn lange weg naar Xining? En kon ik daarna fietsend de grens over?
Onder een strakblauwe lucht daalde ik af naar de rand van Mongolië. De vorige dag dacht ik nog: nooit zul je een dode kameel zien, het zijn altijd koeien of paarden. Omdat ik de realiteit lijk te creëren met dit soort gedachten en uitspraken lag er nu een dode kameel in de berm. De omgeving werd droger en geel van kleur. In Zamiin Uud probeerde ik uit nostalgie eerst het hotel bij het station, maar verwachtte wel dat dit het oudste en derhalve een vervallen hotel zou zijn. Dat idee klopte precies. Ik zocht verder. Ergens had ik door een hele reeks venijnige stekels gereden, want er zaten er vele in mijn banden en beide waren ernstig lek. Ik pompte ze meermaals bij voor de laatste meters. Een sjofel hotel was net even te duur en een ander hotel leek buiten gebruik, maar ik liep toch naar binnen. Er was zowaar een luxe receptie. Een kamer kostte hier €17,50. Het ging om een rokerige kamer, in de badkamer ontbrak de douche en het behang was gescheurd, maar ik nam er genoegen mee. Mijn longen leken beter bestand tegen schimmel en rook dan jaren geleden. Na drie koffie en het wassen van kleding deed ik boodschappen. In Mongolië is bijna niets geprijsd en dat is maar goed ook, want anders zou ik bijna niets kopen. Maar nu werd ik echt belazerd, al realiseerde ik me dat te laat: ik betaalde tien euro voor vijf simpele dingen zoals water en brood. Het ontnam me de lust om alsnog eens een Mongools restaurant te bezoeken, iets dat er tot dusver niet van kwam. Ook daar zouden ze me een lucratief bedrag kunnen vragen. Over twee dagen zou ik terug zijn in het spotgoedkope China. Aan de andere kant: híer kon ik nog ongecensureerd internetten. En dat deed ik, tot ik me tegen vieren dwong om te gaan slapen.
Ik plakte mijn banden. In de voorband zat één lek, in de achterband zes. Ik gooide banden weg als er vijftien plakkers op zitten en op de achterband zaten er al negen. Ik plakte de zes gaten en gooide de band weg. Geef toe, dit zou een aardige Herman Finkers-grap geweest zijn. In werkelijkheid gooide ik banden weg bij vijftien gaten én een lek. In de middag had ik vrij en dat overkomt me niet vaak. Ik ging eens kijken in hoeverre mijn nieuwe reisfantasieën realiseerbaar waren. Aanvankelijk stuitte ik op veel beperkingen totdat ik naar een second opinion ging zoeken. Ik gebruikte geregeld de reisadviezen van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken, maar ik pakte nu weer eens de Engelse adviezen erbij. En dat veranderde de perspectieven drastisch. Notoire blokkades op mijn voorgenomen route kleurden plotseling grotendeels groen. De wereld was een stuk begaanbaarder vanuit Engels perspectief. Ik werd daar erg blij van. Ik merkte ook dat veel persoonlijke bezwaren vervaagden. Ik schreef al dat mijn longen meer kunnen verdragen. Maar ik merkte ook dat ik veranderd was, als mens, als reiziger. Ik was geduldiger. Diplomatieker. Ik kon mijn irritatie beter verbergen. Al kon dat ook liggen aan de volkeren waar ik dit jaar mee te maken kreeg, aan al die vriendelijkheid op mijn pad.
In de avond maakte ik een kleine ronde door Zamiin Uud. Er was een mooi stationsgebouw, in geel en bruin. Het had een Afrikaans karakter. Een park werd beschenen met groen licht en ik liep er doorheen onder een verlichte boog. Er hing een mooie sfeer, een sfeer waarin je intens voelt dat je op reis bent. Ik sloot de dag af met enkele kwaliteitsuurtjes op de kamer. Ik was mijn kamer erg gaan waarderen.
Ik voelde me duf, maar na de koffie sloeg die dufheid snel om. Ik werd hyperenthousiast. Ik ging vandaag naar China, dat was één ding om enthousiast over te zijn én ik had een fantastisch plan voor volgend jaar ontwikkeld. Ik had daar nu al zin in. Ik vertrok tegen elven. Al vlot was ik de eerste politie-/douanepost voorbij. Ik kon vrijuit de pakweg twee kilometers rijden naar de tweede Mongoolse post. Ik ging met fiets en al het gebouw in. Mijn bagage moest weer door de scanner. En toen, tussen de bedrijven door, was er ineens die kerel. ‘Je kunt niet met de fiets naar de Chinese douane. Je zult met een auto of bus mee moeten’, zei hij. Beleefd en voorzichtig protesteerde ik. Hij zei: ‘Handel eerst de administratie maar af, ik help je buiten wel’. Dat klonk niet alsof er geen opening meer was. Maar ik vergiste me. Hij ging me alleen aan vervoer helpen en was verder onverbiddelijk. Ik gooide alles in de strijd. ‘Dit is een gesponsorde tocht van Nederland naar Singapore voor kinderen in nood. Ik moet iedere meter fietsen. Zo niet dan mislukt de tocht en gaat er geen geld naar de kinderen.’ Het maakte geen drol uit wat ik zei. Regels waren regels. Hoe vaak moest hij het nog uitleggen? ‘Naar een andere grens kan ik nu ook niet meer’, zei ik. ‘Je kunt door de Chinese douane en dan weer terugkeren’, zei hij. Dat was waar. Hemelsbreed ruim 400 kilometer naar het noordoosten was nog een grenspost. Ik zou zo’n 700 kilometer terug moeten naar Ulaanbaatar en weer 700 kilometer naar de grens. Met waarschijnlijk hetzelfde resultaat. Bovendien lag mijn doel Xining op hoogte en het zou er koud zijn in november. Nee, ik had geen redelijk alternatief en ik was hier door mijn mogelijkheden heen. Er stond een bus. De douanier bood aan dat ik gratis meeging, waarschijnlijk om van me af te zijn. Ik gaf het op. De fiets ging bepakt en al in de bagageruimte en ik verliet Mongolië. Het was een topbestemming gebleken. Ik moet nog nadenken op welke positie het hoort in mijn landenlijst. Ik reed per bus de 1160 meter naar de Chinese douane. Opnieuw ging de bagage door een scanner. Een erg serieus meisje achter het douaneloket gebood me verderop een formulier in te vullen. Ik zocht op Osmand een hotel op in Erenhot en vulde dat in als verblijfadres. De te bezichtigen stad was Xining. Eenmaal terug bij het loket stelde het meisje onnozele vragen; ik had de antwoorden net ingevuld. Ze was moeilijk te verstaan vanachter haar muilkorf en ze verstond op haar beurt mijn uitspraak van Chinese namen niet. Ik kreeg een stempel. Ik was vrij om te gaan, maar de extase van vanochtend was helemaal weg nu er ondanks al mijn inspanningen toch op de valreep weer een klein gat in mijn route was ontstaan. Buiten was een monsterlijke regenboog gebouwd. Men deed hier niet zuinig met symboliek, zo kreeg ik het idee, net als sommige Nederlandse gemeenten (denk aan de regenboogzebrapaden en -banieren). De vorige dag zag ik in Zamiin Uud in de lobby van een hotel twee grote hakenkruizen aan de muren, maar dat is voor de meeste mensen toch te veel ‘in your face’. Daar kun je niet meer mee aankomen. Daarom is de regenboog een geschikt symbool: je kunt de meeste mensen om de tuin leiden met deze ‘leuke kleurtjes’. Ik reed naar het centrum van Erenhot, ook weer zo’n uitgerekte plaats met brede straten, net zoals Alashankou dat was bij mijn vorige entree in China. Ik zocht lang naar een grote levensmiddelenzaak om me te kunnen bevoorraden voor een lang stuk Gobi-woestijn. Ik vroeg er uiteindelijk naar en vond zo alsnog de goed verstopte supermarkt. Ik leefde me uit en sloeg veel in. Ik lunchte op een plein en daarna was het al vier uur. Ik kon nog ruim twee uur rijden. Ik had nu lichte wind tegen en langs de route stonden aan beide zijden hekken. Om de paar kilometer was er een boerderij. Om 18.11 uur ging de zon al onder. Tussen weg en hek was alleen schuin aflopende grond. Af en toe was er een duiker (wat ik een vreemde naam blijf vinden voor een ruimte onder de weg met betonnen wanden). Ik had maar twee opties: in of bij een duiker kamperen of bij een boerderij. Ik koos voor het eerste. In de avond dacht ik na over een nieuwe omschrijving voor mijn uiteindelijke prestatie. ‘Op een kilometer verboden niemandsland na legde hij iedere meter land tussen Nederland en Singapore op eigen kracht af.’ Dat klonk eigenlijk ook niet slecht. Ik kon ‘Nederland’ zelfs nog vervangen door ‘de Noordkaap’.
Ik was weer in China en at op de late avond weer geroosterde tuinbonen met salmiak, zo veel smakelijker dan de matig gezouten pinda’s in Mongolië.
Mijn situatie op en langs de weg veranderde niet. De Gobi-woestijn bleef een omheinde steppe en alle grond was privébezit. Dat ik tegenwind had nu ik westwaarts reed had ik ingecalculeerd, maar het bleef vervelend. De kilometers liepen traag op. Bij 26 kilometer was er Eren Nur. Het was een plaatsje van niks: twee haaks op elkaar gelegen straten en veel uitgespreid bouwmateriaal. Het had wel drie winkels en in een ervan kocht ik cola. Langs de hoofdweg was een overdekte picknicktafel. Toen ik er net zat te lunchen kwam er een bromfietser naar me toe. Ik had hem al gezien in het dorp. Hij had een videogesprek voor me. De kerel in beeld wilde mijn paspoort zien. Ik vond dat een vreemd verzoek. Ik zei ‘no’ en dat was voldoende om de bromfietser weer te laten verdwijnen. Maar even later kwamen er twee jonge militairen. Een van hen deed het woord en hij stelde de gebruikelijke vragen. Later viel het gesprek stil en ik at door. Het werd me duidelijk dat ze op iemand wachtten. Later kwam er een militair voertuig met nog drie jongens. Er volgden meer vragen. Mijn bestemming bleef voor hen een vraagteken. Wat was ‘Xining’? Ik spreidde de landkaart uit en wees Xining aan. ‘Ah, Sien-JA’. Natuurlijk. Een ongeüniformeerde jongen maakte een fotoreportage. Ik kreeg twee blikken vloeistof met de naam ‘666’ en de militairen vertrokken weer. Mijn lunchpauze duurde in totaal anderhalf uur. Ik reed verder. Meer wind, hekken, stijgende wegen. Een dag als deze kostte me moeite. Aan het eind van de dag stond er maar 77 kilometer op de teller. Ik vond een grote duiker en zette binnen de tent op. Het was nog 122 kilometer naar Mandula; waarschijnlijk zou ik er over twee dagen pas na de lunch aankomen en daarvóór lag er niets langs de weg. Ik moest zuinig aan gaan doen met vocht. Het was plots weer zomer en dat merkte ik aan mijn consumptiepatroon. Wat zou er in de gekregen blikjes zitten? Ik zag geen alcoholpercentage, wel een bliksem. Een energydrink?
Er ontstond zowaar wat meer discipline in de vroege morgen. Ik paste mijn vertrektijd aan aan de gaandeweg verschoven dagindeling en fietste al om acht uur. De dagen waren niet zoals in Mongolië; het was hier door de tegenwind echt een kwestie van de dag doorkomen. Ik testte in een extra pauze een van de blikjes. ‘Het zal bier zijn, water met bloemetjessmaak of een energydrink. Het zal geen sinas zijn’, zei ik. Ik word steeds bekwamer in het creëren van de realiteit. De sinas was goed te drinken. Ruim een uur later volgde de lunch. Ik moest improviseren om picknickplekken te vinden want de randen boven de duikers liggen vaak vol stenen, maar op of bij vangrails valt vaak ook te zitten. Ik deelde de middag in stukken en hield een pauze om drie uur en om vijf uur; zo werd de strijd tegen de wind draaglijk. Een Chinese of Japanse motorrijder met een Dakar-logo op zijn bagage gaf me een flesje water. Nu kwam ik definitief uit met mijn vochtvoorraad. Een half uur voor het eind van de dag was er een politiepost. Agenten bladerden door mijn paspoort. Wat ik grappig vond was dat men vaak mijn Mozambikaanse visum fotografeerde, want daar stond een pasfoto op. Deze keer werd ook de aangeniete Surinaamse toeristenkaart gefotografeerd. Toen ik alweer onderweg was stopte er voor me een auto. Er stapte een agent uit. Of hij een foto mocht nemen. Ik merkte tot dusver weinig verschil met de politieprovincie Xinjiang. Er waren ook evenveel flitsende camera’s boven de weg. Toch zou het de laatste politiecontrole zijn. Ik reed nog een kilometer en vond weer een ruime duiker.
Mijn nieuwe ritme wende snel: weer vertrok ik rond achten. De wind was al direct krachtig maar ik ook. Uren reed ik, met muziek op, zonder te willen kijken hoe mijn voortgang was. Toen ik dat uiteindelijk wel deed zag ik dat ik 9 km/u reed. Ik nam een korte pauze en pakte de vacuümverpakking die kaas leek te bevatten. Uiteraard was het geen kaas. Bijna niets was natuurlijk in China als het ging om verpakt voedsel. Maar het was best aardig spul en er zaten volop eiwitten in. Ik bereikte Mandula en zocht naar een winkel. In dit kleine plaatsje met één echte straat waren wel veertig restaurants, maar het kostte me de grootste moeite een geopende winkel te vinden. Ik kocht cola en liters Sprite en ging nu zuidwaarts rijden. De wind werd draaglijker. De natuur werd nu nog krampachtiger ontoegankelijk: vaak waren duikers ook afgezet. Er waren nu niet alleen hekken om erven af te bakenen, maar ook door de overheid geplaatste hekken om alle natuur af te grenzen. In gedachten zag ik politiek Den Haag kwijlen. Ik reed, luisterde muziek, passeerde het dorp Bayinhua en wanhoopte, want waar ging ik in de avond kamperen? Toch heeft dat wanhopen nooit zin. Het gaat om de mogelijkheden op het moment dat je ze nodig hebt. En om zes uur was het zover. Er waren gescheiden rijbanen en er was een duiker die afgezet was, maar tussen de rijbanen was de duiker bereikbaar. Iets later stond de tent.
Voor me zag ik enig blauw, wit en zon, achter me een grijze massa. Die massa kwam voorwaarts, maar het bleef droog. Bayin’aobao lag op 38 kilometer. Het bleek een spookdorp te zijn. Er was iemand die de straat aanveegde en er leek een restaurant open te zijn. Verder zag ik geen mensen, wel veel vervallen gebouwen. Ik had nog ruim een liter Sprite en lunchte langs de weg. De resterende 23 kilometers naar Bayan Obo waren nog best taai vanwege de bergachtige route. Ik zat zowaar al boven de 1600 meter, slechts 700 meter onder de hoogte van Xining. Bayan Obo stelde teleur. Het had nog wel enige grandeur, met de brede straten, maar er leek haast geen middenstand te zijn, op wat restaurants na. Ik was ervoor naar het centrum gereden maar had dat kunnen laten. Bijna terug bij de hoofdweg vond ik een winkel en kocht er voor twee dagen vocht. Ik voegde nog een paar fietsuren aan de dag toe, inmiddels in mooi weer. Het was de vijfde dag tussen prikkeldraad. De (Chinese) Gobi-woestijn was een teleurstelling. Het was nergens een woestijn, het was overal steppegrond met boerderijen, afgeschermde privégrond. De staatshekken ontbraken hier weer. Menigmaal zag ik mensen in de weer om de hekken te herstellen. De dag eindigde in een klein formaat duiker: de tent paste er net in. Zal ik hier ooit nog in de natuur liggen, of alleen onder de weg en straks wellicht noodgedwongen in hotelkamers, als ik in de bewoonde wereld kom?
Er wachtte me een dag met niets op mijn pad, tot aan het eind van de dag, dan zou ik nabij Urad zijn. Wat me onderweg opviel was dat er zo goed als nergens voorzieningen zijn voor de reizende mens: picknicktafels, een tankstation met meer dan brandstof, een winkel langs de weg, een toilet. Zodra er iets meer ruimte was (een inham, een uitvoegstrook) dan lag het er vol poep en papier. Logisch, je moest het ergens kwijt. Even de natuur inlopen kon ook niet, die was afgezet. Ik dacht daar eens verder over na. China is daar waar Nederland over een aantal jaar wil zijn: natuur verboden (al zet China geen wolven in), middenstand verdwenen, dorpen half leeg vanwege een verplaatsing naar (15 minuten-) steden, kunstmatig voedsel. Alleen is het proces hier in China nog lang niet voltooid - zo kan ik nog steeds met cash betalen - en dat zal in Nederland niet anders verlopen. Ik had gelezen dat in Nederland de invoering van de digitale ID (de opmaat naar een groene-vinkjes-samenleving waarvan we de generale repetitie al gehad hebben) vertraging had en niet eerder dan eind 2026 te verwachten viel. Het sloot aan op wat ik al schreef: het Nederlandse ambtelijke onvermogen gaat de opbouw van een controlemaatschappij voorkomen. Maar vergis je niet: de sloop gaat onverminderd door.
Al filosoferend had ik niet veel oog voor China. Ik had de laatste maanden veel mooiere gebieden gezien, zonder opgesloten te zitten tussen hekken. Ik liet Urad grotendeels liggen maar deed nog wel een paar boodschappen. Opnieuw waren er straten met een rij treurige zaken: de helft leeg, een deel vol bouwrommel, gesloten winkels en een paar open winkels, steevast met het licht uit. Daarna was er zowaar bebossing langs de weg. En zo kwam de tent tussen de bomen te staan.
Het was goed weer en ik hoefde weinig méér te doen dan afdalen. Ik had nu toch echt de Gobi-woestijn achter me gelaten. Weg steppe, weg hekken, en van de wind had ik al eerder afscheid genomen. Dit alles maakte plaats voor bomen en dorpen en landbouw. Het kwam niet vaak voor dat het me verheugde om een leegte achter me te laten. Er kwam een eind aan een lang traject door de steppe, feitelijk al vanaf Atyrau, eind mei. Er was alleen het berg-intermezzo in Kirgizië. Zoveel leegte had ik om me heen gehad, leegte die in principe bewoonbaar was. En dan te bedenken dat ik uit een propvol land kom dat alleen maar voller gepropt wordt, dagelijks, met touringcars vol met door ngo’s geronselde strijders uit Afrika en het Midden-Oosten die gelegerd worden in het gehele land ten behoeve van het omvolkingsbeleid, een onderdeel van De Agenda. Het is een interessant experiment, maar wel bij voorkeur te aanschouwen op grote afstand. Gedachten over ontwikkelingen in de westerse wereld hielden me vaak bezig. Soms moest ik tegen mezelf zeggen: ‘Laat het even rusten, kijk om je heen’. Want de afdaling bijvoorbeeld waar ik mee bezig was, was mooi. Voor het eerst sinds mijn rentree was China mooi. Ik vloog, en kon Wuyuan, op 58 kilometer, rond lunchtijd al bereiken. Ik at in een park naast een plein waar grote draken waren gemaakt. Er was vuurwerk en het leek er derhalve op dat ik weer met een Chinese feestperiode te maken had, zoals me in 2013 meermaals overkwam. Ik had een overdekte zitplaats en had het park voor me alleen. Mijn achterband was lek en bij het vervangen van de band zag ik dat de buitenband op was. Ruim 5100 kilometer vond ik een prima prestatie voor een Kenda, een Chinese band. Ik legde de laatste reserve-Kenda om de velg. Ik liet de oude band achter in een container. Toch leuk voor zo’n ding om uiteindelijk in zijn geboorteland ‘begraven’ te worden. Ook hier in de bewoonde wereld zag ik veel leegstand. Vrolijker werd ik van het goed verzorgde, gesnoeide stadsgroen. Ik volgde de G110, al enige tijd, en zou dat honderden kilometers blijven doen. Ik reed de middag vol en eindigde opnieuw in bebossing naast de weg, maar nu met hoorbare bewoning om me heen. Van alle kanten klonk vuurwerk. Om de tent lagen tuinslangen en ik hoopte dat niemand die in de ochtend ging activeren.
Mijn tent was nog droog bij vertrek. Ik had goed weer en zette de vaart erin. Bij 45 kilometer had ik geen verkeer meer om me heen en verderop was de weg geblokkeerd. Toch kon ik langs de blokkades verder rijden. Op een pallet met stenen lunchte ik. Ik had 45 kilometer lang te maken met wegwerkzaamheden en moest soms door zand, maar meestal had ik een goede weg voor me alleen. En toen kwam ik bij een monument en zag ik toeristen lopen. Hier was de Gele Rivier. Er waren bruggen en voor toeristen was er meer te doen dan alleen het bezichtigen van een monument en een rivier, maar ik ging niet op onderzoek uit en fietste na een pauze verder. Ik deed nu, op dag 8 in China, nog steeds met de bij de grens ingeslagen voedselvoorraad, al kwam het einde in zicht. Na Balagong werd ik verrast. Ik had niet verrast hoeven zijn: ik had het thuisfront bericht dat ik de Gobi-woestijn achter me gelaten had, dus hier was de Gobi weer. Toen het tijd was om de tent op te zetten kon ik vrij het land in lopen. Eindelijk kon ik de natuur in in dit deel van China. Na de 124 kilometer van de vorige dag had ik nu 130 kilometer bijeengetrapt. Ik was nu al halverwege het traject Zamiin Uud - Xining. Het beviel goed om iedere dag weer een flinke hap uit de resterende afstand te nemen, terwijl ik de eerste vijf dagen alleen maar bezig was de dag door te komen.
Regen haalde de vaart uit mijn voortgang. Ik ging wachten tot het droog was voor ik mijn tent verliet. Ik luisterde muziek en plakte een band. Drie gaten, en daarmee zat de Schwalbe-binnenband die ik als laatste van de zes in gebruik had genomen al op twaalf gaten. Om half een was het droog en een half uur later vertrok ik. Ik reed twee uur onder een zwaarbewolkte hemel. Na zeven kilometer was ik alweer uit de steppe en reed weer door bewoond China. Ik zag veel vrouwen hier in China die zich volledig hebben ingepakt en werk verrichten (straten vegen, plantsoenonderhoud) en/of rijden met een bromfiets met laadbak, een populair voertuig. Ik zag ook veel scooters. Vaak hebben ze een soort jas met dichtgenaaide korte mouwen over het stuur hangen. De handvaten (en handen) gaan in de mouwen; en de rest van de jas hangt voor de benen; dit alles dient, naar ik mag aannemen, om wind en kou te weren. In Haibowan/Wuhai sloeg ik voor enkele dagen voedsel in en daarna resteerde me nog maar een uurtje. Ik reed langs de Gele Rivier, die beneden me stroomde, en er was rond zessen volop groen langs de weg. Ik ging eens de berm in. Er waren bomen en struiken maar ik kon er niet achter verdwijnen. Toen zag ik een natuurlijk platform waarnaar ik kon afdalen. Ik had er zicht op een fietspad, de rivier en de industrie verderop aan de overkant. Het was een mooie stek.
Een nieuwe grijze dag brak aan. In de grauwheid werd China er niet mooier op. Er was veel industrie en de leegstaande en ook de onverlichte winkels hadden behalve scheuren ook een laag roet. Op het beton waren olievlekken te zien en er lag schroot en puin. China bestaat al een poosje maar blijft toch rommelig ogen, ook al is er weinig zwerfvuil en wordt veel groen piekfijn bijgehouden. Om me heen werden de bergen steeds imponerender, maar ik hoefde nog niet veel te klimmen. Ik zag veel rokende fabriekspijpen; misschien waren ze deels verantwoordelijk voor de grijze mist. Er was veel variatie om me heen, steeds veranderde het beeld: een dorp, akkers, bos, steppe, industrie, een stad. Soms zag ik veel van dat alles in een groot, panoramisch uitzicht. In de vroege avond werd ik verrast. Er was volop bebossing maar de grond was niet vlak: er waren voren getrokken. Verderop was de grond hobbelig, zoals je in Noorwegen vaak zag. Veel grond werd door vegetatie aan het zicht onttrokken. Dit werd niets. Er was een fietspad naast de weg en op een zeker punt was er ruimte onder de weg. Ik stond uiteindelijk alsnog weer onder het verkeer, net als in de Gobi-woestijn.
Regen. Maar ik had deze keer geen trek in een ochtend of zelfs een hele dag in mijn tent. Ik vertrok en niet veel later voelde ik dat mijn longsleeve al nat was. Uren hield de regen aan, maar gelukkig niet al te zwaar. Op een stoeprand onder een boom lunchte ik in de miezerregen. De miserabele tijden zijn terug. In de middag hield de regen geleidelijk aan op, maar de grijsheid hield aan. De vorige dag zag ik nog bergen, maar nu was het zicht minder weids. Er is weinig zo deprimerend als die grijze mist. Na vele honderden kilometers eindigde de G110 vandaag op een T-splitsing. De G109 ging me nu naar Xining leiden. Aan het eind van de middag strandde ik in de bewoonde wereld. Ik zag niets dan gebouwen en akkers. Ik moest weg van de hoofdweg om te kunnen kamperen. Ik sloeg een pad in en stuitte op een spoorbaan. Er liep een pad langs en tussen het pad en een akker kon ik mijn tent kwijt, net als eerder in Turkije. Door de vele regen was er water in mijn telefoon gekomen; bij het laden ging er een alarm af en kreeg ik een melding. Het kostte me veel tijd en moeite om het laadstation droog te krijgen. Om dit probleem te voorkomen moest ik gaan zorgen dat er geen laag water in mijn relatief nieuwe, waterdichte Vaude Aqua Box (what’s in a name) kon komen te staan. Er moest een gat in de bodem komen.
Acht maanden onderweg. Als deze reis een jaar lang duurt, dan had ik nog een derde van de reis tegoed, de helft van wat ik tot dusver beleefd heb. Vier maanden, dat was vanaf mijn aankomst in Aral, mijn eerste pleisterplaats in Kazachstan, tot aan de huidige dag. Good lord! Het was een prettige gedachte om voorlopig nog niet naar Nederland te hoeven. Bij het inpakken van de tent kwam er een geüniformeerde kerel op me af en begon tegen me te praten. Ik praatte gewoon terug, zoals ik tegenwoordig steeds doe. Vriendelijk was hij niet. Hij leek iets uit zijn heuptas te pakken. Ging hij een bon uitschrijven? Ik wachtte dat niet af en ging verder met inpakken. Even later zag ik dat hij verderop liep en toen ik klaar was liep hij op grote afstand. Waarschijnlijk was het een spoorwegbeambte. Toen ik in de tent zat had ik ook al stemmen gehoord. China was wat voller dan ik gewend was in vorige landen. Het was opnieuw zwaar bewolkt maar wel droog. Ik reed door de stad Zhongning, langs veel parken. Daarna moest ik zo’n veertig kilometer zuidwaarts. Het was een vervelend stuk, met opnieuw huizen en bedrijven langs de weg en ontzaglijk veel vrachtverkeer in beide richtingen. Goed dat ik een eigen strook van bijna twee meter breed had. Een kruising verloste me. Het betrof een rotonde met veel ruimte eromheen en er was een interessante chaos. Het leek een enorm plein vol met auto’s en vrachtwagens, geflankeerd door winkels. Ik pauzeerde op een stoep en keek om me heen. Het vervolg van de route luchtte me op. Er waren iets minder vrachtwagens en ik had heuvels om me heen in plaats van bouwsels. Er waren veel kampeermogelijkheden totdat het tijd werd om te kamperen. Ik reed langs huis na huis, en ik had zicht op de akkers en boerderijen in het land. Dit ging een drama worden als ik doorreed. Ik keerde om en reed drie kilometer terug. In de heuvels vond ik vlot een redelijk beschutte stek. In theorie kon ik over vier dagen al in een hotelbed liggen. Dat kon bijna dagelijks, maar ik wilde de rit kamperend voltooien. Dit kon voorlopig wel eens mijn laatste lange kampeerrit zijn. In Xining zou mijn eerste missie volbracht zijn en ik zou naar Kunming vliegen. Ik zou dan in enkele dagen in Vietnam zijn en daar viel niet te kamperen.
Tussen de weg en de gebouwen langs de weg is vaak ruimte, en die is niet altijd geplaveid. De regen had plassen veroorzaakt en vrachtwagens hadden hun werk gedaan: door veelvuldig naar de kant te gaan en garages en eethuizen te bezoeken was de grond één groot modderbad geworden en dat liet zijn sporen na op mijn fietsstrook. Vaak werd ik door de vele bagger de weg op gedwongen. Ik zong een oud succesnummer van Louis Armstrong: ‘And I think to myself: wat een smerige boel.’ Maar mijn lot veranderde. Er was een supermarkt en ik ging mijn voorraad aanvullen. Bij de fruitafdeling keek ik naar de bananen en ik werd benaderd door een mevrouw. Ze wees op de prijs: 2,48 yuan. Aha, zo’n dertig cent, per ….? Ik gaf aan dat ik er vijf wilde en ze sneed er vijf los van een tros. Daarna liep ze met me mee naar de zuivelafdeling. Ze wees producten aan en vervolgens naar de prijskaartjes. Echt veel nut had dit niet, maar ik vond het wel grappig. Hier bleef het bij; ze volgde me niet verder. Buiten lunchte ik op een richel. De zon brak onverwacht door na dagen van grijsheid. (De bananen kostten overigens in totaal 50 cent.) Het baggertraject hield op. De klim naar Xining stelde vooralsnog minder voor dan ik gedacht had; die was zeer geleidelijk en van echte kou was nog geen sprake. Ik kwam in een bedrijvig dal terecht: al het land leek in gebruik, op die typisch Chinese wijze, rommelig, alles door elkaar, zonder ruimtelijke planning. Ik reed door tot de zonsondergang nu dat zichtbaar kon en zag enkele heuvels in het land. Ik reed langs de pilaren van een hooggelegen spoorweg, langs volkstuintjes en ik eindigde in de heuvels. Daar was ruimte voor me.
Ik bekeek mijn gezicht in de spiegel. Rondom mijn ogen was mijn huid zwart. Het werd tijd om wat vuile vlekken te verwijderen. Ik had het niet opgemerkt want mijn tent stond in de schaduw, maar het was opnieuw een zonnige dag. Ik reed tot zich tegen het middaguur een wonder openbaarde. Er was een omheind hoekje met trimattributen, twee zitbanken en enkele stenen tafels met zitjes. Comfort! Ik lunchte aan de stoffige stenen tafel. In de middag was er de stad Baiyin; de G109 liep er recht doorheen. Er was een park, een meer met een boulevard en aan de overkant van het water een grote pagode. Eindelijk zag ik weer enige schoonheid. In de namiddag werd ik op een negatieve manier verrast. Dat ik een gebergte in moest klimmen was niet erg, maar mijn vluchtstrook verdween en er kwam een vangrail voor in de plaats. Ik werd dus zowel vertraagd als de weg op gedwongen, en dat met al die konvooien vrachtwagens. Het werden drie nare kilometers en ik was opgelucht toen ik kon afdalen. Het slot van de dag leek op dat van de vorige dag. Ik vond een plek nabij maisvelden in de heuvels, bij het spoor. Nog 238 kilometer te gaan.
Ik lunchte in een droog afvoerkanaaltje; het was een zitplaats en tafel in één. In de middag kocht ik voedsel voor de laatste dagen. Daarna werd ik verrast door een tunnel waar ik niet door mocht. Ik werd naar de Gele Rivier gedwongen. Ook daar was een tunnel, en fietsers werden nog dichter naar de rivier gedirigeerd. Dat kwam goed uit want het was er mooi: er lagen prachtige bouwsels op de bergwanden en de voetgangersbruggen over de rivier waren versierd met rode lampions. Voorbij deze toeristische zone was er het stadsverkeer, want ik zat in de regio Lanzhou/Anning. Ik moest nu tientallen kilometers de rivier volgen in deze drukte. Gelukkig kwam er op een bepaald punt een fietsbaan bij. Verderop werden fietsers weer geweigerd en werd ik naar de andere kant van de rivier gedwongen. Dat pakte goed uit want daar was de G109 weer. Het regende. Dat maakte niet meer uit toen ik onder een andere weg kwam te rijden. Vlak voor de schemering vond ik een stuk natuur langs de snelweg die ik hier kruiste op een iets andere hoogte.
Bij mijn terugkeer naar de weg gleed ik uit en had toen een bebloede knie. Bij het fietsend oversteken van de weg brak mijn ketting. Wat een goede start! Ik hoopte dat het aan de sluitschakels lag en dat was het geval. Ik had nog nooit meegemaakt dat die versleten waren. Ik had nog een nieuwe set, al was die voor 9-speed, maar dat leek te werken. Mijn handen waren wel zwart. Ik stond gelukkig bij een tankstation en werd welkom geheten toen ik mijn handen wilde wassen. En toen kon ik op weg. De dag was mistig begonnen maar de zon brak door. Ik reed door dorp na dorp. Een enkele keer zag ik nog iets van het oude China: bouwsels met mooie daken. Het was ook in een dorp dat ik lunchte, op een muurtje. De vorige dag dacht ik dat ik belazerd werd toen ik zo’n 18 yuan (2,25) moest neertellen voor twee worstjes in een vacuümverpakking. Nu wist ik beter. Het waren ambachtelijk bereide worsten vol vlees en met één exemplaar was ik een half uur bezig, mede omdat het ding zonder goed bestek moeilijk handelbaar was. Ik reed de bergen in en veel verkeer verdween naar de snelweg, zelfs vrachtwagens. Er was op veel delen van het traject wegonderhoud waardoor ik de weg geregeld voor mezelf had. Niet zelden zag ik tussen de bergwanden meerdere wegen en treintrajecten op pilaren langs en over elkaar voeren. Ook zag ik treinen en rijen verkeer vaak in een berg verdwijnen. Chinezen maken ware bouwkunst van het verkeer in de bergen. Later moest ik mijn privileges opgeven en werd ik weer samengevoegd met het overige verkeer. Ik liet ook de bergen en de natuur achter me en reed weer door de dorpen in een wijd dal. Toch vond ik wat bebossing toen de zon onder ging. Ik koos uiteindelijk voor een verborgen stukje grond met een elektriciteitsmast. Nog 52 kilometer te gaan. Ik hoefde niet helemaal naar Xining te rijden. De luchthaven van Xining lag nabij Ping’an, een stad die in 2013 ook op mijn route lag. Zou ik vrij snel naar Kunming kunnen vliegen? Of moest ik juist verplicht lang wachten?
Geleidelijk steeg ik tot boven de 2000 meter. Hoelang had ik de kou niet gevreesd? In de tweede helft van oktober zou het ’s nachts vriezen en overdag zou de 10°C niet gehaald worden. Niets van dat al. ’s Nachts lag ik onder een opengeritste slaapzak, ’s middags was een jas te warm. Ik lunchte vervroegd, in stijl: achter de vangrail, op een richel. Daarna reed ik de laatste twintig kilometer. Na tien kilometer reed ik Ping’an al binnen. In 2013 ging ik hier zuidwaarts. Ik reed door, tot ik de laatste weg kruiste die zuidwaarts ging: een snelweg hoog boven me. Ik móest nu mijn oude route gekruist hebben, al zou ik ook nog naar dezelfde luchthaven rijden als destijds. Het gat tussen Sary-Tash en Xining was, op die vermalijde kilometer na, dichtgereden! Via een joekel van een omweg. Ik maakte een foto, keerde om, kocht water en noodles en ging op kamerjacht. Veel hotels waren van het type Hilton, maar in een zijstraat vond ik iets dat bij mijn budget leek te passen. Achter de balie stonden vriendelijke dames die alle tijd hadden en met mijn wensen akkoord gingen: de fiets kon binnen staan en de prijs kon omlaag. Een van de dames was zeer behulpzaam bij het sjouwen met de bagage. Ik had een mooie kamer want ik was weer in China. En ik had weer koffie en internet. Een van de in Ulaanbaatar gedownloade VPN-apps werkte, na lang proberen. Ik had nu toegang tot sociale media. ’s Avonds bekeek ik de vluchten; ik kon dagelijks naar Kunming. En er was meer goed nieuws: per 25 augustus hadden Nederlanders in Vietnam geen visum meer nodig. Ik kreeg er 45 dagen de tijd.
En toen hield mijn geluk op. Na een Samsung-update en een restart had de VPN-app geen effect meer. Facebook, Messenger, X, Youtube, Wikipedia…. ik kon het allemaal weer vergeten. Ik dook in de voorwaarden van het fietsvervoer per vliegtuig, maar kwam er niet uit. Het leek me beter om naar de luchthaven te gaan en daar de benodigde informatie in te winnen; dat was in den verre meestal de beste strategie. Ik fietste ernaartoe, al was dat eigenlijk verboden, en zocht rond in de terminal. Het werd me snel duidelijk dat dit een moeilijk verhaal ging worden. Informatiebalies en ticketverkooppunten zijn niet meer van deze tijd. Zelfs bij de incheckbalies stonden geen namen meer vermeld van maatschappijen en het was er hoe dan ook druk; het zou raar zijn me tussen de incheckers te werpen om het baliepersoneel te bestoken met mijn vragen. Dit ging ‘m niet worden. Ik vroeg het nog na bij het algemene servicepunt, maar maatschappijen waren hier niet vertegenwoordigd, zo was het antwoord. Ik reed terug. De enige site waar ik iets mee kon was die van China Eastern. Met moeite schraapte ik de voorwaarden bijeen. Ik bleef met twee hoofdvragen zitten: hoe moest de fiets verpakt worden en kon de afmeting een probleem gaan vormen (hoge rekening, weigering). Via de site viel prima te chatten, maar het antwoord was teleurstellend. Bij het inchecken werd bepaald hoeveel ik eventueel moest bijbetalen en welke eisen er precies aan de verpakking werden gesteld. Hier had ik niets aan. Dit was onacceptabel, net als in februari toen ik naar Bangkok zou vliegen.
Op de site van Sichuan Airlines kon je alleen boeken, en de overige aanbieders waren prijsvechters zonder informatie in het Engels. Het was me duidelijk: ik ging niet vliegen. Er moest een andere oplossing komen. Ik informeerde bij het treinstation en las de voorwaarden op het internet. De rit naar Kunming zou minimaal 22 uur duren en fietsen waren sinds enige tijd verboden in treinen, al kon je fiets soms wel mee in een vrachtwagon als je er een pakje van maakte. Dit was ook niks. Aan bussen hoefde ik ook niet te denken. Vanaf Chengdu, halverwege, leek dat mogelijk, maar tot Chengdu had ik niet veel kans. Daarmee ging er een streep door het vervoeren van de fiets. Ik moest het weer zelf doen. Maar dan had ik meer tijd nodig. Het verlengen van een visum is nog net zo’n omslachtig gedoe als in 2013, en ik kon geen bewijs vinden voor het kunnen verlengen van een visa-vrije periode. En toen realiseerde ik me dat ik een visa run kon doen. Ik kon zonder fiets het land uitvliegen en weer omkeren. Alstublieft, opnieuw dertig dagen China. Ik ging zoeken. De mogelijkheden vielen me tegen. Grote steden als Chengdu of Chongqing kon ik mogelijk niet meer bereiken in de tijd die ik nu nog had dus moest ik de visa run vanaf Xining doen. Er waren geen goedkope mogelijkheden. Ik kon het financiële leed iets draaglijker maken door er een korte vakantie van te maken. Maar waar was ik nog niet geweest? Ik hoefde niet zo nodig opnieuw naar Kuala Lumpur of Bangkok, en Hanoi lag al op mijn komende fietsroute. Ik kwam uit op het Thaise eiland Phuket. Dat wilde ik wel eens een dag of vier, vijf verkennen. Het zou een lastige reis worden met lange tussenstops in Kunming, maar het leek te doen. Ik vroeg of ik mijn fiets en kampeeruitrusting een week in het hotel kon achterlaten, en het was geen probleem. Later ontdekte ik dat het momenteel op Phuket zowat ieder uur regent, maar mijn besluit was genomen. Ik wilde ook rust in mijn hoofd want deze kwestie was een dagenlange zorg geweest, terwijl ik eigenlijk wilde bijkomen van zestien dagen fietsen. Dat kon nu alsnog op Phuket. En daarna wachtte me een grote opdracht. Ik moest in dertig dagen de pakweg 2500 kilometer afleggen van Ping’an naar Vietnam, over een oostelijker gelegen route dan in 2013. Deze keer moest het door een iets verstandiger beleid dan toen wél lukken om in die tijd China uit te fietsen. Als ik ver genoeg doorrijd kruis ik vanzelf mijn route uit 2013. Het gat dat destijds in mijn route ontstond doordat ik de bus moest nemen van Lüchun naar Mengla is dan niet relevant meer: er loopt een lijn van Nederland (of de Noordkaap) naar Singapore. Op één verdammte kilometer na.
Ik vertrek straks fijn naar mijn in het regenseizoen sterk afgeprijsde superior deluxe hotelkamer (die ik nog hoop te vinden) om mij te laven aan al die in China verboden kennis, voordat deze straks weer een maand lang achter The Great Firewall zit. En dan ga ik lekker door de stromende regen van mijn hotelkamer naar de 7 Eleven lopen om een bak nasi goreng te scoren. Is het leven niet schitterend?
________________________
Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, over de eerste twee jaar van mijn fietsleven, is bij de boekhandels verkrijgbaar, of tegen gereduceerd tarief bij:
https://www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-02-16 15:41:14
[totalVisitorCount] => 347721
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 487
[author] => Richard
[cityName] => Xining
[travelId] => 530429
[travelTitle] => Een wereldfietser heeft negen levens (deel 2)
[travelTitleSlugified] => een-wereldfietser-heeft-negen-levens-deel-2
[dateDepart] => 2025-02-11
[dateReturn] => 9999-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 5
[goalName] => Een wereldreis
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/242/674_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => banden-plakken-met-herman-finkers
)
[1] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109636
[userId] => 51269
[countryId] => 41
[username] => annemarieteuben
[datePublication] => 2025-09-17
[photoRevision] => 0
[title] => Xian.
[message] => Zaterdag 13 september
Ontbijt vanaf 7 uur maar rond half acht kwam het eten pas in het buffet.
We vertrekken met de bus om 08:00 uur naar het Terracotta Leger. Het is een klein uur rijden. Daar aangekomen blijkt het al heel druk te zijn. We lopen eerst naar de uitgang zodat de gasten weten waar ze terug moeten lopen. Dan op naar de ingang, in de rij staan. Hoe kan het ook anders.
Met de paspoorten kunnen we naar binnen en lopen naar de gebouwen waar het leger staat opgesteld.
We beginnen bij gebouw 1. Hier zouden 6000 soldaten in staan maar het meeste ligt nog onder een dikke laag aarde. Dat wat uit de aarde is gehaald ligt in veel scherven. Het is een hels werk om dit allemaal weer te herstellen. Maar in het begin en aan de zijkant van het gebouw staan soldaten die al gerestaureerd zijn.
Intussen is de groep helemaal uiteen gevallen. Gelukkig hebben we een tijd en plaats afgesproken. Het is erg druk maar toch kun je alles wel mooi bekijken. Na pit 1 lopen we verder naar pit 2. In dit kleinere gebouw staan de boogschutters en paarden. En hier kun je prachtig zien hoe men dit in 1974 gevonden heeft. Het was een boer die een put wilde graven en een hoofd naar boven haalde. En van het een komt het ander en heb je een Terracotta Leger.
In pit 3 staan de officieren met hun paarden.
Daarna ga ik met een gast het museum in waar we leren dat het praal graf van Qin Shihuang op 1,5 km in een soort piramide ligt ingebouwd in een heuvel. Dit geheel in in de Tang Dynasie gebouwd, vanaf het jaar 221.
Deze heer had grootwaanzin, hij is ook verantwoordelijk voor de bouw van de eerste Grote Muur. De lunch nemen we ook hier.
In de middag bezoeken we de Grote Gans Pagode.
Dit keer checken we in met een QRCode. Ik laat de gasten een uur vrij.
Een groot complex met tempels, tuinen en verblijven voor de monniken.
En er staat dan de 60 meter hoge pagode. Ik ben er niet in geweest maar heb de tempels en vertrekken uitgebreid bekeken. Ook een kaarsje gebrand voor pa en ma.
We rijden met de bus naar het hotel met vier gasten minder. Die zijn gebleven in de stad. Met de rest spreken we om half zes af om te eten en te drinken. We belanden op een terrasje met Chinezen. Geen westerling te ontdekken.Ik bestel een groente schoten en rijst.
Terug in het hotel pak ik de koffer en duik vroeg mijn bed in.
Zondag 14 september
Zes uur gaat de wekker. Douchen, pakken en naar de lobby. Ontbijten kan op dit vroege tijdstip in dit hotel. Met het pakken moeten we opletten omdat er geen brandbare dingen en powerbanks in de koffer mogen. Ook batterijen zijn uitgesloten.
Aanstekers raak je helemaal kwijt.
Het is een uur rijden naar het vliegveld. Daar aangekomen zoek in waar we moeten inchecken. Daar gaat ook de koffer door de scan en als het mis is gaat er een rood lichtje branden en hoor je een sirene. En op deze vroege morgen hoor je dat nog al. Vooral batterijen en aanstekers moeten worden ingeleverd.
Uiteindelijk krijgen we onze boardingpasses. Door naar de security.
De eerste stop is een tafel met twee mannen erbij waar je je powerbank moet laten zien. Je moet een Chinees keurmerk er op hebben staan. En zou blijven er vijf powerbanks achter op het tafeltje. Een van €120. Oeps, de reisinformatie niet goed gelezen. Ik had niet een mee en heb in Beijing een Chinees gecertificeerde gekocht. Er moet CCC op staan ipv CCE.
We mogen verder en gaan door de security met de rest van de bagage. Wonder boven wonder gaat dit goed.
Gate 6 maar we hebben nog wat tijd. Ik koop een flesje drinken want ook mijn flesje water mocht niet mee. Ik heb stoel 29D een na laatste rij. De kist zit helemaal vol. We krijgen een kiphamburger en wat te drinken.
Na een uur en 50 minuten landen we op Guilin Airport waar een bus klaar staat om ons naar Longji Rijstterrassen te brengen. Maar eerst stoppen wij bij een wegrestaurant om wat eten in te slaan. Na goed anderhalf uur stoppen we bij een grote parkeerplaats waar Mr. Jibeng klaar staat. Hij is de eigenaar van het guesthouse waar we gaan overnachten. We stappen over op een shuttle bus. En na een half uur bochtjes nemen en klimmen stoppen we bij een busparking.
Vanaf hier moeten we 20 minuten de berg oplopen en uiteindelijk zitten we op 815 meter.
Inchecken en uitleg geven. Er gaat een groepje naar Dragon uitzicht punt. Dat is ongeveer 45 minuten lopen.
Ik blijf in het guesthouse zodat ik mijn rug spaar voor morgen.
In de avond zitten we gezellig op het terras. Uitrusten en lekker eten. De berg voor ons is verlicht met ledlampjes. Het ziet er mooi uit maar doet erg aan de kerst denken. We zijn de enige groep in het guesthouse. Heerlijk rustig.
Maandag 15 september
Vier gasten gasten gaan met een gids wandelen. Wat 4-5 uur moet duren doen zij in 3 uur zo snel wandelen ze.
Ik neem de rest mee of zij mij naar Longji. Een Zhuang dorpje verder op. In het dorp nemen we nog een afslag naar een uitzichtpunt en vinden daar een hotel in aanbouw. We mogen even uitblazen en vragen of ze thee hebben. Dat wordt gezet. Een gast vraagt om bier maar dat is niet voorradig en wordt door iemand opgehaald.
Als ik wil betalen geeft ze me het geld terug en gebaart dat het een gift is.
We lopen weer door. Het dorpje is klein en de weg terug veel trappen en bergop. We komen totaal bezweet en vier uur later aan bij het guesthouse. Mooie vermoeiende wandeling. En maar een groep wandelaars tegen gekomen.
We bestellen eerst lunch en drinken voor we een douche pakken.
Een pannenkoek met banaan lust ik nu wel, thee erbij.
De rest van de middag en avond hangen we wat rond of wandelen nog wat. In de middag komst er een groep Duitsers binnen.
We eten samen weer op het balkon. Het eten is zo lekker en vers. Dat gaan we nog missen. Het is passion fruit tijd en er worden veel verse drankjes besteld.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00
[totalVisitorCount] => 622380
[pictureCount] => 10
[visitorCount] => 157
[author] => Anne-Marie
[cityName] => Xi’an
[travelId] => 530670
[travelTitle] => China Hoogtepunten.
[travelTitleSlugified] => china-hoogtepunten
[dateDepart] => 2025-09-04
[dateReturn] => 2025-09-22
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/239/125_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/051/269_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => xian
)
[2] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109635
[userId] => 51269
[countryId] => 41
[username] => annemarieteuben
[datePublication] => 2025-09-17
[photoRevision] => 0
[title] => Longji rijstterrassen.
[message] => Woensdag 10 september
Met de hogesnelheid trein naar Pingyao.
We stappen twee uur voor vertrek in een bus die ons naar het trein station brengt. Daar aangekomen moet ik even vragen hoe we bij de ingang komen daar we aan de achterkant uitgezet zijn.
Eenmaal binnen eerst een wc stop en voor de zoveelste keer door de beveiliging. Dan moet het plaatsbewijs gecontroleerd worden. Dat is ons paspoort. Maar we kunnen niet door de poortjes, dit maal worden onze gegevens handmatig in de computer ingevoerd. In de enorme hal is nt als bij een vliegveld te zien van welke gate je trein vertrekt. Bij ons is dat 29 A of B. Voordat ik in de rij ga staan geef ik iedereen 10 minuten om nog even wat te eten te kopen. Dan lopen we door de gate en ook hier niet door de poortjes maar aan de zijkant worden we weer handmatig gecontroleerd. Eenmaal iedereen er door mogen we met de roltrap naar boven en het perron op. We hebben wagon 14 rij 4-6. Het is gezellig druk in de trein. De koffers steken te veel uit op het bagage rek, worden verwijderd en staan in het winkel gedeelte.
We tikken regelmatig de 300 km per uur aan en stoppen geregeld.
Na 3 en half uur komen we aan in Pingyao. In de trein nog een Koning Aap groep dus opletten geblazen welke bus we nemen.
Ook een andere Nederlandse groep die richting Tibet gaan. Twee dames hebben bij mij in een Japan reis gezeten, grappig!
We stappen in en de chauffeur rijdt ons in 25 minuten naar de West gate. pingyao heeft een oud stads gedeelte die ommuurd is en we mogen met de bus er niet in.
We stappen over op twee golfkarretjes en rijden door de mooie oude straatjes richting guesthouse/hotel. Op een hoek van de straat moeten we uitstappen en staat iemand klaar om ons te voet naar het pand te brengen.Het is een oud familie huis met een binnen tuin waar 20 kamers in gemaakt zijn. Ik heb kamer 826 boven. Maar mijn koffer wordt heel fijn naar boven gebracht door twee vrouwen. Twee deuren open ik en ik zie een mooi ingerichte kamer met een bank, tafel, tv, twee persoons bed en een mooie badkamer.
We blijven hier twee nachten. De eigenaresse probeert mij een restaurant aan te bevelen maar ik wil dat iedereen zelf kiest. Toch gaat bijna iedereen met mij mee en we belanden in een alleraardigst klein restaurantje zonder poespas en geen andere toeristen. De medewerkers zijn erg blij met ons. Ik bestel een bord gewokte groente en rijst.
Kost ook nog eens niet veel Y29 dat is €3,50.
Tegen half acht worden we in twee golfkarretjes naar de East Gate gebracht en lopen naar de South Gate. Daar gaan we op de grond zitten bij de andere honderden toeristen om een lichtshow van 15 minuten te bekijken. Dikke lol met drie meiden voor ons die wel ons op de foto willen hebben maar niet durfen vragen. Een man van de groep wordt zelfs door een Chinese man omhelst tot twee keer toe.
En zo belanden we op veel mobiels. We lopen terug naar het hotel want de oude stad is geheel verlicht. Na 45 minuten zijn we weer thuis. Ik werk wat en duik om 11 uur op bed maar slaap pas na half 2 in.
Donderdag 11 september
Na het ontbijt lopen we naar de West Gate waar een bus klaar staat die ons in 45 minuten naar Zhangli brengt. Dit is een kasteel met ondergrondse tunnels. De andere Kon8ng Aap groep is ons net voor en wij moeten wachten. Na een half uur of zo komt er eindelijk schot in de zaak en krijgen we toegang en een Engels sprekende gids. We worden eerst door het bovengronds gedeelte van het kasteel geleidt. Een aantal tempels en de woon vertrekken van de militairen. Die zijn na het verlaten van het kasteel door dorps bewoners in beslag genomen. Maar een aantal jaren geleden werden zij overgeplaatst naar een dorp buiten het kasteel en is dit gedeelte ook te bezoeken.
Daarna duiken we de ondergrondse tunnels in waar we een folter kamer zien, paarden vertrek, uitkijk schachten enz. Na twee uur staan we weer buiten en lopen via de hoofdstraat in het dorp naar de uitgang.
In 40 minuten rijden we naar Wang huis. Dit is een ommuurd stadje wat eigendom was van de familie Wang, rijk geworden door verkoop van thee en tofu.
Tegen half vier zijn we terug bij het hotel. Ik doe rustig aan omdat ik afgelopen nacht zeer slecht heb geslapen dankzij zeer lawaaierige Fransen. Ik werk wat,spreek met mijn collega af en ga vroeg slapen.
Vrijdag 12 september
Uitslapen, heerlijk. Ik wordt om 07:18 uur wakker van mijn buren die uitchecken en met de koffers rollen. Na een douche loop ik naar de bakker om wat broodjes voor onder weg te kopen. We treinen vandaag naar Xian. De stad met het Terracotta Leger.
Om half negen schuiven we aan voor het ontbijt. Iemand had sesampasta gekocht en bied ons dit aan. We krijgen toast, ei, jam, boter, banaan, koffie en thee zo veel we willen.
Na nog wat foto’s te nemen met het personeel worden we in de golfkarretjes naar de Westgate gebracht. Hier staat de rode bus klaar die ons naar het station brengt. In 20 minuten staan we voor het station, het regent.
Onze trein vertrekt om 11:20 uur. Maar eerst weer bagage controle. Daarna in een overvolle vertrekhal een zitplaats zoeken. Een gast van de andere Koning Aap groep mist een afstapje en valt op haar schouder. Waarschijnlijk uit de kom maar vanmiddag voor de zekerheid naar het ziekenhuis. Een gast van mij legt de mitella aan.
Om 11 uur kunnen we inchecken. Op naar perron 2. We hebben wagon 2 rij 14, 15 en 16. Het is weer een probleem om de bagage een plekje te geven. En bij een inspectie van de bagage politie wordt er ook nog een koffer uit het rek boven ons hoofd verwijderd en bij de toiletten in een rek gezet. Daar staat die van mij ook.
Eenmaal onderweg veel mais teelt.
Bij aankomst staat er weer een bus klaar die ons naar een hotel breng net binnen de oude stads muur. Ik check de groep in en geef ze 45 minuten tijd om zich te installeren en op te frissen. We nemen de metro naar de. Moslim wijk. Xian was de eindhalte van de Zijde Route en er zijn wat moslims blijven hangen.
Via de Drum Tower lopen we de wijk in om te dineren. Een uur later weer verzamelden onder de Drum Tower. Ik bestel een soep met groente en 3 cm bredenoodles. Overheerlijk.
Op de terug weg naar het hotel doen we de Bell Tower nog aan.
In mijn kamer gaat alles via een toetsenbord. Zelf de gordijnen. Ook rijdt er een robot door de gangen en die gaat ook mee de lift in, zo grappig. Maar wat hij doet geen idee.
Ik ga vroeg slapen.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00
[totalVisitorCount] => 622380
[pictureCount] => 9
[visitorCount] => 128
[author] => Anne-Marie
[cityName] => Pingyao
[travelId] => 530670
[travelTitle] => China Hoogtepunten.
[travelTitleSlugified] => china-hoogtepunten
[dateDepart] => 2025-09-04
[dateReturn] => 2025-09-22
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/239/115_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/051/269_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => longji-rijstterrassen
)
[3] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109489
[userId] => 51269
[countryId] => 41
[username] => annemarieteuben
[datePublication] => 2025-09-09
[photoRevision] => 0
[title] => Beijing.
[message] => Zondag 7 september
Vanmorgen om 06:00 uur opgestaan en na een douche de eerste gasten opgewacht in de lobby. Er is geen plek om te zitten anders dan een hoge kruk bij een restaurant. Kan ik mooi de gasten binnen zien komen.
De eerste gast gemist maar die melde zich dat hij al ingecheckt was en ging slapen. Dat is wel fijn zo vroeg inchecken en een kamer krijgen.
Normaal is het om 14:00 uur inchecken.
Om 07:40 uur melden de volgende twee gasten. Na de incheck een een praatje zijn ze op weg naar de Lama tempel en het Olympisch Park. Tegen half drie zijn ze terug erg moe.
Ze gaan samen met de andere gast eten, veel te grote kommen noodle soep.
Rond half vier komen weer twee gasten met de taxi aanrijden. Nog 7 te gaan.
Het is nu 16:40 uur.In de tussentijd ben ik dood op en heb een zere kont van het zitten op de kruk. Maar er komt een eind aan en rond 18:00 uur is iedereen binnen.
Met vijf gasten ga ik nog wat eten en vroeg op bed.
Maandag 8 september
Vroeg opstaan, 06:00 uur, we gaan naar de muur.
Het is super druk bij het ontbijt maar ik red het om voor 06:55 uur bij de deur te staan. De bus komt niet althans de bus waar ik de gegevens van had. Heeft de agent de verkeerde gegevens naar me gestuurd en blijkt de goede bus voor mijn neus te staan. De toon ie gezet en ik ga alles drie dubbel controleren.
In een uur en drie kwartier rijden we naar de bus parkeerplaats bij Mutianyu. Daar nemen we de shuttle bus naar de entree en we checken in met ons paspoort. Een paar minuten later staan we aan de voet van de muur. We besluiten allemaal lopend naar boven te gaan, een klein half uur. Halverwege kun je nog kiezen om naar toren 6 of toren 8 te lopen. Wij kiezen toren 8. Leuk allemaal trappen.
Bij toren 8 aangekomen heb je de keuze om over de muur via torens naar toren 1 te lopen of de andere kant op naar toren 14. Bij 14 is de kabelbaan en bij 6 de stoeltjes lift of glijbaan. Ik loop weer naar beneden.
Terug weer met de shuttle bus en tijd voor de lunch.
Ik eet Vietnamese loempia’s.
In onze bus rijden we dan in ander half uur naar het Zomer Paleis. En daar is het druk. Ik heb een QRCode gekregen en die werkt ook nog.
Binnen vrije tijd en ik loop met een gast ook wat rond. Op het einde van de 2,5 uur wil ik nog naar de tempel maar die is helaas gesloten voor restauratie werkzaamheden, dat is erg jammer.
Rond kwart voor zes zijn we weer bij het hotel.
Om zeven uur eetafspraak naar een Japans restaurant met zeven personen. Heerlijk en gezellig.
Oude dag.
Dinsdag 9 september
Gister hebben we besloten weer vroeg weg te gaan. De wekker gaat om 06:00 uur. Na een douche loop ik de kamer uit om te gaan ontbijten en laat mijn kamersleutel binnen liggen. Na het ontbijt naar de receptie voor een nieuwe sleutel zodat ik mijn rugzakje kan pakken en mijn tanden kan poetsen.
Om 07:30 uur vertrekken we met de metro naar het Tianmen plein. Bij de uitgang is het heel druk en inplaats van het plein op te lopen steken we de straat over en gaan in de rij staan voor de entree van de Verboden Stad. Het is waarschijnlijk zo druk omdat het vandaag de sterf dag van Mao Is. Het mausoleum van Mao staat op het plein. Vorige week is er nog een grote parade geweest ivm het eind van de tweede wereld oorlog 80jaar geleden. Ook Poetin en Kim waren daarbij aanwezig. Op het plein staan dan ook twee enorme rode blokken waar de twee jaartallen in wit op staan.
Na een dik uur in de rij staan, onder bomen dus schaduw, kunnen we met onze paspoorten inchecken. Ook hier gaat de bagage door een scan net als bij de ingangen van elk metro station.
Mijn rugzak gaat helemaal leeg.
Dan kunnen we door naar de entree poort waar het portret van Mao hangt. Na de tweede poort moeten we weer in de rij voor paspoort controle en bagage check. Wat zou er nu van die 100 meter lopen verandert kunnen zijn in je bagage….
Om 10 uur zijn we dan eindelijk binnen. Ik geef de groep plattegronden met uitleg. En zelf loop ik met vier gasten dwars door de stad heen met de prachtige gebouwen, tronen, bij gebouwen voor de concubines en de tuin. Rond 12 uur is iedereen bij de uitgang en lopen we naar een restaurant. Daar bestellen een aantal gasten Peking Eend en ik heb een groente/fruit salade gegeten die zo groot was dat ik bijna plofte. Als je hier een schotel besteld krijg je die vrij groot omdat de bevolking meerdere gerechten bestellen en die gezamenlijk opeten. Maar wij bestellen steeds een gerecht per persoon. Veel te veel maar wel lekker.
We lopen door naar de metro en treinen naar de Lama Tempel.
Ik geef enige uitleg en we lopen met wierook in de hand naar binnen. Hier ook weer prachtig gedecoreerde tempel gebouwen met een beeld van de stichter van de gele kappen stroming binnen het Boeddhisme. Bij de laatste tempel staat het grootste beeld en komen we een aantal Tibetaanse vrouwen tegen. Twee gasten van de groep laten zich met hen vastleggen. En ook hier gaan ze geheel door de knieën voor het beeld. De wierook is op en we vertrekken naar de uitgang die gesloten is en we naar de ingang moeten.
Het is te laat om nog naar de Tempel of Heaven te gaan wel nemen we de metro naar die stop en gaan ergens wat drinken. Om vijf uur lopen we naar het Rode Theater waar de gasten een acrobaten show gaan bekijken. Ik blijf buiten wat rondlopen eet nog een klein hapje en sla vooralmuggen van me af.
Om 18:45 uur komen ze weer buiten en nemen we de metro terug naar het hotel. Zij gaan eten en ik ga pakken en vroeg naar bed.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00
[totalVisitorCount] => 622380
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 172
[author] => Anne-Marie
[cityName] => Peking
[travelId] => 530670
[travelTitle] => China Hoogtepunten.
[travelTitleSlugified] => china-hoogtepunten
[dateDepart] => 2025-09-04
[dateReturn] => 2025-09-22
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/237/923_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/051/269_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => beijing
)
[4] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109425
[userId] => 51269
[countryId] => 41
[username] => annemarieteuben
[datePublication] => 2025-09-06
[photoRevision] => 0
[title] => Vertrek.
[message] => Donderdag 4 september
En daar ga ik weer. Dit keer 16 dagen China Hoogtepunten.
Ik heb 12 gasten in de groep, een mooi klein groepje.
We zijn zondag nog naar Ameland geweest en dinsdag weer terug. Afscheid nemen en familie bezoeken die op vakantie is.
Vanmorgen de laatste dingen nog gedaan en rond 11:45 uur brengt mijn man me naar het treinstation in Leeuwarden. Volgens de app gaat er een directe trein maar ik geloof er niets van. Die app van de NS laat een treinreis zien rechtstreeks naar Schiphol en dat ligt er al tijden uit. We zullen zien waar ik strand. Het liefst heb ik altijd een rechtstreekse trein naar Schiphol zodat ik niet met mijn koffer hoef te slepen op de perrons.
Dit keer een transfer in München en dan naar Beijing. Daar mag ik als ik de koffer heb naar de metro. Ook daar moet ik een keer overstappen. Maar dan ben ik ook vlak bij het hotel. Ik hoop daar 5/9 rond 14:00 uur aan te komen zodat ik nog een douche kan nemen voor de afspraak met de agent.
Leuk na zoveel jaar, China was pas vorig jaar weer open na de corona, weer al het moois in het land te bewonderen. We gaan naar Beijing, Pingyao, Xian, Ping’an, Yangshuo en Hongkong.
We zijn nog niet vertrokken met de trein naar Schiphol, jaja direct, of er komt al een conductrice langs. En er wordt omgeroepen dat er in de stilte coupe niet gesproken mag worden, top!
Ik zie onderweg zwanen, ganzen, kraaien, schapen, koeien, mais, reigers, paarden.
De eerste 15 minuten zit erop,station Heerenveen.
Eenden, alpaca’s, pony’s, honden, windturbines, meeuwen, zonneparken.
Na Steenwijk en Meppel zijn we nu 13:11 uur in Zwolle aangekomen.
Duiven, Dinosaurussen, roofvogels, kat.
Naast me zit iemand te videobellen met gebarentaal, fascinerend.
Ooievaars, koolzaad, herten.
We stoppen nog in Lelystad, Almere en Amsterdam Zuid.
Net als Marssum bestaat Amsterdam dit jaar 750 jaar. Op het WTC Amsterdam Zuid staan ze daar bij stil in de vorm van banieren.
En dan na 2 uur en 14 minuten is daar station Schiphol. Het is half drie.
Met de roltrap naar boven, uit checken en naar de wc.
Daarna naar vertrekhal 1 waar ik bij balie 2 en 3 mijn koffer zelf kan inchecken. Ik ben ook meteen aan de beurt. Zodat was in de zomer wel anders. En dan op naar de security, ook daar is het niet super druk. Ik ben mijn haarspeld vergeten in te doen en moet nog een keer door de scan.
Daarna naar B23 via een wc om mijn water aan te vullen. Aangekomen bij B23 eenstekkerdoos gezocht zodat ik mijn mobiel kan opladen. Nou dat is even zoeken zeg maar één gevonden. Dus mijn mobiel ligt nu aan het infuus.
Nog 1:5 uur te gaan voor we naar München vliegen. Ik werk wat, laad mijn telefoon op en kijk wat om me heen.
Helaas we hebben vertraging en kunnen pas instappen op het moment dat de vlucht eigenlijk had moeten vertrekken. Ik heb stoel 21D, naast het gangpad en de tussen stoel blijft leeg. Dus alle ruimte. We krijgen onderweg een flesje water en een chocolade reepje.
Maar uiteindelijk vertrekken we dan met een half uur vertraging. Ik mag hopen dat de vlucht er korter over doet dan de 1:20 uur die er voor staat.
En dat gebeurd na 1:05 uur vliegen landen we op München.
Het duurt vreselijk lang voordat ik het vliegtuig uit ben en ik race naar de volgende gate. Gelukkig in de zelfde terminal. Het is uitzonderlijk rustig en ik heb zelfs niet door dat ik door de poortjes van de douane ga. Nou ja ik moet wel mijn paspoort door de zelfscan halen maar ook hier niemand te zien.
We checken op tijd in en ik heb stoel 34H ook aan het gangpad. Er zit een Chinees Engels sprekende jonge man naast me die volgens mij de hele reis spelletjes speelt op de pc.
Ik zet Bridget Jones deel 4 op en wacht op de maaltijd. Daarna een Estlandse film bekeken, bekroond op Rotterdam Film Festival maar de clou ontgaat me geheel.
Vrijdag 5 september
Het laatste half uur kijk ik pas als ik wakker wordt ongeveer 1,5 uur voor aankomst. Het avond eten was lekkerder dan het ontbijt.
En dan landen we op Beijing Capital Airport. Kist uit, lopen naar de uitgang…..nee treintje naar andere terminal, door de gezondheid check, douane en uiteindelijk de koffer.
Bij de uitgang hangt keurig een A-vier met mijn naam aan de reling. En zo maak ik kennis met de agent. Eerst een simkaart aanschaffen. Ik heb een oudere telefoon dus kan geen esim kopen. Hij brengt me al kletsend naar het 5L hotel.
Soms let hij niet op omdat hij met zijn mobiel bezig is. Ik spreek via zijn telefoon met een collega die ook in Beijing is, gezellig. We staan wat in de file en komen een uur later bij het hotel aan wat vlakbij De Broek van Rem Koolhaas is gelegen. Ooit ben ik vanuit de binnen stad naar dit gebouw gefietst. Toen stonden er niet zo veel gebouwen rond De Broek dan nu.
Het hotel zit in een enorm winkelcentrum en we hebben moeite het te vinden maar zie daar de dames van de informatie….
Inchecken, oeps niet gereserveerd voor mijn pre nachten, regel regel en de agent uitzwaaien. Even landen in kamer 481 en uitpakken. Ik ben hier 5 nachten.
Bij de receptie vraag ik mijn ontbijt tickets, oeps ook niet geregeld, gaat lekker.
Maar na een appje naar de agent is dat ook geregeld.
Maar even een rondje wandelen. Eerst maar eens pinnen en dat lukt niet.
Daarna op zoek naar de Chinese Daiso maar kan ik niet vinden in de kolossale winkelcentra. Ik moet een Chinees goedgekeurde powerbank kopen en begeef me maar naar de dames van de informatie. En ja hoor daar is de winkel. Powerbank gekocht en afgerekend met wechat pay.Makkelijk! Wordt met de creditkaart verrekend.
Ik eet bij een restaurant waar je een bedrag betaald en maar kunt opscheppen. Zo probeer ik allerlei lekkere gerechten. Gewokte kool met peper, ei met tomaat, sla, gewokte boontjes met lotus, rijst en meloen na.
Dit alles koste me Y22,90 dat is €2,74.
Daarna loop ik terug naar het hotel, moe maar voldaan. Tegen 21:30 uur val ik in slaap in een enorm groot bed.
Zaterdag 6 september
Vannacht een keer wakker geweest omdat ik naar het toilet moest. Daarna werd ik wakker van de wekker. Het is 07:30 uur. Ik neem een uitgebreide douche en ga naar het ontbijtrestaurant.
Het is een uitgebreid buffet, ook met brood en yoghurt.
Ik kies Chinees eten en vul dit aan met sla, tomaat en gebakken ei.
Thee en sinaasappelsap erbij en ik kan er tegen aan. Voor de lunch neem ik nog een gekookt ei mee.
Nog even tandenpoetsen en mijn tasje van de kamer afhalen en om 08:45 uur sta ik buiten. Bij het metro station Guomao koop ik een kaartje naar Tianmendong Station. Ik reis met lijn 1 en betaal Y3, €0,24.
De metro is stampvol en bij de uitgang worden we geleid naar de ingang van de Verbodenstad. Maar daar wil ik niet naar toe en al helemaal niet in zo’n lange rij. Ik loop tegen de stroom in en wordt door een boa terug geschreeuwd met de megafoon maar loop stug door. Ik wil naar het Tianmen plein maar ook daar wordt het wandelverkeer geleid en en staat ook hier een mega lange rij. Daar heb ik geen zin in. Dus loop ik weer naar de metro en trein naar de Lama Tempel. Ook hier druk maar te doen.
Met mijn kaartje van Y25 loop ik naar binnen. Heel mooi weer om in een tempel van de Geel kappen te zijn. Rechts hangt een mevrouw uit een raam en krijg ik een bosje wierook. Bij het eerste de beste wierookvat steek ik de hele bos in brand en zet er drie in een wierookvat voor de eerste beelden……maar al brandend wordt ik geweigerd in tempel twee.
Ik gooi de hel stapel in vat 1 en loop verder. Jammer zo heb ik geen stokjes meer voor de laatste en mooiste twee tempels.
Het begint warm te worden en aangezien ik geen plekje in de schaduw kan vinden loop ik naar de uitgang.
Nog even naar de Confusies Tempel waar ik niet in ga maar even de toegang prijs check. Met de metro naar het zuiden om de Tempel of Heaven te bezoeken. Hier hoor ik Nederlands bij de ingang. Voor Y34 mag ik het park in en een bezoek aan de Tempel brengen. Dit is zo’n prachtig rond tempel gebouw. Schitterend beschilderd en de drukte valt mee. Ik begin moe te worden en lus wel wat te eten.
Onder de parel markt is een foodcourt en ik bestel een bord dumplings. Anders dan in Japan kun je ze hier vegetarisch bestellen. Ik doe met lente ui en ei. Goede keus maar om me nu 18 dumplings te geven is een beetje te veel van het goede. Ze smaken me prima en dat voor Y20, €2,40. Ook hier kom ik Nederlanders tegen. Na dit heerlijke maal ga ik terug naar het hotel om nog te werken.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00
[totalVisitorCount] => 622380
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 156
[author] => Anne-Marie
[cityName] => Peking
[travelId] => 530670
[travelTitle] => China Hoogtepunten.
[travelTitleSlugified] => china-hoogtepunten
[dateDepart] => 2025-09-04
[dateReturn] => 2025-09-22
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/237/574_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/051/269_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => vertrek
)
[5] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109164
[userId] => 383868
[countryId] => 41
[username] => rollingmetal
[datePublication] => 2025-08-19
[photoRevision] => 0
[title] => Het unieke actievoordeel van Nederlands weer
[message] =>
Door de jaren heen had ik op het Euraziatische continent al fietsend een denkbeeldige lijn getrokken van Nederland naar Singapore. Er ontbraken nog twee stukken in die lijn en die gaten wilde ik dit jaar dichtrijden. Na een lange aanloop kon ik nu bijna het grootste gat, tussen Sary-Tash in Kirgizië en Xining in China, gaan vullen. In Osh boog ik me over de details van dat traject, dat ik al jarenlang van plan was te rijden. De domper volgde snel. De Chinese douane bevond zich op 138 kilometer van de grens. Het was niet toegestaan dat stuk te fietsen. Ik moest een bus nemen. Daarmee viel het traject vanaf Sary-Tash in één keer af. Ik wilde iedere meter op eigen kracht afgelegd hebben. Ik zou nu over de Torugart-pas China in moeten. Dat betekende een lange omweg door de bergen, over slechtere wegen, en een deel van dat traject had ik al in tegengestelde richting gereden, vorige week van Jalal-Abad naar Osh (100 km) en in 2016 van Kazarman naar Jalal-Abad (150 km). Maar het was de enige optie die ik hier in Osh nog had.
Ik had nog steeds te kampen met een ontregeld ingewand als gevolg van antibiotica, en ik bracht mijn voornemen om dit recht te zetten met behulp van wodkabiotica in de praktijk. Maar het hielp niet. Ook mijn fiets had diverse ontregelde ingewanden en ik ging op zoek naar de fietsenzaak die het best aangeschreven stond, al was de spoeling dun. Het zat niet mee. De wijk waar de fietsenzaak zich had moeten bevinden werd afgebroken en van de fietsenzaak was geen spoor meer. Verder waren er alleen nog fietswinkels waar een wereldfietser weinig méér van zijn gading vindt dan een set plakkers. Ik sloot mijn verblijf in Osh af met mijn inmiddels traditionele sightseeing. Deze stad bood me een alleraardigst groot park met kermisattracties, en een grote markt. En toen, na zeven nachten, begon ik aan mijn onzekere tocht naar China. Was ik er nu wél klaar voor om weer zware bergtrajecten te rijden en hitte te weerstaan? Ik wist het niet. Ik ging het gewoon proberen.
Ik lunchte bij een winkel, op de stoep. Ik had weinig honger en hield het simpel met een stuk kaas en een cola. Mijn omgeving had daar andere gedachten over. Een jongetje kwam een belegd broodje brengen. Het meisje van de winkel bracht koffie. Een jongen bood een stoel en tafel aan op een nabijgelegen terras, maar ik zat goed. Later reed ik verder in de richting van Jalal-Abad en nam opnieuw het alternatief voor de tolweg: een lange landschappelijke weg die door enkele dorpen voerde. Voor het eerst sinds Turkije kreeg ik te maken met vervelende jongetjes. Eerst probeerden ze de weg te blokkeren, maar dan komt de Leopard-tank in mij naar boven. Later kwamen ze me achterna op een gemotoriseerd vehikel, haalden me in en bleven voor me rijden, ‘money’ roepend. Toen er een drempel was haalde ik hen weer in en sneed ze daarna steeds de pas af, tot een volwassene ze tot de orde riep. Verderop fietsten kinderen mee en reden voor mijn wielen, of renden mee en trokken aan mijn bagage-elastiek. Wat zat er hier in het drinkwater?
Ik reed door Jalal-Abad, dat overhoop lag door werkzaamheden, en daarna langs een eindeloze rij woningen en bedrijven langs de weg. Negen jaar geleden kwam ik van de andere kant en sliep pal vóór mijn meerdaagse stop in Jalal-Abad hier in de natuur. Waar was die natuur? Ik sloeg een weg in en vond tussen de landbouwgronden een hoekje met bebossing. In de verte hoorde ik kinderstemmen, honden, machinaal geluid en later een disco. In de tent opende ik een pot met een oranjerode groentemix. Het was sambal. Ik sloot de pot en at gedroogde pruimen.
Hoe anders was het beeld in de ochtend na die lawaaiige, zinderende avond. Het was zalig rustig, ik lag goed beschut tegen de zon en sliep lang. Toen ik weer fietste realiseerde ik me hoezeer ik het fietsen in de bewoonde delen van Kirgizië waardeerde: volop vriendelijke mensen en zó veel supermarkten in allerlei formaten, zó veel koelkasten met koud vocht. En restaurants. Ik nam een degelijke maaltijd in een van de betere restaurants (€4,16 incl. een pot thee). De taak die me daarna wachtte had lichter kunnen zijn als ik de nieuwe, geasfalteerde weg naar Kazarman had kunnen nemen, maar de tunnel was nog niet klaar (planning: 2019). In het voorlopig laatste dorp Joon Kunggöy deed ik een aanval op de eveneens voorlopig laatste koelkast en toen moest ik eraan geloven. Er moest gewerkt worden. Het viel me niet tegen, zelfs nu het asfalt verdwenen was en ik iedere minuut een stofdouche kreeg van passerend verkeer. Op een klim vond ik nabij een verzameling bijenkasten wat ruimte voor de tent. Het was een mooie stek in het groen, tussen steile bergwanden, en het was al vroeg koel. Maar mijn weg leidde naar het oosten en dus vond de zon me snel weer, tussen die steile bergwanden door. In het vroege daglicht gruwde ik van mijn vooruitzicht. Ik moest 1300 meter omhoog over gravel. Ik reed vijf kilometer en had het geen moment naar mijn zin. Het was alleen maar zwaar. Als dit de enige klim was, was het leed nog te overzien, maar na Kazarman zou er een nieuwe zware klim volgen naar Naryn, en na Naryn zou er een nieuwe zware klim volgen, in twee delen, naar de Torogurt-pas, waar de grens met China lag. En was het echt zeker dat ik fietsend China in kon? Wat was ik eigenlijk aan het doen? Ik ging in een wei op een grote steen zitten. Ik wilde geen overhaast besluit nemen, want omkeren had grote consequenties. Een uur lang dacht ik na. Ik had al het plezier in klimmen verloren, klimmen was op zijn best draaglijk, zoals gistermiddag. En ik twijfelde of ik überhaupt de kracht zou hebben om deze top te halen. Ik wilde dit niet meer. Ik keerde om. Terug bij de koelkast in Joon Kunggöy ontmoette ik Bruno, een Belgische fietser die momenteel meer ambitie tentoonspreidde dan ik. Hij was in de ochtend vanuit Osh vertrokken en ging de volgende dag de volledige klim doen. Ik reed terug naar Jalal-Abad en verder. Het is dat fietsen gratis is anders had ik een abonnement genomen voor dit traject. ’s Avonds lag ik in de heuvels langs de weg naar Osh. Het was vies heet in de tent en rond enen lukte het me in slaap te vallen.
Ik werd wakker en had nu een airco in het vooruitzicht. Dat beviel me stukken beter. Ik nam weer het alternatief voor de tolweg en ontmoette nu vriendelijk volk in plaats van vervelende ventjes. Ik at weer spagetti bolognese in het Italiaanse restaurant met wifi en boekte een kamer voor voorlopig twee nachten op mijn vertrouwde adres in Osh. Op de weg daarnaartoe nam ik eens een dubbele Gorilla, de populairste energydrink in Kirgizië én Kazachstan. En verdomd, deze dosis had bijna het effect dat cola ooit op me had. Ik verzonk een tijd lang in gedachten terwijl ik door de heuvels klom. Ik had iets gevonden dat me weer afleidde van het zware werk.
Op mijn vertrouwde adres had ik nu een driepersoonskamer. Na een douche, een maaltijd en koffie boog ik me over mijn situatie. Er waren hier geen zinnige opties meer. Ik zat hier klem en ik moest Kirgizië per vliegtuig verlaten. Maar waarheen ging de vlucht? Ik testte of enkele wilde fantasieën haalbaar waren, maar in die landen was het evengoed heet, óf augustus was net de maand met de meeste regenval óf ik moest minstens vier keer overstappen. Beter kon ik mijn tocht gewoon voortzetten, maar dan noordelijker, in een koeler, vlakker gebied. De meest logische bestemming was Kazachstans hoofdstad Astana: goed en goedkoop bereikbaar, overdag 26°C en ‘s nachts 16°C. Ook vanuit Astana kon ik naar Mongolië rijden, en verder naar Xining. Ik had in 2016 van Astana naar o.a. Jalal-Abad gefietst, dus die lijn stond al op de kaart. Sterker nog: Astana vormde nu een vreemd open einde op mijn fietslijnenkaart omdat ik er destijds naartoe vloog vanuit Roemenië. Nu kon ik dat losse eindje gaan verbinden met dat andere losse eindje in China. Ik was er snel uit. Ik had het grote geluk dat Osh, net als Atyrau enkele maanden geleden, een nieuwe bestemming was van Air Astana. Er ging een vlucht op zondag, over een week. Ik had nog even de tijd.
Na een vroege lunch werd er geklopt. Het was het tienermeisje dat bij de staf hoorde en een beetje Engels sprak. Ze bracht een warrig verhaal, maar het kwam erop neer dat ze meende dat ik voor een bed betaald had, niet voor een kamer. Het zou plots erg druk worden en ik zou mijn kamer moeten delen. Wat was dát nou? Wat kregen we nu ineens na in totaal acht nachten? Ik kon bewijzen dat ik voor een kamer betaald had, maar de reserveringsbevestiging was in het Nederlands. Er kwam een vrouw bij. Ik kon kiezen; kamer delen of geld terug en vertrekken. Met het volk dat ik hier incidenteel zag, meestal groepen nurkse mannen, zou ik geen kamer willen delen. Een betaalbaar alternatief was er ook zo gauw niet voorhanden in Osh. Het aardige was dat ik vlak nadat ik de eerste keer hier een kamer geboekt had een Spaanse fietser had ontmoet die me een fietsershostel in Osh had aanbevolen. Ik zei toen dat ik al voorzien was, maar dat ik de naam zou onthouden. Later was het licht gaan knagen dat ik alleen in een kamer zat en niet in dat fietsershostel. Dit was alsnog mijn kans. Met soortgenoten wilde ik mijn kamer wel delen. En dus ging ik alsnog naar het Park Hostel. Ik kreeg een bed in een zespersoonskamer (drie stapelbedden). Tot mijn vreugde had ik een gordijn voor mijn (beneden)bed, dat gaf dan toch wat privacy. De kamers lagen rond een binnenplaats, waar veel motoren en fietsen rond de zithoeken stonden. Er was een biljarttafel en een keuken met een wasmachine. Ik dumpte mijn spullen, deels in een locker, deels onder en naast het bed en sprak met enkele fietsers. In de avond bekeek ik de grensovergangen tussen Kazachstan en China. Er waren er vier die ik kon gebruiken, maar men kon me verplichten een bus te nemen. Zoals bekend was dat voor mij onacceptabel. Het was onmogelijk om op het internet duidelijke informatie hierover te vinden. Ik kon het beste de noordelijkste grensovergang mijden, want die lag te ver van de overige grensposten, waar ik op aangewezen zou zijn als ik niet fietsend de grens over mocht. Toen ik dat eenmaal bepaald had deed ik voor de aardigheid onderzoek naar de laatste keer dat ik een kamer deelde. Ik kon me niets herinneren van gedeelde kamers in Afrika (2019) of Europa (2020) dus moest het Zuid-Amerika zijn, en wel Argentinië of Chili. Het bleek een eendaagse blogstop te zijn geweest in San Pedro de Atacama, Chili, op 7 februari 2018. Dik zeven jaar had ik niet meer op een slaapzaal gelegen.
Ik kocht een ticket. Ik had een vlucht naar Alma-Ata van 18.35 – 19.00 (uur tijdverschil) en een van 23.10 – 0.50 naar Astana. Omdat ik weer met Air Astana vloog waren alle voorwaarden bekend en hoefde ik opnieuw geen doos te regelen. Vanwege mijn nachtelijke aankomst boekte ik geen kamer, maar zou die wel nodig hebben om me officieel te laten registreren.
Altijd dacht ik dat hostels waar veel soortgenoten waren garant stonden voor veel interactie. Inmiddels wist ik dat niets gegarandeerd was. Ik had wat Italianen gezien die zich groepeerden, en erg jonge reizigers zochten elkaar ook op, maar er leek niets groters te ontstaan dan dat. Er was weinig levendigheid in de avond. Een plek als deze heeft een grote eettafel nodig of een barretje. En mensen die in het middelpunt staan en anderen verbinden. Deze plek was net een duiventil, vol eenlingen en duo’s. Tegelijkertijd ervaarde ik dat de kloof tussen mij en Kirgizië vergroot werd nu ik in een westers bastion zat. Ik had niet veel interesse meer in de (warme) buitenwereld. Het hoofdstuk Osh had ik al afgesloten, een week geleden. Met mijn lijf zat ik bij de airco, met mijn hoofd zat ik opnieuw in Kazachstan. Ik bracht mijn tijd vooral lezend door. Als ik erin slaagde het lijvige werk ‘The State of Africa: A History of the Continent Since Independence’ van Martin Meredith uit te lezen, dan kon ik het achterlaten en met een kilogram bagagewicht minder gaan vliegen. Ik kan het boek van harte aanbevelen aan liefhebbers van horror (enkele trefwoorden: Rwanda, Somalië, Idi Amin, Charles Taylor, Mobutu, Mengistu, Mugabe, Bokassa). Uiteindelijk vond ik een mooie plek voor het boek op het dressoir bij de biljarttafel, tussen enkele kunstwerken.
Het voelde goed om het vliegdraaiboek al eens doorlopen te hebben, maar ik vond het desondanks een vermoeiende gedachte om pakweg twee dagen in de weer te zijn – ik wilde in Astana alsnog de fietsonderhoudsbeurt laten plaatsvinden – voor ik weer op weg kon. Op de luchthaven werd ik verrast met een scanner bij de ingang. De fiets moest er doorheen en dat lukte pas na enkele aanpassingen. Ik had het vaker meegemaakt. Zou de fiets daadwerkelijk geïnspecteerd worden bij een scan of is het zuiver een kwestie van drammen? Ik heb het idee dat het het laatste is. Duwen, proppen, en als-ie erdoor is is de regel opgevolgd. En daar gaat het om. Met huishoudfolie maakte ik weer mooie kunstwerken van mijn fiets en bagage en in Astana pakte ik ze weer uit. Na een maaltijd van brood en worst ging ik buiten op zoek naar een slaapplaats. Het was net drie uur geweest en in het oosten zag ik al licht verschijnen. Er waren stukken bos in de omgeving van de luchthaven, maar het duurde even voor ik een stuk bos had gevonden waar ik een aantal uren ongestoord zou kunnen slapen. Om vijf uur lag ik, en ik sliep tot half negen.
Ik vond het nog te vroeg om een hotel te zoeken; ik kon beter eerst het fietsonderhoud afhandelen. Ik fietste vijftien kilometer naar het centrum. Ik had twee veelbelovende adressen en reed naar de eerste op een industriepark. Open van dinsdag t/m zondag, zo maakte ik op uit een bordje achter het glas. Als u aandachtig gelezen heeft weet u welke dag het vandaag was, en anders is het eenvoudig te raden. Ik reed enkele kilometers naar de tweede fietsenzaak, maar die leed aan hetzelfde euvel. Ik wilde per se naar een van deze twee zaken, dus moest ik een dag geduld hebben. Ik ging op zoek naar onderdak. Dat ging bepaald niet soepeler. Ik had zes adressen genoteerd, maar de eerste drie hostels moesten zich ergens in grote flatgebouwen bevinden zonder dat ik ergens een aanduiding kon vinden. Bij nummer vier en vijf kon de fiets alleen buiten op straat geparkeerd worden. Bij nummer zes kon ik, na heel veel communicatiestoornissen en tegenstrijdige informatie, terecht. Het betrof hier een zogenaamd capsulehotel; je stapelbed was hier een luxe, afgesloten capsule met vele elektronicasnufjes. Het interieur van dit hotel zag er met het vele neonlicht prachtig uit. Het was een interessante ervaring hier te verblijven, maar hoe langer ik hier was, hoe negatiever je dit op kon vatten. De beloofde airconditioning in de capsule was een miniem beetje ventilatie dat naar het plafond blies. Ik zag hoe de temperatuur in de capsule in snel tempo naar dat van mijn lichaam bewoog. Hierin slapen zou dodelijk zijn. In de doucheruimte was het smoorheet. Er was een ruimte met wasbakken, maar ik kreeg er geen water uit de kranen. De ruime keuken was de enige plek waar het uit te houden viel op deze warme dag, maar alleen nadat ik mijn shirt omwisselde voor mijn gele hesje. Er was een ‘schoenen uit’-beleid en dat is riskant als je hotelgasten hebt die een zeer actief, sportief leven leiden en altijd dezelfde schoenen dragen. Mijn schoenen waren biowapens en konden al in enkele minuten mijn sokken en voeten besmetten met hun vernietigende bouquet. Een en ander had consequenties voor de verstandhouding tussen mij en een Russische jongeman die wat Engels sprak. Ogenschijnlijk was het een heel vriendelijke jongen, maar in werkelijkheid een vreselijk type met een vervelende manier van redeneren. Hij begon met een nogal direct verzoek of ik me kon wassen. Ik vertelde hem over mijn welwillendheid, maar ook over de vele tekortkomingen van dit hotel waar ik op gestuit was. Hij vond dat ik niet te veel mocht verwachten van dit hotel omdat het met 9 euro het goedkoopste hotel van Astana was. Ik liet hem op booking.com accommodaties zien van 4 euro, 6 euro, etc. Het waren er negen. ‘Ja, maar wat is nou het verschil tussen 6 euro en 9 euro?’(Truc 1: mijn antwoord manipuleren in zijn voordeel door niet het laagste getal noemen dat ik noemde. Truc 2: zijn bewezen ongelijk wegwuiven.) Hij beweerde dat alleen op de vrouwenslaapzaal airconditioning was beloofd. Ik toonde hem de informatie over de mannenslaapzaal en wees op het woord ‘airconditioning’. ‘Ja, maar het ís er ook wel. Het ziet er alleen niet uit zoals jij verwacht. Het is een ouderwets systeem dat niet goed zichtbaar is. (…)’ (Truc 1: zijn bewezen ongelijk negeren. Truc 2: een niet te controleren lang lulverhaal ophangen.) The Incredible Bullshitting Man, zoals ik hem in gedachten doopte (naar een scène uit het televisieprogramma Alas, Smith [e-38] Jones), verdween weer, onverrichterzake. Ik had eerder met moeite een supermarkt gevonden en eten gekocht, maar ik had deze avond geen honger, alleen dorst. In de nacht sliep ik met mijn capsule wijd open.
De hitte in dit hotel eiste zijn tol: ik kreeg opnieuw last van buikloop. Gelukkig had ik nog pillen van mijn vorige verblijf in Kazachstan. Het was nu koeler en ik kon douchen. Daarna wachtte me een verrassing: mijn capsuledeur werd door iets in de capsule geblokkeerd en ging nog maar enkele decimeters open. De helft van mijn uitrusting bevond zich nog in de capsule. De vorige dag had ik bij de receptie te maken gehad met een ongeduldige, onnozele jongen en een humeurig dik mens, maar nu zat er een vriendelijk meisje dat Engels sprak. Gelukkig was ze tenger genoeg om door de nauwe doorgang in de capsule te kruipen om daar tegen het blokkerende capsuleonderdeel te duwen en de deur te openen. Ik kon dit hotel gaan verlaten. (P.S. Mijn officiële registratie - een verantwoordelijkheid van het hotel en de hoofdreden van mijn verblijf hier - is hoogstwaarschijnlijk nooit uitgevoerd. Voor de zekerheid had ik bij mijn entree alsnog gereserveerd via booking.com om een bewijs te hebben dat ik hier had overnacht, maar het hotel heeft achteraf booking.com laten weten dat ik niet op ben komen dagen.)
Ik bevoorraadde me voor een lange nieuwe tocht en bezocht opnieuw de fietsenzaak die ik gisteren als eerste aandeed. Ik had contact gehad met Bike4Travel, mijn vertrouwde fietsenzaak in Rotterdam, en zij hadden me geadviseerd om niet door te rijden met mijn niet goed bevestigde achterdrager.Als de schroefdraad in het frame niet meer bruikbaar was, wat het geval was, kon de drager na het boren van een gat ook gemonteerd worden op een aluminium plaat die zich aan de linkerkant bevond. De taak was echter te complex voor deze fietsenzaak en ik werd verwezen naar een andere fietsenzaak, Velo Master, die toevallig mijn tweede keus was. Tegen enen was ik er en om kwart voor zeven liep ik weer naar buiten. Ik had nog niet eens geluncht. Mijn drager was naar wens bevestigd, mijn trapas vervangen en ik had nu een grote verzameling reserveonderdelen voor de maandenlange tocht door Mongolië en China.
Astana is overigens een mooie, nette stad. Een van de mooie aspecten van het reizen is dat je soms op beschavingen stuit. Het had zullen regenen, maar het was de hele dag droog geweest en zo’n 22°C. Ik reed een bos in, niet ver van het vliegveld. Ik had in de tent mijn eetlust weer terug en at haring en bonen. Het was goed om weer onderweg te zijn. In de nacht werd ik verrast. Half slapend liet ik wat lichaamsgas passeren. Dit was echter een bijzonder gas: het betrof hier een vlóéibaar gas. Een straal ‘golden brown’ – van een ander soort dan waarover The Stranglers zingen – spoot naar buiten. Ik was meteen goed wakker en probeerde de schade te beperken, maar slaagde erin mijn onderbroek, slaapzak, slaapmat en linkerhand te bezoedelen. Gelukkig was dit de start van mijn tocht en kon ik over een week of drie alweer douchen. Ik kon me zo gauw geen grotere misère voorstellen. Toch kon het nog erger. Toen ik met papieren zakdoekjes en water de meeste schade had tenietgedaan, voelde ik dat de evacuatie nog niet voltooid was. Ik mocht naar buiten voor een nieuwe golf, en buiten… wachtte me het vochtige, zomerse muggenbos. Het was hier net Zweden. Ik vroeg aan het opperwezen: ‘Yo, kan de ellendegraad een tandje omlaag?’ Maar er zou de volgende ochtend nog meer volgen.
Ik ging de weg op maar merkte dat mijn banden wel wat lucht konden gebruiken. Ik pompte de achterband op. Ik liep naar mijn voorband en toen donderde de fiets om. Dat verbaasde me, maar niet meer toen ik de oorzaak zag. Ik wist al maanden dat mijn Pletscher Esge-standaard ieder moment kon breken. Er zat speling in, speling die ik niet kon verhelpen, waardoor de fiets nooit stabiel stond. Altijd moest ik ‘m voorzichtig neerzetten, soms met een steen onder de standaard, terwijl deze standaard in het verleden oersterk was. Ik deed er normaal gesproken anderhalf jaar mee. En nu? Nog geen zes maanden. Ik mocht nu maandenlang zonder standaard reizen, want degelijke standaarden vind je onderweg niet. Die vind je, zo blijkt nu, zelfs niet meer in Nederland.
Waar ging ik naartoe? Ik ging op weg naar grenspost Bakhty. Daarvoor moest ik een grote omweg maken via Pavlodar in het noordoosten. De wegen lagen nu eenmaal niet anders. Een bijkomend probleem is dat menige weg in Kazachstan in de afgelopen jaren tot snelweg is gepromoveerd. Het is daar nu verboden te fietsen. Ik moest nu ook met een omweg naar Pavlodar, via Karagandy in het zuidoosten. Om het nog leuker te maken was ook de hoofdweg naar Karagandy, waarop ik in 2016 al eens reed, een snelweg geworden, dus moest ik via een omweg naar Karagandy. Hemelsbreed bedroeg de afstand naar Bakhty 1100 kilometer, met de auto ruim 1400 kilometer en met de fiets ruim 1800 kilometer. Een leuk klusje. De hitte van mijn stedelijke hotel lag ver achter me; het was ideaal fietsweer en het incidentele buitje deerde me niet. Om me heen zag ik landbouw en steppes. Een stier trachtte een stier te dekken, maar nadat ik met mijn ogen geknipperd had was het evenement voorbij. Ik vond het al bijzonder om één stier te zien. In Nederland overkwam me dat nooit; daar komen stieren bijna alleen voor als kalfsvlees. Aan het eind van de dag kampeerde ik op een mooie stek onder bomen vol lawaaiige kraaien. Ze werden stil toen het donker werd.
Rond lunchtijd ging ik een nederzetting in om energydrinks te scoren. Ik mocht lang zoeken, maar vond ze wel. Ik kon ze goed gebruiken want de weg ging op en neer en bij elkaar klom ik honderden meters, en later kwam ik op gravel te rijden. Naast deze geleende energie was er een geleidelijke terugkeer van kracht, conditie en spirit bij deze ‘Nederlandse’ temperaturen. Na een nacht in een tussen akkers gelegen klein bos fietste ik naar de stad Temirtau, vulde mijn voorraad voedsel aan en lunchte in een park. Ik ging een gok wagen: ik ging niet verder naar Karagandy, maar in plaats daarvan binnendoor naar mijn vervolgroute. Op mijn kaart was een stroom te zien met daarover een brug. Die brug moest er echt zijn, en bruikbaar zijn, anders wachtte me een forse omweg. Ik reed door een industriegebied, een soort Maasvlakte, en door een lange leegte. Uiteindelijk kwam ik uit bij twee bruggen: een nieuwe, die nog niet af was, en een oude voetgangersbrug die nog solide genoeg was om met de fiets overheen te gaan. Dat was een opluchting. Na Botakara nam ik de afslag in de richting van Pavlodar. Zojuist was het nog te druk, nu was ik alleen. De avondzon scheen over het gele land en de heuvels op de achtergrond. Ik reed met muziek op. Het was geweldig. Ik zat goed in mijn vel. Ik raakte echt in vorm, mijn ingewanden leken zich normaler te gaan gedragen en het plezier en de motivatie waren volop terug. Het was een goede keus geweest om mijn tocht noordelijker voort te zetten. Om half acht zette ik mijn tent op in de steppe.
In de nederzetting Kernei ging ik tegen twaalven op zoek naar een winkel voor mijn energyshot, maar bedacht me en stopte deze dag tijdig mijn missie. Ik had onlangs opnieuw geleerd hoe zoiets in zijn werk gaat. Eerst zou ik een mens moeten zien te vinden, wat nogal een opdracht was in dit soort spookdorpen, en daarna zou ik hem of haar moeten zien te bewegen mij naar de persoon te brengen die de sleutel had van de schuur, kelder of grot waar zich een plank met wat dranken en etenswaren bevond. Ik wilde geen uur opofferen aan twee blikken energydrink. Ik reed anderhalve kilometer terug naar de hoofdweg en lunchte langs de kant. Halverwege de middag werd ik verrast door de aanwezigheid van een restaurant met daarnaast twee yurts. Buiten stonden blikken energydrink uitgestald. Ik kon alsnog mijn shot krijgen. Eenmaal weer onderweg gaf een Aziatisch stel me een tasje groenten – wortel, tomaten en komkommertjes – en brood. ’s Avonds kampeerde ik in de steppe en moest een sweater aantrekken tegen de kou. ’s Nachts werd ik wakker door een vreemde chemische lucht, een soort zurige verflucht. Ik stond hier in het niets; waar kwam die lucht in godsnaam vandaan? Later zou ik die geur opnieuw ruiken; het zou de geur blijken te zijn die vrijkwam bij het verhitten van teer voor wegonderhoud. Ik stopte oordoppen in mijn neus en sliep verder.
Met nog geen 15°C op mijn fietscomputer deed ik toch maar eens een (regen)jas aan. Ik koerste af op de snelweg naar Pavlodar en nam nu een alternatieve route. Een man waarschuwde me: ik moest een andere weg nemen. Het was niet duidelijk waarom, en de enige andere weg was de snelweg, waarop ik niet mocht rijden. De dag liep op zijn einde en ik was ongeduldig. De man had veel te veel tijd nodig om zijn punt duidelijk te maken. Zo belde hij iemand op die ook maar drie woorden Engels kende: ‘Road is….. Other road!’ Ik verontschuldigde mezelf en reed acht kilometer door, tot vlak voor het dorp Kudaikol. In de avond keek ik op de kaart. Ik zag dat er een brug was op veertig kilometer. Als die brug ontbrak moest ik veertig plus acht kilometer terug en was ik een dag kwijt. Het risico was te groot. Ik had gezien dat de man een plattelandsweg ingeslagen was; waarschijnlijk was hij hier goed bekend. Hij verkocht vast geen lulkoek. Morgen ging ik omkeren.
Ik nam de snelweg. Aan niets was te merken dat dit géén snelweg was. Ik zag groene borden, het snelwegicoon, gladde wegen, snel verkeer en vangrails. Ik was volslagen illegaal bezig. Door het goede asfalt haalde ik een snelheid van 30 km/u en op deze manier was het traject in 16 minuten voorbij. Ik had geluk, er was geen politie. En zo kwam ik terecht op de lange, mooie, rustige weg naar Aksu. Ik had wilde natuur om me heen maar ook velden met zonnebloemen en koolzaad. Na 54 kilometer moest ik de brug passeren die mijn huidige weg met mijn weg van gisteren/vanochtend verbond. Ik ging eens kijken. De brug was er, maar tussen mij en de brug was een afgesloten hek. Ik had eroverheen kunnen klimmen, maar was er aan de andere kant ook een hek? Voorbij de brug was slechts een kort stuk van een paadje te zien. Ik kreeg het idee dat ik een juist besluit had genomen. Dank u, meneer van gisteren. Ook de man die me korte tijd later overlaadde met voedsel bedankte ik. Enthousiast belde hij zijn vrouw, die Engels sprak, en er volgde een korte videobelsessie. Meer voedsel kocht ik in Aksu, in een winkelcentrum. Buiten dat winkelcentrum hoorde ik weer die typische reclameteksten uit speakers die ik al vanaf Aral in steden hoorde, het lokale equivalent van “Ga nú, en krijg tijdelijk gratis korting voor maar 3,95! Kom langs en profiteer alleen deze week van uniek actievoordeel en speciale voordeelacties!’
Ik kon nu via een directe weg zuidwaarts naar Semey, maar vertrouwde de militaire zone en de ondergrondse nucleaire testbases niet die op deze route lagen. Kon ik daarlangs? Was er straling? Ik ging het er niet op wagen. Ik nam een indirecte route. Ik reed 19 kilometer noordwaarts, daarna eenzelfde afstand oostwaarts over meerdere rivieren heen, en toen zuidwaarts, waarmee de stad Pavlodar, die ik had geschampt, in één keer achter me lag. Ik reed door tot er 144 kilometers op de teller stonden. Sinds de laatste uitputting tijdens mijn vorige verblijf in Kazachstan reed ik niet meer zo’n grote afstand op één dag. Ik was blij dat ik nu eindelijk, na een week, alleen nog de hoofdwegen hoefde te nemen en geen omwegen meer. Ik had nog 927 kilometer asfalt te gaan naar China. De tent kwam in een bescheiden stuk bebossing te staan, aan de rand van een stukje savanne.
Mijn achterband, die tot Georgië mijn voorband was geweest, liep op zijn einde. Er was een bolling zichtbaar bij de velg en dus kon ik een uitscheuring verwachten. Ik kon nog wel de dag voltooien, met maar liefst 162 kilometer op de teller. Ik eindigde de dag in een fraai natuurgebied, met bos en savanne, veel grootser dan de vorige avond. Ik had in het laatste licht een mooi uitzicht over die savanne. Achter me was er de schemering boven het lage bos, met een volle maan. Het was fantastisch.
Ik legde een verse Kenda-buitenband om het wiel. Kenda is wat je koopt als er geen westers merk voorradig is, en dat was het geval geweest in Astana. Rond het middaguur at ik een groot bord pasta in een restaurant. Ik begon de indruk te krijgen dat ik gemeden werd; het was dan ook al negen dagen geleden dat ik gedoucht had. Dit ging mijn laatste restaurant zijn. Ik reed een mooi traject langs vele bossen en ontmoette vrijgevige mensen: ik kreeg drie donaties op rij. Twee enigszins vreemde jonge snuiters (ze spuugden veel en lieten me wachten tot een telefoontje afgehandeld was) gaven me vijfduizend tenge (dik acht euro), een man en zijn zoontjes gaven me een zak broodjes met aardappelvulling en een vrachtwagenchauffeur voorzag me van een energydrink.
Ik herinnerde me ineens dat ik ook papieren wegenkaarten bij me had, van China en Mongolië. In de tent bekeek ik ze. Wat heerlijk overzichtelijk! Zonder eindeloos in- en uitzoomen zag ik in één keer de routes, woestijnen en hoogtelijnen. De Chinese kaart was wel incompleet, want Chinezen bouwen sneller wegen dan kaartenmakers kunnen bijhouden.
In Semey kocht ik twee nieuwe reservebanden (wederom Kenda); mijn voorband had weinig profiel meer en ik wilde daarnaast nog een extra band hebben. Ik ruilde de bossen weer in voor de steppe. Ik werd zweteriger en dorstiger; ik leek een andere klimaatzone bereikt te hebben (ik gok op ‘steppeklimaat’). Van een groep dolle vrouwen van middelbare leeftijd kreeg ik een originele gift: een grote goudkleurige spaarpot. Ik weigerde beleefd, maar accepteerde wel een aangeboden bruine boterham met worst en een bekertje jus d’orange. De volgende dag kocht ik in een geïsoleerd gelegen restaurant mijn energydrinks, maar hield me aan mijn voornemen en at buiten uit blik, op een houten bank. Prompt gaven meerdere mensen me geld om binnen te kunnen eten. Onderweg kreeg ik opnieuw een bijzondere gift: zelfbereide paddenstoelen en gekookte dumplings. De man in kwestie waarschuwde me voor dodelijke spinnen: ‘Na een beet heb je een half uur om een medische post te bereiken. Lukt dat niet dan sterf je.’ Gelukkig had ik een klein beetje kennis op dit gebied en wist dat het hoogst zeldzaam is, om niet te zeggen goeddeels onmogelijk, dat een spin een gezonde, volwassen mens doodt. Ik reed 137 kilometer deze dag, en wat resteerde was exact 300 kilometer naar China. Het was een vreemd idee dat ik daar bijna was, ondanks dat ik er al weken had zullen zijn, via Kirgizië.
In een met hekken omheind park in Ayagöz, een alleraardigste stad, lunchte ik in een hoek aan een tafel. Twee jongens bevonden zich op enige afstand en één stak zijn middelvinger op in mijn richting. Dat was ongebruikelijk in dit land. Maar spoedig kwam de aap uit de mouw. Het had niets met mij te maken. Twee meisjes passeerden me en één beantwoordde het gebaar van zojuist met een identiek gebaar. Het was eenvoudigweg baltsgedrag. Omdat dit een vroege lunch was permitteerde ik mezelf halverwege de middag een derde Gorilla, maar lag wakker in de nacht. Misschien moest ik niet te licht denken over die energydrinks. Bij een teveel aan koffie kon ik in de ochtend meestal nog wat slaap inhalen, maar zelfs dat lukte me nu niet. Wat ook mee ging tellen was de toenemende warmte nu ik steeds zuidelijker kwam: eenmaal weer fietsend stond er 38,5°C op de teller. Een dag later bereikte ik de top van een bescheiden klim en het was ronduit surrealistisch om uitzicht te hebben over de vertrouwde steppe en daarachter… wolkenkrabbers. Daar lag China. Ik reed naar grensplaats Bakhty en stuitte daarna direct op een slagboom en militairen. Ik mocht niet op de fiets verder; ik moest een bus nemen. Ik had China nog niet eens bereikt of er dreigde al een gat in mijn route naar Xining te vallen. Men was onvermurwbaar. Ik raadpleegde mijn telefoon. Ik mocht 243 kilometer gaan fietsen naar Dostyk, de volgende grensplaats. Ik keerde om. Er zou zo goed als niets langs mijn nieuwe route liggen. Ik moest eerst terug naar Makanshi, geld en voedsel inslaan en daarna dik 200 kilometer over een weg van onbekende kwaliteit gaan fietsen. Voor deze dag zat er niet meer in dan een terugkeer naar mijn slaapplaats van vanochtend. Toen ik daar was wachtte me een nieuwe vrijwel slapeloze nacht, de tweede in drie etmalen, en dat terwijl ik me, vroeg op de dag, beperkt had tot twee energydrinks. Het was genoeg geweest. Ik ging afscheid nemen van dat dubieuze goedje.
Voor ik de afslag naar het zuiden ging nemen reed ik eerst tien kilometer rechtdoor naar Makanshi en terug. Met vollere tassen en portemonnee fietste ik vervolgens een mooie, lege, dorre wereld in. Ik eindigde de dag op een prachtige plek, onder twee reusachtige bomen. Mijn nieuwe grensovergang lag nu op 110 kilometer. Zou ik China in een dag – een vrijdag – kunnen bereiken? Was er een weekendsluiting? Moest ik alles op alles stellen om tijdig aan te komen? Het lot hielp een handje: ik was al om vier uur wakker. Ik ging een poging wagen. Ik had ook niet veel langer kunnen slapen, want er gebeurde iets vreemds. De vredige ochtend werd verstoord. Snel naderde er een woeste storm. Een haring schoot los. Gehaast zette ik alle haringen vast, dook de tent in om alsnog regenkleding aan te trekken en zette daarna ook de scheerlijnen vast. Eenmaal weer binnen was de storm voorbij. Tot stof vergane paardenpoep was in mijn tent gewaaid. Toen ik weer fietste zag ik paarden draven. Wat een vrijheid hadden dieren hier. Als ik in Nederland paarden en vooral pony’s zag in die treurige modderige weitjes, zag ik ze vaak staan met een blik naar de grond die hun gedachten verraadde: ‘Kill me’. Hier lééfden paarden, net als koeien en de sporadische kamelen, die ik ook weer tweemaal had gezien sinds mijn rentree in Kazachstan. Ik reeg de kilometers aaneen en kwam bij een spoorwegovergang bij een meer. Na de overgang was het gedaan met de goede weg. Ik mocht acht kilometer fietsen over een puintraject - langs het meer en naar de weg die me naar de grens zou leiden. De omgeving was prachtig: woestijnachtig, ondanks het meer. De grillige bergen om me heen maakten het beeld anders dan voorheen, toen er hooguit glooiende heuvels waren. De puinweg naar de T-splitsing leek vlak maar was een venijnige helling. Eenmaal boven vond ik niet voor het eerst een dooie mus: een wc-gebouw met veel beloofde voorzieningen (winkel, babyverschoningsruimte), maar desondanks volledig ontruimd. Ik lunchte aan een picknicktafel. De weg naar Dostyk kende ellenlange lichte stijgingen – een zwaar traject. Dostyk was een langgerekte plaats, of eigenlijk leek dat zo door de vele containers op en rond het spoor en door de industrie. Ik liet deze plaats liggen en ging een poging wagen om de grens over te komen, al was het al vijf uur geweest en in China drie uur(!) later. Aangekomen bij de Kazachse grenspost kreeg ik van een militair weer dat vreselijke bericht. Fietsen naar de Chinese grens was niet toegestaan. Maar deze militair was erg geduldig en bleef zinnen voor me vertalen. Khorgas, de zuidelijkste grenspost in de rij van vier, was de enige grenspost waar fietsen toegestaan was, zo liet hij weten. Ik liet zien dat dat een omweg van 789 kilometer betekende. Het klonk als een uitdaging - ik had nog tien dagen - maar wel een die ik nog steeds liever vermeed. De militair toonde bezorgdheid. Ik kon het beste in Dostyk overnachten; het zou slecht weer worden. Ik was aanvankelijk eerder gedreven om nog vlot twintig kilometer af te leggen, maar dacht daarna aan mijn gebrek aan stroom en schone kleding. Misschien kon ik beter snel iets wassen en stroom laden en dan zonder verdere hotelovernachting naar Khorgas rijden. Na meer twijfel en bezorgdheid bij de militair maande hij me mee te lopen. Hij haalde er een hogere in rang bij. Ik kreeg nu alsnog een speciale behandeling. Het leek nu echt te gaan gebeuren. Ik leek nu echt fietsend China te gaan bereiken. De mannen hielden een korte bagagecontrole, mijn paspoort werd afgestempeld en ik mocht de vijf kilometer naar de grens fietsen. Eenmaal daar, na een rit tussen hekken met rollen scheermesdraad, kwam ik opnieuw bij een militair. Stukje bij beetje werd een heel ambtelijk apparaat bijeengetrommeld om mijn grensovergang mogelijk te maken; behalve vrachtverkeer, dat aan een enkel loket genoeg had, was er niemand meer die de grens nog passeerde. Ik mocht achter een auto aan rijden, naar een gebouw. Ik kon plaatsnemen op een stoel en kreeg een flesje koud water. Om me heen was het een komen en gaan van beambten. Mijn paspoort werd minutieus onderzocht en besproken. Daarna kon mijn bagage door de scanner en kon ik langs het loket alwaar ik een stempel kreeg, maar niet voordat er een gezichtsscan en vingerafdrukken waren genomen, met een geautomatiseerde Nederlandse gesproken instructie (“Plaats de vier vingers van uw linkerhand op het scherm”). Vier man hielden zich bezig met de controle van mijn bagage. Ze bladerden mijn boeken door en fotografeerden de kaften. Iedereen was vriendelijk. Uiteindelijk mocht ik mijn tassen inpakken en weer aan de fiets hangen. Ik was vrij om China in te gaan. In gedachten deed ik een vreugdedans. Direct na de grens lag de stad Alashankou. Ik reed door de brede straten geflankeerd door goudkleurige lantaarnpalen en rode symbolen, wat mijn omgeving een onmiskenbaar Chinees karakter gaf. Ik vond een geldautomaat en een winkel waar ik water en noodles kon kopen. Het nader onderzoeken van al dat wonderlijke Chinese voedsel dat ik zag bewaarde ik voor later. Het was inmiddels donker en de straten waren vol mensen, terrassen en neonverlichting. De mensen waren zeer open en met hun hulp vond ik vrij gemakkelijk een hotel dat bij mijn budget paste, sterker nog: ik betaalde maar negen euro voor een kamer met airco en eigen badkamer. Ik had aanvankelijk mijn meerdaagse stop verderop in China gepland, maar de rit vanaf Astana had lang genoeg geduurd. De meisjes achter de balie waren zeer behulpzaam. Met wat Engels en vertaalprogramma’s kwamen we overal uit. In mijn kamer dronk ik drie mokken koffie en meldde mijn aankomst bij het thuisfront via Messenger. Ik kreeg alleen het bericht niet verzonden. Toen realiseerde ik me dat Messenger, net als Facebook, niet werkt in China. Ik wilde een VPN-verbinding leggen maar ook die weigerde dienst. Later zou ik ontdekken dat ook X, Google, YouTube, Wikipedia en nieuwssites hier niet toegankelijk waren. Zelfs naar updates van Osmand kon ik fluiten (Maps.me stuit daarentegen niet op bezwaren van de Chinese overheid). Het was niet erg. Ik kon voorlopig wel zonder. Zo kon ik ook alvast wennen aan een bestaan zonder internet, een stap die ik mogelijk ooit zal moeten nemen indien internetgebruik niet meer mogelijk is zonder in te loggen met een digitale identiteit, iets waar ik principieel op tegen ben.
Het was vlot laat, zeker naar Chinese begrippen: het was zomaar half vier. Probleemloos viel ik in slaap na deze lange, enerverende dag. Dat kon zelfs het recente cafeïnegebruik niet verhinderen.
N.B. 1 Van de onderstaande lijstjes zijn er drie gewijzigd. Ten eerste verbleef ik in totaal 14 dagen in Osh (Langste verblijf stad, 5e plaats). Ten tweede reed ik op 17 dagen achtereen meer dan honderd kilometer (Langste onafgebroken reeks dagafstanden >= 100 km, 2e plaats). Ten derde kampeerde ik 17 keer op rij in het wild (Langste onafgebroken reeks wildkampeernachten, 10e plaats).
N.B. 2 Dit verhaal is weliswaar lang, maar nog altijd 20 woorden korter dan mijn langste verhaal ‘De verantwoorde rijstijl van ongewervelde dieren’ (7082 woorden).
N.B. 3 Mijn verblijfplaats Alashankou komt niet voor in de keuzelijst van Waarbenjij.nu. Ik kies als locatie daarom Kuytun, dat nog tweeënhalve dag fietsen vergt.
N.B. 4 Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, over de eerste twee jaar van mijn fietsleven, is bij de boekhandels verkrijgbaar, of tegen gereduceerd tarief bij:
https://www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-02-16 15:41:14
[totalVisitorCount] => 347721
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 783
[author] => Richard van Dijke
[cityName] => Kuytun
[travelId] => 530429
[travelTitle] => Een wereldfietser heeft negen levens (deel 2)
[travelTitleSlugified] => een-wereldfietser-heeft-negen-levens-deel-2
[dateDepart] => 2025-02-11
[dateReturn] => 9999-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 5
[goalName] => Een wereldreis
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/752_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => het-unieke-actievoordeel-van-nederlands-weer
)
[6] => stdClass Object
(
[reportId] => 5105556
[userId] => 463866
[countryId] => 41
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2024-12-30
[photoRevision] => 0
[title] => Vliegreis
[message] => Inchecken Schiphol duurde een eeuwigheid. Weer gezeik met m'n visum, Australische ambassade moest weer gecontact worden en uiteindelijk mocht ik toch gaan vliegen. Noxx zijn motor mocht los het vliegtuig in maar moest wel bij de gate afgegeven worden, prima! Groot vliegtuig maar een oude kist, weinig ruimte en slecht eten. Een gemiddelde man zou hier niet op kunnen leven zo weinig was het. Wij hadden wel wat chips en koekjes mee maar Noxx was dat al gauw zat. Stewardess vroeg Noxx wat hij wilde eten chicken or beef? Nee sushi zei Noxx.[e-1f605] Gelukkig sliep hij 9 van de 11uur durende vlucht.
Eenmaal in Shanghai nergens die motor te vinden natuurlijk. En we mochten de transferruimte niet uit om naar de bagage banden te gaan om daar te kijken of die motor er zou zijn. Toch stiekem de metro gepakt en illegaal naar de andere terminal gegaan.
Shanghai airport, saaie bedoeling. Wifi deed het niet en geen lekkere eettentjes, wel een Starbucks waar we 3x per uur wat gingen halen. We waren uiteraard de enige blanken blonde dus werden 7uur lang aangestaard. Zelfs Noxx begon dit op te vallen. Na deze lange zit, onze laatste vliegreis om nog eens even lekker lang te gaan zitten. Ik heb geen kont meer over. Noxx sliep weer 9 van de 11uur. Halverwege kreeg Noxx zoals gewoonlijk een gigantische bloedneus, we zaten helemaal onder en het gangpad ook. Nou goed dat brak de reis even door midden een beetje sensatie konden we wel gebruiken.
Goeie rustige vlucht verder. Ik mocht zowaar in 1x doorlopen bij de douane. Gelijk door naar de bagage banden voor onze koffer. En erna maar opzoek gegaan naar die motor van noxx. Bij de "lost and found" stond me daar een rij, dus dacht gelijk al daar gaan we niet heen je krijgt wel een nieuwe motor. Maar noxx is zeer gehecht aan die motor en bereidde mij al voor dat als we hem niet zouden vinden hij heel verdrietig zou zijn, en papa en youki ook (goed dreigement).
Super raar ineens in de verte zag ik een fel geel iets in m'n ooghoek ergens op een "big bagage" band. Dat zal toch niet die motor van Noxx zijn? Ja hoor!! Thank god dat scheelt me een vermoeid hongerig en jankend kind. Helemaal blij en trots scheurde hij over de airport van Brisbane.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10301
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 286
[author] => Noxx
[cityName] => Sjanghai
[travelId] => 530294
[travelTitle] => Australië 2024-2025
[travelTitleSlugified] => australie-2024-2025
[dateDepart] => 2024-12-29
[dateReturn] => 2025-01-26
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/202/100_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => vliegreis
)
[7] => stdClass Object
(
[reportId] => 5096558
[userId] => 442257
[countryId] => 41
[username] => jaccika23
[datePublication] => 2023-08-28
[photoRevision] => 0
[title] => Advantages and disadvantages of AC stepper motor
[message] =>
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2023-08-28 08:38:15
[totalVisitorCount] => 2371
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 809
[author] => jaccika23
[cityName] => Sichuan
[travelId] => 529105
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2023-08-28
[dateReturn] => 2023-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/137/033_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/442/257_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => advantages-and-disadvantages-of-ac-stepper-motor
)
[8] => stdClass Object
(
[reportId] => 5093346
[userId] => 59208
[countryId] => 41
[username] => annemiekkamphuis
[datePublication] => 2023-05-19
[photoRevision] => 268
[title] => Yigè tèshū de guójiā
[message] => (Een bijzonder land)
Vanuit Hefei namen we eergisteren de hogesnelheidstrein terug naar Shanghai, waarvoor we keurig op tijd door een chauffeur werden opgehaald. Hij reed naar het station en reed daar de parkeergarage in waar wat afzethekken stonden om mensen naar een lagere verdieping te sturen. Dat beviel blijkbaar niet, want hij stapte uit, zette zo’n bord opzij en reed tot vlakbij de ingang – tot onze hilariteit. Hahaha, geniaal! En het ophalen van onze treinkaartjes ging op dezelfde manier. Er stond wel een man of tien voor dat loket te wachten, waar hij even vooraan sloot, met iets op zijn telefoon zwaaide en vervolgens onmiddellijk geholpen werd. Daar moesten we ook wel om lachen, een heel bijzondere ervaring op deze manier! En geen klachten over het niet hoeven wachten natuurlijk :-). In de deze keer peutervrije trein konden we nu mooi rustig zitten, een beetje naar buiten kijken om het in de mist gehulde landschap te zien, en we hebben ons verbaasd over de snelheid waarmee degene naast ons zo’n Rubikspuzzel aan het oplossen was, want dat ging me in een hoog tempo! Hij zei dat hij er ‘niet zo snel’ in was en daar wel een minuut voor nodig had. Nou, dat doen wij hem dus lang niet na!
Eenmaal in Shanghai was het of spitsuur of was er een andere reden dat er niet al teveel taxi’s waren, waardoor iemand met een megafoontje iets stond om te roepen en veel mensen dan maar met de metro leken te gaan. Wij en nog een andere westerling wisten niet ervan te denken en zijn maar in de rij blijven staan, wat wel een uurtje geduurd heeft! Nou had het bedrijf dat Danko in Shanghai ging bezoeken aangeboden een chauffeur te sturen, en vonden wij dat we ook prima in staat waren zelf een taxi te nemen. We hebben nu dus geleerd dat je zo’n aanbod niet afslaat, hahaha! Onderweg naar het hotel bleek het autorijden in Shanghai veel westerser is dan in Hefei. Net alsof men daar in een wereldstad als Shanghai langer ervaring mee heeft dan in een provinciestad zoals Hefei waar al die ontwikkelingen misschien pas veel recenter zijn voor veel mensen? Eenmaal in ons hotel bleek dat zo hoog dat het volkomen in de wolken stond en we geen enkel uitzicht hadden, waardoor we dan weer wel makkelijk terecht konden in één van de restaurants die normaal gesproken volgeboekt zijn.
Gistermorgen was de bewolking opgetrokken en werden we wakker met een indrukwekkend uitzicht over de stad, gehuld in een net zo indrukwekkende hoeveelheid smog. Danko had een dag vrij, dus na het ontbijt zijn we eens gaan bedenken wat we zouden willen gaan bekijken, want hoe dan ook had ik er echt totaal niet aan gedacht om dat van tevoren een beetje uit te zoeken. Isabel had al gezegd dat Yuyuan Gardens leuk was, en zelf vond ik nog de Jade Buddha Temple – die we vervolgens te ver weg vonden. Als we één dag samen te besteden hadden wilden we liever niet in totaal een uur met de metro onder de grond doorbrengen!
Danko had ontdekt dat er een soort voetgangerstunnel met een treintje was vanaf de Oriental Pearl Tower, dus daar zijn we als eerste naartoe gelopen. Daar bleek dat het internet ook niet alles weet en we net op een andere plek moesten zijn, om met een soort treincabinetjes die over rails in een zeer kitscherig versierde tunnel naar de andere kant van de rivier te gaan. Als je het ziet als toeristenattractie dan is het niks waard, maar als vervoer kwam het ons wel prima uit! Onderweg door de stad viel ons wel de enorme hoeveelheid camera’s op, niet alleen op straat maar ook op de stoep! Men zal toch eens niet precies weten waar iedereen zich ten allen tijde bevindt? Aan de andere kant van het water kwamen we uit op de Bund, een promenade langs de rivier met een mooi uitzicht over de skyline van Pudong. Nadat we wat foto’s gemaakt hebben zijn we de winkelstraten ingelopen op zoek naar iets te eten, en dat was nog lastig als je graag iets van brood wilt eten. China is daarin duidelijk niet zo verwesterd als Japan en Zuid-Korea waar je echt makkelijk een bakker kunt vinden. Hier niet, en zo kwamen we uiteindelijk in een winkelcentrum bij een Starbucks uit (die zitten in Shanghai dan weer wel overal..). Na het eten gingen we op weg naar Yuyuan Gardens, eerst een stukje door de stad, waarbij we net als in Hefei ook hier de scootertjes in grote getale voorbij zagen komen. Allemaal elektrisch, dus je hoort ze nauwelijks en je ruikt ze al helemaal niet!
Daarna was het eventjes een beetje zoeken om de ingang van de tuinen te vinden maar gelukkig had ik toevallig ergens gelezen dat dat middenin het gelijknamige winkelcentrum zit. Wat al leuk was om doorheen te lopen! Allemaal Chinese gebouwtjes met allemaal kleine winkeltjes, eettentjes, juweliers, souvenirs enzovoort. Eenmaal bij de kassa bleek je een identiteitsbewijs bij je te moeten hebben (natuurlijk!), waar we totaal niet over nagedacht hadden en die ik niet bij me had. Dat was wel jammer! Aan de andere kant was het begonnen te motregenen dus ook niet het beste weer ervoor, en zei Danko dat hij eigenlijk liever door de straatjes van het oude centrum wilde lopen. Dus dat zijn we gaan doen. Tenminste, we hebben een poging gedaan. Want wat we aantroffen waren allemaal oude gebouwen die dichtgetimmerd waren en waarvan de muren van de begane grond grijs geschilderd waren, en als onderdeel van een kunstfestival waren er overal allemaal plaatjes van katten. Als striptekeningen en in metershoge realistische afbeeldingen. Er liep ook toevallig een echte kat, en tot onze verwondering stonden binnen een mum van tijd een heleboel mensen dat beestje op de foto te zetten. Een stukje verderop waren nog meer mensen allemaal foto’s aan het maken van een meisje dat bij één van de plaatjes zat, en nog weer een stukje verderop vroeg iemand of hij een foto van mij mocht maken toen ik toevallig naast zo’n grote plaat van een kat stond. Tja, natuurlijk wel, en prompt sloten zich meer mensen aan. Of ik ook even naar het beest wilde kijken? Ik wist niet wat ik ervan moest denken, en ik snapte ook totaal niet wat me overkwam, hahaha! Toen ik me wel opgelaten genoeg voelde ben ik weer doorgelopen, anders waren ze nog langer blijven afdrukken denk ik!
We vonden het wel jammer dat je dus qua oorspronkelijke gebouwen niet meer zoveel kon zien, en het was ook wel jammer dat het ondertussen echt was begonnen te regenen. Danko kocht even ergens in een piepklein winkeltje een paraplu, en nadat we terug waren gelopen naar de Bund zijn we bij het eerste het beste hotel even iets gaan drinken. Wat het Ritz-Carlton bleek te zijn, waar ze de thee serveerden in wat eruit zag als een zilveren theepot en er ook iets te knabbelen bij het biertje werd gebracht. Daar konden we mooi even zitten! Met nog teruglopen naar het hotel en nog wat meer om ergens te eten ’s avonds hadden we ruim achttien kilometer in de benen, daar keken we zelf van op! Op weg van en naar het eten, en vanuit ons hotel hadden we ook nog wat mooie uitzichten op alle verlichte gebouwen. Sommige van die wolkenkrabbers zijn ’s avonds mooier om te zien dan overdag! Na een dagje door de stad lopen vonden we allebei dat Shanghai veel minder ver weg voelt dan Hefei, het is veel westerser (tenminste in het gedeelte dat wij ervan gezien hebben).
Vanmorgen stond de wekker iets vroeger, zodat Danko de tijd zou hebben om zijn bezoek aan een bedrijf hier een beetje voor te bereiden. Ik had daardoor mooi een uurtje om even krachttraining te doen, en daarna zijn we broodjes gaan kopen bij een bakker die we gisteren gevonden hadden. Het is er dus wel, je moet het alleen even weten te vinden! Daarna werd Danko opgehaald en nam ik een taxi naar Yuyuan Gardens, waar ik fijn ruim een uur rond heb gelopen. Het zijn mooi aangelegde tuinen die dateren uit de zestiende eeuw, met allerlei paviljoens in de bouwstijl van die tijd. Mooi om te zien! Er zijn een aantal vijvers, aangelegde rotspartijen, maar zonder kaart (want ik wilde absoluut Wechat niet op mijn telefoon zetten) wel een beetje een doolhof. Ik heb er op mijn gemakje doorheen gedwaald, tot ik het gevoel had dat ik het meeste wel had gezien. Het was wel grappig om behalve de tuinen ook mensen te kijken, en te zien hoe nog best veel mensen echt heel erg poseren om op de foto te gaan. Grappig! Toen ik klaar was lukte het een taxi terug te nemen naar het hotel, volgens mij dankzij het in het Chinees geschreven adres op de kamersleutel, haha!
Heel handig was het etentje waar we vanavond voor uitgenodigd waren in hetzelfde gebouw als ons hotel. We hebben nog een keer heerlijk gegeten en een gezellige avond gehad. We hebben net nog even onze benen gestrekt tussen de verlichte wolkenkrabbers en dan is onze reis naar China alweer bijna voorbij. Waar we begonnen met totaal niet te weten wat we ervan moesten verwachten hebben we een klein beetje een heel bijzonder land leren kennen, en zouden we graag wat meer tijd gehad hebben om er meer van te ervaren. Deze reis hadden we niet willen missen, en als het kan komen we ook graag nog een keer terug!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2006-08-08 08:16:21
[totalVisitorCount] => 330099
[pictureCount] => 10
[visitorCount] => 603
[author] => Annemiek
[cityName] => Pudong
[travelId] => 59208
[travelTitle] => Wonen in Colorado
[travelTitleSlugified] => wonen-in-colorado
[dateDepart] => 2005-05-04
[dateReturn] => 0000-00-00
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/115/931_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/059/208_50x50.jpg?r=268
[titleSlugified] => yige-teshu-de-guojia
)
[9] => stdClass Object
(
[reportId] => 5093246
[userId] => 59208
[countryId] => 41
[username] => annemiekkamphuis
[datePublication] => 2023-05-17
[photoRevision] => 268
[title] => Zhōngguó dì yī yìnxiàng
[message] => (Eerste indrukken van China)
Dat we er niet helemaal bij waren toen we vanuit Oxford naar Heathrow gereden waren bleek wel toen we de huurauto weer in gingen leveren, want we bleken bij de verkeerde verhuurmaatschappij te staan. Hahaha!! Dat was ons nou nog niet eerder gebeurd! Daar moesten we wel om lachen, net als de jongen die ons probeerde te helpen en daarna degene bij de uitgang. We zijn vervolgens maar naar de goede plek gereden waar we de auto wel in konden leveren, en dan de hele riedel van busje naar het vliegveld, inchecken en door de security. Nou had ik al gelezen dat ze met dat laatste op Heathrow pietepeuterig zijn (om het netjes te zeggen) en dat is inderdaad waar. Daarna hadden we even tijd om in de lounge te zitten voor we in konden stappen voor onze vlucht naar Shanghai. Niet dat ik me op dat moment ook nog maar enigszins bewust was van waar we naar op weg waren! Je weet het natuurlijk wel, maar dit is een gevalletje van teveel bestemmingen in te korte tijd denken we.
Ondanks de ruim twaalf uur vliegtijd waren we voor ons gevoel al snel in Shanghai, waar we vanuit het vliegtuig onze eerste blikken op de stad konden werpen – voor zover zichtbaar door de smog. We vlogen recht over downtown en niet veel later konden we uitstappen en kwamen we in een vrij verlaten vliegveld terecht, waardoor we wel lekker snel door de douane waren en onze koffer ook direct al van de band kwam. We hebben even iets gegeten en vervolgens een taxi genomen naar het Hongqiao treinstation, vanwaar onze hogesnelheidstrein naar Hefei zou vertrekken. Dat hele een taxi nemen duurde even iets langer vanwege mensen die zeggen je wel even te helpen maar dan totaal ergens anders naartoe lopen dan staat aangegeven en naar ons gevoel proberen je voor een mooi prijsje (voor hen) op je bestemming te krijgen. Als je zelf de borden volgt blijk je op een hele andere plek direct in een taxi te kunnen stappen, zonder woekerprijzen :-). Na iets van een uurtje, en na ontelbare flatgebouwen, allerlei automerken waarvan we nog nooit gehoord hadden en keurig aangeplante en netjes gesnoeide groenstroken gezien te hebben waren we op het station. Waar bleek dat er een typefout in Danko’s paspoortnummer zat, waardoor zijn kaartje niet geldig was om mee te reizen. Tja... daar sta je dan, terwijl je geen Chinees spreekt en de mensen geen Engels! Gelukkig hadden we toegang tot de business lounge, waar we met horten en stoten per vertaalapp gecommuniceerd hebben met iemand van het personeel die ons probeerde te helpen. Iets waarvan wij zouden denken dat je het vrij makkelijk zou moeten kunnen corrigeren blijkt hier dan toch anders te werken, en zo terloops werd degene die ons hielp ook nog even afgeblaft door de persoon achter de ticketbalie. Daar stonden we allebei wel even van te kijken! Helemaal gelukkig had Danko het telefoonnummer van iemand van een bedrijf in Shanghai wat voor later in de week op de planning stond om te bezoeken, die we mochten bellen als we ergens hulp bij nodig zouden hebben. Zij kwam onmiddellijk naar het station, had ondertussen al de secretaresse van het instituut in Hefei gemaild die ons geholpen had de treinkaartjes te boeken, die de benodigde correctie al direct gedaan had. Op een zondag hè! Daarna hielp ze ons een paar broodjes te kopen voor in de trein, wees ons waar we ons perron op konden als het tijd was om in te stappen, en ging vervolgens op weg naar een ander treinstation in Shanghai omdat Arend vanaf dat station de trein zou nemen. Waar ze haar zondagmiddag dus voor gebruikte en waar we ons wel een beetje bezwaard over voelden, maar we hoorden later dat mensen hier niet per se al teveel een weekend hebben. Mensen werken hard en maken veel uren, waardoor iedereen veel werkt en veel uren maakt, waar men eigenlijk niet erg gelukkig mee is.
Voor de trein hadden we businessclass-stoelen geboekt, met het idee dat we dan rustig konden zitten, en inderdaad was het een apart stuk van de trein met luxe stoelen. Onze medereizigers waren twee vrouwen met een drukke tweejarige, die de hele reis totaan Hefei de boel luidruchtig op zijn kop gezet heeft (en volgens ons het woord ‘nee’ misschien nog wel nooit gehoord had?). Het is dat we niet van plan waren te slapen want dat had ook totaal niet gekund! Op het station in Hefei werden we opgewacht door een chauffeur die ons naar ons hotel bracht, waar we erg toe waren aan even opfrissen, even iets eten en naar bed!
Op maandag had Danko het zo geregeld dat hij pas aan het eind van de ochtend opgehaald werd, waardoor we niet vroeg op hoefden te staan en rustig even konden ontbijten. Daarna ben ik een stukje wezen wandelen, door Lvhzou Park naar Swan Lake. Daarvan kwam ik weer een beetje tot de wereld, al was het wel warm, ruim dertig graden om elf uur ’s ochtends! Dan loop je daar ineens, in het groen tussen de hoge flatgebouwen, aan totaal de andere kant van de wereld! Bij het meertje kon ik mooi even in een prieeltje aan de rand van het water in het briesje een beetje afkoelen, en daarna ben ik via de kortere weg teruggelopen naar het hotel. Ik heb in de lobby even iets gegeten, en daarna had ik precies genoeg tijd om even een beetje krachttraining te doen en een klein stukje te gaan hardlopen in de fitnessruimte van het hotel. En dat was me toch warm! We hebben ontdekt dat mensen het prettig vinden om een raam open te zetten, ook als dat betekent dat je de werking van de airco daarmee teniet doet. Ik was dan ook blij met de vochtige handdoekjes in de koelkast om een beetje af te koelen! Danko gaf ondertussen een praatje, en was onder de indruk van het fusie-instituut dat ze hier in een paar jaar tijd uit de grond gestampt hebben. Nou kun je (terecht) van allerlei dingen zeggen over China, maar je ziet wel dat dit een land is met ambities, en dat er dus flink aan de weg getimmerd komt om tot resultaten te komen. Dat gaat dan ook wel soms te snel en daardoor slordig (‘met de Chinese slag’ hebben we al wel op allerlei manieren gezien!) maar er wordt wel actie ondernomen.
’s Avonds waren we uitgenodigd om uit eten te gaan, en hebben we werkelijk heerlijk chinees gegeten. Er was van alles, het hele draaigedeelte van de tafel stond vol met gerechten van groentes en vis tot vlees en een soort Chinese pasta, er waren flinterdunne pannenkoekjes met ter plekke gesneden Pekingeend en als toetje fruit en een typisch lokaal soort van heel licht bladerdeeg met sesamzaad. Dat alles begeleid door veel geproost op de gasten want zo doen ze dat hier. Het was erg gezellig en erg leuk om zo wat Chinese gewoontes mee te maken!
Gisteren was voor Danko nog een werkdag, en ben ik ’s ochtends op pad geweest om te proberen ergens een ansichtkaart te kopen. Volgens de dames van het hotel zou dat moeten kunnen in het winkelcentrum vlakbij het hotel, volgens de dames van het winkelcentrum verkochten ze dat niet, maar heb ik alsnog langs flink wat winkels gelopen in de hoop iets te vinden, met de conclusie dat men dat hier niet (meer) kent. Ik kon nog net even een half uurtje hardlopen, en daarna werd ik opgehaald om met Danko en Arend mee te gaan om wat dingen te bekijken.
Wat ons ook al opviel toen we met de train Shanghai uitreden is dat de stad abrupt overgaat in platteland, een tussenvorm lijkt er niet te zijn. En zo reden we ineens door het groen, met af en toe wat gewone huizen, een riviertje waar mensen aan het vissen waren, en her en der wat plekken waar iets verbouwd werd. Als eerste gingen we naar de plek waar ze een kabelwikkelmachine hebben staan voor het soort kabels dat wij als bedrijf maken, en laat ik het maar zo omschrijven dat hier de industrieel uitgevoerde variant stond. Als men hier iets maakt dan wordt dat direct ook groot aangepakt! Daarna kregen we een korte rondleiding bij EAST, een experimentele supergeleidende kernfusiereactor, die het wereldrecord heeft voor langst bereikte stabiele plasmatoestand. De dag ervoor was die nog actief geweest, gisteren niet en dus mochten we de ruimte in waar het enorme apparaat staat, gevolgd door een kijkje in de controlekamer. Het is toch wel bijzonder dat je op zo’n plek even naar binnen mag! Als laatste werd gistermiddag de magneet die wij aan het instituut verkocht hebben getest, en had ik de keuze of ik daarbij wilde blijven of liever naar het hotel terug wilde, want dan kon ik gewoon gebracht en gehaald worden als het tijd was om uit eten te gaan. Luxe! En zo onderweg van en naar kun je dan mooi zien dat autorijden hier heel anders gaat dan wij gewend zijn. Veel rustiger, en met regelmatig getoeter om een ander te laten weten dat je ze gaat inhalen, want in hun dode hoek kijken doen mensen hier niet. Langzaam en voorzichtig van baan wisselende auto’s krijgen gewoon voorrang van hun medeweggebruikers en zo gaat dat niet tot nauwelijks in de spiegels kijken allemaal goed, haha! Er hangen trouwens ook ontzettend veel camera’s om het verkeer in de gaten te houden, inclusief flitslampen om elke auto telkens maar weer te registreren. Wat ons ook opviel is hoe ontzettend veel er gebouwd wordt. En dan niet één flatgebouw maar meteen een stuk of tien of vijftien tegelijkertijd, op ontzettend veel plekken tegelijkertijd. Hefei is blijkbaar in de afgelopen tien jaar wel verdrievoudigd in grootte, en al die flatgebouwen worden ‘gewoon alvast’ gebouwd, en dan komen er later wel mensen inwonen. Wat de ’s avonds totaal onverlichte gebouwen verklaard die we hadden gezien, want die zijn dus nog leeg.
Het avondeten gisteravond was nog een keer vorstelijk. Van allerlei gerechten kwamen op het draaiende middelste deel van de tafel te staan, een heel leuke manier om samen te eten! En net als de dag ervoor hadden ze gezorgd dat het niet scherp was zodat ik ook van bijna alles kon eten, super fijn! De mensen hier vonden we heel hartelijk en open en vriendelijk, of ze je nu verstaan of niet.
Het etentje kon meteen gebruikt worden om een goed gelukte magneettest te vieren, en het restaurant was dicht genoeg bij ons hotel dat we terug konden lopen. Onderweg kwamen we nog allerlei stalletjes met warm eten tegen, een leuk gezicht en dat is hoe een groter deel van de mensen eet zou je denken. Ons hotel stond wel duidelijk in een welvarend deel van de stad, vergeleken met sommige andere wijken waar we langs gereden zijn.
Vanmorgen werden we ongeveer wakker in de wolken, want het regende en in plaats van grijs vanwege de smog was het nu grijs vanwege de regen. We hebben net even ontbeten, alles weer ingepakt en dan worden we aan het begin van de middag opgehaald om naar het station gebracht te worden, waar de chauffeur dan ook even zal helpen om onze treinkaartjes af te halen. Zoals Danko al zei, er werd goed voor ons gezorgd de afgelopen paar dagen!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2006-08-08 08:16:21
[totalVisitorCount] => 330099
[pictureCount] => 10
[visitorCount] => 583
[author] => Annemiek
[cityName] => Hefei
[travelId] => 59208
[travelTitle] => Wonen in Colorado
[travelTitleSlugified] => wonen-in-colorado
[dateDepart] => 2005-05-04
[dateReturn] => 0000-00-00
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/115/310_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/059/208_50x50.jpg?r=268
[titleSlugified] => zhongguo-di-yi-yinxiang
)
[10] => stdClass Object
(
[reportId] => 5069470
[userId] => 439907
[countryId] => 41
[username] => JanWimAzie
[datePublication] => 2020-01-19
[photoRevision] => 3
[title] => Nansha - rijstterrassen Xinjie
[message] => Nansha - rijstterrassen Xinjie
Zondagmorgen12 januari eerst in Nansha de markt opgelopen. Als je voor het eerst zo'n markt oploopt dan ben je wel onder de indruk. Dat geldt met name voor de levende have. Kippen worden ter plekke geslacht. Ze krijgen een snee in de halsslagader en worden dan in grote blauwe ton gegooid. Later worden ze dan geplukt. Het stinkt er enorm, van die scherpe ammoniak lucht.
Meervallen liggen samen met van die grote padden in een bak en dat er onderling niet zachtzinnig aan toe. Zo zijn er nog wel meer dieren al of niet geslacht te bewonderen.
Verder val ik als Long John(GVR) nogal op, zodanig dat mensen met me op de foto willen.
Dat geeft veel hilariteit ook bij de omstanders.
Om 10.00 uur gingen met een taxi naar Xinjie (rijstterrassen). Het was nog een heel gedoe om op plek van bestemming te komen. We hadden 150 Yuan betaald om Xinjie te komen. Maar dat bleek uiteindelijk nog een heel eind naar Belinda Guesthouse. Dus onderhandelen over de prijs wat 100 Yuan extra kostte. Hij moest ook nogal zoeken. Avond ervoor weigerde we een taxi prijs via Belinda Guesthouse van 200 Yuan, hadden we achteraf beter kunnen doen. Dat was een broer van die Belinda. Overigens kwam Belinda helemaal niet opdagen voor de afgesproken excursie van 14.30u. Pas nadat ik haar belde zou de broer het doen. Maar dat bleek uiteindelijk alleen maar een taxi rit te zijn. Hij kon wel wat Engels maar van een excursie was geen sprake. Uiteindelijk hebben we de prachtige eeuwenoude aangelegde rijstterrassen van het Hani bevolking kunnen bewonderen. In combinatie met de zon, wolken en mist krijg je prachtige effecten. Vooral de volgende morgen toen wij boven de mist, wolken zaten met zonsopgang is het genieten.
Graag hadden we nog meer willen weten over het planten, oogsten, cultuur, etc.
We hebben de maandag daar nog heerlijk gewandeld in het zonnetje. Of het de mooiste van Azië weet ik niet, maar mooi zijn ze wel.
's Middags terug gegaan naar Nansha.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2019-12-28 16:39:51
[totalVisitorCount] => 14562
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 384
[author] => Jan hulkenberg
[cityName] => Xinjiezhen
[travelId] => 525025
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2020-01-04
[dateReturn] => 2020-03-07
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/china,xinjiezhen
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/439/907_50x50.jpg?r=3
[titleSlugified] => nansha-rijstterrassen-xinjie
)
[11] => stdClass Object
(
[reportId] => 5069469
[userId] => 439907
[countryId] => 41
[username] => JanWimAzie
[datePublication] => 2020-01-19
[photoRevision] => 3
[title] => fietsen door China van Kumning naar Nansha
[message] => Helaas is het Jan en Wim het nog niet gelukt om in China op deze site in te loggen. Toch wil ik jullie hun avonturen niet onthouden, vandaar alvast de eerste deel van hun fietstocht door China. Helaas zijn er nog geen foto's vanuit China gekomen, morgen steken ze de grens met Vietnam over en zullen de foto's volgen. hieronder lees je de belevenissen door de ogen van Jan:
Verslag Kumning naar Nansha
Soms plan je iets in en dan haalt de werkelijkheid je in. We kwamen woensdag 15 januari al aan in Hekou, maar mijn visum naar Vietnam ging pas 20 januari in. Dus onverbiddelijk werden we weer terug gestuurd naar China. Ons verhaal dat mijn vrouw ernstig ziek in het ziekenhuis lag had geen enkele invloed. Dus terug naar Hekou ipv Lào Cai in Vietnam.
Natuurlijk allebei teleurgesteld en gevoel van leegheid. Voor mij vooral omdat ik nu niet naar het bergdorpje Sapa kan. Ingecheckt in een Hotel in Hekou en zien dat we de 4 dagen goed doorbrengen.
Terugkijkend hebben we een fascinerende en prachtige eerste 10 dagen achter de rug.
In Kumning aankomend op zondag 5 januari was het flink regenachtig. Op het vliegveld eerst nog een uur zoeken naar de dozen met de fietsen. Dan wordt duidelijk dat je de Google translate nodig hebt. Engels is not done.
Het Holiday Inn hotel was een groot en luxe hotel waar we op de 16e verdieping prachtig uitzicht hadden op de stad en het verkeer.
Van bovenaf hadden we zicht op het kruispunt met al het verkeer. Dan kon je al zien dat het een georganiseerde chaos was. Op het kruispunt mochten de auto's een u bocht maken, scooters staken schuin de straat over, rechts verkeer mag langzaam met voorrang inschuiven. Als je er zelf rijdt als fietser dan is het rustig met de stroom meegaan. Het passeert je links en rechts maar vooral rustig op je eigen baan blijven fietsen. Dan komt het allemaal goed. Op de kruisingen staan naast stoplichten ook nog verkeersregelaars.
Hoe die er nog wijs uit worden. Ik zou na een uur horendol zijn. Overigens is de discipline ook in China te zoeken. Hand uitsteken zie je niet en tegen de richting in rijden zie je ook volop.
Maandag werd het weer al beter weer en hebben ''s morgens een overdekte markt bezocht.
Dan kom je gelijk in een andere wereld. Er is in China veel straathandel. Veel markten gezien waar groenten en fruit wordt verkocht. In mijn beleving zie je daar nog de wereld van het traditionele China terug.
Die dag hebben we Kumning verkend o.a. wereldstekker gekocht, een buitenband goed laten leggen en op spanning gebracht. We hadden de fietsen ''s morgens namelijk weer gebruiksklaar gemaakt.
Nog leuk om te vermelden dat we ook nog een prachtige boeddhistische tempel hebben bezocht. Daar werd ik nog door een zogenaamde monnik wat Yuan (20 Yuan =€2,60)lichter gemaakt. Ik had de indruk dat hij entreekaarten verkocht. Maar niets bleek minder waar. Even later kon ik opnieuw entree betalen. Ook twee andere bedelaars heb ik nog 2 yuan gegeven, die wezen op hun afgezette benen.
De Yuantong tempel was overigens met zijn kleurenpracht, beelden en bouwstijl de moeite waard. Opvallend hoe in zo'n drukke stad dit een oase van rust is.
Dinsdag 7 januari hadden we nog een acclimatiseringsdag. Dat hebben we gebruikt om een 35 km te fietsen naar de Bamboo Temple met zijn levensechte beelden van monniken. Dat moesten we voor het eerst een heuvel op klimmen. Maar ook deze tempel was een prachtig complex van mooie gebouwen met houtsnijwerk, kleurige beschilderingen en imponerende beelden. In een gebedsruimte werden tijdens onze hele bezoek tijd gebeden voorgedragen en mantra's gezongen.
Woensdag 8 januari startte onze fietstocht van 3000 km. Deze dag bij een heerlijk zonnetje en 20 graden ('s morgens kouder) hebben we over een afstand van ruim 85 km naar Chengjian gefietst.
Eerst 14 km door de verkeersjungle van Kumning.
Dan weet je hoe groot Kumning is, tussen de 3 en 4 miljoen inwoners. Opvallend hoeveel kleine winkeltjes je ziet. Winkeltjes van van 3 bij 5 tot 8 bij 16 meter. Het assortiment is dan bepaalde huishoudelijke artikelen tot een andere winkel die wat frisdrank, sigaretten en een klein beetje levensmiddelen. Toch zie je ook super deluxe winkels met sieraden, dure kleding en supermarkten. Bij deze winkels zie je vaak portiers of beveiligingspersoneel. Met name bij jongeren zie je de westerse invloed.
Om op de rit terug te komen die was enerzijds fascinerend en anderzijds saai. Ik weet niet tussen hoeveel flats van minimaal 20 verdiepingen. Ongelooflijk hoeveel eruit de grond worden gestampt. Zo'n 20 km vanaf Kumning een geheel nieuwe universiteitsstad.
Na 75 km kwamen we bij een meer en viel op hoeveel er werd afgebroken. Onze 3 mogelijke onderkomens voor de nacht bleken ook al te zijn gesloopt. Bij een benzinestation met Google translate en giebelende meiden werd ons dat duidelijk. Terug gereden en bij een van de nog niet afgebroken huizen bleek nog een mogelijkheid te zijn om te overnachten. Het was oude meuk maar het beddengoed was schoon.
Dus daar maar geslapen en een maaltijd genuttigd. Voor 140 yuan (€18,-) hebben we daar nacht doorgebracht.
Donderdagmorgen bleek bij het weggaan dat we niet naar buiten konden. Met hangslot zat de boel dicht, je moet er niet aan denken dat je 's nachts bij brand naar buiten zou moeten. Daar onze eerste noodles ontbijt genuttigd.
Deze rit ging over 76 km naar Tonghai. Een mooi rit langs een meer, met een klimmetjes en mooie vergezichten. Ook daar werden vele dorpen met de grond gelijk gemaakt. We vermoeden dat er veel nieuwe hotels, recreatie woningen, etc. voor terug komt voor de welgestelde en middenklasse Chinezen. Wat er met de plaatselijke bevolking gebeurd weten we uiteraard niet, maar vermoedelijk zullen ze wel in de flats belanden die er massaal worden gebouwd.
Ook opvallend zijn de enorm brede verkeerswegen en gigantische kruispunten. Alles gericht op de (economische) groei van China.
Wat vandaag maar wel vaker onze eerste ritten opviel was dat het verkeer in de kleine plaatsen vaak compleet vastloopt. Het verkeer kon dan niet meer voor of achteruit
De stad waren we aan kwamen was een mooie en levendige stad. Volop restaurants, steegjes en parken. Hotel was van goede kwaliteit. Grote kamers, met twee aparte bedden (1.40 mtr) zodat we niet lepeltje hoeven te liggen.
Vrijdag 10 januari ging de tocht over totaal 78 km verder naar Jianshui. Wederom prima fietsweer, 20 graden en zon. Het gebied waar we door heen fietsen is heuvelachtig. Er vindt hier veel kleinschalige landbouw plaats. We hebben echt van allerlei soorten groentenkweek gezien. Van tuinbonen tot Chinese kool(volop oogsttijd). Opvallend is dat de Chinezen met de hand de grond bewerken. Dat doen ze met een omgekeerde schophak waarmee ze grond losmaken. We hebben geen ploeg gezien. Wel af en toe een freeze.
Het stadje Jianshui was een schitterend stadje. Er staan prachtig gerestaureerde panden, mooie Chinese poorten en levendig straatbeeld. Een genoegen om er te wandelen. Daar hebben we ook twee sympathieke Belgen ontmoet. Ze boden ons hoe kan ook anders een biertje aan. Overigens helaas in China wordt niet de kwaliteit van het Belgische bier geschonken. Integendeel het is een slap aftreksel van 2.5%. Het went op de duur wel, want veel sterker wordt niet geschonken. Natuurlijk is uitwisseling van de reiservaringen van de eerste week het onderwerp.
Zaterdag 11 januari begonnen we aan een spectaculaire rit naar Nansha (yuanyang). Eerst van 1320 mtr klimmen over een afstand van zo'n 30 km klimmen naar 1950 mtr. De klim was op zich redelijk te doen, maar het vele vrachtverkeer en tegenwind maakte het wel zwaar. Er rijden vrachtauto's rond die bij ons in het openluchtmuseum zouden staan. Uit tweetakt diesels kun je voorstellen wat er voor walm eruit komt. Daarnaast rijden er op tuktuk lijkende auto's, motorfietsen met een grote bak achterop.
In combinatie met de stof is eigenlijk een mondkapje geen overdreven luxe. Maar desondanks genoten van de prachtige uitzichten en het was toch wel een fijne klim.
Bovenaan heb je een waterlaadpunt voor vrachtwagens om in de afdaling hun remmen te koelen. Dat heeft voor ons nadeel dat je moet uitkijken voor natte plekken en de fietsen zitten inmiddels onder de Chinese modder.
Maar wel een geweldige afdaling over 40 km met geweldige uitzichten. Wel oppassen voor gaten en soms kleine stukken onverhard.
Prachtige tocht.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2019-12-28 16:39:51
[totalVisitorCount] => 14562
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 399
[author] => Jan hulkenberg
[cityName] => Hekou
[travelId] => 525025
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2020-01-04
[dateReturn] => 2020-03-07
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/china,hekou
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/439/907_50x50.jpg?r=3
[titleSlugified] => fietsen-door-china-van-kumning-naar-nansha
)
[12] => stdClass Object
(
[reportId] => 5068799
[userId] => 205022
[countryId] => 41
[username] => joerie
[datePublication] => 2019-12-30
[photoRevision] => 0
[title] => Suzhou 2
[message] => China 2
Hello everybody,
Hereby the second and final chapter of our stories of our life in China. Spoiler: we have left China a while ago, but I didn’t have time to share these stories yet. If you read on, you will find out why!
In January 2019 I came back to China after a great visit to my home country and started working in a school. I started working with young Chinese children, one group was 2-3 years old (Pre K) and the other 3-4 years old (K1). It’s a little bit tiring of course but very fun! The children are very sweet. It’s not always easy to communicate since they don’t speak English and I don’t speak Chinese, but we definitely build a nice relationship and we ended up loving each other. My co workers are very friendly, helpful and nice, so that’s great. There are other foreign colleagues and I share the classroom with Chinese teachers. The expat teachers I worked with where from England, US, and Colombia. Something that is convenient for me, but also funny, is that children have an English name beside their “real” Chinese name. The adults do as well. Usually the names are common, ‘normal’ English names, like Peter, but sometimes they have very funny names, like Laughing or Haha. Little Black and Peter Pan also exist. When I started working I had to get used to the new job for a bit, since I’m quite new to the teaching profession. I had to find my balance in planning lessons, teaching, and studying. Besides this, the school was organising an open day where the parents would come and observe my class, in my second week, which would mean I would get observed by 10 co workers on my fourth and fifth working day. A little bit scary of course, as a new teacher, but it all worked out fine. Also, the staff was performing a little act for the staff party in February. I was invited to join and we had to practice almost every day. It was a pretty intense start of employment, but I really enjoyed it. The staff party for Chinese New Year was really fun. It was a big party in a very fancy hotel and we all had to come in suits and nice dresses. The only suit I own is my wedding suit, so I wore that. It was a great party and a fun way to get to know my new work environment.
The school organised several activities for their staff. Once, we did a ‘getting to know each other activity’ and got served a special kind of porridge, which supposedly brings good luck and money, according to the Chinese. Many Chinese traditions are related to luck and prosperity. For Chinese New Year, children and some adults receive a ‘huang bao’, which is a little red envelope containing money. Another fun trade I heard about, is that the Chinese eat a really long noodle for their birthday, which also brings good luck. Another cool activity we did in the school, was a Chinese calligraphy workshop, where the masters taught us how to write some special and traditional Chinese characters for good luck in the new year, the year of the pig. During all this, a big adventure around my visa arrangements was taking place. Apparently I had to hand in my passport because I was now getting a working visa, and it could take around 25 working days to get it back. This was a problem, because I had a flight to Amsterdam for the Chinese New Year holiday, which would leave me with only 15 working days. I had already booked this flight and would visit Gambia with my parents. We already arranged that flight and hotel as well. We were worried my passport would not be finished on time and the whole trip would be falling apart, but I did my best to speed up the process, which was not easy. In the end, after many negotiations, we were able to get it handled quicker and I received my passport back on Thursday afternoon. Saturday morning I flew.
My trip to Holland went smoothly. A guy tried to sell me an iPhone again on the airport in Shanghai. I had a stop in Moscow, where there was snow. The transfer was very busy and some angry Russian instructions were given to people during the transfer, but everything went well and before I knew it, I was back home again. After a few days my parents and I left to Gambia.
The first impressions are pretty shocking, the landscape is very empty, dusty and there were a lot of broken cars and trash on the road. We had to get used to the environment a little bit, but we stayed in a very nice hotel at the beach and the local people were very friendly. It didn’t take long before we made a lot of friends. On one of the first days we met our guide Ansumana aka Best boy. He was a very nice guy and he knew a lot about birds, which was especially nice for my father, who loves birds. We also met our favourite driver Steven and the funny controller who arranged the transport and who I thought looked like Snoop dog. All the people in the hotel were very friendly. My mother became friends with Badou, a kind man who ended up giving us fruits and on our last day some nice Gambian clothes. We did a few nice tours with Ansumana. We went to Makasutu were we saw many beautiful birds and a big group of baboons. A fortune teller read my future and offered me some juju for good luck.
Another day we visited Fathala. A busy ferry (very nice experience) took us to Senegal and after a drive we arrived in the park. Here we saw many animals: a rhino, the biggest antelope in the world, monkeys, zebras, and of course birds and more.
We also did a four wheel drive in which we saw a lot of the country and the culture. We visited some local villages and bought a big bag of rice, which we gave to the people. My parents brought a lot of candy and balloons as well which we gave to children on the way, they were very happy. We visited a
school and here we donated some pencils and notebooks, which they also really appreciated. Besides this we visited the big Serekunda market, where they sold many things. We also visited a wood, goat and fish market. All were interesting to see. We had a break at Paradise beach were we ate lunch: I had the yummy local dish; Chicken Yassa.
The last trip we took with Ansumana was a bird watching tour, something especially my dad loved since he really likes bird watching. We saw many nice birds and the highlight was the special, beautiful Green Touraco.
Besides this we relaxed at the beach or the pool, had some massages, got amused by the monkeys who ran around in the garden of the hotel, and we visited the ‘strip’, which had many restaurants and bars. We really enjoyed our time in Gambia. We did notice there is a lot of trash, plastic etc, unfortunately. Most people are very poor, they could use everything, so if you ever visit it’s nice to bring some things to give. The people really appreciate it. One day I met a nice guy on the beach. He told me some things about his life and said that everything we could miss would be helpful. I told him I could give him some of my t-shirts, and he would really like that. He was very happy with the shirts and gave me a orange and banana in return, very kind. The people we met were all very friendly and helpful with big smiles. Sometimes they would like you to help them with a donation or to buy something, fruit or other products, but they usually were not super pushy, which is a good thing. We really liked the people and the friends we made and had a very nice holiday.
In the mean time, Yaiza was having a great time as well. She visited Malaysia with her mother.
After our good time in Gambia we flew back to Holland where I spend the last days of my holiday. I met up with my friends and we did many fun things together. Then it was time to go back to China. The flight went well but when I arrived I unfortunately found out my suitcase was missing. Luckily it didn’t take too long before they found it and a few days later they brought it to our house in Suzhou.
Some fun random little facts which I noticed during my life in China:
The bus to my work costs 1 yuan (0,12 cent). People always seem to think the bus is full and try to rush in, but it almost never is full. I saw a guy cutting his nails in the bus. I’ve done a field trip with Little black & observations by Peter Pan. No hand is put for the mouth when coughing, spitting sounds and picking nose in public are acceptable. I saw a child sneezed and ate it.
People stand in the middle of the street, motorbikes drive fast, also on pedestrian path, nobody reacts. Cars can turn right or left even if the light is green for crossing.
Our cleaning lady took down our Christmas tree without speaking to us. In her defence, it was a while after Christmas. Traffic could annoy me sometimes, people don’t seem to think about others. I’ve often been cut off on the zebra path while I had green light, even if the car couldn’t drive further and then had to block my path. People stare at foreigners a lot.
If you take the metro and you have a bottle of water with you, they ask you to take a sip. The children of my class were very sweet. At the end of the class they ran to me and give a group hug. Parents stop their car in the middle of the road and park / leave it there when they pick up their children. Most people didn’t speak English. If you ask a question they try to help. There is a friendly attitude towards foreigners.
Friday April 5th we took the train to the capital, Beijing. Around 12:00 we arrived and we took 3 different fully packed metro’s to our hostel; Lucky Family Hostel. It was not the nicest place we ever stayed in, but we could not complain. Initially we wanted to go see the Forbidden City, but the staff told us the tickets were most likely sold out, so we took a nap instead, since we were so tired of the long journey. After that we walked around and visited the Lama Temple. We heard a guide explain that apparently the Lama monks, opposite to Buddhist monks are allowed to eat meat and to get married. It was a beautiful temple with many big statues. After this, we visited another area, with a lot of shops, restaurants and bars. It was a fun area, but it was extremely busy. After eating the famous Peking Duck, which was very tasty, we went back to our hotel, since Yaiza had a Skype job interview, which went really well! She got the job.
The next day we woke up early and visited The Great Wall! We booked a tour through our hostel to the Jinshanling section of the Wall. A bus picked us up and after about 4 hours we arrived. The Great Wall at Jinshanling is half restored and half wild. We walked for about 3,5 hours. It was very impressive, you could see the wall going up and down like a snake in the distance, really an epic sight. The walk was quite tiring, with many stairs and slippery steep paths, but we really enjoyed it. An unforgettable experience! Our guide was a funny man called Chan and he gave us some information on the way in the bus. After arriving we feared we had unknowingly became part of a typical Chinese tour group when we had to follow the guide with his flag, but luckily we were free and independent after the entrance. We met up again at the end and had a very tasty Chinese lunch together, many different dishes served on a table that could spin. On the way back we rested and Chan told some more jokes about the bus driver, which he called Panda. He also said there are 40 million more men than women in China and that’s why there are many single men. Like Panda. He even sang a song at the end.
Thursday April 11th we left to Hong Kong. It took really long in the airport, there were so many waiting lines and check points to cross. We arrived and took the bus to our hostel in the north point area. We checked in to our tiniest room ever and started exploring Hong Kong.. We had a great time there!
We ate amazing food here: dim sum, burgers, brunch, and even once dim sum in a restaurant with a michelain star.
We visited Avenue of the stars with a nice view, light show and a night market.
There was a lot of street art. We also took the longest escalator in the world, and had drinks in a rooftop bar, the view was great.
Finally, we visited Time square, where we did some shopping and watched a movie. On Sunday we went back to Suzhou
In April my parents, Lambert and Marion visited us in China. It was very fun and we had a special time together.
We spend a week in Suzhou and I showed them around our new Chinese home. We visited some nice places like gardens, fun streets, the mudu area, my school and many yummy restaurants. After the first week in Suzhou Yaiza left on a trip in the Philippines and we took a train to Beijing. When we arrived there was the longest que we have ever seen, for the official taxi. We decided to go back in and overpay for a taxi which could leave straight away. The first day it rained a lot, but we still visited the Forbidden city. The rain was a pity, but it was still impressive and fun. The next day we visited the Great wall. Here the weather was also not on our side, it was very foggy. The amazing view of the wall like a snake on the horizon was covered in grey mist. Still, it was a great experience. The fog gave the wall a mysterious atmosphere and that was special as well.
After Beijing we took the train to Xi’an. This was a really cool city as well. We visited the Small Goose Pagoda and the Drum and Bell tower, which had beautiful lights at night. We also walked around the Muslim market, which was a very busy but fun place. We tried some yummy local snacks here.
The second day we visited the Terracotta warriors, which was very impressive, one of the coolest things I’ve seen in China. There were so many soldiers, all with their own detailed characteristics. There were also horses and carts. It’s unbelievable, but this army was actually made to protect the emperor in the afterlife. The soldiers were even placed in strategic ways, like a real army would be. A very special experience.
In the afternoon we had some time left, so my dad and I cycled a little bit on the city wall, which was fun as well. We ended the day at the light show at the Giant Goose Pagoda.
After Xi’An we went back to Suzhou where we spent the last fun days together. We went by my favourite bars and the owner of Nine Degrees even gave us a few free beers to take home. My parents really enjoyed their time China.
We also really enjoyed our time in China, but we had decided it would be better for us to go back to the Netherlands. We would like to have a baby and the air pollution and difficulties with communication were two things we didn’t love, especially when we would like to have a baby. Yaiza had some troubles with the air and we think health is the most important.
After we decided to resign, we were busy packing and arranging the last things for shipping all our belongings. We also planned our last trips: there were things we still really wanted to see before leaving.
Now we knew we would leave China, one thing we really wanted to see was Chengdu, where you can see the national animal of China: Pandas!
Because of the Dragon boat festival, we had long weekend to visit Chengdu.
The taxi ride of 40 minutes to the airport became almost two hours. We still made it on time. We were waiting at the gate and they announced there would be a delay. They didn’t say how long the delay would be. It ended up being a 4 hour delay, the flight was planned to leave at 21:45 but left around 01:45. We arrived in our hotel around 5.30 and were very tired.
The first day we explored a bit, we visited People’s Park, some alleys and opera. The opera was very impressive, a cool experience. In this typical opera the special thing they do is ‘Face changing’. The star of the show magically changes masks, it’s very impressive and unique to see.
On the Saturday we woke up early and visited the pandas! It was really great. So fun to see these amazing animals in real life. They are very cute. You could also hug a panda, but this costed a couple of hundred euros, so we decided watching them was enough. We loved it. Then it was time to go back to Suzhou.
Some other random things I’ve noticed during our life in China:
Sometimes people are talking so loud on the phone that is seems like they need the other person to hear them over the whole distance.
I saw an old lady crossing the road with a child, a scooter driving and honking, almost hits her, old lady keeps walking with a smile like nothing is happening. One moment later a girl walks on the pedestrian street (it’s still red) and just stands there in the middle of the road. Bikes honk, have to manoeuvre to get around her. Girl stays there with no reaction. Boy is peeing in the bushes right next to the streets. These are just some examples of a random morning on my way to work. I also saw a child pee in little bucket in a book store.
In June we celebrated a fun birthday weekend for my 32nd birthday. On Friday we left to the Marriott hotel. Here we drank some vodka. The next day we visited Disneyland Shanghai! It was very nice, busy but ok. Some rides had 100 min wait. Pirates of the Caribbean and Tron were highlights for me. Beautifully made attractions. We ended the weekend with a few mojitos on Sunday during a nice brunch in Shanghai.
And then it was already time to say goodbye!
Our Goodbye party very fun, we celebrated it with all our friends in our favourite hang out: Nine Degrees. We even received some nice presents from our Chinese friends, a tea and wine set with beautiful decorations and the owners of nine degrees gave us a beautiful traditional art piece with pandas on it. It was a super fun last night and we ended the party on a rooftop bar.
The next day they came to pick up our boxes for shipping: it was a strange guy. He didn’t speak English and started “throwing “ boxes and suitcases. He asked for water and then threw the cup in the hallway. I had to lift and hand him the boxes into the van, he didn’t help with carrying the heavy last suitcase, and then still threw the boxes on their said, so we had to ask him to be careful and were worried if they would arrive in one piece.
The end was coming near now!
On the last day of school we did a
Goodbye school performance and had lunch together. We said goodbye and then we left, for Japan!
Our flight was at 2 in the morning. Arrived in Tokyo at 6.30. We were greeted by a little cool robot. It took a while to get to our hotel by bus and metro. Luckily they let us check in earlier. We slept for a bit and started exploring. It was quite an adventure finding our way with the metros, it took us a few missteps and help from some friendly locals to find our way. It took us almost 2 hours to reach our destination. Tokyo is big!
We saw nice temple and many fun streets. One night we visited the famous Robot show: very cool and funny, one of the highlights of Tokyo. It was very strange but impressive. People were dressed in really cool, fun and creative outfits. There were very cool costumes, lights, mechanical floats, robots and other creations. After a great time in Tokyo, we left to our next destination: Fujinomiya.
When we arrived it very cloudy, unfortunately during our whole stay the clouds blocked the view of the famous sight here: Mount Fuji. We still had a good time and saw the Spider-Man movie, visited a fun mall, had yummy food, and also saw a temple and museum. In this place we made a very special discovery: Yaiza is pregnant! We were super excited and happy. We tried several tests to make sure and told our parents via Skype. Everybody was very excited with this special news. It still felt unreal, but we felt very lucky and happy. Wow! A dream is coming true.
Next we took the train to Kyoto. We stayed in a really fun area. A little place near our hotel had great cheese cake. There was also a little bar with nice beers like La choufe and others on tap. We visited a beautiful garden, bamboo forest, markets, the impressive 1000 shrines, and the Kyoto tower, which was nice but busy. We also went to a temple with beautiful dragon painting on the ceiling, which took about 2 years to make. We saw a special show which integrated many different Japanese arts; tea, flower arrangements, dance, puppets.
Another really cool experience was visiting the Samurai & ninja museum, where we learned more about these warriors and got to wear a samurai costume.
On the last day we visited the Nijo castle with nightingale floor: a floor that was supposed to warn the owner by squeaking if ninjas tried to enter.
Last we visited Osaka. Here it was a bit rainy. We still visited some nice streets, a beautiful castle and some more fun streets. Last day we took it easy. Some special things we noticed were that people read comics on phones, are polite and structured (everybody waits in line) and their English was pretty good compared to China. The toilets were all very special (a seat with many options) and clean. The food was very tasty. We really enjoyed our time in Japan a lot!
Next, we left to our next destination:
South Korea!
On the 14th of July we flew from Osaka to Seoul, the capital of South Korea. On the airport we ate a nice typical Korean meal, kimchi included.
We stayed in a small hotel in a fun area called Insa-dong. There were a lot of shops, stalls and restaurants. Often people were making music in the streets as well. We explored the area and saw some nice typical and old Korean houses. The next day we visited Hongdae, another fun area with many things to see. The streets were busy and filled with little market stalls and shops. There was also an area with many performances, young people dancing and singing. Definitely nice and entertaining to see. We also visited the TrickEye museum, which was a fun experience. There were a lot of paintings that came to life and started to move when you looked through the app on the phone. There was also a VR ride included where we had to sit in a little cart with a sort of helmet which made it look and feel like you really were in another world! Last but not least there was an ice museum with sculptures, which was (literally) very cool!
Because of the pregnancy, Yaiza somehow didn’t love the Korean food so much. She usually likes it a lot, but the pregnancy made her not like the smells.
On our last day we visited the Gyeongbokgung palace. It was beautiful and had a nice garden surrounding it, but it was a hot day so we couldn’t walk around in the heat forever.
After our stay in Seoul we took a comfortable train for about 2,5 hours to Busan.
Here it was quite rainy, so we couldn’t do a lot. We had a comfortable room and watched the Lion king in the cinema. We also ate super yummy burgers in a place called Shackmeister. They were so good that we ordered a second one, even though we were pretty full.
After Busan we went to Jeju Island. Unfortunately the flight was delayed and arrived 3 hours later. We heard great things about Jeju. We enjoyed it but it wasn’t as awesome as we expected. The weather was not amazing, only on the day of arrival and departure there was sun, but it was still ok, not too much rain. The rain and the inability to have a car made the Jeju experience a little less special than it could have been, but we still had a very good time.
We stayed 4 days in the Winstory hotel in the Seogwipo area.
We did a walk to the cliffs, visited a market, the ripely believe it or not museum, seashell museum, and myself a beautiful waterfall on a day Yaiza was tired and had to rest.
After this we stayed 3 days in Libentia. We had a nice room, and a pool on the roof. One day we walked to the beach, where it was busy but nice.
On the last day we celebrated our anniversary, we were two years married! We chilled at the pool and ate in yummy pizza in a nice Italian restaurant, it was very nice. We had a good time in South Korea, the weather wasn’t the best but we still enjoyed ourselves.
On Sunday the 28th of July we flew back to China. Everything went smoothly and we took the bus back to Suzhou.
We spend the last four days in our apartment in Suzhou and arranged the final things for our departure. We went to the bank to send our money to Holland, which was quite a hassle, but it all worked out. We also met up with a nice French couple who I met in Malaysia when I was traveling in 2011: Julian and Elodie. I have met them a few times after that, in Lyon, Amsterdam and now in China. It was very nice to see them again. The last time I saw them, they stayed in our house in Amsterdam and were pregnant. This time they had their two year old son with them. They are making a one year trip as a family, which sounds really great! Who knows, maybe we can do the same in the future one day! It was fun catching up.
During the last days in Suzhou, our temporary home abroad, we ate in our favourite restaurants and soaked it all in. Then we left on one last Chinese adventure, to beautiful Yangshuo.
We stayed four nights in Sudder street hostel, which was very nice. We had a beautiful view of the mountains, which this area is famous for, and a little pool. The price was cheap as well. We hired an electric bike, but this bike only allowed you to ride for 30 km. we visited the Fuli bridge, and another time I went alone moon hill. It was not an easy hike but it had an amazing view. To finish our time in style we decided to stay in Bamboo leaf hotel the last two nights, which was a bit more luxurious. The hotel had a nice pool and restaurant with good food.
We took a taxi to Xingping, here you could see the mountains that are also printed on the 20 yuan bill. Unfortunately it was raining a lot in this area. We left in the sun but arrived in the rain. We still quickly saw the view but it was not as nice as it would have been on a sunny day. Luckily it was sunny back in our hotel. We had a great time in Yangzhou, the nature was beautiful and it was a nice way to end our time in China. We flew back to Shanghai where we stayed for two nights in a nice hotel and from here we flew back to Amsterdam.
We arrived and it was good to be back! It’s strange how quickly it’s normal to be here again. We spend a few days in the south, in my parents house, and spend time with my family and friends. It was very nice to be reunited. Layer my friend Richard brought us back to Amsterdam where we stayed 10 days in a nice hotel which Yaiza’s new job had provided. Here we had time to focus on finding a new place to stay. We looked on many websites and visited several houses and quite soon (sooner than expected!) we found a beautiful house to rent in Amsterdam north. Just in time, before we started working. Yaiza got a job at a nice school in Amsterdam and I started again at my old job, which I really enjoyed, only this time in a new team, which turned out to be a great team. We both really enjoy our job and we are extremely happy to be back!
We decided it would be great if we could buy a house before the baby would arrive, so we immediately started looking after we started renting. We knew it could take too long, but we wanted to give it a shot. We hired an agent and mortgage advisor and looked at many houses. At some point, we found a really beautiful house in Zaandam. We even described it as our dream house. It’s located in a very pretty area, with nature and water. We made an offer and a little later we got the great news: we got the house! We are very happy, of course. Everything has worked out really great and even though we enjoyed our time in China, it was a special, unforgettable experience and fun adventure, we are also very happy to be back and we feel lucky everything has worked out so well for us. We feel blessed to be here again, to have nice jobs, and a beautiful house. The pregnancy is going well, although it’s not always easy for Yaiza, but all is good. We can’t wait to meet him. Now, we are looking forward to the next big adventure... Parenthood!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-10-03 11:16:07
[totalVisitorCount] => 129574
[pictureCount] => 14
[visitorCount] => 3028
[author] => Joerie
[cityName] => Suzhou
[travelId] => 521868
[travelTitle] => Life in China
[travelTitleSlugified] => life-in-china
[dateDepart] => 2018-07-27
[dateReturn] => 2020-07-27
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/960/272_640x480.jpg?r=2
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/205/022_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => suzhou-2
)
[13] => stdClass Object
(
[reportId] => 5066527
[userId] => 439315
[countryId] => 41
[username] => rondreis-bali-sundaeilanden-lombok-2019
[datePublication] => 2019-10-30
[photoRevision] => 0
[title] => Guangzhou
[message] => 30 okt: de eerste 5 uren van onze vliegreis zitten erop. Om 1.15 u zitten we aan een volledige warme maaltijd en die eten we net als iedereen doodleuk op. Alsof het de normaalste zaak is van de wereld. De meeste mensen ( vooral chinezen sluiten daarna hun ogen en worden tegen de tijd van landen weer wakker. Er wordt ook flink gesnurkt om ons heen. En Jim doet daar niet eens aan mee maar slaapt toch regelmatig. Ik hen de luxe van 2 stoelen 3 dekens oordoppen en verduisteringssjaal ( sarong) zit of lig in de meest verschillende slangenhoudingen maar doe geen oog dicht. Zelfs de 2 glaasjes rode wijn ( nou samen nog geen half glas o klein waren die plastic bekertjes) helpen me niet mee om in slaap te komen. Tegen de ochtend geniet ik daarom van de vele lichtjes die onder mij voorbij trekken. Vooral een mooi gezicht boven de miljoenen stad Guanghzou. 13 miljoen inwoners. De landing verloopt perfect knap om zo’n grote machine zo zachtjes en geleidelijk aan de grond te kunnen zetten.
O zometeen naar het hotel en ff lekker slapen denk ik!!!
Na alle formaliteiten ( controles paspoort, tijdelijk visum voor China ) zijn we 2 1/2 uur verder als we opgehaald worden door de shuttle service. ( we proberen ergens geld te pinnen maar dit lukt niet en aan de service balie van China Southern zeggen ze: you need any money everything is for free for you ( dit omdat we een stop van meer dan 8 uur hebben en in ons geval nu 18 uur)
Nog dik 15 uur te gaan.
We worden opgehaald door Nina die tot onze verbazing na het ophaken van nog n gids, een complete stadstour verzorgd van 4 uur inclusief lunch.
Echt te gek dat dit zo geregeld wordt door CS. Nina laat ons het nieuwe en oudere deel zien van de stad. Wolkenkrabbers met 100 etages. Ook in het oudere deel vd stad is veel hoogbouw. We bezoeken een prachtig museum met oog voor de ivoorkunst, houtsnijwerk en geschiedenis vd stad. Dan volgt er een lunch lees: soort van rijsttafel met de heerlijkste gerechten waar ik verl te veel van eet. Als tip geven we Nina het enige contante geld dat we bij ons hebben : €5.- ze is er blij mee. We hebben flink wat van de stad gezien. Een goed geregeld geolied geheel zo op het eerste oog. Netjes en schoon.
Dan eindelijk is daar het hotel, bekkie poetsen en met een vol buikje t bed in. Jim gaat eerst de douche in en die hoor ik niet meer t bed in komen. Het is half 7 als ik wakker wordt in ons superdeluxe appertement in het Boya holiday. Het wordt donker en vanaf de veertiende verdieping is het mooi om de avond te zien vallen. Nog genoeg tijd om reisverslagen bij te werken. De laatste dag van de reus is tot op de minuut gevuld. Net geland op Schiphol waar luc en lena ons welkom heten en dat om 5 uur in de morgen. Hartstikke leuk! Nu de trein in naar huis waar jack ons ophaalt in Molenhoek. Fijn om weer thuis te zijn x
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2019-08-09 09:20:55
[totalVisitorCount] => 9499
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 1045
[author] => Tilly
[cityName] => Kanton
[travelId] => 523916
[travelTitle] => rondreis kleine sundaeilanden
[travelTitleSlugified] => rondreis-kleine-sundaeilanden
[dateDepart] => 2019-09-05
[dateReturn] => 2019-10-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/china,kanton
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/439/315_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => guangzhou
)
[14] => stdClass Object
(
[reportId] => 5062077
[userId] => 437949
[countryId] => 41
[username] => Liganginchina
[datePublication] => 2019-08-27
[photoRevision] => 0
[title] => Rustdag
[message] => Vandaag dan echt een rustdag.
Ligang bleef nog even in bed en wij gingen rustig ontbijten.
We waren maar met z’n tweetjes. Ook de eigenaresse was er zelf even.
Ze heette ons nog eens welkom in haar huis en schilde een overheerlijke perzik voor ons. In kleine stukjes werd deze bij het ontbijt gereserveerd. Hij smolt op de tong, zo lekker zacht en vol smaak. Daarna op het binnenplaatsje nog even een boekje gelezen.
Toch nog even de benen strekken met een korte wandeling in de buurt. De hostel staat midden in een Hutong.
Echte kleine arbeiders woninkjes met nauwelijks een tuin of binnenplaats.
Het contrast in groot. Aan de ene kant van de grote straat enorme bankgebouwen en kantoren, aan de andere kant winkeltjes in de hutong, ter grote van onze schuur.
Een heerlijke kop koffie gedronken en een pizzabroodje gescoord voor de avond.
In de middag weer ff met een boekje op de binnenplaats.
Echt een rustige dag, heerlijk genoten.
Morgen naar het Zomer Paleis, ben benieuwd :-)
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-12-23 14:55:48
[totalVisitorCount] => 7869
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 1583
[author] => Mam
[cityName] => Peking
[travelId] => 522429
[travelTitle] => China
[travelTitleSlugified] => china
[dateDepart] => 2019-08-13
[dateReturn] => 2019-08-30
[showDate] => yes
[goalId] => 99
[goalName] => Iets anders...
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/918/688_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/437/949_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => rustdag
)
)
)
[reportsPaginator] => Zend_Paginator Object
(
[_cacheEnabled:protected] => 1
[_adapter:protected] => TravelLog\PaginatorAdapter Object
(
[_count:protected] => 60
[_array:protected] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110183
[userId] => 383868
[countryId] => 41
[username] => rollingmetal
[datePublication] => 2025-10-21
[photoRevision] => 0
[title] => Banden plakken met Herman Finkers
[message] => Reizend tussen de hoofdsteden van Kazachstan en Mongolië was ik 51 dagen verstoken gebleven van nieuws. In Ulaanbaatar laafde ik mij aan een vloedgolf aan berichten en ik moet zeggen dat het goed voelt dat Nederland ver weg ligt. Op afstand oogt dit doodzieke land, dit zinkende schip, nog treuriger dan wanneer je er middenin zit. Maanden geleden is er weer een kabinet gevallen omdat het demissionair zo prettig regeren is; je kunt dan zo makkelijk totalitaire wetten erdoor drukken. Ik geloof dat er niet eens een nieuw toneelstukje is bedacht voor de kabinetsval, want het ging wederom om een asielkwestie. Alsof eender welke hedendaagse Nederlandse regeringspartij iets anders zou doen dan slaafs de internationale agenda uitvoeren. En toch gaat het niet hard genoeg met de opbouw van de controlestaat. Er zijn rassenrellen nodig, onlusten, gevechten en vernielingen om repressieve wetten te legitimeren, maar de Nederlander werkt niet mee. ‘Nederlanders komen pas van de bank als je hun chips en hun Netflix afpakt’, zo las ik eens. En dus staat de Nederlandse overheid voor een probleem. Ze moet zélf demonstraties organiseren, deze zelf verstoren met romeo’s, zelf afgeschreven politieauto’s in brand steken, zelf met NSB-vlaggen gaan zwaaien (echt níemand doet dit) et cetera. Media erbovenop, politiek erbovenop en jawel, de legitimering is binnen en daar is de motie al. Sneue poppenkast is het. Ik ben benieuwd wat ik aantref als ik - bij voorkeur zeer tijdelijk - terugkeer. Vlak voor mijn vertrek waren bij de plaatselijke Jumbo in een maand tijd alle kassa’s verdwenen, op één na. ‘Die is voor oude mensen die zo nodig een lulpraatje moeten maken met de caissière’, zei iemand. Nee. Die is essentieel voor mensen die het belang van contant geld inzien. Die het gevaar van digitaal geld onderkennen. Die niet willen dat hun bank hun CO₂-budget berekent, ons eigen aanstaande sociaalkredietsysteem (waar onder andere de klimaatzwendel voor ontworpen is). Misschien maak ik bij terugkeer wel zo’n eerdergenoemd geënsceneerd relletje mee. ‘Ik snap niet dat we niet verplicht worden om onze biometrische gegevens af te staan, dan is het snel afgelopen met al die ongeregeldheden’, zei iemand. Het is dit soort meningen dat getuigt van een grenzeloze naïviteit. Aan de meerderheid van de Nederlandse burgers zal het niet liggen, die loopt gedwee de digitale gevangenis in. Het zal eerder het bestuurlijke onvermogen zijn waardoor de opbouw van de totale controlestaat, in tegenstelling tot de totale afbraak van alles waar ooit voor gevochten is, zal falen. Ik hoop dat er ambtenaren zijn die heimelijk zand in de machine strooien, maar het is aannemelijker dat die machine vastloopt omdat mensen die iets kunnen Nederland in steeds groteren getale verlaten.
Goddank zat ik in Mongolië, in mijn kamer met vochtplekken. Mijn fiets stond in dezelfde kamer en dat kwam goed uit; het was tijd voor een onderhoudsbeurt. Al tijden had ik twee reservebanden en nu het langzaamaan regenachtiger werd, was het beter de inmiddels kale voorband uit Georgië te vervangen. Ik bewaarde ‘m wel, voor noodgevallen. Ik plaatste alsnog de nieuwe tandwielcassette en liet bij een fietsenmaker een schakel verwijderen uit de nieuwe kettingen, zodat ik de sluitschakels (‘missing links’) en daarmee ook de kettingen zelf kon gaan gebruiken en ze om de 1500 kilometer kon afwisselen, voor een gelijkmatige slijtage van kettingen en cassette. Mijn voortandwielen bleken ook in een slechte staat te verkeren: zo viel het middelste tandwiel, die op een werpster leek, inmiddels onder de wapenwet. Gelukkig was er een bruikbare tweedehands set tandwielen voorradig. Mijn achterdrager, die me eerder problemen had gegeven door los te schieten (waardoor water en bagage op de grond kukelden), werd nu stevig vastgezet. Ik nam weer een reservepedaal mee nu er onderweg opnieuw een was gesneuveld en toen was ik klaar. Met deze fiets en reserveonderdelen zou ik Zuidoost-Azië moeten kunnen bereiken. Ik sloot mijn verblijf af met een inmiddels traditionele sightseeing. Ulaanbaatar bruiste van het leven, misschien omdat het zondag was; Mongolië is geen islamitisch land zoals Kazachstan en Kirgizië. Mongolië is ook minder Russisch. Ik vroeg me af of men überhaupt Russisch sprak, want niemand vroeg ooit of ík Russisch spreek. Ik liep over een groot plein met een markt waar met name boeken te koop waren, langs indrukwekkende gebouwen en een circustent, door een pretpark en door een gewoon park. Er waren nauwelijks westerse toeristen. Ik vond het een boeiende stad die me deed denken aan Alma-Ata, en ik zou er best eens terug willen keren met meer tijd.
Het regende, maar door mijn krappe tijdschema moest ik eraan geloven. Ik moest weer kilometers gaan maken. Bij hypermarkt Nomin sloeg ik voor een dag of vier voedsel in. Waarom was er nog steeds zo verrekte weinig ruimte in mijn tassen na het achterlaten van uitgelezen boeken en versleten kleding en het in gebruik nemen van reserveonderdelen? Ik ging de natheid weer in. Even was er paniek: mijn telefoon leek overleden. Onder een afdak poogde ik het ding vergeefs te reanimeren. Ik nam de batterij er uit, plaatste hem terug en via een tergend traag opstartproces kwam mijn telefoon weer tot leven. Ik kon verder. Het duurde lang voor ik de stad uit was en de drukte achter me lag.
Bagakhangai was een dorp in vele delen, zo leek het. Steeds volgde er een nieuwe woonkern, ergens in het land. Toen het achter me lag was er nog het dorp Bayan, daarna werd het land leger. De heuvels weken en het land werd vlakker, met rechts van me een spoorweg. Ik zag twee enorme roofvogels in het land staan en vroeg me af of het beelden waren. Ik was hier niets groters dan een havik gewend. Ze bewogen. Beelden hebben niet de gewoonte te bewegen. Deze monsters waren echte vogels. Op de weg was er veel vrachtverkeer. Ik pauzeerde op een plek waar ik beschutting vond tegen de wind. Er lag een dode koe die weinig meer was dan een kleed. Geleidelijk aan werden de dagen korter en de avonden langer en ik moest die avonden gaan vertragen om te voorkomen dat ik te vroeg door mijn programma heen was. Vroeg slapen lukt mij niet. Ik nam me voor een uur muziek te luisteren na het eten.
Ik keek rond in de kleine stad Choir. Ik verwachtte eigenlijk een podium aan te treffen met een koor dat met een symfonisch orkest een klassieke bewerking ten gehore bracht van de populaire karaoke-kraker ‘Koert, ga uit mijn yurt’. In plaats daarvan vond ik een supermarkt en daarmee was ik ook tevreden. Bij de kassa poogde ik van mijn bankbiljetten af te komen. Er gaan 4000 tögrög in een euro, en ik had biljetten van 10, 20, 50, 100, 500, 1000, 5000, 10000 en 20000. Als je niet oppast raakt je geldbuidel verstopt met vrijwel waardeloos papier; al twee keer moest ik overtollig geld in een apart plastic zakje stoppen. Ik had nu echter minder dan gedacht: ik kwam 20 tögrög tekort. Ik had verder alleen nog flappen van 20000. Niemand maakte zich ooit druk om bedragen kleiner dan 50 tögrög, behalve de mevrouw die nu achter de kassa stond. Uiteindelijk gaf ze toch maar het bonnetje, want het hele pak biljetten lag al in de kassa. Eigenlijk mocht ze niet klagen want het plastic tasje waarvoor ze 200 tögrög had aangeslagen heb ik niet gebruikt.
Na Choir werd de omgeving mooier. De zon scheen op het goudgele land. De hemel was blauw op een paar vlagen na. Het was warmer dan het de laatste tijd was geweest. Zou ik nog wat woestijnwarmte krijgen voor het definitief herfstig werd? Een groep schapen langs de weg schrok van me en rende het land in. Eén schaap bevond zich echter bij de rand van een duiker en vloog doodleuk twee meter naar beneden. Dat deed hij nog best goed, maar het zag er wel koddig uit.
Om half zeven ging de zon onder en ik had amper een half uur voor het donker werd. Deze dag had ik niet veel tijd nodig om een plek te vinden want ik bevond me tussen heuvels en er waren nauwelijks yurts.
Er was veel rumoer in de nacht. Was het zwaar verkeer dat ik hoorde? Dat was ’s nachts vrij ongebruikelijk. Waren het vliegtuigen? In de ochtend was het wederom zonnig en onbewolkt, maar er waren wel opvallend veel chemtrails. Het werd me duidelijk dat het geluid inderdaad van vliegtuigen was geweest. De trails verwijdden zich en vormden rond de middag een waas waar de zon maar half doorheen kwam. Precies een week eerder had ik ook chemtrails waargenomen. Donderdag chemtraildag - de agenda wordt wereldwijd uitgevoerd. Na het dorp Airag was er 129 kilometer niets meer, tot aan Sainshand. De bergen waren nu echt uit beeld verdwenen. De omgeving was niet meer te onderscheiden van wat ik in Kazachstan zag: steppe, een spoorweg en elektriciteitsmasten. Ik fantaseerde deze dag over nieuwe reizen. Het was gaandeweg vanzelfsprekend geworden dat ik hier volgend jaar terug zou keren; er viel nog zoveel te fietsen in Centraal-Azië en het beviel me goed. Maar nu veranderde dat. Zou het niet als een domper voelen om weer min of meer hetzelfde te doen? Ik werkte volstrekt andere ideeën uit en raakte enthousiast. Aan het eind van de middag had ik een lekke band. Ik kreeg vrijwel direct toeschouwers: een man en een vrouw. De man wilde helpen, maar ik deed het liever alleen. Mijn bezoek vertrok weer maar niet voor ze me 20000 tögrög (€5) hadden gegeven. Om half zeven kwam de tent bij het spoor te staan, achter lage struiken. Treinmachinisten lieten hun fluit horen als ze me zagen.
In Sainshand probeerde ik aan de rand van de stad mijn voorraad aan te vullen, want dat was al best ver van de hoofdweg; het centrum lag nog enkele kilometers verder. Iedere minimarkt had echter maar een deel van wat ik zocht en uiteindelijk werd ik toch steeds verder in de richting van het centrum gedwongen. Daar was ik blij om want tot dusver had ik geen beste indruk van Sainshand gekregen - rommelig en uiteengelegen - maar langzaam werd het een charmant plaatsje. Ik maakte na het voltooien van de bevoorrading zelfs nog een extra ronde om meer van deze plaats, de laatste Mongoolse stad op mijn route, te zien. Ik zag een plein, mooie gebouwen, diverse hotels. Ik reed over een lange weg terug naar de hoofdweg, maar zat wel meteen vele kilometers verder op de route. In de avond was er een bijzondere maaltijd: een zeewierrol gevuld met rijst, boterhamworst, augurk en mayonaise, en vier Chinese worstjes. In de nacht was er bijzonder weer. Ik mocht in regenpak de tent uit om in het noodweer de scheerlijnen vast te zetten.
Na het ontbijt was het droog maar er was nog wel zware bewolking. In de verte, in het zuiden, was een lichte hemel te zien. Ik pakte de tent in en toen ik naar de weg liep miezerde het weer. Toen ik bij de weg aankwam was mijn broek al nat. De bewolking leek stil te hangen en ik moest gaan werken om het mooie weer te bereiken. Hoe ver was dat? Twintig kilometer? Vijftig? Na een tijd was het droog en bij mijn lunch op 44 kilometer had ik bijna de blauwe lucht bereikt. De omgeving werd er beduidend mooier op. Er kwam meer reliëf en er leken korenvelden te zijn, maar het was een ander bruin gewas. Er waren kamelen en zowaar enkele boompjes. Ik moest een net dragen tegen de vliegen, zo zomers werd het. Na 116 kilometer liep ik het land in, maar ik zag yurts. Aan de andere kant van de weg waren velden met helmgras en ik ging achter zo’n veld staan. Het was nog 70 kilometer naar grensplaats Zamiin Uud. Zou ik er een aardige kamer kunnen vinden voor een kleine onderbreking op mijn lange weg naar Xining? En kon ik daarna fietsend de grens over?
Onder een strakblauwe lucht daalde ik af naar de rand van Mongolië. De vorige dag dacht ik nog: nooit zul je een dode kameel zien, het zijn altijd koeien of paarden. Omdat ik de realiteit lijk te creëren met dit soort gedachten en uitspraken lag er nu een dode kameel in de berm. De omgeving werd droger en geel van kleur. In Zamiin Uud probeerde ik uit nostalgie eerst het hotel bij het station, maar verwachtte wel dat dit het oudste en derhalve een vervallen hotel zou zijn. Dat idee klopte precies. Ik zocht verder. Ergens had ik door een hele reeks venijnige stekels gereden, want er zaten er vele in mijn banden en beide waren ernstig lek. Ik pompte ze meermaals bij voor de laatste meters. Een sjofel hotel was net even te duur en een ander hotel leek buiten gebruik, maar ik liep toch naar binnen. Er was zowaar een luxe receptie. Een kamer kostte hier €17,50. Het ging om een rokerige kamer, in de badkamer ontbrak de douche en het behang was gescheurd, maar ik nam er genoegen mee. Mijn longen leken beter bestand tegen schimmel en rook dan jaren geleden. Na drie koffie en het wassen van kleding deed ik boodschappen. In Mongolië is bijna niets geprijsd en dat is maar goed ook, want anders zou ik bijna niets kopen. Maar nu werd ik echt belazerd, al realiseerde ik me dat te laat: ik betaalde tien euro voor vijf simpele dingen zoals water en brood. Het ontnam me de lust om alsnog eens een Mongools restaurant te bezoeken, iets dat er tot dusver niet van kwam. Ook daar zouden ze me een lucratief bedrag kunnen vragen. Over twee dagen zou ik terug zijn in het spotgoedkope China. Aan de andere kant: híer kon ik nog ongecensureerd internetten. En dat deed ik, tot ik me tegen vieren dwong om te gaan slapen.
Ik plakte mijn banden. In de voorband zat één lek, in de achterband zes. Ik gooide banden weg als er vijftien plakkers op zitten en op de achterband zaten er al negen. Ik plakte de zes gaten en gooide de band weg. Geef toe, dit zou een aardige Herman Finkers-grap geweest zijn. In werkelijkheid gooide ik banden weg bij vijftien gaten én een lek. In de middag had ik vrij en dat overkomt me niet vaak. Ik ging eens kijken in hoeverre mijn nieuwe reisfantasieën realiseerbaar waren. Aanvankelijk stuitte ik op veel beperkingen totdat ik naar een second opinion ging zoeken. Ik gebruikte geregeld de reisadviezen van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken, maar ik pakte nu weer eens de Engelse adviezen erbij. En dat veranderde de perspectieven drastisch. Notoire blokkades op mijn voorgenomen route kleurden plotseling grotendeels groen. De wereld was een stuk begaanbaarder vanuit Engels perspectief. Ik werd daar erg blij van. Ik merkte ook dat veel persoonlijke bezwaren vervaagden. Ik schreef al dat mijn longen meer kunnen verdragen. Maar ik merkte ook dat ik veranderd was, als mens, als reiziger. Ik was geduldiger. Diplomatieker. Ik kon mijn irritatie beter verbergen. Al kon dat ook liggen aan de volkeren waar ik dit jaar mee te maken kreeg, aan al die vriendelijkheid op mijn pad.
In de avond maakte ik een kleine ronde door Zamiin Uud. Er was een mooi stationsgebouw, in geel en bruin. Het had een Afrikaans karakter. Een park werd beschenen met groen licht en ik liep er doorheen onder een verlichte boog. Er hing een mooie sfeer, een sfeer waarin je intens voelt dat je op reis bent. Ik sloot de dag af met enkele kwaliteitsuurtjes op de kamer. Ik was mijn kamer erg gaan waarderen.
Ik voelde me duf, maar na de koffie sloeg die dufheid snel om. Ik werd hyperenthousiast. Ik ging vandaag naar China, dat was één ding om enthousiast over te zijn én ik had een fantastisch plan voor volgend jaar ontwikkeld. Ik had daar nu al zin in. Ik vertrok tegen elven. Al vlot was ik de eerste politie-/douanepost voorbij. Ik kon vrijuit de pakweg twee kilometers rijden naar de tweede Mongoolse post. Ik ging met fiets en al het gebouw in. Mijn bagage moest weer door de scanner. En toen, tussen de bedrijven door, was er ineens die kerel. ‘Je kunt niet met de fiets naar de Chinese douane. Je zult met een auto of bus mee moeten’, zei hij. Beleefd en voorzichtig protesteerde ik. Hij zei: ‘Handel eerst de administratie maar af, ik help je buiten wel’. Dat klonk niet alsof er geen opening meer was. Maar ik vergiste me. Hij ging me alleen aan vervoer helpen en was verder onverbiddelijk. Ik gooide alles in de strijd. ‘Dit is een gesponsorde tocht van Nederland naar Singapore voor kinderen in nood. Ik moet iedere meter fietsen. Zo niet dan mislukt de tocht en gaat er geen geld naar de kinderen.’ Het maakte geen drol uit wat ik zei. Regels waren regels. Hoe vaak moest hij het nog uitleggen? ‘Naar een andere grens kan ik nu ook niet meer’, zei ik. ‘Je kunt door de Chinese douane en dan weer terugkeren’, zei hij. Dat was waar. Hemelsbreed ruim 400 kilometer naar het noordoosten was nog een grenspost. Ik zou zo’n 700 kilometer terug moeten naar Ulaanbaatar en weer 700 kilometer naar de grens. Met waarschijnlijk hetzelfde resultaat. Bovendien lag mijn doel Xining op hoogte en het zou er koud zijn in november. Nee, ik had geen redelijk alternatief en ik was hier door mijn mogelijkheden heen. Er stond een bus. De douanier bood aan dat ik gratis meeging, waarschijnlijk om van me af te zijn. Ik gaf het op. De fiets ging bepakt en al in de bagageruimte en ik verliet Mongolië. Het was een topbestemming gebleken. Ik moet nog nadenken op welke positie het hoort in mijn landenlijst. Ik reed per bus de 1160 meter naar de Chinese douane. Opnieuw ging de bagage door een scanner. Een erg serieus meisje achter het douaneloket gebood me verderop een formulier in te vullen. Ik zocht op Osmand een hotel op in Erenhot en vulde dat in als verblijfadres. De te bezichtigen stad was Xining. Eenmaal terug bij het loket stelde het meisje onnozele vragen; ik had de antwoorden net ingevuld. Ze was moeilijk te verstaan vanachter haar muilkorf en ze verstond op haar beurt mijn uitspraak van Chinese namen niet. Ik kreeg een stempel. Ik was vrij om te gaan, maar de extase van vanochtend was helemaal weg nu er ondanks al mijn inspanningen toch op de valreep weer een klein gat in mijn route was ontstaan. Buiten was een monsterlijke regenboog gebouwd. Men deed hier niet zuinig met symboliek, zo kreeg ik het idee, net als sommige Nederlandse gemeenten (denk aan de regenboogzebrapaden en -banieren). De vorige dag zag ik in Zamiin Uud in de lobby van een hotel twee grote hakenkruizen aan de muren, maar dat is voor de meeste mensen toch te veel ‘in your face’. Daar kun je niet meer mee aankomen. Daarom is de regenboog een geschikt symbool: je kunt de meeste mensen om de tuin leiden met deze ‘leuke kleurtjes’. Ik reed naar het centrum van Erenhot, ook weer zo’n uitgerekte plaats met brede straten, net zoals Alashankou dat was bij mijn vorige entree in China. Ik zocht lang naar een grote levensmiddelenzaak om me te kunnen bevoorraden voor een lang stuk Gobi-woestijn. Ik vroeg er uiteindelijk naar en vond zo alsnog de goed verstopte supermarkt. Ik leefde me uit en sloeg veel in. Ik lunchte op een plein en daarna was het al vier uur. Ik kon nog ruim twee uur rijden. Ik had nu lichte wind tegen en langs de route stonden aan beide zijden hekken. Om de paar kilometer was er een boerderij. Om 18.11 uur ging de zon al onder. Tussen weg en hek was alleen schuin aflopende grond. Af en toe was er een duiker (wat ik een vreemde naam blijf vinden voor een ruimte onder de weg met betonnen wanden). Ik had maar twee opties: in of bij een duiker kamperen of bij een boerderij. Ik koos voor het eerste. In de avond dacht ik na over een nieuwe omschrijving voor mijn uiteindelijke prestatie. ‘Op een kilometer verboden niemandsland na legde hij iedere meter land tussen Nederland en Singapore op eigen kracht af.’ Dat klonk eigenlijk ook niet slecht. Ik kon ‘Nederland’ zelfs nog vervangen door ‘de Noordkaap’.
Ik was weer in China en at op de late avond weer geroosterde tuinbonen met salmiak, zo veel smakelijker dan de matig gezouten pinda’s in Mongolië.
Mijn situatie op en langs de weg veranderde niet. De Gobi-woestijn bleef een omheinde steppe en alle grond was privébezit. Dat ik tegenwind had nu ik westwaarts reed had ik ingecalculeerd, maar het bleef vervelend. De kilometers liepen traag op. Bij 26 kilometer was er Eren Nur. Het was een plaatsje van niks: twee haaks op elkaar gelegen straten en veel uitgespreid bouwmateriaal. Het had wel drie winkels en in een ervan kocht ik cola. Langs de hoofdweg was een overdekte picknicktafel. Toen ik er net zat te lunchen kwam er een bromfietser naar me toe. Ik had hem al gezien in het dorp. Hij had een videogesprek voor me. De kerel in beeld wilde mijn paspoort zien. Ik vond dat een vreemd verzoek. Ik zei ‘no’ en dat was voldoende om de bromfietser weer te laten verdwijnen. Maar even later kwamen er twee jonge militairen. Een van hen deed het woord en hij stelde de gebruikelijke vragen. Later viel het gesprek stil en ik at door. Het werd me duidelijk dat ze op iemand wachtten. Later kwam er een militair voertuig met nog drie jongens. Er volgden meer vragen. Mijn bestemming bleef voor hen een vraagteken. Wat was ‘Xining’? Ik spreidde de landkaart uit en wees Xining aan. ‘Ah, Sien-JA’. Natuurlijk. Een ongeüniformeerde jongen maakte een fotoreportage. Ik kreeg twee blikken vloeistof met de naam ‘666’ en de militairen vertrokken weer. Mijn lunchpauze duurde in totaal anderhalf uur. Ik reed verder. Meer wind, hekken, stijgende wegen. Een dag als deze kostte me moeite. Aan het eind van de dag stond er maar 77 kilometer op de teller. Ik vond een grote duiker en zette binnen de tent op. Het was nog 122 kilometer naar Mandula; waarschijnlijk zou ik er over twee dagen pas na de lunch aankomen en daarvóór lag er niets langs de weg. Ik moest zuinig aan gaan doen met vocht. Het was plots weer zomer en dat merkte ik aan mijn consumptiepatroon. Wat zou er in de gekregen blikjes zitten? Ik zag geen alcoholpercentage, wel een bliksem. Een energydrink?
Er ontstond zowaar wat meer discipline in de vroege morgen. Ik paste mijn vertrektijd aan aan de gaandeweg verschoven dagindeling en fietste al om acht uur. De dagen waren niet zoals in Mongolië; het was hier door de tegenwind echt een kwestie van de dag doorkomen. Ik testte in een extra pauze een van de blikjes. ‘Het zal bier zijn, water met bloemetjessmaak of een energydrink. Het zal geen sinas zijn’, zei ik. Ik word steeds bekwamer in het creëren van de realiteit. De sinas was goed te drinken. Ruim een uur later volgde de lunch. Ik moest improviseren om picknickplekken te vinden want de randen boven de duikers liggen vaak vol stenen, maar op of bij vangrails valt vaak ook te zitten. Ik deelde de middag in stukken en hield een pauze om drie uur en om vijf uur; zo werd de strijd tegen de wind draaglijk. Een Chinese of Japanse motorrijder met een Dakar-logo op zijn bagage gaf me een flesje water. Nu kwam ik definitief uit met mijn vochtvoorraad. Een half uur voor het eind van de dag was er een politiepost. Agenten bladerden door mijn paspoort. Wat ik grappig vond was dat men vaak mijn Mozambikaanse visum fotografeerde, want daar stond een pasfoto op. Deze keer werd ook de aangeniete Surinaamse toeristenkaart gefotografeerd. Toen ik alweer onderweg was stopte er voor me een auto. Er stapte een agent uit. Of hij een foto mocht nemen. Ik merkte tot dusver weinig verschil met de politieprovincie Xinjiang. Er waren ook evenveel flitsende camera’s boven de weg. Toch zou het de laatste politiecontrole zijn. Ik reed nog een kilometer en vond weer een ruime duiker.
Mijn nieuwe ritme wende snel: weer vertrok ik rond achten. De wind was al direct krachtig maar ik ook. Uren reed ik, met muziek op, zonder te willen kijken hoe mijn voortgang was. Toen ik dat uiteindelijk wel deed zag ik dat ik 9 km/u reed. Ik nam een korte pauze en pakte de vacuümverpakking die kaas leek te bevatten. Uiteraard was het geen kaas. Bijna niets was natuurlijk in China als het ging om verpakt voedsel. Maar het was best aardig spul en er zaten volop eiwitten in. Ik bereikte Mandula en zocht naar een winkel. In dit kleine plaatsje met één echte straat waren wel veertig restaurants, maar het kostte me de grootste moeite een geopende winkel te vinden. Ik kocht cola en liters Sprite en ging nu zuidwaarts rijden. De wind werd draaglijker. De natuur werd nu nog krampachtiger ontoegankelijk: vaak waren duikers ook afgezet. Er waren nu niet alleen hekken om erven af te bakenen, maar ook door de overheid geplaatste hekken om alle natuur af te grenzen. In gedachten zag ik politiek Den Haag kwijlen. Ik reed, luisterde muziek, passeerde het dorp Bayinhua en wanhoopte, want waar ging ik in de avond kamperen? Toch heeft dat wanhopen nooit zin. Het gaat om de mogelijkheden op het moment dat je ze nodig hebt. En om zes uur was het zover. Er waren gescheiden rijbanen en er was een duiker die afgezet was, maar tussen de rijbanen was de duiker bereikbaar. Iets later stond de tent.
Voor me zag ik enig blauw, wit en zon, achter me een grijze massa. Die massa kwam voorwaarts, maar het bleef droog. Bayin’aobao lag op 38 kilometer. Het bleek een spookdorp te zijn. Er was iemand die de straat aanveegde en er leek een restaurant open te zijn. Verder zag ik geen mensen, wel veel vervallen gebouwen. Ik had nog ruim een liter Sprite en lunchte langs de weg. De resterende 23 kilometers naar Bayan Obo waren nog best taai vanwege de bergachtige route. Ik zat zowaar al boven de 1600 meter, slechts 700 meter onder de hoogte van Xining. Bayan Obo stelde teleur. Het had nog wel enige grandeur, met de brede straten, maar er leek haast geen middenstand te zijn, op wat restaurants na. Ik was ervoor naar het centrum gereden maar had dat kunnen laten. Bijna terug bij de hoofdweg vond ik een winkel en kocht er voor twee dagen vocht. Ik voegde nog een paar fietsuren aan de dag toe, inmiddels in mooi weer. Het was de vijfde dag tussen prikkeldraad. De (Chinese) Gobi-woestijn was een teleurstelling. Het was nergens een woestijn, het was overal steppegrond met boerderijen, afgeschermde privégrond. De staatshekken ontbraken hier weer. Menigmaal zag ik mensen in de weer om de hekken te herstellen. De dag eindigde in een klein formaat duiker: de tent paste er net in. Zal ik hier ooit nog in de natuur liggen, of alleen onder de weg en straks wellicht noodgedwongen in hotelkamers, als ik in de bewoonde wereld kom?
Er wachtte me een dag met niets op mijn pad, tot aan het eind van de dag, dan zou ik nabij Urad zijn. Wat me onderweg opviel was dat er zo goed als nergens voorzieningen zijn voor de reizende mens: picknicktafels, een tankstation met meer dan brandstof, een winkel langs de weg, een toilet. Zodra er iets meer ruimte was (een inham, een uitvoegstrook) dan lag het er vol poep en papier. Logisch, je moest het ergens kwijt. Even de natuur inlopen kon ook niet, die was afgezet. Ik dacht daar eens verder over na. China is daar waar Nederland over een aantal jaar wil zijn: natuur verboden (al zet China geen wolven in), middenstand verdwenen, dorpen half leeg vanwege een verplaatsing naar (15 minuten-) steden, kunstmatig voedsel. Alleen is het proces hier in China nog lang niet voltooid - zo kan ik nog steeds met cash betalen - en dat zal in Nederland niet anders verlopen. Ik had gelezen dat in Nederland de invoering van de digitale ID (de opmaat naar een groene-vinkjes-samenleving waarvan we de generale repetitie al gehad hebben) vertraging had en niet eerder dan eind 2026 te verwachten viel. Het sloot aan op wat ik al schreef: het Nederlandse ambtelijke onvermogen gaat de opbouw van een controlemaatschappij voorkomen. Maar vergis je niet: de sloop gaat onverminderd door.
Al filosoferend had ik niet veel oog voor China. Ik had de laatste maanden veel mooiere gebieden gezien, zonder opgesloten te zitten tussen hekken. Ik liet Urad grotendeels liggen maar deed nog wel een paar boodschappen. Opnieuw waren er straten met een rij treurige zaken: de helft leeg, een deel vol bouwrommel, gesloten winkels en een paar open winkels, steevast met het licht uit. Daarna was er zowaar bebossing langs de weg. En zo kwam de tent tussen de bomen te staan.
Het was goed weer en ik hoefde weinig méér te doen dan afdalen. Ik had nu toch echt de Gobi-woestijn achter me gelaten. Weg steppe, weg hekken, en van de wind had ik al eerder afscheid genomen. Dit alles maakte plaats voor bomen en dorpen en landbouw. Het kwam niet vaak voor dat het me verheugde om een leegte achter me te laten. Er kwam een eind aan een lang traject door de steppe, feitelijk al vanaf Atyrau, eind mei. Er was alleen het berg-intermezzo in Kirgizië. Zoveel leegte had ik om me heen gehad, leegte die in principe bewoonbaar was. En dan te bedenken dat ik uit een propvol land kom dat alleen maar voller gepropt wordt, dagelijks, met touringcars vol met door ngo’s geronselde strijders uit Afrika en het Midden-Oosten die gelegerd worden in het gehele land ten behoeve van het omvolkingsbeleid, een onderdeel van De Agenda. Het is een interessant experiment, maar wel bij voorkeur te aanschouwen op grote afstand. Gedachten over ontwikkelingen in de westerse wereld hielden me vaak bezig. Soms moest ik tegen mezelf zeggen: ‘Laat het even rusten, kijk om je heen’. Want de afdaling bijvoorbeeld waar ik mee bezig was, was mooi. Voor het eerst sinds mijn rentree was China mooi. Ik vloog, en kon Wuyuan, op 58 kilometer, rond lunchtijd al bereiken. Ik at in een park naast een plein waar grote draken waren gemaakt. Er was vuurwerk en het leek er derhalve op dat ik weer met een Chinese feestperiode te maken had, zoals me in 2013 meermaals overkwam. Ik had een overdekte zitplaats en had het park voor me alleen. Mijn achterband was lek en bij het vervangen van de band zag ik dat de buitenband op was. Ruim 5100 kilometer vond ik een prima prestatie voor een Kenda, een Chinese band. Ik legde de laatste reserve-Kenda om de velg. Ik liet de oude band achter in een container. Toch leuk voor zo’n ding om uiteindelijk in zijn geboorteland ‘begraven’ te worden. Ook hier in de bewoonde wereld zag ik veel leegstand. Vrolijker werd ik van het goed verzorgde, gesnoeide stadsgroen. Ik volgde de G110, al enige tijd, en zou dat honderden kilometers blijven doen. Ik reed de middag vol en eindigde opnieuw in bebossing naast de weg, maar nu met hoorbare bewoning om me heen. Van alle kanten klonk vuurwerk. Om de tent lagen tuinslangen en ik hoopte dat niemand die in de ochtend ging activeren.
Mijn tent was nog droog bij vertrek. Ik had goed weer en zette de vaart erin. Bij 45 kilometer had ik geen verkeer meer om me heen en verderop was de weg geblokkeerd. Toch kon ik langs de blokkades verder rijden. Op een pallet met stenen lunchte ik. Ik had 45 kilometer lang te maken met wegwerkzaamheden en moest soms door zand, maar meestal had ik een goede weg voor me alleen. En toen kwam ik bij een monument en zag ik toeristen lopen. Hier was de Gele Rivier. Er waren bruggen en voor toeristen was er meer te doen dan alleen het bezichtigen van een monument en een rivier, maar ik ging niet op onderzoek uit en fietste na een pauze verder. Ik deed nu, op dag 8 in China, nog steeds met de bij de grens ingeslagen voedselvoorraad, al kwam het einde in zicht. Na Balagong werd ik verrast. Ik had niet verrast hoeven zijn: ik had het thuisfront bericht dat ik de Gobi-woestijn achter me gelaten had, dus hier was de Gobi weer. Toen het tijd was om de tent op te zetten kon ik vrij het land in lopen. Eindelijk kon ik de natuur in in dit deel van China. Na de 124 kilometer van de vorige dag had ik nu 130 kilometer bijeengetrapt. Ik was nu al halverwege het traject Zamiin Uud - Xining. Het beviel goed om iedere dag weer een flinke hap uit de resterende afstand te nemen, terwijl ik de eerste vijf dagen alleen maar bezig was de dag door te komen.
Regen haalde de vaart uit mijn voortgang. Ik ging wachten tot het droog was voor ik mijn tent verliet. Ik luisterde muziek en plakte een band. Drie gaten, en daarmee zat de Schwalbe-binnenband die ik als laatste van de zes in gebruik had genomen al op twaalf gaten. Om half een was het droog en een half uur later vertrok ik. Ik reed twee uur onder een zwaarbewolkte hemel. Na zeven kilometer was ik alweer uit de steppe en reed weer door bewoond China. Ik zag veel vrouwen hier in China die zich volledig hebben ingepakt en werk verrichten (straten vegen, plantsoenonderhoud) en/of rijden met een bromfiets met laadbak, een populair voertuig. Ik zag ook veel scooters. Vaak hebben ze een soort jas met dichtgenaaide korte mouwen over het stuur hangen. De handvaten (en handen) gaan in de mouwen; en de rest van de jas hangt voor de benen; dit alles dient, naar ik mag aannemen, om wind en kou te weren. In Haibowan/Wuhai sloeg ik voor enkele dagen voedsel in en daarna resteerde me nog maar een uurtje. Ik reed langs de Gele Rivier, die beneden me stroomde, en er was rond zessen volop groen langs de weg. Ik ging eens de berm in. Er waren bomen en struiken maar ik kon er niet achter verdwijnen. Toen zag ik een natuurlijk platform waarnaar ik kon afdalen. Ik had er zicht op een fietspad, de rivier en de industrie verderop aan de overkant. Het was een mooie stek.
Een nieuwe grijze dag brak aan. In de grauwheid werd China er niet mooier op. Er was veel industrie en de leegstaande en ook de onverlichte winkels hadden behalve scheuren ook een laag roet. Op het beton waren olievlekken te zien en er lag schroot en puin. China bestaat al een poosje maar blijft toch rommelig ogen, ook al is er weinig zwerfvuil en wordt veel groen piekfijn bijgehouden. Om me heen werden de bergen steeds imponerender, maar ik hoefde nog niet veel te klimmen. Ik zag veel rokende fabriekspijpen; misschien waren ze deels verantwoordelijk voor de grijze mist. Er was veel variatie om me heen, steeds veranderde het beeld: een dorp, akkers, bos, steppe, industrie, een stad. Soms zag ik veel van dat alles in een groot, panoramisch uitzicht. In de vroege avond werd ik verrast. Er was volop bebossing maar de grond was niet vlak: er waren voren getrokken. Verderop was de grond hobbelig, zoals je in Noorwegen vaak zag. Veel grond werd door vegetatie aan het zicht onttrokken. Dit werd niets. Er was een fietspad naast de weg en op een zeker punt was er ruimte onder de weg. Ik stond uiteindelijk alsnog weer onder het verkeer, net als in de Gobi-woestijn.
Regen. Maar ik had deze keer geen trek in een ochtend of zelfs een hele dag in mijn tent. Ik vertrok en niet veel later voelde ik dat mijn longsleeve al nat was. Uren hield de regen aan, maar gelukkig niet al te zwaar. Op een stoeprand onder een boom lunchte ik in de miezerregen. De miserabele tijden zijn terug. In de middag hield de regen geleidelijk aan op, maar de grijsheid hield aan. De vorige dag zag ik nog bergen, maar nu was het zicht minder weids. Er is weinig zo deprimerend als die grijze mist. Na vele honderden kilometers eindigde de G110 vandaag op een T-splitsing. De G109 ging me nu naar Xining leiden. Aan het eind van de middag strandde ik in de bewoonde wereld. Ik zag niets dan gebouwen en akkers. Ik moest weg van de hoofdweg om te kunnen kamperen. Ik sloeg een pad in en stuitte op een spoorbaan. Er liep een pad langs en tussen het pad en een akker kon ik mijn tent kwijt, net als eerder in Turkije. Door de vele regen was er water in mijn telefoon gekomen; bij het laden ging er een alarm af en kreeg ik een melding. Het kostte me veel tijd en moeite om het laadstation droog te krijgen. Om dit probleem te voorkomen moest ik gaan zorgen dat er geen laag water in mijn relatief nieuwe, waterdichte Vaude Aqua Box (what’s in a name) kon komen te staan. Er moest een gat in de bodem komen.
Acht maanden onderweg. Als deze reis een jaar lang duurt, dan had ik nog een derde van de reis tegoed, de helft van wat ik tot dusver beleefd heb. Vier maanden, dat was vanaf mijn aankomst in Aral, mijn eerste pleisterplaats in Kazachstan, tot aan de huidige dag. Good lord! Het was een prettige gedachte om voorlopig nog niet naar Nederland te hoeven. Bij het inpakken van de tent kwam er een geüniformeerde kerel op me af en begon tegen me te praten. Ik praatte gewoon terug, zoals ik tegenwoordig steeds doe. Vriendelijk was hij niet. Hij leek iets uit zijn heuptas te pakken. Ging hij een bon uitschrijven? Ik wachtte dat niet af en ging verder met inpakken. Even later zag ik dat hij verderop liep en toen ik klaar was liep hij op grote afstand. Waarschijnlijk was het een spoorwegbeambte. Toen ik in de tent zat had ik ook al stemmen gehoord. China was wat voller dan ik gewend was in vorige landen. Het was opnieuw zwaar bewolkt maar wel droog. Ik reed door de stad Zhongning, langs veel parken. Daarna moest ik zo’n veertig kilometer zuidwaarts. Het was een vervelend stuk, met opnieuw huizen en bedrijven langs de weg en ontzaglijk veel vrachtverkeer in beide richtingen. Goed dat ik een eigen strook van bijna twee meter breed had. Een kruising verloste me. Het betrof een rotonde met veel ruimte eromheen en er was een interessante chaos. Het leek een enorm plein vol met auto’s en vrachtwagens, geflankeerd door winkels. Ik pauzeerde op een stoep en keek om me heen. Het vervolg van de route luchtte me op. Er waren iets minder vrachtwagens en ik had heuvels om me heen in plaats van bouwsels. Er waren veel kampeermogelijkheden totdat het tijd werd om te kamperen. Ik reed langs huis na huis, en ik had zicht op de akkers en boerderijen in het land. Dit ging een drama worden als ik doorreed. Ik keerde om en reed drie kilometer terug. In de heuvels vond ik vlot een redelijk beschutte stek. In theorie kon ik over vier dagen al in een hotelbed liggen. Dat kon bijna dagelijks, maar ik wilde de rit kamperend voltooien. Dit kon voorlopig wel eens mijn laatste lange kampeerrit zijn. In Xining zou mijn eerste missie volbracht zijn en ik zou naar Kunming vliegen. Ik zou dan in enkele dagen in Vietnam zijn en daar viel niet te kamperen.
Tussen de weg en de gebouwen langs de weg is vaak ruimte, en die is niet altijd geplaveid. De regen had plassen veroorzaakt en vrachtwagens hadden hun werk gedaan: door veelvuldig naar de kant te gaan en garages en eethuizen te bezoeken was de grond één groot modderbad geworden en dat liet zijn sporen na op mijn fietsstrook. Vaak werd ik door de vele bagger de weg op gedwongen. Ik zong een oud succesnummer van Louis Armstrong: ‘And I think to myself: wat een smerige boel.’ Maar mijn lot veranderde. Er was een supermarkt en ik ging mijn voorraad aanvullen. Bij de fruitafdeling keek ik naar de bananen en ik werd benaderd door een mevrouw. Ze wees op de prijs: 2,48 yuan. Aha, zo’n dertig cent, per ….? Ik gaf aan dat ik er vijf wilde en ze sneed er vijf los van een tros. Daarna liep ze met me mee naar de zuivelafdeling. Ze wees producten aan en vervolgens naar de prijskaartjes. Echt veel nut had dit niet, maar ik vond het wel grappig. Hier bleef het bij; ze volgde me niet verder. Buiten lunchte ik op een richel. De zon brak onverwacht door na dagen van grijsheid. (De bananen kostten overigens in totaal 50 cent.) Het baggertraject hield op. De klim naar Xining stelde vooralsnog minder voor dan ik gedacht had; die was zeer geleidelijk en van echte kou was nog geen sprake. Ik kwam in een bedrijvig dal terecht: al het land leek in gebruik, op die typisch Chinese wijze, rommelig, alles door elkaar, zonder ruimtelijke planning. Ik reed door tot de zonsondergang nu dat zichtbaar kon en zag enkele heuvels in het land. Ik reed langs de pilaren van een hooggelegen spoorweg, langs volkstuintjes en ik eindigde in de heuvels. Daar was ruimte voor me.
Ik bekeek mijn gezicht in de spiegel. Rondom mijn ogen was mijn huid zwart. Het werd tijd om wat vuile vlekken te verwijderen. Ik had het niet opgemerkt want mijn tent stond in de schaduw, maar het was opnieuw een zonnige dag. Ik reed tot zich tegen het middaguur een wonder openbaarde. Er was een omheind hoekje met trimattributen, twee zitbanken en enkele stenen tafels met zitjes. Comfort! Ik lunchte aan de stoffige stenen tafel. In de middag was er de stad Baiyin; de G109 liep er recht doorheen. Er was een park, een meer met een boulevard en aan de overkant van het water een grote pagode. Eindelijk zag ik weer enige schoonheid. In de namiddag werd ik op een negatieve manier verrast. Dat ik een gebergte in moest klimmen was niet erg, maar mijn vluchtstrook verdween en er kwam een vangrail voor in de plaats. Ik werd dus zowel vertraagd als de weg op gedwongen, en dat met al die konvooien vrachtwagens. Het werden drie nare kilometers en ik was opgelucht toen ik kon afdalen. Het slot van de dag leek op dat van de vorige dag. Ik vond een plek nabij maisvelden in de heuvels, bij het spoor. Nog 238 kilometer te gaan.
Ik lunchte in een droog afvoerkanaaltje; het was een zitplaats en tafel in één. In de middag kocht ik voedsel voor de laatste dagen. Daarna werd ik verrast door een tunnel waar ik niet door mocht. Ik werd naar de Gele Rivier gedwongen. Ook daar was een tunnel, en fietsers werden nog dichter naar de rivier gedirigeerd. Dat kwam goed uit want het was er mooi: er lagen prachtige bouwsels op de bergwanden en de voetgangersbruggen over de rivier waren versierd met rode lampions. Voorbij deze toeristische zone was er het stadsverkeer, want ik zat in de regio Lanzhou/Anning. Ik moest nu tientallen kilometers de rivier volgen in deze drukte. Gelukkig kwam er op een bepaald punt een fietsbaan bij. Verderop werden fietsers weer geweigerd en werd ik naar de andere kant van de rivier gedwongen. Dat pakte goed uit want daar was de G109 weer. Het regende. Dat maakte niet meer uit toen ik onder een andere weg kwam te rijden. Vlak voor de schemering vond ik een stuk natuur langs de snelweg die ik hier kruiste op een iets andere hoogte.
Bij mijn terugkeer naar de weg gleed ik uit en had toen een bebloede knie. Bij het fietsend oversteken van de weg brak mijn ketting. Wat een goede start! Ik hoopte dat het aan de sluitschakels lag en dat was het geval. Ik had nog nooit meegemaakt dat die versleten waren. Ik had nog een nieuwe set, al was die voor 9-speed, maar dat leek te werken. Mijn handen waren wel zwart. Ik stond gelukkig bij een tankstation en werd welkom geheten toen ik mijn handen wilde wassen. En toen kon ik op weg. De dag was mistig begonnen maar de zon brak door. Ik reed door dorp na dorp. Een enkele keer zag ik nog iets van het oude China: bouwsels met mooie daken. Het was ook in een dorp dat ik lunchte, op een muurtje. De vorige dag dacht ik dat ik belazerd werd toen ik zo’n 18 yuan (2,25) moest neertellen voor twee worstjes in een vacuümverpakking. Nu wist ik beter. Het waren ambachtelijk bereide worsten vol vlees en met één exemplaar was ik een half uur bezig, mede omdat het ding zonder goed bestek moeilijk handelbaar was. Ik reed de bergen in en veel verkeer verdween naar de snelweg, zelfs vrachtwagens. Er was op veel delen van het traject wegonderhoud waardoor ik de weg geregeld voor mezelf had. Niet zelden zag ik tussen de bergwanden meerdere wegen en treintrajecten op pilaren langs en over elkaar voeren. Ook zag ik treinen en rijen verkeer vaak in een berg verdwijnen. Chinezen maken ware bouwkunst van het verkeer in de bergen. Later moest ik mijn privileges opgeven en werd ik weer samengevoegd met het overige verkeer. Ik liet ook de bergen en de natuur achter me en reed weer door de dorpen in een wijd dal. Toch vond ik wat bebossing toen de zon onder ging. Ik koos uiteindelijk voor een verborgen stukje grond met een elektriciteitsmast. Nog 52 kilometer te gaan. Ik hoefde niet helemaal naar Xining te rijden. De luchthaven van Xining lag nabij Ping’an, een stad die in 2013 ook op mijn route lag. Zou ik vrij snel naar Kunming kunnen vliegen? Of moest ik juist verplicht lang wachten?
Geleidelijk steeg ik tot boven de 2000 meter. Hoelang had ik de kou niet gevreesd? In de tweede helft van oktober zou het ’s nachts vriezen en overdag zou de 10°C niet gehaald worden. Niets van dat al. ’s Nachts lag ik onder een opengeritste slaapzak, ’s middags was een jas te warm. Ik lunchte vervroegd, in stijl: achter de vangrail, op een richel. Daarna reed ik de laatste twintig kilometer. Na tien kilometer reed ik Ping’an al binnen. In 2013 ging ik hier zuidwaarts. Ik reed door, tot ik de laatste weg kruiste die zuidwaarts ging: een snelweg hoog boven me. Ik móest nu mijn oude route gekruist hebben, al zou ik ook nog naar dezelfde luchthaven rijden als destijds. Het gat tussen Sary-Tash en Xining was, op die vermalijde kilometer na, dichtgereden! Via een joekel van een omweg. Ik maakte een foto, keerde om, kocht water en noodles en ging op kamerjacht. Veel hotels waren van het type Hilton, maar in een zijstraat vond ik iets dat bij mijn budget leek te passen. Achter de balie stonden vriendelijke dames die alle tijd hadden en met mijn wensen akkoord gingen: de fiets kon binnen staan en de prijs kon omlaag. Een van de dames was zeer behulpzaam bij het sjouwen met de bagage. Ik had een mooie kamer want ik was weer in China. En ik had weer koffie en internet. Een van de in Ulaanbaatar gedownloade VPN-apps werkte, na lang proberen. Ik had nu toegang tot sociale media. ’s Avonds bekeek ik de vluchten; ik kon dagelijks naar Kunming. En er was meer goed nieuws: per 25 augustus hadden Nederlanders in Vietnam geen visum meer nodig. Ik kreeg er 45 dagen de tijd.
En toen hield mijn geluk op. Na een Samsung-update en een restart had de VPN-app geen effect meer. Facebook, Messenger, X, Youtube, Wikipedia…. ik kon het allemaal weer vergeten. Ik dook in de voorwaarden van het fietsvervoer per vliegtuig, maar kwam er niet uit. Het leek me beter om naar de luchthaven te gaan en daar de benodigde informatie in te winnen; dat was in den verre meestal de beste strategie. Ik fietste ernaartoe, al was dat eigenlijk verboden, en zocht rond in de terminal. Het werd me snel duidelijk dat dit een moeilijk verhaal ging worden. Informatiebalies en ticketverkooppunten zijn niet meer van deze tijd. Zelfs bij de incheckbalies stonden geen namen meer vermeld van maatschappijen en het was er hoe dan ook druk; het zou raar zijn me tussen de incheckers te werpen om het baliepersoneel te bestoken met mijn vragen. Dit ging ‘m niet worden. Ik vroeg het nog na bij het algemene servicepunt, maar maatschappijen waren hier niet vertegenwoordigd, zo was het antwoord. Ik reed terug. De enige site waar ik iets mee kon was die van China Eastern. Met moeite schraapte ik de voorwaarden bijeen. Ik bleef met twee hoofdvragen zitten: hoe moest de fiets verpakt worden en kon de afmeting een probleem gaan vormen (hoge rekening, weigering). Via de site viel prima te chatten, maar het antwoord was teleurstellend. Bij het inchecken werd bepaald hoeveel ik eventueel moest bijbetalen en welke eisen er precies aan de verpakking werden gesteld. Hier had ik niets aan. Dit was onacceptabel, net als in februari toen ik naar Bangkok zou vliegen.
Op de site van Sichuan Airlines kon je alleen boeken, en de overige aanbieders waren prijsvechters zonder informatie in het Engels. Het was me duidelijk: ik ging niet vliegen. Er moest een andere oplossing komen. Ik informeerde bij het treinstation en las de voorwaarden op het internet. De rit naar Kunming zou minimaal 22 uur duren en fietsen waren sinds enige tijd verboden in treinen, al kon je fiets soms wel mee in een vrachtwagon als je er een pakje van maakte. Dit was ook niks. Aan bussen hoefde ik ook niet te denken. Vanaf Chengdu, halverwege, leek dat mogelijk, maar tot Chengdu had ik niet veel kans. Daarmee ging er een streep door het vervoeren van de fiets. Ik moest het weer zelf doen. Maar dan had ik meer tijd nodig. Het verlengen van een visum is nog net zo’n omslachtig gedoe als in 2013, en ik kon geen bewijs vinden voor het kunnen verlengen van een visa-vrije periode. En toen realiseerde ik me dat ik een visa run kon doen. Ik kon zonder fiets het land uitvliegen en weer omkeren. Alstublieft, opnieuw dertig dagen China. Ik ging zoeken. De mogelijkheden vielen me tegen. Grote steden als Chengdu of Chongqing kon ik mogelijk niet meer bereiken in de tijd die ik nu nog had dus moest ik de visa run vanaf Xining doen. Er waren geen goedkope mogelijkheden. Ik kon het financiële leed iets draaglijker maken door er een korte vakantie van te maken. Maar waar was ik nog niet geweest? Ik hoefde niet zo nodig opnieuw naar Kuala Lumpur of Bangkok, en Hanoi lag al op mijn komende fietsroute. Ik kwam uit op het Thaise eiland Phuket. Dat wilde ik wel eens een dag of vier, vijf verkennen. Het zou een lastige reis worden met lange tussenstops in Kunming, maar het leek te doen. Ik vroeg of ik mijn fiets en kampeeruitrusting een week in het hotel kon achterlaten, en het was geen probleem. Later ontdekte ik dat het momenteel op Phuket zowat ieder uur regent, maar mijn besluit was genomen. Ik wilde ook rust in mijn hoofd want deze kwestie was een dagenlange zorg geweest, terwijl ik eigenlijk wilde bijkomen van zestien dagen fietsen. Dat kon nu alsnog op Phuket. En daarna wachtte me een grote opdracht. Ik moest in dertig dagen de pakweg 2500 kilometer afleggen van Ping’an naar Vietnam, over een oostelijker gelegen route dan in 2013. Deze keer moest het door een iets verstandiger beleid dan toen wél lukken om in die tijd China uit te fietsen. Als ik ver genoeg doorrijd kruis ik vanzelf mijn route uit 2013. Het gat dat destijds in mijn route ontstond doordat ik de bus moest nemen van Lüchun naar Mengla is dan niet relevant meer: er loopt een lijn van Nederland (of de Noordkaap) naar Singapore. Op één verdammte kilometer na.
Ik vertrek straks fijn naar mijn in het regenseizoen sterk afgeprijsde superior deluxe hotelkamer (die ik nog hoop te vinden) om mij te laven aan al die in China verboden kennis, voordat deze straks weer een maand lang achter The Great Firewall zit. En dan ga ik lekker door de stromende regen van mijn hotelkamer naar de 7 Eleven lopen om een bak nasi goreng te scoren. Is het leven niet schitterend?
________________________
Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, over de eerste twee jaar van mijn fietsleven, is bij de boekhandels verkrijgbaar, of tegen gereduceerd tarief bij:
https://www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-02-16 15:41:14
[totalVisitorCount] => 347721
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 487
[author] => Richard
[cityName] => Xining
[travelId] => 530429
[travelTitle] => Een wereldfietser heeft negen levens (deel 2)
[travelTitleSlugified] => een-wereldfietser-heeft-negen-levens-deel-2
[dateDepart] => 2025-02-11
[dateReturn] => 9999-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 5
[goalName] => Een wereldreis
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/242/674_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => banden-plakken-met-herman-finkers
)
[1] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109636
[userId] => 51269
[countryId] => 41
[username] => annemarieteuben
[datePublication] => 2025-09-17
[photoRevision] => 0
[title] => Xian.
[message] => Zaterdag 13 september
Ontbijt vanaf 7 uur maar rond half acht kwam het eten pas in het buffet.
We vertrekken met de bus om 08:00 uur naar het Terracotta Leger. Het is een klein uur rijden. Daar aangekomen blijkt het al heel druk te zijn. We lopen eerst naar de uitgang zodat de gasten weten waar ze terug moeten lopen. Dan op naar de ingang, in de rij staan. Hoe kan het ook anders.
Met de paspoorten kunnen we naar binnen en lopen naar de gebouwen waar het leger staat opgesteld.
We beginnen bij gebouw 1. Hier zouden 6000 soldaten in staan maar het meeste ligt nog onder een dikke laag aarde. Dat wat uit de aarde is gehaald ligt in veel scherven. Het is een hels werk om dit allemaal weer te herstellen. Maar in het begin en aan de zijkant van het gebouw staan soldaten die al gerestaureerd zijn.
Intussen is de groep helemaal uiteen gevallen. Gelukkig hebben we een tijd en plaats afgesproken. Het is erg druk maar toch kun je alles wel mooi bekijken. Na pit 1 lopen we verder naar pit 2. In dit kleinere gebouw staan de boogschutters en paarden. En hier kun je prachtig zien hoe men dit in 1974 gevonden heeft. Het was een boer die een put wilde graven en een hoofd naar boven haalde. En van het een komt het ander en heb je een Terracotta Leger.
In pit 3 staan de officieren met hun paarden.
Daarna ga ik met een gast het museum in waar we leren dat het praal graf van Qin Shihuang op 1,5 km in een soort piramide ligt ingebouwd in een heuvel. Dit geheel in in de Tang Dynasie gebouwd, vanaf het jaar 221.
Deze heer had grootwaanzin, hij is ook verantwoordelijk voor de bouw van de eerste Grote Muur. De lunch nemen we ook hier.
In de middag bezoeken we de Grote Gans Pagode.
Dit keer checken we in met een QRCode. Ik laat de gasten een uur vrij.
Een groot complex met tempels, tuinen en verblijven voor de monniken.
En er staat dan de 60 meter hoge pagode. Ik ben er niet in geweest maar heb de tempels en vertrekken uitgebreid bekeken. Ook een kaarsje gebrand voor pa en ma.
We rijden met de bus naar het hotel met vier gasten minder. Die zijn gebleven in de stad. Met de rest spreken we om half zes af om te eten en te drinken. We belanden op een terrasje met Chinezen. Geen westerling te ontdekken.Ik bestel een groente schoten en rijst.
Terug in het hotel pak ik de koffer en duik vroeg mijn bed in.
Zondag 14 september
Zes uur gaat de wekker. Douchen, pakken en naar de lobby. Ontbijten kan op dit vroege tijdstip in dit hotel. Met het pakken moeten we opletten omdat er geen brandbare dingen en powerbanks in de koffer mogen. Ook batterijen zijn uitgesloten.
Aanstekers raak je helemaal kwijt.
Het is een uur rijden naar het vliegveld. Daar aangekomen zoek in waar we moeten inchecken. Daar gaat ook de koffer door de scan en als het mis is gaat er een rood lichtje branden en hoor je een sirene. En op deze vroege morgen hoor je dat nog al. Vooral batterijen en aanstekers moeten worden ingeleverd.
Uiteindelijk krijgen we onze boardingpasses. Door naar de security.
De eerste stop is een tafel met twee mannen erbij waar je je powerbank moet laten zien. Je moet een Chinees keurmerk er op hebben staan. En zou blijven er vijf powerbanks achter op het tafeltje. Een van €120. Oeps, de reisinformatie niet goed gelezen. Ik had niet een mee en heb in Beijing een Chinees gecertificeerde gekocht. Er moet CCC op staan ipv CCE.
We mogen verder en gaan door de security met de rest van de bagage. Wonder boven wonder gaat dit goed.
Gate 6 maar we hebben nog wat tijd. Ik koop een flesje drinken want ook mijn flesje water mocht niet mee. Ik heb stoel 29D een na laatste rij. De kist zit helemaal vol. We krijgen een kiphamburger en wat te drinken.
Na een uur en 50 minuten landen we op Guilin Airport waar een bus klaar staat om ons naar Longji Rijstterrassen te brengen. Maar eerst stoppen wij bij een wegrestaurant om wat eten in te slaan. Na goed anderhalf uur stoppen we bij een grote parkeerplaats waar Mr. Jibeng klaar staat. Hij is de eigenaar van het guesthouse waar we gaan overnachten. We stappen over op een shuttle bus. En na een half uur bochtjes nemen en klimmen stoppen we bij een busparking.
Vanaf hier moeten we 20 minuten de berg oplopen en uiteindelijk zitten we op 815 meter.
Inchecken en uitleg geven. Er gaat een groepje naar Dragon uitzicht punt. Dat is ongeveer 45 minuten lopen.
Ik blijf in het guesthouse zodat ik mijn rug spaar voor morgen.
In de avond zitten we gezellig op het terras. Uitrusten en lekker eten. De berg voor ons is verlicht met ledlampjes. Het ziet er mooi uit maar doet erg aan de kerst denken. We zijn de enige groep in het guesthouse. Heerlijk rustig.
Maandag 15 september
Vier gasten gasten gaan met een gids wandelen. Wat 4-5 uur moet duren doen zij in 3 uur zo snel wandelen ze.
Ik neem de rest mee of zij mij naar Longji. Een Zhuang dorpje verder op. In het dorp nemen we nog een afslag naar een uitzichtpunt en vinden daar een hotel in aanbouw. We mogen even uitblazen en vragen of ze thee hebben. Dat wordt gezet. Een gast vraagt om bier maar dat is niet voorradig en wordt door iemand opgehaald.
Als ik wil betalen geeft ze me het geld terug en gebaart dat het een gift is.
We lopen weer door. Het dorpje is klein en de weg terug veel trappen en bergop. We komen totaal bezweet en vier uur later aan bij het guesthouse. Mooie vermoeiende wandeling. En maar een groep wandelaars tegen gekomen.
We bestellen eerst lunch en drinken voor we een douche pakken.
Een pannenkoek met banaan lust ik nu wel, thee erbij.
De rest van de middag en avond hangen we wat rond of wandelen nog wat. In de middag komst er een groep Duitsers binnen.
We eten samen weer op het balkon. Het eten is zo lekker en vers. Dat gaan we nog missen. Het is passion fruit tijd en er worden veel verse drankjes besteld.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00
[totalVisitorCount] => 622380
[pictureCount] => 10
[visitorCount] => 157
[author] => Anne-Marie
[cityName] => Xi’an
[travelId] => 530670
[travelTitle] => China Hoogtepunten.
[travelTitleSlugified] => china-hoogtepunten
[dateDepart] => 2025-09-04
[dateReturn] => 2025-09-22
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/239/125_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/051/269_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => xian
)
[2] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109635
[userId] => 51269
[countryId] => 41
[username] => annemarieteuben
[datePublication] => 2025-09-17
[photoRevision] => 0
[title] => Longji rijstterrassen.
[message] => Woensdag 10 september
Met de hogesnelheid trein naar Pingyao.
We stappen twee uur voor vertrek in een bus die ons naar het trein station brengt. Daar aangekomen moet ik even vragen hoe we bij de ingang komen daar we aan de achterkant uitgezet zijn.
Eenmaal binnen eerst een wc stop en voor de zoveelste keer door de beveiliging. Dan moet het plaatsbewijs gecontroleerd worden. Dat is ons paspoort. Maar we kunnen niet door de poortjes, dit maal worden onze gegevens handmatig in de computer ingevoerd. In de enorme hal is nt als bij een vliegveld te zien van welke gate je trein vertrekt. Bij ons is dat 29 A of B. Voordat ik in de rij ga staan geef ik iedereen 10 minuten om nog even wat te eten te kopen. Dan lopen we door de gate en ook hier niet door de poortjes maar aan de zijkant worden we weer handmatig gecontroleerd. Eenmaal iedereen er door mogen we met de roltrap naar boven en het perron op. We hebben wagon 14 rij 4-6. Het is gezellig druk in de trein. De koffers steken te veel uit op het bagage rek, worden verwijderd en staan in het winkel gedeelte.
We tikken regelmatig de 300 km per uur aan en stoppen geregeld.
Na 3 en half uur komen we aan in Pingyao. In de trein nog een Koning Aap groep dus opletten geblazen welke bus we nemen.
Ook een andere Nederlandse groep die richting Tibet gaan. Twee dames hebben bij mij in een Japan reis gezeten, grappig!
We stappen in en de chauffeur rijdt ons in 25 minuten naar de West gate. pingyao heeft een oud stads gedeelte die ommuurd is en we mogen met de bus er niet in.
We stappen over op twee golfkarretjes en rijden door de mooie oude straatjes richting guesthouse/hotel. Op een hoek van de straat moeten we uitstappen en staat iemand klaar om ons te voet naar het pand te brengen.Het is een oud familie huis met een binnen tuin waar 20 kamers in gemaakt zijn. Ik heb kamer 826 boven. Maar mijn koffer wordt heel fijn naar boven gebracht door twee vrouwen. Twee deuren open ik en ik zie een mooi ingerichte kamer met een bank, tafel, tv, twee persoons bed en een mooie badkamer.
We blijven hier twee nachten. De eigenaresse probeert mij een restaurant aan te bevelen maar ik wil dat iedereen zelf kiest. Toch gaat bijna iedereen met mij mee en we belanden in een alleraardigst klein restaurantje zonder poespas en geen andere toeristen. De medewerkers zijn erg blij met ons. Ik bestel een bord gewokte groente en rijst.
Kost ook nog eens niet veel Y29 dat is €3,50.
Tegen half acht worden we in twee golfkarretjes naar de East Gate gebracht en lopen naar de South Gate. Daar gaan we op de grond zitten bij de andere honderden toeristen om een lichtshow van 15 minuten te bekijken. Dikke lol met drie meiden voor ons die wel ons op de foto willen hebben maar niet durfen vragen. Een man van de groep wordt zelfs door een Chinese man omhelst tot twee keer toe.
En zo belanden we op veel mobiels. We lopen terug naar het hotel want de oude stad is geheel verlicht. Na 45 minuten zijn we weer thuis. Ik werk wat en duik om 11 uur op bed maar slaap pas na half 2 in.
Donderdag 11 september
Na het ontbijt lopen we naar de West Gate waar een bus klaar staat die ons in 45 minuten naar Zhangli brengt. Dit is een kasteel met ondergrondse tunnels. De andere Kon8ng Aap groep is ons net voor en wij moeten wachten. Na een half uur of zo komt er eindelijk schot in de zaak en krijgen we toegang en een Engels sprekende gids. We worden eerst door het bovengronds gedeelte van het kasteel geleidt. Een aantal tempels en de woon vertrekken van de militairen. Die zijn na het verlaten van het kasteel door dorps bewoners in beslag genomen. Maar een aantal jaren geleden werden zij overgeplaatst naar een dorp buiten het kasteel en is dit gedeelte ook te bezoeken.
Daarna duiken we de ondergrondse tunnels in waar we een folter kamer zien, paarden vertrek, uitkijk schachten enz. Na twee uur staan we weer buiten en lopen via de hoofdstraat in het dorp naar de uitgang.
In 40 minuten rijden we naar Wang huis. Dit is een ommuurd stadje wat eigendom was van de familie Wang, rijk geworden door verkoop van thee en tofu.
Tegen half vier zijn we terug bij het hotel. Ik doe rustig aan omdat ik afgelopen nacht zeer slecht heb geslapen dankzij zeer lawaaierige Fransen. Ik werk wat,spreek met mijn collega af en ga vroeg slapen.
Vrijdag 12 september
Uitslapen, heerlijk. Ik wordt om 07:18 uur wakker van mijn buren die uitchecken en met de koffers rollen. Na een douche loop ik naar de bakker om wat broodjes voor onder weg te kopen. We treinen vandaag naar Xian. De stad met het Terracotta Leger.
Om half negen schuiven we aan voor het ontbijt. Iemand had sesampasta gekocht en bied ons dit aan. We krijgen toast, ei, jam, boter, banaan, koffie en thee zo veel we willen.
Na nog wat foto’s te nemen met het personeel worden we in de golfkarretjes naar de Westgate gebracht. Hier staat de rode bus klaar die ons naar het station brengt. In 20 minuten staan we voor het station, het regent.
Onze trein vertrekt om 11:20 uur. Maar eerst weer bagage controle. Daarna in een overvolle vertrekhal een zitplaats zoeken. Een gast van de andere Koning Aap groep mist een afstapje en valt op haar schouder. Waarschijnlijk uit de kom maar vanmiddag voor de zekerheid naar het ziekenhuis. Een gast van mij legt de mitella aan.
Om 11 uur kunnen we inchecken. Op naar perron 2. We hebben wagon 2 rij 14, 15 en 16. Het is weer een probleem om de bagage een plekje te geven. En bij een inspectie van de bagage politie wordt er ook nog een koffer uit het rek boven ons hoofd verwijderd en bij de toiletten in een rek gezet. Daar staat die van mij ook.
Eenmaal onderweg veel mais teelt.
Bij aankomst staat er weer een bus klaar die ons naar een hotel breng net binnen de oude stads muur. Ik check de groep in en geef ze 45 minuten tijd om zich te installeren en op te frissen. We nemen de metro naar de. Moslim wijk. Xian was de eindhalte van de Zijde Route en er zijn wat moslims blijven hangen.
Via de Drum Tower lopen we de wijk in om te dineren. Een uur later weer verzamelden onder de Drum Tower. Ik bestel een soep met groente en 3 cm bredenoodles. Overheerlijk.
Op de terug weg naar het hotel doen we de Bell Tower nog aan.
In mijn kamer gaat alles via een toetsenbord. Zelf de gordijnen. Ook rijdt er een robot door de gangen en die gaat ook mee de lift in, zo grappig. Maar wat hij doet geen idee.
Ik ga vroeg slapen.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00
[totalVisitorCount] => 622380
[pictureCount] => 9
[visitorCount] => 128
[author] => Anne-Marie
[cityName] => Pingyao
[travelId] => 530670
[travelTitle] => China Hoogtepunten.
[travelTitleSlugified] => china-hoogtepunten
[dateDepart] => 2025-09-04
[dateReturn] => 2025-09-22
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/239/115_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/051/269_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => longji-rijstterrassen
)
[3] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109489
[userId] => 51269
[countryId] => 41
[username] => annemarieteuben
[datePublication] => 2025-09-09
[photoRevision] => 0
[title] => Beijing.
[message] => Zondag 7 september
Vanmorgen om 06:00 uur opgestaan en na een douche de eerste gasten opgewacht in de lobby. Er is geen plek om te zitten anders dan een hoge kruk bij een restaurant. Kan ik mooi de gasten binnen zien komen.
De eerste gast gemist maar die melde zich dat hij al ingecheckt was en ging slapen. Dat is wel fijn zo vroeg inchecken en een kamer krijgen.
Normaal is het om 14:00 uur inchecken.
Om 07:40 uur melden de volgende twee gasten. Na de incheck een een praatje zijn ze op weg naar de Lama tempel en het Olympisch Park. Tegen half drie zijn ze terug erg moe.
Ze gaan samen met de andere gast eten, veel te grote kommen noodle soep.
Rond half vier komen weer twee gasten met de taxi aanrijden. Nog 7 te gaan.
Het is nu 16:40 uur.In de tussentijd ben ik dood op en heb een zere kont van het zitten op de kruk. Maar er komt een eind aan en rond 18:00 uur is iedereen binnen.
Met vijf gasten ga ik nog wat eten en vroeg op bed.
Maandag 8 september
Vroeg opstaan, 06:00 uur, we gaan naar de muur.
Het is super druk bij het ontbijt maar ik red het om voor 06:55 uur bij de deur te staan. De bus komt niet althans de bus waar ik de gegevens van had. Heeft de agent de verkeerde gegevens naar me gestuurd en blijkt de goede bus voor mijn neus te staan. De toon ie gezet en ik ga alles drie dubbel controleren.
In een uur en drie kwartier rijden we naar de bus parkeerplaats bij Mutianyu. Daar nemen we de shuttle bus naar de entree en we checken in met ons paspoort. Een paar minuten later staan we aan de voet van de muur. We besluiten allemaal lopend naar boven te gaan, een klein half uur. Halverwege kun je nog kiezen om naar toren 6 of toren 8 te lopen. Wij kiezen toren 8. Leuk allemaal trappen.
Bij toren 8 aangekomen heb je de keuze om over de muur via torens naar toren 1 te lopen of de andere kant op naar toren 14. Bij 14 is de kabelbaan en bij 6 de stoeltjes lift of glijbaan. Ik loop weer naar beneden.
Terug weer met de shuttle bus en tijd voor de lunch.
Ik eet Vietnamese loempia’s.
In onze bus rijden we dan in ander half uur naar het Zomer Paleis. En daar is het druk. Ik heb een QRCode gekregen en die werkt ook nog.
Binnen vrije tijd en ik loop met een gast ook wat rond. Op het einde van de 2,5 uur wil ik nog naar de tempel maar die is helaas gesloten voor restauratie werkzaamheden, dat is erg jammer.
Rond kwart voor zes zijn we weer bij het hotel.
Om zeven uur eetafspraak naar een Japans restaurant met zeven personen. Heerlijk en gezellig.
Oude dag.
Dinsdag 9 september
Gister hebben we besloten weer vroeg weg te gaan. De wekker gaat om 06:00 uur. Na een douche loop ik de kamer uit om te gaan ontbijten en laat mijn kamersleutel binnen liggen. Na het ontbijt naar de receptie voor een nieuwe sleutel zodat ik mijn rugzakje kan pakken en mijn tanden kan poetsen.
Om 07:30 uur vertrekken we met de metro naar het Tianmen plein. Bij de uitgang is het heel druk en inplaats van het plein op te lopen steken we de straat over en gaan in de rij staan voor de entree van de Verboden Stad. Het is waarschijnlijk zo druk omdat het vandaag de sterf dag van Mao Is. Het mausoleum van Mao staat op het plein. Vorige week is er nog een grote parade geweest ivm het eind van de tweede wereld oorlog 80jaar geleden. Ook Poetin en Kim waren daarbij aanwezig. Op het plein staan dan ook twee enorme rode blokken waar de twee jaartallen in wit op staan.
Na een dik uur in de rij staan, onder bomen dus schaduw, kunnen we met onze paspoorten inchecken. Ook hier gaat de bagage door een scan net als bij de ingangen van elk metro station.
Mijn rugzak gaat helemaal leeg.
Dan kunnen we door naar de entree poort waar het portret van Mao hangt. Na de tweede poort moeten we weer in de rij voor paspoort controle en bagage check. Wat zou er nu van die 100 meter lopen verandert kunnen zijn in je bagage….
Om 10 uur zijn we dan eindelijk binnen. Ik geef de groep plattegronden met uitleg. En zelf loop ik met vier gasten dwars door de stad heen met de prachtige gebouwen, tronen, bij gebouwen voor de concubines en de tuin. Rond 12 uur is iedereen bij de uitgang en lopen we naar een restaurant. Daar bestellen een aantal gasten Peking Eend en ik heb een groente/fruit salade gegeten die zo groot was dat ik bijna plofte. Als je hier een schotel besteld krijg je die vrij groot omdat de bevolking meerdere gerechten bestellen en die gezamenlijk opeten. Maar wij bestellen steeds een gerecht per persoon. Veel te veel maar wel lekker.
We lopen door naar de metro en treinen naar de Lama Tempel.
Ik geef enige uitleg en we lopen met wierook in de hand naar binnen. Hier ook weer prachtig gedecoreerde tempel gebouwen met een beeld van de stichter van de gele kappen stroming binnen het Boeddhisme. Bij de laatste tempel staat het grootste beeld en komen we een aantal Tibetaanse vrouwen tegen. Twee gasten van de groep laten zich met hen vastleggen. En ook hier gaan ze geheel door de knieën voor het beeld. De wierook is op en we vertrekken naar de uitgang die gesloten is en we naar de ingang moeten.
Het is te laat om nog naar de Tempel of Heaven te gaan wel nemen we de metro naar die stop en gaan ergens wat drinken. Om vijf uur lopen we naar het Rode Theater waar de gasten een acrobaten show gaan bekijken. Ik blijf buiten wat rondlopen eet nog een klein hapje en sla vooralmuggen van me af.
Om 18:45 uur komen ze weer buiten en nemen we de metro terug naar het hotel. Zij gaan eten en ik ga pakken en vroeg naar bed.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00
[totalVisitorCount] => 622380
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 172
[author] => Anne-Marie
[cityName] => Peking
[travelId] => 530670
[travelTitle] => China Hoogtepunten.
[travelTitleSlugified] => china-hoogtepunten
[dateDepart] => 2025-09-04
[dateReturn] => 2025-09-22
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/237/923_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/051/269_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => beijing
)
[4] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109425
[userId] => 51269
[countryId] => 41
[username] => annemarieteuben
[datePublication] => 2025-09-06
[photoRevision] => 0
[title] => Vertrek.
[message] => Donderdag 4 september
En daar ga ik weer. Dit keer 16 dagen China Hoogtepunten.
Ik heb 12 gasten in de groep, een mooi klein groepje.
We zijn zondag nog naar Ameland geweest en dinsdag weer terug. Afscheid nemen en familie bezoeken die op vakantie is.
Vanmorgen de laatste dingen nog gedaan en rond 11:45 uur brengt mijn man me naar het treinstation in Leeuwarden. Volgens de app gaat er een directe trein maar ik geloof er niets van. Die app van de NS laat een treinreis zien rechtstreeks naar Schiphol en dat ligt er al tijden uit. We zullen zien waar ik strand. Het liefst heb ik altijd een rechtstreekse trein naar Schiphol zodat ik niet met mijn koffer hoef te slepen op de perrons.
Dit keer een transfer in München en dan naar Beijing. Daar mag ik als ik de koffer heb naar de metro. Ook daar moet ik een keer overstappen. Maar dan ben ik ook vlak bij het hotel. Ik hoop daar 5/9 rond 14:00 uur aan te komen zodat ik nog een douche kan nemen voor de afspraak met de agent.
Leuk na zoveel jaar, China was pas vorig jaar weer open na de corona, weer al het moois in het land te bewonderen. We gaan naar Beijing, Pingyao, Xian, Ping’an, Yangshuo en Hongkong.
We zijn nog niet vertrokken met de trein naar Schiphol, jaja direct, of er komt al een conductrice langs. En er wordt omgeroepen dat er in de stilte coupe niet gesproken mag worden, top!
Ik zie onderweg zwanen, ganzen, kraaien, schapen, koeien, mais, reigers, paarden.
De eerste 15 minuten zit erop,station Heerenveen.
Eenden, alpaca’s, pony’s, honden, windturbines, meeuwen, zonneparken.
Na Steenwijk en Meppel zijn we nu 13:11 uur in Zwolle aangekomen.
Duiven, Dinosaurussen, roofvogels, kat.
Naast me zit iemand te videobellen met gebarentaal, fascinerend.
Ooievaars, koolzaad, herten.
We stoppen nog in Lelystad, Almere en Amsterdam Zuid.
Net als Marssum bestaat Amsterdam dit jaar 750 jaar. Op het WTC Amsterdam Zuid staan ze daar bij stil in de vorm van banieren.
En dan na 2 uur en 14 minuten is daar station Schiphol. Het is half drie.
Met de roltrap naar boven, uit checken en naar de wc.
Daarna naar vertrekhal 1 waar ik bij balie 2 en 3 mijn koffer zelf kan inchecken. Ik ben ook meteen aan de beurt. Zodat was in de zomer wel anders. En dan op naar de security, ook daar is het niet super druk. Ik ben mijn haarspeld vergeten in te doen en moet nog een keer door de scan.
Daarna naar B23 via een wc om mijn water aan te vullen. Aangekomen bij B23 eenstekkerdoos gezocht zodat ik mijn mobiel kan opladen. Nou dat is even zoeken zeg maar één gevonden. Dus mijn mobiel ligt nu aan het infuus.
Nog 1:5 uur te gaan voor we naar München vliegen. Ik werk wat, laad mijn telefoon op en kijk wat om me heen.
Helaas we hebben vertraging en kunnen pas instappen op het moment dat de vlucht eigenlijk had moeten vertrekken. Ik heb stoel 21D, naast het gangpad en de tussen stoel blijft leeg. Dus alle ruimte. We krijgen onderweg een flesje water en een chocolade reepje.
Maar uiteindelijk vertrekken we dan met een half uur vertraging. Ik mag hopen dat de vlucht er korter over doet dan de 1:20 uur die er voor staat.
En dat gebeurd na 1:05 uur vliegen landen we op München.
Het duurt vreselijk lang voordat ik het vliegtuig uit ben en ik race naar de volgende gate. Gelukkig in de zelfde terminal. Het is uitzonderlijk rustig en ik heb zelfs niet door dat ik door de poortjes van de douane ga. Nou ja ik moet wel mijn paspoort door de zelfscan halen maar ook hier niemand te zien.
We checken op tijd in en ik heb stoel 34H ook aan het gangpad. Er zit een Chinees Engels sprekende jonge man naast me die volgens mij de hele reis spelletjes speelt op de pc.
Ik zet Bridget Jones deel 4 op en wacht op de maaltijd. Daarna een Estlandse film bekeken, bekroond op Rotterdam Film Festival maar de clou ontgaat me geheel.
Vrijdag 5 september
Het laatste half uur kijk ik pas als ik wakker wordt ongeveer 1,5 uur voor aankomst. Het avond eten was lekkerder dan het ontbijt.
En dan landen we op Beijing Capital Airport. Kist uit, lopen naar de uitgang…..nee treintje naar andere terminal, door de gezondheid check, douane en uiteindelijk de koffer.
Bij de uitgang hangt keurig een A-vier met mijn naam aan de reling. En zo maak ik kennis met de agent. Eerst een simkaart aanschaffen. Ik heb een oudere telefoon dus kan geen esim kopen. Hij brengt me al kletsend naar het 5L hotel.
Soms let hij niet op omdat hij met zijn mobiel bezig is. Ik spreek via zijn telefoon met een collega die ook in Beijing is, gezellig. We staan wat in de file en komen een uur later bij het hotel aan wat vlakbij De Broek van Rem Koolhaas is gelegen. Ooit ben ik vanuit de binnen stad naar dit gebouw gefietst. Toen stonden er niet zo veel gebouwen rond De Broek dan nu.
Het hotel zit in een enorm winkelcentrum en we hebben moeite het te vinden maar zie daar de dames van de informatie….
Inchecken, oeps niet gereserveerd voor mijn pre nachten, regel regel en de agent uitzwaaien. Even landen in kamer 481 en uitpakken. Ik ben hier 5 nachten.
Bij de receptie vraag ik mijn ontbijt tickets, oeps ook niet geregeld, gaat lekker.
Maar na een appje naar de agent is dat ook geregeld.
Maar even een rondje wandelen. Eerst maar eens pinnen en dat lukt niet.
Daarna op zoek naar de Chinese Daiso maar kan ik niet vinden in de kolossale winkelcentra. Ik moet een Chinees goedgekeurde powerbank kopen en begeef me maar naar de dames van de informatie. En ja hoor daar is de winkel. Powerbank gekocht en afgerekend met wechat pay.Makkelijk! Wordt met de creditkaart verrekend.
Ik eet bij een restaurant waar je een bedrag betaald en maar kunt opscheppen. Zo probeer ik allerlei lekkere gerechten. Gewokte kool met peper, ei met tomaat, sla, gewokte boontjes met lotus, rijst en meloen na.
Dit alles koste me Y22,90 dat is €2,74.
Daarna loop ik terug naar het hotel, moe maar voldaan. Tegen 21:30 uur val ik in slaap in een enorm groot bed.
Zaterdag 6 september
Vannacht een keer wakker geweest omdat ik naar het toilet moest. Daarna werd ik wakker van de wekker. Het is 07:30 uur. Ik neem een uitgebreide douche en ga naar het ontbijtrestaurant.
Het is een uitgebreid buffet, ook met brood en yoghurt.
Ik kies Chinees eten en vul dit aan met sla, tomaat en gebakken ei.
Thee en sinaasappelsap erbij en ik kan er tegen aan. Voor de lunch neem ik nog een gekookt ei mee.
Nog even tandenpoetsen en mijn tasje van de kamer afhalen en om 08:45 uur sta ik buiten. Bij het metro station Guomao koop ik een kaartje naar Tianmendong Station. Ik reis met lijn 1 en betaal Y3, €0,24.
De metro is stampvol en bij de uitgang worden we geleid naar de ingang van de Verbodenstad. Maar daar wil ik niet naar toe en al helemaal niet in zo’n lange rij. Ik loop tegen de stroom in en wordt door een boa terug geschreeuwd met de megafoon maar loop stug door. Ik wil naar het Tianmen plein maar ook daar wordt het wandelverkeer geleid en en staat ook hier een mega lange rij. Daar heb ik geen zin in. Dus loop ik weer naar de metro en trein naar de Lama Tempel. Ook hier druk maar te doen.
Met mijn kaartje van Y25 loop ik naar binnen. Heel mooi weer om in een tempel van de Geel kappen te zijn. Rechts hangt een mevrouw uit een raam en krijg ik een bosje wierook. Bij het eerste de beste wierookvat steek ik de hele bos in brand en zet er drie in een wierookvat voor de eerste beelden……maar al brandend wordt ik geweigerd in tempel twee.
Ik gooi de hel stapel in vat 1 en loop verder. Jammer zo heb ik geen stokjes meer voor de laatste en mooiste twee tempels.
Het begint warm te worden en aangezien ik geen plekje in de schaduw kan vinden loop ik naar de uitgang.
Nog even naar de Confusies Tempel waar ik niet in ga maar even de toegang prijs check. Met de metro naar het zuiden om de Tempel of Heaven te bezoeken. Hier hoor ik Nederlands bij de ingang. Voor Y34 mag ik het park in en een bezoek aan de Tempel brengen. Dit is zo’n prachtig rond tempel gebouw. Schitterend beschilderd en de drukte valt mee. Ik begin moe te worden en lus wel wat te eten.
Onder de parel markt is een foodcourt en ik bestel een bord dumplings. Anders dan in Japan kun je ze hier vegetarisch bestellen. Ik doe met lente ui en ei. Goede keus maar om me nu 18 dumplings te geven is een beetje te veel van het goede. Ze smaken me prima en dat voor Y20, €2,40. Ook hier kom ik Nederlanders tegen. Na dit heerlijke maal ga ik terug naar het hotel om nog te werken.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00
[totalVisitorCount] => 622380
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 156
[author] => Anne-Marie
[cityName] => Peking
[travelId] => 530670
[travelTitle] => China Hoogtepunten.
[travelTitleSlugified] => china-hoogtepunten
[dateDepart] => 2025-09-04
[dateReturn] => 2025-09-22
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/237/574_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/051/269_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => vertrek
)
[5] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109164
[userId] => 383868
[countryId] => 41
[username] => rollingmetal
[datePublication] => 2025-08-19
[photoRevision] => 0
[title] => Het unieke actievoordeel van Nederlands weer
[message] =>
Door de jaren heen had ik op het Euraziatische continent al fietsend een denkbeeldige lijn getrokken van Nederland naar Singapore. Er ontbraken nog twee stukken in die lijn en die gaten wilde ik dit jaar dichtrijden. Na een lange aanloop kon ik nu bijna het grootste gat, tussen Sary-Tash in Kirgizië en Xining in China, gaan vullen. In Osh boog ik me over de details van dat traject, dat ik al jarenlang van plan was te rijden. De domper volgde snel. De Chinese douane bevond zich op 138 kilometer van de grens. Het was niet toegestaan dat stuk te fietsen. Ik moest een bus nemen. Daarmee viel het traject vanaf Sary-Tash in één keer af. Ik wilde iedere meter op eigen kracht afgelegd hebben. Ik zou nu over de Torugart-pas China in moeten. Dat betekende een lange omweg door de bergen, over slechtere wegen, en een deel van dat traject had ik al in tegengestelde richting gereden, vorige week van Jalal-Abad naar Osh (100 km) en in 2016 van Kazarman naar Jalal-Abad (150 km). Maar het was de enige optie die ik hier in Osh nog had.
Ik had nog steeds te kampen met een ontregeld ingewand als gevolg van antibiotica, en ik bracht mijn voornemen om dit recht te zetten met behulp van wodkabiotica in de praktijk. Maar het hielp niet. Ook mijn fiets had diverse ontregelde ingewanden en ik ging op zoek naar de fietsenzaak die het best aangeschreven stond, al was de spoeling dun. Het zat niet mee. De wijk waar de fietsenzaak zich had moeten bevinden werd afgebroken en van de fietsenzaak was geen spoor meer. Verder waren er alleen nog fietswinkels waar een wereldfietser weinig méér van zijn gading vindt dan een set plakkers. Ik sloot mijn verblijf in Osh af met mijn inmiddels traditionele sightseeing. Deze stad bood me een alleraardigst groot park met kermisattracties, en een grote markt. En toen, na zeven nachten, begon ik aan mijn onzekere tocht naar China. Was ik er nu wél klaar voor om weer zware bergtrajecten te rijden en hitte te weerstaan? Ik wist het niet. Ik ging het gewoon proberen.
Ik lunchte bij een winkel, op de stoep. Ik had weinig honger en hield het simpel met een stuk kaas en een cola. Mijn omgeving had daar andere gedachten over. Een jongetje kwam een belegd broodje brengen. Het meisje van de winkel bracht koffie. Een jongen bood een stoel en tafel aan op een nabijgelegen terras, maar ik zat goed. Later reed ik verder in de richting van Jalal-Abad en nam opnieuw het alternatief voor de tolweg: een lange landschappelijke weg die door enkele dorpen voerde. Voor het eerst sinds Turkije kreeg ik te maken met vervelende jongetjes. Eerst probeerden ze de weg te blokkeren, maar dan komt de Leopard-tank in mij naar boven. Later kwamen ze me achterna op een gemotoriseerd vehikel, haalden me in en bleven voor me rijden, ‘money’ roepend. Toen er een drempel was haalde ik hen weer in en sneed ze daarna steeds de pas af, tot een volwassene ze tot de orde riep. Verderop fietsten kinderen mee en reden voor mijn wielen, of renden mee en trokken aan mijn bagage-elastiek. Wat zat er hier in het drinkwater?
Ik reed door Jalal-Abad, dat overhoop lag door werkzaamheden, en daarna langs een eindeloze rij woningen en bedrijven langs de weg. Negen jaar geleden kwam ik van de andere kant en sliep pal vóór mijn meerdaagse stop in Jalal-Abad hier in de natuur. Waar was die natuur? Ik sloeg een weg in en vond tussen de landbouwgronden een hoekje met bebossing. In de verte hoorde ik kinderstemmen, honden, machinaal geluid en later een disco. In de tent opende ik een pot met een oranjerode groentemix. Het was sambal. Ik sloot de pot en at gedroogde pruimen.
Hoe anders was het beeld in de ochtend na die lawaaiige, zinderende avond. Het was zalig rustig, ik lag goed beschut tegen de zon en sliep lang. Toen ik weer fietste realiseerde ik me hoezeer ik het fietsen in de bewoonde delen van Kirgizië waardeerde: volop vriendelijke mensen en zó veel supermarkten in allerlei formaten, zó veel koelkasten met koud vocht. En restaurants. Ik nam een degelijke maaltijd in een van de betere restaurants (€4,16 incl. een pot thee). De taak die me daarna wachtte had lichter kunnen zijn als ik de nieuwe, geasfalteerde weg naar Kazarman had kunnen nemen, maar de tunnel was nog niet klaar (planning: 2019). In het voorlopig laatste dorp Joon Kunggöy deed ik een aanval op de eveneens voorlopig laatste koelkast en toen moest ik eraan geloven. Er moest gewerkt worden. Het viel me niet tegen, zelfs nu het asfalt verdwenen was en ik iedere minuut een stofdouche kreeg van passerend verkeer. Op een klim vond ik nabij een verzameling bijenkasten wat ruimte voor de tent. Het was een mooie stek in het groen, tussen steile bergwanden, en het was al vroeg koel. Maar mijn weg leidde naar het oosten en dus vond de zon me snel weer, tussen die steile bergwanden door. In het vroege daglicht gruwde ik van mijn vooruitzicht. Ik moest 1300 meter omhoog over gravel. Ik reed vijf kilometer en had het geen moment naar mijn zin. Het was alleen maar zwaar. Als dit de enige klim was, was het leed nog te overzien, maar na Kazarman zou er een nieuwe zware klim volgen naar Naryn, en na Naryn zou er een nieuwe zware klim volgen, in twee delen, naar de Torogurt-pas, waar de grens met China lag. En was het echt zeker dat ik fietsend China in kon? Wat was ik eigenlijk aan het doen? Ik ging in een wei op een grote steen zitten. Ik wilde geen overhaast besluit nemen, want omkeren had grote consequenties. Een uur lang dacht ik na. Ik had al het plezier in klimmen verloren, klimmen was op zijn best draaglijk, zoals gistermiddag. En ik twijfelde of ik überhaupt de kracht zou hebben om deze top te halen. Ik wilde dit niet meer. Ik keerde om. Terug bij de koelkast in Joon Kunggöy ontmoette ik Bruno, een Belgische fietser die momenteel meer ambitie tentoonspreidde dan ik. Hij was in de ochtend vanuit Osh vertrokken en ging de volgende dag de volledige klim doen. Ik reed terug naar Jalal-Abad en verder. Het is dat fietsen gratis is anders had ik een abonnement genomen voor dit traject. ’s Avonds lag ik in de heuvels langs de weg naar Osh. Het was vies heet in de tent en rond enen lukte het me in slaap te vallen.
Ik werd wakker en had nu een airco in het vooruitzicht. Dat beviel me stukken beter. Ik nam weer het alternatief voor de tolweg en ontmoette nu vriendelijk volk in plaats van vervelende ventjes. Ik at weer spagetti bolognese in het Italiaanse restaurant met wifi en boekte een kamer voor voorlopig twee nachten op mijn vertrouwde adres in Osh. Op de weg daarnaartoe nam ik eens een dubbele Gorilla, de populairste energydrink in Kirgizië én Kazachstan. En verdomd, deze dosis had bijna het effect dat cola ooit op me had. Ik verzonk een tijd lang in gedachten terwijl ik door de heuvels klom. Ik had iets gevonden dat me weer afleidde van het zware werk.
Op mijn vertrouwde adres had ik nu een driepersoonskamer. Na een douche, een maaltijd en koffie boog ik me over mijn situatie. Er waren hier geen zinnige opties meer. Ik zat hier klem en ik moest Kirgizië per vliegtuig verlaten. Maar waarheen ging de vlucht? Ik testte of enkele wilde fantasieën haalbaar waren, maar in die landen was het evengoed heet, óf augustus was net de maand met de meeste regenval óf ik moest minstens vier keer overstappen. Beter kon ik mijn tocht gewoon voortzetten, maar dan noordelijker, in een koeler, vlakker gebied. De meest logische bestemming was Kazachstans hoofdstad Astana: goed en goedkoop bereikbaar, overdag 26°C en ‘s nachts 16°C. Ook vanuit Astana kon ik naar Mongolië rijden, en verder naar Xining. Ik had in 2016 van Astana naar o.a. Jalal-Abad gefietst, dus die lijn stond al op de kaart. Sterker nog: Astana vormde nu een vreemd open einde op mijn fietslijnenkaart omdat ik er destijds naartoe vloog vanuit Roemenië. Nu kon ik dat losse eindje gaan verbinden met dat andere losse eindje in China. Ik was er snel uit. Ik had het grote geluk dat Osh, net als Atyrau enkele maanden geleden, een nieuwe bestemming was van Air Astana. Er ging een vlucht op zondag, over een week. Ik had nog even de tijd.
Na een vroege lunch werd er geklopt. Het was het tienermeisje dat bij de staf hoorde en een beetje Engels sprak. Ze bracht een warrig verhaal, maar het kwam erop neer dat ze meende dat ik voor een bed betaald had, niet voor een kamer. Het zou plots erg druk worden en ik zou mijn kamer moeten delen. Wat was dát nou? Wat kregen we nu ineens na in totaal acht nachten? Ik kon bewijzen dat ik voor een kamer betaald had, maar de reserveringsbevestiging was in het Nederlands. Er kwam een vrouw bij. Ik kon kiezen; kamer delen of geld terug en vertrekken. Met het volk dat ik hier incidenteel zag, meestal groepen nurkse mannen, zou ik geen kamer willen delen. Een betaalbaar alternatief was er ook zo gauw niet voorhanden in Osh. Het aardige was dat ik vlak nadat ik de eerste keer hier een kamer geboekt had een Spaanse fietser had ontmoet die me een fietsershostel in Osh had aanbevolen. Ik zei toen dat ik al voorzien was, maar dat ik de naam zou onthouden. Later was het licht gaan knagen dat ik alleen in een kamer zat en niet in dat fietsershostel. Dit was alsnog mijn kans. Met soortgenoten wilde ik mijn kamer wel delen. En dus ging ik alsnog naar het Park Hostel. Ik kreeg een bed in een zespersoonskamer (drie stapelbedden). Tot mijn vreugde had ik een gordijn voor mijn (beneden)bed, dat gaf dan toch wat privacy. De kamers lagen rond een binnenplaats, waar veel motoren en fietsen rond de zithoeken stonden. Er was een biljarttafel en een keuken met een wasmachine. Ik dumpte mijn spullen, deels in een locker, deels onder en naast het bed en sprak met enkele fietsers. In de avond bekeek ik de grensovergangen tussen Kazachstan en China. Er waren er vier die ik kon gebruiken, maar men kon me verplichten een bus te nemen. Zoals bekend was dat voor mij onacceptabel. Het was onmogelijk om op het internet duidelijke informatie hierover te vinden. Ik kon het beste de noordelijkste grensovergang mijden, want die lag te ver van de overige grensposten, waar ik op aangewezen zou zijn als ik niet fietsend de grens over mocht. Toen ik dat eenmaal bepaald had deed ik voor de aardigheid onderzoek naar de laatste keer dat ik een kamer deelde. Ik kon me niets herinneren van gedeelde kamers in Afrika (2019) of Europa (2020) dus moest het Zuid-Amerika zijn, en wel Argentinië of Chili. Het bleek een eendaagse blogstop te zijn geweest in San Pedro de Atacama, Chili, op 7 februari 2018. Dik zeven jaar had ik niet meer op een slaapzaal gelegen.
Ik kocht een ticket. Ik had een vlucht naar Alma-Ata van 18.35 – 19.00 (uur tijdverschil) en een van 23.10 – 0.50 naar Astana. Omdat ik weer met Air Astana vloog waren alle voorwaarden bekend en hoefde ik opnieuw geen doos te regelen. Vanwege mijn nachtelijke aankomst boekte ik geen kamer, maar zou die wel nodig hebben om me officieel te laten registreren.
Altijd dacht ik dat hostels waar veel soortgenoten waren garant stonden voor veel interactie. Inmiddels wist ik dat niets gegarandeerd was. Ik had wat Italianen gezien die zich groepeerden, en erg jonge reizigers zochten elkaar ook op, maar er leek niets groters te ontstaan dan dat. Er was weinig levendigheid in de avond. Een plek als deze heeft een grote eettafel nodig of een barretje. En mensen die in het middelpunt staan en anderen verbinden. Deze plek was net een duiventil, vol eenlingen en duo’s. Tegelijkertijd ervaarde ik dat de kloof tussen mij en Kirgizië vergroot werd nu ik in een westers bastion zat. Ik had niet veel interesse meer in de (warme) buitenwereld. Het hoofdstuk Osh had ik al afgesloten, een week geleden. Met mijn lijf zat ik bij de airco, met mijn hoofd zat ik opnieuw in Kazachstan. Ik bracht mijn tijd vooral lezend door. Als ik erin slaagde het lijvige werk ‘The State of Africa: A History of the Continent Since Independence’ van Martin Meredith uit te lezen, dan kon ik het achterlaten en met een kilogram bagagewicht minder gaan vliegen. Ik kan het boek van harte aanbevelen aan liefhebbers van horror (enkele trefwoorden: Rwanda, Somalië, Idi Amin, Charles Taylor, Mobutu, Mengistu, Mugabe, Bokassa). Uiteindelijk vond ik een mooie plek voor het boek op het dressoir bij de biljarttafel, tussen enkele kunstwerken.
Het voelde goed om het vliegdraaiboek al eens doorlopen te hebben, maar ik vond het desondanks een vermoeiende gedachte om pakweg twee dagen in de weer te zijn – ik wilde in Astana alsnog de fietsonderhoudsbeurt laten plaatsvinden – voor ik weer op weg kon. Op de luchthaven werd ik verrast met een scanner bij de ingang. De fiets moest er doorheen en dat lukte pas na enkele aanpassingen. Ik had het vaker meegemaakt. Zou de fiets daadwerkelijk geïnspecteerd worden bij een scan of is het zuiver een kwestie van drammen? Ik heb het idee dat het het laatste is. Duwen, proppen, en als-ie erdoor is is de regel opgevolgd. En daar gaat het om. Met huishoudfolie maakte ik weer mooie kunstwerken van mijn fiets en bagage en in Astana pakte ik ze weer uit. Na een maaltijd van brood en worst ging ik buiten op zoek naar een slaapplaats. Het was net drie uur geweest en in het oosten zag ik al licht verschijnen. Er waren stukken bos in de omgeving van de luchthaven, maar het duurde even voor ik een stuk bos had gevonden waar ik een aantal uren ongestoord zou kunnen slapen. Om vijf uur lag ik, en ik sliep tot half negen.
Ik vond het nog te vroeg om een hotel te zoeken; ik kon beter eerst het fietsonderhoud afhandelen. Ik fietste vijftien kilometer naar het centrum. Ik had twee veelbelovende adressen en reed naar de eerste op een industriepark. Open van dinsdag t/m zondag, zo maakte ik op uit een bordje achter het glas. Als u aandachtig gelezen heeft weet u welke dag het vandaag was, en anders is het eenvoudig te raden. Ik reed enkele kilometers naar de tweede fietsenzaak, maar die leed aan hetzelfde euvel. Ik wilde per se naar een van deze twee zaken, dus moest ik een dag geduld hebben. Ik ging op zoek naar onderdak. Dat ging bepaald niet soepeler. Ik had zes adressen genoteerd, maar de eerste drie hostels moesten zich ergens in grote flatgebouwen bevinden zonder dat ik ergens een aanduiding kon vinden. Bij nummer vier en vijf kon de fiets alleen buiten op straat geparkeerd worden. Bij nummer zes kon ik, na heel veel communicatiestoornissen en tegenstrijdige informatie, terecht. Het betrof hier een zogenaamd capsulehotel; je stapelbed was hier een luxe, afgesloten capsule met vele elektronicasnufjes. Het interieur van dit hotel zag er met het vele neonlicht prachtig uit. Het was een interessante ervaring hier te verblijven, maar hoe langer ik hier was, hoe negatiever je dit op kon vatten. De beloofde airconditioning in de capsule was een miniem beetje ventilatie dat naar het plafond blies. Ik zag hoe de temperatuur in de capsule in snel tempo naar dat van mijn lichaam bewoog. Hierin slapen zou dodelijk zijn. In de doucheruimte was het smoorheet. Er was een ruimte met wasbakken, maar ik kreeg er geen water uit de kranen. De ruime keuken was de enige plek waar het uit te houden viel op deze warme dag, maar alleen nadat ik mijn shirt omwisselde voor mijn gele hesje. Er was een ‘schoenen uit’-beleid en dat is riskant als je hotelgasten hebt die een zeer actief, sportief leven leiden en altijd dezelfde schoenen dragen. Mijn schoenen waren biowapens en konden al in enkele minuten mijn sokken en voeten besmetten met hun vernietigende bouquet. Een en ander had consequenties voor de verstandhouding tussen mij en een Russische jongeman die wat Engels sprak. Ogenschijnlijk was het een heel vriendelijke jongen, maar in werkelijkheid een vreselijk type met een vervelende manier van redeneren. Hij begon met een nogal direct verzoek of ik me kon wassen. Ik vertelde hem over mijn welwillendheid, maar ook over de vele tekortkomingen van dit hotel waar ik op gestuit was. Hij vond dat ik niet te veel mocht verwachten van dit hotel omdat het met 9 euro het goedkoopste hotel van Astana was. Ik liet hem op booking.com accommodaties zien van 4 euro, 6 euro, etc. Het waren er negen. ‘Ja, maar wat is nou het verschil tussen 6 euro en 9 euro?’(Truc 1: mijn antwoord manipuleren in zijn voordeel door niet het laagste getal noemen dat ik noemde. Truc 2: zijn bewezen ongelijk wegwuiven.) Hij beweerde dat alleen op de vrouwenslaapzaal airconditioning was beloofd. Ik toonde hem de informatie over de mannenslaapzaal en wees op het woord ‘airconditioning’. ‘Ja, maar het ís er ook wel. Het ziet er alleen niet uit zoals jij verwacht. Het is een ouderwets systeem dat niet goed zichtbaar is. (…)’ (Truc 1: zijn bewezen ongelijk negeren. Truc 2: een niet te controleren lang lulverhaal ophangen.) The Incredible Bullshitting Man, zoals ik hem in gedachten doopte (naar een scène uit het televisieprogramma Alas, Smith [e-38] Jones), verdween weer, onverrichterzake. Ik had eerder met moeite een supermarkt gevonden en eten gekocht, maar ik had deze avond geen honger, alleen dorst. In de nacht sliep ik met mijn capsule wijd open.
De hitte in dit hotel eiste zijn tol: ik kreeg opnieuw last van buikloop. Gelukkig had ik nog pillen van mijn vorige verblijf in Kazachstan. Het was nu koeler en ik kon douchen. Daarna wachtte me een verrassing: mijn capsuledeur werd door iets in de capsule geblokkeerd en ging nog maar enkele decimeters open. De helft van mijn uitrusting bevond zich nog in de capsule. De vorige dag had ik bij de receptie te maken gehad met een ongeduldige, onnozele jongen en een humeurig dik mens, maar nu zat er een vriendelijk meisje dat Engels sprak. Gelukkig was ze tenger genoeg om door de nauwe doorgang in de capsule te kruipen om daar tegen het blokkerende capsuleonderdeel te duwen en de deur te openen. Ik kon dit hotel gaan verlaten. (P.S. Mijn officiële registratie - een verantwoordelijkheid van het hotel en de hoofdreden van mijn verblijf hier - is hoogstwaarschijnlijk nooit uitgevoerd. Voor de zekerheid had ik bij mijn entree alsnog gereserveerd via booking.com om een bewijs te hebben dat ik hier had overnacht, maar het hotel heeft achteraf booking.com laten weten dat ik niet op ben komen dagen.)
Ik bevoorraadde me voor een lange nieuwe tocht en bezocht opnieuw de fietsenzaak die ik gisteren als eerste aandeed. Ik had contact gehad met Bike4Travel, mijn vertrouwde fietsenzaak in Rotterdam, en zij hadden me geadviseerd om niet door te rijden met mijn niet goed bevestigde achterdrager.Als de schroefdraad in het frame niet meer bruikbaar was, wat het geval was, kon de drager na het boren van een gat ook gemonteerd worden op een aluminium plaat die zich aan de linkerkant bevond. De taak was echter te complex voor deze fietsenzaak en ik werd verwezen naar een andere fietsenzaak, Velo Master, die toevallig mijn tweede keus was. Tegen enen was ik er en om kwart voor zeven liep ik weer naar buiten. Ik had nog niet eens geluncht. Mijn drager was naar wens bevestigd, mijn trapas vervangen en ik had nu een grote verzameling reserveonderdelen voor de maandenlange tocht door Mongolië en China.
Astana is overigens een mooie, nette stad. Een van de mooie aspecten van het reizen is dat je soms op beschavingen stuit. Het had zullen regenen, maar het was de hele dag droog geweest en zo’n 22°C. Ik reed een bos in, niet ver van het vliegveld. Ik had in de tent mijn eetlust weer terug en at haring en bonen. Het was goed om weer onderweg te zijn. In de nacht werd ik verrast. Half slapend liet ik wat lichaamsgas passeren. Dit was echter een bijzonder gas: het betrof hier een vlóéibaar gas. Een straal ‘golden brown’ – van een ander soort dan waarover The Stranglers zingen – spoot naar buiten. Ik was meteen goed wakker en probeerde de schade te beperken, maar slaagde erin mijn onderbroek, slaapzak, slaapmat en linkerhand te bezoedelen. Gelukkig was dit de start van mijn tocht en kon ik over een week of drie alweer douchen. Ik kon me zo gauw geen grotere misère voorstellen. Toch kon het nog erger. Toen ik met papieren zakdoekjes en water de meeste schade had tenietgedaan, voelde ik dat de evacuatie nog niet voltooid was. Ik mocht naar buiten voor een nieuwe golf, en buiten… wachtte me het vochtige, zomerse muggenbos. Het was hier net Zweden. Ik vroeg aan het opperwezen: ‘Yo, kan de ellendegraad een tandje omlaag?’ Maar er zou de volgende ochtend nog meer volgen.
Ik ging de weg op maar merkte dat mijn banden wel wat lucht konden gebruiken. Ik pompte de achterband op. Ik liep naar mijn voorband en toen donderde de fiets om. Dat verbaasde me, maar niet meer toen ik de oorzaak zag. Ik wist al maanden dat mijn Pletscher Esge-standaard ieder moment kon breken. Er zat speling in, speling die ik niet kon verhelpen, waardoor de fiets nooit stabiel stond. Altijd moest ik ‘m voorzichtig neerzetten, soms met een steen onder de standaard, terwijl deze standaard in het verleden oersterk was. Ik deed er normaal gesproken anderhalf jaar mee. En nu? Nog geen zes maanden. Ik mocht nu maandenlang zonder standaard reizen, want degelijke standaarden vind je onderweg niet. Die vind je, zo blijkt nu, zelfs niet meer in Nederland.
Waar ging ik naartoe? Ik ging op weg naar grenspost Bakhty. Daarvoor moest ik een grote omweg maken via Pavlodar in het noordoosten. De wegen lagen nu eenmaal niet anders. Een bijkomend probleem is dat menige weg in Kazachstan in de afgelopen jaren tot snelweg is gepromoveerd. Het is daar nu verboden te fietsen. Ik moest nu ook met een omweg naar Pavlodar, via Karagandy in het zuidoosten. Om het nog leuker te maken was ook de hoofdweg naar Karagandy, waarop ik in 2016 al eens reed, een snelweg geworden, dus moest ik via een omweg naar Karagandy. Hemelsbreed bedroeg de afstand naar Bakhty 1100 kilometer, met de auto ruim 1400 kilometer en met de fiets ruim 1800 kilometer. Een leuk klusje. De hitte van mijn stedelijke hotel lag ver achter me; het was ideaal fietsweer en het incidentele buitje deerde me niet. Om me heen zag ik landbouw en steppes. Een stier trachtte een stier te dekken, maar nadat ik met mijn ogen geknipperd had was het evenement voorbij. Ik vond het al bijzonder om één stier te zien. In Nederland overkwam me dat nooit; daar komen stieren bijna alleen voor als kalfsvlees. Aan het eind van de dag kampeerde ik op een mooie stek onder bomen vol lawaaiige kraaien. Ze werden stil toen het donker werd.
Rond lunchtijd ging ik een nederzetting in om energydrinks te scoren. Ik mocht lang zoeken, maar vond ze wel. Ik kon ze goed gebruiken want de weg ging op en neer en bij elkaar klom ik honderden meters, en later kwam ik op gravel te rijden. Naast deze geleende energie was er een geleidelijke terugkeer van kracht, conditie en spirit bij deze ‘Nederlandse’ temperaturen. Na een nacht in een tussen akkers gelegen klein bos fietste ik naar de stad Temirtau, vulde mijn voorraad voedsel aan en lunchte in een park. Ik ging een gok wagen: ik ging niet verder naar Karagandy, maar in plaats daarvan binnendoor naar mijn vervolgroute. Op mijn kaart was een stroom te zien met daarover een brug. Die brug moest er echt zijn, en bruikbaar zijn, anders wachtte me een forse omweg. Ik reed door een industriegebied, een soort Maasvlakte, en door een lange leegte. Uiteindelijk kwam ik uit bij twee bruggen: een nieuwe, die nog niet af was, en een oude voetgangersbrug die nog solide genoeg was om met de fiets overheen te gaan. Dat was een opluchting. Na Botakara nam ik de afslag in de richting van Pavlodar. Zojuist was het nog te druk, nu was ik alleen. De avondzon scheen over het gele land en de heuvels op de achtergrond. Ik reed met muziek op. Het was geweldig. Ik zat goed in mijn vel. Ik raakte echt in vorm, mijn ingewanden leken zich normaler te gaan gedragen en het plezier en de motivatie waren volop terug. Het was een goede keus geweest om mijn tocht noordelijker voort te zetten. Om half acht zette ik mijn tent op in de steppe.
In de nederzetting Kernei ging ik tegen twaalven op zoek naar een winkel voor mijn energyshot, maar bedacht me en stopte deze dag tijdig mijn missie. Ik had onlangs opnieuw geleerd hoe zoiets in zijn werk gaat. Eerst zou ik een mens moeten zien te vinden, wat nogal een opdracht was in dit soort spookdorpen, en daarna zou ik hem of haar moeten zien te bewegen mij naar de persoon te brengen die de sleutel had van de schuur, kelder of grot waar zich een plank met wat dranken en etenswaren bevond. Ik wilde geen uur opofferen aan twee blikken energydrink. Ik reed anderhalve kilometer terug naar de hoofdweg en lunchte langs de kant. Halverwege de middag werd ik verrast door de aanwezigheid van een restaurant met daarnaast twee yurts. Buiten stonden blikken energydrink uitgestald. Ik kon alsnog mijn shot krijgen. Eenmaal weer onderweg gaf een Aziatisch stel me een tasje groenten – wortel, tomaten en komkommertjes – en brood. ’s Avonds kampeerde ik in de steppe en moest een sweater aantrekken tegen de kou. ’s Nachts werd ik wakker door een vreemde chemische lucht, een soort zurige verflucht. Ik stond hier in het niets; waar kwam die lucht in godsnaam vandaan? Later zou ik die geur opnieuw ruiken; het zou de geur blijken te zijn die vrijkwam bij het verhitten van teer voor wegonderhoud. Ik stopte oordoppen in mijn neus en sliep verder.
Met nog geen 15°C op mijn fietscomputer deed ik toch maar eens een (regen)jas aan. Ik koerste af op de snelweg naar Pavlodar en nam nu een alternatieve route. Een man waarschuwde me: ik moest een andere weg nemen. Het was niet duidelijk waarom, en de enige andere weg was de snelweg, waarop ik niet mocht rijden. De dag liep op zijn einde en ik was ongeduldig. De man had veel te veel tijd nodig om zijn punt duidelijk te maken. Zo belde hij iemand op die ook maar drie woorden Engels kende: ‘Road is….. Other road!’ Ik verontschuldigde mezelf en reed acht kilometer door, tot vlak voor het dorp Kudaikol. In de avond keek ik op de kaart. Ik zag dat er een brug was op veertig kilometer. Als die brug ontbrak moest ik veertig plus acht kilometer terug en was ik een dag kwijt. Het risico was te groot. Ik had gezien dat de man een plattelandsweg ingeslagen was; waarschijnlijk was hij hier goed bekend. Hij verkocht vast geen lulkoek. Morgen ging ik omkeren.
Ik nam de snelweg. Aan niets was te merken dat dit géén snelweg was. Ik zag groene borden, het snelwegicoon, gladde wegen, snel verkeer en vangrails. Ik was volslagen illegaal bezig. Door het goede asfalt haalde ik een snelheid van 30 km/u en op deze manier was het traject in 16 minuten voorbij. Ik had geluk, er was geen politie. En zo kwam ik terecht op de lange, mooie, rustige weg naar Aksu. Ik had wilde natuur om me heen maar ook velden met zonnebloemen en koolzaad. Na 54 kilometer moest ik de brug passeren die mijn huidige weg met mijn weg van gisteren/vanochtend verbond. Ik ging eens kijken. De brug was er, maar tussen mij en de brug was een afgesloten hek. Ik had eroverheen kunnen klimmen, maar was er aan de andere kant ook een hek? Voorbij de brug was slechts een kort stuk van een paadje te zien. Ik kreeg het idee dat ik een juist besluit had genomen. Dank u, meneer van gisteren. Ook de man die me korte tijd later overlaadde met voedsel bedankte ik. Enthousiast belde hij zijn vrouw, die Engels sprak, en er volgde een korte videobelsessie. Meer voedsel kocht ik in Aksu, in een winkelcentrum. Buiten dat winkelcentrum hoorde ik weer die typische reclameteksten uit speakers die ik al vanaf Aral in steden hoorde, het lokale equivalent van “Ga nú, en krijg tijdelijk gratis korting voor maar 3,95! Kom langs en profiteer alleen deze week van uniek actievoordeel en speciale voordeelacties!’
Ik kon nu via een directe weg zuidwaarts naar Semey, maar vertrouwde de militaire zone en de ondergrondse nucleaire testbases niet die op deze route lagen. Kon ik daarlangs? Was er straling? Ik ging het er niet op wagen. Ik nam een indirecte route. Ik reed 19 kilometer noordwaarts, daarna eenzelfde afstand oostwaarts over meerdere rivieren heen, en toen zuidwaarts, waarmee de stad Pavlodar, die ik had geschampt, in één keer achter me lag. Ik reed door tot er 144 kilometers op de teller stonden. Sinds de laatste uitputting tijdens mijn vorige verblijf in Kazachstan reed ik niet meer zo’n grote afstand op één dag. Ik was blij dat ik nu eindelijk, na een week, alleen nog de hoofdwegen hoefde te nemen en geen omwegen meer. Ik had nog 927 kilometer asfalt te gaan naar China. De tent kwam in een bescheiden stuk bebossing te staan, aan de rand van een stukje savanne.
Mijn achterband, die tot Georgië mijn voorband was geweest, liep op zijn einde. Er was een bolling zichtbaar bij de velg en dus kon ik een uitscheuring verwachten. Ik kon nog wel de dag voltooien, met maar liefst 162 kilometer op de teller. Ik eindigde de dag in een fraai natuurgebied, met bos en savanne, veel grootser dan de vorige avond. Ik had in het laatste licht een mooi uitzicht over die savanne. Achter me was er de schemering boven het lage bos, met een volle maan. Het was fantastisch.
Ik legde een verse Kenda-buitenband om het wiel. Kenda is wat je koopt als er geen westers merk voorradig is, en dat was het geval geweest in Astana. Rond het middaguur at ik een groot bord pasta in een restaurant. Ik begon de indruk te krijgen dat ik gemeden werd; het was dan ook al negen dagen geleden dat ik gedoucht had. Dit ging mijn laatste restaurant zijn. Ik reed een mooi traject langs vele bossen en ontmoette vrijgevige mensen: ik kreeg drie donaties op rij. Twee enigszins vreemde jonge snuiters (ze spuugden veel en lieten me wachten tot een telefoontje afgehandeld was) gaven me vijfduizend tenge (dik acht euro), een man en zijn zoontjes gaven me een zak broodjes met aardappelvulling en een vrachtwagenchauffeur voorzag me van een energydrink.
Ik herinnerde me ineens dat ik ook papieren wegenkaarten bij me had, van China en Mongolië. In de tent bekeek ik ze. Wat heerlijk overzichtelijk! Zonder eindeloos in- en uitzoomen zag ik in één keer de routes, woestijnen en hoogtelijnen. De Chinese kaart was wel incompleet, want Chinezen bouwen sneller wegen dan kaartenmakers kunnen bijhouden.
In Semey kocht ik twee nieuwe reservebanden (wederom Kenda); mijn voorband had weinig profiel meer en ik wilde daarnaast nog een extra band hebben. Ik ruilde de bossen weer in voor de steppe. Ik werd zweteriger en dorstiger; ik leek een andere klimaatzone bereikt te hebben (ik gok op ‘steppeklimaat’). Van een groep dolle vrouwen van middelbare leeftijd kreeg ik een originele gift: een grote goudkleurige spaarpot. Ik weigerde beleefd, maar accepteerde wel een aangeboden bruine boterham met worst en een bekertje jus d’orange. De volgende dag kocht ik in een geïsoleerd gelegen restaurant mijn energydrinks, maar hield me aan mijn voornemen en at buiten uit blik, op een houten bank. Prompt gaven meerdere mensen me geld om binnen te kunnen eten. Onderweg kreeg ik opnieuw een bijzondere gift: zelfbereide paddenstoelen en gekookte dumplings. De man in kwestie waarschuwde me voor dodelijke spinnen: ‘Na een beet heb je een half uur om een medische post te bereiken. Lukt dat niet dan sterf je.’ Gelukkig had ik een klein beetje kennis op dit gebied en wist dat het hoogst zeldzaam is, om niet te zeggen goeddeels onmogelijk, dat een spin een gezonde, volwassen mens doodt. Ik reed 137 kilometer deze dag, en wat resteerde was exact 300 kilometer naar China. Het was een vreemd idee dat ik daar bijna was, ondanks dat ik er al weken had zullen zijn, via Kirgizië.
In een met hekken omheind park in Ayagöz, een alleraardigste stad, lunchte ik in een hoek aan een tafel. Twee jongens bevonden zich op enige afstand en één stak zijn middelvinger op in mijn richting. Dat was ongebruikelijk in dit land. Maar spoedig kwam de aap uit de mouw. Het had niets met mij te maken. Twee meisjes passeerden me en één beantwoordde het gebaar van zojuist met een identiek gebaar. Het was eenvoudigweg baltsgedrag. Omdat dit een vroege lunch was permitteerde ik mezelf halverwege de middag een derde Gorilla, maar lag wakker in de nacht. Misschien moest ik niet te licht denken over die energydrinks. Bij een teveel aan koffie kon ik in de ochtend meestal nog wat slaap inhalen, maar zelfs dat lukte me nu niet. Wat ook mee ging tellen was de toenemende warmte nu ik steeds zuidelijker kwam: eenmaal weer fietsend stond er 38,5°C op de teller. Een dag later bereikte ik de top van een bescheiden klim en het was ronduit surrealistisch om uitzicht te hebben over de vertrouwde steppe en daarachter… wolkenkrabbers. Daar lag China. Ik reed naar grensplaats Bakhty en stuitte daarna direct op een slagboom en militairen. Ik mocht niet op de fiets verder; ik moest een bus nemen. Ik had China nog niet eens bereikt of er dreigde al een gat in mijn route naar Xining te vallen. Men was onvermurwbaar. Ik raadpleegde mijn telefoon. Ik mocht 243 kilometer gaan fietsen naar Dostyk, de volgende grensplaats. Ik keerde om. Er zou zo goed als niets langs mijn nieuwe route liggen. Ik moest eerst terug naar Makanshi, geld en voedsel inslaan en daarna dik 200 kilometer over een weg van onbekende kwaliteit gaan fietsen. Voor deze dag zat er niet meer in dan een terugkeer naar mijn slaapplaats van vanochtend. Toen ik daar was wachtte me een nieuwe vrijwel slapeloze nacht, de tweede in drie etmalen, en dat terwijl ik me, vroeg op de dag, beperkt had tot twee energydrinks. Het was genoeg geweest. Ik ging afscheid nemen van dat dubieuze goedje.
Voor ik de afslag naar het zuiden ging nemen reed ik eerst tien kilometer rechtdoor naar Makanshi en terug. Met vollere tassen en portemonnee fietste ik vervolgens een mooie, lege, dorre wereld in. Ik eindigde de dag op een prachtige plek, onder twee reusachtige bomen. Mijn nieuwe grensovergang lag nu op 110 kilometer. Zou ik China in een dag – een vrijdag – kunnen bereiken? Was er een weekendsluiting? Moest ik alles op alles stellen om tijdig aan te komen? Het lot hielp een handje: ik was al om vier uur wakker. Ik ging een poging wagen. Ik had ook niet veel langer kunnen slapen, want er gebeurde iets vreemds. De vredige ochtend werd verstoord. Snel naderde er een woeste storm. Een haring schoot los. Gehaast zette ik alle haringen vast, dook de tent in om alsnog regenkleding aan te trekken en zette daarna ook de scheerlijnen vast. Eenmaal weer binnen was de storm voorbij. Tot stof vergane paardenpoep was in mijn tent gewaaid. Toen ik weer fietste zag ik paarden draven. Wat een vrijheid hadden dieren hier. Als ik in Nederland paarden en vooral pony’s zag in die treurige modderige weitjes, zag ik ze vaak staan met een blik naar de grond die hun gedachten verraadde: ‘Kill me’. Hier lééfden paarden, net als koeien en de sporadische kamelen, die ik ook weer tweemaal had gezien sinds mijn rentree in Kazachstan. Ik reeg de kilometers aaneen en kwam bij een spoorwegovergang bij een meer. Na de overgang was het gedaan met de goede weg. Ik mocht acht kilometer fietsen over een puintraject - langs het meer en naar de weg die me naar de grens zou leiden. De omgeving was prachtig: woestijnachtig, ondanks het meer. De grillige bergen om me heen maakten het beeld anders dan voorheen, toen er hooguit glooiende heuvels waren. De puinweg naar de T-splitsing leek vlak maar was een venijnige helling. Eenmaal boven vond ik niet voor het eerst een dooie mus: een wc-gebouw met veel beloofde voorzieningen (winkel, babyverschoningsruimte), maar desondanks volledig ontruimd. Ik lunchte aan een picknicktafel. De weg naar Dostyk kende ellenlange lichte stijgingen – een zwaar traject. Dostyk was een langgerekte plaats, of eigenlijk leek dat zo door de vele containers op en rond het spoor en door de industrie. Ik liet deze plaats liggen en ging een poging wagen om de grens over te komen, al was het al vijf uur geweest en in China drie uur(!) later. Aangekomen bij de Kazachse grenspost kreeg ik van een militair weer dat vreselijke bericht. Fietsen naar de Chinese grens was niet toegestaan. Maar deze militair was erg geduldig en bleef zinnen voor me vertalen. Khorgas, de zuidelijkste grenspost in de rij van vier, was de enige grenspost waar fietsen toegestaan was, zo liet hij weten. Ik liet zien dat dat een omweg van 789 kilometer betekende. Het klonk als een uitdaging - ik had nog tien dagen - maar wel een die ik nog steeds liever vermeed. De militair toonde bezorgdheid. Ik kon het beste in Dostyk overnachten; het zou slecht weer worden. Ik was aanvankelijk eerder gedreven om nog vlot twintig kilometer af te leggen, maar dacht daarna aan mijn gebrek aan stroom en schone kleding. Misschien kon ik beter snel iets wassen en stroom laden en dan zonder verdere hotelovernachting naar Khorgas rijden. Na meer twijfel en bezorgdheid bij de militair maande hij me mee te lopen. Hij haalde er een hogere in rang bij. Ik kreeg nu alsnog een speciale behandeling. Het leek nu echt te gaan gebeuren. Ik leek nu echt fietsend China te gaan bereiken. De mannen hielden een korte bagagecontrole, mijn paspoort werd afgestempeld en ik mocht de vijf kilometer naar de grens fietsen. Eenmaal daar, na een rit tussen hekken met rollen scheermesdraad, kwam ik opnieuw bij een militair. Stukje bij beetje werd een heel ambtelijk apparaat bijeengetrommeld om mijn grensovergang mogelijk te maken; behalve vrachtverkeer, dat aan een enkel loket genoeg had, was er niemand meer die de grens nog passeerde. Ik mocht achter een auto aan rijden, naar een gebouw. Ik kon plaatsnemen op een stoel en kreeg een flesje koud water. Om me heen was het een komen en gaan van beambten. Mijn paspoort werd minutieus onderzocht en besproken. Daarna kon mijn bagage door de scanner en kon ik langs het loket alwaar ik een stempel kreeg, maar niet voordat er een gezichtsscan en vingerafdrukken waren genomen, met een geautomatiseerde Nederlandse gesproken instructie (“Plaats de vier vingers van uw linkerhand op het scherm”). Vier man hielden zich bezig met de controle van mijn bagage. Ze bladerden mijn boeken door en fotografeerden de kaften. Iedereen was vriendelijk. Uiteindelijk mocht ik mijn tassen inpakken en weer aan de fiets hangen. Ik was vrij om China in te gaan. In gedachten deed ik een vreugdedans. Direct na de grens lag de stad Alashankou. Ik reed door de brede straten geflankeerd door goudkleurige lantaarnpalen en rode symbolen, wat mijn omgeving een onmiskenbaar Chinees karakter gaf. Ik vond een geldautomaat en een winkel waar ik water en noodles kon kopen. Het nader onderzoeken van al dat wonderlijke Chinese voedsel dat ik zag bewaarde ik voor later. Het was inmiddels donker en de straten waren vol mensen, terrassen en neonverlichting. De mensen waren zeer open en met hun hulp vond ik vrij gemakkelijk een hotel dat bij mijn budget paste, sterker nog: ik betaalde maar negen euro voor een kamer met airco en eigen badkamer. Ik had aanvankelijk mijn meerdaagse stop verderop in China gepland, maar de rit vanaf Astana had lang genoeg geduurd. De meisjes achter de balie waren zeer behulpzaam. Met wat Engels en vertaalprogramma’s kwamen we overal uit. In mijn kamer dronk ik drie mokken koffie en meldde mijn aankomst bij het thuisfront via Messenger. Ik kreeg alleen het bericht niet verzonden. Toen realiseerde ik me dat Messenger, net als Facebook, niet werkt in China. Ik wilde een VPN-verbinding leggen maar ook die weigerde dienst. Later zou ik ontdekken dat ook X, Google, YouTube, Wikipedia en nieuwssites hier niet toegankelijk waren. Zelfs naar updates van Osmand kon ik fluiten (Maps.me stuit daarentegen niet op bezwaren van de Chinese overheid). Het was niet erg. Ik kon voorlopig wel zonder. Zo kon ik ook alvast wennen aan een bestaan zonder internet, een stap die ik mogelijk ooit zal moeten nemen indien internetgebruik niet meer mogelijk is zonder in te loggen met een digitale identiteit, iets waar ik principieel op tegen ben.
Het was vlot laat, zeker naar Chinese begrippen: het was zomaar half vier. Probleemloos viel ik in slaap na deze lange, enerverende dag. Dat kon zelfs het recente cafeïnegebruik niet verhinderen.
N.B. 1 Van de onderstaande lijstjes zijn er drie gewijzigd. Ten eerste verbleef ik in totaal 14 dagen in Osh (Langste verblijf stad, 5e plaats). Ten tweede reed ik op 17 dagen achtereen meer dan honderd kilometer (Langste onafgebroken reeks dagafstanden >= 100 km, 2e plaats). Ten derde kampeerde ik 17 keer op rij in het wild (Langste onafgebroken reeks wildkampeernachten, 10e plaats).
N.B. 2 Dit verhaal is weliswaar lang, maar nog altijd 20 woorden korter dan mijn langste verhaal ‘De verantwoorde rijstijl van ongewervelde dieren’ (7082 woorden).
N.B. 3 Mijn verblijfplaats Alashankou komt niet voor in de keuzelijst van Waarbenjij.nu. Ik kies als locatie daarom Kuytun, dat nog tweeënhalve dag fietsen vergt.
N.B. 4 Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, over de eerste twee jaar van mijn fietsleven, is bij de boekhandels verkrijgbaar, of tegen gereduceerd tarief bij:
https://www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-02-16 15:41:14
[totalVisitorCount] => 347721
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 783
[author] => Richard van Dijke
[cityName] => Kuytun
[travelId] => 530429
[travelTitle] => Een wereldfietser heeft negen levens (deel 2)
[travelTitleSlugified] => een-wereldfietser-heeft-negen-levens-deel-2
[dateDepart] => 2025-02-11
[dateReturn] => 9999-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 5
[goalName] => Een wereldreis
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/752_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => het-unieke-actievoordeel-van-nederlands-weer
)
[6] => stdClass Object
(
[reportId] => 5105556
[userId] => 463866
[countryId] => 41
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2024-12-30
[photoRevision] => 0
[title] => Vliegreis
[message] => Inchecken Schiphol duurde een eeuwigheid. Weer gezeik met m'n visum, Australische ambassade moest weer gecontact worden en uiteindelijk mocht ik toch gaan vliegen. Noxx zijn motor mocht los het vliegtuig in maar moest wel bij de gate afgegeven worden, prima! Groot vliegtuig maar een oude kist, weinig ruimte en slecht eten. Een gemiddelde man zou hier niet op kunnen leven zo weinig was het. Wij hadden wel wat chips en koekjes mee maar Noxx was dat al gauw zat. Stewardess vroeg Noxx wat hij wilde eten chicken or beef? Nee sushi zei Noxx.[e-1f605] Gelukkig sliep hij 9 van de 11uur durende vlucht.
Eenmaal in Shanghai nergens die motor te vinden natuurlijk. En we mochten de transferruimte niet uit om naar de bagage banden te gaan om daar te kijken of die motor er zou zijn. Toch stiekem de metro gepakt en illegaal naar de andere terminal gegaan.
Shanghai airport, saaie bedoeling. Wifi deed het niet en geen lekkere eettentjes, wel een Starbucks waar we 3x per uur wat gingen halen. We waren uiteraard de enige blanken blonde dus werden 7uur lang aangestaard. Zelfs Noxx begon dit op te vallen. Na deze lange zit, onze laatste vliegreis om nog eens even lekker lang te gaan zitten. Ik heb geen kont meer over. Noxx sliep weer 9 van de 11uur. Halverwege kreeg Noxx zoals gewoonlijk een gigantische bloedneus, we zaten helemaal onder en het gangpad ook. Nou goed dat brak de reis even door midden een beetje sensatie konden we wel gebruiken.
Goeie rustige vlucht verder. Ik mocht zowaar in 1x doorlopen bij de douane. Gelijk door naar de bagage banden voor onze koffer. En erna maar opzoek gegaan naar die motor van noxx. Bij de "lost and found" stond me daar een rij, dus dacht gelijk al daar gaan we niet heen je krijgt wel een nieuwe motor. Maar noxx is zeer gehecht aan die motor en bereidde mij al voor dat als we hem niet zouden vinden hij heel verdrietig zou zijn, en papa en youki ook (goed dreigement).
Super raar ineens in de verte zag ik een fel geel iets in m'n ooghoek ergens op een "big bagage" band. Dat zal toch niet die motor van Noxx zijn? Ja hoor!! Thank god dat scheelt me een vermoeid hongerig en jankend kind. Helemaal blij en trots scheurde hij over de airport van Brisbane.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10301
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 286
[author] => Noxx
[cityName] => Sjanghai
[travelId] => 530294
[travelTitle] => Australië 2024-2025
[travelTitleSlugified] => australie-2024-2025
[dateDepart] => 2024-12-29
[dateReturn] => 2025-01-26
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/202/100_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => vliegreis
)
[7] => stdClass Object
(
[reportId] => 5096558
[userId] => 442257
[countryId] => 41
[username] => jaccika23
[datePublication] => 2023-08-28
[photoRevision] => 0
[title] => Advantages and disadvantages of AC stepper motor
[message] =>
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2023-08-28 08:38:15
[totalVisitorCount] => 2371
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 809
[author] => jaccika23
[cityName] => Sichuan
[travelId] => 529105
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2023-08-28
[dateReturn] => 2023-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/137/033_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/442/257_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => advantages-and-disadvantages-of-ac-stepper-motor
)
[8] => stdClass Object
(
[reportId] => 5093346
[userId] => 59208
[countryId] => 41
[username] => annemiekkamphuis
[datePublication] => 2023-05-19
[photoRevision] => 268
[title] => Yigè tèshū de guójiā
[message] => (Een bijzonder land)
Vanuit Hefei namen we eergisteren de hogesnelheidstrein terug naar Shanghai, waarvoor we keurig op tijd door een chauffeur werden opgehaald. Hij reed naar het station en reed daar de parkeergarage in waar wat afzethekken stonden om mensen naar een lagere verdieping te sturen. Dat beviel blijkbaar niet, want hij stapte uit, zette zo’n bord opzij en reed tot vlakbij de ingang – tot onze hilariteit. Hahaha, geniaal! En het ophalen van onze treinkaartjes ging op dezelfde manier. Er stond wel een man of tien voor dat loket te wachten, waar hij even vooraan sloot, met iets op zijn telefoon zwaaide en vervolgens onmiddellijk geholpen werd. Daar moesten we ook wel om lachen, een heel bijzondere ervaring op deze manier! En geen klachten over het niet hoeven wachten natuurlijk :-). In de deze keer peutervrije trein konden we nu mooi rustig zitten, een beetje naar buiten kijken om het in de mist gehulde landschap te zien, en we hebben ons verbaasd over de snelheid waarmee degene naast ons zo’n Rubikspuzzel aan het oplossen was, want dat ging me in een hoog tempo! Hij zei dat hij er ‘niet zo snel’ in was en daar wel een minuut voor nodig had. Nou, dat doen wij hem dus lang niet na!
Eenmaal in Shanghai was het of spitsuur of was er een andere reden dat er niet al teveel taxi’s waren, waardoor iemand met een megafoontje iets stond om te roepen en veel mensen dan maar met de metro leken te gaan. Wij en nog een andere westerling wisten niet ervan te denken en zijn maar in de rij blijven staan, wat wel een uurtje geduurd heeft! Nou had het bedrijf dat Danko in Shanghai ging bezoeken aangeboden een chauffeur te sturen, en vonden wij dat we ook prima in staat waren zelf een taxi te nemen. We hebben nu dus geleerd dat je zo’n aanbod niet afslaat, hahaha! Onderweg naar het hotel bleek het autorijden in Shanghai veel westerser is dan in Hefei. Net alsof men daar in een wereldstad als Shanghai langer ervaring mee heeft dan in een provinciestad zoals Hefei waar al die ontwikkelingen misschien pas veel recenter zijn voor veel mensen? Eenmaal in ons hotel bleek dat zo hoog dat het volkomen in de wolken stond en we geen enkel uitzicht hadden, waardoor we dan weer wel makkelijk terecht konden in één van de restaurants die normaal gesproken volgeboekt zijn.
Gistermorgen was de bewolking opgetrokken en werden we wakker met een indrukwekkend uitzicht over de stad, gehuld in een net zo indrukwekkende hoeveelheid smog. Danko had een dag vrij, dus na het ontbijt zijn we eens gaan bedenken wat we zouden willen gaan bekijken, want hoe dan ook had ik er echt totaal niet aan gedacht om dat van tevoren een beetje uit te zoeken. Isabel had al gezegd dat Yuyuan Gardens leuk was, en zelf vond ik nog de Jade Buddha Temple – die we vervolgens te ver weg vonden. Als we één dag samen te besteden hadden wilden we liever niet in totaal een uur met de metro onder de grond doorbrengen!
Danko had ontdekt dat er een soort voetgangerstunnel met een treintje was vanaf de Oriental Pearl Tower, dus daar zijn we als eerste naartoe gelopen. Daar bleek dat het internet ook niet alles weet en we net op een andere plek moesten zijn, om met een soort treincabinetjes die over rails in een zeer kitscherig versierde tunnel naar de andere kant van de rivier te gaan. Als je het ziet als toeristenattractie dan is het niks waard, maar als vervoer kwam het ons wel prima uit! Onderweg door de stad viel ons wel de enorme hoeveelheid camera’s op, niet alleen op straat maar ook op de stoep! Men zal toch eens niet precies weten waar iedereen zich ten allen tijde bevindt? Aan de andere kant van het water kwamen we uit op de Bund, een promenade langs de rivier met een mooi uitzicht over de skyline van Pudong. Nadat we wat foto’s gemaakt hebben zijn we de winkelstraten ingelopen op zoek naar iets te eten, en dat was nog lastig als je graag iets van brood wilt eten. China is daarin duidelijk niet zo verwesterd als Japan en Zuid-Korea waar je echt makkelijk een bakker kunt vinden. Hier niet, en zo kwamen we uiteindelijk in een winkelcentrum bij een Starbucks uit (die zitten in Shanghai dan weer wel overal..). Na het eten gingen we op weg naar Yuyuan Gardens, eerst een stukje door de stad, waarbij we net als in Hefei ook hier de scootertjes in grote getale voorbij zagen komen. Allemaal elektrisch, dus je hoort ze nauwelijks en je ruikt ze al helemaal niet!
Daarna was het eventjes een beetje zoeken om de ingang van de tuinen te vinden maar gelukkig had ik toevallig ergens gelezen dat dat middenin het gelijknamige winkelcentrum zit. Wat al leuk was om doorheen te lopen! Allemaal Chinese gebouwtjes met allemaal kleine winkeltjes, eettentjes, juweliers, souvenirs enzovoort. Eenmaal bij de kassa bleek je een identiteitsbewijs bij je te moeten hebben (natuurlijk!), waar we totaal niet over nagedacht hadden en die ik niet bij me had. Dat was wel jammer! Aan de andere kant was het begonnen te motregenen dus ook niet het beste weer ervoor, en zei Danko dat hij eigenlijk liever door de straatjes van het oude centrum wilde lopen. Dus dat zijn we gaan doen. Tenminste, we hebben een poging gedaan. Want wat we aantroffen waren allemaal oude gebouwen die dichtgetimmerd waren en waarvan de muren van de begane grond grijs geschilderd waren, en als onderdeel van een kunstfestival waren er overal allemaal plaatjes van katten. Als striptekeningen en in metershoge realistische afbeeldingen. Er liep ook toevallig een echte kat, en tot onze verwondering stonden binnen een mum van tijd een heleboel mensen dat beestje op de foto te zetten. Een stukje verderop waren nog meer mensen allemaal foto’s aan het maken van een meisje dat bij één van de plaatjes zat, en nog weer een stukje verderop vroeg iemand of hij een foto van mij mocht maken toen ik toevallig naast zo’n grote plaat van een kat stond. Tja, natuurlijk wel, en prompt sloten zich meer mensen aan. Of ik ook even naar het beest wilde kijken? Ik wist niet wat ik ervan moest denken, en ik snapte ook totaal niet wat me overkwam, hahaha! Toen ik me wel opgelaten genoeg voelde ben ik weer doorgelopen, anders waren ze nog langer blijven afdrukken denk ik!
We vonden het wel jammer dat je dus qua oorspronkelijke gebouwen niet meer zoveel kon zien, en het was ook wel jammer dat het ondertussen echt was begonnen te regenen. Danko kocht even ergens in een piepklein winkeltje een paraplu, en nadat we terug waren gelopen naar de Bund zijn we bij het eerste het beste hotel even iets gaan drinken. Wat het Ritz-Carlton bleek te zijn, waar ze de thee serveerden in wat eruit zag als een zilveren theepot en er ook iets te knabbelen bij het biertje werd gebracht. Daar konden we mooi even zitten! Met nog teruglopen naar het hotel en nog wat meer om ergens te eten ’s avonds hadden we ruim achttien kilometer in de benen, daar keken we zelf van op! Op weg van en naar het eten, en vanuit ons hotel hadden we ook nog wat mooie uitzichten op alle verlichte gebouwen. Sommige van die wolkenkrabbers zijn ’s avonds mooier om te zien dan overdag! Na een dagje door de stad lopen vonden we allebei dat Shanghai veel minder ver weg voelt dan Hefei, het is veel westerser (tenminste in het gedeelte dat wij ervan gezien hebben).
Vanmorgen stond de wekker iets vroeger, zodat Danko de tijd zou hebben om zijn bezoek aan een bedrijf hier een beetje voor te bereiden. Ik had daardoor mooi een uurtje om even krachttraining te doen, en daarna zijn we broodjes gaan kopen bij een bakker die we gisteren gevonden hadden. Het is er dus wel, je moet het alleen even weten te vinden! Daarna werd Danko opgehaald en nam ik een taxi naar Yuyuan Gardens, waar ik fijn ruim een uur rond heb gelopen. Het zijn mooi aangelegde tuinen die dateren uit de zestiende eeuw, met allerlei paviljoens in de bouwstijl van die tijd. Mooi om te zien! Er zijn een aantal vijvers, aangelegde rotspartijen, maar zonder kaart (want ik wilde absoluut Wechat niet op mijn telefoon zetten) wel een beetje een doolhof. Ik heb er op mijn gemakje doorheen gedwaald, tot ik het gevoel had dat ik het meeste wel had gezien. Het was wel grappig om behalve de tuinen ook mensen te kijken, en te zien hoe nog best veel mensen echt heel erg poseren om op de foto te gaan. Grappig! Toen ik klaar was lukte het een taxi terug te nemen naar het hotel, volgens mij dankzij het in het Chinees geschreven adres op de kamersleutel, haha!
Heel handig was het etentje waar we vanavond voor uitgenodigd waren in hetzelfde gebouw als ons hotel. We hebben nog een keer heerlijk gegeten en een gezellige avond gehad. We hebben net nog even onze benen gestrekt tussen de verlichte wolkenkrabbers en dan is onze reis naar China alweer bijna voorbij. Waar we begonnen met totaal niet te weten wat we ervan moesten verwachten hebben we een klein beetje een heel bijzonder land leren kennen, en zouden we graag wat meer tijd gehad hebben om er meer van te ervaren. Deze reis hadden we niet willen missen, en als het kan komen we ook graag nog een keer terug!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2006-08-08 08:16:21
[totalVisitorCount] => 330099
[pictureCount] => 10
[visitorCount] => 603
[author] => Annemiek
[cityName] => Pudong
[travelId] => 59208
[travelTitle] => Wonen in Colorado
[travelTitleSlugified] => wonen-in-colorado
[dateDepart] => 2005-05-04
[dateReturn] => 0000-00-00
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/115/931_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/059/208_50x50.jpg?r=268
[titleSlugified] => yige-teshu-de-guojia
)
[9] => stdClass Object
(
[reportId] => 5093246
[userId] => 59208
[countryId] => 41
[username] => annemiekkamphuis
[datePublication] => 2023-05-17
[photoRevision] => 268
[title] => Zhōngguó dì yī yìnxiàng
[message] => (Eerste indrukken van China)
Dat we er niet helemaal bij waren toen we vanuit Oxford naar Heathrow gereden waren bleek wel toen we de huurauto weer in gingen leveren, want we bleken bij de verkeerde verhuurmaatschappij te staan. Hahaha!! Dat was ons nou nog niet eerder gebeurd! Daar moesten we wel om lachen, net als de jongen die ons probeerde te helpen en daarna degene bij de uitgang. We zijn vervolgens maar naar de goede plek gereden waar we de auto wel in konden leveren, en dan de hele riedel van busje naar het vliegveld, inchecken en door de security. Nou had ik al gelezen dat ze met dat laatste op Heathrow pietepeuterig zijn (om het netjes te zeggen) en dat is inderdaad waar. Daarna hadden we even tijd om in de lounge te zitten voor we in konden stappen voor onze vlucht naar Shanghai. Niet dat ik me op dat moment ook nog maar enigszins bewust was van waar we naar op weg waren! Je weet het natuurlijk wel, maar dit is een gevalletje van teveel bestemmingen in te korte tijd denken we.
Ondanks de ruim twaalf uur vliegtijd waren we voor ons gevoel al snel in Shanghai, waar we vanuit het vliegtuig onze eerste blikken op de stad konden werpen – voor zover zichtbaar door de smog. We vlogen recht over downtown en niet veel later konden we uitstappen en kwamen we in een vrij verlaten vliegveld terecht, waardoor we wel lekker snel door de douane waren en onze koffer ook direct al van de band kwam. We hebben even iets gegeten en vervolgens een taxi genomen naar het Hongqiao treinstation, vanwaar onze hogesnelheidstrein naar Hefei zou vertrekken. Dat hele een taxi nemen duurde even iets langer vanwege mensen die zeggen je wel even te helpen maar dan totaal ergens anders naartoe lopen dan staat aangegeven en naar ons gevoel proberen je voor een mooi prijsje (voor hen) op je bestemming te krijgen. Als je zelf de borden volgt blijk je op een hele andere plek direct in een taxi te kunnen stappen, zonder woekerprijzen :-). Na iets van een uurtje, en na ontelbare flatgebouwen, allerlei automerken waarvan we nog nooit gehoord hadden en keurig aangeplante en netjes gesnoeide groenstroken gezien te hebben waren we op het station. Waar bleek dat er een typefout in Danko’s paspoortnummer zat, waardoor zijn kaartje niet geldig was om mee te reizen. Tja... daar sta je dan, terwijl je geen Chinees spreekt en de mensen geen Engels! Gelukkig hadden we toegang tot de business lounge, waar we met horten en stoten per vertaalapp gecommuniceerd hebben met iemand van het personeel die ons probeerde te helpen. Iets waarvan wij zouden denken dat je het vrij makkelijk zou moeten kunnen corrigeren blijkt hier dan toch anders te werken, en zo terloops werd degene die ons hielp ook nog even afgeblaft door de persoon achter de ticketbalie. Daar stonden we allebei wel even van te kijken! Helemaal gelukkig had Danko het telefoonnummer van iemand van een bedrijf in Shanghai wat voor later in de week op de planning stond om te bezoeken, die we mochten bellen als we ergens hulp bij nodig zouden hebben. Zij kwam onmiddellijk naar het station, had ondertussen al de secretaresse van het instituut in Hefei gemaild die ons geholpen had de treinkaartjes te boeken, die de benodigde correctie al direct gedaan had. Op een zondag hè! Daarna hielp ze ons een paar broodjes te kopen voor in de trein, wees ons waar we ons perron op konden als het tijd was om in te stappen, en ging vervolgens op weg naar een ander treinstation in Shanghai omdat Arend vanaf dat station de trein zou nemen. Waar ze haar zondagmiddag dus voor gebruikte en waar we ons wel een beetje bezwaard over voelden, maar we hoorden later dat mensen hier niet per se al teveel een weekend hebben. Mensen werken hard en maken veel uren, waardoor iedereen veel werkt en veel uren maakt, waar men eigenlijk niet erg gelukkig mee is.
Voor de trein hadden we businessclass-stoelen geboekt, met het idee dat we dan rustig konden zitten, en inderdaad was het een apart stuk van de trein met luxe stoelen. Onze medereizigers waren twee vrouwen met een drukke tweejarige, die de hele reis totaan Hefei de boel luidruchtig op zijn kop gezet heeft (en volgens ons het woord ‘nee’ misschien nog wel nooit gehoord had?). Het is dat we niet van plan waren te slapen want dat had ook totaal niet gekund! Op het station in Hefei werden we opgewacht door een chauffeur die ons naar ons hotel bracht, waar we erg toe waren aan even opfrissen, even iets eten en naar bed!
Op maandag had Danko het zo geregeld dat hij pas aan het eind van de ochtend opgehaald werd, waardoor we niet vroeg op hoefden te staan en rustig even konden ontbijten. Daarna ben ik een stukje wezen wandelen, door Lvhzou Park naar Swan Lake. Daarvan kwam ik weer een beetje tot de wereld, al was het wel warm, ruim dertig graden om elf uur ’s ochtends! Dan loop je daar ineens, in het groen tussen de hoge flatgebouwen, aan totaal de andere kant van de wereld! Bij het meertje kon ik mooi even in een prieeltje aan de rand van het water in het briesje een beetje afkoelen, en daarna ben ik via de kortere weg teruggelopen naar het hotel. Ik heb in de lobby even iets gegeten, en daarna had ik precies genoeg tijd om even een beetje krachttraining te doen en een klein stukje te gaan hardlopen in de fitnessruimte van het hotel. En dat was me toch warm! We hebben ontdekt dat mensen het prettig vinden om een raam open te zetten, ook als dat betekent dat je de werking van de airco daarmee teniet doet. Ik was dan ook blij met de vochtige handdoekjes in de koelkast om een beetje af te koelen! Danko gaf ondertussen een praatje, en was onder de indruk van het fusie-instituut dat ze hier in een paar jaar tijd uit de grond gestampt hebben. Nou kun je (terecht) van allerlei dingen zeggen over China, maar je ziet wel dat dit een land is met ambities, en dat er dus flink aan de weg getimmerd komt om tot resultaten te komen. Dat gaat dan ook wel soms te snel en daardoor slordig (‘met de Chinese slag’ hebben we al wel op allerlei manieren gezien!) maar er wordt wel actie ondernomen.
’s Avonds waren we uitgenodigd om uit eten te gaan, en hebben we werkelijk heerlijk chinees gegeten. Er was van alles, het hele draaigedeelte van de tafel stond vol met gerechten van groentes en vis tot vlees en een soort Chinese pasta, er waren flinterdunne pannenkoekjes met ter plekke gesneden Pekingeend en als toetje fruit en een typisch lokaal soort van heel licht bladerdeeg met sesamzaad. Dat alles begeleid door veel geproost op de gasten want zo doen ze dat hier. Het was erg gezellig en erg leuk om zo wat Chinese gewoontes mee te maken!
Gisteren was voor Danko nog een werkdag, en ben ik ’s ochtends op pad geweest om te proberen ergens een ansichtkaart te kopen. Volgens de dames van het hotel zou dat moeten kunnen in het winkelcentrum vlakbij het hotel, volgens de dames van het winkelcentrum verkochten ze dat niet, maar heb ik alsnog langs flink wat winkels gelopen in de hoop iets te vinden, met de conclusie dat men dat hier niet (meer) kent. Ik kon nog net even een half uurtje hardlopen, en daarna werd ik opgehaald om met Danko en Arend mee te gaan om wat dingen te bekijken.
Wat ons ook al opviel toen we met de train Shanghai uitreden is dat de stad abrupt overgaat in platteland, een tussenvorm lijkt er niet te zijn. En zo reden we ineens door het groen, met af en toe wat gewone huizen, een riviertje waar mensen aan het vissen waren, en her en der wat plekken waar iets verbouwd werd. Als eerste gingen we naar de plek waar ze een kabelwikkelmachine hebben staan voor het soort kabels dat wij als bedrijf maken, en laat ik het maar zo omschrijven dat hier de industrieel uitgevoerde variant stond. Als men hier iets maakt dan wordt dat direct ook groot aangepakt! Daarna kregen we een korte rondleiding bij EAST, een experimentele supergeleidende kernfusiereactor, die het wereldrecord heeft voor langst bereikte stabiele plasmatoestand. De dag ervoor was die nog actief geweest, gisteren niet en dus mochten we de ruimte in waar het enorme apparaat staat, gevolgd door een kijkje in de controlekamer. Het is toch wel bijzonder dat je op zo’n plek even naar binnen mag! Als laatste werd gistermiddag de magneet die wij aan het instituut verkocht hebben getest, en had ik de keuze of ik daarbij wilde blijven of liever naar het hotel terug wilde, want dan kon ik gewoon gebracht en gehaald worden als het tijd was om uit eten te gaan. Luxe! En zo onderweg van en naar kun je dan mooi zien dat autorijden hier heel anders gaat dan wij gewend zijn. Veel rustiger, en met regelmatig getoeter om een ander te laten weten dat je ze gaat inhalen, want in hun dode hoek kijken doen mensen hier niet. Langzaam en voorzichtig van baan wisselende auto’s krijgen gewoon voorrang van hun medeweggebruikers en zo gaat dat niet tot nauwelijks in de spiegels kijken allemaal goed, haha! Er hangen trouwens ook ontzettend veel camera’s om het verkeer in de gaten te houden, inclusief flitslampen om elke auto telkens maar weer te registreren. Wat ons ook opviel is hoe ontzettend veel er gebouwd wordt. En dan niet één flatgebouw maar meteen een stuk of tien of vijftien tegelijkertijd, op ontzettend veel plekken tegelijkertijd. Hefei is blijkbaar in de afgelopen tien jaar wel verdrievoudigd in grootte, en al die flatgebouwen worden ‘gewoon alvast’ gebouwd, en dan komen er later wel mensen inwonen. Wat de ’s avonds totaal onverlichte gebouwen verklaard die we hadden gezien, want die zijn dus nog leeg.
Het avondeten gisteravond was nog een keer vorstelijk. Van allerlei gerechten kwamen op het draaiende middelste deel van de tafel te staan, een heel leuke manier om samen te eten! En net als de dag ervoor hadden ze gezorgd dat het niet scherp was zodat ik ook van bijna alles kon eten, super fijn! De mensen hier vonden we heel hartelijk en open en vriendelijk, of ze je nu verstaan of niet.
Het etentje kon meteen gebruikt worden om een goed gelukte magneettest te vieren, en het restaurant was dicht genoeg bij ons hotel dat we terug konden lopen. Onderweg kwamen we nog allerlei stalletjes met warm eten tegen, een leuk gezicht en dat is hoe een groter deel van de mensen eet zou je denken. Ons hotel stond wel duidelijk in een welvarend deel van de stad, vergeleken met sommige andere wijken waar we langs gereden zijn.
Vanmorgen werden we ongeveer wakker in de wolken, want het regende en in plaats van grijs vanwege de smog was het nu grijs vanwege de regen. We hebben net even ontbeten, alles weer ingepakt en dan worden we aan het begin van de middag opgehaald om naar het station gebracht te worden, waar de chauffeur dan ook even zal helpen om onze treinkaartjes af te halen. Zoals Danko al zei, er werd goed voor ons gezorgd de afgelopen paar dagen!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2006-08-08 08:16:21
[totalVisitorCount] => 330099
[pictureCount] => 10
[visitorCount] => 583
[author] => Annemiek
[cityName] => Hefei
[travelId] => 59208
[travelTitle] => Wonen in Colorado
[travelTitleSlugified] => wonen-in-colorado
[dateDepart] => 2005-05-04
[dateReturn] => 0000-00-00
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/115/310_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/059/208_50x50.jpg?r=268
[titleSlugified] => zhongguo-di-yi-yinxiang
)
[10] => stdClass Object
(
[reportId] => 5069470
[userId] => 439907
[countryId] => 41
[username] => JanWimAzie
[datePublication] => 2020-01-19
[photoRevision] => 3
[title] => Nansha - rijstterrassen Xinjie
[message] => Nansha - rijstterrassen Xinjie
Zondagmorgen12 januari eerst in Nansha de markt opgelopen. Als je voor het eerst zo'n markt oploopt dan ben je wel onder de indruk. Dat geldt met name voor de levende have. Kippen worden ter plekke geslacht. Ze krijgen een snee in de halsslagader en worden dan in grote blauwe ton gegooid. Later worden ze dan geplukt. Het stinkt er enorm, van die scherpe ammoniak lucht.
Meervallen liggen samen met van die grote padden in een bak en dat er onderling niet zachtzinnig aan toe. Zo zijn er nog wel meer dieren al of niet geslacht te bewonderen.
Verder val ik als Long John(GVR) nogal op, zodanig dat mensen met me op de foto willen.
Dat geeft veel hilariteit ook bij de omstanders.
Om 10.00 uur gingen met een taxi naar Xinjie (rijstterrassen). Het was nog een heel gedoe om op plek van bestemming te komen. We hadden 150 Yuan betaald om Xinjie te komen. Maar dat bleek uiteindelijk nog een heel eind naar Belinda Guesthouse. Dus onderhandelen over de prijs wat 100 Yuan extra kostte. Hij moest ook nogal zoeken. Avond ervoor weigerde we een taxi prijs via Belinda Guesthouse van 200 Yuan, hadden we achteraf beter kunnen doen. Dat was een broer van die Belinda. Overigens kwam Belinda helemaal niet opdagen voor de afgesproken excursie van 14.30u. Pas nadat ik haar belde zou de broer het doen. Maar dat bleek uiteindelijk alleen maar een taxi rit te zijn. Hij kon wel wat Engels maar van een excursie was geen sprake. Uiteindelijk hebben we de prachtige eeuwenoude aangelegde rijstterrassen van het Hani bevolking kunnen bewonderen. In combinatie met de zon, wolken en mist krijg je prachtige effecten. Vooral de volgende morgen toen wij boven de mist, wolken zaten met zonsopgang is het genieten.
Graag hadden we nog meer willen weten over het planten, oogsten, cultuur, etc.
We hebben de maandag daar nog heerlijk gewandeld in het zonnetje. Of het de mooiste van Azië weet ik niet, maar mooi zijn ze wel.
's Middags terug gegaan naar Nansha.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2019-12-28 16:39:51
[totalVisitorCount] => 14562
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 384
[author] => Jan hulkenberg
[cityName] => Xinjiezhen
[travelId] => 525025
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2020-01-04
[dateReturn] => 2020-03-07
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/china,xinjiezhen
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/439/907_50x50.jpg?r=3
[titleSlugified] => nansha-rijstterrassen-xinjie
)
[11] => stdClass Object
(
[reportId] => 5069469
[userId] => 439907
[countryId] => 41
[username] => JanWimAzie
[datePublication] => 2020-01-19
[photoRevision] => 3
[title] => fietsen door China van Kumning naar Nansha
[message] => Helaas is het Jan en Wim het nog niet gelukt om in China op deze site in te loggen. Toch wil ik jullie hun avonturen niet onthouden, vandaar alvast de eerste deel van hun fietstocht door China. Helaas zijn er nog geen foto's vanuit China gekomen, morgen steken ze de grens met Vietnam over en zullen de foto's volgen. hieronder lees je de belevenissen door de ogen van Jan:
Verslag Kumning naar Nansha
Soms plan je iets in en dan haalt de werkelijkheid je in. We kwamen woensdag 15 januari al aan in Hekou, maar mijn visum naar Vietnam ging pas 20 januari in. Dus onverbiddelijk werden we weer terug gestuurd naar China. Ons verhaal dat mijn vrouw ernstig ziek in het ziekenhuis lag had geen enkele invloed. Dus terug naar Hekou ipv Lào Cai in Vietnam.
Natuurlijk allebei teleurgesteld en gevoel van leegheid. Voor mij vooral omdat ik nu niet naar het bergdorpje Sapa kan. Ingecheckt in een Hotel in Hekou en zien dat we de 4 dagen goed doorbrengen.
Terugkijkend hebben we een fascinerende en prachtige eerste 10 dagen achter de rug.
In Kumning aankomend op zondag 5 januari was het flink regenachtig. Op het vliegveld eerst nog een uur zoeken naar de dozen met de fietsen. Dan wordt duidelijk dat je de Google translate nodig hebt. Engels is not done.
Het Holiday Inn hotel was een groot en luxe hotel waar we op de 16e verdieping prachtig uitzicht hadden op de stad en het verkeer.
Van bovenaf hadden we zicht op het kruispunt met al het verkeer. Dan kon je al zien dat het een georganiseerde chaos was. Op het kruispunt mochten de auto's een u bocht maken, scooters staken schuin de straat over, rechts verkeer mag langzaam met voorrang inschuiven. Als je er zelf rijdt als fietser dan is het rustig met de stroom meegaan. Het passeert je links en rechts maar vooral rustig op je eigen baan blijven fietsen. Dan komt het allemaal goed. Op de kruisingen staan naast stoplichten ook nog verkeersregelaars.
Hoe die er nog wijs uit worden. Ik zou na een uur horendol zijn. Overigens is de discipline ook in China te zoeken. Hand uitsteken zie je niet en tegen de richting in rijden zie je ook volop.
Maandag werd het weer al beter weer en hebben ''s morgens een overdekte markt bezocht.
Dan kom je gelijk in een andere wereld. Er is in China veel straathandel. Veel markten gezien waar groenten en fruit wordt verkocht. In mijn beleving zie je daar nog de wereld van het traditionele China terug.
Die dag hebben we Kumning verkend o.a. wereldstekker gekocht, een buitenband goed laten leggen en op spanning gebracht. We hadden de fietsen ''s morgens namelijk weer gebruiksklaar gemaakt.
Nog leuk om te vermelden dat we ook nog een prachtige boeddhistische tempel hebben bezocht. Daar werd ik nog door een zogenaamde monnik wat Yuan (20 Yuan =€2,60)lichter gemaakt. Ik had de indruk dat hij entreekaarten verkocht. Maar niets bleek minder waar. Even later kon ik opnieuw entree betalen. Ook twee andere bedelaars heb ik nog 2 yuan gegeven, die wezen op hun afgezette benen.
De Yuantong tempel was overigens met zijn kleurenpracht, beelden en bouwstijl de moeite waard. Opvallend hoe in zo'n drukke stad dit een oase van rust is.
Dinsdag 7 januari hadden we nog een acclimatiseringsdag. Dat hebben we gebruikt om een 35 km te fietsen naar de Bamboo Temple met zijn levensechte beelden van monniken. Dat moesten we voor het eerst een heuvel op klimmen. Maar ook deze tempel was een prachtig complex van mooie gebouwen met houtsnijwerk, kleurige beschilderingen en imponerende beelden. In een gebedsruimte werden tijdens onze hele bezoek tijd gebeden voorgedragen en mantra's gezongen.
Woensdag 8 januari startte onze fietstocht van 3000 km. Deze dag bij een heerlijk zonnetje en 20 graden ('s morgens kouder) hebben we over een afstand van ruim 85 km naar Chengjian gefietst.
Eerst 14 km door de verkeersjungle van Kumning.
Dan weet je hoe groot Kumning is, tussen de 3 en 4 miljoen inwoners. Opvallend hoeveel kleine winkeltjes je ziet. Winkeltjes van van 3 bij 5 tot 8 bij 16 meter. Het assortiment is dan bepaalde huishoudelijke artikelen tot een andere winkel die wat frisdrank, sigaretten en een klein beetje levensmiddelen. Toch zie je ook super deluxe winkels met sieraden, dure kleding en supermarkten. Bij deze winkels zie je vaak portiers of beveiligingspersoneel. Met name bij jongeren zie je de westerse invloed.
Om op de rit terug te komen die was enerzijds fascinerend en anderzijds saai. Ik weet niet tussen hoeveel flats van minimaal 20 verdiepingen. Ongelooflijk hoeveel eruit de grond worden gestampt. Zo'n 20 km vanaf Kumning een geheel nieuwe universiteitsstad.
Na 75 km kwamen we bij een meer en viel op hoeveel er werd afgebroken. Onze 3 mogelijke onderkomens voor de nacht bleken ook al te zijn gesloopt. Bij een benzinestation met Google translate en giebelende meiden werd ons dat duidelijk. Terug gereden en bij een van de nog niet afgebroken huizen bleek nog een mogelijkheid te zijn om te overnachten. Het was oude meuk maar het beddengoed was schoon.
Dus daar maar geslapen en een maaltijd genuttigd. Voor 140 yuan (€18,-) hebben we daar nacht doorgebracht.
Donderdagmorgen bleek bij het weggaan dat we niet naar buiten konden. Met hangslot zat de boel dicht, je moet er niet aan denken dat je 's nachts bij brand naar buiten zou moeten. Daar onze eerste noodles ontbijt genuttigd.
Deze rit ging over 76 km naar Tonghai. Een mooi rit langs een meer, met een klimmetjes en mooie vergezichten. Ook daar werden vele dorpen met de grond gelijk gemaakt. We vermoeden dat er veel nieuwe hotels, recreatie woningen, etc. voor terug komt voor de welgestelde en middenklasse Chinezen. Wat er met de plaatselijke bevolking gebeurd weten we uiteraard niet, maar vermoedelijk zullen ze wel in de flats belanden die er massaal worden gebouwd.
Ook opvallend zijn de enorm brede verkeerswegen en gigantische kruispunten. Alles gericht op de (economische) groei van China.
Wat vandaag maar wel vaker onze eerste ritten opviel was dat het verkeer in de kleine plaatsen vaak compleet vastloopt. Het verkeer kon dan niet meer voor of achteruit
De stad waren we aan kwamen was een mooie en levendige stad. Volop restaurants, steegjes en parken. Hotel was van goede kwaliteit. Grote kamers, met twee aparte bedden (1.40 mtr) zodat we niet lepeltje hoeven te liggen.
Vrijdag 10 januari ging de tocht over totaal 78 km verder naar Jianshui. Wederom prima fietsweer, 20 graden en zon. Het gebied waar we door heen fietsen is heuvelachtig. Er vindt hier veel kleinschalige landbouw plaats. We hebben echt van allerlei soorten groentenkweek gezien. Van tuinbonen tot Chinese kool(volop oogsttijd). Opvallend is dat de Chinezen met de hand de grond bewerken. Dat doen ze met een omgekeerde schophak waarmee ze grond losmaken. We hebben geen ploeg gezien. Wel af en toe een freeze.
Het stadje Jianshui was een schitterend stadje. Er staan prachtig gerestaureerde panden, mooie Chinese poorten en levendig straatbeeld. Een genoegen om er te wandelen. Daar hebben we ook twee sympathieke Belgen ontmoet. Ze boden ons hoe kan ook anders een biertje aan. Overigens helaas in China wordt niet de kwaliteit van het Belgische bier geschonken. Integendeel het is een slap aftreksel van 2.5%. Het went op de duur wel, want veel sterker wordt niet geschonken. Natuurlijk is uitwisseling van de reiservaringen van de eerste week het onderwerp.
Zaterdag 11 januari begonnen we aan een spectaculaire rit naar Nansha (yuanyang). Eerst van 1320 mtr klimmen over een afstand van zo'n 30 km klimmen naar 1950 mtr. De klim was op zich redelijk te doen, maar het vele vrachtverkeer en tegenwind maakte het wel zwaar. Er rijden vrachtauto's rond die bij ons in het openluchtmuseum zouden staan. Uit tweetakt diesels kun je voorstellen wat er voor walm eruit komt. Daarnaast rijden er op tuktuk lijkende auto's, motorfietsen met een grote bak achterop.
In combinatie met de stof is eigenlijk een mondkapje geen overdreven luxe. Maar desondanks genoten van de prachtige uitzichten en het was toch wel een fijne klim.
Bovenaan heb je een waterlaadpunt voor vrachtwagens om in de afdaling hun remmen te koelen. Dat heeft voor ons nadeel dat je moet uitkijken voor natte plekken en de fietsen zitten inmiddels onder de Chinese modder.
Maar wel een geweldige afdaling over 40 km met geweldige uitzichten. Wel oppassen voor gaten en soms kleine stukken onverhard.
Prachtige tocht.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2019-12-28 16:39:51
[totalVisitorCount] => 14562
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 399
[author] => Jan hulkenberg
[cityName] => Hekou
[travelId] => 525025
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2020-01-04
[dateReturn] => 2020-03-07
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/china,hekou
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/439/907_50x50.jpg?r=3
[titleSlugified] => fietsen-door-china-van-kumning-naar-nansha
)
[12] => stdClass Object
(
[reportId] => 5068799
[userId] => 205022
[countryId] => 41
[username] => joerie
[datePublication] => 2019-12-30
[photoRevision] => 0
[title] => Suzhou 2
[message] => China 2
Hello everybody,
Hereby the second and final chapter of our stories of our life in China. Spoiler: we have left China a while ago, but I didn’t have time to share these stories yet. If you read on, you will find out why!
In January 2019 I came back to China after a great visit to my home country and started working in a school. I started working with young Chinese children, one group was 2-3 years old (Pre K) and the other 3-4 years old (K1). It’s a little bit tiring of course but very fun! The children are very sweet. It’s not always easy to communicate since they don’t speak English and I don’t speak Chinese, but we definitely build a nice relationship and we ended up loving each other. My co workers are very friendly, helpful and nice, so that’s great. There are other foreign colleagues and I share the classroom with Chinese teachers. The expat teachers I worked with where from England, US, and Colombia. Something that is convenient for me, but also funny, is that children have an English name beside their “real” Chinese name. The adults do as well. Usually the names are common, ‘normal’ English names, like Peter, but sometimes they have very funny names, like Laughing or Haha. Little Black and Peter Pan also exist. When I started working I had to get used to the new job for a bit, since I’m quite new to the teaching profession. I had to find my balance in planning lessons, teaching, and studying. Besides this, the school was organising an open day where the parents would come and observe my class, in my second week, which would mean I would get observed by 10 co workers on my fourth and fifth working day. A little bit scary of course, as a new teacher, but it all worked out fine. Also, the staff was performing a little act for the staff party in February. I was invited to join and we had to practice almost every day. It was a pretty intense start of employment, but I really enjoyed it. The staff party for Chinese New Year was really fun. It was a big party in a very fancy hotel and we all had to come in suits and nice dresses. The only suit I own is my wedding suit, so I wore that. It was a great party and a fun way to get to know my new work environment.
The school organised several activities for their staff. Once, we did a ‘getting to know each other activity’ and got served a special kind of porridge, which supposedly brings good luck and money, according to the Chinese. Many Chinese traditions are related to luck and prosperity. For Chinese New Year, children and some adults receive a ‘huang bao’, which is a little red envelope containing money. Another fun trade I heard about, is that the Chinese eat a really long noodle for their birthday, which also brings good luck. Another cool activity we did in the school, was a Chinese calligraphy workshop, where the masters taught us how to write some special and traditional Chinese characters for good luck in the new year, the year of the pig. During all this, a big adventure around my visa arrangements was taking place. Apparently I had to hand in my passport because I was now getting a working visa, and it could take around 25 working days to get it back. This was a problem, because I had a flight to Amsterdam for the Chinese New Year holiday, which would leave me with only 15 working days. I had already booked this flight and would visit Gambia with my parents. We already arranged that flight and hotel as well. We were worried my passport would not be finished on time and the whole trip would be falling apart, but I did my best to speed up the process, which was not easy. In the end, after many negotiations, we were able to get it handled quicker and I received my passport back on Thursday afternoon. Saturday morning I flew.
My trip to Holland went smoothly. A guy tried to sell me an iPhone again on the airport in Shanghai. I had a stop in Moscow, where there was snow. The transfer was very busy and some angry Russian instructions were given to people during the transfer, but everything went well and before I knew it, I was back home again. After a few days my parents and I left to Gambia.
The first impressions are pretty shocking, the landscape is very empty, dusty and there were a lot of broken cars and trash on the road. We had to get used to the environment a little bit, but we stayed in a very nice hotel at the beach and the local people were very friendly. It didn’t take long before we made a lot of friends. On one of the first days we met our guide Ansumana aka Best boy. He was a very nice guy and he knew a lot about birds, which was especially nice for my father, who loves birds. We also met our favourite driver Steven and the funny controller who arranged the transport and who I thought looked like Snoop dog. All the people in the hotel were very friendly. My mother became friends with Badou, a kind man who ended up giving us fruits and on our last day some nice Gambian clothes. We did a few nice tours with Ansumana. We went to Makasutu were we saw many beautiful birds and a big group of baboons. A fortune teller read my future and offered me some juju for good luck.
Another day we visited Fathala. A busy ferry (very nice experience) took us to Senegal and after a drive we arrived in the park. Here we saw many animals: a rhino, the biggest antelope in the world, monkeys, zebras, and of course birds and more.
We also did a four wheel drive in which we saw a lot of the country and the culture. We visited some local villages and bought a big bag of rice, which we gave to the people. My parents brought a lot of candy and balloons as well which we gave to children on the way, they were very happy. We visited a
school and here we donated some pencils and notebooks, which they also really appreciated. Besides this we visited the big Serekunda market, where they sold many things. We also visited a wood, goat and fish market. All were interesting to see. We had a break at Paradise beach were we ate lunch: I had the yummy local dish; Chicken Yassa.
The last trip we took with Ansumana was a bird watching tour, something especially my dad loved since he really likes bird watching. We saw many nice birds and the highlight was the special, beautiful Green Touraco.
Besides this we relaxed at the beach or the pool, had some massages, got amused by the monkeys who ran around in the garden of the hotel, and we visited the ‘strip’, which had many restaurants and bars. We really enjoyed our time in Gambia. We did notice there is a lot of trash, plastic etc, unfortunately. Most people are very poor, they could use everything, so if you ever visit it’s nice to bring some things to give. The people really appreciate it. One day I met a nice guy on the beach. He told me some things about his life and said that everything we could miss would be helpful. I told him I could give him some of my t-shirts, and he would really like that. He was very happy with the shirts and gave me a orange and banana in return, very kind. The people we met were all very friendly and helpful with big smiles. Sometimes they would like you to help them with a donation or to buy something, fruit or other products, but they usually were not super pushy, which is a good thing. We really liked the people and the friends we made and had a very nice holiday.
In the mean time, Yaiza was having a great time as well. She visited Malaysia with her mother.
After our good time in Gambia we flew back to Holland where I spend the last days of my holiday. I met up with my friends and we did many fun things together. Then it was time to go back to China. The flight went well but when I arrived I unfortunately found out my suitcase was missing. Luckily it didn’t take too long before they found it and a few days later they brought it to our house in Suzhou.
Some fun random little facts which I noticed during my life in China:
The bus to my work costs 1 yuan (0,12 cent). People always seem to think the bus is full and try to rush in, but it almost never is full. I saw a guy cutting his nails in the bus. I’ve done a field trip with Little black & observations by Peter Pan. No hand is put for the mouth when coughing, spitting sounds and picking nose in public are acceptable. I saw a child sneezed and ate it.
People stand in the middle of the street, motorbikes drive fast, also on pedestrian path, nobody reacts. Cars can turn right or left even if the light is green for crossing.
Our cleaning lady took down our Christmas tree without speaking to us. In her defence, it was a while after Christmas. Traffic could annoy me sometimes, people don’t seem to think about others. I’ve often been cut off on the zebra path while I had green light, even if the car couldn’t drive further and then had to block my path. People stare at foreigners a lot.
If you take the metro and you have a bottle of water with you, they ask you to take a sip. The children of my class were very sweet. At the end of the class they ran to me and give a group hug. Parents stop their car in the middle of the road and park / leave it there when they pick up their children. Most people didn’t speak English. If you ask a question they try to help. There is a friendly attitude towards foreigners.
Friday April 5th we took the train to the capital, Beijing. Around 12:00 we arrived and we took 3 different fully packed metro’s to our hostel; Lucky Family Hostel. It was not the nicest place we ever stayed in, but we could not complain. Initially we wanted to go see the Forbidden City, but the staff told us the tickets were most likely sold out, so we took a nap instead, since we were so tired of the long journey. After that we walked around and visited the Lama Temple. We heard a guide explain that apparently the Lama monks, opposite to Buddhist monks are allowed to eat meat and to get married. It was a beautiful temple with many big statues. After this, we visited another area, with a lot of shops, restaurants and bars. It was a fun area, but it was extremely busy. After eating the famous Peking Duck, which was very tasty, we went back to our hotel, since Yaiza had a Skype job interview, which went really well! She got the job.
The next day we woke up early and visited The Great Wall! We booked a tour through our hostel to the Jinshanling section of the Wall. A bus picked us up and after about 4 hours we arrived. The Great Wall at Jinshanling is half restored and half wild. We walked for about 3,5 hours. It was very impressive, you could see the wall going up and down like a snake in the distance, really an epic sight. The walk was quite tiring, with many stairs and slippery steep paths, but we really enjoyed it. An unforgettable experience! Our guide was a funny man called Chan and he gave us some information on the way in the bus. After arriving we feared we had unknowingly became part of a typical Chinese tour group when we had to follow the guide with his flag, but luckily we were free and independent after the entrance. We met up again at the end and had a very tasty Chinese lunch together, many different dishes served on a table that could spin. On the way back we rested and Chan told some more jokes about the bus driver, which he called Panda. He also said there are 40 million more men than women in China and that’s why there are many single men. Like Panda. He even sang a song at the end.
Thursday April 11th we left to Hong Kong. It took really long in the airport, there were so many waiting lines and check points to cross. We arrived and took the bus to our hostel in the north point area. We checked in to our tiniest room ever and started exploring Hong Kong.. We had a great time there!
We ate amazing food here: dim sum, burgers, brunch, and even once dim sum in a restaurant with a michelain star.
We visited Avenue of the stars with a nice view, light show and a night market.
There was a lot of street art. We also took the longest escalator in the world, and had drinks in a rooftop bar, the view was great.
Finally, we visited Time square, where we did some shopping and watched a movie. On Sunday we went back to Suzhou
In April my parents, Lambert and Marion visited us in China. It was very fun and we had a special time together.
We spend a week in Suzhou and I showed them around our new Chinese home. We visited some nice places like gardens, fun streets, the mudu area, my school and many yummy restaurants. After the first week in Suzhou Yaiza left on a trip in the Philippines and we took a train to Beijing. When we arrived there was the longest que we have ever seen, for the official taxi. We decided to go back in and overpay for a taxi which could leave straight away. The first day it rained a lot, but we still visited the Forbidden city. The rain was a pity, but it was still impressive and fun. The next day we visited the Great wall. Here the weather was also not on our side, it was very foggy. The amazing view of the wall like a snake on the horizon was covered in grey mist. Still, it was a great experience. The fog gave the wall a mysterious atmosphere and that was special as well.
After Beijing we took the train to Xi’an. This was a really cool city as well. We visited the Small Goose Pagoda and the Drum and Bell tower, which had beautiful lights at night. We also walked around the Muslim market, which was a very busy but fun place. We tried some yummy local snacks here.
The second day we visited the Terracotta warriors, which was very impressive, one of the coolest things I’ve seen in China. There were so many soldiers, all with their own detailed characteristics. There were also horses and carts. It’s unbelievable, but this army was actually made to protect the emperor in the afterlife. The soldiers were even placed in strategic ways, like a real army would be. A very special experience.
In the afternoon we had some time left, so my dad and I cycled a little bit on the city wall, which was fun as well. We ended the day at the light show at the Giant Goose Pagoda.
After Xi’An we went back to Suzhou where we spent the last fun days together. We went by my favourite bars and the owner of Nine Degrees even gave us a few free beers to take home. My parents really enjoyed their time China.
We also really enjoyed our time in China, but we had decided it would be better for us to go back to the Netherlands. We would like to have a baby and the air pollution and difficulties with communication were two things we didn’t love, especially when we would like to have a baby. Yaiza had some troubles with the air and we think health is the most important.
After we decided to resign, we were busy packing and arranging the last things for shipping all our belongings. We also planned our last trips: there were things we still really wanted to see before leaving.
Now we knew we would leave China, one thing we really wanted to see was Chengdu, where you can see the national animal of China: Pandas!
Because of the Dragon boat festival, we had long weekend to visit Chengdu.
The taxi ride of 40 minutes to the airport became almost two hours. We still made it on time. We were waiting at the gate and they announced there would be a delay. They didn’t say how long the delay would be. It ended up being a 4 hour delay, the flight was planned to leave at 21:45 but left around 01:45. We arrived in our hotel around 5.30 and were very tired.
The first day we explored a bit, we visited People’s Park, some alleys and opera. The opera was very impressive, a cool experience. In this typical opera the special thing they do is ‘Face changing’. The star of the show magically changes masks, it’s very impressive and unique to see.
On the Saturday we woke up early and visited the pandas! It was really great. So fun to see these amazing animals in real life. They are very cute. You could also hug a panda, but this costed a couple of hundred euros, so we decided watching them was enough. We loved it. Then it was time to go back to Suzhou.
Some other random things I’ve noticed during our life in China:
Sometimes people are talking so loud on the phone that is seems like they need the other person to hear them over the whole distance.
I saw an old lady crossing the road with a child, a scooter driving and honking, almost hits her, old lady keeps walking with a smile like nothing is happening. One moment later a girl walks on the pedestrian street (it’s still red) and just stands there in the middle of the road. Bikes honk, have to manoeuvre to get around her. Girl stays there with no reaction. Boy is peeing in the bushes right next to the streets. These are just some examples of a random morning on my way to work. I also saw a child pee in little bucket in a book store.
In June we celebrated a fun birthday weekend for my 32nd birthday. On Friday we left to the Marriott hotel. Here we drank some vodka. The next day we visited Disneyland Shanghai! It was very nice, busy but ok. Some rides had 100 min wait. Pirates of the Caribbean and Tron were highlights for me. Beautifully made attractions. We ended the weekend with a few mojitos on Sunday during a nice brunch in Shanghai.
And then it was already time to say goodbye!
Our Goodbye party very fun, we celebrated it with all our friends in our favourite hang out: Nine Degrees. We even received some nice presents from our Chinese friends, a tea and wine set with beautiful decorations and the owners of nine degrees gave us a beautiful traditional art piece with pandas on it. It was a super fun last night and we ended the party on a rooftop bar.
The next day they came to pick up our boxes for shipping: it was a strange guy. He didn’t speak English and started “throwing “ boxes and suitcases. He asked for water and then threw the cup in the hallway. I had to lift and hand him the boxes into the van, he didn’t help with carrying the heavy last suitcase, and then still threw the boxes on their said, so we had to ask him to be careful and were worried if they would arrive in one piece.
The end was coming near now!
On the last day of school we did a
Goodbye school performance and had lunch together. We said goodbye and then we left, for Japan!
Our flight was at 2 in the morning. Arrived in Tokyo at 6.30. We were greeted by a little cool robot. It took a while to get to our hotel by bus and metro. Luckily they let us check in earlier. We slept for a bit and started exploring. It was quite an adventure finding our way with the metros, it took us a few missteps and help from some friendly locals to find our way. It took us almost 2 hours to reach our destination. Tokyo is big!
We saw nice temple and many fun streets. One night we visited the famous Robot show: very cool and funny, one of the highlights of Tokyo. It was very strange but impressive. People were dressed in really cool, fun and creative outfits. There were very cool costumes, lights, mechanical floats, robots and other creations. After a great time in Tokyo, we left to our next destination: Fujinomiya.
When we arrived it very cloudy, unfortunately during our whole stay the clouds blocked the view of the famous sight here: Mount Fuji. We still had a good time and saw the Spider-Man movie, visited a fun mall, had yummy food, and also saw a temple and museum. In this place we made a very special discovery: Yaiza is pregnant! We were super excited and happy. We tried several tests to make sure and told our parents via Skype. Everybody was very excited with this special news. It still felt unreal, but we felt very lucky and happy. Wow! A dream is coming true.
Next we took the train to Kyoto. We stayed in a really fun area. A little place near our hotel had great cheese cake. There was also a little bar with nice beers like La choufe and others on tap. We visited a beautiful garden, bamboo forest, markets, the impressive 1000 shrines, and the Kyoto tower, which was nice but busy. We also went to a temple with beautiful dragon painting on the ceiling, which took about 2 years to make. We saw a special show which integrated many different Japanese arts; tea, flower arrangements, dance, puppets.
Another really cool experience was visiting the Samurai & ninja museum, where we learned more about these warriors and got to wear a samurai costume.
On the last day we visited the Nijo castle with nightingale floor: a floor that was supposed to warn the owner by squeaking if ninjas tried to enter.
Last we visited Osaka. Here it was a bit rainy. We still visited some nice streets, a beautiful castle and some more fun streets. Last day we took it easy. Some special things we noticed were that people read comics on phones, are polite and structured (everybody waits in line) and their English was pretty good compared to China. The toilets were all very special (a seat with many options) and clean. The food was very tasty. We really enjoyed our time in Japan a lot!
Next, we left to our next destination:
South Korea!
On the 14th of July we flew from Osaka to Seoul, the capital of South Korea. On the airport we ate a nice typical Korean meal, kimchi included.
We stayed in a small hotel in a fun area called Insa-dong. There were a lot of shops, stalls and restaurants. Often people were making music in the streets as well. We explored the area and saw some nice typical and old Korean houses. The next day we visited Hongdae, another fun area with many things to see. The streets were busy and filled with little market stalls and shops. There was also an area with many performances, young people dancing and singing. Definitely nice and entertaining to see. We also visited the TrickEye museum, which was a fun experience. There were a lot of paintings that came to life and started to move when you looked through the app on the phone. There was also a VR ride included where we had to sit in a little cart with a sort of helmet which made it look and feel like you really were in another world! Last but not least there was an ice museum with sculptures, which was (literally) very cool!
Because of the pregnancy, Yaiza somehow didn’t love the Korean food so much. She usually likes it a lot, but the pregnancy made her not like the smells.
On our last day we visited the Gyeongbokgung palace. It was beautiful and had a nice garden surrounding it, but it was a hot day so we couldn’t walk around in the heat forever.
After our stay in Seoul we took a comfortable train for about 2,5 hours to Busan.
Here it was quite rainy, so we couldn’t do a lot. We had a comfortable room and watched the Lion king in the cinema. We also ate super yummy burgers in a place called Shackmeister. They were so good that we ordered a second one, even though we were pretty full.
After Busan we went to Jeju Island. Unfortunately the flight was delayed and arrived 3 hours later. We heard great things about Jeju. We enjoyed it but it wasn’t as awesome as we expected. The weather was not amazing, only on the day of arrival and departure there was sun, but it was still ok, not too much rain. The rain and the inability to have a car made the Jeju experience a little less special than it could have been, but we still had a very good time.
We stayed 4 days in the Winstory hotel in the Seogwipo area.
We did a walk to the cliffs, visited a market, the ripely believe it or not museum, seashell museum, and myself a beautiful waterfall on a day Yaiza was tired and had to rest.
After this we stayed 3 days in Libentia. We had a nice room, and a pool on the roof. One day we walked to the beach, where it was busy but nice.
On the last day we celebrated our anniversary, we were two years married! We chilled at the pool and ate in yummy pizza in a nice Italian restaurant, it was very nice. We had a good time in South Korea, the weather wasn’t the best but we still enjoyed ourselves.
On Sunday the 28th of July we flew back to China. Everything went smoothly and we took the bus back to Suzhou.
We spend the last four days in our apartment in Suzhou and arranged the final things for our departure. We went to the bank to send our money to Holland, which was quite a hassle, but it all worked out. We also met up with a nice French couple who I met in Malaysia when I was traveling in 2011: Julian and Elodie. I have met them a few times after that, in Lyon, Amsterdam and now in China. It was very nice to see them again. The last time I saw them, they stayed in our house in Amsterdam and were pregnant. This time they had their two year old son with them. They are making a one year trip as a family, which sounds really great! Who knows, maybe we can do the same in the future one day! It was fun catching up.
During the last days in Suzhou, our temporary home abroad, we ate in our favourite restaurants and soaked it all in. Then we left on one last Chinese adventure, to beautiful Yangshuo.
We stayed four nights in Sudder street hostel, which was very nice. We had a beautiful view of the mountains, which this area is famous for, and a little pool. The price was cheap as well. We hired an electric bike, but this bike only allowed you to ride for 30 km. we visited the Fuli bridge, and another time I went alone moon hill. It was not an easy hike but it had an amazing view. To finish our time in style we decided to stay in Bamboo leaf hotel the last two nights, which was a bit more luxurious. The hotel had a nice pool and restaurant with good food.
We took a taxi to Xingping, here you could see the mountains that are also printed on the 20 yuan bill. Unfortunately it was raining a lot in this area. We left in the sun but arrived in the rain. We still quickly saw the view but it was not as nice as it would have been on a sunny day. Luckily it was sunny back in our hotel. We had a great time in Yangzhou, the nature was beautiful and it was a nice way to end our time in China. We flew back to Shanghai where we stayed for two nights in a nice hotel and from here we flew back to Amsterdam.
We arrived and it was good to be back! It’s strange how quickly it’s normal to be here again. We spend a few days in the south, in my parents house, and spend time with my family and friends. It was very nice to be reunited. Layer my friend Richard brought us back to Amsterdam where we stayed 10 days in a nice hotel which Yaiza’s new job had provided. Here we had time to focus on finding a new place to stay. We looked on many websites and visited several houses and quite soon (sooner than expected!) we found a beautiful house to rent in Amsterdam north. Just in time, before we started working. Yaiza got a job at a nice school in Amsterdam and I started again at my old job, which I really enjoyed, only this time in a new team, which turned out to be a great team. We both really enjoy our job and we are extremely happy to be back!
We decided it would be great if we could buy a house before the baby would arrive, so we immediately started looking after we started renting. We knew it could take too long, but we wanted to give it a shot. We hired an agent and mortgage advisor and looked at many houses. At some point, we found a really beautiful house in Zaandam. We even described it as our dream house. It’s located in a very pretty area, with nature and water. We made an offer and a little later we got the great news: we got the house! We are very happy, of course. Everything has worked out really great and even though we enjoyed our time in China, it was a special, unforgettable experience and fun adventure, we are also very happy to be back and we feel lucky everything has worked out so well for us. We feel blessed to be here again, to have nice jobs, and a beautiful house. The pregnancy is going well, although it’s not always easy for Yaiza, but all is good. We can’t wait to meet him. Now, we are looking forward to the next big adventure... Parenthood!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-10-03 11:16:07
[totalVisitorCount] => 129574
[pictureCount] => 14
[visitorCount] => 3028
[author] => Joerie
[cityName] => Suzhou
[travelId] => 521868
[travelTitle] => Life in China
[travelTitleSlugified] => life-in-china
[dateDepart] => 2018-07-27
[dateReturn] => 2020-07-27
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/960/272_640x480.jpg?r=2
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/205/022_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => suzhou-2
)
[13] => stdClass Object
(
[reportId] => 5066527
[userId] => 439315
[countryId] => 41
[username] => rondreis-bali-sundaeilanden-lombok-2019
[datePublication] => 2019-10-30
[photoRevision] => 0
[title] => Guangzhou
[message] => 30 okt: de eerste 5 uren van onze vliegreis zitten erop. Om 1.15 u zitten we aan een volledige warme maaltijd en die eten we net als iedereen doodleuk op. Alsof het de normaalste zaak is van de wereld. De meeste mensen ( vooral chinezen sluiten daarna hun ogen en worden tegen de tijd van landen weer wakker. Er wordt ook flink gesnurkt om ons heen. En Jim doet daar niet eens aan mee maar slaapt toch regelmatig. Ik hen de luxe van 2 stoelen 3 dekens oordoppen en verduisteringssjaal ( sarong) zit of lig in de meest verschillende slangenhoudingen maar doe geen oog dicht. Zelfs de 2 glaasjes rode wijn ( nou samen nog geen half glas o klein waren die plastic bekertjes) helpen me niet mee om in slaap te komen. Tegen de ochtend geniet ik daarom van de vele lichtjes die onder mij voorbij trekken. Vooral een mooi gezicht boven de miljoenen stad Guanghzou. 13 miljoen inwoners. De landing verloopt perfect knap om zo’n grote machine zo zachtjes en geleidelijk aan de grond te kunnen zetten.
O zometeen naar het hotel en ff lekker slapen denk ik!!!
Na alle formaliteiten ( controles paspoort, tijdelijk visum voor China ) zijn we 2 1/2 uur verder als we opgehaald worden door de shuttle service. ( we proberen ergens geld te pinnen maar dit lukt niet en aan de service balie van China Southern zeggen ze: you need any money everything is for free for you ( dit omdat we een stop van meer dan 8 uur hebben en in ons geval nu 18 uur)
Nog dik 15 uur te gaan.
We worden opgehaald door Nina die tot onze verbazing na het ophaken van nog n gids, een complete stadstour verzorgd van 4 uur inclusief lunch.
Echt te gek dat dit zo geregeld wordt door CS. Nina laat ons het nieuwe en oudere deel zien van de stad. Wolkenkrabbers met 100 etages. Ook in het oudere deel vd stad is veel hoogbouw. We bezoeken een prachtig museum met oog voor de ivoorkunst, houtsnijwerk en geschiedenis vd stad. Dan volgt er een lunch lees: soort van rijsttafel met de heerlijkste gerechten waar ik verl te veel van eet. Als tip geven we Nina het enige contante geld dat we bij ons hebben : €5.- ze is er blij mee. We hebben flink wat van de stad gezien. Een goed geregeld geolied geheel zo op het eerste oog. Netjes en schoon.
Dan eindelijk is daar het hotel, bekkie poetsen en met een vol buikje t bed in. Jim gaat eerst de douche in en die hoor ik niet meer t bed in komen. Het is half 7 als ik wakker wordt in ons superdeluxe appertement in het Boya holiday. Het wordt donker en vanaf de veertiende verdieping is het mooi om de avond te zien vallen. Nog genoeg tijd om reisverslagen bij te werken. De laatste dag van de reus is tot op de minuut gevuld. Net geland op Schiphol waar luc en lena ons welkom heten en dat om 5 uur in de morgen. Hartstikke leuk! Nu de trein in naar huis waar jack ons ophaalt in Molenhoek. Fijn om weer thuis te zijn x
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2019-08-09 09:20:55
[totalVisitorCount] => 9499
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 1045
[author] => Tilly
[cityName] => Kanton
[travelId] => 523916
[travelTitle] => rondreis kleine sundaeilanden
[travelTitleSlugified] => rondreis-kleine-sundaeilanden
[dateDepart] => 2019-09-05
[dateReturn] => 2019-10-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/china,kanton
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/439/315_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => guangzhou
)
[14] => stdClass Object
(
[reportId] => 5062077
[userId] => 437949
[countryId] => 41
[username] => Liganginchina
[datePublication] => 2019-08-27
[photoRevision] => 0
[title] => Rustdag
[message] => Vandaag dan echt een rustdag.
Ligang bleef nog even in bed en wij gingen rustig ontbijten.
We waren maar met z’n tweetjes. Ook de eigenaresse was er zelf even.
Ze heette ons nog eens welkom in haar huis en schilde een overheerlijke perzik voor ons. In kleine stukjes werd deze bij het ontbijt gereserveerd. Hij smolt op de tong, zo lekker zacht en vol smaak. Daarna op het binnenplaatsje nog even een boekje gelezen.
Toch nog even de benen strekken met een korte wandeling in de buurt. De hostel staat midden in een Hutong.
Echte kleine arbeiders woninkjes met nauwelijks een tuin of binnenplaats.
Het contrast in groot. Aan de ene kant van de grote straat enorme bankgebouwen en kantoren, aan de andere kant winkeltjes in de hutong, ter grote van onze schuur.
Een heerlijke kop koffie gedronken en een pizzabroodje gescoord voor de avond.
In de middag weer ff met een boekje op de binnenplaats.
Echt een rustige dag, heerlijk genoten.
Morgen naar het Zomer Paleis, ben benieuwd :-)
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-12-23 14:55:48
[totalVisitorCount] => 7869
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 1583
[author] => Mam
[cityName] => Peking
[travelId] => 522429
[travelTitle] => China
[travelTitleSlugified] => china
[dateDepart] => 2019-08-13
[dateReturn] => 2019-08-30
[showDate] => yes
[goalId] => 99
[goalName] => Iets anders...
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/918/688_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/437/949_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => rustdag
)
)
)
[_currentItemCount:protected] => 15
[_currentItems:protected] => ArrayIterator Object
(
[storage:ArrayIterator:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110183
[userId] => 383868
[countryId] => 41
[username] => rollingmetal
[datePublication] => 2025-10-21
[photoRevision] => 0
[title] => Banden plakken met Herman Finkers
[message] => Reizend tussen de hoofdsteden van Kazachstan en Mongolië was ik 51 dagen verstoken gebleven van nieuws. In Ulaanbaatar laafde ik mij aan een vloedgolf aan berichten en ik moet zeggen dat het goed voelt dat Nederland ver weg ligt. Op afstand oogt dit doodzieke land, dit zinkende schip, nog treuriger dan wanneer je er middenin zit. Maanden geleden is er weer een kabinet gevallen omdat het demissionair zo prettig regeren is; je kunt dan zo makkelijk totalitaire wetten erdoor drukken. Ik geloof dat er niet eens een nieuw toneelstukje is bedacht voor de kabinetsval, want het ging wederom om een asielkwestie. Alsof eender welke hedendaagse Nederlandse regeringspartij iets anders zou doen dan slaafs de internationale agenda uitvoeren. En toch gaat het niet hard genoeg met de opbouw van de controlestaat. Er zijn rassenrellen nodig, onlusten, gevechten en vernielingen om repressieve wetten te legitimeren, maar de Nederlander werkt niet mee. ‘Nederlanders komen pas van de bank als je hun chips en hun Netflix afpakt’, zo las ik eens. En dus staat de Nederlandse overheid voor een probleem. Ze moet zélf demonstraties organiseren, deze zelf verstoren met romeo’s, zelf afgeschreven politieauto’s in brand steken, zelf met NSB-vlaggen gaan zwaaien (echt níemand doet dit) et cetera. Media erbovenop, politiek erbovenop en jawel, de legitimering is binnen en daar is de motie al. Sneue poppenkast is het. Ik ben benieuwd wat ik aantref als ik - bij voorkeur zeer tijdelijk - terugkeer. Vlak voor mijn vertrek waren bij de plaatselijke Jumbo in een maand tijd alle kassa’s verdwenen, op één na. ‘Die is voor oude mensen die zo nodig een lulpraatje moeten maken met de caissière’, zei iemand. Nee. Die is essentieel voor mensen die het belang van contant geld inzien. Die het gevaar van digitaal geld onderkennen. Die niet willen dat hun bank hun CO₂-budget berekent, ons eigen aanstaande sociaalkredietsysteem (waar onder andere de klimaatzwendel voor ontworpen is). Misschien maak ik bij terugkeer wel zo’n eerdergenoemd geënsceneerd relletje mee. ‘Ik snap niet dat we niet verplicht worden om onze biometrische gegevens af te staan, dan is het snel afgelopen met al die ongeregeldheden’, zei iemand. Het is dit soort meningen dat getuigt van een grenzeloze naïviteit. Aan de meerderheid van de Nederlandse burgers zal het niet liggen, die loopt gedwee de digitale gevangenis in. Het zal eerder het bestuurlijke onvermogen zijn waardoor de opbouw van de totale controlestaat, in tegenstelling tot de totale afbraak van alles waar ooit voor gevochten is, zal falen. Ik hoop dat er ambtenaren zijn die heimelijk zand in de machine strooien, maar het is aannemelijker dat die machine vastloopt omdat mensen die iets kunnen Nederland in steeds groteren getale verlaten.
Goddank zat ik in Mongolië, in mijn kamer met vochtplekken. Mijn fiets stond in dezelfde kamer en dat kwam goed uit; het was tijd voor een onderhoudsbeurt. Al tijden had ik twee reservebanden en nu het langzaamaan regenachtiger werd, was het beter de inmiddels kale voorband uit Georgië te vervangen. Ik bewaarde ‘m wel, voor noodgevallen. Ik plaatste alsnog de nieuwe tandwielcassette en liet bij een fietsenmaker een schakel verwijderen uit de nieuwe kettingen, zodat ik de sluitschakels (‘missing links’) en daarmee ook de kettingen zelf kon gaan gebruiken en ze om de 1500 kilometer kon afwisselen, voor een gelijkmatige slijtage van kettingen en cassette. Mijn voortandwielen bleken ook in een slechte staat te verkeren: zo viel het middelste tandwiel, die op een werpster leek, inmiddels onder de wapenwet. Gelukkig was er een bruikbare tweedehands set tandwielen voorradig. Mijn achterdrager, die me eerder problemen had gegeven door los te schieten (waardoor water en bagage op de grond kukelden), werd nu stevig vastgezet. Ik nam weer een reservepedaal mee nu er onderweg opnieuw een was gesneuveld en toen was ik klaar. Met deze fiets en reserveonderdelen zou ik Zuidoost-Azië moeten kunnen bereiken. Ik sloot mijn verblijf af met een inmiddels traditionele sightseeing. Ulaanbaatar bruiste van het leven, misschien omdat het zondag was; Mongolië is geen islamitisch land zoals Kazachstan en Kirgizië. Mongolië is ook minder Russisch. Ik vroeg me af of men überhaupt Russisch sprak, want niemand vroeg ooit of ík Russisch spreek. Ik liep over een groot plein met een markt waar met name boeken te koop waren, langs indrukwekkende gebouwen en een circustent, door een pretpark en door een gewoon park. Er waren nauwelijks westerse toeristen. Ik vond het een boeiende stad die me deed denken aan Alma-Ata, en ik zou er best eens terug willen keren met meer tijd.
Het regende, maar door mijn krappe tijdschema moest ik eraan geloven. Ik moest weer kilometers gaan maken. Bij hypermarkt Nomin sloeg ik voor een dag of vier voedsel in. Waarom was er nog steeds zo verrekte weinig ruimte in mijn tassen na het achterlaten van uitgelezen boeken en versleten kleding en het in gebruik nemen van reserveonderdelen? Ik ging de natheid weer in. Even was er paniek: mijn telefoon leek overleden. Onder een afdak poogde ik het ding vergeefs te reanimeren. Ik nam de batterij er uit, plaatste hem terug en via een tergend traag opstartproces kwam mijn telefoon weer tot leven. Ik kon verder. Het duurde lang voor ik de stad uit was en de drukte achter me lag.
Bagakhangai was een dorp in vele delen, zo leek het. Steeds volgde er een nieuwe woonkern, ergens in het land. Toen het achter me lag was er nog het dorp Bayan, daarna werd het land leger. De heuvels weken en het land werd vlakker, met rechts van me een spoorweg. Ik zag twee enorme roofvogels in het land staan en vroeg me af of het beelden waren. Ik was hier niets groters dan een havik gewend. Ze bewogen. Beelden hebben niet de gewoonte te bewegen. Deze monsters waren echte vogels. Op de weg was er veel vrachtverkeer. Ik pauzeerde op een plek waar ik beschutting vond tegen de wind. Er lag een dode koe die weinig meer was dan een kleed. Geleidelijk aan werden de dagen korter en de avonden langer en ik moest die avonden gaan vertragen om te voorkomen dat ik te vroeg door mijn programma heen was. Vroeg slapen lukt mij niet. Ik nam me voor een uur muziek te luisteren na het eten.
Ik keek rond in de kleine stad Choir. Ik verwachtte eigenlijk een podium aan te treffen met een koor dat met een symfonisch orkest een klassieke bewerking ten gehore bracht van de populaire karaoke-kraker ‘Koert, ga uit mijn yurt’. In plaats daarvan vond ik een supermarkt en daarmee was ik ook tevreden. Bij de kassa poogde ik van mijn bankbiljetten af te komen. Er gaan 4000 tögrög in een euro, en ik had biljetten van 10, 20, 50, 100, 500, 1000, 5000, 10000 en 20000. Als je niet oppast raakt je geldbuidel verstopt met vrijwel waardeloos papier; al twee keer moest ik overtollig geld in een apart plastic zakje stoppen. Ik had nu echter minder dan gedacht: ik kwam 20 tögrög tekort. Ik had verder alleen nog flappen van 20000. Niemand maakte zich ooit druk om bedragen kleiner dan 50 tögrög, behalve de mevrouw die nu achter de kassa stond. Uiteindelijk gaf ze toch maar het bonnetje, want het hele pak biljetten lag al in de kassa. Eigenlijk mocht ze niet klagen want het plastic tasje waarvoor ze 200 tögrög had aangeslagen heb ik niet gebruikt.
Na Choir werd de omgeving mooier. De zon scheen op het goudgele land. De hemel was blauw op een paar vlagen na. Het was warmer dan het de laatste tijd was geweest. Zou ik nog wat woestijnwarmte krijgen voor het definitief herfstig werd? Een groep schapen langs de weg schrok van me en rende het land in. Eén schaap bevond zich echter bij de rand van een duiker en vloog doodleuk twee meter naar beneden. Dat deed hij nog best goed, maar het zag er wel koddig uit.
Om half zeven ging de zon onder en ik had amper een half uur voor het donker werd. Deze dag had ik niet veel tijd nodig om een plek te vinden want ik bevond me tussen heuvels en er waren nauwelijks yurts.
Er was veel rumoer in de nacht. Was het zwaar verkeer dat ik hoorde? Dat was ’s nachts vrij ongebruikelijk. Waren het vliegtuigen? In de ochtend was het wederom zonnig en onbewolkt, maar er waren wel opvallend veel chemtrails. Het werd me duidelijk dat het geluid inderdaad van vliegtuigen was geweest. De trails verwijdden zich en vormden rond de middag een waas waar de zon maar half doorheen kwam. Precies een week eerder had ik ook chemtrails waargenomen. Donderdag chemtraildag - de agenda wordt wereldwijd uitgevoerd. Na het dorp Airag was er 129 kilometer niets meer, tot aan Sainshand. De bergen waren nu echt uit beeld verdwenen. De omgeving was niet meer te onderscheiden van wat ik in Kazachstan zag: steppe, een spoorweg en elektriciteitsmasten. Ik fantaseerde deze dag over nieuwe reizen. Het was gaandeweg vanzelfsprekend geworden dat ik hier volgend jaar terug zou keren; er viel nog zoveel te fietsen in Centraal-Azië en het beviel me goed. Maar nu veranderde dat. Zou het niet als een domper voelen om weer min of meer hetzelfde te doen? Ik werkte volstrekt andere ideeën uit en raakte enthousiast. Aan het eind van de middag had ik een lekke band. Ik kreeg vrijwel direct toeschouwers: een man en een vrouw. De man wilde helpen, maar ik deed het liever alleen. Mijn bezoek vertrok weer maar niet voor ze me 20000 tögrög (€5) hadden gegeven. Om half zeven kwam de tent bij het spoor te staan, achter lage struiken. Treinmachinisten lieten hun fluit horen als ze me zagen.
In Sainshand probeerde ik aan de rand van de stad mijn voorraad aan te vullen, want dat was al best ver van de hoofdweg; het centrum lag nog enkele kilometers verder. Iedere minimarkt had echter maar een deel van wat ik zocht en uiteindelijk werd ik toch steeds verder in de richting van het centrum gedwongen. Daar was ik blij om want tot dusver had ik geen beste indruk van Sainshand gekregen - rommelig en uiteengelegen - maar langzaam werd het een charmant plaatsje. Ik maakte na het voltooien van de bevoorrading zelfs nog een extra ronde om meer van deze plaats, de laatste Mongoolse stad op mijn route, te zien. Ik zag een plein, mooie gebouwen, diverse hotels. Ik reed over een lange weg terug naar de hoofdweg, maar zat wel meteen vele kilometers verder op de route. In de avond was er een bijzondere maaltijd: een zeewierrol gevuld met rijst, boterhamworst, augurk en mayonaise, en vier Chinese worstjes. In de nacht was er bijzonder weer. Ik mocht in regenpak de tent uit om in het noodweer de scheerlijnen vast te zetten.
Na het ontbijt was het droog maar er was nog wel zware bewolking. In de verte, in het zuiden, was een lichte hemel te zien. Ik pakte de tent in en toen ik naar de weg liep miezerde het weer. Toen ik bij de weg aankwam was mijn broek al nat. De bewolking leek stil te hangen en ik moest gaan werken om het mooie weer te bereiken. Hoe ver was dat? Twintig kilometer? Vijftig? Na een tijd was het droog en bij mijn lunch op 44 kilometer had ik bijna de blauwe lucht bereikt. De omgeving werd er beduidend mooier op. Er kwam meer reliëf en er leken korenvelden te zijn, maar het was een ander bruin gewas. Er waren kamelen en zowaar enkele boompjes. Ik moest een net dragen tegen de vliegen, zo zomers werd het. Na 116 kilometer liep ik het land in, maar ik zag yurts. Aan de andere kant van de weg waren velden met helmgras en ik ging achter zo’n veld staan. Het was nog 70 kilometer naar grensplaats Zamiin Uud. Zou ik er een aardige kamer kunnen vinden voor een kleine onderbreking op mijn lange weg naar Xining? En kon ik daarna fietsend de grens over?
Onder een strakblauwe lucht daalde ik af naar de rand van Mongolië. De vorige dag dacht ik nog: nooit zul je een dode kameel zien, het zijn altijd koeien of paarden. Omdat ik de realiteit lijk te creëren met dit soort gedachten en uitspraken lag er nu een dode kameel in de berm. De omgeving werd droger en geel van kleur. In Zamiin Uud probeerde ik uit nostalgie eerst het hotel bij het station, maar verwachtte wel dat dit het oudste en derhalve een vervallen hotel zou zijn. Dat idee klopte precies. Ik zocht verder. Ergens had ik door een hele reeks venijnige stekels gereden, want er zaten er vele in mijn banden en beide waren ernstig lek. Ik pompte ze meermaals bij voor de laatste meters. Een sjofel hotel was net even te duur en een ander hotel leek buiten gebruik, maar ik liep toch naar binnen. Er was zowaar een luxe receptie. Een kamer kostte hier €17,50. Het ging om een rokerige kamer, in de badkamer ontbrak de douche en het behang was gescheurd, maar ik nam er genoegen mee. Mijn longen leken beter bestand tegen schimmel en rook dan jaren geleden. Na drie koffie en het wassen van kleding deed ik boodschappen. In Mongolië is bijna niets geprijsd en dat is maar goed ook, want anders zou ik bijna niets kopen. Maar nu werd ik echt belazerd, al realiseerde ik me dat te laat: ik betaalde tien euro voor vijf simpele dingen zoals water en brood. Het ontnam me de lust om alsnog eens een Mongools restaurant te bezoeken, iets dat er tot dusver niet van kwam. Ook daar zouden ze me een lucratief bedrag kunnen vragen. Over twee dagen zou ik terug zijn in het spotgoedkope China. Aan de andere kant: híer kon ik nog ongecensureerd internetten. En dat deed ik, tot ik me tegen vieren dwong om te gaan slapen.
Ik plakte mijn banden. In de voorband zat één lek, in de achterband zes. Ik gooide banden weg als er vijftien plakkers op zitten en op de achterband zaten er al negen. Ik plakte de zes gaten en gooide de band weg. Geef toe, dit zou een aardige Herman Finkers-grap geweest zijn. In werkelijkheid gooide ik banden weg bij vijftien gaten én een lek. In de middag had ik vrij en dat overkomt me niet vaak. Ik ging eens kijken in hoeverre mijn nieuwe reisfantasieën realiseerbaar waren. Aanvankelijk stuitte ik op veel beperkingen totdat ik naar een second opinion ging zoeken. Ik gebruikte geregeld de reisadviezen van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken, maar ik pakte nu weer eens de Engelse adviezen erbij. En dat veranderde de perspectieven drastisch. Notoire blokkades op mijn voorgenomen route kleurden plotseling grotendeels groen. De wereld was een stuk begaanbaarder vanuit Engels perspectief. Ik werd daar erg blij van. Ik merkte ook dat veel persoonlijke bezwaren vervaagden. Ik schreef al dat mijn longen meer kunnen verdragen. Maar ik merkte ook dat ik veranderd was, als mens, als reiziger. Ik was geduldiger. Diplomatieker. Ik kon mijn irritatie beter verbergen. Al kon dat ook liggen aan de volkeren waar ik dit jaar mee te maken kreeg, aan al die vriendelijkheid op mijn pad.
In de avond maakte ik een kleine ronde door Zamiin Uud. Er was een mooi stationsgebouw, in geel en bruin. Het had een Afrikaans karakter. Een park werd beschenen met groen licht en ik liep er doorheen onder een verlichte boog. Er hing een mooie sfeer, een sfeer waarin je intens voelt dat je op reis bent. Ik sloot de dag af met enkele kwaliteitsuurtjes op de kamer. Ik was mijn kamer erg gaan waarderen.
Ik voelde me duf, maar na de koffie sloeg die dufheid snel om. Ik werd hyperenthousiast. Ik ging vandaag naar China, dat was één ding om enthousiast over te zijn én ik had een fantastisch plan voor volgend jaar ontwikkeld. Ik had daar nu al zin in. Ik vertrok tegen elven. Al vlot was ik de eerste politie-/douanepost voorbij. Ik kon vrijuit de pakweg twee kilometers rijden naar de tweede Mongoolse post. Ik ging met fiets en al het gebouw in. Mijn bagage moest weer door de scanner. En toen, tussen de bedrijven door, was er ineens die kerel. ‘Je kunt niet met de fiets naar de Chinese douane. Je zult met een auto of bus mee moeten’, zei hij. Beleefd en voorzichtig protesteerde ik. Hij zei: ‘Handel eerst de administratie maar af, ik help je buiten wel’. Dat klonk niet alsof er geen opening meer was. Maar ik vergiste me. Hij ging me alleen aan vervoer helpen en was verder onverbiddelijk. Ik gooide alles in de strijd. ‘Dit is een gesponsorde tocht van Nederland naar Singapore voor kinderen in nood. Ik moet iedere meter fietsen. Zo niet dan mislukt de tocht en gaat er geen geld naar de kinderen.’ Het maakte geen drol uit wat ik zei. Regels waren regels. Hoe vaak moest hij het nog uitleggen? ‘Naar een andere grens kan ik nu ook niet meer’, zei ik. ‘Je kunt door de Chinese douane en dan weer terugkeren’, zei hij. Dat was waar. Hemelsbreed ruim 400 kilometer naar het noordoosten was nog een grenspost. Ik zou zo’n 700 kilometer terug moeten naar Ulaanbaatar en weer 700 kilometer naar de grens. Met waarschijnlijk hetzelfde resultaat. Bovendien lag mijn doel Xining op hoogte en het zou er koud zijn in november. Nee, ik had geen redelijk alternatief en ik was hier door mijn mogelijkheden heen. Er stond een bus. De douanier bood aan dat ik gratis meeging, waarschijnlijk om van me af te zijn. Ik gaf het op. De fiets ging bepakt en al in de bagageruimte en ik verliet Mongolië. Het was een topbestemming gebleken. Ik moet nog nadenken op welke positie het hoort in mijn landenlijst. Ik reed per bus de 1160 meter naar de Chinese douane. Opnieuw ging de bagage door een scanner. Een erg serieus meisje achter het douaneloket gebood me verderop een formulier in te vullen. Ik zocht op Osmand een hotel op in Erenhot en vulde dat in als verblijfadres. De te bezichtigen stad was Xining. Eenmaal terug bij het loket stelde het meisje onnozele vragen; ik had de antwoorden net ingevuld. Ze was moeilijk te verstaan vanachter haar muilkorf en ze verstond op haar beurt mijn uitspraak van Chinese namen niet. Ik kreeg een stempel. Ik was vrij om te gaan, maar de extase van vanochtend was helemaal weg nu er ondanks al mijn inspanningen toch op de valreep weer een klein gat in mijn route was ontstaan. Buiten was een monsterlijke regenboog gebouwd. Men deed hier niet zuinig met symboliek, zo kreeg ik het idee, net als sommige Nederlandse gemeenten (denk aan de regenboogzebrapaden en -banieren). De vorige dag zag ik in Zamiin Uud in de lobby van een hotel twee grote hakenkruizen aan de muren, maar dat is voor de meeste mensen toch te veel ‘in your face’. Daar kun je niet meer mee aankomen. Daarom is de regenboog een geschikt symbool: je kunt de meeste mensen om de tuin leiden met deze ‘leuke kleurtjes’. Ik reed naar het centrum van Erenhot, ook weer zo’n uitgerekte plaats met brede straten, net zoals Alashankou dat was bij mijn vorige entree in China. Ik zocht lang naar een grote levensmiddelenzaak om me te kunnen bevoorraden voor een lang stuk Gobi-woestijn. Ik vroeg er uiteindelijk naar en vond zo alsnog de goed verstopte supermarkt. Ik leefde me uit en sloeg veel in. Ik lunchte op een plein en daarna was het al vier uur. Ik kon nog ruim twee uur rijden. Ik had nu lichte wind tegen en langs de route stonden aan beide zijden hekken. Om de paar kilometer was er een boerderij. Om 18.11 uur ging de zon al onder. Tussen weg en hek was alleen schuin aflopende grond. Af en toe was er een duiker (wat ik een vreemde naam blijf vinden voor een ruimte onder de weg met betonnen wanden). Ik had maar twee opties: in of bij een duiker kamperen of bij een boerderij. Ik koos voor het eerste. In de avond dacht ik na over een nieuwe omschrijving voor mijn uiteindelijke prestatie. ‘Op een kilometer verboden niemandsland na legde hij iedere meter land tussen Nederland en Singapore op eigen kracht af.’ Dat klonk eigenlijk ook niet slecht. Ik kon ‘Nederland’ zelfs nog vervangen door ‘de Noordkaap’.
Ik was weer in China en at op de late avond weer geroosterde tuinbonen met salmiak, zo veel smakelijker dan de matig gezouten pinda’s in Mongolië.
Mijn situatie op en langs de weg veranderde niet. De Gobi-woestijn bleef een omheinde steppe en alle grond was privébezit. Dat ik tegenwind had nu ik westwaarts reed had ik ingecalculeerd, maar het bleef vervelend. De kilometers liepen traag op. Bij 26 kilometer was er Eren Nur. Het was een plaatsje van niks: twee haaks op elkaar gelegen straten en veel uitgespreid bouwmateriaal. Het had wel drie winkels en in een ervan kocht ik cola. Langs de hoofdweg was een overdekte picknicktafel. Toen ik er net zat te lunchen kwam er een bromfietser naar me toe. Ik had hem al gezien in het dorp. Hij had een videogesprek voor me. De kerel in beeld wilde mijn paspoort zien. Ik vond dat een vreemd verzoek. Ik zei ‘no’ en dat was voldoende om de bromfietser weer te laten verdwijnen. Maar even later kwamen er twee jonge militairen. Een van hen deed het woord en hij stelde de gebruikelijke vragen. Later viel het gesprek stil en ik at door. Het werd me duidelijk dat ze op iemand wachtten. Later kwam er een militair voertuig met nog drie jongens. Er volgden meer vragen. Mijn bestemming bleef voor hen een vraagteken. Wat was ‘Xining’? Ik spreidde de landkaart uit en wees Xining aan. ‘Ah, Sien-JA’. Natuurlijk. Een ongeüniformeerde jongen maakte een fotoreportage. Ik kreeg twee blikken vloeistof met de naam ‘666’ en de militairen vertrokken weer. Mijn lunchpauze duurde in totaal anderhalf uur. Ik reed verder. Meer wind, hekken, stijgende wegen. Een dag als deze kostte me moeite. Aan het eind van de dag stond er maar 77 kilometer op de teller. Ik vond een grote duiker en zette binnen de tent op. Het was nog 122 kilometer naar Mandula; waarschijnlijk zou ik er over twee dagen pas na de lunch aankomen en daarvóór lag er niets langs de weg. Ik moest zuinig aan gaan doen met vocht. Het was plots weer zomer en dat merkte ik aan mijn consumptiepatroon. Wat zou er in de gekregen blikjes zitten? Ik zag geen alcoholpercentage, wel een bliksem. Een energydrink?
Er ontstond zowaar wat meer discipline in de vroege morgen. Ik paste mijn vertrektijd aan aan de gaandeweg verschoven dagindeling en fietste al om acht uur. De dagen waren niet zoals in Mongolië; het was hier door de tegenwind echt een kwestie van de dag doorkomen. Ik testte in een extra pauze een van de blikjes. ‘Het zal bier zijn, water met bloemetjessmaak of een energydrink. Het zal geen sinas zijn’, zei ik. Ik word steeds bekwamer in het creëren van de realiteit. De sinas was goed te drinken. Ruim een uur later volgde de lunch. Ik moest improviseren om picknickplekken te vinden want de randen boven de duikers liggen vaak vol stenen, maar op of bij vangrails valt vaak ook te zitten. Ik deelde de middag in stukken en hield een pauze om drie uur en om vijf uur; zo werd de strijd tegen de wind draaglijk. Een Chinese of Japanse motorrijder met een Dakar-logo op zijn bagage gaf me een flesje water. Nu kwam ik definitief uit met mijn vochtvoorraad. Een half uur voor het eind van de dag was er een politiepost. Agenten bladerden door mijn paspoort. Wat ik grappig vond was dat men vaak mijn Mozambikaanse visum fotografeerde, want daar stond een pasfoto op. Deze keer werd ook de aangeniete Surinaamse toeristenkaart gefotografeerd. Toen ik alweer onderweg was stopte er voor me een auto. Er stapte een agent uit. Of hij een foto mocht nemen. Ik merkte tot dusver weinig verschil met de politieprovincie Xinjiang. Er waren ook evenveel flitsende camera’s boven de weg. Toch zou het de laatste politiecontrole zijn. Ik reed nog een kilometer en vond weer een ruime duiker.
Mijn nieuwe ritme wende snel: weer vertrok ik rond achten. De wind was al direct krachtig maar ik ook. Uren reed ik, met muziek op, zonder te willen kijken hoe mijn voortgang was. Toen ik dat uiteindelijk wel deed zag ik dat ik 9 km/u reed. Ik nam een korte pauze en pakte de vacuümverpakking die kaas leek te bevatten. Uiteraard was het geen kaas. Bijna niets was natuurlijk in China als het ging om verpakt voedsel. Maar het was best aardig spul en er zaten volop eiwitten in. Ik bereikte Mandula en zocht naar een winkel. In dit kleine plaatsje met één echte straat waren wel veertig restaurants, maar het kostte me de grootste moeite een geopende winkel te vinden. Ik kocht cola en liters Sprite en ging nu zuidwaarts rijden. De wind werd draaglijker. De natuur werd nu nog krampachtiger ontoegankelijk: vaak waren duikers ook afgezet. Er waren nu niet alleen hekken om erven af te bakenen, maar ook door de overheid geplaatste hekken om alle natuur af te grenzen. In gedachten zag ik politiek Den Haag kwijlen. Ik reed, luisterde muziek, passeerde het dorp Bayinhua en wanhoopte, want waar ging ik in de avond kamperen? Toch heeft dat wanhopen nooit zin. Het gaat om de mogelijkheden op het moment dat je ze nodig hebt. En om zes uur was het zover. Er waren gescheiden rijbanen en er was een duiker die afgezet was, maar tussen de rijbanen was de duiker bereikbaar. Iets later stond de tent.
Voor me zag ik enig blauw, wit en zon, achter me een grijze massa. Die massa kwam voorwaarts, maar het bleef droog. Bayin’aobao lag op 38 kilometer. Het bleek een spookdorp te zijn. Er was iemand die de straat aanveegde en er leek een restaurant open te zijn. Verder zag ik geen mensen, wel veel vervallen gebouwen. Ik had nog ruim een liter Sprite en lunchte langs de weg. De resterende 23 kilometers naar Bayan Obo waren nog best taai vanwege de bergachtige route. Ik zat zowaar al boven de 1600 meter, slechts 700 meter onder de hoogte van Xining. Bayan Obo stelde teleur. Het had nog wel enige grandeur, met de brede straten, maar er leek haast geen middenstand te zijn, op wat restaurants na. Ik was ervoor naar het centrum gereden maar had dat kunnen laten. Bijna terug bij de hoofdweg vond ik een winkel en kocht er voor twee dagen vocht. Ik voegde nog een paar fietsuren aan de dag toe, inmiddels in mooi weer. Het was de vijfde dag tussen prikkeldraad. De (Chinese) Gobi-woestijn was een teleurstelling. Het was nergens een woestijn, het was overal steppegrond met boerderijen, afgeschermde privégrond. De staatshekken ontbraken hier weer. Menigmaal zag ik mensen in de weer om de hekken te herstellen. De dag eindigde in een klein formaat duiker: de tent paste er net in. Zal ik hier ooit nog in de natuur liggen, of alleen onder de weg en straks wellicht noodgedwongen in hotelkamers, als ik in de bewoonde wereld kom?
Er wachtte me een dag met niets op mijn pad, tot aan het eind van de dag, dan zou ik nabij Urad zijn. Wat me onderweg opviel was dat er zo goed als nergens voorzieningen zijn voor de reizende mens: picknicktafels, een tankstation met meer dan brandstof, een winkel langs de weg, een toilet. Zodra er iets meer ruimte was (een inham, een uitvoegstrook) dan lag het er vol poep en papier. Logisch, je moest het ergens kwijt. Even de natuur inlopen kon ook niet, die was afgezet. Ik dacht daar eens verder over na. China is daar waar Nederland over een aantal jaar wil zijn: natuur verboden (al zet China geen wolven in), middenstand verdwenen, dorpen half leeg vanwege een verplaatsing naar (15 minuten-) steden, kunstmatig voedsel. Alleen is het proces hier in China nog lang niet voltooid - zo kan ik nog steeds met cash betalen - en dat zal in Nederland niet anders verlopen. Ik had gelezen dat in Nederland de invoering van de digitale ID (de opmaat naar een groene-vinkjes-samenleving waarvan we de generale repetitie al gehad hebben) vertraging had en niet eerder dan eind 2026 te verwachten viel. Het sloot aan op wat ik al schreef: het Nederlandse ambtelijke onvermogen gaat de opbouw van een controlemaatschappij voorkomen. Maar vergis je niet: de sloop gaat onverminderd door.
Al filosoferend had ik niet veel oog voor China. Ik had de laatste maanden veel mooiere gebieden gezien, zonder opgesloten te zitten tussen hekken. Ik liet Urad grotendeels liggen maar deed nog wel een paar boodschappen. Opnieuw waren er straten met een rij treurige zaken: de helft leeg, een deel vol bouwrommel, gesloten winkels en een paar open winkels, steevast met het licht uit. Daarna was er zowaar bebossing langs de weg. En zo kwam de tent tussen de bomen te staan.
Het was goed weer en ik hoefde weinig méér te doen dan afdalen. Ik had nu toch echt de Gobi-woestijn achter me gelaten. Weg steppe, weg hekken, en van de wind had ik al eerder afscheid genomen. Dit alles maakte plaats voor bomen en dorpen en landbouw. Het kwam niet vaak voor dat het me verheugde om een leegte achter me te laten. Er kwam een eind aan een lang traject door de steppe, feitelijk al vanaf Atyrau, eind mei. Er was alleen het berg-intermezzo in Kirgizië. Zoveel leegte had ik om me heen gehad, leegte die in principe bewoonbaar was. En dan te bedenken dat ik uit een propvol land kom dat alleen maar voller gepropt wordt, dagelijks, met touringcars vol met door ngo’s geronselde strijders uit Afrika en het Midden-Oosten die gelegerd worden in het gehele land ten behoeve van het omvolkingsbeleid, een onderdeel van De Agenda. Het is een interessant experiment, maar wel bij voorkeur te aanschouwen op grote afstand. Gedachten over ontwikkelingen in de westerse wereld hielden me vaak bezig. Soms moest ik tegen mezelf zeggen: ‘Laat het even rusten, kijk om je heen’. Want de afdaling bijvoorbeeld waar ik mee bezig was, was mooi. Voor het eerst sinds mijn rentree was China mooi. Ik vloog, en kon Wuyuan, op 58 kilometer, rond lunchtijd al bereiken. Ik at in een park naast een plein waar grote draken waren gemaakt. Er was vuurwerk en het leek er derhalve op dat ik weer met een Chinese feestperiode te maken had, zoals me in 2013 meermaals overkwam. Ik had een overdekte zitplaats en had het park voor me alleen. Mijn achterband was lek en bij het vervangen van de band zag ik dat de buitenband op was. Ruim 5100 kilometer vond ik een prima prestatie voor een Kenda, een Chinese band. Ik legde de laatste reserve-Kenda om de velg. Ik liet de oude band achter in een container. Toch leuk voor zo’n ding om uiteindelijk in zijn geboorteland ‘begraven’ te worden. Ook hier in de bewoonde wereld zag ik veel leegstand. Vrolijker werd ik van het goed verzorgde, gesnoeide stadsgroen. Ik volgde de G110, al enige tijd, en zou dat honderden kilometers blijven doen. Ik reed de middag vol en eindigde opnieuw in bebossing naast de weg, maar nu met hoorbare bewoning om me heen. Van alle kanten klonk vuurwerk. Om de tent lagen tuinslangen en ik hoopte dat niemand die in de ochtend ging activeren.
Mijn tent was nog droog bij vertrek. Ik had goed weer en zette de vaart erin. Bij 45 kilometer had ik geen verkeer meer om me heen en verderop was de weg geblokkeerd. Toch kon ik langs de blokkades verder rijden. Op een pallet met stenen lunchte ik. Ik had 45 kilometer lang te maken met wegwerkzaamheden en moest soms door zand, maar meestal had ik een goede weg voor me alleen. En toen kwam ik bij een monument en zag ik toeristen lopen. Hier was de Gele Rivier. Er waren bruggen en voor toeristen was er meer te doen dan alleen het bezichtigen van een monument en een rivier, maar ik ging niet op onderzoek uit en fietste na een pauze verder. Ik deed nu, op dag 8 in China, nog steeds met de bij de grens ingeslagen voedselvoorraad, al kwam het einde in zicht. Na Balagong werd ik verrast. Ik had niet verrast hoeven zijn: ik had het thuisfront bericht dat ik de Gobi-woestijn achter me gelaten had, dus hier was de Gobi weer. Toen het tijd was om de tent op te zetten kon ik vrij het land in lopen. Eindelijk kon ik de natuur in in dit deel van China. Na de 124 kilometer van de vorige dag had ik nu 130 kilometer bijeengetrapt. Ik was nu al halverwege het traject Zamiin Uud - Xining. Het beviel goed om iedere dag weer een flinke hap uit de resterende afstand te nemen, terwijl ik de eerste vijf dagen alleen maar bezig was de dag door te komen.
Regen haalde de vaart uit mijn voortgang. Ik ging wachten tot het droog was voor ik mijn tent verliet. Ik luisterde muziek en plakte een band. Drie gaten, en daarmee zat de Schwalbe-binnenband die ik als laatste van de zes in gebruik had genomen al op twaalf gaten. Om half een was het droog en een half uur later vertrok ik. Ik reed twee uur onder een zwaarbewolkte hemel. Na zeven kilometer was ik alweer uit de steppe en reed weer door bewoond China. Ik zag veel vrouwen hier in China die zich volledig hebben ingepakt en werk verrichten (straten vegen, plantsoenonderhoud) en/of rijden met een bromfiets met laadbak, een populair voertuig. Ik zag ook veel scooters. Vaak hebben ze een soort jas met dichtgenaaide korte mouwen over het stuur hangen. De handvaten (en handen) gaan in de mouwen; en de rest van de jas hangt voor de benen; dit alles dient, naar ik mag aannemen, om wind en kou te weren. In Haibowan/Wuhai sloeg ik voor enkele dagen voedsel in en daarna resteerde me nog maar een uurtje. Ik reed langs de Gele Rivier, die beneden me stroomde, en er was rond zessen volop groen langs de weg. Ik ging eens de berm in. Er waren bomen en struiken maar ik kon er niet achter verdwijnen. Toen zag ik een natuurlijk platform waarnaar ik kon afdalen. Ik had er zicht op een fietspad, de rivier en de industrie verderop aan de overkant. Het was een mooie stek.
Een nieuwe grijze dag brak aan. In de grauwheid werd China er niet mooier op. Er was veel industrie en de leegstaande en ook de onverlichte winkels hadden behalve scheuren ook een laag roet. Op het beton waren olievlekken te zien en er lag schroot en puin. China bestaat al een poosje maar blijft toch rommelig ogen, ook al is er weinig zwerfvuil en wordt veel groen piekfijn bijgehouden. Om me heen werden de bergen steeds imponerender, maar ik hoefde nog niet veel te klimmen. Ik zag veel rokende fabriekspijpen; misschien waren ze deels verantwoordelijk voor de grijze mist. Er was veel variatie om me heen, steeds veranderde het beeld: een dorp, akkers, bos, steppe, industrie, een stad. Soms zag ik veel van dat alles in een groot, panoramisch uitzicht. In de vroege avond werd ik verrast. Er was volop bebossing maar de grond was niet vlak: er waren voren getrokken. Verderop was de grond hobbelig, zoals je in Noorwegen vaak zag. Veel grond werd door vegetatie aan het zicht onttrokken. Dit werd niets. Er was een fietspad naast de weg en op een zeker punt was er ruimte onder de weg. Ik stond uiteindelijk alsnog weer onder het verkeer, net als in de Gobi-woestijn.
Regen. Maar ik had deze keer geen trek in een ochtend of zelfs een hele dag in mijn tent. Ik vertrok en niet veel later voelde ik dat mijn longsleeve al nat was. Uren hield de regen aan, maar gelukkig niet al te zwaar. Op een stoeprand onder een boom lunchte ik in de miezerregen. De miserabele tijden zijn terug. In de middag hield de regen geleidelijk aan op, maar de grijsheid hield aan. De vorige dag zag ik nog bergen, maar nu was het zicht minder weids. Er is weinig zo deprimerend als die grijze mist. Na vele honderden kilometers eindigde de G110 vandaag op een T-splitsing. De G109 ging me nu naar Xining leiden. Aan het eind van de middag strandde ik in de bewoonde wereld. Ik zag niets dan gebouwen en akkers. Ik moest weg van de hoofdweg om te kunnen kamperen. Ik sloeg een pad in en stuitte op een spoorbaan. Er liep een pad langs en tussen het pad en een akker kon ik mijn tent kwijt, net als eerder in Turkije. Door de vele regen was er water in mijn telefoon gekomen; bij het laden ging er een alarm af en kreeg ik een melding. Het kostte me veel tijd en moeite om het laadstation droog te krijgen. Om dit probleem te voorkomen moest ik gaan zorgen dat er geen laag water in mijn relatief nieuwe, waterdichte Vaude Aqua Box (what’s in a name) kon komen te staan. Er moest een gat in de bodem komen.
Acht maanden onderweg. Als deze reis een jaar lang duurt, dan had ik nog een derde van de reis tegoed, de helft van wat ik tot dusver beleefd heb. Vier maanden, dat was vanaf mijn aankomst in Aral, mijn eerste pleisterplaats in Kazachstan, tot aan de huidige dag. Good lord! Het was een prettige gedachte om voorlopig nog niet naar Nederland te hoeven. Bij het inpakken van de tent kwam er een geüniformeerde kerel op me af en begon tegen me te praten. Ik praatte gewoon terug, zoals ik tegenwoordig steeds doe. Vriendelijk was hij niet. Hij leek iets uit zijn heuptas te pakken. Ging hij een bon uitschrijven? Ik wachtte dat niet af en ging verder met inpakken. Even later zag ik dat hij verderop liep en toen ik klaar was liep hij op grote afstand. Waarschijnlijk was het een spoorwegbeambte. Toen ik in de tent zat had ik ook al stemmen gehoord. China was wat voller dan ik gewend was in vorige landen. Het was opnieuw zwaar bewolkt maar wel droog. Ik reed door de stad Zhongning, langs veel parken. Daarna moest ik zo’n veertig kilometer zuidwaarts. Het was een vervelend stuk, met opnieuw huizen en bedrijven langs de weg en ontzaglijk veel vrachtverkeer in beide richtingen. Goed dat ik een eigen strook van bijna twee meter breed had. Een kruising verloste me. Het betrof een rotonde met veel ruimte eromheen en er was een interessante chaos. Het leek een enorm plein vol met auto’s en vrachtwagens, geflankeerd door winkels. Ik pauzeerde op een stoep en keek om me heen. Het vervolg van de route luchtte me op. Er waren iets minder vrachtwagens en ik had heuvels om me heen in plaats van bouwsels. Er waren veel kampeermogelijkheden totdat het tijd werd om te kamperen. Ik reed langs huis na huis, en ik had zicht op de akkers en boerderijen in het land. Dit ging een drama worden als ik doorreed. Ik keerde om en reed drie kilometer terug. In de heuvels vond ik vlot een redelijk beschutte stek. In theorie kon ik over vier dagen al in een hotelbed liggen. Dat kon bijna dagelijks, maar ik wilde de rit kamperend voltooien. Dit kon voorlopig wel eens mijn laatste lange kampeerrit zijn. In Xining zou mijn eerste missie volbracht zijn en ik zou naar Kunming vliegen. Ik zou dan in enkele dagen in Vietnam zijn en daar viel niet te kamperen.
Tussen de weg en de gebouwen langs de weg is vaak ruimte, en die is niet altijd geplaveid. De regen had plassen veroorzaakt en vrachtwagens hadden hun werk gedaan: door veelvuldig naar de kant te gaan en garages en eethuizen te bezoeken was de grond één groot modderbad geworden en dat liet zijn sporen na op mijn fietsstrook. Vaak werd ik door de vele bagger de weg op gedwongen. Ik zong een oud succesnummer van Louis Armstrong: ‘And I think to myself: wat een smerige boel.’ Maar mijn lot veranderde. Er was een supermarkt en ik ging mijn voorraad aanvullen. Bij de fruitafdeling keek ik naar de bananen en ik werd benaderd door een mevrouw. Ze wees op de prijs: 2,48 yuan. Aha, zo’n dertig cent, per ….? Ik gaf aan dat ik er vijf wilde en ze sneed er vijf los van een tros. Daarna liep ze met me mee naar de zuivelafdeling. Ze wees producten aan en vervolgens naar de prijskaartjes. Echt veel nut had dit niet, maar ik vond het wel grappig. Hier bleef het bij; ze volgde me niet verder. Buiten lunchte ik op een richel. De zon brak onverwacht door na dagen van grijsheid. (De bananen kostten overigens in totaal 50 cent.) Het baggertraject hield op. De klim naar Xining stelde vooralsnog minder voor dan ik gedacht had; die was zeer geleidelijk en van echte kou was nog geen sprake. Ik kwam in een bedrijvig dal terecht: al het land leek in gebruik, op die typisch Chinese wijze, rommelig, alles door elkaar, zonder ruimtelijke planning. Ik reed door tot de zonsondergang nu dat zichtbaar kon en zag enkele heuvels in het land. Ik reed langs de pilaren van een hooggelegen spoorweg, langs volkstuintjes en ik eindigde in de heuvels. Daar was ruimte voor me.
Ik bekeek mijn gezicht in de spiegel. Rondom mijn ogen was mijn huid zwart. Het werd tijd om wat vuile vlekken te verwijderen. Ik had het niet opgemerkt want mijn tent stond in de schaduw, maar het was opnieuw een zonnige dag. Ik reed tot zich tegen het middaguur een wonder openbaarde. Er was een omheind hoekje met trimattributen, twee zitbanken en enkele stenen tafels met zitjes. Comfort! Ik lunchte aan de stoffige stenen tafel. In de middag was er de stad Baiyin; de G109 liep er recht doorheen. Er was een park, een meer met een boulevard en aan de overkant van het water een grote pagode. Eindelijk zag ik weer enige schoonheid. In de namiddag werd ik op een negatieve manier verrast. Dat ik een gebergte in moest klimmen was niet erg, maar mijn vluchtstrook verdween en er kwam een vangrail voor in de plaats. Ik werd dus zowel vertraagd als de weg op gedwongen, en dat met al die konvooien vrachtwagens. Het werden drie nare kilometers en ik was opgelucht toen ik kon afdalen. Het slot van de dag leek op dat van de vorige dag. Ik vond een plek nabij maisvelden in de heuvels, bij het spoor. Nog 238 kilometer te gaan.
Ik lunchte in een droog afvoerkanaaltje; het was een zitplaats en tafel in één. In de middag kocht ik voedsel voor de laatste dagen. Daarna werd ik verrast door een tunnel waar ik niet door mocht. Ik werd naar de Gele Rivier gedwongen. Ook daar was een tunnel, en fietsers werden nog dichter naar de rivier gedirigeerd. Dat kwam goed uit want het was er mooi: er lagen prachtige bouwsels op de bergwanden en de voetgangersbruggen over de rivier waren versierd met rode lampions. Voorbij deze toeristische zone was er het stadsverkeer, want ik zat in de regio Lanzhou/Anning. Ik moest nu tientallen kilometers de rivier volgen in deze drukte. Gelukkig kwam er op een bepaald punt een fietsbaan bij. Verderop werden fietsers weer geweigerd en werd ik naar de andere kant van de rivier gedwongen. Dat pakte goed uit want daar was de G109 weer. Het regende. Dat maakte niet meer uit toen ik onder een andere weg kwam te rijden. Vlak voor de schemering vond ik een stuk natuur langs de snelweg die ik hier kruiste op een iets andere hoogte.
Bij mijn terugkeer naar de weg gleed ik uit en had toen een bebloede knie. Bij het fietsend oversteken van de weg brak mijn ketting. Wat een goede start! Ik hoopte dat het aan de sluitschakels lag en dat was het geval. Ik had nog nooit meegemaakt dat die versleten waren. Ik had nog een nieuwe set, al was die voor 9-speed, maar dat leek te werken. Mijn handen waren wel zwart. Ik stond gelukkig bij een tankstation en werd welkom geheten toen ik mijn handen wilde wassen. En toen kon ik op weg. De dag was mistig begonnen maar de zon brak door. Ik reed door dorp na dorp. Een enkele keer zag ik nog iets van het oude China: bouwsels met mooie daken. Het was ook in een dorp dat ik lunchte, op een muurtje. De vorige dag dacht ik dat ik belazerd werd toen ik zo’n 18 yuan (2,25) moest neertellen voor twee worstjes in een vacuümverpakking. Nu wist ik beter. Het waren ambachtelijk bereide worsten vol vlees en met één exemplaar was ik een half uur bezig, mede omdat het ding zonder goed bestek moeilijk handelbaar was. Ik reed de bergen in en veel verkeer verdween naar de snelweg, zelfs vrachtwagens. Er was op veel delen van het traject wegonderhoud waardoor ik de weg geregeld voor mezelf had. Niet zelden zag ik tussen de bergwanden meerdere wegen en treintrajecten op pilaren langs en over elkaar voeren. Ook zag ik treinen en rijen verkeer vaak in een berg verdwijnen. Chinezen maken ware bouwkunst van het verkeer in de bergen. Later moest ik mijn privileges opgeven en werd ik weer samengevoegd met het overige verkeer. Ik liet ook de bergen en de natuur achter me en reed weer door de dorpen in een wijd dal. Toch vond ik wat bebossing toen de zon onder ging. Ik koos uiteindelijk voor een verborgen stukje grond met een elektriciteitsmast. Nog 52 kilometer te gaan. Ik hoefde niet helemaal naar Xining te rijden. De luchthaven van Xining lag nabij Ping’an, een stad die in 2013 ook op mijn route lag. Zou ik vrij snel naar Kunming kunnen vliegen? Of moest ik juist verplicht lang wachten?
Geleidelijk steeg ik tot boven de 2000 meter. Hoelang had ik de kou niet gevreesd? In de tweede helft van oktober zou het ’s nachts vriezen en overdag zou de 10°C niet gehaald worden. Niets van dat al. ’s Nachts lag ik onder een opengeritste slaapzak, ’s middags was een jas te warm. Ik lunchte vervroegd, in stijl: achter de vangrail, op een richel. Daarna reed ik de laatste twintig kilometer. Na tien kilometer reed ik Ping’an al binnen. In 2013 ging ik hier zuidwaarts. Ik reed door, tot ik de laatste weg kruiste die zuidwaarts ging: een snelweg hoog boven me. Ik móest nu mijn oude route gekruist hebben, al zou ik ook nog naar dezelfde luchthaven rijden als destijds. Het gat tussen Sary-Tash en Xining was, op die vermalijde kilometer na, dichtgereden! Via een joekel van een omweg. Ik maakte een foto, keerde om, kocht water en noodles en ging op kamerjacht. Veel hotels waren van het type Hilton, maar in een zijstraat vond ik iets dat bij mijn budget leek te passen. Achter de balie stonden vriendelijke dames die alle tijd hadden en met mijn wensen akkoord gingen: de fiets kon binnen staan en de prijs kon omlaag. Een van de dames was zeer behulpzaam bij het sjouwen met de bagage. Ik had een mooie kamer want ik was weer in China. En ik had weer koffie en internet. Een van de in Ulaanbaatar gedownloade VPN-apps werkte, na lang proberen. Ik had nu toegang tot sociale media. ’s Avonds bekeek ik de vluchten; ik kon dagelijks naar Kunming. En er was meer goed nieuws: per 25 augustus hadden Nederlanders in Vietnam geen visum meer nodig. Ik kreeg er 45 dagen de tijd.
En toen hield mijn geluk op. Na een Samsung-update en een restart had de VPN-app geen effect meer. Facebook, Messenger, X, Youtube, Wikipedia…. ik kon het allemaal weer vergeten. Ik dook in de voorwaarden van het fietsvervoer per vliegtuig, maar kwam er niet uit. Het leek me beter om naar de luchthaven te gaan en daar de benodigde informatie in te winnen; dat was in den verre meestal de beste strategie. Ik fietste ernaartoe, al was dat eigenlijk verboden, en zocht rond in de terminal. Het werd me snel duidelijk dat dit een moeilijk verhaal ging worden. Informatiebalies en ticketverkooppunten zijn niet meer van deze tijd. Zelfs bij de incheckbalies stonden geen namen meer vermeld van maatschappijen en het was er hoe dan ook druk; het zou raar zijn me tussen de incheckers te werpen om het baliepersoneel te bestoken met mijn vragen. Dit ging ‘m niet worden. Ik vroeg het nog na bij het algemene servicepunt, maar maatschappijen waren hier niet vertegenwoordigd, zo was het antwoord. Ik reed terug. De enige site waar ik iets mee kon was die van China Eastern. Met moeite schraapte ik de voorwaarden bijeen. Ik bleef met twee hoofdvragen zitten: hoe moest de fiets verpakt worden en kon de afmeting een probleem gaan vormen (hoge rekening, weigering). Via de site viel prima te chatten, maar het antwoord was teleurstellend. Bij het inchecken werd bepaald hoeveel ik eventueel moest bijbetalen en welke eisen er precies aan de verpakking werden gesteld. Hier had ik niets aan. Dit was onacceptabel, net als in februari toen ik naar Bangkok zou vliegen.
Op de site van Sichuan Airlines kon je alleen boeken, en de overige aanbieders waren prijsvechters zonder informatie in het Engels. Het was me duidelijk: ik ging niet vliegen. Er moest een andere oplossing komen. Ik informeerde bij het treinstation en las de voorwaarden op het internet. De rit naar Kunming zou minimaal 22 uur duren en fietsen waren sinds enige tijd verboden in treinen, al kon je fiets soms wel mee in een vrachtwagon als je er een pakje van maakte. Dit was ook niks. Aan bussen hoefde ik ook niet te denken. Vanaf Chengdu, halverwege, leek dat mogelijk, maar tot Chengdu had ik niet veel kans. Daarmee ging er een streep door het vervoeren van de fiets. Ik moest het weer zelf doen. Maar dan had ik meer tijd nodig. Het verlengen van een visum is nog net zo’n omslachtig gedoe als in 2013, en ik kon geen bewijs vinden voor het kunnen verlengen van een visa-vrije periode. En toen realiseerde ik me dat ik een visa run kon doen. Ik kon zonder fiets het land uitvliegen en weer omkeren. Alstublieft, opnieuw dertig dagen China. Ik ging zoeken. De mogelijkheden vielen me tegen. Grote steden als Chengdu of Chongqing kon ik mogelijk niet meer bereiken in de tijd die ik nu nog had dus moest ik de visa run vanaf Xining doen. Er waren geen goedkope mogelijkheden. Ik kon het financiële leed iets draaglijker maken door er een korte vakantie van te maken. Maar waar was ik nog niet geweest? Ik hoefde niet zo nodig opnieuw naar Kuala Lumpur of Bangkok, en Hanoi lag al op mijn komende fietsroute. Ik kwam uit op het Thaise eiland Phuket. Dat wilde ik wel eens een dag of vier, vijf verkennen. Het zou een lastige reis worden met lange tussenstops in Kunming, maar het leek te doen. Ik vroeg of ik mijn fiets en kampeeruitrusting een week in het hotel kon achterlaten, en het was geen probleem. Later ontdekte ik dat het momenteel op Phuket zowat ieder uur regent, maar mijn besluit was genomen. Ik wilde ook rust in mijn hoofd want deze kwestie was een dagenlange zorg geweest, terwijl ik eigenlijk wilde bijkomen van zestien dagen fietsen. Dat kon nu alsnog op Phuket. En daarna wachtte me een grote opdracht. Ik moest in dertig dagen de pakweg 2500 kilometer afleggen van Ping’an naar Vietnam, over een oostelijker gelegen route dan in 2013. Deze keer moest het door een iets verstandiger beleid dan toen wél lukken om in die tijd China uit te fietsen. Als ik ver genoeg doorrijd kruis ik vanzelf mijn route uit 2013. Het gat dat destijds in mijn route ontstond doordat ik de bus moest nemen van Lüchun naar Mengla is dan niet relevant meer: er loopt een lijn van Nederland (of de Noordkaap) naar Singapore. Op één verdammte kilometer na.
Ik vertrek straks fijn naar mijn in het regenseizoen sterk afgeprijsde superior deluxe hotelkamer (die ik nog hoop te vinden) om mij te laven aan al die in China verboden kennis, voordat deze straks weer een maand lang achter The Great Firewall zit. En dan ga ik lekker door de stromende regen van mijn hotelkamer naar de 7 Eleven lopen om een bak nasi goreng te scoren. Is het leven niet schitterend?
________________________
Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, over de eerste twee jaar van mijn fietsleven, is bij de boekhandels verkrijgbaar, of tegen gereduceerd tarief bij:
https://www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-02-16 15:41:14
[totalVisitorCount] => 347721
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 487
[author] => Richard
[cityName] => Xining
[travelId] => 530429
[travelTitle] => Een wereldfietser heeft negen levens (deel 2)
[travelTitleSlugified] => een-wereldfietser-heeft-negen-levens-deel-2
[dateDepart] => 2025-02-11
[dateReturn] => 9999-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 5
[goalName] => Een wereldreis
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/242/674_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => banden-plakken-met-herman-finkers
)
[1] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109636
[userId] => 51269
[countryId] => 41
[username] => annemarieteuben
[datePublication] => 2025-09-17
[photoRevision] => 0
[title] => Xian.
[message] => Zaterdag 13 september
Ontbijt vanaf 7 uur maar rond half acht kwam het eten pas in het buffet.
We vertrekken met de bus om 08:00 uur naar het Terracotta Leger. Het is een klein uur rijden. Daar aangekomen blijkt het al heel druk te zijn. We lopen eerst naar de uitgang zodat de gasten weten waar ze terug moeten lopen. Dan op naar de ingang, in de rij staan. Hoe kan het ook anders.
Met de paspoorten kunnen we naar binnen en lopen naar de gebouwen waar het leger staat opgesteld.
We beginnen bij gebouw 1. Hier zouden 6000 soldaten in staan maar het meeste ligt nog onder een dikke laag aarde. Dat wat uit de aarde is gehaald ligt in veel scherven. Het is een hels werk om dit allemaal weer te herstellen. Maar in het begin en aan de zijkant van het gebouw staan soldaten die al gerestaureerd zijn.
Intussen is de groep helemaal uiteen gevallen. Gelukkig hebben we een tijd en plaats afgesproken. Het is erg druk maar toch kun je alles wel mooi bekijken. Na pit 1 lopen we verder naar pit 2. In dit kleinere gebouw staan de boogschutters en paarden. En hier kun je prachtig zien hoe men dit in 1974 gevonden heeft. Het was een boer die een put wilde graven en een hoofd naar boven haalde. En van het een komt het ander en heb je een Terracotta Leger.
In pit 3 staan de officieren met hun paarden.
Daarna ga ik met een gast het museum in waar we leren dat het praal graf van Qin Shihuang op 1,5 km in een soort piramide ligt ingebouwd in een heuvel. Dit geheel in in de Tang Dynasie gebouwd, vanaf het jaar 221.
Deze heer had grootwaanzin, hij is ook verantwoordelijk voor de bouw van de eerste Grote Muur. De lunch nemen we ook hier.
In de middag bezoeken we de Grote Gans Pagode.
Dit keer checken we in met een QRCode. Ik laat de gasten een uur vrij.
Een groot complex met tempels, tuinen en verblijven voor de monniken.
En er staat dan de 60 meter hoge pagode. Ik ben er niet in geweest maar heb de tempels en vertrekken uitgebreid bekeken. Ook een kaarsje gebrand voor pa en ma.
We rijden met de bus naar het hotel met vier gasten minder. Die zijn gebleven in de stad. Met de rest spreken we om half zes af om te eten en te drinken. We belanden op een terrasje met Chinezen. Geen westerling te ontdekken.Ik bestel een groente schoten en rijst.
Terug in het hotel pak ik de koffer en duik vroeg mijn bed in.
Zondag 14 september
Zes uur gaat de wekker. Douchen, pakken en naar de lobby. Ontbijten kan op dit vroege tijdstip in dit hotel. Met het pakken moeten we opletten omdat er geen brandbare dingen en powerbanks in de koffer mogen. Ook batterijen zijn uitgesloten.
Aanstekers raak je helemaal kwijt.
Het is een uur rijden naar het vliegveld. Daar aangekomen zoek in waar we moeten inchecken. Daar gaat ook de koffer door de scan en als het mis is gaat er een rood lichtje branden en hoor je een sirene. En op deze vroege morgen hoor je dat nog al. Vooral batterijen en aanstekers moeten worden ingeleverd.
Uiteindelijk krijgen we onze boardingpasses. Door naar de security.
De eerste stop is een tafel met twee mannen erbij waar je je powerbank moet laten zien. Je moet een Chinees keurmerk er op hebben staan. En zou blijven er vijf powerbanks achter op het tafeltje. Een van €120. Oeps, de reisinformatie niet goed gelezen. Ik had niet een mee en heb in Beijing een Chinees gecertificeerde gekocht. Er moet CCC op staan ipv CCE.
We mogen verder en gaan door de security met de rest van de bagage. Wonder boven wonder gaat dit goed.
Gate 6 maar we hebben nog wat tijd. Ik koop een flesje drinken want ook mijn flesje water mocht niet mee. Ik heb stoel 29D een na laatste rij. De kist zit helemaal vol. We krijgen een kiphamburger en wat te drinken.
Na een uur en 50 minuten landen we op Guilin Airport waar een bus klaar staat om ons naar Longji Rijstterrassen te brengen. Maar eerst stoppen wij bij een wegrestaurant om wat eten in te slaan. Na goed anderhalf uur stoppen we bij een grote parkeerplaats waar Mr. Jibeng klaar staat. Hij is de eigenaar van het guesthouse waar we gaan overnachten. We stappen over op een shuttle bus. En na een half uur bochtjes nemen en klimmen stoppen we bij een busparking.
Vanaf hier moeten we 20 minuten de berg oplopen en uiteindelijk zitten we op 815 meter.
Inchecken en uitleg geven. Er gaat een groepje naar Dragon uitzicht punt. Dat is ongeveer 45 minuten lopen.
Ik blijf in het guesthouse zodat ik mijn rug spaar voor morgen.
In de avond zitten we gezellig op het terras. Uitrusten en lekker eten. De berg voor ons is verlicht met ledlampjes. Het ziet er mooi uit maar doet erg aan de kerst denken. We zijn de enige groep in het guesthouse. Heerlijk rustig.
Maandag 15 september
Vier gasten gasten gaan met een gids wandelen. Wat 4-5 uur moet duren doen zij in 3 uur zo snel wandelen ze.
Ik neem de rest mee of zij mij naar Longji. Een Zhuang dorpje verder op. In het dorp nemen we nog een afslag naar een uitzichtpunt en vinden daar een hotel in aanbouw. We mogen even uitblazen en vragen of ze thee hebben. Dat wordt gezet. Een gast vraagt om bier maar dat is niet voorradig en wordt door iemand opgehaald.
Als ik wil betalen geeft ze me het geld terug en gebaart dat het een gift is.
We lopen weer door. Het dorpje is klein en de weg terug veel trappen en bergop. We komen totaal bezweet en vier uur later aan bij het guesthouse. Mooie vermoeiende wandeling. En maar een groep wandelaars tegen gekomen.
We bestellen eerst lunch en drinken voor we een douche pakken.
Een pannenkoek met banaan lust ik nu wel, thee erbij.
De rest van de middag en avond hangen we wat rond of wandelen nog wat. In de middag komst er een groep Duitsers binnen.
We eten samen weer op het balkon. Het eten is zo lekker en vers. Dat gaan we nog missen. Het is passion fruit tijd en er worden veel verse drankjes besteld.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00
[totalVisitorCount] => 622380
[pictureCount] => 10
[visitorCount] => 157
[author] => Anne-Marie
[cityName] => Xi’an
[travelId] => 530670
[travelTitle] => China Hoogtepunten.
[travelTitleSlugified] => china-hoogtepunten
[dateDepart] => 2025-09-04
[dateReturn] => 2025-09-22
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/239/125_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/051/269_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => xian
)
[2] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109635
[userId] => 51269
[countryId] => 41
[username] => annemarieteuben
[datePublication] => 2025-09-17
[photoRevision] => 0
[title] => Longji rijstterrassen.
[message] => Woensdag 10 september
Met de hogesnelheid trein naar Pingyao.
We stappen twee uur voor vertrek in een bus die ons naar het trein station brengt. Daar aangekomen moet ik even vragen hoe we bij de ingang komen daar we aan de achterkant uitgezet zijn.
Eenmaal binnen eerst een wc stop en voor de zoveelste keer door de beveiliging. Dan moet het plaatsbewijs gecontroleerd worden. Dat is ons paspoort. Maar we kunnen niet door de poortjes, dit maal worden onze gegevens handmatig in de computer ingevoerd. In de enorme hal is nt als bij een vliegveld te zien van welke gate je trein vertrekt. Bij ons is dat 29 A of B. Voordat ik in de rij ga staan geef ik iedereen 10 minuten om nog even wat te eten te kopen. Dan lopen we door de gate en ook hier niet door de poortjes maar aan de zijkant worden we weer handmatig gecontroleerd. Eenmaal iedereen er door mogen we met de roltrap naar boven en het perron op. We hebben wagon 14 rij 4-6. Het is gezellig druk in de trein. De koffers steken te veel uit op het bagage rek, worden verwijderd en staan in het winkel gedeelte.
We tikken regelmatig de 300 km per uur aan en stoppen geregeld.
Na 3 en half uur komen we aan in Pingyao. In de trein nog een Koning Aap groep dus opletten geblazen welke bus we nemen.
Ook een andere Nederlandse groep die richting Tibet gaan. Twee dames hebben bij mij in een Japan reis gezeten, grappig!
We stappen in en de chauffeur rijdt ons in 25 minuten naar de West gate. pingyao heeft een oud stads gedeelte die ommuurd is en we mogen met de bus er niet in.
We stappen over op twee golfkarretjes en rijden door de mooie oude straatjes richting guesthouse/hotel. Op een hoek van de straat moeten we uitstappen en staat iemand klaar om ons te voet naar het pand te brengen.Het is een oud familie huis met een binnen tuin waar 20 kamers in gemaakt zijn. Ik heb kamer 826 boven. Maar mijn koffer wordt heel fijn naar boven gebracht door twee vrouwen. Twee deuren open ik en ik zie een mooi ingerichte kamer met een bank, tafel, tv, twee persoons bed en een mooie badkamer.
We blijven hier twee nachten. De eigenaresse probeert mij een restaurant aan te bevelen maar ik wil dat iedereen zelf kiest. Toch gaat bijna iedereen met mij mee en we belanden in een alleraardigst klein restaurantje zonder poespas en geen andere toeristen. De medewerkers zijn erg blij met ons. Ik bestel een bord gewokte groente en rijst.
Kost ook nog eens niet veel Y29 dat is €3,50.
Tegen half acht worden we in twee golfkarretjes naar de East Gate gebracht en lopen naar de South Gate. Daar gaan we op de grond zitten bij de andere honderden toeristen om een lichtshow van 15 minuten te bekijken. Dikke lol met drie meiden voor ons die wel ons op de foto willen hebben maar niet durfen vragen. Een man van de groep wordt zelfs door een Chinese man omhelst tot twee keer toe.
En zo belanden we op veel mobiels. We lopen terug naar het hotel want de oude stad is geheel verlicht. Na 45 minuten zijn we weer thuis. Ik werk wat en duik om 11 uur op bed maar slaap pas na half 2 in.
Donderdag 11 september
Na het ontbijt lopen we naar de West Gate waar een bus klaar staat die ons in 45 minuten naar Zhangli brengt. Dit is een kasteel met ondergrondse tunnels. De andere Kon8ng Aap groep is ons net voor en wij moeten wachten. Na een half uur of zo komt er eindelijk schot in de zaak en krijgen we toegang en een Engels sprekende gids. We worden eerst door het bovengronds gedeelte van het kasteel geleidt. Een aantal tempels en de woon vertrekken van de militairen. Die zijn na het verlaten van het kasteel door dorps bewoners in beslag genomen. Maar een aantal jaren geleden werden zij overgeplaatst naar een dorp buiten het kasteel en is dit gedeelte ook te bezoeken.
Daarna duiken we de ondergrondse tunnels in waar we een folter kamer zien, paarden vertrek, uitkijk schachten enz. Na twee uur staan we weer buiten en lopen via de hoofdstraat in het dorp naar de uitgang.
In 40 minuten rijden we naar Wang huis. Dit is een ommuurd stadje wat eigendom was van de familie Wang, rijk geworden door verkoop van thee en tofu.
Tegen half vier zijn we terug bij het hotel. Ik doe rustig aan omdat ik afgelopen nacht zeer slecht heb geslapen dankzij zeer lawaaierige Fransen. Ik werk wat,spreek met mijn collega af en ga vroeg slapen.
Vrijdag 12 september
Uitslapen, heerlijk. Ik wordt om 07:18 uur wakker van mijn buren die uitchecken en met de koffers rollen. Na een douche loop ik naar de bakker om wat broodjes voor onder weg te kopen. We treinen vandaag naar Xian. De stad met het Terracotta Leger.
Om half negen schuiven we aan voor het ontbijt. Iemand had sesampasta gekocht en bied ons dit aan. We krijgen toast, ei, jam, boter, banaan, koffie en thee zo veel we willen.
Na nog wat foto’s te nemen met het personeel worden we in de golfkarretjes naar de Westgate gebracht. Hier staat de rode bus klaar die ons naar het station brengt. In 20 minuten staan we voor het station, het regent.
Onze trein vertrekt om 11:20 uur. Maar eerst weer bagage controle. Daarna in een overvolle vertrekhal een zitplaats zoeken. Een gast van de andere Koning Aap groep mist een afstapje en valt op haar schouder. Waarschijnlijk uit de kom maar vanmiddag voor de zekerheid naar het ziekenhuis. Een gast van mij legt de mitella aan.
Om 11 uur kunnen we inchecken. Op naar perron 2. We hebben wagon 2 rij 14, 15 en 16. Het is weer een probleem om de bagage een plekje te geven. En bij een inspectie van de bagage politie wordt er ook nog een koffer uit het rek boven ons hoofd verwijderd en bij de toiletten in een rek gezet. Daar staat die van mij ook.
Eenmaal onderweg veel mais teelt.
Bij aankomst staat er weer een bus klaar die ons naar een hotel breng net binnen de oude stads muur. Ik check de groep in en geef ze 45 minuten tijd om zich te installeren en op te frissen. We nemen de metro naar de. Moslim wijk. Xian was de eindhalte van de Zijde Route en er zijn wat moslims blijven hangen.
Via de Drum Tower lopen we de wijk in om te dineren. Een uur later weer verzamelden onder de Drum Tower. Ik bestel een soep met groente en 3 cm bredenoodles. Overheerlijk.
Op de terug weg naar het hotel doen we de Bell Tower nog aan.
In mijn kamer gaat alles via een toetsenbord. Zelf de gordijnen. Ook rijdt er een robot door de gangen en die gaat ook mee de lift in, zo grappig. Maar wat hij doet geen idee.
Ik ga vroeg slapen.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00
[totalVisitorCount] => 622380
[pictureCount] => 9
[visitorCount] => 128
[author] => Anne-Marie
[cityName] => Pingyao
[travelId] => 530670
[travelTitle] => China Hoogtepunten.
[travelTitleSlugified] => china-hoogtepunten
[dateDepart] => 2025-09-04
[dateReturn] => 2025-09-22
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/239/115_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/051/269_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => longji-rijstterrassen
)
[3] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109489
[userId] => 51269
[countryId] => 41
[username] => annemarieteuben
[datePublication] => 2025-09-09
[photoRevision] => 0
[title] => Beijing.
[message] => Zondag 7 september
Vanmorgen om 06:00 uur opgestaan en na een douche de eerste gasten opgewacht in de lobby. Er is geen plek om te zitten anders dan een hoge kruk bij een restaurant. Kan ik mooi de gasten binnen zien komen.
De eerste gast gemist maar die melde zich dat hij al ingecheckt was en ging slapen. Dat is wel fijn zo vroeg inchecken en een kamer krijgen.
Normaal is het om 14:00 uur inchecken.
Om 07:40 uur melden de volgende twee gasten. Na de incheck een een praatje zijn ze op weg naar de Lama tempel en het Olympisch Park. Tegen half drie zijn ze terug erg moe.
Ze gaan samen met de andere gast eten, veel te grote kommen noodle soep.
Rond half vier komen weer twee gasten met de taxi aanrijden. Nog 7 te gaan.
Het is nu 16:40 uur.In de tussentijd ben ik dood op en heb een zere kont van het zitten op de kruk. Maar er komt een eind aan en rond 18:00 uur is iedereen binnen.
Met vijf gasten ga ik nog wat eten en vroeg op bed.
Maandag 8 september
Vroeg opstaan, 06:00 uur, we gaan naar de muur.
Het is super druk bij het ontbijt maar ik red het om voor 06:55 uur bij de deur te staan. De bus komt niet althans de bus waar ik de gegevens van had. Heeft de agent de verkeerde gegevens naar me gestuurd en blijkt de goede bus voor mijn neus te staan. De toon ie gezet en ik ga alles drie dubbel controleren.
In een uur en drie kwartier rijden we naar de bus parkeerplaats bij Mutianyu. Daar nemen we de shuttle bus naar de entree en we checken in met ons paspoort. Een paar minuten later staan we aan de voet van de muur. We besluiten allemaal lopend naar boven te gaan, een klein half uur. Halverwege kun je nog kiezen om naar toren 6 of toren 8 te lopen. Wij kiezen toren 8. Leuk allemaal trappen.
Bij toren 8 aangekomen heb je de keuze om over de muur via torens naar toren 1 te lopen of de andere kant op naar toren 14. Bij 14 is de kabelbaan en bij 6 de stoeltjes lift of glijbaan. Ik loop weer naar beneden.
Terug weer met de shuttle bus en tijd voor de lunch.
Ik eet Vietnamese loempia’s.
In onze bus rijden we dan in ander half uur naar het Zomer Paleis. En daar is het druk. Ik heb een QRCode gekregen en die werkt ook nog.
Binnen vrije tijd en ik loop met een gast ook wat rond. Op het einde van de 2,5 uur wil ik nog naar de tempel maar die is helaas gesloten voor restauratie werkzaamheden, dat is erg jammer.
Rond kwart voor zes zijn we weer bij het hotel.
Om zeven uur eetafspraak naar een Japans restaurant met zeven personen. Heerlijk en gezellig.
Oude dag.
Dinsdag 9 september
Gister hebben we besloten weer vroeg weg te gaan. De wekker gaat om 06:00 uur. Na een douche loop ik de kamer uit om te gaan ontbijten en laat mijn kamersleutel binnen liggen. Na het ontbijt naar de receptie voor een nieuwe sleutel zodat ik mijn rugzakje kan pakken en mijn tanden kan poetsen.
Om 07:30 uur vertrekken we met de metro naar het Tianmen plein. Bij de uitgang is het heel druk en inplaats van het plein op te lopen steken we de straat over en gaan in de rij staan voor de entree van de Verboden Stad. Het is waarschijnlijk zo druk omdat het vandaag de sterf dag van Mao Is. Het mausoleum van Mao staat op het plein. Vorige week is er nog een grote parade geweest ivm het eind van de tweede wereld oorlog 80jaar geleden. Ook Poetin en Kim waren daarbij aanwezig. Op het plein staan dan ook twee enorme rode blokken waar de twee jaartallen in wit op staan.
Na een dik uur in de rij staan, onder bomen dus schaduw, kunnen we met onze paspoorten inchecken. Ook hier gaat de bagage door een scan net als bij de ingangen van elk metro station.
Mijn rugzak gaat helemaal leeg.
Dan kunnen we door naar de entree poort waar het portret van Mao hangt. Na de tweede poort moeten we weer in de rij voor paspoort controle en bagage check. Wat zou er nu van die 100 meter lopen verandert kunnen zijn in je bagage….
Om 10 uur zijn we dan eindelijk binnen. Ik geef de groep plattegronden met uitleg. En zelf loop ik met vier gasten dwars door de stad heen met de prachtige gebouwen, tronen, bij gebouwen voor de concubines en de tuin. Rond 12 uur is iedereen bij de uitgang en lopen we naar een restaurant. Daar bestellen een aantal gasten Peking Eend en ik heb een groente/fruit salade gegeten die zo groot was dat ik bijna plofte. Als je hier een schotel besteld krijg je die vrij groot omdat de bevolking meerdere gerechten bestellen en die gezamenlijk opeten. Maar wij bestellen steeds een gerecht per persoon. Veel te veel maar wel lekker.
We lopen door naar de metro en treinen naar de Lama Tempel.
Ik geef enige uitleg en we lopen met wierook in de hand naar binnen. Hier ook weer prachtig gedecoreerde tempel gebouwen met een beeld van de stichter van de gele kappen stroming binnen het Boeddhisme. Bij de laatste tempel staat het grootste beeld en komen we een aantal Tibetaanse vrouwen tegen. Twee gasten van de groep laten zich met hen vastleggen. En ook hier gaan ze geheel door de knieën voor het beeld. De wierook is op en we vertrekken naar de uitgang die gesloten is en we naar de ingang moeten.
Het is te laat om nog naar de Tempel of Heaven te gaan wel nemen we de metro naar die stop en gaan ergens wat drinken. Om vijf uur lopen we naar het Rode Theater waar de gasten een acrobaten show gaan bekijken. Ik blijf buiten wat rondlopen eet nog een klein hapje en sla vooralmuggen van me af.
Om 18:45 uur komen ze weer buiten en nemen we de metro terug naar het hotel. Zij gaan eten en ik ga pakken en vroeg naar bed.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00
[totalVisitorCount] => 622380
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 172
[author] => Anne-Marie
[cityName] => Peking
[travelId] => 530670
[travelTitle] => China Hoogtepunten.
[travelTitleSlugified] => china-hoogtepunten
[dateDepart] => 2025-09-04
[dateReturn] => 2025-09-22
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/237/923_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/051/269_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => beijing
)
[4] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109425
[userId] => 51269
[countryId] => 41
[username] => annemarieteuben
[datePublication] => 2025-09-06
[photoRevision] => 0
[title] => Vertrek.
[message] => Donderdag 4 september
En daar ga ik weer. Dit keer 16 dagen China Hoogtepunten.
Ik heb 12 gasten in de groep, een mooi klein groepje.
We zijn zondag nog naar Ameland geweest en dinsdag weer terug. Afscheid nemen en familie bezoeken die op vakantie is.
Vanmorgen de laatste dingen nog gedaan en rond 11:45 uur brengt mijn man me naar het treinstation in Leeuwarden. Volgens de app gaat er een directe trein maar ik geloof er niets van. Die app van de NS laat een treinreis zien rechtstreeks naar Schiphol en dat ligt er al tijden uit. We zullen zien waar ik strand. Het liefst heb ik altijd een rechtstreekse trein naar Schiphol zodat ik niet met mijn koffer hoef te slepen op de perrons.
Dit keer een transfer in München en dan naar Beijing. Daar mag ik als ik de koffer heb naar de metro. Ook daar moet ik een keer overstappen. Maar dan ben ik ook vlak bij het hotel. Ik hoop daar 5/9 rond 14:00 uur aan te komen zodat ik nog een douche kan nemen voor de afspraak met de agent.
Leuk na zoveel jaar, China was pas vorig jaar weer open na de corona, weer al het moois in het land te bewonderen. We gaan naar Beijing, Pingyao, Xian, Ping’an, Yangshuo en Hongkong.
We zijn nog niet vertrokken met de trein naar Schiphol, jaja direct, of er komt al een conductrice langs. En er wordt omgeroepen dat er in de stilte coupe niet gesproken mag worden, top!
Ik zie onderweg zwanen, ganzen, kraaien, schapen, koeien, mais, reigers, paarden.
De eerste 15 minuten zit erop,station Heerenveen.
Eenden, alpaca’s, pony’s, honden, windturbines, meeuwen, zonneparken.
Na Steenwijk en Meppel zijn we nu 13:11 uur in Zwolle aangekomen.
Duiven, Dinosaurussen, roofvogels, kat.
Naast me zit iemand te videobellen met gebarentaal, fascinerend.
Ooievaars, koolzaad, herten.
We stoppen nog in Lelystad, Almere en Amsterdam Zuid.
Net als Marssum bestaat Amsterdam dit jaar 750 jaar. Op het WTC Amsterdam Zuid staan ze daar bij stil in de vorm van banieren.
En dan na 2 uur en 14 minuten is daar station Schiphol. Het is half drie.
Met de roltrap naar boven, uit checken en naar de wc.
Daarna naar vertrekhal 1 waar ik bij balie 2 en 3 mijn koffer zelf kan inchecken. Ik ben ook meteen aan de beurt. Zodat was in de zomer wel anders. En dan op naar de security, ook daar is het niet super druk. Ik ben mijn haarspeld vergeten in te doen en moet nog een keer door de scan.
Daarna naar B23 via een wc om mijn water aan te vullen. Aangekomen bij B23 eenstekkerdoos gezocht zodat ik mijn mobiel kan opladen. Nou dat is even zoeken zeg maar één gevonden. Dus mijn mobiel ligt nu aan het infuus.
Nog 1:5 uur te gaan voor we naar München vliegen. Ik werk wat, laad mijn telefoon op en kijk wat om me heen.
Helaas we hebben vertraging en kunnen pas instappen op het moment dat de vlucht eigenlijk had moeten vertrekken. Ik heb stoel 21D, naast het gangpad en de tussen stoel blijft leeg. Dus alle ruimte. We krijgen onderweg een flesje water en een chocolade reepje.
Maar uiteindelijk vertrekken we dan met een half uur vertraging. Ik mag hopen dat de vlucht er korter over doet dan de 1:20 uur die er voor staat.
En dat gebeurd na 1:05 uur vliegen landen we op München.
Het duurt vreselijk lang voordat ik het vliegtuig uit ben en ik race naar de volgende gate. Gelukkig in de zelfde terminal. Het is uitzonderlijk rustig en ik heb zelfs niet door dat ik door de poortjes van de douane ga. Nou ja ik moet wel mijn paspoort door de zelfscan halen maar ook hier niemand te zien.
We checken op tijd in en ik heb stoel 34H ook aan het gangpad. Er zit een Chinees Engels sprekende jonge man naast me die volgens mij de hele reis spelletjes speelt op de pc.
Ik zet Bridget Jones deel 4 op en wacht op de maaltijd. Daarna een Estlandse film bekeken, bekroond op Rotterdam Film Festival maar de clou ontgaat me geheel.
Vrijdag 5 september
Het laatste half uur kijk ik pas als ik wakker wordt ongeveer 1,5 uur voor aankomst. Het avond eten was lekkerder dan het ontbijt.
En dan landen we op Beijing Capital Airport. Kist uit, lopen naar de uitgang…..nee treintje naar andere terminal, door de gezondheid check, douane en uiteindelijk de koffer.
Bij de uitgang hangt keurig een A-vier met mijn naam aan de reling. En zo maak ik kennis met de agent. Eerst een simkaart aanschaffen. Ik heb een oudere telefoon dus kan geen esim kopen. Hij brengt me al kletsend naar het 5L hotel.
Soms let hij niet op omdat hij met zijn mobiel bezig is. Ik spreek via zijn telefoon met een collega die ook in Beijing is, gezellig. We staan wat in de file en komen een uur later bij het hotel aan wat vlakbij De Broek van Rem Koolhaas is gelegen. Ooit ben ik vanuit de binnen stad naar dit gebouw gefietst. Toen stonden er niet zo veel gebouwen rond De Broek dan nu.
Het hotel zit in een enorm winkelcentrum en we hebben moeite het te vinden maar zie daar de dames van de informatie….
Inchecken, oeps niet gereserveerd voor mijn pre nachten, regel regel en de agent uitzwaaien. Even landen in kamer 481 en uitpakken. Ik ben hier 5 nachten.
Bij de receptie vraag ik mijn ontbijt tickets, oeps ook niet geregeld, gaat lekker.
Maar na een appje naar de agent is dat ook geregeld.
Maar even een rondje wandelen. Eerst maar eens pinnen en dat lukt niet.
Daarna op zoek naar de Chinese Daiso maar kan ik niet vinden in de kolossale winkelcentra. Ik moet een Chinees goedgekeurde powerbank kopen en begeef me maar naar de dames van de informatie. En ja hoor daar is de winkel. Powerbank gekocht en afgerekend met wechat pay.Makkelijk! Wordt met de creditkaart verrekend.
Ik eet bij een restaurant waar je een bedrag betaald en maar kunt opscheppen. Zo probeer ik allerlei lekkere gerechten. Gewokte kool met peper, ei met tomaat, sla, gewokte boontjes met lotus, rijst en meloen na.
Dit alles koste me Y22,90 dat is €2,74.
Daarna loop ik terug naar het hotel, moe maar voldaan. Tegen 21:30 uur val ik in slaap in een enorm groot bed.
Zaterdag 6 september
Vannacht een keer wakker geweest omdat ik naar het toilet moest. Daarna werd ik wakker van de wekker. Het is 07:30 uur. Ik neem een uitgebreide douche en ga naar het ontbijtrestaurant.
Het is een uitgebreid buffet, ook met brood en yoghurt.
Ik kies Chinees eten en vul dit aan met sla, tomaat en gebakken ei.
Thee en sinaasappelsap erbij en ik kan er tegen aan. Voor de lunch neem ik nog een gekookt ei mee.
Nog even tandenpoetsen en mijn tasje van de kamer afhalen en om 08:45 uur sta ik buiten. Bij het metro station Guomao koop ik een kaartje naar Tianmendong Station. Ik reis met lijn 1 en betaal Y3, €0,24.
De metro is stampvol en bij de uitgang worden we geleid naar de ingang van de Verbodenstad. Maar daar wil ik niet naar toe en al helemaal niet in zo’n lange rij. Ik loop tegen de stroom in en wordt door een boa terug geschreeuwd met de megafoon maar loop stug door. Ik wil naar het Tianmen plein maar ook daar wordt het wandelverkeer geleid en en staat ook hier een mega lange rij. Daar heb ik geen zin in. Dus loop ik weer naar de metro en trein naar de Lama Tempel. Ook hier druk maar te doen.
Met mijn kaartje van Y25 loop ik naar binnen. Heel mooi weer om in een tempel van de Geel kappen te zijn. Rechts hangt een mevrouw uit een raam en krijg ik een bosje wierook. Bij het eerste de beste wierookvat steek ik de hele bos in brand en zet er drie in een wierookvat voor de eerste beelden……maar al brandend wordt ik geweigerd in tempel twee.
Ik gooi de hel stapel in vat 1 en loop verder. Jammer zo heb ik geen stokjes meer voor de laatste en mooiste twee tempels.
Het begint warm te worden en aangezien ik geen plekje in de schaduw kan vinden loop ik naar de uitgang.
Nog even naar de Confusies Tempel waar ik niet in ga maar even de toegang prijs check. Met de metro naar het zuiden om de Tempel of Heaven te bezoeken. Hier hoor ik Nederlands bij de ingang. Voor Y34 mag ik het park in en een bezoek aan de Tempel brengen. Dit is zo’n prachtig rond tempel gebouw. Schitterend beschilderd en de drukte valt mee. Ik begin moe te worden en lus wel wat te eten.
Onder de parel markt is een foodcourt en ik bestel een bord dumplings. Anders dan in Japan kun je ze hier vegetarisch bestellen. Ik doe met lente ui en ei. Goede keus maar om me nu 18 dumplings te geven is een beetje te veel van het goede. Ze smaken me prima en dat voor Y20, €2,40. Ook hier kom ik Nederlanders tegen. Na dit heerlijke maal ga ik terug naar het hotel om nog te werken.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 0000-00-00 00:00:00
[totalVisitorCount] => 622380
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 156
[author] => Anne-Marie
[cityName] => Peking
[travelId] => 530670
[travelTitle] => China Hoogtepunten.
[travelTitleSlugified] => china-hoogtepunten
[dateDepart] => 2025-09-04
[dateReturn] => 2025-09-22
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/237/574_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/051/269_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => vertrek
)
[5] => stdClass Object
(
[reportId] => 5109164
[userId] => 383868
[countryId] => 41
[username] => rollingmetal
[datePublication] => 2025-08-19
[photoRevision] => 0
[title] => Het unieke actievoordeel van Nederlands weer
[message] =>
Door de jaren heen had ik op het Euraziatische continent al fietsend een denkbeeldige lijn getrokken van Nederland naar Singapore. Er ontbraken nog twee stukken in die lijn en die gaten wilde ik dit jaar dichtrijden. Na een lange aanloop kon ik nu bijna het grootste gat, tussen Sary-Tash in Kirgizië en Xining in China, gaan vullen. In Osh boog ik me over de details van dat traject, dat ik al jarenlang van plan was te rijden. De domper volgde snel. De Chinese douane bevond zich op 138 kilometer van de grens. Het was niet toegestaan dat stuk te fietsen. Ik moest een bus nemen. Daarmee viel het traject vanaf Sary-Tash in één keer af. Ik wilde iedere meter op eigen kracht afgelegd hebben. Ik zou nu over de Torugart-pas China in moeten. Dat betekende een lange omweg door de bergen, over slechtere wegen, en een deel van dat traject had ik al in tegengestelde richting gereden, vorige week van Jalal-Abad naar Osh (100 km) en in 2016 van Kazarman naar Jalal-Abad (150 km). Maar het was de enige optie die ik hier in Osh nog had.
Ik had nog steeds te kampen met een ontregeld ingewand als gevolg van antibiotica, en ik bracht mijn voornemen om dit recht te zetten met behulp van wodkabiotica in de praktijk. Maar het hielp niet. Ook mijn fiets had diverse ontregelde ingewanden en ik ging op zoek naar de fietsenzaak die het best aangeschreven stond, al was de spoeling dun. Het zat niet mee. De wijk waar de fietsenzaak zich had moeten bevinden werd afgebroken en van de fietsenzaak was geen spoor meer. Verder waren er alleen nog fietswinkels waar een wereldfietser weinig méér van zijn gading vindt dan een set plakkers. Ik sloot mijn verblijf in Osh af met mijn inmiddels traditionele sightseeing. Deze stad bood me een alleraardigst groot park met kermisattracties, en een grote markt. En toen, na zeven nachten, begon ik aan mijn onzekere tocht naar China. Was ik er nu wél klaar voor om weer zware bergtrajecten te rijden en hitte te weerstaan? Ik wist het niet. Ik ging het gewoon proberen.
Ik lunchte bij een winkel, op de stoep. Ik had weinig honger en hield het simpel met een stuk kaas en een cola. Mijn omgeving had daar andere gedachten over. Een jongetje kwam een belegd broodje brengen. Het meisje van de winkel bracht koffie. Een jongen bood een stoel en tafel aan op een nabijgelegen terras, maar ik zat goed. Later reed ik verder in de richting van Jalal-Abad en nam opnieuw het alternatief voor de tolweg: een lange landschappelijke weg die door enkele dorpen voerde. Voor het eerst sinds Turkije kreeg ik te maken met vervelende jongetjes. Eerst probeerden ze de weg te blokkeren, maar dan komt de Leopard-tank in mij naar boven. Later kwamen ze me achterna op een gemotoriseerd vehikel, haalden me in en bleven voor me rijden, ‘money’ roepend. Toen er een drempel was haalde ik hen weer in en sneed ze daarna steeds de pas af, tot een volwassene ze tot de orde riep. Verderop fietsten kinderen mee en reden voor mijn wielen, of renden mee en trokken aan mijn bagage-elastiek. Wat zat er hier in het drinkwater?
Ik reed door Jalal-Abad, dat overhoop lag door werkzaamheden, en daarna langs een eindeloze rij woningen en bedrijven langs de weg. Negen jaar geleden kwam ik van de andere kant en sliep pal vóór mijn meerdaagse stop in Jalal-Abad hier in de natuur. Waar was die natuur? Ik sloeg een weg in en vond tussen de landbouwgronden een hoekje met bebossing. In de verte hoorde ik kinderstemmen, honden, machinaal geluid en later een disco. In de tent opende ik een pot met een oranjerode groentemix. Het was sambal. Ik sloot de pot en at gedroogde pruimen.
Hoe anders was het beeld in de ochtend na die lawaaiige, zinderende avond. Het was zalig rustig, ik lag goed beschut tegen de zon en sliep lang. Toen ik weer fietste realiseerde ik me hoezeer ik het fietsen in de bewoonde delen van Kirgizië waardeerde: volop vriendelijke mensen en zó veel supermarkten in allerlei formaten, zó veel koelkasten met koud vocht. En restaurants. Ik nam een degelijke maaltijd in een van de betere restaurants (€4,16 incl. een pot thee). De taak die me daarna wachtte had lichter kunnen zijn als ik de nieuwe, geasfalteerde weg naar Kazarman had kunnen nemen, maar de tunnel was nog niet klaar (planning: 2019). In het voorlopig laatste dorp Joon Kunggöy deed ik een aanval op de eveneens voorlopig laatste koelkast en toen moest ik eraan geloven. Er moest gewerkt worden. Het viel me niet tegen, zelfs nu het asfalt verdwenen was en ik iedere minuut een stofdouche kreeg van passerend verkeer. Op een klim vond ik nabij een verzameling bijenkasten wat ruimte voor de tent. Het was een mooie stek in het groen, tussen steile bergwanden, en het was al vroeg koel. Maar mijn weg leidde naar het oosten en dus vond de zon me snel weer, tussen die steile bergwanden door. In het vroege daglicht gruwde ik van mijn vooruitzicht. Ik moest 1300 meter omhoog over gravel. Ik reed vijf kilometer en had het geen moment naar mijn zin. Het was alleen maar zwaar. Als dit de enige klim was, was het leed nog te overzien, maar na Kazarman zou er een nieuwe zware klim volgen naar Naryn, en na Naryn zou er een nieuwe zware klim volgen, in twee delen, naar de Torogurt-pas, waar de grens met China lag. En was het echt zeker dat ik fietsend China in kon? Wat was ik eigenlijk aan het doen? Ik ging in een wei op een grote steen zitten. Ik wilde geen overhaast besluit nemen, want omkeren had grote consequenties. Een uur lang dacht ik na. Ik had al het plezier in klimmen verloren, klimmen was op zijn best draaglijk, zoals gistermiddag. En ik twijfelde of ik überhaupt de kracht zou hebben om deze top te halen. Ik wilde dit niet meer. Ik keerde om. Terug bij de koelkast in Joon Kunggöy ontmoette ik Bruno, een Belgische fietser die momenteel meer ambitie tentoonspreidde dan ik. Hij was in de ochtend vanuit Osh vertrokken en ging de volgende dag de volledige klim doen. Ik reed terug naar Jalal-Abad en verder. Het is dat fietsen gratis is anders had ik een abonnement genomen voor dit traject. ’s Avonds lag ik in de heuvels langs de weg naar Osh. Het was vies heet in de tent en rond enen lukte het me in slaap te vallen.
Ik werd wakker en had nu een airco in het vooruitzicht. Dat beviel me stukken beter. Ik nam weer het alternatief voor de tolweg en ontmoette nu vriendelijk volk in plaats van vervelende ventjes. Ik at weer spagetti bolognese in het Italiaanse restaurant met wifi en boekte een kamer voor voorlopig twee nachten op mijn vertrouwde adres in Osh. Op de weg daarnaartoe nam ik eens een dubbele Gorilla, de populairste energydrink in Kirgizië én Kazachstan. En verdomd, deze dosis had bijna het effect dat cola ooit op me had. Ik verzonk een tijd lang in gedachten terwijl ik door de heuvels klom. Ik had iets gevonden dat me weer afleidde van het zware werk.
Op mijn vertrouwde adres had ik nu een driepersoonskamer. Na een douche, een maaltijd en koffie boog ik me over mijn situatie. Er waren hier geen zinnige opties meer. Ik zat hier klem en ik moest Kirgizië per vliegtuig verlaten. Maar waarheen ging de vlucht? Ik testte of enkele wilde fantasieën haalbaar waren, maar in die landen was het evengoed heet, óf augustus was net de maand met de meeste regenval óf ik moest minstens vier keer overstappen. Beter kon ik mijn tocht gewoon voortzetten, maar dan noordelijker, in een koeler, vlakker gebied. De meest logische bestemming was Kazachstans hoofdstad Astana: goed en goedkoop bereikbaar, overdag 26°C en ‘s nachts 16°C. Ook vanuit Astana kon ik naar Mongolië rijden, en verder naar Xining. Ik had in 2016 van Astana naar o.a. Jalal-Abad gefietst, dus die lijn stond al op de kaart. Sterker nog: Astana vormde nu een vreemd open einde op mijn fietslijnenkaart omdat ik er destijds naartoe vloog vanuit Roemenië. Nu kon ik dat losse eindje gaan verbinden met dat andere losse eindje in China. Ik was er snel uit. Ik had het grote geluk dat Osh, net als Atyrau enkele maanden geleden, een nieuwe bestemming was van Air Astana. Er ging een vlucht op zondag, over een week. Ik had nog even de tijd.
Na een vroege lunch werd er geklopt. Het was het tienermeisje dat bij de staf hoorde en een beetje Engels sprak. Ze bracht een warrig verhaal, maar het kwam erop neer dat ze meende dat ik voor een bed betaald had, niet voor een kamer. Het zou plots erg druk worden en ik zou mijn kamer moeten delen. Wat was dát nou? Wat kregen we nu ineens na in totaal acht nachten? Ik kon bewijzen dat ik voor een kamer betaald had, maar de reserveringsbevestiging was in het Nederlands. Er kwam een vrouw bij. Ik kon kiezen; kamer delen of geld terug en vertrekken. Met het volk dat ik hier incidenteel zag, meestal groepen nurkse mannen, zou ik geen kamer willen delen. Een betaalbaar alternatief was er ook zo gauw niet voorhanden in Osh. Het aardige was dat ik vlak nadat ik de eerste keer hier een kamer geboekt had een Spaanse fietser had ontmoet die me een fietsershostel in Osh had aanbevolen. Ik zei toen dat ik al voorzien was, maar dat ik de naam zou onthouden. Later was het licht gaan knagen dat ik alleen in een kamer zat en niet in dat fietsershostel. Dit was alsnog mijn kans. Met soortgenoten wilde ik mijn kamer wel delen. En dus ging ik alsnog naar het Park Hostel. Ik kreeg een bed in een zespersoonskamer (drie stapelbedden). Tot mijn vreugde had ik een gordijn voor mijn (beneden)bed, dat gaf dan toch wat privacy. De kamers lagen rond een binnenplaats, waar veel motoren en fietsen rond de zithoeken stonden. Er was een biljarttafel en een keuken met een wasmachine. Ik dumpte mijn spullen, deels in een locker, deels onder en naast het bed en sprak met enkele fietsers. In de avond bekeek ik de grensovergangen tussen Kazachstan en China. Er waren er vier die ik kon gebruiken, maar men kon me verplichten een bus te nemen. Zoals bekend was dat voor mij onacceptabel. Het was onmogelijk om op het internet duidelijke informatie hierover te vinden. Ik kon het beste de noordelijkste grensovergang mijden, want die lag te ver van de overige grensposten, waar ik op aangewezen zou zijn als ik niet fietsend de grens over mocht. Toen ik dat eenmaal bepaald had deed ik voor de aardigheid onderzoek naar de laatste keer dat ik een kamer deelde. Ik kon me niets herinneren van gedeelde kamers in Afrika (2019) of Europa (2020) dus moest het Zuid-Amerika zijn, en wel Argentinië of Chili. Het bleek een eendaagse blogstop te zijn geweest in San Pedro de Atacama, Chili, op 7 februari 2018. Dik zeven jaar had ik niet meer op een slaapzaal gelegen.
Ik kocht een ticket. Ik had een vlucht naar Alma-Ata van 18.35 – 19.00 (uur tijdverschil) en een van 23.10 – 0.50 naar Astana. Omdat ik weer met Air Astana vloog waren alle voorwaarden bekend en hoefde ik opnieuw geen doos te regelen. Vanwege mijn nachtelijke aankomst boekte ik geen kamer, maar zou die wel nodig hebben om me officieel te laten registreren.
Altijd dacht ik dat hostels waar veel soortgenoten waren garant stonden voor veel interactie. Inmiddels wist ik dat niets gegarandeerd was. Ik had wat Italianen gezien die zich groepeerden, en erg jonge reizigers zochten elkaar ook op, maar er leek niets groters te ontstaan dan dat. Er was weinig levendigheid in de avond. Een plek als deze heeft een grote eettafel nodig of een barretje. En mensen die in het middelpunt staan en anderen verbinden. Deze plek was net een duiventil, vol eenlingen en duo’s. Tegelijkertijd ervaarde ik dat de kloof tussen mij en Kirgizië vergroot werd nu ik in een westers bastion zat. Ik had niet veel interesse meer in de (warme) buitenwereld. Het hoofdstuk Osh had ik al afgesloten, een week geleden. Met mijn lijf zat ik bij de airco, met mijn hoofd zat ik opnieuw in Kazachstan. Ik bracht mijn tijd vooral lezend door. Als ik erin slaagde het lijvige werk ‘The State of Africa: A History of the Continent Since Independence’ van Martin Meredith uit te lezen, dan kon ik het achterlaten en met een kilogram bagagewicht minder gaan vliegen. Ik kan het boek van harte aanbevelen aan liefhebbers van horror (enkele trefwoorden: Rwanda, Somalië, Idi Amin, Charles Taylor, Mobutu, Mengistu, Mugabe, Bokassa). Uiteindelijk vond ik een mooie plek voor het boek op het dressoir bij de biljarttafel, tussen enkele kunstwerken.
Het voelde goed om het vliegdraaiboek al eens doorlopen te hebben, maar ik vond het desondanks een vermoeiende gedachte om pakweg twee dagen in de weer te zijn – ik wilde in Astana alsnog de fietsonderhoudsbeurt laten plaatsvinden – voor ik weer op weg kon. Op de luchthaven werd ik verrast met een scanner bij de ingang. De fiets moest er doorheen en dat lukte pas na enkele aanpassingen. Ik had het vaker meegemaakt. Zou de fiets daadwerkelijk geïnspecteerd worden bij een scan of is het zuiver een kwestie van drammen? Ik heb het idee dat het het laatste is. Duwen, proppen, en als-ie erdoor is is de regel opgevolgd. En daar gaat het om. Met huishoudfolie maakte ik weer mooie kunstwerken van mijn fiets en bagage en in Astana pakte ik ze weer uit. Na een maaltijd van brood en worst ging ik buiten op zoek naar een slaapplaats. Het was net drie uur geweest en in het oosten zag ik al licht verschijnen. Er waren stukken bos in de omgeving van de luchthaven, maar het duurde even voor ik een stuk bos had gevonden waar ik een aantal uren ongestoord zou kunnen slapen. Om vijf uur lag ik, en ik sliep tot half negen.
Ik vond het nog te vroeg om een hotel te zoeken; ik kon beter eerst het fietsonderhoud afhandelen. Ik fietste vijftien kilometer naar het centrum. Ik had twee veelbelovende adressen en reed naar de eerste op een industriepark. Open van dinsdag t/m zondag, zo maakte ik op uit een bordje achter het glas. Als u aandachtig gelezen heeft weet u welke dag het vandaag was, en anders is het eenvoudig te raden. Ik reed enkele kilometers naar de tweede fietsenzaak, maar die leed aan hetzelfde euvel. Ik wilde per se naar een van deze twee zaken, dus moest ik een dag geduld hebben. Ik ging op zoek naar onderdak. Dat ging bepaald niet soepeler. Ik had zes adressen genoteerd, maar de eerste drie hostels moesten zich ergens in grote flatgebouwen bevinden zonder dat ik ergens een aanduiding kon vinden. Bij nummer vier en vijf kon de fiets alleen buiten op straat geparkeerd worden. Bij nummer zes kon ik, na heel veel communicatiestoornissen en tegenstrijdige informatie, terecht. Het betrof hier een zogenaamd capsulehotel; je stapelbed was hier een luxe, afgesloten capsule met vele elektronicasnufjes. Het interieur van dit hotel zag er met het vele neonlicht prachtig uit. Het was een interessante ervaring hier te verblijven, maar hoe langer ik hier was, hoe negatiever je dit op kon vatten. De beloofde airconditioning in de capsule was een miniem beetje ventilatie dat naar het plafond blies. Ik zag hoe de temperatuur in de capsule in snel tempo naar dat van mijn lichaam bewoog. Hierin slapen zou dodelijk zijn. In de doucheruimte was het smoorheet. Er was een ruimte met wasbakken, maar ik kreeg er geen water uit de kranen. De ruime keuken was de enige plek waar het uit te houden viel op deze warme dag, maar alleen nadat ik mijn shirt omwisselde voor mijn gele hesje. Er was een ‘schoenen uit’-beleid en dat is riskant als je hotelgasten hebt die een zeer actief, sportief leven leiden en altijd dezelfde schoenen dragen. Mijn schoenen waren biowapens en konden al in enkele minuten mijn sokken en voeten besmetten met hun vernietigende bouquet. Een en ander had consequenties voor de verstandhouding tussen mij en een Russische jongeman die wat Engels sprak. Ogenschijnlijk was het een heel vriendelijke jongen, maar in werkelijkheid een vreselijk type met een vervelende manier van redeneren. Hij begon met een nogal direct verzoek of ik me kon wassen. Ik vertelde hem over mijn welwillendheid, maar ook over de vele tekortkomingen van dit hotel waar ik op gestuit was. Hij vond dat ik niet te veel mocht verwachten van dit hotel omdat het met 9 euro het goedkoopste hotel van Astana was. Ik liet hem op booking.com accommodaties zien van 4 euro, 6 euro, etc. Het waren er negen. ‘Ja, maar wat is nou het verschil tussen 6 euro en 9 euro?’(Truc 1: mijn antwoord manipuleren in zijn voordeel door niet het laagste getal noemen dat ik noemde. Truc 2: zijn bewezen ongelijk wegwuiven.) Hij beweerde dat alleen op de vrouwenslaapzaal airconditioning was beloofd. Ik toonde hem de informatie over de mannenslaapzaal en wees op het woord ‘airconditioning’. ‘Ja, maar het ís er ook wel. Het ziet er alleen niet uit zoals jij verwacht. Het is een ouderwets systeem dat niet goed zichtbaar is. (…)’ (Truc 1: zijn bewezen ongelijk negeren. Truc 2: een niet te controleren lang lulverhaal ophangen.) The Incredible Bullshitting Man, zoals ik hem in gedachten doopte (naar een scène uit het televisieprogramma Alas, Smith [e-38] Jones), verdween weer, onverrichterzake. Ik had eerder met moeite een supermarkt gevonden en eten gekocht, maar ik had deze avond geen honger, alleen dorst. In de nacht sliep ik met mijn capsule wijd open.
De hitte in dit hotel eiste zijn tol: ik kreeg opnieuw last van buikloop. Gelukkig had ik nog pillen van mijn vorige verblijf in Kazachstan. Het was nu koeler en ik kon douchen. Daarna wachtte me een verrassing: mijn capsuledeur werd door iets in de capsule geblokkeerd en ging nog maar enkele decimeters open. De helft van mijn uitrusting bevond zich nog in de capsule. De vorige dag had ik bij de receptie te maken gehad met een ongeduldige, onnozele jongen en een humeurig dik mens, maar nu zat er een vriendelijk meisje dat Engels sprak. Gelukkig was ze tenger genoeg om door de nauwe doorgang in de capsule te kruipen om daar tegen het blokkerende capsuleonderdeel te duwen en de deur te openen. Ik kon dit hotel gaan verlaten. (P.S. Mijn officiële registratie - een verantwoordelijkheid van het hotel en de hoofdreden van mijn verblijf hier - is hoogstwaarschijnlijk nooit uitgevoerd. Voor de zekerheid had ik bij mijn entree alsnog gereserveerd via booking.com om een bewijs te hebben dat ik hier had overnacht, maar het hotel heeft achteraf booking.com laten weten dat ik niet op ben komen dagen.)
Ik bevoorraadde me voor een lange nieuwe tocht en bezocht opnieuw de fietsenzaak die ik gisteren als eerste aandeed. Ik had contact gehad met Bike4Travel, mijn vertrouwde fietsenzaak in Rotterdam, en zij hadden me geadviseerd om niet door te rijden met mijn niet goed bevestigde achterdrager.Als de schroefdraad in het frame niet meer bruikbaar was, wat het geval was, kon de drager na het boren van een gat ook gemonteerd worden op een aluminium plaat die zich aan de linkerkant bevond. De taak was echter te complex voor deze fietsenzaak en ik werd verwezen naar een andere fietsenzaak, Velo Master, die toevallig mijn tweede keus was. Tegen enen was ik er en om kwart voor zeven liep ik weer naar buiten. Ik had nog niet eens geluncht. Mijn drager was naar wens bevestigd, mijn trapas vervangen en ik had nu een grote verzameling reserveonderdelen voor de maandenlange tocht door Mongolië en China.
Astana is overigens een mooie, nette stad. Een van de mooie aspecten van het reizen is dat je soms op beschavingen stuit. Het had zullen regenen, maar het was de hele dag droog geweest en zo’n 22°C. Ik reed een bos in, niet ver van het vliegveld. Ik had in de tent mijn eetlust weer terug en at haring en bonen. Het was goed om weer onderweg te zijn. In de nacht werd ik verrast. Half slapend liet ik wat lichaamsgas passeren. Dit was echter een bijzonder gas: het betrof hier een vlóéibaar gas. Een straal ‘golden brown’ – van een ander soort dan waarover The Stranglers zingen – spoot naar buiten. Ik was meteen goed wakker en probeerde de schade te beperken, maar slaagde erin mijn onderbroek, slaapzak, slaapmat en linkerhand te bezoedelen. Gelukkig was dit de start van mijn tocht en kon ik over een week of drie alweer douchen. Ik kon me zo gauw geen grotere misère voorstellen. Toch kon het nog erger. Toen ik met papieren zakdoekjes en water de meeste schade had tenietgedaan, voelde ik dat de evacuatie nog niet voltooid was. Ik mocht naar buiten voor een nieuwe golf, en buiten… wachtte me het vochtige, zomerse muggenbos. Het was hier net Zweden. Ik vroeg aan het opperwezen: ‘Yo, kan de ellendegraad een tandje omlaag?’ Maar er zou de volgende ochtend nog meer volgen.
Ik ging de weg op maar merkte dat mijn banden wel wat lucht konden gebruiken. Ik pompte de achterband op. Ik liep naar mijn voorband en toen donderde de fiets om. Dat verbaasde me, maar niet meer toen ik de oorzaak zag. Ik wist al maanden dat mijn Pletscher Esge-standaard ieder moment kon breken. Er zat speling in, speling die ik niet kon verhelpen, waardoor de fiets nooit stabiel stond. Altijd moest ik ‘m voorzichtig neerzetten, soms met een steen onder de standaard, terwijl deze standaard in het verleden oersterk was. Ik deed er normaal gesproken anderhalf jaar mee. En nu? Nog geen zes maanden. Ik mocht nu maandenlang zonder standaard reizen, want degelijke standaarden vind je onderweg niet. Die vind je, zo blijkt nu, zelfs niet meer in Nederland.
Waar ging ik naartoe? Ik ging op weg naar grenspost Bakhty. Daarvoor moest ik een grote omweg maken via Pavlodar in het noordoosten. De wegen lagen nu eenmaal niet anders. Een bijkomend probleem is dat menige weg in Kazachstan in de afgelopen jaren tot snelweg is gepromoveerd. Het is daar nu verboden te fietsen. Ik moest nu ook met een omweg naar Pavlodar, via Karagandy in het zuidoosten. Om het nog leuker te maken was ook de hoofdweg naar Karagandy, waarop ik in 2016 al eens reed, een snelweg geworden, dus moest ik via een omweg naar Karagandy. Hemelsbreed bedroeg de afstand naar Bakhty 1100 kilometer, met de auto ruim 1400 kilometer en met de fiets ruim 1800 kilometer. Een leuk klusje. De hitte van mijn stedelijke hotel lag ver achter me; het was ideaal fietsweer en het incidentele buitje deerde me niet. Om me heen zag ik landbouw en steppes. Een stier trachtte een stier te dekken, maar nadat ik met mijn ogen geknipperd had was het evenement voorbij. Ik vond het al bijzonder om één stier te zien. In Nederland overkwam me dat nooit; daar komen stieren bijna alleen voor als kalfsvlees. Aan het eind van de dag kampeerde ik op een mooie stek onder bomen vol lawaaiige kraaien. Ze werden stil toen het donker werd.
Rond lunchtijd ging ik een nederzetting in om energydrinks te scoren. Ik mocht lang zoeken, maar vond ze wel. Ik kon ze goed gebruiken want de weg ging op en neer en bij elkaar klom ik honderden meters, en later kwam ik op gravel te rijden. Naast deze geleende energie was er een geleidelijke terugkeer van kracht, conditie en spirit bij deze ‘Nederlandse’ temperaturen. Na een nacht in een tussen akkers gelegen klein bos fietste ik naar de stad Temirtau, vulde mijn voorraad voedsel aan en lunchte in een park. Ik ging een gok wagen: ik ging niet verder naar Karagandy, maar in plaats daarvan binnendoor naar mijn vervolgroute. Op mijn kaart was een stroom te zien met daarover een brug. Die brug moest er echt zijn, en bruikbaar zijn, anders wachtte me een forse omweg. Ik reed door een industriegebied, een soort Maasvlakte, en door een lange leegte. Uiteindelijk kwam ik uit bij twee bruggen: een nieuwe, die nog niet af was, en een oude voetgangersbrug die nog solide genoeg was om met de fiets overheen te gaan. Dat was een opluchting. Na Botakara nam ik de afslag in de richting van Pavlodar. Zojuist was het nog te druk, nu was ik alleen. De avondzon scheen over het gele land en de heuvels op de achtergrond. Ik reed met muziek op. Het was geweldig. Ik zat goed in mijn vel. Ik raakte echt in vorm, mijn ingewanden leken zich normaler te gaan gedragen en het plezier en de motivatie waren volop terug. Het was een goede keus geweest om mijn tocht noordelijker voort te zetten. Om half acht zette ik mijn tent op in de steppe.
In de nederzetting Kernei ging ik tegen twaalven op zoek naar een winkel voor mijn energyshot, maar bedacht me en stopte deze dag tijdig mijn missie. Ik had onlangs opnieuw geleerd hoe zoiets in zijn werk gaat. Eerst zou ik een mens moeten zien te vinden, wat nogal een opdracht was in dit soort spookdorpen, en daarna zou ik hem of haar moeten zien te bewegen mij naar de persoon te brengen die de sleutel had van de schuur, kelder of grot waar zich een plank met wat dranken en etenswaren bevond. Ik wilde geen uur opofferen aan twee blikken energydrink. Ik reed anderhalve kilometer terug naar de hoofdweg en lunchte langs de kant. Halverwege de middag werd ik verrast door de aanwezigheid van een restaurant met daarnaast twee yurts. Buiten stonden blikken energydrink uitgestald. Ik kon alsnog mijn shot krijgen. Eenmaal weer onderweg gaf een Aziatisch stel me een tasje groenten – wortel, tomaten en komkommertjes – en brood. ’s Avonds kampeerde ik in de steppe en moest een sweater aantrekken tegen de kou. ’s Nachts werd ik wakker door een vreemde chemische lucht, een soort zurige verflucht. Ik stond hier in het niets; waar kwam die lucht in godsnaam vandaan? Later zou ik die geur opnieuw ruiken; het zou de geur blijken te zijn die vrijkwam bij het verhitten van teer voor wegonderhoud. Ik stopte oordoppen in mijn neus en sliep verder.
Met nog geen 15°C op mijn fietscomputer deed ik toch maar eens een (regen)jas aan. Ik koerste af op de snelweg naar Pavlodar en nam nu een alternatieve route. Een man waarschuwde me: ik moest een andere weg nemen. Het was niet duidelijk waarom, en de enige andere weg was de snelweg, waarop ik niet mocht rijden. De dag liep op zijn einde en ik was ongeduldig. De man had veel te veel tijd nodig om zijn punt duidelijk te maken. Zo belde hij iemand op die ook maar drie woorden Engels kende: ‘Road is….. Other road!’ Ik verontschuldigde mezelf en reed acht kilometer door, tot vlak voor het dorp Kudaikol. In de avond keek ik op de kaart. Ik zag dat er een brug was op veertig kilometer. Als die brug ontbrak moest ik veertig plus acht kilometer terug en was ik een dag kwijt. Het risico was te groot. Ik had gezien dat de man een plattelandsweg ingeslagen was; waarschijnlijk was hij hier goed bekend. Hij verkocht vast geen lulkoek. Morgen ging ik omkeren.
Ik nam de snelweg. Aan niets was te merken dat dit géén snelweg was. Ik zag groene borden, het snelwegicoon, gladde wegen, snel verkeer en vangrails. Ik was volslagen illegaal bezig. Door het goede asfalt haalde ik een snelheid van 30 km/u en op deze manier was het traject in 16 minuten voorbij. Ik had geluk, er was geen politie. En zo kwam ik terecht op de lange, mooie, rustige weg naar Aksu. Ik had wilde natuur om me heen maar ook velden met zonnebloemen en koolzaad. Na 54 kilometer moest ik de brug passeren die mijn huidige weg met mijn weg van gisteren/vanochtend verbond. Ik ging eens kijken. De brug was er, maar tussen mij en de brug was een afgesloten hek. Ik had eroverheen kunnen klimmen, maar was er aan de andere kant ook een hek? Voorbij de brug was slechts een kort stuk van een paadje te zien. Ik kreeg het idee dat ik een juist besluit had genomen. Dank u, meneer van gisteren. Ook de man die me korte tijd later overlaadde met voedsel bedankte ik. Enthousiast belde hij zijn vrouw, die Engels sprak, en er volgde een korte videobelsessie. Meer voedsel kocht ik in Aksu, in een winkelcentrum. Buiten dat winkelcentrum hoorde ik weer die typische reclameteksten uit speakers die ik al vanaf Aral in steden hoorde, het lokale equivalent van “Ga nú, en krijg tijdelijk gratis korting voor maar 3,95! Kom langs en profiteer alleen deze week van uniek actievoordeel en speciale voordeelacties!’
Ik kon nu via een directe weg zuidwaarts naar Semey, maar vertrouwde de militaire zone en de ondergrondse nucleaire testbases niet die op deze route lagen. Kon ik daarlangs? Was er straling? Ik ging het er niet op wagen. Ik nam een indirecte route. Ik reed 19 kilometer noordwaarts, daarna eenzelfde afstand oostwaarts over meerdere rivieren heen, en toen zuidwaarts, waarmee de stad Pavlodar, die ik had geschampt, in één keer achter me lag. Ik reed door tot er 144 kilometers op de teller stonden. Sinds de laatste uitputting tijdens mijn vorige verblijf in Kazachstan reed ik niet meer zo’n grote afstand op één dag. Ik was blij dat ik nu eindelijk, na een week, alleen nog de hoofdwegen hoefde te nemen en geen omwegen meer. Ik had nog 927 kilometer asfalt te gaan naar China. De tent kwam in een bescheiden stuk bebossing te staan, aan de rand van een stukje savanne.
Mijn achterband, die tot Georgië mijn voorband was geweest, liep op zijn einde. Er was een bolling zichtbaar bij de velg en dus kon ik een uitscheuring verwachten. Ik kon nog wel de dag voltooien, met maar liefst 162 kilometer op de teller. Ik eindigde de dag in een fraai natuurgebied, met bos en savanne, veel grootser dan de vorige avond. Ik had in het laatste licht een mooi uitzicht over die savanne. Achter me was er de schemering boven het lage bos, met een volle maan. Het was fantastisch.
Ik legde een verse Kenda-buitenband om het wiel. Kenda is wat je koopt als er geen westers merk voorradig is, en dat was het geval geweest in Astana. Rond het middaguur at ik een groot bord pasta in een restaurant. Ik begon de indruk te krijgen dat ik gemeden werd; het was dan ook al negen dagen geleden dat ik gedoucht had. Dit ging mijn laatste restaurant zijn. Ik reed een mooi traject langs vele bossen en ontmoette vrijgevige mensen: ik kreeg drie donaties op rij. Twee enigszins vreemde jonge snuiters (ze spuugden veel en lieten me wachten tot een telefoontje afgehandeld was) gaven me vijfduizend tenge (dik acht euro), een man en zijn zoontjes gaven me een zak broodjes met aardappelvulling en een vrachtwagenchauffeur voorzag me van een energydrink.
Ik herinnerde me ineens dat ik ook papieren wegenkaarten bij me had, van China en Mongolië. In de tent bekeek ik ze. Wat heerlijk overzichtelijk! Zonder eindeloos in- en uitzoomen zag ik in één keer de routes, woestijnen en hoogtelijnen. De Chinese kaart was wel incompleet, want Chinezen bouwen sneller wegen dan kaartenmakers kunnen bijhouden.
In Semey kocht ik twee nieuwe reservebanden (wederom Kenda); mijn voorband had weinig profiel meer en ik wilde daarnaast nog een extra band hebben. Ik ruilde de bossen weer in voor de steppe. Ik werd zweteriger en dorstiger; ik leek een andere klimaatzone bereikt te hebben (ik gok op ‘steppeklimaat’). Van een groep dolle vrouwen van middelbare leeftijd kreeg ik een originele gift: een grote goudkleurige spaarpot. Ik weigerde beleefd, maar accepteerde wel een aangeboden bruine boterham met worst en een bekertje jus d’orange. De volgende dag kocht ik in een geïsoleerd gelegen restaurant mijn energydrinks, maar hield me aan mijn voornemen en at buiten uit blik, op een houten bank. Prompt gaven meerdere mensen me geld om binnen te kunnen eten. Onderweg kreeg ik opnieuw een bijzondere gift: zelfbereide paddenstoelen en gekookte dumplings. De man in kwestie waarschuwde me voor dodelijke spinnen: ‘Na een beet heb je een half uur om een medische post te bereiken. Lukt dat niet dan sterf je.’ Gelukkig had ik een klein beetje kennis op dit gebied en wist dat het hoogst zeldzaam is, om niet te zeggen goeddeels onmogelijk, dat een spin een gezonde, volwassen mens doodt. Ik reed 137 kilometer deze dag, en wat resteerde was exact 300 kilometer naar China. Het was een vreemd idee dat ik daar bijna was, ondanks dat ik er al weken had zullen zijn, via Kirgizië.
In een met hekken omheind park in Ayagöz, een alleraardigste stad, lunchte ik in een hoek aan een tafel. Twee jongens bevonden zich op enige afstand en één stak zijn middelvinger op in mijn richting. Dat was ongebruikelijk in dit land. Maar spoedig kwam de aap uit de mouw. Het had niets met mij te maken. Twee meisjes passeerden me en één beantwoordde het gebaar van zojuist met een identiek gebaar. Het was eenvoudigweg baltsgedrag. Omdat dit een vroege lunch was permitteerde ik mezelf halverwege de middag een derde Gorilla, maar lag wakker in de nacht. Misschien moest ik niet te licht denken over die energydrinks. Bij een teveel aan koffie kon ik in de ochtend meestal nog wat slaap inhalen, maar zelfs dat lukte me nu niet. Wat ook mee ging tellen was de toenemende warmte nu ik steeds zuidelijker kwam: eenmaal weer fietsend stond er 38,5°C op de teller. Een dag later bereikte ik de top van een bescheiden klim en het was ronduit surrealistisch om uitzicht te hebben over de vertrouwde steppe en daarachter… wolkenkrabbers. Daar lag China. Ik reed naar grensplaats Bakhty en stuitte daarna direct op een slagboom en militairen. Ik mocht niet op de fiets verder; ik moest een bus nemen. Ik had China nog niet eens bereikt of er dreigde al een gat in mijn route naar Xining te vallen. Men was onvermurwbaar. Ik raadpleegde mijn telefoon. Ik mocht 243 kilometer gaan fietsen naar Dostyk, de volgende grensplaats. Ik keerde om. Er zou zo goed als niets langs mijn nieuwe route liggen. Ik moest eerst terug naar Makanshi, geld en voedsel inslaan en daarna dik 200 kilometer over een weg van onbekende kwaliteit gaan fietsen. Voor deze dag zat er niet meer in dan een terugkeer naar mijn slaapplaats van vanochtend. Toen ik daar was wachtte me een nieuwe vrijwel slapeloze nacht, de tweede in drie etmalen, en dat terwijl ik me, vroeg op de dag, beperkt had tot twee energydrinks. Het was genoeg geweest. Ik ging afscheid nemen van dat dubieuze goedje.
Voor ik de afslag naar het zuiden ging nemen reed ik eerst tien kilometer rechtdoor naar Makanshi en terug. Met vollere tassen en portemonnee fietste ik vervolgens een mooie, lege, dorre wereld in. Ik eindigde de dag op een prachtige plek, onder twee reusachtige bomen. Mijn nieuwe grensovergang lag nu op 110 kilometer. Zou ik China in een dag – een vrijdag – kunnen bereiken? Was er een weekendsluiting? Moest ik alles op alles stellen om tijdig aan te komen? Het lot hielp een handje: ik was al om vier uur wakker. Ik ging een poging wagen. Ik had ook niet veel langer kunnen slapen, want er gebeurde iets vreemds. De vredige ochtend werd verstoord. Snel naderde er een woeste storm. Een haring schoot los. Gehaast zette ik alle haringen vast, dook de tent in om alsnog regenkleding aan te trekken en zette daarna ook de scheerlijnen vast. Eenmaal weer binnen was de storm voorbij. Tot stof vergane paardenpoep was in mijn tent gewaaid. Toen ik weer fietste zag ik paarden draven. Wat een vrijheid hadden dieren hier. Als ik in Nederland paarden en vooral pony’s zag in die treurige modderige weitjes, zag ik ze vaak staan met een blik naar de grond die hun gedachten verraadde: ‘Kill me’. Hier lééfden paarden, net als koeien en de sporadische kamelen, die ik ook weer tweemaal had gezien sinds mijn rentree in Kazachstan. Ik reeg de kilometers aaneen en kwam bij een spoorwegovergang bij een meer. Na de overgang was het gedaan met de goede weg. Ik mocht acht kilometer fietsen over een puintraject - langs het meer en naar de weg die me naar de grens zou leiden. De omgeving was prachtig: woestijnachtig, ondanks het meer. De grillige bergen om me heen maakten het beeld anders dan voorheen, toen er hooguit glooiende heuvels waren. De puinweg naar de T-splitsing leek vlak maar was een venijnige helling. Eenmaal boven vond ik niet voor het eerst een dooie mus: een wc-gebouw met veel beloofde voorzieningen (winkel, babyverschoningsruimte), maar desondanks volledig ontruimd. Ik lunchte aan een picknicktafel. De weg naar Dostyk kende ellenlange lichte stijgingen – een zwaar traject. Dostyk was een langgerekte plaats, of eigenlijk leek dat zo door de vele containers op en rond het spoor en door de industrie. Ik liet deze plaats liggen en ging een poging wagen om de grens over te komen, al was het al vijf uur geweest en in China drie uur(!) later. Aangekomen bij de Kazachse grenspost kreeg ik van een militair weer dat vreselijke bericht. Fietsen naar de Chinese grens was niet toegestaan. Maar deze militair was erg geduldig en bleef zinnen voor me vertalen. Khorgas, de zuidelijkste grenspost in de rij van vier, was de enige grenspost waar fietsen toegestaan was, zo liet hij weten. Ik liet zien dat dat een omweg van 789 kilometer betekende. Het klonk als een uitdaging - ik had nog tien dagen - maar wel een die ik nog steeds liever vermeed. De militair toonde bezorgdheid. Ik kon het beste in Dostyk overnachten; het zou slecht weer worden. Ik was aanvankelijk eerder gedreven om nog vlot twintig kilometer af te leggen, maar dacht daarna aan mijn gebrek aan stroom en schone kleding. Misschien kon ik beter snel iets wassen en stroom laden en dan zonder verdere hotelovernachting naar Khorgas rijden. Na meer twijfel en bezorgdheid bij de militair maande hij me mee te lopen. Hij haalde er een hogere in rang bij. Ik kreeg nu alsnog een speciale behandeling. Het leek nu echt te gaan gebeuren. Ik leek nu echt fietsend China te gaan bereiken. De mannen hielden een korte bagagecontrole, mijn paspoort werd afgestempeld en ik mocht de vijf kilometer naar de grens fietsen. Eenmaal daar, na een rit tussen hekken met rollen scheermesdraad, kwam ik opnieuw bij een militair. Stukje bij beetje werd een heel ambtelijk apparaat bijeengetrommeld om mijn grensovergang mogelijk te maken; behalve vrachtverkeer, dat aan een enkel loket genoeg had, was er niemand meer die de grens nog passeerde. Ik mocht achter een auto aan rijden, naar een gebouw. Ik kon plaatsnemen op een stoel en kreeg een flesje koud water. Om me heen was het een komen en gaan van beambten. Mijn paspoort werd minutieus onderzocht en besproken. Daarna kon mijn bagage door de scanner en kon ik langs het loket alwaar ik een stempel kreeg, maar niet voordat er een gezichtsscan en vingerafdrukken waren genomen, met een geautomatiseerde Nederlandse gesproken instructie (“Plaats de vier vingers van uw linkerhand op het scherm”). Vier man hielden zich bezig met de controle van mijn bagage. Ze bladerden mijn boeken door en fotografeerden de kaften. Iedereen was vriendelijk. Uiteindelijk mocht ik mijn tassen inpakken en weer aan de fiets hangen. Ik was vrij om China in te gaan. In gedachten deed ik een vreugdedans. Direct na de grens lag de stad Alashankou. Ik reed door de brede straten geflankeerd door goudkleurige lantaarnpalen en rode symbolen, wat mijn omgeving een onmiskenbaar Chinees karakter gaf. Ik vond een geldautomaat en een winkel waar ik water en noodles kon kopen. Het nader onderzoeken van al dat wonderlijke Chinese voedsel dat ik zag bewaarde ik voor later. Het was inmiddels donker en de straten waren vol mensen, terrassen en neonverlichting. De mensen waren zeer open en met hun hulp vond ik vrij gemakkelijk een hotel dat bij mijn budget paste, sterker nog: ik betaalde maar negen euro voor een kamer met airco en eigen badkamer. Ik had aanvankelijk mijn meerdaagse stop verderop in China gepland, maar de rit vanaf Astana had lang genoeg geduurd. De meisjes achter de balie waren zeer behulpzaam. Met wat Engels en vertaalprogramma’s kwamen we overal uit. In mijn kamer dronk ik drie mokken koffie en meldde mijn aankomst bij het thuisfront via Messenger. Ik kreeg alleen het bericht niet verzonden. Toen realiseerde ik me dat Messenger, net als Facebook, niet werkt in China. Ik wilde een VPN-verbinding leggen maar ook die weigerde dienst. Later zou ik ontdekken dat ook X, Google, YouTube, Wikipedia en nieuwssites hier niet toegankelijk waren. Zelfs naar updates van Osmand kon ik fluiten (Maps.me stuit daarentegen niet op bezwaren van de Chinese overheid). Het was niet erg. Ik kon voorlopig wel zonder. Zo kon ik ook alvast wennen aan een bestaan zonder internet, een stap die ik mogelijk ooit zal moeten nemen indien internetgebruik niet meer mogelijk is zonder in te loggen met een digitale identiteit, iets waar ik principieel op tegen ben.
Het was vlot laat, zeker naar Chinese begrippen: het was zomaar half vier. Probleemloos viel ik in slaap na deze lange, enerverende dag. Dat kon zelfs het recente cafeïnegebruik niet verhinderen.
N.B. 1 Van de onderstaande lijstjes zijn er drie gewijzigd. Ten eerste verbleef ik in totaal 14 dagen in Osh (Langste verblijf stad, 5e plaats). Ten tweede reed ik op 17 dagen achtereen meer dan honderd kilometer (Langste onafgebroken reeks dagafstanden >= 100 km, 2e plaats). Ten derde kampeerde ik 17 keer op rij in het wild (Langste onafgebroken reeks wildkampeernachten, 10e plaats).
N.B. 2 Dit verhaal is weliswaar lang, maar nog altijd 20 woorden korter dan mijn langste verhaal ‘De verantwoorde rijstijl van ongewervelde dieren’ (7082 woorden).
N.B. 3 Mijn verblijfplaats Alashankou komt niet voor in de keuzelijst van Waarbenjij.nu. Ik kies als locatie daarom Kuytun, dat nog tweeënhalve dag fietsen vergt.
N.B. 4 Mijn boek ‘Vinnig meppen met een bos tulpen’, over de eerste twee jaar van mijn fietsleven, is bij de boekhandels verkrijgbaar, of tegen gereduceerd tarief bij:
https://www.boekenbestellen.nl/boek/vinnigmeppen
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-02-16 15:41:14
[totalVisitorCount] => 347721
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 783
[author] => Richard van Dijke
[cityName] => Kuytun
[travelId] => 530429
[travelTitle] => Een wereldfietser heeft negen levens (deel 2)
[travelTitleSlugified] => een-wereldfietser-heeft-negen-levens-deel-2
[dateDepart] => 2025-02-11
[dateReturn] => 9999-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 5
[goalName] => Een wereldreis
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/235/752_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/383/868_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => het-unieke-actievoordeel-van-nederlands-weer
)
[6] => stdClass Object
(
[reportId] => 5105556
[userId] => 463866
[countryId] => 41
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2024-12-30
[photoRevision] => 0
[title] => Vliegreis
[message] => Inchecken Schiphol duurde een eeuwigheid. Weer gezeik met m'n visum, Australische ambassade moest weer gecontact worden en uiteindelijk mocht ik toch gaan vliegen. Noxx zijn motor mocht los het vliegtuig in maar moest wel bij de gate afgegeven worden, prima! Groot vliegtuig maar een oude kist, weinig ruimte en slecht eten. Een gemiddelde man zou hier niet op kunnen leven zo weinig was het. Wij hadden wel wat chips en koekjes mee maar Noxx was dat al gauw zat. Stewardess vroeg Noxx wat hij wilde eten chicken or beef? Nee sushi zei Noxx.[e-1f605] Gelukkig sliep hij 9 van de 11uur durende vlucht.
Eenmaal in Shanghai nergens die motor te vinden natuurlijk. En we mochten de transferruimte niet uit om naar de bagage banden te gaan om daar te kijken of die motor er zou zijn. Toch stiekem de metro gepakt en illegaal naar de andere terminal gegaan.
Shanghai airport, saaie bedoeling. Wifi deed het niet en geen lekkere eettentjes, wel een Starbucks waar we 3x per uur wat gingen halen. We waren uiteraard de enige blanken blonde dus werden 7uur lang aangestaard. Zelfs Noxx begon dit op te vallen. Na deze lange zit, onze laatste vliegreis om nog eens even lekker lang te gaan zitten. Ik heb geen kont meer over. Noxx sliep weer 9 van de 11uur. Halverwege kreeg Noxx zoals gewoonlijk een gigantische bloedneus, we zaten helemaal onder en het gangpad ook. Nou goed dat brak de reis even door midden een beetje sensatie konden we wel gebruiken.
Goeie rustige vlucht verder. Ik mocht zowaar in 1x doorlopen bij de douane. Gelijk door naar de bagage banden voor onze koffer. En erna maar opzoek gegaan naar die motor van noxx. Bij de "lost and found" stond me daar een rij, dus dacht gelijk al daar gaan we niet heen je krijgt wel een nieuwe motor. Maar noxx is zeer gehecht aan die motor en bereidde mij al voor dat als we hem niet zouden vinden hij heel verdrietig zou zijn, en papa en youki ook (goed dreigement).
Super raar ineens in de verte zag ik een fel geel iets in m'n ooghoek ergens op een "big bagage" band. Dat zal toch niet die motor van Noxx zijn? Ja hoor!! Thank god dat scheelt me een vermoeid hongerig en jankend kind. Helemaal blij en trots scheurde hij over de airport van Brisbane.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10301
[pictureCount] => 6
[visitorCount] => 286
[author] => Noxx
[cityName] => Sjanghai
[travelId] => 530294
[travelTitle] => Australië 2024-2025
[travelTitleSlugified] => australie-2024-2025
[dateDepart] => 2024-12-29
[dateReturn] => 2025-01-26
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/202/100_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => vliegreis
)
[7] => stdClass Object
(
[reportId] => 5096558
[userId] => 442257
[countryId] => 41
[username] => jaccika23
[datePublication] => 2023-08-28
[photoRevision] => 0
[title] => Advantages and disadvantages of AC stepper motor
[message] =>
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2023-08-28 08:38:15
[totalVisitorCount] => 2371
[pictureCount] => 1
[visitorCount] => 809
[author] => jaccika23
[cityName] => Sichuan
[travelId] => 529105
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2023-08-28
[dateReturn] => 2023-12-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/137/033_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/442/257_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => advantages-and-disadvantages-of-ac-stepper-motor
)
[8] => stdClass Object
(
[reportId] => 5093346
[userId] => 59208
[countryId] => 41
[username] => annemiekkamphuis
[datePublication] => 2023-05-19
[photoRevision] => 268
[title] => Yigè tèshū de guójiā
[message] => (Een bijzonder land)
Vanuit Hefei namen we eergisteren de hogesnelheidstrein terug naar Shanghai, waarvoor we keurig op tijd door een chauffeur werden opgehaald. Hij reed naar het station en reed daar de parkeergarage in waar wat afzethekken stonden om mensen naar een lagere verdieping te sturen. Dat beviel blijkbaar niet, want hij stapte uit, zette zo’n bord opzij en reed tot vlakbij de ingang – tot onze hilariteit. Hahaha, geniaal! En het ophalen van onze treinkaartjes ging op dezelfde manier. Er stond wel een man of tien voor dat loket te wachten, waar hij even vooraan sloot, met iets op zijn telefoon zwaaide en vervolgens onmiddellijk geholpen werd. Daar moesten we ook wel om lachen, een heel bijzondere ervaring op deze manier! En geen klachten over het niet hoeven wachten natuurlijk :-). In de deze keer peutervrije trein konden we nu mooi rustig zitten, een beetje naar buiten kijken om het in de mist gehulde landschap te zien, en we hebben ons verbaasd over de snelheid waarmee degene naast ons zo’n Rubikspuzzel aan het oplossen was, want dat ging me in een hoog tempo! Hij zei dat hij er ‘niet zo snel’ in was en daar wel een minuut voor nodig had. Nou, dat doen wij hem dus lang niet na!
Eenmaal in Shanghai was het of spitsuur of was er een andere reden dat er niet al teveel taxi’s waren, waardoor iemand met een megafoontje iets stond om te roepen en veel mensen dan maar met de metro leken te gaan. Wij en nog een andere westerling wisten niet ervan te denken en zijn maar in de rij blijven staan, wat wel een uurtje geduurd heeft! Nou had het bedrijf dat Danko in Shanghai ging bezoeken aangeboden een chauffeur te sturen, en vonden wij dat we ook prima in staat waren zelf een taxi te nemen. We hebben nu dus geleerd dat je zo’n aanbod niet afslaat, hahaha! Onderweg naar het hotel bleek het autorijden in Shanghai veel westerser is dan in Hefei. Net alsof men daar in een wereldstad als Shanghai langer ervaring mee heeft dan in een provinciestad zoals Hefei waar al die ontwikkelingen misschien pas veel recenter zijn voor veel mensen? Eenmaal in ons hotel bleek dat zo hoog dat het volkomen in de wolken stond en we geen enkel uitzicht hadden, waardoor we dan weer wel makkelijk terecht konden in één van de restaurants die normaal gesproken volgeboekt zijn.
Gistermorgen was de bewolking opgetrokken en werden we wakker met een indrukwekkend uitzicht over de stad, gehuld in een net zo indrukwekkende hoeveelheid smog. Danko had een dag vrij, dus na het ontbijt zijn we eens gaan bedenken wat we zouden willen gaan bekijken, want hoe dan ook had ik er echt totaal niet aan gedacht om dat van tevoren een beetje uit te zoeken. Isabel had al gezegd dat Yuyuan Gardens leuk was, en zelf vond ik nog de Jade Buddha Temple – die we vervolgens te ver weg vonden. Als we één dag samen te besteden hadden wilden we liever niet in totaal een uur met de metro onder de grond doorbrengen!
Danko had ontdekt dat er een soort voetgangerstunnel met een treintje was vanaf de Oriental Pearl Tower, dus daar zijn we als eerste naartoe gelopen. Daar bleek dat het internet ook niet alles weet en we net op een andere plek moesten zijn, om met een soort treincabinetjes die over rails in een zeer kitscherig versierde tunnel naar de andere kant van de rivier te gaan. Als je het ziet als toeristenattractie dan is het niks waard, maar als vervoer kwam het ons wel prima uit! Onderweg door de stad viel ons wel de enorme hoeveelheid camera’s op, niet alleen op straat maar ook op de stoep! Men zal toch eens niet precies weten waar iedereen zich ten allen tijde bevindt? Aan de andere kant van het water kwamen we uit op de Bund, een promenade langs de rivier met een mooi uitzicht over de skyline van Pudong. Nadat we wat foto’s gemaakt hebben zijn we de winkelstraten ingelopen op zoek naar iets te eten, en dat was nog lastig als je graag iets van brood wilt eten. China is daarin duidelijk niet zo verwesterd als Japan en Zuid-Korea waar je echt makkelijk een bakker kunt vinden. Hier niet, en zo kwamen we uiteindelijk in een winkelcentrum bij een Starbucks uit (die zitten in Shanghai dan weer wel overal..). Na het eten gingen we op weg naar Yuyuan Gardens, eerst een stukje door de stad, waarbij we net als in Hefei ook hier de scootertjes in grote getale voorbij zagen komen. Allemaal elektrisch, dus je hoort ze nauwelijks en je ruikt ze al helemaal niet!
Daarna was het eventjes een beetje zoeken om de ingang van de tuinen te vinden maar gelukkig had ik toevallig ergens gelezen dat dat middenin het gelijknamige winkelcentrum zit. Wat al leuk was om doorheen te lopen! Allemaal Chinese gebouwtjes met allemaal kleine winkeltjes, eettentjes, juweliers, souvenirs enzovoort. Eenmaal bij de kassa bleek je een identiteitsbewijs bij je te moeten hebben (natuurlijk!), waar we totaal niet over nagedacht hadden en die ik niet bij me had. Dat was wel jammer! Aan de andere kant was het begonnen te motregenen dus ook niet het beste weer ervoor, en zei Danko dat hij eigenlijk liever door de straatjes van het oude centrum wilde lopen. Dus dat zijn we gaan doen. Tenminste, we hebben een poging gedaan. Want wat we aantroffen waren allemaal oude gebouwen die dichtgetimmerd waren en waarvan de muren van de begane grond grijs geschilderd waren, en als onderdeel van een kunstfestival waren er overal allemaal plaatjes van katten. Als striptekeningen en in metershoge realistische afbeeldingen. Er liep ook toevallig een echte kat, en tot onze verwondering stonden binnen een mum van tijd een heleboel mensen dat beestje op de foto te zetten. Een stukje verderop waren nog meer mensen allemaal foto’s aan het maken van een meisje dat bij één van de plaatjes zat, en nog weer een stukje verderop vroeg iemand of hij een foto van mij mocht maken toen ik toevallig naast zo’n grote plaat van een kat stond. Tja, natuurlijk wel, en prompt sloten zich meer mensen aan. Of ik ook even naar het beest wilde kijken? Ik wist niet wat ik ervan moest denken, en ik snapte ook totaal niet wat me overkwam, hahaha! Toen ik me wel opgelaten genoeg voelde ben ik weer doorgelopen, anders waren ze nog langer blijven afdrukken denk ik!
We vonden het wel jammer dat je dus qua oorspronkelijke gebouwen niet meer zoveel kon zien, en het was ook wel jammer dat het ondertussen echt was begonnen te regenen. Danko kocht even ergens in een piepklein winkeltje een paraplu, en nadat we terug waren gelopen naar de Bund zijn we bij het eerste het beste hotel even iets gaan drinken. Wat het Ritz-Carlton bleek te zijn, waar ze de thee serveerden in wat eruit zag als een zilveren theepot en er ook iets te knabbelen bij het biertje werd gebracht. Daar konden we mooi even zitten! Met nog teruglopen naar het hotel en nog wat meer om ergens te eten ’s avonds hadden we ruim achttien kilometer in de benen, daar keken we zelf van op! Op weg van en naar het eten, en vanuit ons hotel hadden we ook nog wat mooie uitzichten op alle verlichte gebouwen. Sommige van die wolkenkrabbers zijn ’s avonds mooier om te zien dan overdag! Na een dagje door de stad lopen vonden we allebei dat Shanghai veel minder ver weg voelt dan Hefei, het is veel westerser (tenminste in het gedeelte dat wij ervan gezien hebben).
Vanmorgen stond de wekker iets vroeger, zodat Danko de tijd zou hebben om zijn bezoek aan een bedrijf hier een beetje voor te bereiden. Ik had daardoor mooi een uurtje om even krachttraining te doen, en daarna zijn we broodjes gaan kopen bij een bakker die we gisteren gevonden hadden. Het is er dus wel, je moet het alleen even weten te vinden! Daarna werd Danko opgehaald en nam ik een taxi naar Yuyuan Gardens, waar ik fijn ruim een uur rond heb gelopen. Het zijn mooi aangelegde tuinen die dateren uit de zestiende eeuw, met allerlei paviljoens in de bouwstijl van die tijd. Mooi om te zien! Er zijn een aantal vijvers, aangelegde rotspartijen, maar zonder kaart (want ik wilde absoluut Wechat niet op mijn telefoon zetten) wel een beetje een doolhof. Ik heb er op mijn gemakje doorheen gedwaald, tot ik het gevoel had dat ik het meeste wel had gezien. Het was wel grappig om behalve de tuinen ook mensen te kijken, en te zien hoe nog best veel mensen echt heel erg poseren om op de foto te gaan. Grappig! Toen ik klaar was lukte het een taxi terug te nemen naar het hotel, volgens mij dankzij het in het Chinees geschreven adres op de kamersleutel, haha!
Heel handig was het etentje waar we vanavond voor uitgenodigd waren in hetzelfde gebouw als ons hotel. We hebben nog een keer heerlijk gegeten en een gezellige avond gehad. We hebben net nog even onze benen gestrekt tussen de verlichte wolkenkrabbers en dan is onze reis naar China alweer bijna voorbij. Waar we begonnen met totaal niet te weten wat we ervan moesten verwachten hebben we een klein beetje een heel bijzonder land leren kennen, en zouden we graag wat meer tijd gehad hebben om er meer van te ervaren. Deze reis hadden we niet willen missen, en als het kan komen we ook graag nog een keer terug!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2006-08-08 08:16:21
[totalVisitorCount] => 330099
[pictureCount] => 10
[visitorCount] => 603
[author] => Annemiek
[cityName] => Pudong
[travelId] => 59208
[travelTitle] => Wonen in Colorado
[travelTitleSlugified] => wonen-in-colorado
[dateDepart] => 2005-05-04
[dateReturn] => 0000-00-00
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/115/931_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/059/208_50x50.jpg?r=268
[titleSlugified] => yige-teshu-de-guojia
)
[9] => stdClass Object
(
[reportId] => 5093246
[userId] => 59208
[countryId] => 41
[username] => annemiekkamphuis
[datePublication] => 2023-05-17
[photoRevision] => 268
[title] => Zhōngguó dì yī yìnxiàng
[message] => (Eerste indrukken van China)
Dat we er niet helemaal bij waren toen we vanuit Oxford naar Heathrow gereden waren bleek wel toen we de huurauto weer in gingen leveren, want we bleken bij de verkeerde verhuurmaatschappij te staan. Hahaha!! Dat was ons nou nog niet eerder gebeurd! Daar moesten we wel om lachen, net als de jongen die ons probeerde te helpen en daarna degene bij de uitgang. We zijn vervolgens maar naar de goede plek gereden waar we de auto wel in konden leveren, en dan de hele riedel van busje naar het vliegveld, inchecken en door de security. Nou had ik al gelezen dat ze met dat laatste op Heathrow pietepeuterig zijn (om het netjes te zeggen) en dat is inderdaad waar. Daarna hadden we even tijd om in de lounge te zitten voor we in konden stappen voor onze vlucht naar Shanghai. Niet dat ik me op dat moment ook nog maar enigszins bewust was van waar we naar op weg waren! Je weet het natuurlijk wel, maar dit is een gevalletje van teveel bestemmingen in te korte tijd denken we.
Ondanks de ruim twaalf uur vliegtijd waren we voor ons gevoel al snel in Shanghai, waar we vanuit het vliegtuig onze eerste blikken op de stad konden werpen – voor zover zichtbaar door de smog. We vlogen recht over downtown en niet veel later konden we uitstappen en kwamen we in een vrij verlaten vliegveld terecht, waardoor we wel lekker snel door de douane waren en onze koffer ook direct al van de band kwam. We hebben even iets gegeten en vervolgens een taxi genomen naar het Hongqiao treinstation, vanwaar onze hogesnelheidstrein naar Hefei zou vertrekken. Dat hele een taxi nemen duurde even iets langer vanwege mensen die zeggen je wel even te helpen maar dan totaal ergens anders naartoe lopen dan staat aangegeven en naar ons gevoel proberen je voor een mooi prijsje (voor hen) op je bestemming te krijgen. Als je zelf de borden volgt blijk je op een hele andere plek direct in een taxi te kunnen stappen, zonder woekerprijzen :-). Na iets van een uurtje, en na ontelbare flatgebouwen, allerlei automerken waarvan we nog nooit gehoord hadden en keurig aangeplante en netjes gesnoeide groenstroken gezien te hebben waren we op het station. Waar bleek dat er een typefout in Danko’s paspoortnummer zat, waardoor zijn kaartje niet geldig was om mee te reizen. Tja... daar sta je dan, terwijl je geen Chinees spreekt en de mensen geen Engels! Gelukkig hadden we toegang tot de business lounge, waar we met horten en stoten per vertaalapp gecommuniceerd hebben met iemand van het personeel die ons probeerde te helpen. Iets waarvan wij zouden denken dat je het vrij makkelijk zou moeten kunnen corrigeren blijkt hier dan toch anders te werken, en zo terloops werd degene die ons hielp ook nog even afgeblaft door de persoon achter de ticketbalie. Daar stonden we allebei wel even van te kijken! Helemaal gelukkig had Danko het telefoonnummer van iemand van een bedrijf in Shanghai wat voor later in de week op de planning stond om te bezoeken, die we mochten bellen als we ergens hulp bij nodig zouden hebben. Zij kwam onmiddellijk naar het station, had ondertussen al de secretaresse van het instituut in Hefei gemaild die ons geholpen had de treinkaartjes te boeken, die de benodigde correctie al direct gedaan had. Op een zondag hè! Daarna hielp ze ons een paar broodjes te kopen voor in de trein, wees ons waar we ons perron op konden als het tijd was om in te stappen, en ging vervolgens op weg naar een ander treinstation in Shanghai omdat Arend vanaf dat station de trein zou nemen. Waar ze haar zondagmiddag dus voor gebruikte en waar we ons wel een beetje bezwaard over voelden, maar we hoorden later dat mensen hier niet per se al teveel een weekend hebben. Mensen werken hard en maken veel uren, waardoor iedereen veel werkt en veel uren maakt, waar men eigenlijk niet erg gelukkig mee is.
Voor de trein hadden we businessclass-stoelen geboekt, met het idee dat we dan rustig konden zitten, en inderdaad was het een apart stuk van de trein met luxe stoelen. Onze medereizigers waren twee vrouwen met een drukke tweejarige, die de hele reis totaan Hefei de boel luidruchtig op zijn kop gezet heeft (en volgens ons het woord ‘nee’ misschien nog wel nooit gehoord had?). Het is dat we niet van plan waren te slapen want dat had ook totaal niet gekund! Op het station in Hefei werden we opgewacht door een chauffeur die ons naar ons hotel bracht, waar we erg toe waren aan even opfrissen, even iets eten en naar bed!
Op maandag had Danko het zo geregeld dat hij pas aan het eind van de ochtend opgehaald werd, waardoor we niet vroeg op hoefden te staan en rustig even konden ontbijten. Daarna ben ik een stukje wezen wandelen, door Lvhzou Park naar Swan Lake. Daarvan kwam ik weer een beetje tot de wereld, al was het wel warm, ruim dertig graden om elf uur ’s ochtends! Dan loop je daar ineens, in het groen tussen de hoge flatgebouwen, aan totaal de andere kant van de wereld! Bij het meertje kon ik mooi even in een prieeltje aan de rand van het water in het briesje een beetje afkoelen, en daarna ben ik via de kortere weg teruggelopen naar het hotel. Ik heb in de lobby even iets gegeten, en daarna had ik precies genoeg tijd om even een beetje krachttraining te doen en een klein stukje te gaan hardlopen in de fitnessruimte van het hotel. En dat was me toch warm! We hebben ontdekt dat mensen het prettig vinden om een raam open te zetten, ook als dat betekent dat je de werking van de airco daarmee teniet doet. Ik was dan ook blij met de vochtige handdoekjes in de koelkast om een beetje af te koelen! Danko gaf ondertussen een praatje, en was onder de indruk van het fusie-instituut dat ze hier in een paar jaar tijd uit de grond gestampt hebben. Nou kun je (terecht) van allerlei dingen zeggen over China, maar je ziet wel dat dit een land is met ambities, en dat er dus flink aan de weg getimmerd komt om tot resultaten te komen. Dat gaat dan ook wel soms te snel en daardoor slordig (‘met de Chinese slag’ hebben we al wel op allerlei manieren gezien!) maar er wordt wel actie ondernomen.
’s Avonds waren we uitgenodigd om uit eten te gaan, en hebben we werkelijk heerlijk chinees gegeten. Er was van alles, het hele draaigedeelte van de tafel stond vol met gerechten van groentes en vis tot vlees en een soort Chinese pasta, er waren flinterdunne pannenkoekjes met ter plekke gesneden Pekingeend en als toetje fruit en een typisch lokaal soort van heel licht bladerdeeg met sesamzaad. Dat alles begeleid door veel geproost op de gasten want zo doen ze dat hier. Het was erg gezellig en erg leuk om zo wat Chinese gewoontes mee te maken!
Gisteren was voor Danko nog een werkdag, en ben ik ’s ochtends op pad geweest om te proberen ergens een ansichtkaart te kopen. Volgens de dames van het hotel zou dat moeten kunnen in het winkelcentrum vlakbij het hotel, volgens de dames van het winkelcentrum verkochten ze dat niet, maar heb ik alsnog langs flink wat winkels gelopen in de hoop iets te vinden, met de conclusie dat men dat hier niet (meer) kent. Ik kon nog net even een half uurtje hardlopen, en daarna werd ik opgehaald om met Danko en Arend mee te gaan om wat dingen te bekijken.
Wat ons ook al opviel toen we met de train Shanghai uitreden is dat de stad abrupt overgaat in platteland, een tussenvorm lijkt er niet te zijn. En zo reden we ineens door het groen, met af en toe wat gewone huizen, een riviertje waar mensen aan het vissen waren, en her en der wat plekken waar iets verbouwd werd. Als eerste gingen we naar de plek waar ze een kabelwikkelmachine hebben staan voor het soort kabels dat wij als bedrijf maken, en laat ik het maar zo omschrijven dat hier de industrieel uitgevoerde variant stond. Als men hier iets maakt dan wordt dat direct ook groot aangepakt! Daarna kregen we een korte rondleiding bij EAST, een experimentele supergeleidende kernfusiereactor, die het wereldrecord heeft voor langst bereikte stabiele plasmatoestand. De dag ervoor was die nog actief geweest, gisteren niet en dus mochten we de ruimte in waar het enorme apparaat staat, gevolgd door een kijkje in de controlekamer. Het is toch wel bijzonder dat je op zo’n plek even naar binnen mag! Als laatste werd gistermiddag de magneet die wij aan het instituut verkocht hebben getest, en had ik de keuze of ik daarbij wilde blijven of liever naar het hotel terug wilde, want dan kon ik gewoon gebracht en gehaald worden als het tijd was om uit eten te gaan. Luxe! En zo onderweg van en naar kun je dan mooi zien dat autorijden hier heel anders gaat dan wij gewend zijn. Veel rustiger, en met regelmatig getoeter om een ander te laten weten dat je ze gaat inhalen, want in hun dode hoek kijken doen mensen hier niet. Langzaam en voorzichtig van baan wisselende auto’s krijgen gewoon voorrang van hun medeweggebruikers en zo gaat dat niet tot nauwelijks in de spiegels kijken allemaal goed, haha! Er hangen trouwens ook ontzettend veel camera’s om het verkeer in de gaten te houden, inclusief flitslampen om elke auto telkens maar weer te registreren. Wat ons ook opviel is hoe ontzettend veel er gebouwd wordt. En dan niet één flatgebouw maar meteen een stuk of tien of vijftien tegelijkertijd, op ontzettend veel plekken tegelijkertijd. Hefei is blijkbaar in de afgelopen tien jaar wel verdrievoudigd in grootte, en al die flatgebouwen worden ‘gewoon alvast’ gebouwd, en dan komen er later wel mensen inwonen. Wat de ’s avonds totaal onverlichte gebouwen verklaard die we hadden gezien, want die zijn dus nog leeg.
Het avondeten gisteravond was nog een keer vorstelijk. Van allerlei gerechten kwamen op het draaiende middelste deel van de tafel te staan, een heel leuke manier om samen te eten! En net als de dag ervoor hadden ze gezorgd dat het niet scherp was zodat ik ook van bijna alles kon eten, super fijn! De mensen hier vonden we heel hartelijk en open en vriendelijk, of ze je nu verstaan of niet.
Het etentje kon meteen gebruikt worden om een goed gelukte magneettest te vieren, en het restaurant was dicht genoeg bij ons hotel dat we terug konden lopen. Onderweg kwamen we nog allerlei stalletjes met warm eten tegen, een leuk gezicht en dat is hoe een groter deel van de mensen eet zou je denken. Ons hotel stond wel duidelijk in een welvarend deel van de stad, vergeleken met sommige andere wijken waar we langs gereden zijn.
Vanmorgen werden we ongeveer wakker in de wolken, want het regende en in plaats van grijs vanwege de smog was het nu grijs vanwege de regen. We hebben net even ontbeten, alles weer ingepakt en dan worden we aan het begin van de middag opgehaald om naar het station gebracht te worden, waar de chauffeur dan ook even zal helpen om onze treinkaartjes af te halen. Zoals Danko al zei, er werd goed voor ons gezorgd de afgelopen paar dagen!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2006-08-08 08:16:21
[totalVisitorCount] => 330099
[pictureCount] => 10
[visitorCount] => 583
[author] => Annemiek
[cityName] => Hefei
[travelId] => 59208
[travelTitle] => Wonen in Colorado
[travelTitleSlugified] => wonen-in-colorado
[dateDepart] => 2005-05-04
[dateReturn] => 0000-00-00
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/115/310_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/059/208_50x50.jpg?r=268
[titleSlugified] => zhongguo-di-yi-yinxiang
)
[10] => stdClass Object
(
[reportId] => 5069470
[userId] => 439907
[countryId] => 41
[username] => JanWimAzie
[datePublication] => 2020-01-19
[photoRevision] => 3
[title] => Nansha - rijstterrassen Xinjie
[message] => Nansha - rijstterrassen Xinjie
Zondagmorgen12 januari eerst in Nansha de markt opgelopen. Als je voor het eerst zo'n markt oploopt dan ben je wel onder de indruk. Dat geldt met name voor de levende have. Kippen worden ter plekke geslacht. Ze krijgen een snee in de halsslagader en worden dan in grote blauwe ton gegooid. Later worden ze dan geplukt. Het stinkt er enorm, van die scherpe ammoniak lucht.
Meervallen liggen samen met van die grote padden in een bak en dat er onderling niet zachtzinnig aan toe. Zo zijn er nog wel meer dieren al of niet geslacht te bewonderen.
Verder val ik als Long John(GVR) nogal op, zodanig dat mensen met me op de foto willen.
Dat geeft veel hilariteit ook bij de omstanders.
Om 10.00 uur gingen met een taxi naar Xinjie (rijstterrassen). Het was nog een heel gedoe om op plek van bestemming te komen. We hadden 150 Yuan betaald om Xinjie te komen. Maar dat bleek uiteindelijk nog een heel eind naar Belinda Guesthouse. Dus onderhandelen over de prijs wat 100 Yuan extra kostte. Hij moest ook nogal zoeken. Avond ervoor weigerde we een taxi prijs via Belinda Guesthouse van 200 Yuan, hadden we achteraf beter kunnen doen. Dat was een broer van die Belinda. Overigens kwam Belinda helemaal niet opdagen voor de afgesproken excursie van 14.30u. Pas nadat ik haar belde zou de broer het doen. Maar dat bleek uiteindelijk alleen maar een taxi rit te zijn. Hij kon wel wat Engels maar van een excursie was geen sprake. Uiteindelijk hebben we de prachtige eeuwenoude aangelegde rijstterrassen van het Hani bevolking kunnen bewonderen. In combinatie met de zon, wolken en mist krijg je prachtige effecten. Vooral de volgende morgen toen wij boven de mist, wolken zaten met zonsopgang is het genieten.
Graag hadden we nog meer willen weten over het planten, oogsten, cultuur, etc.
We hebben de maandag daar nog heerlijk gewandeld in het zonnetje. Of het de mooiste van Azië weet ik niet, maar mooi zijn ze wel.
's Middags terug gegaan naar Nansha.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2019-12-28 16:39:51
[totalVisitorCount] => 14562
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 384
[author] => Jan hulkenberg
[cityName] => Xinjiezhen
[travelId] => 525025
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2020-01-04
[dateReturn] => 2020-03-07
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/china,xinjiezhen
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/439/907_50x50.jpg?r=3
[titleSlugified] => nansha-rijstterrassen-xinjie
)
[11] => stdClass Object
(
[reportId] => 5069469
[userId] => 439907
[countryId] => 41
[username] => JanWimAzie
[datePublication] => 2020-01-19
[photoRevision] => 3
[title] => fietsen door China van Kumning naar Nansha
[message] => Helaas is het Jan en Wim het nog niet gelukt om in China op deze site in te loggen. Toch wil ik jullie hun avonturen niet onthouden, vandaar alvast de eerste deel van hun fietstocht door China. Helaas zijn er nog geen foto's vanuit China gekomen, morgen steken ze de grens met Vietnam over en zullen de foto's volgen. hieronder lees je de belevenissen door de ogen van Jan:
Verslag Kumning naar Nansha
Soms plan je iets in en dan haalt de werkelijkheid je in. We kwamen woensdag 15 januari al aan in Hekou, maar mijn visum naar Vietnam ging pas 20 januari in. Dus onverbiddelijk werden we weer terug gestuurd naar China. Ons verhaal dat mijn vrouw ernstig ziek in het ziekenhuis lag had geen enkele invloed. Dus terug naar Hekou ipv Lào Cai in Vietnam.
Natuurlijk allebei teleurgesteld en gevoel van leegheid. Voor mij vooral omdat ik nu niet naar het bergdorpje Sapa kan. Ingecheckt in een Hotel in Hekou en zien dat we de 4 dagen goed doorbrengen.
Terugkijkend hebben we een fascinerende en prachtige eerste 10 dagen achter de rug.
In Kumning aankomend op zondag 5 januari was het flink regenachtig. Op het vliegveld eerst nog een uur zoeken naar de dozen met de fietsen. Dan wordt duidelijk dat je de Google translate nodig hebt. Engels is not done.
Het Holiday Inn hotel was een groot en luxe hotel waar we op de 16e verdieping prachtig uitzicht hadden op de stad en het verkeer.
Van bovenaf hadden we zicht op het kruispunt met al het verkeer. Dan kon je al zien dat het een georganiseerde chaos was. Op het kruispunt mochten de auto's een u bocht maken, scooters staken schuin de straat over, rechts verkeer mag langzaam met voorrang inschuiven. Als je er zelf rijdt als fietser dan is het rustig met de stroom meegaan. Het passeert je links en rechts maar vooral rustig op je eigen baan blijven fietsen. Dan komt het allemaal goed. Op de kruisingen staan naast stoplichten ook nog verkeersregelaars.
Hoe die er nog wijs uit worden. Ik zou na een uur horendol zijn. Overigens is de discipline ook in China te zoeken. Hand uitsteken zie je niet en tegen de richting in rijden zie je ook volop.
Maandag werd het weer al beter weer en hebben ''s morgens een overdekte markt bezocht.
Dan kom je gelijk in een andere wereld. Er is in China veel straathandel. Veel markten gezien waar groenten en fruit wordt verkocht. In mijn beleving zie je daar nog de wereld van het traditionele China terug.
Die dag hebben we Kumning verkend o.a. wereldstekker gekocht, een buitenband goed laten leggen en op spanning gebracht. We hadden de fietsen ''s morgens namelijk weer gebruiksklaar gemaakt.
Nog leuk om te vermelden dat we ook nog een prachtige boeddhistische tempel hebben bezocht. Daar werd ik nog door een zogenaamde monnik wat Yuan (20 Yuan =€2,60)lichter gemaakt. Ik had de indruk dat hij entreekaarten verkocht. Maar niets bleek minder waar. Even later kon ik opnieuw entree betalen. Ook twee andere bedelaars heb ik nog 2 yuan gegeven, die wezen op hun afgezette benen.
De Yuantong tempel was overigens met zijn kleurenpracht, beelden en bouwstijl de moeite waard. Opvallend hoe in zo'n drukke stad dit een oase van rust is.
Dinsdag 7 januari hadden we nog een acclimatiseringsdag. Dat hebben we gebruikt om een 35 km te fietsen naar de Bamboo Temple met zijn levensechte beelden van monniken. Dat moesten we voor het eerst een heuvel op klimmen. Maar ook deze tempel was een prachtig complex van mooie gebouwen met houtsnijwerk, kleurige beschilderingen en imponerende beelden. In een gebedsruimte werden tijdens onze hele bezoek tijd gebeden voorgedragen en mantra's gezongen.
Woensdag 8 januari startte onze fietstocht van 3000 km. Deze dag bij een heerlijk zonnetje en 20 graden ('s morgens kouder) hebben we over een afstand van ruim 85 km naar Chengjian gefietst.
Eerst 14 km door de verkeersjungle van Kumning.
Dan weet je hoe groot Kumning is, tussen de 3 en 4 miljoen inwoners. Opvallend hoeveel kleine winkeltjes je ziet. Winkeltjes van van 3 bij 5 tot 8 bij 16 meter. Het assortiment is dan bepaalde huishoudelijke artikelen tot een andere winkel die wat frisdrank, sigaretten en een klein beetje levensmiddelen. Toch zie je ook super deluxe winkels met sieraden, dure kleding en supermarkten. Bij deze winkels zie je vaak portiers of beveiligingspersoneel. Met name bij jongeren zie je de westerse invloed.
Om op de rit terug te komen die was enerzijds fascinerend en anderzijds saai. Ik weet niet tussen hoeveel flats van minimaal 20 verdiepingen. Ongelooflijk hoeveel eruit de grond worden gestampt. Zo'n 20 km vanaf Kumning een geheel nieuwe universiteitsstad.
Na 75 km kwamen we bij een meer en viel op hoeveel er werd afgebroken. Onze 3 mogelijke onderkomens voor de nacht bleken ook al te zijn gesloopt. Bij een benzinestation met Google translate en giebelende meiden werd ons dat duidelijk. Terug gereden en bij een van de nog niet afgebroken huizen bleek nog een mogelijkheid te zijn om te overnachten. Het was oude meuk maar het beddengoed was schoon.
Dus daar maar geslapen en een maaltijd genuttigd. Voor 140 yuan (€18,-) hebben we daar nacht doorgebracht.
Donderdagmorgen bleek bij het weggaan dat we niet naar buiten konden. Met hangslot zat de boel dicht, je moet er niet aan denken dat je 's nachts bij brand naar buiten zou moeten. Daar onze eerste noodles ontbijt genuttigd.
Deze rit ging over 76 km naar Tonghai. Een mooi rit langs een meer, met een klimmetjes en mooie vergezichten. Ook daar werden vele dorpen met de grond gelijk gemaakt. We vermoeden dat er veel nieuwe hotels, recreatie woningen, etc. voor terug komt voor de welgestelde en middenklasse Chinezen. Wat er met de plaatselijke bevolking gebeurd weten we uiteraard niet, maar vermoedelijk zullen ze wel in de flats belanden die er massaal worden gebouwd.
Ook opvallend zijn de enorm brede verkeerswegen en gigantische kruispunten. Alles gericht op de (economische) groei van China.
Wat vandaag maar wel vaker onze eerste ritten opviel was dat het verkeer in de kleine plaatsen vaak compleet vastloopt. Het verkeer kon dan niet meer voor of achteruit
De stad waren we aan kwamen was een mooie en levendige stad. Volop restaurants, steegjes en parken. Hotel was van goede kwaliteit. Grote kamers, met twee aparte bedden (1.40 mtr) zodat we niet lepeltje hoeven te liggen.
Vrijdag 10 januari ging de tocht over totaal 78 km verder naar Jianshui. Wederom prima fietsweer, 20 graden en zon. Het gebied waar we door heen fietsen is heuvelachtig. Er vindt hier veel kleinschalige landbouw plaats. We hebben echt van allerlei soorten groentenkweek gezien. Van tuinbonen tot Chinese kool(volop oogsttijd). Opvallend is dat de Chinezen met de hand de grond bewerken. Dat doen ze met een omgekeerde schophak waarmee ze grond losmaken. We hebben geen ploeg gezien. Wel af en toe een freeze.
Het stadje Jianshui was een schitterend stadje. Er staan prachtig gerestaureerde panden, mooie Chinese poorten en levendig straatbeeld. Een genoegen om er te wandelen. Daar hebben we ook twee sympathieke Belgen ontmoet. Ze boden ons hoe kan ook anders een biertje aan. Overigens helaas in China wordt niet de kwaliteit van het Belgische bier geschonken. Integendeel het is een slap aftreksel van 2.5%. Het went op de duur wel, want veel sterker wordt niet geschonken. Natuurlijk is uitwisseling van de reiservaringen van de eerste week het onderwerp.
Zaterdag 11 januari begonnen we aan een spectaculaire rit naar Nansha (yuanyang). Eerst van 1320 mtr klimmen over een afstand van zo'n 30 km klimmen naar 1950 mtr. De klim was op zich redelijk te doen, maar het vele vrachtverkeer en tegenwind maakte het wel zwaar. Er rijden vrachtauto's rond die bij ons in het openluchtmuseum zouden staan. Uit tweetakt diesels kun je voorstellen wat er voor walm eruit komt. Daarnaast rijden er op tuktuk lijkende auto's, motorfietsen met een grote bak achterop.
In combinatie met de stof is eigenlijk een mondkapje geen overdreven luxe. Maar desondanks genoten van de prachtige uitzichten en het was toch wel een fijne klim.
Bovenaan heb je een waterlaadpunt voor vrachtwagens om in de afdaling hun remmen te koelen. Dat heeft voor ons nadeel dat je moet uitkijken voor natte plekken en de fietsen zitten inmiddels onder de Chinese modder.
Maar wel een geweldige afdaling over 40 km met geweldige uitzichten. Wel oppassen voor gaten en soms kleine stukken onverhard.
Prachtige tocht.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2019-12-28 16:39:51
[totalVisitorCount] => 14562
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 399
[author] => Jan hulkenberg
[cityName] => Hekou
[travelId] => 525025
[travelTitle] => Mijn eerste reis
[travelTitleSlugified] => mijn-eerste-reis
[dateDepart] => 2020-01-04
[dateReturn] => 2020-03-07
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/china,hekou
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/439/907_50x50.jpg?r=3
[titleSlugified] => fietsen-door-china-van-kumning-naar-nansha
)
[12] => stdClass Object
(
[reportId] => 5068799
[userId] => 205022
[countryId] => 41
[username] => joerie
[datePublication] => 2019-12-30
[photoRevision] => 0
[title] => Suzhou 2
[message] => China 2
Hello everybody,
Hereby the second and final chapter of our stories of our life in China. Spoiler: we have left China a while ago, but I didn’t have time to share these stories yet. If you read on, you will find out why!
In January 2019 I came back to China after a great visit to my home country and started working in a school. I started working with young Chinese children, one group was 2-3 years old (Pre K) and the other 3-4 years old (K1). It’s a little bit tiring of course but very fun! The children are very sweet. It’s not always easy to communicate since they don’t speak English and I don’t speak Chinese, but we definitely build a nice relationship and we ended up loving each other. My co workers are very friendly, helpful and nice, so that’s great. There are other foreign colleagues and I share the classroom with Chinese teachers. The expat teachers I worked with where from England, US, and Colombia. Something that is convenient for me, but also funny, is that children have an English name beside their “real” Chinese name. The adults do as well. Usually the names are common, ‘normal’ English names, like Peter, but sometimes they have very funny names, like Laughing or Haha. Little Black and Peter Pan also exist. When I started working I had to get used to the new job for a bit, since I’m quite new to the teaching profession. I had to find my balance in planning lessons, teaching, and studying. Besides this, the school was organising an open day where the parents would come and observe my class, in my second week, which would mean I would get observed by 10 co workers on my fourth and fifth working day. A little bit scary of course, as a new teacher, but it all worked out fine. Also, the staff was performing a little act for the staff party in February. I was invited to join and we had to practice almost every day. It was a pretty intense start of employment, but I really enjoyed it. The staff party for Chinese New Year was really fun. It was a big party in a very fancy hotel and we all had to come in suits and nice dresses. The only suit I own is my wedding suit, so I wore that. It was a great party and a fun way to get to know my new work environment.
The school organised several activities for their staff. Once, we did a ‘getting to know each other activity’ and got served a special kind of porridge, which supposedly brings good luck and money, according to the Chinese. Many Chinese traditions are related to luck and prosperity. For Chinese New Year, children and some adults receive a ‘huang bao’, which is a little red envelope containing money. Another fun trade I heard about, is that the Chinese eat a really long noodle for their birthday, which also brings good luck. Another cool activity we did in the school, was a Chinese calligraphy workshop, where the masters taught us how to write some special and traditional Chinese characters for good luck in the new year, the year of the pig. During all this, a big adventure around my visa arrangements was taking place. Apparently I had to hand in my passport because I was now getting a working visa, and it could take around 25 working days to get it back. This was a problem, because I had a flight to Amsterdam for the Chinese New Year holiday, which would leave me with only 15 working days. I had already booked this flight and would visit Gambia with my parents. We already arranged that flight and hotel as well. We were worried my passport would not be finished on time and the whole trip would be falling apart, but I did my best to speed up the process, which was not easy. In the end, after many negotiations, we were able to get it handled quicker and I received my passport back on Thursday afternoon. Saturday morning I flew.
My trip to Holland went smoothly. A guy tried to sell me an iPhone again on the airport in Shanghai. I had a stop in Moscow, where there was snow. The transfer was very busy and some angry Russian instructions were given to people during the transfer, but everything went well and before I knew it, I was back home again. After a few days my parents and I left to Gambia.
The first impressions are pretty shocking, the landscape is very empty, dusty and there were a lot of broken cars and trash on the road. We had to get used to the environment a little bit, but we stayed in a very nice hotel at the beach and the local people were very friendly. It didn’t take long before we made a lot of friends. On one of the first days we met our guide Ansumana aka Best boy. He was a very nice guy and he knew a lot about birds, which was especially nice for my father, who loves birds. We also met our favourite driver Steven and the funny controller who arranged the transport and who I thought looked like Snoop dog. All the people in the hotel were very friendly. My mother became friends with Badou, a kind man who ended up giving us fruits and on our last day some nice Gambian clothes. We did a few nice tours with Ansumana. We went to Makasutu were we saw many beautiful birds and a big group of baboons. A fortune teller read my future and offered me some juju for good luck.
Another day we visited Fathala. A busy ferry (very nice experience) took us to Senegal and after a drive we arrived in the park. Here we saw many animals: a rhino, the biggest antelope in the world, monkeys, zebras, and of course birds and more.
We also did a four wheel drive in which we saw a lot of the country and the culture. We visited some local villages and bought a big bag of rice, which we gave to the people. My parents brought a lot of candy and balloons as well which we gave to children on the way, they were very happy. We visited a
school and here we donated some pencils and notebooks, which they also really appreciated. Besides this we visited the big Serekunda market, where they sold many things. We also visited a wood, goat and fish market. All were interesting to see. We had a break at Paradise beach were we ate lunch: I had the yummy local dish; Chicken Yassa.
The last trip we took with Ansumana was a bird watching tour, something especially my dad loved since he really likes bird watching. We saw many nice birds and the highlight was the special, beautiful Green Touraco.
Besides this we relaxed at the beach or the pool, had some massages, got amused by the monkeys who ran around in the garden of the hotel, and we visited the ‘strip’, which had many restaurants and bars. We really enjoyed our time in Gambia. We did notice there is a lot of trash, plastic etc, unfortunately. Most people are very poor, they could use everything, so if you ever visit it’s nice to bring some things to give. The people really appreciate it. One day I met a nice guy on the beach. He told me some things about his life and said that everything we could miss would be helpful. I told him I could give him some of my t-shirts, and he would really like that. He was very happy with the shirts and gave me a orange and banana in return, very kind. The people we met were all very friendly and helpful with big smiles. Sometimes they would like you to help them with a donation or to buy something, fruit or other products, but they usually were not super pushy, which is a good thing. We really liked the people and the friends we made and had a very nice holiday.
In the mean time, Yaiza was having a great time as well. She visited Malaysia with her mother.
After our good time in Gambia we flew back to Holland where I spend the last days of my holiday. I met up with my friends and we did many fun things together. Then it was time to go back to China. The flight went well but when I arrived I unfortunately found out my suitcase was missing. Luckily it didn’t take too long before they found it and a few days later they brought it to our house in Suzhou.
Some fun random little facts which I noticed during my life in China:
The bus to my work costs 1 yuan (0,12 cent). People always seem to think the bus is full and try to rush in, but it almost never is full. I saw a guy cutting his nails in the bus. I’ve done a field trip with Little black & observations by Peter Pan. No hand is put for the mouth when coughing, spitting sounds and picking nose in public are acceptable. I saw a child sneezed and ate it.
People stand in the middle of the street, motorbikes drive fast, also on pedestrian path, nobody reacts. Cars can turn right or left even if the light is green for crossing.
Our cleaning lady took down our Christmas tree without speaking to us. In her defence, it was a while after Christmas. Traffic could annoy me sometimes, people don’t seem to think about others. I’ve often been cut off on the zebra path while I had green light, even if the car couldn’t drive further and then had to block my path. People stare at foreigners a lot.
If you take the metro and you have a bottle of water with you, they ask you to take a sip. The children of my class were very sweet. At the end of the class they ran to me and give a group hug. Parents stop their car in the middle of the road and park / leave it there when they pick up their children. Most people didn’t speak English. If you ask a question they try to help. There is a friendly attitude towards foreigners.
Friday April 5th we took the train to the capital, Beijing. Around 12:00 we arrived and we took 3 different fully packed metro’s to our hostel; Lucky Family Hostel. It was not the nicest place we ever stayed in, but we could not complain. Initially we wanted to go see the Forbidden City, but the staff told us the tickets were most likely sold out, so we took a nap instead, since we were so tired of the long journey. After that we walked around and visited the Lama Temple. We heard a guide explain that apparently the Lama monks, opposite to Buddhist monks are allowed to eat meat and to get married. It was a beautiful temple with many big statues. After this, we visited another area, with a lot of shops, restaurants and bars. It was a fun area, but it was extremely busy. After eating the famous Peking Duck, which was very tasty, we went back to our hotel, since Yaiza had a Skype job interview, which went really well! She got the job.
The next day we woke up early and visited The Great Wall! We booked a tour through our hostel to the Jinshanling section of the Wall. A bus picked us up and after about 4 hours we arrived. The Great Wall at Jinshanling is half restored and half wild. We walked for about 3,5 hours. It was very impressive, you could see the wall going up and down like a snake in the distance, really an epic sight. The walk was quite tiring, with many stairs and slippery steep paths, but we really enjoyed it. An unforgettable experience! Our guide was a funny man called Chan and he gave us some information on the way in the bus. After arriving we feared we had unknowingly became part of a typical Chinese tour group when we had to follow the guide with his flag, but luckily we were free and independent after the entrance. We met up again at the end and had a very tasty Chinese lunch together, many different dishes served on a table that could spin. On the way back we rested and Chan told some more jokes about the bus driver, which he called Panda. He also said there are 40 million more men than women in China and that’s why there are many single men. Like Panda. He even sang a song at the end.
Thursday April 11th we left to Hong Kong. It took really long in the airport, there were so many waiting lines and check points to cross. We arrived and took the bus to our hostel in the north point area. We checked in to our tiniest room ever and started exploring Hong Kong.. We had a great time there!
We ate amazing food here: dim sum, burgers, brunch, and even once dim sum in a restaurant with a michelain star.
We visited Avenue of the stars with a nice view, light show and a night market.
There was a lot of street art. We also took the longest escalator in the world, and had drinks in a rooftop bar, the view was great.
Finally, we visited Time square, where we did some shopping and watched a movie. On Sunday we went back to Suzhou
In April my parents, Lambert and Marion visited us in China. It was very fun and we had a special time together.
We spend a week in Suzhou and I showed them around our new Chinese home. We visited some nice places like gardens, fun streets, the mudu area, my school and many yummy restaurants. After the first week in Suzhou Yaiza left on a trip in the Philippines and we took a train to Beijing. When we arrived there was the longest que we have ever seen, for the official taxi. We decided to go back in and overpay for a taxi which could leave straight away. The first day it rained a lot, but we still visited the Forbidden city. The rain was a pity, but it was still impressive and fun. The next day we visited the Great wall. Here the weather was also not on our side, it was very foggy. The amazing view of the wall like a snake on the horizon was covered in grey mist. Still, it was a great experience. The fog gave the wall a mysterious atmosphere and that was special as well.
After Beijing we took the train to Xi’an. This was a really cool city as well. We visited the Small Goose Pagoda and the Drum and Bell tower, which had beautiful lights at night. We also walked around the Muslim market, which was a very busy but fun place. We tried some yummy local snacks here.
The second day we visited the Terracotta warriors, which was very impressive, one of the coolest things I’ve seen in China. There were so many soldiers, all with their own detailed characteristics. There were also horses and carts. It’s unbelievable, but this army was actually made to protect the emperor in the afterlife. The soldiers were even placed in strategic ways, like a real army would be. A very special experience.
In the afternoon we had some time left, so my dad and I cycled a little bit on the city wall, which was fun as well. We ended the day at the light show at the Giant Goose Pagoda.
After Xi’An we went back to Suzhou where we spent the last fun days together. We went by my favourite bars and the owner of Nine Degrees even gave us a few free beers to take home. My parents really enjoyed their time China.
We also really enjoyed our time in China, but we had decided it would be better for us to go back to the Netherlands. We would like to have a baby and the air pollution and difficulties with communication were two things we didn’t love, especially when we would like to have a baby. Yaiza had some troubles with the air and we think health is the most important.
After we decided to resign, we were busy packing and arranging the last things for shipping all our belongings. We also planned our last trips: there were things we still really wanted to see before leaving.
Now we knew we would leave China, one thing we really wanted to see was Chengdu, where you can see the national animal of China: Pandas!
Because of the Dragon boat festival, we had long weekend to visit Chengdu.
The taxi ride of 40 minutes to the airport became almost two hours. We still made it on time. We were waiting at the gate and they announced there would be a delay. They didn’t say how long the delay would be. It ended up being a 4 hour delay, the flight was planned to leave at 21:45 but left around 01:45. We arrived in our hotel around 5.30 and were very tired.
The first day we explored a bit, we visited People’s Park, some alleys and opera. The opera was very impressive, a cool experience. In this typical opera the special thing they do is ‘Face changing’. The star of the show magically changes masks, it’s very impressive and unique to see.
On the Saturday we woke up early and visited the pandas! It was really great. So fun to see these amazing animals in real life. They are very cute. You could also hug a panda, but this costed a couple of hundred euros, so we decided watching them was enough. We loved it. Then it was time to go back to Suzhou.
Some other random things I’ve noticed during our life in China:
Sometimes people are talking so loud on the phone that is seems like they need the other person to hear them over the whole distance.
I saw an old lady crossing the road with a child, a scooter driving and honking, almost hits her, old lady keeps walking with a smile like nothing is happening. One moment later a girl walks on the pedestrian street (it’s still red) and just stands there in the middle of the road. Bikes honk, have to manoeuvre to get around her. Girl stays there with no reaction. Boy is peeing in the bushes right next to the streets. These are just some examples of a random morning on my way to work. I also saw a child pee in little bucket in a book store.
In June we celebrated a fun birthday weekend for my 32nd birthday. On Friday we left to the Marriott hotel. Here we drank some vodka. The next day we visited Disneyland Shanghai! It was very nice, busy but ok. Some rides had 100 min wait. Pirates of the Caribbean and Tron were highlights for me. Beautifully made attractions. We ended the weekend with a few mojitos on Sunday during a nice brunch in Shanghai.
And then it was already time to say goodbye!
Our Goodbye party very fun, we celebrated it with all our friends in our favourite hang out: Nine Degrees. We even received some nice presents from our Chinese friends, a tea and wine set with beautiful decorations and the owners of nine degrees gave us a beautiful traditional art piece with pandas on it. It was a super fun last night and we ended the party on a rooftop bar.
The next day they came to pick up our boxes for shipping: it was a strange guy. He didn’t speak English and started “throwing “ boxes and suitcases. He asked for water and then threw the cup in the hallway. I had to lift and hand him the boxes into the van, he didn’t help with carrying the heavy last suitcase, and then still threw the boxes on their said, so we had to ask him to be careful and were worried if they would arrive in one piece.
The end was coming near now!
On the last day of school we did a
Goodbye school performance and had lunch together. We said goodbye and then we left, for Japan!
Our flight was at 2 in the morning. Arrived in Tokyo at 6.30. We were greeted by a little cool robot. It took a while to get to our hotel by bus and metro. Luckily they let us check in earlier. We slept for a bit and started exploring. It was quite an adventure finding our way with the metros, it took us a few missteps and help from some friendly locals to find our way. It took us almost 2 hours to reach our destination. Tokyo is big!
We saw nice temple and many fun streets. One night we visited the famous Robot show: very cool and funny, one of the highlights of Tokyo. It was very strange but impressive. People were dressed in really cool, fun and creative outfits. There were very cool costumes, lights, mechanical floats, robots and other creations. After a great time in Tokyo, we left to our next destination: Fujinomiya.
When we arrived it very cloudy, unfortunately during our whole stay the clouds blocked the view of the famous sight here: Mount Fuji. We still had a good time and saw the Spider-Man movie, visited a fun mall, had yummy food, and also saw a temple and museum. In this place we made a very special discovery: Yaiza is pregnant! We were super excited and happy. We tried several tests to make sure and told our parents via Skype. Everybody was very excited with this special news. It still felt unreal, but we felt very lucky and happy. Wow! A dream is coming true.
Next we took the train to Kyoto. We stayed in a really fun area. A little place near our hotel had great cheese cake. There was also a little bar with nice beers like La choufe and others on tap. We visited a beautiful garden, bamboo forest, markets, the impressive 1000 shrines, and the Kyoto tower, which was nice but busy. We also went to a temple with beautiful dragon painting on the ceiling, which took about 2 years to make. We saw a special show which integrated many different Japanese arts; tea, flower arrangements, dance, puppets.
Another really cool experience was visiting the Samurai & ninja museum, where we learned more about these warriors and got to wear a samurai costume.
On the last day we visited the Nijo castle with nightingale floor: a floor that was supposed to warn the owner by squeaking if ninjas tried to enter.
Last we visited Osaka. Here it was a bit rainy. We still visited some nice streets, a beautiful castle and some more fun streets. Last day we took it easy. Some special things we noticed were that people read comics on phones, are polite and structured (everybody waits in line) and their English was pretty good compared to China. The toilets were all very special (a seat with many options) and clean. The food was very tasty. We really enjoyed our time in Japan a lot!
Next, we left to our next destination:
South Korea!
On the 14th of July we flew from Osaka to Seoul, the capital of South Korea. On the airport we ate a nice typical Korean meal, kimchi included.
We stayed in a small hotel in a fun area called Insa-dong. There were a lot of shops, stalls and restaurants. Often people were making music in the streets as well. We explored the area and saw some nice typical and old Korean houses. The next day we visited Hongdae, another fun area with many things to see. The streets were busy and filled with little market stalls and shops. There was also an area with many performances, young people dancing and singing. Definitely nice and entertaining to see. We also visited the TrickEye museum, which was a fun experience. There were a lot of paintings that came to life and started to move when you looked through the app on the phone. There was also a VR ride included where we had to sit in a little cart with a sort of helmet which made it look and feel like you really were in another world! Last but not least there was an ice museum with sculptures, which was (literally) very cool!
Because of the pregnancy, Yaiza somehow didn’t love the Korean food so much. She usually likes it a lot, but the pregnancy made her not like the smells.
On our last day we visited the Gyeongbokgung palace. It was beautiful and had a nice garden surrounding it, but it was a hot day so we couldn’t walk around in the heat forever.
After our stay in Seoul we took a comfortable train for about 2,5 hours to Busan.
Here it was quite rainy, so we couldn’t do a lot. We had a comfortable room and watched the Lion king in the cinema. We also ate super yummy burgers in a place called Shackmeister. They were so good that we ordered a second one, even though we were pretty full.
After Busan we went to Jeju Island. Unfortunately the flight was delayed and arrived 3 hours later. We heard great things about Jeju. We enjoyed it but it wasn’t as awesome as we expected. The weather was not amazing, only on the day of arrival and departure there was sun, but it was still ok, not too much rain. The rain and the inability to have a car made the Jeju experience a little less special than it could have been, but we still had a very good time.
We stayed 4 days in the Winstory hotel in the Seogwipo area.
We did a walk to the cliffs, visited a market, the ripely believe it or not museum, seashell museum, and myself a beautiful waterfall on a day Yaiza was tired and had to rest.
After this we stayed 3 days in Libentia. We had a nice room, and a pool on the roof. One day we walked to the beach, where it was busy but nice.
On the last day we celebrated our anniversary, we were two years married! We chilled at the pool and ate in yummy pizza in a nice Italian restaurant, it was very nice. We had a good time in South Korea, the weather wasn’t the best but we still enjoyed ourselves.
On Sunday the 28th of July we flew back to China. Everything went smoothly and we took the bus back to Suzhou.
We spend the last four days in our apartment in Suzhou and arranged the final things for our departure. We went to the bank to send our money to Holland, which was quite a hassle, but it all worked out. We also met up with a nice French couple who I met in Malaysia when I was traveling in 2011: Julian and Elodie. I have met them a few times after that, in Lyon, Amsterdam and now in China. It was very nice to see them again. The last time I saw them, they stayed in our house in Amsterdam and were pregnant. This time they had their two year old son with them. They are making a one year trip as a family, which sounds really great! Who knows, maybe we can do the same in the future one day! It was fun catching up.
During the last days in Suzhou, our temporary home abroad, we ate in our favourite restaurants and soaked it all in. Then we left on one last Chinese adventure, to beautiful Yangshuo.
We stayed four nights in Sudder street hostel, which was very nice. We had a beautiful view of the mountains, which this area is famous for, and a little pool. The price was cheap as well. We hired an electric bike, but this bike only allowed you to ride for 30 km. we visited the Fuli bridge, and another time I went alone moon hill. It was not an easy hike but it had an amazing view. To finish our time in style we decided to stay in Bamboo leaf hotel the last two nights, which was a bit more luxurious. The hotel had a nice pool and restaurant with good food.
We took a taxi to Xingping, here you could see the mountains that are also printed on the 20 yuan bill. Unfortunately it was raining a lot in this area. We left in the sun but arrived in the rain. We still quickly saw the view but it was not as nice as it would have been on a sunny day. Luckily it was sunny back in our hotel. We had a great time in Yangzhou, the nature was beautiful and it was a nice way to end our time in China. We flew back to Shanghai where we stayed for two nights in a nice hotel and from here we flew back to Amsterdam.
We arrived and it was good to be back! It’s strange how quickly it’s normal to be here again. We spend a few days in the south, in my parents house, and spend time with my family and friends. It was very nice to be reunited. Layer my friend Richard brought us back to Amsterdam where we stayed 10 days in a nice hotel which Yaiza’s new job had provided. Here we had time to focus on finding a new place to stay. We looked on many websites and visited several houses and quite soon (sooner than expected!) we found a beautiful house to rent in Amsterdam north. Just in time, before we started working. Yaiza got a job at a nice school in Amsterdam and I started again at my old job, which I really enjoyed, only this time in a new team, which turned out to be a great team. We both really enjoy our job and we are extremely happy to be back!
We decided it would be great if we could buy a house before the baby would arrive, so we immediately started looking after we started renting. We knew it could take too long, but we wanted to give it a shot. We hired an agent and mortgage advisor and looked at many houses. At some point, we found a really beautiful house in Zaandam. We even described it as our dream house. It’s located in a very pretty area, with nature and water. We made an offer and a little later we got the great news: we got the house! We are very happy, of course. Everything has worked out really great and even though we enjoyed our time in China, it was a special, unforgettable experience and fun adventure, we are also very happy to be back and we feel lucky everything has worked out so well for us. We feel blessed to be here again, to have nice jobs, and a beautiful house. The pregnancy is going well, although it’s not always easy for Yaiza, but all is good. We can’t wait to meet him. Now, we are looking forward to the next big adventure... Parenthood!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2009-10-03 11:16:07
[totalVisitorCount] => 129574
[pictureCount] => 14
[visitorCount] => 3028
[author] => Joerie
[cityName] => Suzhou
[travelId] => 521868
[travelTitle] => Life in China
[travelTitleSlugified] => life-in-china
[dateDepart] => 2018-07-27
[dateReturn] => 2020-07-27
[showDate] => yes
[goalId] => 9
[goalName] => Werken in het buitenland
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/960/272_640x480.jpg?r=2
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/205/022_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => suzhou-2
)
[13] => stdClass Object
(
[reportId] => 5066527
[userId] => 439315
[countryId] => 41
[username] => rondreis-bali-sundaeilanden-lombok-2019
[datePublication] => 2019-10-30
[photoRevision] => 0
[title] => Guangzhou
[message] => 30 okt: de eerste 5 uren van onze vliegreis zitten erop. Om 1.15 u zitten we aan een volledige warme maaltijd en die eten we net als iedereen doodleuk op. Alsof het de normaalste zaak is van de wereld. De meeste mensen ( vooral chinezen sluiten daarna hun ogen en worden tegen de tijd van landen weer wakker. Er wordt ook flink gesnurkt om ons heen. En Jim doet daar niet eens aan mee maar slaapt toch regelmatig. Ik hen de luxe van 2 stoelen 3 dekens oordoppen en verduisteringssjaal ( sarong) zit of lig in de meest verschillende slangenhoudingen maar doe geen oog dicht. Zelfs de 2 glaasjes rode wijn ( nou samen nog geen half glas o klein waren die plastic bekertjes) helpen me niet mee om in slaap te komen. Tegen de ochtend geniet ik daarom van de vele lichtjes die onder mij voorbij trekken. Vooral een mooi gezicht boven de miljoenen stad Guanghzou. 13 miljoen inwoners. De landing verloopt perfect knap om zo’n grote machine zo zachtjes en geleidelijk aan de grond te kunnen zetten.
O zometeen naar het hotel en ff lekker slapen denk ik!!!
Na alle formaliteiten ( controles paspoort, tijdelijk visum voor China ) zijn we 2 1/2 uur verder als we opgehaald worden door de shuttle service. ( we proberen ergens geld te pinnen maar dit lukt niet en aan de service balie van China Southern zeggen ze: you need any money everything is for free for you ( dit omdat we een stop van meer dan 8 uur hebben en in ons geval nu 18 uur)
Nog dik 15 uur te gaan.
We worden opgehaald door Nina die tot onze verbazing na het ophaken van nog n gids, een complete stadstour verzorgd van 4 uur inclusief lunch.
Echt te gek dat dit zo geregeld wordt door CS. Nina laat ons het nieuwe en oudere deel zien van de stad. Wolkenkrabbers met 100 etages. Ook in het oudere deel vd stad is veel hoogbouw. We bezoeken een prachtig museum met oog voor de ivoorkunst, houtsnijwerk en geschiedenis vd stad. Dan volgt er een lunch lees: soort van rijsttafel met de heerlijkste gerechten waar ik verl te veel van eet. Als tip geven we Nina het enige contante geld dat we bij ons hebben : €5.- ze is er blij mee. We hebben flink wat van de stad gezien. Een goed geregeld geolied geheel zo op het eerste oog. Netjes en schoon.
Dan eindelijk is daar het hotel, bekkie poetsen en met een vol buikje t bed in. Jim gaat eerst de douche in en die hoor ik niet meer t bed in komen. Het is half 7 als ik wakker wordt in ons superdeluxe appertement in het Boya holiday. Het wordt donker en vanaf de veertiende verdieping is het mooi om de avond te zien vallen. Nog genoeg tijd om reisverslagen bij te werken. De laatste dag van de reus is tot op de minuut gevuld. Net geland op Schiphol waar luc en lena ons welkom heten en dat om 5 uur in de morgen. Hartstikke leuk! Nu de trein in naar huis waar jack ons ophaalt in Molenhoek. Fijn om weer thuis te zijn x
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2019-08-09 09:20:55
[totalVisitorCount] => 9499
[pictureCount] => 0
[visitorCount] => 1045
[author] => Tilly
[cityName] => Kanton
[travelId] => 523916
[travelTitle] => rondreis kleine sundaeilanden
[travelTitleSlugified] => rondreis-kleine-sundaeilanden
[dateDepart] => 2019-09-05
[dateReturn] => 2019-10-31
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://loremflickr.com/g/640/480/china,kanton
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/439/315_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => guangzhou
)
[14] => stdClass Object
(
[reportId] => 5062077
[userId] => 437949
[countryId] => 41
[username] => Liganginchina
[datePublication] => 2019-08-27
[photoRevision] => 0
[title] => Rustdag
[message] => Vandaag dan echt een rustdag.
Ligang bleef nog even in bed en wij gingen rustig ontbijten.
We waren maar met z’n tweetjes. Ook de eigenaresse was er zelf even.
Ze heette ons nog eens welkom in haar huis en schilde een overheerlijke perzik voor ons. In kleine stukjes werd deze bij het ontbijt gereserveerd. Hij smolt op de tong, zo lekker zacht en vol smaak. Daarna op het binnenplaatsje nog even een boekje gelezen.
Toch nog even de benen strekken met een korte wandeling in de buurt. De hostel staat midden in een Hutong.
Echte kleine arbeiders woninkjes met nauwelijks een tuin of binnenplaats.
Het contrast in groot. Aan de ene kant van de grote straat enorme bankgebouwen en kantoren, aan de andere kant winkeltjes in de hutong, ter grote van onze schuur.
Een heerlijke kop koffie gedronken en een pizzabroodje gescoord voor de avond.
In de middag weer ff met een boekje op de binnenplaats.
Echt een rustige dag, heerlijk genoten.
Morgen naar het Zomer Paleis, ben benieuwd :-)
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2018-12-23 14:55:48
[totalVisitorCount] => 7869
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 1583
[author] => Mam
[cityName] => Peking
[travelId] => 522429
[travelTitle] => China
[travelTitleSlugified] => china
[dateDepart] => 2019-08-13
[dateReturn] => 2019-08-30
[showDate] => yes
[goalId] => 99
[goalName] => Iets anders...
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/122/918/688_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/437/949_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => rustdag
)
)
)
[_currentPageNumber:protected] => 1
[_filter:protected] =>
[_itemCountPerPage:protected] => 15
[_pageCount:protected] => 4
[_pageRange:protected] => 10
[_pages:protected] => stdClass Object
(
[pageCount] => 4
[itemCountPerPage] => 15
[first] => 1
[current] => 1
[last] => 4
[next] => 2
[pagesInRange] => Array
(
[1] => 1
[2] => 2
[3] => 3
[4] => 4
)
[firstPageInRange] => 1
[lastPageInRange] => 4
[currentItemCount] => 15
[totalItemCount] => 60
[firstItemNumber] => 1
[lastItemNumber] => 15
)
[_view:protected] =>
)
[breadcrumb] =>
>
Reisverslagen
[styleSheet] => https://cdn.easyapps.nl/578/css/style.css
)
Xining - China 
