)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Australië
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype Object
(
[_defaultDoctype:protected] => HTML4_LOOSE
[_registry:protected] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[doctypes] => Array
(
[XHTML11] =>
[XHTML1_STRICT] =>
[XHTML1_TRANSITIONAL] =>
[XHTML1_FRAMESET] =>
[XHTML1_RDFA] =>
[XHTML_BASIC1] =>
[XHTML5] =>
[HTML4_STRICT] =>
[HTML4_LOOSE] =>
[HTML4_FRAMESET] =>
[HTML5] =>
)
[doctype] => HTML4_LOOSE
)
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_Doctype
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink Object
(
[_itemKeys:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => href
[2] => hreflang
[3] => id
[4] => media
[5] => rel
[6] => rev
[7] => type
[8] => title
[9] => extras
[10] => sizes
)
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadLink
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Australië
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadScript] => Zend_View_Helper_HeadScript Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadScript
[_arbitraryAttributes:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureScriptType:protected] =>
[_captureScriptAttrs:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_optionalAttributes:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => defer
[2] => language
[3] => src
)
[_requiredAttributes:protected] => Array
(
[0] => type
)
[useCdata] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Australië
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[InlineScript] => Zend_View_Helper_InlineScript Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_InlineScript
[_arbitraryAttributes:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureScriptType:protected] =>
[_captureScriptAttrs:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_optionalAttributes:protected] => Array
(
[0] => charset
[1] => defer
[2] => language
[3] => src
)
[_requiredAttributes:protected] => Array
(
[0] => type
)
[useCdata] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Australië
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[HeadTitle] => Zend_View_Helper_HeadTitle Object
(
[_regKey:protected] => Zend_View_Helper_HeadTitle
[_translate:protected] =>
[_translator:protected] =>
[_defaultAttachOrder:protected] =>
[_container:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Australië
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
[_registry:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Registry Object
(
[_containerClass:protected] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container
[_items:protected] => Array
(
[Zend_Layout] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[content] =>
)
)
[Zend_View_Helper_HeadMeta] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[1] => stdClass Object
(
[type] => name
[name] => robots
[content] => noindex,follow
[modifiers] => Array
(
)
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadLink] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
)
)
[Zend_View_Helper_HeadScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/ui/exampleHintText.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.mousewheel.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/json2.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cycle.lite.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.jscrollpane.min.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-ui-1.8.16.custom.min.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tagify.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.validationEngine-nl.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.validationEngine.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tools.min.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.prettyPhoto.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ba-dotimeout.min.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.store.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.cookie.js
)
[source] =>
)
[16] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.miniColors.js
)
[source] =>
)
[17] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tmpl.js
)
[source] =>
)
[18] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.textCounter.js
)
[source] =>
)
[19] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.rotate.js
)
[source] =>
)
[20] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.easyBGResizer.js
)
[source] =>
)
[21] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.ad-gallery.js
)
[source] =>
)
[22] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Callback.js
)
[source] =>
)
[23] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/Entity.js
)
[source] =>
)
[24] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/setup.js
)
[source] =>
)
[25] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery-example.js
)
[source] =>
)
[26] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.tooltip.min.js
)
[source] =>
)
[27] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.ui.datepicker-nl.js
)
[source] =>
)
[28] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/bas.js
)
[source] =>
)
[29] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/team.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_InlineScript] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] =>
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/tmpl.min.js
)
[source] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/load-image.min.js
)
[source] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/bootstrap.min.js
)
[source] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.iframe-transport.js
)
[source] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload.js
)
[source] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.fileupload-ui.js
)
[source] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/fileUploadCustomSettings.js
)
[source] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/jquery.timeago.js
)
[source] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/local/jquery.timeago.nl.js
)
[source] =>
)
[9] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/jquery/fileuploader.js
)
[source] =>
)
[10] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/entity/upload.js
)
[source] =>
)
[11] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/classes/SortableEntities.js
)
[source] =>
)
[12] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/unoslider.js
)
[source] =>
)
[13] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/shop.js
)
[source] =>
)
[14] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/afterLoading.js
)
[source] =>
)
[15] => stdClass Object
(
[type] => text/javascript
[attributes] => Array
(
[src] => https://cdn.easyapps.nl/578/js/custom/clubs.js
)
[source] =>
)
)
)
[Zend_View_Helper_HeadTitle] => Zend_View_Helper_Placeholder_Container Object
(
[_prefix:protected] =>
[_postfix:protected] =>
[_separator:protected] => -
[_indent:protected] =>
[_captureLock:protected] =>
[_captureType:protected] =>
[_captureKey:protected] =>
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[0] => Reisverslagen over Australië
[1] => WaarBenJij.nu
)
)
)
)
[_autoEscape:protected] => 1
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[PartialLoop] => Zend_View_Helper_PartialLoop Object
(
[partialCounter:protected] => 15
[_objectKey:protected] =>
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[PaginationControl] => Zend_View_Helper_PaginationControl Object
(
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Partial] => Zend_View_Helper_Partial Object
(
[_objectKey:protected] =>
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
[Url] => Zend_View_Helper_Url Object
(
[view] => Zend_View Object
*RECURSION*
)
)
[_helperLoaded:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_helperLoadedDir:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filter:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterClass:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterLoaded:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_filterLoadedDir:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
)
[_escape:Zend_View_Abstract:private] => htmlspecialchars
[_encoding:Zend_View_Abstract:private] => UTF-8
[_lfiProtectionOn:Zend_View_Abstract:private] => 1
[_loaders:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[filter] => Zend_Loader_PluginLoader Object
(
[_loadedPluginPaths:protected] => Array
(
)
[_loadedPlugins:protected] => Array
(
)
[_prefixToPaths:protected] => Array
(
[Zend_View_Filter_] => Array
(
[0] => Zend/View/Filter/
[1] => ./views/filters/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/filters/
)
)
[_useStaticRegistry:protected] =>
)
[helper] => Zend_Loader_PluginLoader Object
(
[_loadedPluginPaths:protected] => Array
(
)
[_loadedPlugins:protected] => Array
(
[HeadMeta] => Zend_View_Helper_HeadMeta
[Doctype] => Zend_View_Helper_Doctype
[HeadLink] => Zend_View_Helper_HeadLink
[HeadScript] => Zend_View_Helper_HeadScript
[InlineScript] => Zend_View_Helper_InlineScript
[HeadTitle] => Zend_View_Helper_HeadTitle
[PartialLoop] => Zend_View_Helper_PartialLoop
[Slugify] => TravelLog\View\Helper\Slugify
[DateTime] => TravelLog\View\Helper\DateTime
[Url] => Zend_View_Helper_Url
[ClickTracking] => TravelLog\View\Helper\ClickTracking
[TruncateWords] => TravelLog\View\Helper\TruncateWords
[PaginationControl] => Zend_View_Helper_PaginationControl
[Partial] => Zend_View_Helper_Partial
)
[_prefixToPaths:protected] => Array
(
[Zend_View_Helper_] => Array
(
[0] => Zend/View/Helper/
[1] => ./views/helpers/
[2] => /srv/www/tl-www/website/application/modules/home/views/helpers/
)
[TravelLog\View\Helper\] => Array
(
[0] => /srv/www/tl-www/website/application/library/TravelLog/View/Helper/
)
)
[_useStaticRegistry:protected] =>
)
)
[_loaderTypes:Zend_View_Abstract:private] => Array
(
[0] => filter
[1] => helper
)
[_strictVars:Zend_View_Abstract:private] =>
[module] => home
[controller] => australie
[action] => reisverslagen
[exception] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
(
[_previous:Zend_Exception:private] =>
[message:protected] => Invalid controller specified (australie)
[string:Exception:private] =>
[code:protected] => 0
[file:protected] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Controller/Dispatcher/Standard.php
[line:protected] => 248
[trace:Exception:private] => Array
(
[0] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Controller/Front.php
[line] => 954
[function] => dispatch
[class] => Zend_Controller_Dispatcher_Standard
[type] => ->
[args] => Array
(
[0] => Zend_Controller_Request_Http Object
(
[_paramSources:protected] => Array
(
[0] => _GET
[1] => _POST
)
[_requestUri:protected] => /australie/reisverslagen/page/1
[_baseUrl:protected] =>
[_basePath:protected] =>
[_pathInfo:protected] => australie/reisverslagen/page/1
[_params:protected] => Array
(
[controller] => australie
[action] => reisverslagen
[page] => 1
[module] => home
[error_handler] => ArrayObject Object
(
[storage:ArrayObject:private] => Array
(
[exception] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
*RECURSION*
[type] => EXCEPTION_NO_CONTROLLER
[request] => Zend_Controller_Request_Http Object
(
[_paramSources:protected] => Array
(
[0] => _GET
[1] => _POST
)
[_requestUri:protected] => /australie/reisverslagen/page/1
[_baseUrl:protected] =>
[_basePath:protected] =>
[_pathInfo:protected] => australie/reisverslagen/page/1
[_params:protected] => Array
(
[controller] => australie
[action] => reisverslagen
[page] => 1
[module] => home
)
[_rawBody:protected] =>
[_aliases:protected] => Array
(
)
[_dispatched:protected] => 1
[_module:protected] => home
[_moduleKey:protected] => module
[_controller:protected] => australie
[_controllerKey:protected] => controller
[_action:protected] => reisverslagen
[_actionKey:protected] => action
)
)
)
[continentId] => 7
[countryId] => 11
)
[_rawBody:protected] =>
[_aliases:protected] => Array
(
)
[_dispatched:protected] => 1
[_module:protected] => home
[_moduleKey:protected] => module
[_controller:protected] => reports
[_controllerKey:protected] => controller
[_action:protected] => index
[_actionKey:protected] => action
)
[1] => Zend_Controller_Response_Http Object
(
[_body:protected] => Array
(
[default] =>
)
[_exceptions:protected] => Array
(
[0] => Zend_Controller_Dispatcher_Exception Object
*RECURSION*
)
[_headers:protected] => Array
(
)
[_headersRaw:protected] => Array
(
)
[_httpResponseCode:protected] => 200
[_isRedirect:protected] =>
[_renderExceptions:protected] =>
[headersSentThrowsException] => 1
)
)
)
[1] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Application/Bootstrap/Bootstrap.php
[line] => 97
[function] => dispatch
[class] => Zend_Controller_Front
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
[2] => Array
(
[file] => /opt/ZendFramework/library/Zend/Application.php
[line] => 366
[function] => run
[class] => Zend_Application_Bootstrap_Bootstrap
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
[3] => Array
(
[file] => /srv/www/tl-www/website/public/index.php
[line] => 220
[function] => run
[class] => Zend_Application
[type] => ->
[args] => Array
(
)
)
)
[previous:Exception:private] =>
)
[currentUserId] => 0
[currentUserName] =>
[domainName] => waarbenjij.nu
[protocol] => https://
[cdnRoot] => https://cdn.easyapps.nl/
[cdn] => https://cdn.easyapps.nl/578/
[notificationWindow] =>
[customBannerParameters] => Array
(
)
[analyticsDomain] => .waarbenjij.nu
[analyticsCode] => UA-109425-7
[analyticsClickTracking] =>
[allContinents] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 1
[name] => Afrika
[nameSlugified] => afrika
[nameSlugifiedCrc32] => 1586791595
[info] =>
)
[1] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 2
[name] => Azië
[nameSlugified] => azie
[nameSlugifiedCrc32] => 1918887877
[info] =>
)
[2] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 3
[name] => Centraal-Amerika
[nameSlugified] => centraal-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 4250903019
[info] =>
)
[3] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 4
[name] => Europa
[nameSlugified] => europa
[nameSlugifiedCrc32] => 1342086343
[info] =>
)
[4] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 5
[name] => Midden Oosten
[nameSlugified] => midden-oosten
[nameSlugifiedCrc32] => 3432809701
[info] =>
)
[5] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 6
[name] => Noord-Amerika
[nameSlugified] => noord-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 20851603
[info] =>
)
[6] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 7
[name] => Oceanië
[nameSlugified] => oceanie
[nameSlugifiedCrc32] => 1997821390
[info] =>
)
[7] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 8
[name] => Rusland
[nameSlugified] => rusland
[nameSlugifiedCrc32] => 2319586005
[info] =>
)
[8] => stdClass Object
(
[languageId] => 1
[continentId] => 9
[name] => Zuid-Amerika
[nameSlugified] => zuid-amerika
[nameSlugifiedCrc32] => 2250637612
[info] =>
)
)
[allCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 209
[isoCode] => af
[name] => Afghanistan
[nameSlugified] => afghanistan
[continentId] => 2
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 254
[isoCode] => ax
[name] => Åland
[nameSlugified] => aland
[continentId] => 4
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 242
[isoCode] => us
[name] => Alaska
[nameSlugified] => alaska
[continentId] => 6
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 1
[isoCode] => al
[name] => Albanië
[nameSlugified] => albanie
[continentId] => 4
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 2
[isoCode] => dz
[name] => Algerije
[nameSlugified] => algerije
[continentId] => 1
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 3
[isoCode] => as
[name] => Amerikaans Samoa
[nameSlugified] => amerikaans-samoa
[continentId] => 7
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 190
[isoCode] => vi
[name] => Amerikaanse maagdeneilanden
[nameSlugified] => amerikaanse-maagdeneilanden
[continentId] => 3
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 4
[isoCode] => ad
[name] => Andorra
[nameSlugified] => andorra
[continentId] => 4
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 5
[isoCode] => ao
[name] => Angola
[nameSlugified] => angola
[continentId] => 1
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 6
[isoCode] => ai
[name] => Anguilla
[nameSlugified] => anguilla
[continentId] => 3
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 212
[isoCode] => aq
[name] => Antarctica
[nameSlugified] => antarctica
[continentId] => 9
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 7
[isoCode] => ag
[name] => Antigua
[nameSlugified] => antigua
[continentId] => 3
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 8
[isoCode] => ar
[name] => Argentinië
[nameSlugified] => argentinie
[continentId] => 9
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 9
[isoCode] => am
[name] => Armenië
[nameSlugified] => armenie
[continentId] => 2
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 10
[isoCode] => aw
[name] => Aruba
[nameSlugified] => aruba
[continentId] => 3
)
[15] => stdClass Object
(
[countryId] => 11
[isoCode] => au
[name] => Australië
[nameSlugified] => australie
[continentId] => 7
)
[16] => stdClass Object
(
[countryId] => 13
[isoCode] => az
[name] => Azerbeidjan
[nameSlugified] => azerbeidjan
[continentId] => 2
)
[17] => stdClass Object
(
[countryId] => 14
[isoCode] => bs
[name] => Bahama's
[nameSlugified] => bahama-s
[continentId] => 3
)
[18] => stdClass Object
(
[countryId] => 15
[isoCode] => bh
[name] => Bahrain
[nameSlugified] => bahrain
[continentId] => 5
)
[19] => stdClass Object
(
[countryId] => 16
[isoCode] => bd
[name] => Bangladesh
[nameSlugified] => bangladesh
[continentId] => 2
)
[20] => stdClass Object
(
[countryId] => 17
[isoCode] => bb
[name] => Barbados
[nameSlugified] => barbados
[continentId] => 3
)
[21] => stdClass Object
(
[countryId] => 19
[isoCode] => be
[name] => België
[nameSlugified] => belgie
[continentId] => 4
)
[22] => stdClass Object
(
[countryId] => 20
[isoCode] => bz
[name] => Belize
[nameSlugified] => belize
[continentId] => 1
)
[23] => stdClass Object
(
[countryId] => 21
[isoCode] => bj
[name] => Benin
[nameSlugified] => benin
[continentId] => 1
)
[24] => stdClass Object
(
[countryId] => 22
[isoCode] => bm
[name] => Bermuda
[nameSlugified] => bermuda
[continentId] => 6
)
[25] => stdClass Object
(
[countryId] => 23
[isoCode] => bt
[name] => Bhutan
[nameSlugified] => bhutan
[continentId] => 2
)
[26] => stdClass Object
(
[countryId] => 24
[isoCode] => bo
[name] => Bolivia
[nameSlugified] => bolivia
[continentId] => 9
)
[27] => stdClass Object
(
[countryId] => 252
[isoCode] => bq
[name] => Bonaire
[nameSlugified] => bonaire
[continentId] => 9
)
[28] => stdClass Object
(
[countryId] => 217
[isoCode] => ba
[name] => Bosnië en Herzegovina
[nameSlugified] => bosnie-en-herzegovina
[continentId] => 4
)
[29] => stdClass Object
(
[countryId] => 25
[isoCode] => bw
[name] => Botswana
[nameSlugified] => botswana
[continentId] => 1
)
[30] => stdClass Object
(
[countryId] => 226
[isoCode] => bv
[name] => Bouve Eilanden
[nameSlugified] => bouve-eilanden
[continentId] => 7
)
[31] => stdClass Object
(
[countryId] => 26
[isoCode] => br
[name] => Brazilië
[nameSlugified] => brazilie
[continentId] => 9
)
[32] => stdClass Object
(
[countryId] => 229
[isoCode] => io
[name] => Brits Territorium
[nameSlugified] => brits-territorium
[continentId] => 2
)
[33] => stdClass Object
(
[countryId] => 27
[isoCode] => vg
[name] => Britse maagdeneilanden
[nameSlugified] => britse-maagdeneilanden
[continentId] => 7
)
[34] => stdClass Object
(
[countryId] => 28
[isoCode] => bn
[name] => Brunei
[nameSlugified] => brunei
[continentId] => 2
)
[35] => stdClass Object
(
[countryId] => 29
[isoCode] => bg
[name] => Bulgarije
[nameSlugified] => bulgarije
[continentId] => 4
)
[36] => stdClass Object
(
[countryId] => 30
[isoCode] => bf
[name] => Burkina Faso
[nameSlugified] => burkina-faso
[continentId] => 1
)
[37] => stdClass Object
(
[countryId] => 31
[isoCode] => bi
[name] => Burundi
[nameSlugified] => burundi
[continentId] => 1
)
[38] => stdClass Object
(
[countryId] => 32
[isoCode] => kh
[name] => Cambodja
[nameSlugified] => cambodja
[continentId] => 2
)
[39] => stdClass Object
(
[countryId] => 34
[isoCode] => ca
[name] => Canada
[nameSlugified] => canada
[continentId] => 6
)
[40] => stdClass Object
(
[countryId] => 36
[isoCode] => ky
[name] => Cayman Eilanden
[nameSlugified] => cayman-eilanden
[continentId] => 3
)
[41] => stdClass Object
(
[countryId] => 37
[isoCode] => cf
[name] => Centraal Afrikaanse Republiek
[nameSlugified] => centraal-afrikaanse-republiek
[continentId] => 1
)
[42] => stdClass Object
(
[countryId] => 40
[isoCode] => cl
[name] => Chili
[nameSlugified] => chili
[continentId] => 9
)
[43] => stdClass Object
(
[countryId] => 41
[isoCode] => cn
[name] => China
[nameSlugified] => china
[continentId] => 2
)
[44] => stdClass Object
(
[countryId] => 42
[isoCode] => co
[name] => Colombia
[nameSlugified] => colombia
[continentId] => 9
)
[45] => stdClass Object
(
[countryId] => 231
[isoCode] => km
[name] => Comoros
[nameSlugified] => comoros
[continentId] => 7
)
[46] => stdClass Object
(
[countryId] => 43
[isoCode] => cg
[name] => Congo - Brazzaville
[nameSlugified] => congo-brazzaville
[continentId] => 1
)
[47] => stdClass Object
(
[countryId] => 44
[isoCode] => cd
[name] => Congo, Democratische Republiek v
[nameSlugified] => congo-democratische-republiek-v
[continentId] => 1
)
[48] => stdClass Object
(
[countryId] => 45
[isoCode] => ck
[name] => Cook Eilanden
[nameSlugified] => cook-eilanden
[continentId] => 7
)
[49] => stdClass Object
(
[countryId] => 46
[isoCode] => cr
[name] => Costa Rica
[nameSlugified] => costa-rica
[continentId] => 3
)
[50] => stdClass Object
(
[countryId] => 208
[isoCode] => cu
[name] => Cuba
[nameSlugified] => cuba
[continentId] => 3
)
[51] => stdClass Object
(
[countryId] => 251
[isoCode] => cw
[name] => Curaçao
[nameSlugified] => curacao
[continentId] => 9
)
[52] => stdClass Object
(
[countryId] => 48
[isoCode] => cy
[name] => Cyprus
[nameSlugified] => cyprus
[continentId] => 5
)
[53] => stdClass Object
(
[countryId] => 249
[isoCode] => gx
[name] => De ruimte
[nameSlugified] => de-ruimte
[continentId] => 0
)
[54] => stdClass Object
(
[countryId] => 50
[isoCode] => dk
[name] => Denemarken
[nameSlugified] => denemarken
[continentId] => 4
)
[55] => stdClass Object
(
[countryId] => 51
[isoCode] => dj
[name] => Djibouti
[nameSlugified] => djibouti
[continentId] => 1
)
[56] => stdClass Object
(
[countryId] => 52
[isoCode] => dm
[name] => Dominica
[nameSlugified] => dominica
[continentId] => 3
)
[57] => stdClass Object
(
[countryId] => 53
[isoCode] => do
[name] => Dominicaanse Republiek
[nameSlugified] => dominicaanse-republiek
[continentId] => 3
)
[58] => stdClass Object
(
[countryId] => 70
[isoCode] => de
[name] => Duitsland
[nameSlugified] => duitsland
[continentId] => 4
)
[59] => stdClass Object
(
[countryId] => 54
[isoCode] => ec
[name] => Ecuador
[nameSlugified] => ecuador
[continentId] => 9
)
[60] => stdClass Object
(
[countryId] => 55
[isoCode] => eg
[name] => Egypte
[nameSlugified] => egypte
[continentId] => 1
)
[61] => stdClass Object
(
[countryId] => 56
[isoCode] => sv
[name] => El Salvador
[nameSlugified] => el-salvador
[continentId] => 3
)
[62] => stdClass Object
(
[countryId] => 57
[isoCode] => gq
[name] => Equatoriaal Guinea
[nameSlugified] => equatoriaal-guinea
[continentId] => 1
)
[63] => stdClass Object
(
[countryId] => 58
[isoCode] => er
[name] => Eritrea
[nameSlugified] => eritrea
[continentId] => 1
)
[64] => stdClass Object
(
[countryId] => 59
[isoCode] => ee
[name] => Estland
[nameSlugified] => estland
[continentId] => 4
)
[65] => stdClass Object
(
[countryId] => 60
[isoCode] => et
[name] => Ethiopië
[nameSlugified] => ethiopie
[continentId] => 1
)
[66] => stdClass Object
(
[countryId] => 219
[isoCode] => fk
[name] => Falkland Eilanden
[nameSlugified] => falkland-eilanden
[continentId] => 9
)
[67] => stdClass Object
(
[countryId] => 61
[isoCode] => fo
[name] => Faroe eilanden
[nameSlugified] => faroe-eilanden
[continentId] => 4
)
[68] => stdClass Object
(
[countryId] => 62
[isoCode] => fj
[name] => Fiji
[nameSlugified] => fiji
[continentId] => 7
)
[69] => stdClass Object
(
[countryId] => 148
[isoCode] => ph
[name] => Filipijnen
[nameSlugified] => filipijnen
[continentId] => 2
)
[70] => stdClass Object
(
[countryId] => 63
[isoCode] => fi
[name] => Finland
[nameSlugified] => finland
[continentId] => 4
)
[71] => stdClass Object
(
[countryId] => 64
[isoCode] => fr
[name] => Frankrijk
[nameSlugified] => frankrijk
[continentId] => 4
)
[72] => stdClass Object
(
[countryId] => 65
[isoCode] => gf
[name] => Frans Guiana
[nameSlugified] => frans-guiana
[continentId] => 9
)
[73] => stdClass Object
(
[countryId] => 66
[isoCode] => pf
[name] => Frans Polynesië
[nameSlugified] => frans-polynesie
[continentId] => 7
)
[74] => stdClass Object
(
[countryId] => 67
[isoCode] => ga
[name] => Gabon
[nameSlugified] => gabon
[continentId] => 1
)
[75] => stdClass Object
(
[countryId] => 68
[isoCode] => gm
[name] => Gambia
[nameSlugified] => gambia
[continentId] => 1
)
[76] => stdClass Object
(
[countryId] => 69
[isoCode] => ge
[name] => Georgië
[nameSlugified] => georgie
[continentId] => 2
)
[77] => stdClass Object
(
[countryId] => 71
[isoCode] => gh
[name] => Ghana
[nameSlugified] => ghana
[continentId] => 1
)
[78] => stdClass Object
(
[countryId] => 72
[isoCode] => gi
[name] => Gibraltar
[nameSlugified] => gibraltar
[continentId] => 4
)
[79] => stdClass Object
(
[countryId] => 73
[isoCode] => gd
[name] => Granada
[nameSlugified] => granada
[continentId] => 4
)
[80] => stdClass Object
(
[countryId] => 74
[isoCode] => gr
[name] => Griekenland
[nameSlugified] => griekenland
[continentId] => 4
)
[81] => stdClass Object
(
[countryId] => 75
[isoCode] => gl
[name] => Groenland
[nameSlugified] => groenland
[continentId] => 4
)
[82] => stdClass Object
(
[countryId] => 76
[isoCode] => gp
[name] => Guadeloupe
[nameSlugified] => guadeloupe
[continentId] => 3
)
[83] => stdClass Object
(
[countryId] => 77
[isoCode] => gu
[name] => Guam
[nameSlugified] => guam
[continentId] => 7
)
[84] => stdClass Object
(
[countryId] => 78
[isoCode] => gt
[name] => Guatemala
[nameSlugified] => guatemala
[continentId] => 3
)
[85] => stdClass Object
(
[countryId] => 80
[isoCode] => gn
[name] => Guinea
[nameSlugified] => guinea
[continentId] => 1
)
[86] => stdClass Object
(
[countryId] => 79
[isoCode] => gw
[name] => Guinea-Bissau
[nameSlugified] => guinea-bissau
[continentId] => 1
)
[87] => stdClass Object
(
[countryId] => 81
[isoCode] => gy
[name] => Guyana
[nameSlugified] => guyana
[continentId] => 9
)
[88] => stdClass Object
(
[countryId] => 82
[isoCode] => ht
[name] => Haïti
[nameSlugified] => haiti
[continentId] => 3
)
[89] => stdClass Object
(
[countryId] => 248
[isoCode] => hi
[name] => Hawaï
[nameSlugified] => hawai
[continentId] => 6
)
[90] => stdClass Object
(
[countryId] => 228
[isoCode] => hm
[name] => Heard en Mc Donald Eilanden
[nameSlugified] => heard-en-mc-donald-eilanden
[continentId] => 7
)
[91] => stdClass Object
(
[countryId] => 83
[isoCode] => hn
[name] => Honduras
[nameSlugified] => honduras
[continentId] => 3
)
[92] => stdClass Object
(
[countryId] => 84
[isoCode] => hk
[name] => Hong Kong
[nameSlugified] => hong-kong
[continentId] => 2
)
[93] => stdClass Object
(
[countryId] => 85
[isoCode] => hu
[name] => Hongarije
[nameSlugified] => hongarije
[continentId] => 4
)
[94] => stdClass Object
(
[countryId] => 91
[isoCode] => ie
[name] => Ierland
[nameSlugified] => ierland
[continentId] => 4
)
[95] => stdClass Object
(
[countryId] => 86
[isoCode] => is
[name] => IJsland
[nameSlugified] => ijsland
[continentId] => 4
)
[96] => stdClass Object
(
[countryId] => 87
[isoCode] => in
[name] => India
[nameSlugified] => india
[continentId] => 2
)
[97] => stdClass Object
(
[countryId] => 88
[isoCode] => id
[name] => Indonesië
[nameSlugified] => indonesie
[continentId] => 2
)
[98] => stdClass Object
(
[countryId] => 90
[isoCode] => iq
[name] => Irak
[nameSlugified] => irak
[continentId] => 5
)
[99] => stdClass Object
(
[countryId] => 89
[isoCode] => ir
[name] => Iran
[nameSlugified] => iran
[continentId] => 5
)
[100] => stdClass Object
(
[countryId] => 92
[isoCode] => il
[name] => Israel
[nameSlugified] => israel
[continentId] => 5
)
[101] => stdClass Object
(
[countryId] => 93
[isoCode] => it
[name] => Italië
[nameSlugified] => italie
[continentId] => 4
)
[102] => stdClass Object
(
[countryId] => 94
[isoCode] => ci
[name] => Ivoorkust
[nameSlugified] => ivoorkust
[continentId] => 1
)
[103] => stdClass Object
(
[countryId] => 95
[isoCode] => jm
[name] => Jamaica
[nameSlugified] => jamaica
[continentId] => 3
)
[104] => stdClass Object
(
[countryId] => 96
[isoCode] => jp
[name] => Japan
[nameSlugified] => japan
[continentId] => 2
)
[105] => stdClass Object
(
[countryId] => 203
[isoCode] => ye
[name] => Jemen
[nameSlugified] => jemen
[continentId] => 5
)
[106] => stdClass Object
(
[countryId] => 97
[isoCode] => jo
[name] => Jordanië
[nameSlugified] => jordanie
[continentId] => 5
)
[107] => stdClass Object
(
[countryId] => 35
[isoCode] => cv
[name] => Kaap Verdië
[nameSlugified] => kaap-verdie
[continentId] => 3
)
[108] => stdClass Object
(
[countryId] => 33
[isoCode] => cm
[name] => Kameroen
[nameSlugified] => kameroen
[continentId] => 1
)
[109] => stdClass Object
(
[countryId] => 39
[isoCode] => cs
[name] => Kanaaleilanden
[nameSlugified] => kanaaleilanden
[continentId] => 4
)
[110] => stdClass Object
(
[countryId] => 98
[isoCode] => kz
[name] => Kazachstan
[nameSlugified] => kazachstan
[continentId] => 2
)
[111] => stdClass Object
(
[countryId] => 99
[isoCode] => ke
[name] => Kenia
[nameSlugified] => kenia
[continentId] => 1
)
[112] => stdClass Object
(
[countryId] => 227
[isoCode] => cx
[name] => Kerst Eiland
[nameSlugified] => kerst-eiland
[continentId] => 7
)
[113] => stdClass Object
(
[countryId] => 230
[isoCode] => ki
[name] => Kiribati
[nameSlugified] => kiribati
[continentId] => 7
)
[114] => stdClass Object
(
[countryId] => 100
[isoCode] => kw
[name] => Koeweit
[nameSlugified] => koeweit
[continentId] => 5
)
[115] => stdClass Object
(
[countryId] => 243
[isoCode] => kx
[name] => Kosovo
[nameSlugified] => kosovo
[continentId] => 4
)
[116] => stdClass Object
(
[countryId] => 47
[isoCode] => hr
[name] => Kroatië
[nameSlugified] => kroatie
[continentId] => 4
)
[117] => stdClass Object
(
[countryId] => 101
[isoCode] => kg
[name] => Kyrgizië
[nameSlugified] => kyrgizie
[continentId] => 2
)
[118] => stdClass Object
(
[countryId] => 102
[isoCode] => la
[name] => Laos
[nameSlugified] => laos
[continentId] => 2
)
[119] => stdClass Object
(
[countryId] => 105
[isoCode] => ls
[name] => Lesotho
[nameSlugified] => lesotho
[continentId] => 1
)
[120] => stdClass Object
(
[countryId] => 103
[isoCode] => lv
[name] => Letland
[nameSlugified] => letland
[continentId] => 4
)
[121] => stdClass Object
(
[countryId] => 104
[isoCode] => lb
[name] => Libanon
[nameSlugified] => libanon
[continentId] => 5
)
[122] => stdClass Object
(
[countryId] => 106
[isoCode] => lr
[name] => Liberië
[nameSlugified] => liberie
[continentId] => 1
)
[123] => stdClass Object
(
[countryId] => 107
[isoCode] => ly
[name] => Libië
[nameSlugified] => libie
[continentId] => 1
)
[124] => stdClass Object
(
[countryId] => 108
[isoCode] => li
[name] => Liechtenstein
[nameSlugified] => liechtenstein
[continentId] => 4
)
[125] => stdClass Object
(
[countryId] => 109
[isoCode] => lt
[name] => Litouwen
[nameSlugified] => litouwen
[continentId] => 4
)
[126] => stdClass Object
(
[countryId] => 110
[isoCode] => lu
[name] => Luxemburg
[nameSlugified] => luxemburg
[continentId] => 4
)
[127] => stdClass Object
(
[countryId] => 111
[isoCode] => mo
[name] => Macau
[nameSlugified] => macau
[continentId] => 2
)
[128] => stdClass Object
(
[countryId] => 112
[isoCode] => mk
[name] => Macedonië
[nameSlugified] => macedonie
[continentId] => 4
)
[129] => stdClass Object
(
[countryId] => 113
[isoCode] => mg
[name] => Madagascar
[nameSlugified] => madagascar
[continentId] => 1
)
[130] => stdClass Object
(
[countryId] => 114
[isoCode] => mw
[name] => Malawi
[nameSlugified] => malawi
[continentId] => 1
)
[131] => stdClass Object
(
[countryId] => 221
[isoCode] => mv
[name] => Malediven
[nameSlugified] => malediven
[continentId] => 2
)
[132] => stdClass Object
(
[countryId] => 115
[isoCode] => my
[name] => Maleisië
[nameSlugified] => maleisie
[continentId] => 2
)
[133] => stdClass Object
(
[countryId] => 116
[isoCode] => ml
[name] => Mali
[nameSlugified] => mali
[continentId] => 1
)
[134] => stdClass Object
(
[countryId] => 117
[isoCode] => mt
[name] => Malta
[nameSlugified] => malta
[continentId] => 4
)
[135] => stdClass Object
(
[countryId] => 128
[isoCode] => ma
[name] => Marokko
[nameSlugified] => marokko
[continentId] => 1
)
[136] => stdClass Object
(
[countryId] => 118
[isoCode] => mh
[name] => Marshall eilanden
[nameSlugified] => marshall-eilanden
[continentId] => 7
)
[137] => stdClass Object
(
[countryId] => 119
[isoCode] => mq
[name] => Martinique
[nameSlugified] => martinique
[continentId] => 3
)
[138] => stdClass Object
(
[countryId] => 120
[isoCode] => mr
[name] => Mauritanië
[nameSlugified] => mauritanie
[continentId] => 1
)
[139] => stdClass Object
(
[countryId] => 121
[isoCode] => mu
[name] => Mauritius
[nameSlugified] => mauritius
[continentId] => 3
)
[140] => stdClass Object
(
[countryId] => 241
[isoCode] => yt
[name] => Mayotte
[nameSlugified] => mayotte
[continentId] => 7
)
[141] => stdClass Object
(
[countryId] => 122
[isoCode] => mx
[name] => Mexico
[nameSlugified] => mexico
[continentId] => 6
)
[142] => stdClass Object
(
[countryId] => 123
[isoCode] => fm
[name] => Micronesië
[nameSlugified] => micronesie
[continentId] => 7
)
[143] => stdClass Object
(
[countryId] => 124
[isoCode] => md
[name] => Moldavië
[nameSlugified] => moldavie
[continentId] => 4
)
[144] => stdClass Object
(
[countryId] => 125
[isoCode] => mc
[name] => Monaco
[nameSlugified] => monaco
[continentId] => 4
)
[145] => stdClass Object
(
[countryId] => 126
[isoCode] => mn
[name] => Mongolië
[nameSlugified] => mongolie
[continentId] => 2
)
[146] => stdClass Object
(
[countryId] => 244
[isoCode] => me
[name] => Montenegro
[nameSlugified] => montenegro
[continentId] => 4
)
[147] => stdClass Object
(
[countryId] => 127
[isoCode] => ms
[name] => Montserat
[nameSlugified] => montserat
[continentId] => 9
)
[148] => stdClass Object
(
[countryId] => 129
[isoCode] => mz
[name] => Mozambique
[nameSlugified] => mozambique
[continentId] => 1
)
[149] => stdClass Object
(
[countryId] => 130
[isoCode] => mm
[name] => Myanmar
[nameSlugified] => myanmar
[continentId] => 2
)
[150] => stdClass Object
(
[countryId] => 131
[isoCode] => na
[name] => Namibië
[nameSlugified] => namibie
[continentId] => 1
)
[151] => stdClass Object
(
[countryId] => 233
[isoCode] => nr
[name] => Nauru
[nameSlugified] => nauru
[continentId] => 7
)
[152] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[isoCode] => nl
[name] => Nederland
[nameSlugified] => nederland
[continentId] => 4
)
[153] => stdClass Object
(
[countryId] => 133
[isoCode] => cw
[name] => Nederlandse Antillen
[nameSlugified] => nederlandse-antillen
[continentId] => 3
)
[154] => stdClass Object
(
[countryId] => 132
[isoCode] => np
[name] => Nepal
[nameSlugified] => nepal
[continentId] => 2
)
[155] => stdClass Object
(
[countryId] => 137
[isoCode] => ni
[name] => Nicaragua
[nameSlugified] => nicaragua
[continentId] => 3
)
[156] => stdClass Object
(
[countryId] => 135
[isoCode] => nc
[name] => Nieuw Caledonië
[nameSlugified] => nieuw-caledonie
[continentId] => 7
)
[157] => stdClass Object
(
[countryId] => 136
[isoCode] => nz
[name] => Nieuw Zeeland
[nameSlugified] => nieuw-zeeland
[continentId] => 7
)
[158] => stdClass Object
(
[countryId] => 138
[isoCode] => ne
[name] => Niger
[nameSlugified] => niger
[continentId] => 1
)
[159] => stdClass Object
(
[countryId] => 139
[isoCode] => ng
[name] => Nigeria
[nameSlugified] => nigeria
[continentId] => 1
)
[160] => stdClass Object
(
[countryId] => 234
[isoCode] => nu
[name] => Niue
[nameSlugified] => niue
[continentId] => 7
)
[161] => stdClass Object
(
[countryId] => 210
[isoCode] => kp
[name] => Noord-Korea
[nameSlugified] => noord-korea
[continentId] => 2
)
[162] => stdClass Object
(
[countryId] => 216
[isoCode] => nt
[name] => Noordpool
[nameSlugified] => noordpool
[continentId] => 4
)
[163] => stdClass Object
(
[countryId] => 140
[isoCode] => no
[name] => Noorwegen
[nameSlugified] => noorwegen
[continentId] => 4
)
[164] => stdClass Object
(
[countryId] => 232
[isoCode] => nf
[name] => Norfolk Eilanden
[nameSlugified] => norfolk-eilanden
[continentId] => 7
)
[165] => stdClass Object
(
[countryId] => 191
[isoCode] => ug
[name] => Oeganda
[nameSlugified] => oeganda
[continentId] => 1
)
[166] => stdClass Object
(
[countryId] => 192
[isoCode] => ua
[name] => Oekraïne
[nameSlugified] => oekraine
[continentId] => 4
)
[167] => stdClass Object
(
[countryId] => 197
[isoCode] => uz
[name] => Oezbekistan
[nameSlugified] => oezbekistan
[continentId] => 2
)
[168] => stdClass Object
(
[countryId] => 141
[isoCode] => om
[name] => Oman
[nameSlugified] => oman
[continentId] => 5
)
[169] => stdClass Object
(
[countryId] => 218
[isoCode] => tl
[name] => Oost Timor
[nameSlugified] => oost-timor
[continentId] => 2
)
[170] => stdClass Object
(
[countryId] => 12
[isoCode] => at
[name] => Oostenrijk
[nameSlugified] => oostenrijk
[continentId] => 4
)
[171] => stdClass Object
(
[countryId] => 246
[isoCode] => rn
[name] => Paaseiland
[nameSlugified] => paaseiland
[continentId] => 7
)
[172] => stdClass Object
(
[countryId] => 142
[isoCode] => pk
[name] => Pakistan
[nameSlugified] => pakistan
[continentId] => 2
)
[173] => stdClass Object
(
[countryId] => 143
[isoCode] => pw
[name] => Palau
[nameSlugified] => palau
[continentId] => 7
)
[174] => stdClass Object
(
[countryId] => 214
[isoCode] => ps
[name] => Palestina
[nameSlugified] => palestina
[continentId] => 5
)
[175] => stdClass Object
(
[countryId] => 144
[isoCode] => pa
[name] => Panama
[nameSlugified] => panama
[continentId] => 3
)
[176] => stdClass Object
(
[countryId] => 145
[isoCode] => pg
[name] => Papua Nieuw Guinea
[nameSlugified] => papua-nieuw-guinea
[continentId] => 7
)
[177] => stdClass Object
(
[countryId] => 146
[isoCode] => py
[name] => Paraguay
[nameSlugified] => paraguay
[continentId] => 9
)
[178] => stdClass Object
(
[countryId] => 147
[isoCode] => pe
[name] => Peru
[nameSlugified] => peru
[continentId] => 9
)
[179] => stdClass Object
(
[countryId] => 236
[isoCode] => pn
[name] => Pitcairn
[nameSlugified] => pitcairn
[continentId] => 7
)
[180] => stdClass Object
(
[countryId] => 149
[isoCode] => pl
[name] => Polen
[nameSlugified] => polen
[continentId] => 4
)
[181] => stdClass Object
(
[countryId] => 150
[isoCode] => pt
[name] => Portugal
[nameSlugified] => portugal
[continentId] => 4
)
[182] => stdClass Object
(
[countryId] => 151
[isoCode] => pr
[name] => Puerto Rico
[nameSlugified] => puerto-rico
[continentId] => 3
)
[183] => stdClass Object
(
[countryId] => 152
[isoCode] => qa
[name] => Qatar
[nameSlugified] => qatar
[continentId] => 5
)
[184] => stdClass Object
(
[countryId] => 999
[isoCode] => rr
[name] => reisinspiratie
[nameSlugified] => reisinspiratie
[continentId] => 4
)
[185] => stdClass Object
(
[countryId] => 153
[isoCode] => re
[name] => Réunion
[nameSlugified] => reunion
[continentId] => 1
)
[186] => stdClass Object
(
[countryId] => 154
[isoCode] => ro
[name] => Roemenië
[nameSlugified] => roemenie
[continentId] => 4
)
[187] => stdClass Object
(
[countryId] => 155
[isoCode] => ru
[name] => Rusland
[nameSlugified] => rusland
[continentId] => 4
)
[188] => stdClass Object
(
[countryId] => 156
[isoCode] => rw
[name] => Rwanda
[nameSlugified] => rwanda
[continentId] => 1
)
[189] => stdClass Object
(
[countryId] => 157
[isoCode] => mp
[name] => Saipan
[nameSlugified] => saipan
[continentId] => 7
)
[190] => stdClass Object
(
[countryId] => 222
[isoCode] => ws
[name] => Samoa
[nameSlugified] => samoa
[continentId] => 7
)
[191] => stdClass Object
(
[countryId] => 158
[isoCode] => sm
[name] => San Marino
[nameSlugified] => san-marino
[continentId] => 4
)
[192] => stdClass Object
(
[countryId] => 239
[isoCode] => st
[name] => Sao Tome en Principe
[nameSlugified] => sao-tome-en-principe
[continentId] => 1
)
[193] => stdClass Object
(
[countryId] => 159
[isoCode] => sa
[name] => Saudi Arabië
[nameSlugified] => saudi-arabie
[continentId] => 5
)
[194] => stdClass Object
(
[countryId] => 160
[isoCode] => sn
[name] => Senegal
[nameSlugified] => senegal
[continentId] => 1
)
[195] => stdClass Object
(
[countryId] => 247
[isoCode] => rs
[name] => Servië
[nameSlugified] => servie
[continentId] => 4
)
[196] => stdClass Object
(
[countryId] => 207
[isoCode] => yu
[name] => Servie en Montenegro
[nameSlugified] => servie-en-montenegro
[continentId] => 4
)
[197] => stdClass Object
(
[countryId] => 161
[isoCode] => sc
[name] => Seychellen
[nameSlugified] => seychellen
[continentId] => 1
)
[198] => stdClass Object
(
[countryId] => 162
[isoCode] => sl
[name] => Sierra Leone
[nameSlugified] => sierra-leone
[continentId] => 1
)
[199] => stdClass Object
(
[countryId] => 163
[isoCode] => sg
[name] => Singapore
[nameSlugified] => singapore
[continentId] => 2
)
[200] => stdClass Object
(
[countryId] => 238
[isoCode] => sh
[name] => Sint Helena
[nameSlugified] => sint-helena
[continentId] => 7
)
[201] => stdClass Object
(
[countryId] => 253
[isoCode] => cx
[name] => Sint Maarten
[nameSlugified] => sint-maarten
[continentId] => 3
)
[202] => stdClass Object
(
[countryId] => 235
[isoCode] => pm
[name] => Sint Pierre en Miquelon
[nameSlugified] => sint-pierre-en-miquelon
[continentId] => 7
)
[203] => stdClass Object
(
[countryId] => 165
[isoCode] => si
[name] => Slovenië
[nameSlugified] => slovenie
[continentId] => 4
)
[204] => stdClass Object
(
[countryId] => 164
[isoCode] => sk
[name] => Slowaakse Republiek
[nameSlugified] => slowaakse-republiek
[continentId] => 4
)
[205] => stdClass Object
(
[countryId] => 175
[isoCode] => sd
[name] => Soedan
[nameSlugified] => soedan
[continentId] => 1
)
[206] => stdClass Object
(
[countryId] => 237
[isoCode] => sb
[name] => Solomon Eilanden
[nameSlugified] => solomon-eilanden
[continentId] => 7
)
[207] => stdClass Object
(
[countryId] => 166
[isoCode] => so
[name] => Somalië
[nameSlugified] => somalie
[continentId] => 1
)
[208] => stdClass Object
(
[countryId] => 250
[isoCode] => ss
[name] => South Sudan
[nameSlugified] => south-sudan
[continentId] => 1
)
[209] => stdClass Object
(
[countryId] => 169
[isoCode] => es
[name] => Spanje
[nameSlugified] => spanje
[continentId] => 4
)
[210] => stdClass Object
(
[countryId] => 211
[isoCode] => sj
[name] => Spitsbergen
[nameSlugified] => spitsbergen
[continentId] => 4
)
[211] => stdClass Object
(
[countryId] => 170
[isoCode] => lk
[name] => Sri Lanka
[nameSlugified] => sri-lanka
[continentId] => 2
)
[212] => stdClass Object
(
[countryId] => 172
[isoCode] => kn
[name] => St. Kitts and Nevis
[nameSlugified] => st-kitts-and-nevis
[continentId] => 3
)
[213] => stdClass Object
(
[countryId] => 173
[isoCode] => lc
[name] => St. Lucia
[nameSlugified] => st-lucia
[continentId] => 3
)
[214] => stdClass Object
(
[countryId] => 174
[isoCode] => vc
[name] => St. Vincent
[nameSlugified] => st-vincent
[continentId] => 3
)
[215] => stdClass Object
(
[countryId] => 176
[isoCode] => sr
[name] => Suriname
[nameSlugified] => suriname
[continentId] => 9
)
[216] => stdClass Object
(
[countryId] => 177
[isoCode] => sz
[name] => Swaziland
[nameSlugified] => swaziland
[continentId] => 1
)
[217] => stdClass Object
(
[countryId] => 180
[isoCode] => sy
[name] => Syrië
[nameSlugified] => syrie
[continentId] => 5
)
[218] => stdClass Object
(
[countryId] => 181
[isoCode] => tw
[name] => Taiwan
[nameSlugified] => taiwan
[continentId] => 2
)
[219] => stdClass Object
(
[countryId] => 213
[isoCode] => tj
[name] => Tajikistan
[nameSlugified] => tajikistan
[continentId] => 2
)
[220] => stdClass Object
(
[countryId] => 182
[isoCode] => tz
[name] => Tanzania
[nameSlugified] => tanzania
[continentId] => 1
)
[221] => stdClass Object
(
[countryId] => 183
[isoCode] => th
[name] => Thailand
[nameSlugified] => thailand
[continentId] => 2
)
[222] => stdClass Object
(
[countryId] => 220
[isoCode] => tb
[name] => Tibet
[nameSlugified] => tibet
[continentId] => 2
)
[223] => stdClass Object
(
[countryId] => 184
[isoCode] => tg
[name] => Togo
[nameSlugified] => togo
[continentId] => 1
)
[224] => stdClass Object
(
[countryId] => 240
[isoCode] => tk
[name] => Tokelau
[nameSlugified] => tokelau
[continentId] => 7
)
[225] => stdClass Object
(
[countryId] => 223
[isoCode] => to
[name] => Tonga
[nameSlugified] => tonga
[continentId] => 7
)
[226] => stdClass Object
(
[countryId] => 185
[isoCode] => tt
[name] => Trinidad en Tobago
[nameSlugified] => trinidad-en-tobago
[continentId] => 3
)
[227] => stdClass Object
(
[countryId] => 38
[isoCode] => td
[name] => Tsjaad
[nameSlugified] => tsjaad
[continentId] => 1
)
[228] => stdClass Object
(
[countryId] => 49
[isoCode] => cz
[name] => Tsjechische Republiek
[nameSlugified] => tsjechische-republiek
[continentId] => 4
)
[229] => stdClass Object
(
[countryId] => 186
[isoCode] => tn
[name] => Tunesië
[nameSlugified] => tunesie
[continentId] => 1
)
[230] => stdClass Object
(
[countryId] => 187
[isoCode] => tr
[name] => Turkije
[nameSlugified] => turkije
[continentId] => 5
)
[231] => stdClass Object
(
[countryId] => 188
[isoCode] => tm
[name] => Turkmenistan
[nameSlugified] => turkmenistan
[continentId] => 2
)
[232] => stdClass Object
(
[countryId] => 189
[isoCode] => tc
[name] => Turkse en Caicos Eilanden
[nameSlugified] => turkse-en-caicos-eilanden
[continentId] => 3
)
[233] => stdClass Object
(
[countryId] => 245
[isoCode] => tv
[name] => Tuvalu
[nameSlugified] => tuvalu
[continentId] => 7
)
[234] => stdClass Object
(
[countryId] => 195
[isoCode] => uy
[name] => Uruguay
[nameSlugified] => uruguay
[continentId] => 9
)
[235] => stdClass Object
(
[countryId] => 198
[isoCode] => vu
[name] => Vanuatu
[nameSlugified] => vanuatu
[continentId] => 7
)
[236] => stdClass Object
(
[countryId] => 199
[isoCode] => va
[name] => Vaticaanstad
[nameSlugified] => vaticaanstad
[continentId] => 4
)
[237] => stdClass Object
(
[countryId] => 200
[isoCode] => ve
[name] => Venezuela
[nameSlugified] => venezuela
[continentId] => 9
)
[238] => stdClass Object
(
[countryId] => 194
[isoCode] => gb
[name] => Verenigd Koninkrijk
[nameSlugified] => verenigd-koninkrijk
[continentId] => 4
)
[239] => stdClass Object
(
[countryId] => 193
[isoCode] => ae
[name] => Verenigde Arabische Emiraten
[nameSlugified] => verenigde-arabische-emiraten
[continentId] => 5
)
[240] => stdClass Object
(
[countryId] => 196
[isoCode] => us
[name] => Verenigde Staten
[nameSlugified] => verenigde-staten
[continentId] => 6
)
[241] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[isoCode] => vn
[name] => Vietnam
[nameSlugified] => vietnam
[continentId] => 2
)
[242] => stdClass Object
(
[countryId] => 202
[isoCode] => wf
[name] => Wallis & Futuna
[nameSlugified] => wallis-futuna
[continentId] => 7
)
[243] => stdClass Object
(
[countryId] => 215
[isoCode] => eh
[name] => Westelijke Sahara
[nameSlugified] => westelijke-sahara
[continentId] => 1
)
[244] => stdClass Object
(
[countryId] => 18
[isoCode] => by
[name] => Wit-Rusland
[nameSlugified] => wit-rusland
[continentId] => 4
)
[245] => stdClass Object
(
[countryId] => 204
[isoCode] => zm
[name] => Zambia
[nameSlugified] => zambia
[continentId] => 1
)
[246] => stdClass Object
(
[countryId] => 205
[isoCode] => zw
[name] => Zimbabwe
[nameSlugified] => zimbabwe
[continentId] => 1
)
[247] => stdClass Object
(
[countryId] => 171
[isoCode] => gs
[name] => Zuid Georgia
[nameSlugified] => zuid-georgia
[continentId] => 3
)
[248] => stdClass Object
(
[countryId] => 250
[isoCode] => ss
[name] => Zuid Sudan
[nameSlugified] => zuid-sudan
[continentId] => 1
)
[249] => stdClass Object
(
[countryId] => 167
[isoCode] => za
[name] => Zuid-Afrika
[nameSlugified] => zuid-afrika
[continentId] => 1
)
[250] => stdClass Object
(
[countryId] => 168
[isoCode] => kr
[name] => Zuid-Korea
[nameSlugified] => zuid-korea
[continentId] => 2
)
[251] => stdClass Object
(
[countryId] => 178
[isoCode] => se
[name] => Zweden
[nameSlugified] => zweden
[continentId] => 4
)
[252] => stdClass Object
(
[countryId] => 179
[isoCode] => ch
[name] => Zwitserland
[nameSlugified] => zwitserland
[continentId] => 4
)
)
[portalTicker] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[userId] => 388977
[username] => vrijevogel
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_105x105.jpg?r=0
[currentContinentId] => 7
[currentContinentName] => Oceanië
[currentContinentNameSlugified] => oceani
[currentCountryNameSlugified] => australi
[currentCountryName] => Australië
[currentCountryIsoCode] => au
[currentCountryId] => 11
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 194
[countryName] => Verenigd Koninkrijk
[countryIsoCode] => gb
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 128
[countryName] => Marokko
[countryIsoCode] => ma
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 201
[countryName] => Vietnam
[countryIsoCode] => vn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 19
[countryName] => België
[countryIsoCode] => be
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 53
[countryName] => Dominicaanse Republiek
[countryIsoCode] => do
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 91
[countryName] => Ierland
[countryIsoCode] => ie
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 8
[countryName] => Argentinië
[countryIsoCode] => ar
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 26
[countryName] => Brazilië
[countryIsoCode] => br
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 24
[countryName] => Bolivia
[countryIsoCode] => bo
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 147
[countryName] => Peru
[countryIsoCode] => pe
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 86
[countryName] => IJsland
[countryIsoCode] => is
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 115
[countryName] => Maleisië
[countryIsoCode] => my
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 163
[countryName] => Singapore
[countryIsoCode] => sg
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 148
[countryName] => Filipijnen
[countryIsoCode] => ph
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[15] => stdClass Object
(
[countryId] => 193
[countryName] => Verenigde Arabische Emiraten
[countryIsoCode] => ae
[continentId] => 5
[continentName] => Midden Oosten
)
[16] => stdClass Object
(
[countryId] => 11
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[continentId] => 7
[continentName] => Oceanië
)
)
[name] => Simone Vogel
[firstName] => Simone
[reportsCount] => 58
[travelsCount] => 10
)
[1] => stdClass Object
(
[userId] => 214449
[username] => GroetjesGerrie
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/default/profile_50x50.jpg
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/default/profile_105x105.jpg
[currentContinentId] => 4
[currentContinentName] => Europa
[currentContinentNameSlugified] => europa
[currentCountryNameSlugified] => nederland
[currentCountryName] => Nederland
[currentCountryIsoCode] => nl
[currentCountryId] => 134
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 163
[countryName] => Singapore
[countryIsoCode] => sg
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 11
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[continentId] => 7
[continentName] => Oceanië
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 136
[countryName] => Nieuw Zeeland
[countryIsoCode] => nz
[continentId] => 7
[continentName] => Oceanië
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[4] => stdClass Object
(
[countryId] => 194
[countryName] => Verenigd Koninkrijk
[countryIsoCode] => gb
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[5] => stdClass Object
(
[countryId] => 183
[countryName] => Thailand
[countryIsoCode] => th
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[6] => stdClass Object
(
[countryId] => 102
[countryName] => Laos
[countryIsoCode] => la
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[7] => stdClass Object
(
[countryId] => 32
[countryName] => Cambodja
[countryIsoCode] => kh
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[8] => stdClass Object
(
[countryId] => 140
[countryName] => Noorwegen
[countryIsoCode] => no
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[9] => stdClass Object
(
[countryId] => 70
[countryName] => Duitsland
[countryIsoCode] => de
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[10] => stdClass Object
(
[countryId] => 12
[countryName] => Oostenrijk
[countryIsoCode] => at
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[11] => stdClass Object
(
[countryId] => 147
[countryName] => Peru
[countryIsoCode] => pe
[continentId] => 9
[continentName] => Zuid-Amerika
)
[12] => stdClass Object
(
[countryId] => 128
[countryName] => Marokko
[countryIsoCode] => ma
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[13] => stdClass Object
(
[countryId] => 169
[countryName] => Spanje
[countryIsoCode] => es
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[14] => stdClass Object
(
[countryId] => 34
[countryName] => Canada
[countryIsoCode] => ca
[continentId] => 6
[continentName] => Noord-Amerika
)
[15] => stdClass Object
(
[countryId] => 186
[countryName] => Tunesië
[countryIsoCode] => tn
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[16] => stdClass Object
(
[countryId] => 78
[countryName] => Guatemala
[countryIsoCode] => gt
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[17] => stdClass Object
(
[countryId] => 20
[countryName] => Belize
[countryIsoCode] => bz
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[18] => stdClass Object
(
[countryId] => 83
[countryName] => Honduras
[countryIsoCode] => hn
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[19] => stdClass Object
(
[countryId] => 144
[countryName] => Panama
[countryIsoCode] => pa
[continentId] => 3
[continentName] => Centraal-Amerika
)
[20] => stdClass Object
(
[countryId] => 55
[countryName] => Egypte
[countryIsoCode] => eg
[continentId] => 1
[continentName] => Afrika
)
[21] => stdClass Object
(
[countryId] => 87
[countryName] => India
[countryIsoCode] => in
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[22] => stdClass Object
(
[countryId] => 132
[countryName] => Nepal
[countryIsoCode] => np
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[23] => stdClass Object
(
[countryId] => 187
[countryName] => Turkije
[countryIsoCode] => tr
[continentId] => 5
[continentName] => Midden Oosten
)
[24] => stdClass Object
(
[countryId] => 96
[countryName] => Japan
[countryIsoCode] => jp
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[25] => stdClass Object
(
[countryId] => 93
[countryName] => Italië
[countryIsoCode] => it
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
)
[name] =>
[firstName] =>
[reportsCount] => 376
[travelsCount] => 19
)
[2] => stdClass Object
(
[userId] => 463866
[username] => noxxaustralie
[photoRevision] => 0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_105x105.jpg?r=0
[currentContinentId] => 7
[currentContinentName] => Oceanië
[currentContinentNameSlugified] => oceani
[currentCountryNameSlugified] => australi
[currentCountryName] => Australië
[currentCountryIsoCode] => au
[currentCountryId] => 11
[visitedCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[countryId] => 134
[countryName] => Nederland
[countryIsoCode] => nl
[continentId] => 4
[continentName] => Europa
)
[1] => stdClass Object
(
[countryId] => 41
[countryName] => China
[countryIsoCode] => cn
[continentId] => 2
[continentName] => Azië
)
[2] => stdClass Object
(
[countryId] => 11
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[continentId] => 7
[continentName] => Oceanië
)
[3] => stdClass Object
(
[countryId] => 152
[countryName] => Qatar
[countryIsoCode] => qa
[continentId] => 5
[continentName] => Midden Oosten
)
)
[name] => Noxx Vermeulen
[firstName] => Noxx
[reportsCount] => 29
[travelsCount] => 2
)
)
[latestNews] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[newsId] => 137
[date] => 2026-02-10
[title] => Praktische tips voor een ontspannen autoreis
[text] =>
Met de auto op reis gaan blijft één van de fijnste manieren om vrijheid te voelen. Je bepaalt zelf je tempo, je route en je stops. Geen wachtrijen, geen bagagelimieten, geen vaste schema’s. Maar die vrijheid werkt alleen echt als je je reis goed aanpakt. Zonder voorbereiding wordt een roadtrip al snel vermoeiend in plaats van ontspannend. Met de juiste mindset en een paar slimme keuzes maak je van elke rit een onvergetelijke ervaring.
Veel stress ontstaat al vóór vertrek. Te veel kilometers per dag, te weinig rustmomenten en te hoge verwachtingen.
Probeer je reisdagen niet voller te proppen dan nodig. Vier tot zes uur rijden per dag is voor de meeste mensen meer dan genoeg. Zo hou je tijd over om onderweg te stoppen, iets te eten, een wandeling te maken of gewoon even niets te doen.
Plan je grote lijnen, maar laat ruimte voor spontaniteit. Soms is het net die onverwachte afslag die je bij het mooiste uitzicht brengt.
Op lange ritten merk je snel wat echt telt: een goede zithouding, weinig rijgeluid en een stabiel gevoel op de weg. Niet hoe snel je gaat, maar hoe ontspannen je aankomt.
Elektrisch rijden op vakantie klinkt voor sommigen nog spannend, maar in de praktijk valt het goed mee.
Bovendien ontdek je onderweg vaak leuke plekken bij laadstations: parkjes, cafés, kleine dorpen waar je anders gewoon voorbij zou rijden.
Het kost je tien minuten en kan uren stress besparen.
Wie nog op zoek is naar een betrouwbare auto, vindt vandaag veel opties online. Zo is Touring CarSelect een platform waar je rustig kunt kijken naar recente tweedehandswagens met garantie, zonder de typische showroomdruk. Dat is handig als je zonder zorgen wil vertrekken.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => praktische-tips-voor-een-ontspannen-autoreis
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/137/137_1.jpg
)
[1] => stdClass Object
(
[newsId] => 135
[date] => 2026-01-28
[title] => Van droom naar bezit: hoe je verantwoord een boot of tweede huis koopt
[text] =>
Stel: je bent al jaren fan van reizen, van vrijheid op het water of de geur van dennen in een bos en je overweegt om een boot of vakantiehuis te kopen. Het klinkt als de ultieme droom: een eigen stekkie voor weekends en vakanties, zonder telkens iets te huren of in een druk hotel te zitten. Maar voordat je die stap zet, is het slim om eerst goed na te denken.
Een eigen boot of vakantiehuis heeft veel aantrekkingskracht: het is jouw eigen plek om tot rust te komen, weg van dagelijkse beslommeringen. Je bepaalt zelf wanneer je gaat, met wie, en hoe lang je blijft. Voor veel reizigers voelt het als een rustpunt.
Tegelijkertijd is bezit geen vanzelfsprekendheid: het brengt verplichtingen en kosten mee die je niet moet onderschatten. Een vakantiehuis of boot is geen hotel of huurwoning. Je bent verantwoordelijk voor onderhoud, stalling, verzekering en alle bijkomende lasten. Denk bijvoorbeeld aan onvoorziene uitgaven voor reparaties, extra kosten bij verhuur of seizoensgebonden beperkingen die het gebruik beïnvloeden.
Of je nu kiest voor een boot of vakantiehuis: de locatie bepaalt veel. Hoe ver is het van je ‘thuis’? Hoe vaak ga je echt? Als je slechts één of twee weekenden per jaar kunt gaan, is het de vraag of de investering de moeite waard is.
De meeste experts raden aan om vóór aankoop te huren of te logeren op een vergelijkbare plek, om te ervaren of het écht bij je past.
Bij een vakantiehuis moet je ook uitzoeken wat de lokale regels zijn. In Nederland is permanente bewoning van een recreatiewoning bijvoorbeeld niet altijd toegestaan.
Ook kan de omgeving of het seizoen invloed hebben op het gebruiksgemak. Bij een boot spelen zaken als vaargebied, ligplaatsen en bereikbaarheid een rol.
De koopprijs is vaak nog maar het begin. Denk aan overdrachtsbelasting, notariskosten en soms advieskosten. Daarna komen de vaste lasten: energie, belastingen, verzekeringen, onderhoud en eventuele park- of ligplaatskosten.
Winterstalling en antifoulingPeriodiek motoronderhoud en keuringBrandstof, waterkaarten, havengeldenEen recreatiewoning vraagt om structureel onderhoud van zowel binnen- als buitenzijde, denk aan schilderwerk, dakonderhoud, cv-installaties of tuinbeheer. Vergeet ook niet de kosten voor schoonmaak bij verhuur of een lokale beheerder.
Kostenvoorbeeld
Reken voor een bescheiden vakantiewoning op €3.000–€6.000 vaste lasten per jaar. Voor een middelgrote boot al snel €2.500–€4.000, afhankelijk van gebruik en stalling.
Wat past beter bij jou: boot of vakantiehuis?
Een boot biedt ultieme flexibiliteit. Je kunt meerdere locaties aandoen, je ‘verplaatst’ je vakantieplek als het ware. Dat is perfect voor mensen die houden van avontuur op het water en zich makkelijk kunnen aanpassen. Tegelijkertijd vraagt een boot intensief onderhoud, en zijn de jaarlijkse kosten vaak hoger dan verwacht. Zeker als je er niet zelf veel aan doet.
Een vakantiehuis is stabieler qua investering. Je kiest voor een vaste plek die je naar eigen smaak kunt inrichten en verbeteren. Bovendien kun je het huis mogelijk (deels) verhuren als je er zelf niet bent. De keerzijde: minder mobiliteit, en ook hier zijn er terugkerende kosten die vaak onderschat worden.
Let op: De waardeontwikkeling van een vakantiehuis kan aantrekkelijk zijn, maar dit is sterk afhankelijk van locatie, onderhoud en regelgeving.
Een slimme investering bescherm je met een goede verzekering
Welke keuze je ook maakt, je koopt geen luxeproduct maar een bezit met waarde. En waarde vraagt om bescherming. Het risico op schade door brand, storm, inbraak of ongelukjes is niet te vermijden maar je kunt je er wel goed tegen wapenen.
Daarom is het verstandig om je vanaf het begin goed te laten adviseren over passende verzekeringen. Eerdmans is verzekeringsspecialist voor recreatie die precies weet wat belangrijk is bij het verzekeren van een boot of vakantiehuis. Denk aan dekking voor schade, aansprakelijkheid, inboedel of milieuschade.
Wat als je droom verandert?
Een boot of vakantiehuis koop je vaak met het idee om er jarenlang van te genieten. Maar levens veranderen. Misschien gebruik je het minder dan gedacht, wil je overstappen op een ander type vaartuig of woning, of komt er een moment dat je de investering liever liquide maakt. Dan is het goed om een plan B te hebben.
- Restwaarde en marktvraag: Boten schrijven doorgaans sneller af dan recreatiewoningen. Een goed onderhouden huis op een gewilde locatie kan zijn waarde behouden of zelfs stijgen, zeker bij schaarste.
- Verkoopproces: Bij een vakantiehuis moet je denken aan een verkoopmakelaar, juridische afhandeling (zeker in het buitenland), en eventueel het afkopen van erfpacht of parkcontracten. Voor een boot: registratie, keuring en mogelijk btw-status.
- Verhuren als tussenstap: Als verkoop nog geen optie is, kun je overwegen om (tijdelijk) te verhuren om kosten te dekken. Let dan wel op extra regels, vergunningen en verzekeringseisen.
Tip: Bepaal bij aankoop al wat je ideale gebruikstermijn is. Zo kun je tijdig inspelen op veranderingen en voorkom je dat het bezit een last wordt.
Maak van jouw droom een doordacht plan
Een eigen boot of vakantiehuis kopen is fantastisch. Het kan jouw reislust en behoefte aan vrijheid vervullen. Maar de droom wordt pas echt duurzaam als je realistisch bent over kosten, tijd, onderhoud en verzekeringen.
Neem de tijd om te rekenen, plannen en vergelijken. Kijk of de investering bij je levensstijl past, en maak gebruik van de juiste expertise. Zo wordt je vakantiedroom geen zorgenpost, maar een plek waar je jaar na jaar van kunt genieten.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => van-droom-naar-bezit-hoe-je-verantwoord-een-boot-of-tweede-huis-koopt
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/135/135_1.jpg
)
[2] => stdClass Object
(
[newsId] => 136
[date] => 2025-12-30
[title] => Vrijheid onderweg begint met overzicht
[text] => De paradox van vrijheid
Reizen staat voor vrijheid. Geen vaste routine, geen agenda, alleen jij en de weg die zich ontvouwt. Toch weet elke reiziger dat echte vrijheid niet ontstaat uit chaos, maar uit overzicht. Wanneer je weet waar je bent, wat je nodig hebt en hoe je keuzes maakt, wordt reizen pas echt zorgeloos. Dat geldt voor alles onderweg: je route, je bagage, je geld en zelfs de manier waarop je met technologie omgaat. In een wereld waarin innovatie snel vooruitgaat draait vrijheid steeds meer om inzicht.
De voorbereiding als fundament
Spontaan reizen klinkt romantisch, maar zelfs de meest vrije avonturier plant bewust. Een goede voorbereiding betekent niet dat je alles vastlegt, maar dat je ruimte creëert voor improvisatie. Door inzicht te hebben in je budget, je documenten en je route, kun je met vertrouwen loslaten. Overzicht is geen beperking, maar een hulpmiddel. Het maakt dat je keuzes kunt maken zonder stress, omdat je weet wat je achterlaat en waar je naartoe wilt.
Rust in plaats van controle
Overzicht geeft rust. Niet omdat alles voorspelbaar wordt, maar omdat je beter weet hoe je kunt omgaan met het onverwachte. Een gemiste trein, een omweg of een vertraging voelt minder zwaar als je grip houdt op het geheel.
Digitale vrijheid onderweg
Reizen anno nu is digitaal. Van tickets tot navigatie, van reserveringen tot communicatie: bijna alles gebeurt online. Dat brengt gemak, maar ook verantwoordelijkheid. De moderne reiziger kiest bewust hoe hij technologie gebruikt. Digitale innovaties laten zien hoe transparantie en flexibiliteit hand in hand kunnen gaan. Ze helpen ons niet om méér vast te leggen, maar om slimmer te plannen.
Balans tussen plannen en genieten
De kunst van reizen is weten wanneer je moet plannen en wanneer je moet loslaten. Te veel voorbereiding kan spontaniteit doden, maar te weinig overzicht zorgt voor onrust. De balans ligt ergens in het midden. Door vooraf te bedenken wat belangrijk is, of dat nu je budget, vervoer of gezondheid is, maak je ruimte om onderweg te genieten.
Een reis zonder zorgen is een reis met aandacht
Vrijheid is niet hetzelfde als impulsiviteit. Wie met aandacht reist, ziet meer, voelt meer en beleeft meer. Overzicht helpt om dat bewustzijn vast te houden, ook in een wereld vol prikkels en keuzes.
Slim omgaan met middelen
Wie reist, weet dat geld niet alleen een praktisch hulpmiddel is, maar ook invloed heeft op rust en vrijheid. Een overzicht van wat je hebt en wat je uitgeeft voorkomt onnodige stress. Door bewust te kiezen hoe je je middelen beheert, digitaal of contant, houd je de regie. Ook nieuwe vormen van technologie, zoals ethereum, maken het makkelijker om inzicht te krijgen in waarde, transacties en mogelijkheden, waar ter wereld je ook bent.
Vrijheid is weten wat genoeg is
Een van de mooiste lessen van reizen is leren wat je écht nodig hebt. Vaak blijkt dat veel minder te zijn dan je denkt. Overzicht helpt om dat te ontdekken. Niet alleen in spullen, maar ook in keuzes. Wanneer je weet wat belangrijk is, kun je de rest loslaten. Dat geldt voor bagage, maar ook voor verwachtingen.
Inzicht als kompas
Inzicht vervangt geen avontuur, maar maakt het dieper. Het helpt je bewuster te reizen en beter te begrijpen wat je onderweg zoekt. Of het nu gaat om een lange roadtrip, een wereldreis of een weekend in eigen land: inzicht is je kompas. Het laat zien waar je vandaan komt, waar je nu bent en waar je naartoe wilt.
Vrijheid door bewust leven
Vrijheid onderweg is meer dan bewegen, het is leven met intentie. Wie bewust reist, kiest niet voor het drukste schema, maar voor het rijkste moment. Overzicht maakt dat mogelijk. In een tijd waarin reizen, technologie en financiën steeds meer met elkaar verweven zijn, wordt inzicht de sleutel tot rust. Ethereum is daar een mooi symbool van: een systeem dat draait om transparantie en autonomie, net als reizen zelf. Want echte vrijheid is niet weglopen van structuur, maar het bewust kiezen van richting.
[picture] => no
[pic1title] =>
[pic2title] =>
[pic3title] =>
[pic4title] =>
[pic5title] =>
[titleSlugified] => vrijheid-onderweg-begint-met-overzicht
[imageLink105x105] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_105x105.jpg
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/icons/news_50x50.png
[imageUrl] => https://cdn.easyapps.nl/578/img/slideshow/reisinspiratie/136/136_1.jpg
)
)
[topCountries] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[continentId] => 7
[countryId] => 136
[reportCount] => 2
[pictureCount] => 65535
[position] => 1
[countryName] => Nieuw Zeeland
[countryIsoCode] => NZ
[continentName] => Oceanië
)
[1] => stdClass Object
(
[continentId] => 7
[countryId] => 11
[reportCount] => 1
[pictureCount] => 65535
[position] => 2
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => AU
[continentName] => Oceanië
)
)
[countryId] => 11
[countryName] => Australië
[continentId] => 7
[continentName] => Oceanië
[countryPopulation] => 0
[countrySurface] => 0
[capitalCityLongitude] => 0.000000
[capitalCitylatitude] => 0.000000
[portalReports] => ArrayIterator Object
(
[storage:ArrayIterator:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111447
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-03-12
[photoRevision] => 0
[title] => De Apostelen, water & wijn
[message] => Blog Har 22 februari-28 februari
22 februari
We ontwaken na ons eerste nachtje in de Jucy-bus en dat valt ons zeker niet tegen! De maand die we hebben doorgebracht in de daktent zit nog vers in ons geheugen. Hoewel we daarop terugkijken met een goed gevoel omdat het zo heerlijk avontuurlijk was, hebben we wel gemerkt dat slaapcomfort er daar toch een beetje bij in schoot. Dit ombouwzithoekje slaapt echter niet verkeerd! Na een rustig ontbijtje en een korte wandeling om -tevergeefs- nog even naar een paar koala’s te zoeken stappen we in.
Als eerste rijden we een klein stukje terug over de Great Ocean Road. Er zijn namelijk rondom Lorne, een dorpje ten oosten van Kennett River, een paar mooie stopjes die we gisteren hebben overgeslagen. En heel eerlijk, die prachtige kustweg gedeeltelijk nog een keertje afrijden is ook geen straf. Zo komen we aan bij Erskine Falls, een van de prachtige watervallen die dit gebied rijk is. We wilden graag de wandeling maken naar de voet van de waterval maar dat zit er helaas niet in, zo blijkt bij aankomst. De afgelopen weken heeft dit gedeelte van het land te maken gehad met behoorlijke weersextremen. Hittegolven, hier en daar een bosbrand en ook nog behoorlijk stevige regenval. Hierom hadden wij ons reisschema al een beetje bijgestuurd en dit keer zorgt het ervoor dat het pad wat we wilden bewandelen, afgesloten is na een aardverschuiving. We bewonderen de watervallen dus maar van het kleine uitkijkplatform en gaan weer verder.
Ditmaal staat een natuurgebied bij een groot meer in het binnenland op het programma, maar ook hier moeten we afwijken van ons plan. De weg er naartoe bestaat uit een gravelweg met behoorlijk los grind. Waar we dit in WA moeiteloos deden met onze 4WD, vindt onze pakketbezorgersbus (zoals Simone hem gekscherend noemt) dit een minder goed plan. Als we harder dan 30 gaan begint hij te glijden over het grind. Was het nou een klein stukje geweest, dan hadden we daar nog over nagedacht, maar 40 kilometer vinden we een beetje teveel gevraagd. Helaas gaat ook hier dus een streep doorheen.
Zo zijn we toch al een flinke tijd onderweg, zonder dat we echt veel hebben gedaan. Daarom besluiten we naar een vlakbij gelegen uitkijkpunt boven op de rotsen te rijden. Daar kunnen we zeker weten terecht, ware het niet dat het weer ons nu ook nog eens begint tegen te werken. De hele ochtend is het al wat dreigend en valt er af en toe een spatje of zelfs een kleine bui. Al snel nadat we uitgestapt zijn gaan de hemelsluizen open en begint het echt goed te gieten. Simone wilde nog met haar drone de lucht in, maar daarvoor moet het in elk geval even droog worden. We besluiten dan maar even pauze in te lassen, lunch te maken en doden de tijd met een kaartspelletje.
Als Simone weer eens een rondje pesten van me heeft gewonnen, ik de kaarten schud en zij uit het raampje kijkt om te kijken of het al droger wordt, schiet ze ineens overeind. Ze draait haar grootste lens op haar camera en holt de deur uit. Alles wat ik nog te horen krijg is; Kookiebie!
We zijn natuurlijk al weken in Australië, en Simones favoriete lokale vogel is de Kookaburra. Er zijn een aantal soorten, maar de bekendste is de Laughing Kookaburra, door Sim liefkozend omgedoopt tot kookiebie. Het is echt een kleine herriemaker, met zijn gelach. En raadt eens wie zich verwant voelt aan een kleine herriemaker? Juist ja…
Alleen was het al die weken nog niet gelukt er eentje mooi op de foto te krijgen. We hebben ze ook een paar weken niet gezien, want in de hetere delen van WA komen ze niet of nauwelijks voor en op Tasmanië hielden ze zich vakkundig schuil, of wachtten ze -lachend- totdat Simone uit de buurt was, zoals in Yolla bij Kaye. Vandaag gaat het dus wel lukken, dit exemplaar heeft beschutting gezocht tegen de regen op een laaghangende tak en besluit gewillig voor model te spelen. Eindelijk heeft Simone de zo gewenste mooie foto’s van de herriemaker van Australië.
Inmiddels wordt het inderdaad wat droger en nemen nogmaals het pad naar het mooie uitzichtpunt, waar we prachtige foto’s maken van de route die zich onder ons uitvouwt. Ook de drone gaat weer eens even de lucht in en begeeft zich heel ver op de zee om te laten zien hoe de ruige kustlijn er vanaf die kant uitziet. We vermaken ons opperbest en hebben de valse start van deze dag echt omgedraaid voor ons gevoel.
Helaas zijn de weergoden het niet volledig met ons eens, want als we koers zetten naar Apollo Bay, waar we de nacht zullen doorbrengen, gaat de kraan nog een keertje open en gaat het echt langere tijd hozen. We vinden het jammer, maar aan de andere kant is dit de eerste echt serieuze regen die iets in het water laat vallen, geen slechte score voor twee maanden reizen. En het brengt ook nog eens iets moois, want de kustweg voor onze neus verandert van een prachtig meanderende weg tegen de rotsen, in een speelbal van de elementen. Wind, water en de bijbehorende sprays zorgen voor een stoer schouwspel, we vinden het stiekem best wel mooi om deze variant van de Great Ocean Road te zien.
In Apollo Bay besluiten we het koken maar even niet in onze eigen uitklapkeuken te doen, want dan regent het in mijn pastasaus. Gelukkig is er een gemeenschappelijke keuken. Het is wel de eerste ‘keuken’ waarvoor we, naast misschien een pannetje of snijplank, zelfs ons eigen kookstel moeten meebrengen… ‘keuken’ is teveel eer voor dit hok, maar het gerecht wat eruit komt smaakt er niet minder om. En het voordeel van onze bus ten opzichte van de 4WD in WA is dat we het binnen en dus droog kunnen opeten. Hopelijk hoeft dat deze week alleen niet te vaak.
23 februari
Als we deze ochtend wakker worden en ons gordijntje opzij schuiven worden we aangenaam verrast door een waterig zonnetje. De regen is verdreven en het warmt lekker op waardoor het vocht langzaam verdampt. Dat ziet er stukken beter dan hoe we in slaap vielen, dus is er geen tijd te verliezen en gaan we op pad. Als eerste staat er een korte maar leuke wandeling op het programma door het Maits Rest Rainforest. De Great Ocean Road is meer dan alleen een lange weg langs een stel rotsen, de nabijgelegen natuur is divers, ruig en prachtig en dat gaan we met eigen ogen zien.
Echter, voordat we daar aankomen moeten we nog even in de remmen bij een stuk bos met veel hoge eucalyptusbomen. En wie de koala een beetje kent snapt het dan al, dat is hun thuis. Overigens was het niet moeilijk ze deze keer te spotten, want anderen hadden dat al voor ons gedaan en waren gestopt. Er zit er eentje laag op een tak, en een andere wat meer verstopt hoog in de boom. Simone haalt haar grote lens nog maar eens uit de tas en geeft zich over aan haar waarschijnlijk favoriete bezigheid deze reis, het lokale wildlife op de foto zetten. Ik geniet ervan op afstand en klets wat met een dame wiens Ierse metgezel dezelfde hobby erop nahoudt. Partners met dezelfde hobby verbindt blijkbaar ook.
Als we uitgefotografeerd en gewandeld zijn rijden we door naar Cape Otway. Dit is het uiterste punt van deze kustlijn, ook wel de Shipwreck-coast genoemd, vanwege de vele schepen die hier vergingen. Reden temeer om een vuurtoren neer te zetten, welke het startsein was voor een heel complex aan gebouwen voor de vuurtorenwachters en hun gezinnen.
We krijgen korting op de toegangsprijs omdat de vuurtoren zelf momenteel is afgesloten voor onderhoud. Er zijn gelukkig nog andere mooie plekken om van het uitzicht te genieten, dus dat doen we dan ook graag en lopen rond op het complex. Het uitzicht op de zee is inderdaad prachtig, de zee is ruig en beukt op de rotsen met volle kracht. Op dit punt gaat de Bass Strait, die tussen Tasmanië en het vasteland ligt over in de Zuidelijke Oceaan. Inderdaad, die ene zee waar ik zo zeeziek werd in Bremer Bay. Hij doet zijn ruige reputatie wederom eer aan.
Het is tijd om verder te gaan naar het tweede deel van de route. De kustweg is namelijk grofweg in tweeën te delen. Het eerste deel met de prachtige kustweg en surfstranden ligt achter ons en we gaan via een deel binnenland naar de andere kant van de kustlijn, waar diverse beroemde rotsformaties van zandsteen staan. Omdat dit voorlopig het laatste stuk van de route is aan zee rijden we nog een klein eindje terug om nog een paar mooie dronefoto’s en -video’s te maken, want hier kan het tenminste nog. Daarna gaan we onderweg naar Port Campbell, zo’n twee uur rijden verderop.
Tegen het einde van deze rit gaan we weer richting de kust en krijgen de zee weer in zicht. Daar valt gelijk op dat we een stukje hoger rijden dan eerder op de Great Ocean Road. Verder zie je dat er hoge golven op de kustlijn uiteenspatten. De verleiding is groot om af te remmen en al te gaan kijken, maar we willen eerst even inchecken op de camping, snel een hapje eten koken en daarna pas hier naartoe. Want met zonsondergang is het het allermooist, weet Simone.
De twaalf apostelen, zo heten deze grillige zandsteenrotsen die in de oceaan vlakbij elkaar staan en al sinds jaar en dag vele bezoekers trekken vanwege de prachtige uitzichten over de oceaan. Ik wil direct een misverstand uit de weg helpen, want ondanks de naam zijn het er geen twaalf. Nooit geweest ook. Er staan op dit moment acht rotsen overeind van de originele negen. Hoewel, origineel… wie weet hoe veel of weinig er zijn geweest, sinds de miljoenen jaren dat ze zijn gevormd en hier staan. Zo ver terug gaan de geschiedenisboeken hier niet en de aboriginals hebben het niet op een rotstekening gezet. In elk geval, degene die de naam apostelen bedacht had of de Bijbel niet goed gelezen, of tellen was niet z’n sterkste kant.
We lopen - samen met echt wel flink veel anderen, dat moet gezegd - het pad af naar de uitzichtpunten en het is nog altijd zo machtig mooi als Simone het zich herinnert. Dit is dan ook een van haar hoofdredenen om deze trip nog eens te maken. In de woeste zuidelijke oceaan staan de enorme rotspilaren weerstand te bieden aan de elementen die hier al miljoenen jaren op ze inbeuken. Soms breekt er wat af of stort er zelfs wat in, en deze enorme units gaan ook vast een keer helemaal verdwijnen. Maar nu staan ze er en maken het uitzicht tot een van de mooiste aan de Australische kustlijn. De ondergaande zon die de formaties allerlei tinten goudgeel kleurt, doet de rest. Dit is echt een hoogtepunt van de reis en een prachtige afsluiter van deze dag.
24 februari
We hebben vandaag de wekker vroeg gezet, heel vroeg. We willen namelijk op dezelfde plek als waar we gisteren de zonsondergang bekeken vanochtend ook de zonsopkomst zien. Dus gaan we snel op pad want dat schouwspel begint al voor zevenen.
Als we het pad naar de apostelen oplopen merken we opnieuw dat we niet de enige zijn die dit plan hebben opgevat, maar er zijn wel veel minder mensen dan gisteravond. We zoeken een mooi plekje op en laten de drone opstijgen om een rondje over de oceaan te vliegen. Terwijl de zon het eerste licht op de rotsen werpt en de golven zo mogelijk nog net iets wilder zijn dan de dag ervoor, genieten wij van het prachtige uitzicht wat Moeder Natuur ons voorschotelt. Net als de zonsondergang een dag eerder zorgt het licht ervoor dat we elke minuut een ander beeld te zien krijgen, echt genieten dus.
Als we terug zijn bij onze bus maken we eerst een klein ontbijtje en kopje thee, voordat we verdergaan naar Gibson steps. Hier is in de rotswand een trap (de naam is wel een giveaway) uitgehouwen, zodat we op het strand uitkomen. Hier wordt aangeraden alleen bij laagtij te wandelen, omdat delen van het strand afgesloten raken door opkomend water en je dan gered moet worden door de kustwacht. Wij kunnen gelukkig probleemloos een stuk langs en door de golven wandelen.
Simone heeft de Great Ocean Road natuurlijk al eens bezocht, en met name dit gedeelte heeft veel indruk gemaakt met al z’n woeste rotsformaties langs de kust en in zee. Zo roept ze met enige regelmaat ineens uit “Oh dit weet ik ineens weer!” En dan volgt er weer een leuke anekdote. Ook bepaalde foto’s maken we na, omdat ze te grappig of mooi zijn om niet nogmaals vast te leggen. De resultaten hebben hier en daar Instagram al bereikt.
Na het beklimmen van de trap nemen we de route nog iets verder westwaarts en stoppen een paar keer, daar waar nog veel meer aparte en mooie rotsen in en rond de zee staan. Ze hebben allerlei bijzondere namen gekregen, zoals The Grotto, Razorblade en London Bridge, uiteraard allemaal gerelateerd aan de vorm. Eén van de ingestorte apostelen kreeg zelfs postuum de naam Judas, de gevallene…
Uiteindelijk komen we zo’n beetje bij het einde van de Great Ocean Road en besluiten we dat het tijd is voor het volgende hoofdstuk. De dagen achter ons waren heel bijzonder. De terugkomst naar een heel speciaal stukje van Simone’s eerste trip in Australië en alle leuke herinneringen die daarbij komen, en voor mijzelf het uit de eerste hand zien waar ik al zolang over hoor.
Het volgende hoofdstuk is een natuurgebied een uurtje of twee noordwaarts, The Grampians, waar we ons een dagje of twee willen vermaken. We boeken een campingplek in het national park, net zoals we eerder in WA deden gaan we ‘off-grid’, de enige faciliteit hier is een toilet, modelletje gat-in-de-grond.
De rit hier naartoe is weinig spectaculair, maar de kampeerplek is dat des te meer. Op een prachtige plek in het bos met niets dan bomen, hopelijk wat wildlife, een paar andere kampeerders en heel veel vogels. Al voordat ik kan beginnen met eten koken vliegt er een kookaburra rond die Simone’s aandacht vraagt en krijgt. Als er tijdens het koken eentje op onze kampeerplek op het hek gaat zitten is het natuurlijk helemaal feest. Sim leeft zich helemaal uit met haar camera en de rest van de avond blijven ze om ons heen vliegen, lachend van pret.
25 februari
Met het gekwetter van de vogels worden we heerlijk wakker in The Grampians. In de ochtend doen we rustig aan, want we hebben de afgelopen dagen al genoeg gehaast. Op ons programma staat de mooiste wandeling die omhoog gaat op een berg van dit natuurgebied; de Pinnacle trail. Er is ook een erg bekende waterval hier in de buurt, de Mackenzie Falls, maar het pad daar naartoe is momenteel afgesloten voor onderhoud, dus die kan van ons lijstje af.
Na het opstarten en rustig ontbijt gaan we op pad. De wandeling voert ons door het regenwoud langzaam naar boven. Het is hier en daar wel even flink steil, maar niet al te veel. Als we een uurtje gewandeld hebben komen we bij een leuk deel; de Silent Street. Hier loopt het pad voor een goede halve kilometer tussen twee rotswanden door met soms minder dan een meter tussenruimte. Je moet af en toe zijwaarts door de kloof, terwijl de wanden meters boven je uit torenen. Het doet ons een beetje denken aan IJsland, waar je door een kloof tussen twee rotswanden door kunt lopen (of zelfs snorkelen), die beiden de uiteinden zijn van een tektonische plaat.
Niet lang daarna komen we op de top van de berg aan, waar we getrakteerd worden op forse windvlagen en mooie uitzichten. We eten hier onze lunch. Dat doen we vaker op dit soort dagen, een flinke hike en op het mooiste of leukste punt halverwege een pauze nemen voor de lunch. Simone beleeft hier weer eens een ‘oh ja’-momentje; ze blijkt ook deze berg 16 jaar eerder al eens beklommen te hebben.
Als we afdalen naar beneden, doen we dat lekker op ons gemak. We hebben geen haast en gaan via een zijroute terug, die ons door de zogenaamde Grand Canyon leidt. Dat is al de tweede Grand Canyon deze reis, na die in de Blue Mountains. En dat terwijl we de ‘echte’ beiden nog niet hebben bezocht…
Sim heeft de smaak te pakken en het laatste stukje is hier en daar springen over wat stenen. Als we in de laatste meters zitten, gaat dat even mis en ze belandt hard op haar knie met een stevige schaafwond als gevolg. We hobbelen snel naar onze bus en maken de wond goed schoon en doen er een flinke pleister op. Helaas voor Simone gaat de wond behoorlijk ontsteken en zie ik haar de komende dagen met pleisters, zalfjes en gaasjes in de weer: niet leuk!
Terug in de auto besluiten we nog wat van de rest van de bergketen te bekijken. Er zijn wat mooie uitzichtpunten over de vallei dus daar rijden we naartoe. Het eerste uitzicht valt ons wat tegen, we zagen het op de top van onze wandeling mooier. We zoeken nog even verder en willen het nog wel een keer elders proberen. Maar als ik een navigatiefoutje maak en ons een grindbergpad op stuur wat nergens naartoe leidt, geven we het op en rijden lekker terug naar de kampeerplek.
We maken het onszelf makkelijk en halen eten in het dorpje in de buurt. Het opeten doen we dan wel op ons eigen plekje, opnieuw tussen de kwetterende kookaburras. Even na het eten komen er zelfs nog een kangoeroemoeder en haar jong voorbij. Dit is nou een kampeerplekje naar ons hart!
26 februari
Vandaag hebben we een reisdag voor de boeg. Eerst gaan we nog aan de noordkant van de Grampians naar een paar heel oude rotstekeningen kijken, maar dat zouden geen lange stops moeten worden. We gaan namelijk in de richting van Adelaide rijden, om precies te zijn de Barossa Valley. Maar eerst de rotstekeningen dus.
We gaan op pad, net wat later dan we planden, maar dat mag geen ramp zijn. De rotstekeningen liggen op zo’n drie kwartier rijden, dat wordt even wat meer. Als eerste remmen we abrupt af, als we denken een wedge-tailed eagle te zien. Een wigstaartarend in het Nederlands. Inderdaad een vogel met een karakteristieke staart en het is met afstand de grootste vogel die Australië rijk is. We hadden er al eerder eens naar uitgekeken, maar nu kwam er eentje vrij snel en laag over. Helaas was hij al weg voor we de auto uit waren. Toeval wil dat we stilstaan bij een grappige landmark, een enorm standbeeld in de vorm van een koala met zelfs een winkeltje erin.
We nemen binnen even een kijkje en kopen een souveniertje. De eigenaar van het winkeltje vertelt desgevraagd wel dat het standbeeld zo ongeveer de enige koala is die hij zag in vele jaren, veel komen ze hier in elk geval niet voor. We gaan maar weer verder naar ons doel, maar krijgen nog een nieuwe, ditmaal onaangename verrassing. De laatste kilometers van onze route gaan opnieuw over een grindpad! We besluiten het erop te wagen, want we zijn al zo dichtbij. Bijna stapvoets gaan we over het weggetje, want zodra Simone ook maar denkt aan extra gas geven begint de bus te slingeren. Langzaam is dus maar het devies.
We komen er, en maken een leuke wandeling naar de grot met rotstekeningen. Grappig genoeg loopt Simone instinctief de goede kant, als even niet duidelijk is waar we heen moeten. Even later blijkt, als we een foto van eerder erbij pakken, ze deze rotstekeningen al eens te hebben gezien. De wandeling kon ze zich dan weer niet herinneren, maar wel waar ze heen moest… een mensenbrein doet soms gekke dingen! De handafdrukken en tekeningen zijn wederom bijzonder om te zien, sommige zelfs nog ouder dan we zagen in Kakadu, aan het begin van onze reis.
We maken nog een stopje bij een andere rockart-site en gaan (langzaam en hobbel de hobbel) verder onderweg. Als we de verharde weg bereiken is het schandalig veel later dan zou moeten, want we moeten nog bijna 6 uur rijden. Dit was absoluut niet het plan. Zo zie je maar, soms zit het tegen, maken we een onhandige keuze en loopt de tijd bij ons weg. Ook dat heb je soms met reizen, dus we gaan maar gauw, want we zullen de afstand toch moeten overbruggen. Er is één voordeel; we krijgen een uurtje cadeau als we de grens tussen Victoria en South Australia oversteken want we wisselen weer eens van tijdzone. Maar zelfs dat uurtje redt onze reis niet, want we moeten ten slotte ook nog eten. Dat doen we in een onooglijk dorpje langs de highway waar we toch verrassend lekker dineren. Zo zie je maar, er is altijd ergens een meevaller te vinden. Vermoeid, maar blij dat we er zijn, parkeren we even na tienen de bus in Nuriootpa.
27 februari
Ik sta op met een flauw beeld in mijn hoofd; Martien Meiland die “Wijnen, wijnen, wijnen” zingt. Dat heeft een reden, want de Barossa Valley waar we nu zijn staat bekend om de druiventeelt en sommige van de beste Australische wijnen komen uit deze streek. Er zijn tientallen wijnhuizen gevestigd. Van groot en bekend, zoals Jacobs Creek, tot kleine familiebedrijven. De reden waarom chateau Meiland door mijn hoofd spookt is natuurlijk dat wij een bezoekje gaan brengen aan een paar van deze huizen en dan moet er uiteraard wel geproefd worden!
We zorgen dus voor een goede bodem en ontbijten in het dorpje waar we ook op de camping staan. De heerlijke Australische ontbijtjes en koffie kunnen ons sowieso altijd wel bekoren deze reis. Hoe klein het dorpje ook is, een goede kop koffie en brekkie is absolute minimumstandaard. Wij worden er in elk geval altijd vrolijk van. Als we ons ontbijtje op hebben, lopen we nog even bij de apotheek naar binnen, want met Simone’s schaafwond gaan we wat harder dan verwacht door gaas en pleisters heen.
Een vriendelijke dame wijst ons de juiste producten,vraagt waar we het voor nodig hebben en we vertellen over de schaafwond die wat ontstoken is. Ze vraagt ons even te wachten en als ze twee minuten later terugkomt zegt ze dat haar collega een antibioticakuur aanbeveelt, ze zou de pillen wel vast pakken. Dit slaat Simone maar af, maar we zijn verbaasd dat dit wordt aangeboden zonder dat iemand ook maar gezien heeft hoe de ontsteking eruit ziet. Dat de zorg in Amerika op die manier snel ontstekingsremmers uitdeelt als Haribosnoepjes wisten we, maar dat de Australiërs daaraan meedoen is ons nieuw. Wij vinden het wat overdreven en maken de wond maar gewoon twee keer per dag goed schoon.
Met ons bodempje hebben we wel zin in een lekkere wijnproeverij, dus sturen we de bus naar Jacobs Creek. Zoals gezegd is dat een van de grootste en bekendste wijnhuizen in deze regio. Hun wijn wordt over de hele wereld verkocht en staat ook bij ons in Nederland bij de slijterijen in de schappen en op de kaart in restaurants. We proeven een selectie van diverse wijnen, mousserende wijnen, tawny’s en muscats. Die laatste twee zullen niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar zijn eigenlijk ports en sherry’s. Deze namen zijn echter beschermd en mogen alleen door Portugese en Spaanse producten gedragen worden. Het proces om ze te maken is hier wel zo’n beetje hetzelfde, alleen dus met een andere naam.
We proeven uit niet minder dan tien verschillende flessen hier. Het zijn allemaal fantastische dranken, dus we kunnen moeilijk kiezen welke we mee willen nemen. Niet te veel in elk geval, want het moet allemaal meegesjouwd worden. Uiteindelijk kiezen we voor een héél bijzondere tawny en een fles rosé. De eerste is voor thuis, de tweede om de komende dagen uit te snoepen. Na de proeverij, de bodempjes maken ons gelukkig niet wankel op de benen, lopen we nog een rondje over het landgoed en maken mooie foto’s tussen de wijnranken.
Als we weer in de bus stappen besluiten we nog een rondje te rijden door de vallei. Een deel reden we gisteren al door het donker, dus is misschien leuk om nog even bij daglicht te zien. Zo cruisen we een uurtje of twee door het gebied en nemen uiteindelijk als laatste de afslag naar Seppeltsfield Road. Dat is wel de kers op de taart, want het blijken de mooiste kilometers heuvelachtig landschap die hier te vinden zijn. Bijzonder is dat langs de weg zelfs rijen met enorm hoge palmbomen staan, met daar weer naast de eindeloze meters en meters aan druivenranken. Het lijkt de Bordeaux of Bourgogne wel. Voor Simone de uitgelezen mogelijkheid om nog even de drone uit de tas te halen. Onze wit/groen/paarse bus doet het schijnbaar best leuk op beeld in deze omgeving.
De dag zit er alweer bijna op, dus we zoeken een plekje om te eten. Even worden we in verleiding gebracht; we stappen binnen bij een restaurant in de wijnvelden waar je zo ongeveer letterlijk tussen de druivenstruiken kunt dineren. De maitre checkt even bij de chef en jawel, ze hebben nog wel plek. We zijn alleen totaal niet voorbereid en gekleed op uit eten op stand, want dat blijkt het toch wel te zijn. We gingen voor een snel hapje, en dat is dit vijfgangen-diner met bijpassend wijnarrangement geenszins. Hoewel we heel erg houden van een ervaring als deze, slaan we toch over. Dit is iets te gek om zomaar even te doen. Als we het parkeerterrein afrijden met onze pakketbezorgersbus zien we dat we ook daarin wat uit de toon vallen tussen meerdere Ferrari’s en andere luxe auto’s. De pizza van de lokale bar een paar kilometer verderop smaakt ons uiteindelijk net zo lekker.
28 februari
De laatste dag met ons felgekleurde monster! We rijden straks naar Adelaide, een uurtje van hier, en gaan onze bus inleveren. We pakken in, maken de balans op en komen tot de conclusie dat zo’n soort voertuig ons best beviel, maar dat we wel graag een upgrade zouden willen in faciliteiten en opbergruimte. Ook het feit dat ons bed en bankstel één zijn (en je dus altijd moet ombouwen) is ons niet enorm goed bevallen en zouden we graag anders willen. We moeten nog een voertuig vinden voor een week of vier aan de oostkust, dus deze ervaring is zeer welkom zodat we weten wat we nodig hebben, graag zouden willen en zeker weten niet zouden willen.
We zijn nog niet helemaal klaar in de wijnstreek, want naast het grote en bekende wijnhuis van gisteren willen we ook graag een kleinere locatie bezoeken, liefst een familiebedrijfje. Ons oog is daarvoor gevallen op Liebichwein, een wijnhuis dat zich helemaal concentreert op fortifieds, wat dan weer een verzamelnaam is voor tawny’s en muscats, de afgeleiden van port en sherry. Volgen we het nog?
We rijden er naartoe door de regenbuien. Waar het de afgelopen dagen steeds beter weer is geworden, met een stralende dag gisteren als hoogtepunt, is een omslag aanstaande. Er worden voor deze regio -en dus ook Adelaide- weeralarmen afgegeven die voorspellen dat er een storm aanstaande is die zijn weerga niet kent. ‘Rainfall of a decade’ luidt de alarmerende waarschuwing, met name voor morgen. We zijn benieuwd.
Aangekomen bij de Cellar Door, zo noemen ze een wijnhuis waar je kunt proeven, van Liebichwein moeten we even zoeken, want de ingang zit wat verborgen aan de achterkant van het pand en het lijkt meer op een loods dan een wijnhuis. Eenmaal binnen is er geen twijfel, allemaal wijnvaten, van enorm tot klein en een enorme collectie prachtige flessen achter een stijlvolle bar. Daar staat de vrouw van de wijnmaker die ons allerlei lekkers voorschotelt. Ik neem minislokjes, want de rit naar Adelaide is niet lang, maar wel door de heuvels en een drukke stad.
Het gezicht van de dame klaart op als ze hoort dat we uit Nederland komen. Ze vertelt dat er slechts een Europese slijter is die hun producten verkoopt en die staat in Venlo. Een jaar eerder zijn ze er zelfs nog op bezoek geweest. Als we klaar zijn met proeven kunnen we het niet laten. We nemen nog wat mee en besluiten een nieuw pakketje naar Nederland te sturen. Nu maar hopen dat de postbode niet alles opdrinkt…
Nu is het dan echt tijd voor de laatste kilometers. We rijden naar Adelaide en droppen de bagage alvast in het hotel wat we vooruit boekten.
Na een laatste check of echt alles uit de bus is, rijden we naar het depot en leveren hem in. Terug in ons hotel rusten we even uit en lopen daarna een rondje door het centrum van de stad, maar houden het snel voor gezien. We zijn moe van een mooie, maar intensieve week kamperen, dus eten lekker bij de Koreaan om de hoek en houden het vroeg voor gezien. De voorspelde regen viel hier nog mee vandaag, we gaan maar eens kijken wat morgen gaat brengen. Zouden we Adelaide nog een beetje normaal kunnen gaan bekijken, of hebben we paraplu’s en regenjassen hard nodig?
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 24
[author] => Harald
[cityName] => Port Campbell
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/253/594_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => de-apostelen-water-wijn
)
[1] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111383
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-03-04
[photoRevision] => 0
[title] => Geen platypus, wel kaasjes en opnieuw autopech
[message] => Blog Sim 15 februari - 21 februari
15 februari
We hebben al flink wat watervallen gezien op verschillende plekken van de wereld en toch is het altijd weer verrassend wat je gaat aantreffen. Russell Falls is de meest gefotografeerde waterval van Tasmanië. Wellicht omdat hij vrij spectaculair is (met drie verschillende niveaus) maar het zal ook geen kwaad kunnen dat Mount Field vanaf Hobart ongeveer een uur rijden is en de waterval met een kleine wandeling te bezoeken is. Desalniettemin vergapen we ons aan het uitzicht, het is prachtig en indrukwekkend. De wandeling er naartoe ook. Grappig genoeg is het exact dezelfde wandeling die we de avond ervoor aflegden, maar in het licht ziet alles er toch anders uit. En vooruit, we lopen ook een stuk sneller nu we niet in het pikkedonker stapje voor stapje richting de waterval moeten schuifelen.
We gaan niet alleen naar de Russell Falls, maar doen de uitgebreide wandeling, drie watervallen en de Tall Tree Walk. De andere watervallen komen wat ons betreft niet boven de schoonheid van Russell Falls uit, maar de bomen doen dat vrij letterlijk wel. Tijdens een wandeling door het stuk bos met woudreuzen krijg je vanzelf nekpijn van het naar boven kijken: Het gaat om de Swamp gum (Eucalyptus regnans), een boomsoort die 70 tot zo’n 110 meter hoog kan worden. Al is de langst levende boom die hier gemeten is zo’n honderd meter.
Na een paar uur wandelen komen we terug bij het visitor centre om snel nog wat te lunchen. Maar nog voor we kunnen bestellen worden we gewezen op een echidna, een mierenegel. Dit schatje is totaal niet verlegen, dus ik kan naar hartelust foto’s maken. De echidna is een van de twee zoogdieren die eieren leggen. De andere is de platypus, die hebben we ook nog gezocht, maar helaas opnieuw niet gevonden.
Hierna is het toch echt tijd om verder te gaan, we rijden een paar uur richting Queenstown, veel westelijker gelegen. Het is een oud mijnstadje en hoewel het qua grootte niet zo indrukwekkend is, is de weg er naartoe dat des te meer. Hij staat bekend als ’99 Bends’ vanwege de vele bochten. Het zijn er naar verluidt niet echt 99, al hebben we ze niet geteld, maar het is een van de hoogtepunten voor roadtrips door Tasmanië en wie houdt van de ‘scenic route’ zal deze zeker kunnen waarderen!
We slapen in een motel dat ik met de beste wil van de wereld niet meer credits kan geven dan basic en middelmatig. Het eten in een nabijgelegen hotel valt zo tegen, dat ik een flink deel laat staan. We duiken dan maar bijtijds ons mandje in.
16 februari
We hadden niet echt een plan voor activiteiten in Queenstown, behalve een mogelijke optie: er vertrekt hier een stoomtrein die je door het regenwoud rijdt. Een van de stops is een waterval en zowel de rit er naartoe als de wandeling bij de waterval zouden erg mooi moeten zijn. Maar helaas, ook hier stelt Queenstown weer teleur: alleen de meest basic treinrit wordt uitgevoerd en als we de recensies online moeten geloven is het erg duur betaald voor een ritje door het woud. Dat kunnen we met de auto en wandelingen ook zien. Dus laten we het maar voor wat het is.
We maken nog wel wat foto’s bij het treinstation en rijden naar een uitkijkpunt vanwaar je de oude mijnsites ziet. Queenstown is een echte mijnstad. In 1883 werd daarmee gestart en vanaf dit uitkijkpunt zie je wat dat met het landschap heeft gedaan. Er is een enorme krater geslagen, waar nu water in staat en ook in het gebergte zie je dat er stukken zijn weggeblazen om waardevolle metalen naar boven te halen. De kopermijn is inmiddels niet meer actief, maar in de buurt wordt nog altijd gezocht naar goud. Als je wilt, kun je deze actieve mijn in, maar ik voel me niet lekker en we moeten nog een heel lang stuk rijden, dus we besluiten het voor gezien te houden bij Queenstown, het was niet helemaal aan ons besteed…
Onze volgende bestemming is Yolla en als je daar nog nooit van gehoord hebt, geneer je langzaam: er wonen 286 mensen en dan ook nogal verspreid, want ze zitten hier niet net als bij ons in flatjes bovenop elkaar gepropt. Om Yolla te bereiken moeten we nog eens ruim twee uur rijden. We maken een korte stop bij een van de meren en de rest van de tijd brengen we zingend door, terwijl we ons steeds weer vergapen aan de prachtige vergezichten.
Yolla heeft dus weinig inwoners en er staan flink wat gebouwen leeg. Verschillende kerken staan te koop, de General Store/tankstation is niet meer operationeel en ook bij de Yolla Tavern staat een te koop-bord voor de deur. We vermoeden zelfs dat het hier ook gesloten is, maar het blijkt dat we achterom moeten. Binnen zitten twee stamgasten en een superlieve gastvrouw. Ze maakt de heerlijkste pizza voor ons, het enige dat ze hier serveren, met zelfgemaakt deeg, saus, alles. Het is heerlijk.
En daarna wordt het pas echt leuk: we rijden Yolla uit, slaan een weg in die steeds meer gravel bevat naarmate we verder komen. We rijden een hek door, naar beneden het pad af, tussen de varens door, voorbij een beekje en komen dan opnieuw bij een hek, met een stuk weiland met een geit. Even verderop staat gastvrouw Kaye en haar ‘Tin Shed’ is waar we zullen verblijven. Nu denken jullie vast dat het enorm afzien is hier, zo afgelegen, maar niets is minder waar. We komen terecht in het tiny house van onze dromen: luxe ingericht, met comfortabel bed, eigen douche, zithoekje om te lezen, open haard en zelfs een bad in de tuin dat verwarmd wordt door houtblokken. Ik doop het liefdevol om tot ons ‘knalpotje’, want het ding maakt een enorm kabaal, maar lekker warm is het wel! Kaye heeft de in verval geraakte boerderij een opknapbeurt gegeven en heeft er wat accommodatie bij gebouwd. Ze leeft volledig off the grid met haar vier honden, kippen, geiten en ga zo maar door. Er zitten zelfs kookaburra’s in de tuin en ze belooft me dat ik die zeker nog ga zien.
Maar eerst gaan we opnieuw op zoek naar de platypus. Een dorp verderop (ongeveer drie kwartier rijden) zit een natuurgebied dat bekendstaat als een van de beste plekken om platypus te spotten. Er is zelfs een hele platypuswandeling! Dus hijsen we ons uit het knalpotje en gaan die kant op zo rond de zonsondergang, dan zou de kans het grootst moeten zijn om platypus te zien. Maar lang verhaal kort: we rijden uiteindelijk in het donker naar huis zonder het vogelbekdier te spotten. We hebben alleen een paar wallaby’s gezien, ook heel schattig, maar niet waar we voor kwamen.
17 februari
Echt uitrusten is er niet meer bij op dit punt van ons Tasmanië-avontuur, want het is de laatste dag dat we onze auto nog hebben en een van de highlights van Tasmanië staat op het programma: een bezoek aan Cradle Mountain. Het is misschien wel een van de bekendste bergen van Tasmanië en een echte toeristische trekpleister. Het gebergte heeft spitse punten en een groot meer ervoor. Er liggen verschillende wandelpaden, die je tussen de varens, bomen en bloemen door laten lopen, terwijl je van verschillende kanten uitzicht hebt op de beroemde berg.
Bijna 16 jaar geleden liep ik hier ook al en het was toen ook al prachtig. Wat sindsdien wel veranderd is, is hoe je bij de berg komt. Toen kon je nog met de auto het National Park in en zelf rijden. Technisch gezien kun je dat nu ook nog een stuk doen, maar daarna moet je uren in het park blijven, want er rijden inmiddels bussen die de grootste hoop toeristen vervoeren. Het was hier op een gegeven moment zo druk, op hele smalle wegen, dat ze besloten dat het beter was als er voornamelijk bussen zouden rijden, in plaats van toeristen die geen idee hebben wat ze doen. Enig nadeel is dat er blijkbaar wegwerkzaamheden zijn gepland, dus moesten we niet alleen vroeg op, maar we moeten ook weer zorgen dat we bijtijds het park uit gaan, want als je niet op tijd bij de bus staat, moet je ruim twee uur teruglopen naar de parkeerplaats.
Van al dat gedoe met het vervoer trekken we ons weinig aan, we vertrekken bijtijds en maken een grote wandeling rondom het meer en met uitzicht op Cradle Mountain. Het is een heerlijke dag. Er was wat regen voorspeld, maar dat blijft in elk geval tijdens onze wandeling uit, dus lopen we deels in de schaduw, deels in de zon en genieten van de uitzichten.
Wanneer we de hoek om lopen, sta ik bijna op iets op het voetpad. Ik kijk nog eens goed en doe dan snel een stap naar achter, terwijl het beest vlakbij mijn voeten snel wegschiet. Het blijkt een copperhead-slang te zijn, een van de drie slangensoorten die op het eiland voorkomen en ja, hij is giftig. Op dagen dat de zon schijnt, warmen ze zich op op de wandelpaden. Er staan wel overal waarschuwingsbordjes, maar de kans dat je een slang ziet, zeker op zo’n druk pad, is vaak best klein. Toch goed om op te blijven letten waar je je voeten neerzet.
De bus terug blijkt inderdaad een grote uitdaging. We zijn er ruim op tijd en gelukkig zijn er extra bussen ingezet, maar uitstappen op een van de tussenstops is er voor ons niet meer bij. Jammer, want er is hier een mooi wandelpad waar je wombats kunt spotten, maar we moeten kiezen: of de wombats en twee uur teruglopen (na al een paar uur wandelen), of in de volle bus mee terug naar de parkeerplaats. We kiezen voor het laatste. Grappig genoeg zien we nog wel een wombat, want de bus moet ineens in de ankers voor een pluizig vriendje dat besluit op het allerdrukste punt de weg over te steken. En waarom ook eigenlijk niet, voor alle bussengekte, liepen zij hier per slot van rekening al rond.
In het café bij de parkeerplaats heeft de gekte ook toegeslagen. We hebben nog niet geluncht en terwijl we in de rij staan zien we voor onze ogen steeds meer eten verdwijnen. Maar de mensen achter ons in de rij hebben het nog slechter: wij bestellen de laatste twee hartige gerechten, daarmee is het café zo goed als uitverkocht en de mensen achter ons lopen gefrustreerd de rij uit.
Net op het moment dat we het park uit rijden, zien we een auto langs de weg staan. Het is in Australië goed gebruik om even af te remmen en te vragen of mensen hulp nodig hebben. Niet dat wij nou zulke techneuten zijn, maar het kan fijn zijn om niet hulpeloos alleen langs de weg te staan. In dit geval zijn het twee Australiërs die gestopt zijn naast een echidna. Wij zetten onze auto pal achter het kleine mierenegeltje, want van alle consternatie is hij in de freeze geschoten en zit stil op de weg. We proberen hem met lieve woorden tot bewegen te brengen, geven voorzichtig een klein zetje en leiden het verkeer eromheen. We vragen zelfs of iemand wil toeteren, maar dat laat het kleintje alleen maar schrikken. Pas als we weer afstand nemen en al het verkeer stilstaat, loopt hij naar de kant van de weg en vervolgen we opgelucht de weg naar huis.
De afgelopen week zijn we namelijk bizar veel roadkill tegengekomen. Sowieso wordt er hier veel aangereden, want er is nou eenmaal heel veel natuur en veel wildlife, maar op Tasmanië is het echt excessief. Op verschillende plekken hebben we er al gesprekken over gehad, want het valt ook andere mensen op. Langs de weg staan borden met het verzoek 65 te rijden, maar zeker niet iedereen houdt zich daaraan. Wij rijden standaard 60-70 zodra het begint te schemeren, maar de limiet is vaak 100 en zo’n kleine mierenegel, overstekende wombat, wallaby of zelfs een Tassie devil is dan snel over het hoofd gezien. Om over de kleine possums nog maar te zwijgen. Je zou zeggen dat er een oplossing te bedenken moet zijn voor dit probleem, maar dit lijkt nog niet gevonden, dus is voorzichtigheid en dierenliefde voor ons het devies waar we maar kunnen.
Terug bij de Tin Shed kletsen we nog wat met Kaye. Ze vertelt ons dat precies toen wij het erf afreden de avond ervoor, twee kookaburra’s voor ons huisje gingen zitten en lachen. Alsof ze wisten dat ik ze graag had willen zien. Ik baal een beetje: geen kookaburra’s en geen platypus was niet waar ik op hoopte, maar goed, je kunt de natuur niet dwingen. Dat blijkt ook wel als de voorspelde storm overwaait en gewoon een flinke regenbui (of buien) blijkt te zijn. Met hoe droog het hier de afgelopen tijd is geweest, zijn de Tasmanen blij met elke druppel die valt.
18 februari
We brengen de auto terug naar Launceston. We hadden hem eigenlijk nog met een dagje willen verlengen, maar volgens de verhuurmaatschappij kon dat niet, ze hebben hem echt vandaag weer nodig voor de verhuur. En hier is iets opvallend te merken aan de Australiërs: ze zijn over het algemeen heel laid back, chill, relaxed, maar op dit soort momenten totaal niet. Aan de telefoon werd al heel gestresst gedaan en ook bij het inleveren krijgen we te horen dat het fijn is dat we er zijn, want nu kan de auto snel door de wasstraat want de volgende persoon staat al klaar, etcetera. Het klinkt als een gevalletje slechte planning, dus wij maken ons er maar niet druk om, dat doen zij al genoeg voor ons allemaal bij elkaar.
Toch kunnen wij niet achterover leunen, we moeten weer naar het vliegveld. Maar uiteindelijk blijkt dat we zeeën aan tijd hebben: het vliegveld is niet groot, onze bagage is al handig ingepakt, dus is het vooral veel wachten op onze vlucht naar Melbourne.
Die vlucht duurt drie kwartier, die ik vul met kletsen met de buurvrouw, Sophia. Een leuke meid van begin 20 die terug naar huis vliegt na een vakantie. We hebben een superleuke klik en wisselen zelfs gegevens uit. Als de landing behoorlijk bumpy verloopt, hebben we het daar gewoon hardop over en kletsen tussen het schudden door verder. Als we weer op de grond staan zegt de man die voor ons zit dat hij naar ons heeft zitten luisteren alsof hij een boek aan het lezen was en dat hij het fijn vond om afleiding te hebben tijdens de vlucht.
Van een huisje off the grid gaan we naar een luxe appartement in het centrum van de stad. We zullen niet lang in Melbourne zijn en het is een grote stad, met ruim 5 miljoen inwoners, dus een beetje centraal zitten is wel lekker. Toch is het ook wel heel gek om ineens weer zoveel mensen om ons heen te hebben. In West-Australië waren we vaak in kleine dorpjes en soms helemaal alleen op campings en uitzichten, in Tasmanië was het op veel plekken ook relatief rustig en nu staan we ineens tussen de wolkenkrabbers, met verkeer, trams, fietsers, voetgangers, stoplichten, neon-reclame. Het is een beetje een cultuurshock.
Midden in al die gekte word ik gebeld door een verhuurbedrijf: ze hebben toch nog een busje beschikbaar voor het moment dat we hier weer vertrekken, fijn! Ik boek het ter plekke. Daarna lopen we een rondje, halen soep en eten dat met uitzicht op de skyline van Melbourne.
19 februari
De vorige keer dat ik in Melbourne was voelde dat echt een beetje als thuiskomen. Ik kwam toen vanuit Sydney, wat echt aanvoelde als metropool en Melbourne had wat meer een Europees gevoel. Inmiddels is Melbourne groter dan Sydney, in elk geval in inwoneraantal, staat het vol met wolkenkrabbers en verblijven we in Chinatown. Er is dus nogal wat veranderd in 15 jaar tijd en toch voelt het wel gelijk weer vertrouwd.
De State Library of Victoria is onze eerste stop, de oudste publieke bibliotheek van Australië en een van de eerste gratis bibliotheken ter wereld. Het is een imposant gebouw, met meerdere verdiepingen en eindeloze rijen met boeken. Waar deze bibliotheek ook om bekend staat, is de leesruimte, die zich bevindt onder de koepel. Houten panelen scheiden bureaus van elkaar, elk voorzien van een oude lamp en een stellage om je boek overeind te houden tijdens het lezen. Er zitten hier daadwerkelijk mensen te studeren, maar er lopen ook veel toeristen rond die een kiekje willen, van zichzelf vooral. Zeker niet iedereen houdt zich aan de stilte die normaal is in bibliotheken. Wellicht dat een goede strenge bibliothecaris daar verandering in zou kunnen brengen…
Ook Flinders Street Railway Station is een must-do in Melbourne: het oude station is iconisch en nog altijd drukbezocht. Harald heeft hier het lumineuze idee om een foto te maken waar hij stil in staat, terwijl de drommen mensen om hem heen lopen en blurry worden. We proberen het uit en het is een bijzonder gezicht.
Het Melbourne Skydeck is een van de stops die hoog bovenaan mijn lijstje staan. In 2010 heette dit nog het Eureka Skydeck, maar de essentie is hetzelfde: een hoog gebouw, waar je met een snelle lift naar de 88e verdieping gaat en panoramische uitzichten hebt over de stad. Er is een balkon, maar de echte trekpleister is de ‘Edge Experience’. Dit is niet gemaakt voor mensen met hoogtevrees: je gaat in een glazen ruimte staan, die uit het gebouw schuift en wanneer dat eenmaal is gebeurd, worden alle glazen wanden in plaats van mat glas, helder glas. Dan pas zie je dat je op zo’n 300 meter hoogte boven de stad staat. Je ziet letterlijk auto’s onder je door rijden. Heel onwerkelijk, een beetje een gimmick, maar net als in 2010 toch bijzonder om te zien. We drinken daarna een cocktail op grote hoogte, je moet toch wat om de adrenaline weer een beetje te laten zakken. We lopen naar huis en met zere voetjes duiken we -opnieuw op hoogte- ons mandje in.
20 februari
De Queen Victoria Market is een van de (toeristische) hoogtepunten bij een bezoek aan Melbourne. Hier staan zo’n 600 stalletjes met alles van boeken en toeristische snuisterijen, tot verse groente en fruit, vis en delicatessen, verspreid over eindeloze meters markt. Je kunt je hier letterlijk een halve dag vermaken. Wij starten met een ontbijtje, waar we aan de praat raken met een andere Nederlander. Dat is op zich al bijzonder, want we zijn tot nu toe maar weinig Nederlanders tegengekomen. Deze mensen zijn met hun kinderen een jaar een wereldreis aan het maken. Australië is voor hen slechts een van de bestemmingen en niet de hoofdbestemming, zoals bij ons.
Na het ontbijt struinen we over de markt, maar vermijden alle toeristische shopjes. Het lijken vooral spullen die gemaakt zijn in China. De opalen trekken wel mijn aandacht. Het gros van de opalen die wereldwijd worden verkocht, komen uit Australië. Toch doet de prijs me aarzelen en later blijkt die twijfel gegrond te zijn: een deel van de opalen die hier worden verkocht blijken synthetisch, niet waar ik naar op zoek ben.
Waar we echt los gaan, is bij de kaasjes. Harald wilde al heel graag een Tasmaans kaasplankje eten en hier slaan we onze slag. We kopen een selectie bijzondere kaasjes, allemaal gemaakt op het eiland. En ik kan vast verklappen: ze smaakten verrukkelijk! Jammer dat ze deze kaasjes niet verkopen in Nederland, al zou het wellicht onbetaalbaar worden als je de importkosten en dergelijke erbij optelt.
Voor we verder gaan met het verkennen van Melbourne lopen we langs het postkantoor. Het horloge dat ik in West-Australië vond in een National Park is al die tijd met ons meegereisd. De producent van dit slimme horloge wilde geen contact opnemen met de eigenaar, maar in de instellingen vond ik de naam van een marathon in Praag waaraan de eigenaar gaat meedoen. Na wat mailcontact met de organisatie, vonden zij de eigenaar en inmiddels hebben hij en ik contact. Omdat zijn ouders niet ver van hier wonen, hebben we besloten dat ik het horloge per post verstuur. Zijn ouders gaan er dan voor zorgen dat het uiteindelijk bij hem in Duitsland terechtkomt, hopelijk nog op tijd voor zijn marathon in mei.
Harald wil graag naar een stadion, dus gaan we naar de Cricket Ground. Een gigantisch stadion, dat voornamelijk wordt gebruikt voor cricketwedstrijden. Australië is nog altijd onderdeel van de Britse Commonwealth en de invloed van de Britten zie je op veel plekken terug: Anglicaanse kerken, het stuur rechts in de auto (en links op de weg rijden) en de populariteit van cricket. Een rondleiding door het stadion vinden we een beetje te veel van het goede, maar de portier is een enorme sportfan. Hij kletst met ons over de medaillespiegel op de Winterspelen en geeft ons dan de tip van de dag: doorlopen naar het café, een koffietje bestellen en vervolgens met uitzicht op het stadion opdrinken. Goedkoopste stadionbezoek ooit.
Hoewel Melbourne zo groot is, is er toch ook veel op loopafstand, al komen onze stappentellers deze dagen toch rond de 15.000 uit. Van het stadion lopen we langs het station richting Federation Square, waar musea en de St. Paul’s Cathedral zitten. Het museum is gratis, maar niet helemaal onze smaak. Er hangt veel moderne kunst en normaal gesproken is dat best mijn kopje thee, maar hier weet het ons niet te grijpen. We worden er ook nog eens uitgewerkt vlak voor sluitingstijd, dus lopen we naar de overkant naar een graffitistraat. In deze straat mág graffiti worden gespoten. Het is een soort levende kunst, want er wordt regelmatig wat nieuws opgespoten (noem je dat zo bij graffiti?). Het is een echte Insta-hotspot, waar we ook ineens veel Aziatische mensen tegenkomen. Grappig, want wij hadden hem totaal niet in het vizier.
Bij de naastgelegen St. Paul moeten we vervolgens plaatsnemen. Een dag eerder probeerden we al naar binnen te gaan, maar zaten de deuren al dicht. Nu staat de deur open, maar is er een dienst bezig. We moeten stil zitten wachten tot die dienst voorbij is. En zo pakken we onverwacht het grootste deel van een Anglicaanse kerkdienst mee. Best bijzonder om te zien.
21 februari
Hier heb ik al heel lang naar uitgekeken: de Great Ocean Road! We gaan ons middenin Melbourne geboekte busje ophalen. Dit keer geen daktent, maar een soort bestelbusje met klein keukentje en volwaardig bed. Nadat het is omgebouwd dan. Het is een busje van Jucy, een maatschappij die Haralds wenkbrauwen telkens deed fronsen, want ze staan bekend om hun kikkergroene busjes met paarse bedrukking. Niet te missen, maar in de mooie Australische landschappen vallen ze op als een zwerende vinger. Wij hebben mazzel: ons busje is wit, met paars-groene bedrukking.
Nadat we het busje hebben opgehaald, stoppen we nog even bij een winkelcentrum. Het is inmiddels vaste prik: water en schoonmaakmiddel halen en voor het gemak ook nog even uitgebreid ontbijten. Harald scoort twee paar nieuwe schoenen, want zijn beide sets sneakers hebben het begeven. We lopen dan ook belachelijk veel.
En dan kan de roadtrip beginnen. Hoe gek het misschien ook klinkt: we hebben hier allebei enorm naar uitgekeken. Het is in WA zo goed bevallen en hoewel we net door Tasmanië hebben gecrosst, is dit toch net even anders. Playlistje aan en gaan. Ik maak zelfs een vrolijke video dat we blij dansend en zingend in de auto zitten en dan ineens, midden op de snelweg, nog geen uur van Melbourne, verliest ons busje vermogen. SHIT! Er staat een waarschuwing in het dashboard, dus naar de kant, alarmlichten aan en auto uit. Dit was niet hoe deze dag had moeten lopen…
Het blijkt dat er een melding is van de koelvloeistof. We hebben wel roadside assistance, maar we willen eerst even kijken wat er nou echt aan de hand is. Gelukkig is er een tankstation vlakbij en als we de klep openen zien we dat het koelvloeistofniveau veel en veel te laag is. Dus halen we een flesje nieuwe koelvloeistof, laten de auto nog wat afkoelen en vullen hem bij. Wel licht balend, want we hebben opnieuw een Chery meegekregen, precies hetzelfde merk als de auto die midden in Kakadu National Park kapot ging aan het begin van onze reis. We hadden gezworen nooit meer een Chery te accepteren en nu staan we weer langs de weg. Maar gelukkig bleek het hier menselijk falen, want na het bijvullen draaien we weer de snelweg op en zien de melding nooit meer terug.
Na zo’n anderhalf uur staan we aan de start van de Great Ocean Road. Een route langs de kust tussen Melbourne en Adelaide van ruim 200 kilometer. Hij staat bekend om de prachtige uitzichten en de weg die vlak langs de kust loopt, maar dat is niet waarom hij gebouwd is. Het startte na de Eerste Wereldoorlog. Er waren heel veel Australische soldaten die daarin meevochten en toen al die duizenden mannen terugkwamen, was er te weinig werk voor ze. Dus werd de Great Ocean Road de werkverschaffing voor 3000 Australische soldaten.
De start van de Great Ocean Road wordt gemarkeerd door een boog waar groot de naam van de route op staat. Het is er een drukte van jewelste, want veel toeristen willen hier een kiekje. Ik ook, want ruim 15 jaar geleden stond ik ook al op deze plek. Op exact dezelfde plaats als toen, maakt Harald een nieuwe foto. En we maken er ook een samen, zodat we weer een nieuwe foto hebben om na te maken, over een tijdje dan.
Dan is het tijd voor het echte werk. De Great Ocean Road rij je niet zomaar af, dat is echt een belevenis. Elke bocht en nieuw uitzicht zijn enorm genieten. De oooohs en aaaaahs schieten tekort en we stoppen veel vaker dan sensibel is. Tegen het einde van de dag, als de zon begint te zakken, lijkt de spray vanaf de oceaan als een mist te blijven hangen. Het is een magisch gezicht.
Bij Kennett River parkeren we de bus op een camping vlakbij de weg en het water. Deze plek hebben we specifiek uitgezocht omdat de kans om koala’s te zien hier heel groot is. Aan het begin van onze reis hebben we twee t-shirts gekocht: die van mij met een platypus, die van Har met een koala. Hij heeft het koalashirt aan vandaag. Niet dat we bijgelovig zijn, maar je kan zo’n koala niet genoeg manifesteren…
Nog voor we goed en wel twintig stappen bij ons kampeerplekje vandaan zijn is het al raak: een koala recht boven ons, gewoon op de camping! Hij ziet ons op hetzelfde moment als wij hem en om de een of andere reden heeft hij geen zin in de aandacht, dus hij zoekt het snel hogerop. Dat maakt ons niets uit, wij kunnen de koala afstrepen van ons lijstje van beestjes die we willen zien. Het enthousiasme op de camping is groot als blijkt dat er een koala zit: andere mensen zijn meer dan een uur gaan wandelen en hebben geen geluk gehad. Ook voor ons blijft het voor nu bij deze ene koala, maar de Great Ocean Road is lang en er is veel te zien. Wie weet wat voor moois we nog meer gaan tegenkomen…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 274
[author] => Simone
[cityName] => Melbourne
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/252/936_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => geen-platypus-wel-kaasjes-en-opnieuw-autopech
)
[2] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111278
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-02-21
[photoRevision] => 0
[title] => Pade-wat? Pademelon, wombat en duivel op Tasmanië
[message] => 8 februari
Wat is het heerlijk om te slapen in een groot, luxe bed. We zijn helemaal bijgekomen en dus is het hoog tijd om weer verder te gaan. We hebben zin om meer van Australië te verkennen. Dat betekent opnieuw een vlucht pakken, want we gaan naar Tasmanië! Ik heb hier al zin in sinds voor we vertrokken, want 15 jaar geleden ben ik een weekje naar Tasmanië geweest en dat was fantastisch (zij het erg nat). Om niet weer in de herfst -en dus in de regen- te zitten, gaan we lekker nu, nu de schoolvakantie voorbij is, zal het er vast lekker rustig zijn, denken we.
De vlucht (Virgin Australia) geeft ons nog een keer uitzicht op de prachtige stranden van West-Australië, maar verder is er weinig over te zeggen. Een kleine vier uur na vertrek landen we in Launceston, door de locals ook wel ‘Launnie’ genoemd. Het is de tweede grootste stad van Tasmanië, na hoofdstad Hobart. Er wonen zo’n 90.000 mensen en deze stad is een UNESCO City of Gastronomy. Dit keurmerk wordt uitgedeeld aan plekken waar onder andere veel met lokale producten wordt gewerkt, op een duurzame manier. Het betekent vooral dat je hier heerlijk kunt eten en daar komen wij al snel achter!
We strijken neer bij de Brisbane Street Bistro, een klein stukje lopen van ons hotel. De gastvrouw runt het restaurant samen met haar man. Van de aankleding (in een oud herenhuis) tot het menu, ze doen het allemaal samen en het voelt als thuiskomen. Het eten is heerlijk en we komen helemaal bij van de reisdag. Het blijkt een goed startschot van ons verblijf in Launceston.
9 februari
We slapen schandalig lang uit, want we sliepen laat. Dat komt mede doordat het hier drie uur later is dan aan de westkust. Er zijn drie standaard tijdzones in Australië, maar afhankelijk van de zomer en winter kunnen de tijden nog meer verschillen. Op dit moment zouden we naar 5 verschillende plekken kunnen reizen en telkens een uurtje (of een paar uur) op- of af moeten trekken. Opletten dus…
Na een uitgebreide brunch (opnieuw lokaal en heerlijk) bewegen we ons door het centrum van Launceston. Er staan hier veel gebouwen die Victoriaans aandoen. We voelen ons er wel thuis bij, het heeft wat Brits, maar soms ook Oostenrijks. Na wat winkels ingehupst te zijn, waar ik een nieuwe zonnebril scoor, de mijne bleef waarschijnlijk achter in Cape Range National Park, lopen we naar de rand van de stad naar het Cataract Gorge Reserve.
Deze kloof is miljoenen jaren oud en wordt ook al vele jaren geliefd door de inwoners van Launnie. We wandelen over het pad met prachtige uitzichten op de kloof, om vervolgens in een soort park aan te komen, met theehuis en wilde pauwen. Het voelt een beetje alsof je in een landgoed van Lodewijk de 14e bent beland.
Een van de belangrijkste bezienswaardigheden hier is een ouderwets kabelbaantje, met ijzeren spijl om de bezoekers op hun plek te houden. We kunnen het niet laten en laten ons -tergend langzaam- naar beneden vervoeren, met wijds uitzicht over de hele kloof. Geen straf.
We maken de wandeling af met een rondje om de South Esk, ‘laykila’ voor de natives. We eten ’s avonds opnieuw fantastisch lekker, in een oude slagerij, nu omgetoverd tot vermaard steakrestaurant. En we maken plannen voor de rest van onze tijd hier in Tasmanië, want hoewel het heerlijk chill is in Launceston, willen we zo veel mogelijk zien van al het moois dat Tasmanië ons te bieden heeft.
10 februari
De eerste stop van onze nieuwe roadtrip is Jacobs Ladder, een weg met haarspeldbochten. Tasmanië heeft in de winter twee plekken waar je kunt wintersporten. Langs de weg staat een bord dat adverteert voor de verhuur van ski’s en snowboards en voor we naar boven rijden met onze Mitsubishi Outlander zien we een bord dat ons vertelt dat we onze sneeuwkettingen moeten omdoen. Dat laten wij voor nu even zitten, maar we zetten wel de gravelstand op onze nieuwste auto aan.
Jacobs Ladder is niet zomaar een stukje rijden, het is een flinke klim in een imposant gebergte, Ben Lomond genaamd. Hier zijn vijf van de hoogste pieken van Tasmanië. Na een lichte klim door een eucalyptusbos, staan we onderaan Jacobs Ladder, tussen de pieken van doleriet, een gesteente dat qua uiterlijk lijkt op basalt. Het heeft ook dezelfde soort kolommen.
Naar boven rijden door haarspeldbochten op een gravelweg is misschien niet voor iedereen een leuk avontuur, maar wij genieten ervan! Langzaam kruipen we omhoog. Wie naar boven gaat, moet voorrang verlenen aan het naar beneden komende verkeer. En zo gebeurt het dat ik halverwege onze auto in zijn achteruit moet zetten, om ruimte te maken. Na een aantal bochten (het zijn er 5 of 6, maar pin me er niet op vast) staan we boven en worden we beloond met een prachtig weids uitzicht. Harald gaat speciaal nog een paar bochten naar beneden (en ook weer terug omhoog voor de foto’s).
Denk je hagelwitte stranden in, met een kraakheldere, blauwe zee en ronde rotsblokken die verspreid over het strand liggen, bedekt met een rood-oranje laag mos. Zie je het voor je? Mooi, dan ben je nu in gedachten bij de Bay of Fires. Zo’n 50 kilometer kust aan de oostkust die bekendstaat om precies deze combinatie van bountystrand en stenen uit een mythische saga. Het is ook onze eindbestemming van vandaag.
Het is heerlijk weer, dus het strand ligt er prachtig bij. Maar het water is niet zo warm als in West-Australië, dus houden we het voor nu even bij pootjebaden. We wilden eigenlijk in een van de grotere dorpjes hier vlakbij slapen, maar ondanks onze research, blijkt er nauwelijks iets beschikbaar. Behalve een luxe tent met matras erin, Glamping dus. Toeval wil dat het ook meteen het enige verblijf is dat in de Bay of Fires ligt, dus win-win wat ons betreft.
Na het inchecken rijden we naar een dorpje verderop en worden meteen verrast met een waarschuwingsbord voor een wombat, die hadden we nog niet eerder gezien! We bezoeken nog zo’n prachtig strand, rijden nog verder rond langs de kust en door het naastliggende bos en staan dan ineens oog in oog met een kleine kangoeroe, een wallaby, vermoeden we. Maar deze ziet er wel uitzonderlijk schattig uit. En hij is ook niet zo verlegen als de wallaby’s die we eerder zagen. Als we stoppen, blijft hij staan en kijkt nieuwsgierig naar ons. Pas als we de motor weer aanzetten, springt hij weg. Als we het opzoeken, blijkt dat we zojuist onze eerste Tasmaanse Pademelon hebben gespot. Ook een beestje uit de kangoeroe-familie, maar weer net even anders dan de wallaby’s en de kangoeroes. Ze worden maximaal 60 centimeter groot en wegen dan zo’n 7 kilo. Net een ruime kilo meer dan onze grote rode kater Salta thuis. Je zou ze bijna meenemen als huisdier.
11 februari
We worden wakker met het geluid van kookaburra’s. Deze herriemakers kennen we nog van de zuidkust van WA. Het zijn grote vogels, die veel voorkomen in Australië en een heel herkenbaar, lachend geluid voortbrengen. Het zijn heerlijke herriemakers en het voelt als een goed teken om ze weer om ons heen te horen.
Behalve stranden is er in de Bay of Fires niet veel te doen, dus gaan we verder zuidwaarts richting Bicheno. We maken een spontane stop bij de ‘blowholes’, gaten in het gesteente waar de zee zich (op sommige momenten) met kracht doorheen naar boven duwt en spray veroorzaakt. In tegenstelling tot de blowholes in WA, kunnen we hier wel genieten van wat natuurgeweld. Terwijl ik een foto maak, staat Harald naast een flinke spray. De Amerikaan die naast ons staat is er nog enthousiaster over dan wij: “Wooo! Did you get that?! That was amazing.” Deze pensionado staat nog net niet te springen naast ons. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk, dus ook ik laat me natsproeien bij de blowhole. Je bent er per slot van rekening maar een keer…
Omdat we opnieuw moeite hebben met het vinden van een verblijf, eten we eerst een hapje. Of eigenlijk: we rijden langs een groot bord met daarop ‘Lobster Shack’ en mijn maag gaat knorren, dus rem ik af. We besluiten uiteindelijk maar langs een paar verblijven te rijden, vermoedend dat ze hun online beschikbaarheid op een gegeven moment dicht gooien, maar we hebben het mis. Wat blijkt? Als de schoolvakanties voorbij zijn, gaat iedereen zonder kinderen op vakantie. Tel daarbij op dat het nog steeds zomer is, dus lekker warm, en je hebt een eiland dat helemaal propvol is. Maar: zonder geluk vaart niemand wel en ineens, na een hele hoop zoeken plopt er toch nog een verblijf op dat redelijk geprijsd is (en dus geen 600 euro per nacht kost). Dus dat boeken we nog tijdens het rijden.
We hebben ons door de tegenslag van de verblijven namelijk niet laten tegenhouden en zijn onderweg gegaan naar Wineglass Bay, misschien wel een van de bekendste stranden van Tasmanië. Het dankt zijn naam aan de tijd van de walvisvaarders, die brachten de karkassen naar het strand en verwerkten ze, waardoor het water en strand rood kleurde. Tegenwoordig staat het vooral bekend om zijn schoonheid, met opnieuw -het wordt saai- wit zand, blauwe zee en daarbij opgeteld ook nog een bijzondere kromming en naastgelegen bergtoppen van roze graniet en je hebt een waanzinnig plaatje. De hike er naartoe is al licht pittig, maar staat in het niet van de eindeloze hoeveelheid trappen die je moet afdalen om het strand te bereiken. Wij laten de trappen erbij zitten, de wandeling en het uitzicht zijn voor ons voldoende om van te genieten.
Terwijl Wineglass Bay de publiekstrekker is van het schiereiland, worden wij enorm verrast door de schoonheid van het vlakbij gelegen Honeymoon Bay. Twee kleine strandjes, met dezelfde roze stenen, verspreid wat bomen en uitzicht over de kust. Er vliegt zelfs in de verte nog een adelaar over. We worden opnieuw enorm verwend en hebben deze plek zelfs zo’n tien minuten volledig voor onszelf.
Terug in Bicheno doen we nog een poging fairy Penguins te spotten, dwergpinguïns in het Nederlands. Ze komen hier op het eiland op verschillende plekken voor en je kunt een tour doen om ze te zien, maar wij willen het graag zelf proberen. Lang verhaal kort: we zitten anderhalf uur bij het vallen van het donker (en uiteindelijk in het pikkedonker) naar de zee te turen maar zien precies niets. We beloven onszelf dat we het later nog een keer zullen proberen op een andere plek en misschien doen we dan wel een tour…
12 februari
We staan vroeg op en springen de auto in, want we moeten de ferry halen op ruim een uur rijden van waar we zijn. Ondanks de drukte op het eiland, zijn er gelukkig nog steeds geen files, dus gaat dat soepeltjes.
De ferry brengt ons in een halfuurtje naar Maria Island, of wukaluwikiwayna, zoals de Aboriginals het noemen. We krijgen twee mountainbikes mee en crossen al snel over het eiland heen. Maria Island werd een tijdlang gebruikt als gevangenis voor lichtere criminelen. Ze verbouwden granen, hielpen met het brouwen van alcohol en werkten in de bouw. Er zijn verschillende ruïnes die herinneren aan die tijd.
Maar de veelkleurige kust bij de Painted Cliffs zijn voor veel bezoekers een van de belangrijkste bezienswaardigheden: meerkleurige, grillig gevormde stukken gesteente waar de golven onder klotsen. Over de jaren heen is grondwater met ijzer erin door de lagen zandsteen gesijpeld en heeft hier een prachtig kleurenpalet achtergelaten. Zoals op zoveel plekken wachten we rustig een minuut of tien af en kunnen ze daarna in alle rust bewonderen.
Even verderop zien we een groep mensen van een tour ingespannen kijken. We hopen dat ze de eerste wombat al hebben gespot, want als je het internet mag geloven is er op elke vierkante meter van dit eiland minstens 1 wombat te zien. Maar nee, het is een tijgerslang en een grote ook! We schatten in zo’n anderhalf tot twee meter, dus we doen rustig een paar stappen achteruit als hij aan de wandel gaat.
Er zijn ook verschillende oude gebouwen die je kunt bezoeken. Wat er nog over is van de brouwerij staat middenin het woud. Van het oorspronkelijke dorpje Darlington, waar de meeste mensen op Maria Island woonden, staat wel meer overeind, zoals de school, en de oude gevangenis doet inmiddels dienst als een soort hostel waar je kunt overnachten.
Na een kort rondje en een soort van verplichte lunch vanwege een flinke regenbui, stappen we weer op de mountainbikes en rijden naar de Fossil Cliffs, de andere kant uit. Hier is een steengroeve met -de naam verraadt het al- enorm veel fossielen. Reden dat er zoveel gevonden worden, is dat de rotsen gebruikt werden voor de productie van cement. Als je ziet hoe mooi het hier is, kun je je niet voorstellen dat er ook maar iemand is geweest die het een goed idee vond om een stuk ongerepte kust op te offeren voor cement, maar goed, hier staan we.
Even verderop zien we een paar mensen bovenaan een heuvel staan. Ik roep zo zacht als mogelijk: Wombat? En krijg een duimpje omhoog. Het is de eerste wombat die we zien en het geluk wil dat ze ook nog een kleintje bij zich heeft. Het is schattiger dan je je voor kunt stellen. Beeld je een uit de kluiten gewassen hamster in van zo’n meter lang, met lang haar in allerlei verschillende bruintinten. Het kleintje is zelfs nog een beetje blonder, wat het alleen maar schattiger maakt. Ik maak naar hartelust foto’s en als de dame die haar duim omhoog steekt verzucht dat ik vast veel betere foto’s kan maken daarmee dan zij kan met haar telefoon, beloof ik ze op te sturen (wat ik ook heb gedaan).
We vervolgen onze weg naar boven. En wie denkt dat dat fietsend is, heeft het mis. Het pad is megasteil en zelfs de eerste meters naar beneden, na even uitpuffen helemaal bovenaan, doen we lopend. We gaan thuis ook wel eens mountainbiken, maar de ruige heuvels van Maria Island doen de klimmetjes in het bos bij Leersum in het niet vallen. Gelukkig kunnen we al snel weer onze stalen rossen op. We hopen nog steeds op veel wombats, maar zien voornamelijk pademelons.
Middenin het bos lopen we naar een verlaten barak en spotten dan zelfs nog de grootste kangoeroes die ze hier op het eiland hebben rondhupsen. Denk ongeveer drie pademelons groot (zo’n anderhalve meter dus). We kunnen op slechts een paar meter van ze komen zonder dat ze wegrennen, wat echt enorme mazzel is, want meestal zijn de kangoeroes sneller weg dan je je camera kunt pakken, zeker als je dichtbij komt. We lopen op onze tenen om de zoet slapende kleine pademelon heen die hier normaal gesproken in alle rust kan vertoeven.
Terwijl we langzaam teruggaan naar de bewoonde wereld (lees: wat er over is van het dorp met de handvol huisjes) beginnen we te denken dat de beelden die we op de sociale media zagen wel wat rooskleuriger zijn dan de realiteit, we hebben namelijk nauwelijks wombats gezien. Tot we bijna het dorp in rijden en er nog een zien scharrelen. En dan even verderop nog een. En nog een paar meter verder ligt er eentje verscholen te slapen. Uiteindelijk komen we uit op 5 wombats, helemaal niet verkeerd, want het zijn dieren die in de loop van de middag pas actief worden en wij gaan met de ferry van half zes naar huis.
Terwijl we de laatste wombat bewonderen zegt de dame die er vlakbij zit: hebben jullie die Tassie devil ook al gezien? Er blijkt een jonkie in de settlement te zitten. Dus opnieuw lopen we heel stilletjes die kant op en jawel hoor: een Tasmaanse duivel in het wild. Echt een enorm geluksmoment. Van de Tasmaanse duivel zijn er nog maar weinig, door menselijk ingrijpen (introductie van vossen), door een hardnekkige ziekte en door aanrijdingen bij de weg. Bovendien zijn ze vooral ’s avonds actief, dus ze overdag zien is best bijzonder. Dit lijkt een jonkie te zijn, dat mogelijk leeft in een nestje onder een van de gebouwen. Het is wat ons betreft nog veel specialer dan de wombats en iets waar we totaal niet op hadden gerekend.
Eenmaal terug aan land zijn we blij dat we een simpel motelletje hebben geboekt op zo’n 3 minuten rijden van de haven. Maar eenmaal daar blijkt onze avond toch nog anders te gaan verlopen dan gedacht: de boeking is niet/te laat/verkeerd binnengekomen en het motel zit vol. Net op het moment dat we denken dat het niet meer goed gaat komen en we maar de boekingsapp openen om een ander verblijf te zoeken, blijkt toch ineens dat er wat voor ons geregeld is: een dorpje verder zit ook een motel en daar is een kamer voor ons geboekt. Geen extra kosten en maar tien minuutjes rijden. Dat redden we nog wel. Het motel is meer dan basic, maar we zijn zo moe dat het ons allemaal niets meer uitmaakt.
13 februari
Gelukkig is het ontbijt in Orford een stuk beter dan het motel. Met volle magen vervolgen we onze weg zuidwaarts naar de Tasman Peninsula, een schiereiland vlakbij hoofdstad Hobart. Die weg brengt ons bij Pirates Bay, bij Eaglehawk Neck. Een strand met daarnaast een door de natuur uitgesleten zoutpan, met vierkante vormen. Het is een natuurlijk verschijnsel dat schijnbaar niet zo veel voorkomt. Waarom het hier precies Pirates Bay heet, moet ik jullie schuldig blijven, maar ik kan het niet laten om als Jack Sparrow over de stenen te rennen. Je bent zo jong als je je voelt, zullen we maar zeggen.
We stoppen ook nog bij de Tasman Arch en Devils Kitchen, wat heel indrukwekkend en spannend klinkt, maar eigenlijk rotsformaties zijn van de kliffen hier. De zee slaat hier tegen de rotsen aan, waardoor kloven ontstaan. De een is nog dicht aan de bovenkant, de ander is al ingestort waardoor het een volledig open kloof is geworden. Verwachting is dat de andere kant ook zal instorten, maar daar zullen nog wel even wat jaartjes overheen gaan.
We checken eerder dan gebruikelijk in bij ons motel, want we willen nog even chillen. Voor het eten rijden we naar Port Arthur, waar een voormalige gevangenis ligt. We hebben tijdens de maaltijd uitzicht op wat daar nog van over is. Dit gebouw ligt er net naast en gaat er prat op naast deze ‘historic site’ te liggen. Onthoud dit even voor later.
Als het echt donker is, rijden we naar Port Arthur zelf voor een ghost tour. Die doen ze hier de hele dag door, maar wij doen de laatste van de dag, in het donker, extra eng. Ik ben niet zo’n held, maar deed deze tour bijna 16 jaar geleden ook en het was een van de hoogtepunten van mijn trip, dus laat ik me vrijwillig opnieuw de stuipen op het lijf jagen. Op vrijdag de 13e. Waar ben ik aan begonnen?
Met een gids en een groep van zo’n 20 man gaan we op pad. Voorop loopt iemand met een lantaarn met een kaarsje erin, drie anderen lopen met een elektrische lantaarn, waarvan ik er een ben. Wij hebben met zijn vieren de schone taak om te zorgen voor genoeg licht. Er is ook een gids mee, die op verschillende plekken vertelt over de geschiedenis van Port Arthur, de gruwelen die hier plaatsvonden en van de activiteiten die hier worden waargenomen.
Port Arthur was dus een gevangenis, maar niet eentje waar men graag naartoe ging, zoals op Maria Island, waar het leven voor de gevangenen relatief goed was. Port Arthur was een horrorgevangenis. Mensen kregen lijfstraffen, moesten zwaar werk doen, ze werden zelfs in volledige stilte opgesloten als ze zich heel zwaar misdroegen. Er zijn heel veel mensen overleden en de overtuiging is dat de geesten van sommigen van hen nog rondwaren.
Als je niet in dit soort dingen gelooft, helemaal prima, maar ik beloof je: als je eenmaal naar Port Arthur bent geweest en de verhalen hebt gehoord (ook uit de eerste hand van de medewerkers) dan ga je er vanzelf in geloven. Zo is er het verhaal van een medewerker van de gevangenis die overleed. Zijn vrouw en kind mochten niet in het huis blijven waar ze woonden en dat viel niet zo goed. Van de werklui die het huis vervolgens moesten opknappen, werd er eentje middenin de nacht aangevallen. Het schijnt zelfs dat er geen enkele hond is die het huis wil betreden, dus waarom wij met de hele groep in het stikdonker wel naar binnen zijn gegaan, ik weet het ook niet precies. Maar we zijn er gelukkig heelhuids uit gekomen.
Ook is er een soldaat onder mysterieuze omstandigheden verdronken. Weet je nog dat eerder genoemde hotel? Dat is dus gebouwd net grenzend aan de ‘historic site’. Maar de gids die ons rondleidde zei: er lag daar een groeve, er zijn ook daar ongetwijfeld mensen overleden. Dus ik zou er niet slapen… Bovendien zijn er al meerdere mensen bij dat hotel geweest die op verschillende momenten middenin de nacht wakker werden omdat ze iemand hoorden roepen om hulp. Maar uit het raam keken en niemand zagen… Wij zijn in elk geval blij dat we ergens anders slapen. Al moest ik nog wel een paar hele vrolijke tekenfilms kijken voor ik rustig en wel in slaap viel.
14 februari
Hoofdstad Hobart staat op het programma. Helaas blijft het bij een flitsbezoekje, want vanwege Valentijnsdag is er werkelijk geen hotelkamer, hostel of motel meer beschikbaar.
We starten onze dag op de Salamanca Market. Eindeloos veel kraampjes met eten, souvenirs en vooral veel lokaal gemaakte producten. Werkelijk alles komt voorbij, van opalen tot armbanden, shampoo, thee, houtsnijwerk en nog zo veel meer. We vermaken ons een paar uur en doen ons tegoed aan al het lekkers dat er te vinden is.
We lopen nog wat rond in de rest van de stad, maar doordat het zaterdag is, gaan veel dingen ook eerder dicht. We besluiten dan maar een paar kerkjes in te lopen. Vooral de Anglicaanse kerk is heel rijk gedecoreerd. En toch is hier geen kip te bekennen, bijzonder.
Een uurtje van Hobart ligt Mount Field, onze slaapplaats voor vanavond. Maar eerst gaan we op zoek naar de platypus, het vogelbekdier. Ze komen op Tasmanië op een aantal plekken voor en zijn groter dan hun broertjes op het vasteland. We krijgen wat tips en zijn hoopvol, maar na ruim een uur moeten we onze zoektocht staken om eten te maken.
Wat wél lukt zijn de glowworms. Ze zitten een klein stukje lopen van ons verblijf, wat op een steenworp afstand ligt van het park met de watervallen. Gewapend met onze lamp lopen we in het donker het pad op. Dit druist in tegen alles dat iedereen ons heeft verteld over veilig rondlopen in Australië, maar het wordt hier wel aangeraden, dus durven we het aan. We schrikken wel even als we iets horen ritselen, maar al snel blijkt dat het possums zijn, buidelratten. Het zijn echte nachtdieren en ze zitten vlak naast het pad. Grappig genoeg schrikken zij net zo hard van ons als wij van hen.
Op een gegeven moment moeten we ons lampje uitdoen, de reling vastpakken en stapje voor stapje verder lopen in het donker. Er zijn nauwelijks sterren te zien, want het pad ligt verstopt onder het gebladerte van het oerwoud. Terwijl we horen dat we steeds dichterbij de waterval staan, neemt ook de hoeveelheid glowworms toe. Ze leven in donkere en vochtige omgevingen, dus dit is een perfecte plek voor ze. In het pikdonker zien we een soort lichtblauw puntje aan- en uitgaan. Dat is het teken dat deze larven aan het jagen zijn en dat kan alleen bij volledig donker, dus we mogen onze lamp tussendoor ook niet aandoen.
Het is wat mij betreft de perfecte afsluiter van een bijzondere week Australië. En die platypus komt vast nog wel goed ergens de komende tijd, hoop ik.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 10
[visitorCount] => 271
[author] => Simone
[cityName] => Maria Island
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/251/612_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => pade-wat-pademelon-wombat-en-duivel-op-tasmani
)
[3] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111231
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-02-16
[photoRevision] => 0
[title] => Duivelse hitte en gehoornde duivels
[message] => 1 februari
Cape Range lijkt dan wel in weinig op eerdere nationale parken waar we verbleven of doorheen reden, het heeft er ook één ding mee gemeen; de wind is een onvoorspelbare factor. Midden in de nacht steekt er een stormachtige wind op die twee dingen doet; ons wakker maken en verkoeling brengen. Het tweede is fijn, want heet is het al dagen in ons daktentje. Het eerste zorgt wel voor een behoorlijk gebroken nacht, want we slapen nauwelijks. Net zo plotseling als hij opstak gaat de wind na een uurtje ook weer liggen, en we slapen tot de zon ons echt uit bed brandt! Als verkoeling starten we de dag met een duik in de zee.
Simone heeft een plekje gevonden om het rijke vogelleven van het park te bekijken, dus gaan we rustig aan de weg op, want het belooft vandaag weer ruimschoots meer dan 40 graden te worden.
Onderweg passeren we een plek die Oyster Stack heet, daar hadden we gisteren al over gelezen. Je kunt er, alleen bij hoogtij, goed snorkelen. Het koraal ligt hier zo’n beetje direct bij de kust, dus als we erachter komen dat we precies nu nog een uurtje het water in kunnen hier, remmen we af en doen de zwembroek voor de tweede keer vandaag aan.
Dat was geen verkeerde keuze! Een strand heb je hier niet echt, maar je stapt vanaf de rotsen een metertje omlaag het water in. Een meter of tien voor ons zien we de donkere vlekken van het koraal in het water al, maar ook om onze voeten verzamelen zich al scholen met geelzwarte en groenwitte vissen. Om beurten zwemmen we door het koraal, aangezien we maar één snorkel mee hebben. We kijken onze ogen uit, het is bijna net zo mooi als een paar dagen geleden tijdens de snorkeldag op het rif.
Om even voor enen zakt het tij zover dat we hier niet meer mogen snorkelen, dus komen we het water uit en drogen ons af. Hoewel, afdrogen is bijna niet nodig. Het is inmiddels 42 graden, dus opdrogen doen we bijna onmiddellijk. Die temperatuur ontneemt ons wel het geplande bezoekje aan het vogelspotplekje. We rijden er naartoe en vinden ook de spottersplek maar het is gewoonweg te heet, zelfs als we een klein beetje schaduw vinden.
We zien maar één optie, en dat is terug naar het strand en het water in vluchten. Alleen daar is het enigszins uit te houden, dus rijden we naar Sandy Bay, een strandje vlakbij onze kampeerplek. Het is (het wordt eentonig) een prachtig strand in een baai met kraakhelder water, waar we in gaan zitten om af te koelen. We komen er een uur lang niet meer uit en genieten van het uitzicht op het rif en de verkoeling. Als we tegen zonsondergang denken aan opstappen breekt het welbekende wildlife-uurtje aan. Simone ziet een dolfijnenvin uit het water komen, waarna er een enorme pijlstaartrog naast ons komt liggen en zich begraaft in het zand. Alleen zijn stekel meet al een meter of twee. Luttele minuten later nestelt een kleiner broertje zich naast hem, terwijl een andere soort zich tussen hen door beweegt. We sluiten af met in de verte nog een dolfijn die z’n vin af en toe uit het water steekt.
Hoewel de hitte nog steeds om ons heen zindert, hebben we besloten nog een nacht in het national park te blijven kamperen. Het voelt als een juiste manier om zo tegen het einde van onze tijd in west-Australië de ontberingen het hoofd te bieden zoals we dat de hele maand hebben gedaan. En eerlijk is eerlijk, heet is het overal toch wel. Voor het koken hoeven we niet veel moeite te doen vandaag, we hadden namelijk voorgesorteerd op een situatie als deze en twee kant en klare maaltijdsalades meegenomen.
Als we net klaar zijn met eten lijken de dreigende luchten die we al even ten noorden van ons zagen zich uit te breiden, en flitst het onweer af en toe door de lucht. Het lijkt erop dat er nog een buitje over gaat komen, zou dat de oh-zo welkome verlichting brengen?
2 februari
De dreigende onweerswolken brachten inderdaad een flinke bui gedurende de nacht. Toch is er van verkoeling geen enkele sprake. De daktent heft wel aan alle kanten open gestaan zodat de kleine zuchtjes wind er doorheen konden blazen, dus het was te doen. Simone kreeg daardoor wel een natte rug van de regendruppels… We worden ook vroeg wakker, maar dat is niet zo erg. We willen namelijk een korte wandeling maken en dat kun je maar beter zo vroeg mogelijk doen tijdens een hittegolf. We zetten koers naar Yardie Creek, een rivier die vanuit het gebergte door het national park naar de zee stroomt. Door de erosie gedurende al die jaren is er een prachtige kloof uit de rotsen gesleten waar je een mooie wandeling kan doen.
Tijdens de wandeling zien we één van de bomen langs de rivier helemaal tjokvol hangen met vleerhonden, dat zijn grote vleermuizen die ze hier fruitbats noemen. We zagen ze al eerder tijdens onze reis af en toe vliegen in de avonden, maar hier hangen ze dus met tientallen in een boom. Je zou denken dat ze dan wel slapen, maar ze maken met z’n allen een hoop herrie.
Een poosje later stuiten we verderop nog op een rotswallaby, een heel kleine variant op de kangoeroe (en ook klein voor een wallaby). Hij komt zelf even bij ons langs hupsen als we van het uitzicht staan te genieten. We hebben ons laten vertellen dat ze behoorlijk zeldzaam zijn en zeker overdag bijna niet gezien worden.
We sluiten onze tijd in Cape Range af met nog één snorkelsessie bij de Oyster Stacks. We hebben zo genoten van al het zeeleven en de bonte verzameling vissen die we de afgelopen tijd zagen, dat we deze kans niet voorbij konden laten gaan. Na een uurtje of anderhalf is het echt tijd om te gaan en zetten we de auto op weg naar Exmouth, waar we vanavond nog een nachtje zullen doorbrengen. Het is inmiddels wel alweer gigantisch heet, dus nadat we hebben geluncht en de sleutel van onze motelkamer (ja, het was nu echt te warm geworden om nog te kamperen) hebben opgehaald rusten we een poosje uit, in het verkoelende klimaat van de airco. We hebben vanavond namelijk nog wat op de planning…
Al enige tijd kijken we hiernaar uit; we gaan op pad met twee parkrangers die alles weten over schildpadden. We zitten namelijk midden in het nestelseizoen. De vrouwtjes komen aan land in deze tijd van het jaar en gaan op het strand hun nesten graven. Omdat dit seizoen vrij lang duurt, hebben we vanavond kans op zowel eieren leggende schildpadden, als uitkomende eieren en de gang van jonge schildpadjes naar de zee.
We verzamelen met een man of 20 bij een van de stranden in de buurt, waar we veel uitleg krijgen over hoe het nestelseizoen werkt, maar ook heel veel instructies over hoe we moeten bewegen (of niet bewegen) als we schildpadden en jonkies tegenkomen, zodat we dit niet verstoren.
Na de instructies en uitleg gaan we het strand op, waar we eigenlijk nog niet eens zo ver onderweg zijn, als we stil moeten staan van de voorste ranger, en gelijk de eerste instructie in de praktijk moeten brengen; ga zitten en doe alsof je een rots bent…
In de branding is namelijk een enorme zeeschildpad te zien, die duidelijk haar weg naar de kustlijn aan het maken is. Dat houdt in dat ze een poging gaat doen om eieren te leggen en als ze mensen ziet of hoort zal ze rechtsomkeert maken. Zo’n poging kost veel kracht, dus als het niet lukt kan dat slecht nieuws zijn voor haar eieren.
Deze heeft geen last van ons en ze is langzaam maar zeker haar weg op het strand aan het maken. Met haar flippers duwt ze zichzelf voorwaarts, elke keer drie of vier slagen en weer een poosje rust, dus het gaat niet snel. Als ze na een half uurtje ver genoeg is gaat ze graven, dat gebeurt met haar voorste flippers. Elke minuut zie je dan een paar grote wolken zand voorbij komen, en ze graaft een gat van ongeveer een meter diep.
Ondertussen is het op het strand een drukte van jewelste. Niet met mensen, maar met andere schildpadden. Op een zeker moment zijn er wel 7 schildpadden die zich tegelijk aan de kustlijn laten zien. Lang niet allemaal gaan ook aan land zoals de eerste, maar sommige ook wel.
Dan is het tijd voor het nest; met haar achterste flippers en staart gaat ze onder het zand graven, net zolang tot ze tevreden is met het holletje voor haar eieren. Dit is het moment dat we, kruipend en heel zachtjes, de schildpad van achter kunnen benaderen. Met rood licht kunnen we dan van dichtbij zien wat er gebeurt. Het wachten is tot ze eieren gaat leggen, en jawel, ongeveer anderhalf uur nadat ze aan land ging is dat moment daar. Van dichtbij zien we hoe ze ei na ei in het nest laat vallen, zonder dat we haar storen. Dit is namelijk voor haar het moment dat ze het minste last heeft van beweging om zich heen. Uiteraard doen we wel nog muisstil en gebruiken rood licht. Later, vlak voor we naar huis gaan, zien we zelfs nog een tweede schildpad graven en eieren leggen.
Als we genoeg gezien hebben lopen we voorzichtig nog een stukje over het strand. We wilden namelijk ook heel graag een jonkie net uit het ei zien. We kletsen over hoe magisch het was wat we net hebben aanschouwd, en dat dat het niet zien van een zogenaamde hatchling meer dan goed maakt. Maar dan, jawel, komt er uit Simones ooghoek een klein beestje uit de duinpan en hobbelt zo snel hij kan naar de zee. We dopen hem om tot Billie en moedigen hem aan. Even lijkt hij vast te lopen op een kuiltje, maar daar komt hij zelf uit. Zelfs als hij ondersteboven valt is hij volhardend en weet weer overeind te krabbelen. Onder onze aanmoedigingen bereikt hij de waterlijn en met een klein aanloopje is hij verdwenen voor een mooi leven in de oceaan. Het maakt deze avond compleet!
3 februari
Vandaag is het echt het begin van het einde van onze Western Australia Tour; we gaan beginnen aan de terugreis naar Perth.
We zorgen in de ochtend er nog voor dat we alle afwas hebben gedaan en met een lekkere kop koffie van ons favoriete bakkertje in Exmouth gaan we onderweg. We stoppen we alleen nog in de Charles Knife Canyon, een prachtige vallei aan de westkant van het gebergte wat onderdeel is van Cape Range. We spelen nog even met de drone, maar ik moet op een zeker moment zelfs de parasol uit de auto pakken om Simone te beschermen tegen de zon. Vandaag belooft de heetste dag van deze hittegolf te worden en dat voelen we inderdaad al snel.
Als we bijna gesmolten zijn gaan we maar terug naar de auto. We hebben nog 4,5 uur te gaan in deze etappe naar Carnarvon. We hebben besloten de 13,5 uur van deze terugreis op te splitsen in drie delen. Dat is op zich reistijd die wel in twee of zelfs één dag te proppen is, maar gezien de verwachting qua weer willen we liever niet teveel van onszelf eisen en kiezen we voor een iets relaxter tempo.
Dat blijkt een wijze keuze want de temperatuur loopt op tot duizelingwekkende waarden. Volgens de BOM zou het bij Minilya, waar we even tanken en een sanitaire pauze houden, 47 graden zijn. De teller in onze auto geeft echter zelfs 52 graden aan… hoe dan ook, het is heter dan ooit tevoren op onze trip en dat voelen we. En we klagen niet over onze auto, maar we merken dat de airco echt hard moet werken om dit nog acceptabel koel te houden. Ook het zonnepaneel en de accu die ons van stroom voor bijvoorbeeld de koelkast voorzien hebben het lastig.
We houden vol en krijgen Carnarvon in zicht. Deze stad sloegen we onderweg naar het noorden over (buiten een stopje voor boodschappen), omdat we hoorden dat het niet veel soeps was. Die mening deelden we toen, en dat doen we nu nog. We verblijven er ook echt maar een snel nachtje op weg naar Perth.
Wat we wel nog doen, een paar kilometer voor Carnarvon, is de afslag nemen naar Quobba Beach. We hebben namelijk opgezocht dat hier schildpadden nestelen en dus ook hatchlings kunnen zitten. Aangezien we gisteren allemaal nieuwe vaardigheden als schildpadspotters hebben opgedaan, wilden we nog één poging doen om hatchlings te zien. Helaas is het resultaat van deze actie in één woord samen te vatten; Niets... geen baby-schildpadjes en geen moeders aan land.
Dus vertrekken we maar, blij met alles wat we de avond ervoor wel hebben gezien. Als ik een paar kilometer onderweg ben moet ik uitwijken naar links voor iets kleins op de weg en ga direct ook in de remmen…
Al een flink aantal weken in WA doen we af en toe, op de plekken die daarvoor geschikt lijken, pogingen om een Thorny Devil te spotten. Dit zijn heel kleine hagedissen, in het Nederlands woestijnduivels genaamd, die enorm moeilijk te vinden zijn omdat ze erg goed zijn in zich camoufleren en verstoppen. Als je het niet weet zien ze eruit als een takje of hoopje dorre bladeren. Al heel vaak hebben we gedacht er een te zien op de weg. Dus als ik tegen Simone zeg dat het onze geluksdag is, denkt ze nog stiekem dat ik het niet goed zag. We lopen langzaam terug en zien inderdaad een stekelig beestje midden op de weg zitten. Dat vinden deze reptielen heerlijk om zich aan te warmen, maar het is ook gevaarlijk omdat ze zich als een kameleon qua kleur aanpassen aan hun omgeving. Daarbij zijn ze niet erg snel, dus als er een auto aankomt, komen ze vaak niet op tijd weg.
We lopen een paar rondjes om deze stekelige vriend heen en maken wat foto’s. Hij houdt ons in de gaten maar lijkt zich ook niet al te druk te maken over onze aanwezigheid. We laten hem maar lekker zitten en hopen dat hij op tijd weer de benen neemt voordat er nog een auto aankomt.
Als laatste worden we een stuk verderop nog een keer verrast door het lokale wildlife; een familie rennende emoes. We hadden er al eens over gehoord, emoes willen soms wel eens met je meerennen terwijl je voorbij rijdt en dat besluiten deze vader en 3 jongen te doen. Ik blijf dus doorrijden, heel voorzichtig, maar op een zeker moment stoppen ze weer. Als ze een minuutje later weer beginnen te sprinten is me duidelijk wat ze willen en stop ik de auto. Met een grote grijns op ons gezicht zien we de emoes vlak voor onze auto, op volle sprintsnelheid, de weg oversteken. Wat een leuke afsluiter van deze reisdag!
4 februari
Dit is de langste dag van onze reis naar Perth. We leggen zo’n zeven uur af, van Carnarvon naar Jurien Bay. Omdat we eerder samen afspraken dat we in de basis niet meer bij donker willen rijden gezien alle dieren die hier wonen en in de nacht actief worden, zorgen we dat we voor 18:00 uur in Jurien Bay zijn. Stops meegerekend betekent dat dus dat we niet te vroeg, maar ook zeker niet te laat weer vertrekken, met een ontbijtje achter de kiezen en een volle tank diesel.
We doden de tijd door de afgelopen weken nog eens de revue te laten passeren; wat deden we goed en wat zouden we in de toekomst anders doen in deze vorm van reizen. Dat is voor ons wel belangrijk, omdat we ook aan de oostkust van plan zijn om er een kampeertrip van te maken.
We gaan ook de hoogtepunten nog eens na, en komen tot de conclusie dat we veel prachtige dingen zagen en meemaakten, maar ook was er wel eens een tegenvaller.
Ook kijken we vooruit; we hebben nog zo’n tweeënhalve maand te gaan, waarvoor we allerlei ideeën hebben, maar nog geen vastgelegde plannen. Dat is aan de ene kant fijn, want we hebben veel vrijheid. Toch brengt het ook een bepaalde druk, want we moeten hier wel snel beslissingen over nemen. De oost- en zuidkant va Australië heeft het momenteel zwaar met hitte, overstromingswaarschuwingen en bosbranden. In het midden van het land is het ook nog altijd gigantisch heet. We houden goed rekening met dat soort zaken als we vooruit plannen, dus hebben nog genoeg om over na te denken.
In Jurien Bay komen we aan op een vertrouwd plekje, hier brachten we al eens twee nachten door op weg naar het noorden. De hitte van toen en de afgelopen dagen is gelukkig veel minder, dus we kunnen tijdens de allerlaatste nacht nog één keer in de daktent slapen. Ook voor ons diner kiezen we voor vertrouwd; een heerlijke Fish ’n Chips van de bistro aan de boulevard.
5 februari
Perth; here we come! We gaan de laatste tweeënhalf uur afleggen. Na het ontbijt vegen we de daktent uit, want daar heeft zich nogal wat zand verzameld. Terwijl we dat doen raken we aan de praat met een vriendelijke Australiër die ons vraagt hoe onze daktent beviel. Hij wil er namelijk zelf een kopen voor zijn vistrips. We keuvelen wat heen en weer en als we laten vallen dat we een aantal dingen, zoals onze matrastopper en parasol, wegdoen na vandaag heeft hij daar wel oren naar. Ons plan was om het naar een kringloopwinkel te brengen, maar als deze man ze kan gebruiken scheelt dat weer een ritje. Zelfs ons kookstelletje slijten we nog aan hem. De zijne ging namelijk die ochtend kapot…
Onderweg naar Perth rijden we voor het eerst in een maand weer eens een stuk snelweg. Dat is ook een gekke gewaarwording na al die duizenden kilometer tweebaansweg. De allerlaatste stop is een broodnodige; de carwash! We hebben tussendoor ook nog wel een keer afgespoeld, maar er zit toch nog een behoorlijke hoeveelheid stof, zand, modder en vuil op de auto. We geven hem een heerlijke wasbeurt en spoelen goed na, waarna we ook de stofzuiger nog maar even door de cabine halen. We leveren hem in elk geval schoner in dan we hem kregen, daar zijn we van overtuigd.
Na 7026 kilometer is het avontuur met de 4WD ten einde, en stappen we over op ‘nieuwe’ manier van transport. Met al onze bagage in een Uber naar ons hostel; ik vind het maar wennen… We installeren onszelf in Fremantle, waar we een maand geleden ook al eens een paar uurtjes over de markt struinden. We hebben een fijne kamer in het hostel wat gevestigd is in de oude gevangenis van de stad, gebouwd halverwege de 19e eeuw en tot 1991 als zodanig in gebruik. Inmiddels is het gedeeltelijk museum en dus gedeeltelijk hostel. Grote delen van het pand zijn nog steeds goed als gevangenis herkenbaar, en sommige kamers zijn zelfs in de oude cellen gesitueerd.
Na de lange terugreis van de afgelopen dagen doen we vandaag verder lekker rustig aan en maken plannen voor de komende dagen, want we zijn nog niet helemaal klaar in West-Australië.
6 februari
Na onze chillavond en lekker bijtijds naar bed, staan we op en pakken onze spullen in. We pakken licht, en de rest van onze bagage gaat in een, oh nee, drie lockers. Daarna lopen we naar de haven van Fremantle en stappen daar op de boot. We varen naar Rottnest Island, 30 minuten voor de kust.
Rottnest Island, je zou kunnen denken; met wat fantasie klinkt dat toch best een beetje Nederlands… dan heb je volkomen gelijk! Eind 17e eeuw was het namelijk de Nederlandse VOC-kapitein Willem de Vlamingh die hier eens aan land ging kijken toen hij langsvoer. Hij was best onder de indruk van dit eilandje, maar kwam hele vreemde beesten tegen. Met zijn beperkte kennis van het lokale wildlife dacht hij dat het hier vol zat met ratten en rapporteerde terug naar Nederland dat hij op een Rattennest-eiland was geweest.
Wat onze Willem niet wist, is dat hij oog in oog was komen te staan met de quokka’s. Dit zijn kleine, aan kangoeroes verwante beestjes, die veel aandoenlijker zijn dan de knaagdieren waar de kapitein ze voor aanzag. Ze komen voor in het zuidwesten van WA, maar met name in grote aantallen op Rottnest. Wij hopen in elk geval een paar quokka’s te zien, maar dat moet gaan lukken, is ons aan alle kanten verteld.
Rottnest is ongeveer vergelijkbaar met Texel qua grootte, en niemand mag zijn auto hier mee naartoe nemen. Er rijden bussen over het eiland, en wat parkrangers zijn de enigen die zich hier in een auto mogen bewegen. Dat betekent dus lopen, of fietsen! Dat laten wij ons geen twee keer zeggen! We huren twee fietsen, zetten de verplichte helm op en gaan op pad.
Als we de eerste kilometers hebben afgelegd nemen we de vergelijking met Texel gauw terug, want we moeten stevig heuvel-op en heuvel-af. Wel zien we dat wij Nederlanders toch een streepje voor hebben op veel mensen uit andere delen van de wereld, want menigeen moet heuvel-op afstappen en verder lopen. Wij redden het over het algemeen op wilskracht (en een pufje voor Simone van haar astma-medicijnen). We komen al snel langs mooie strandjes, waar je het koraal vanaf de kust al kan zien liggen. Bij een van de stranden ligt zelfs nog het wrak van een vissersboot, half uit het water stekend.
We strijken uiteindelijk neer op Salmon Beach, waar we onze zwemkleding aantrekken om eens even een rondje te snorkelen. Ook hier kun je het koraal al bijna aanraken vanaf het strand, dus we gaan maar eens onder water kijken. We vinden het erg mooi, maar zijn bang dat rondjes op het Ningaloo-rif ons een klein beetje verwend hebben gemaakt. Toch hebben we het goed naar de zin en vermaken we ons lange tijd onder water. Ik zie zelfs nog een uit de kluiten gewassen stingray op een wat dieper deel!
Terug op het strand valt ons op dat een groepje jonge Australiërs naar de rotsen iets verder richting de duinen staan te kijken. We lopen er even langs, en er blijkt een flinke dugite te liggen, een behoorlijk giftige slangensoort die veel voorkomt op dit eiland. We laten hem maar lekker in de zon liggen bakken, terwijl wij opdrogen en ons weer omkleden na het zwemmen. Terwijl we dat doen valt mij op dat de slang inmiddels weg is, maar besteed daar verder geen aandacht aan. Totdat ik op één been sta om mijn sokken aan te trekken en ik iets langs en zwarts op een centimeter of 20 van mijn voet voorbij zie glibberen… dat is me iets te dichtbij van het goede. Gelukkig scheiden hier onze wegen en verdwijnt de slang tussen de rotsen.
We fietsen verder langs de kustlijn en genieten van de uitzichten. We komen langs de vuurtoren en zijn inmiddels een kilometer of tien van de haven verwijderd. Wat ons opvalt is dat we meer en meer de paden voor onszelf hebben. Het loopt tegen 5 uur en veel Australiërs en andere toeristen maken hiervan een dagtrip. Wij hebben echter besloten dat we hier op het eiland willen slapen, om er zo ten volle van te kunnen genieten. Daarom boekten we een kamer bij het lokale hostel en hebben we nu alle tijd om rustig de andere kant van het eiland te verkennen.
Nu het tegen de avond loopt is de kans om quokka’s te spotten ook veel groter, en dat gebeurt dan ook vrij snel. Ze lopen langs fietspaden onder de bomen, in de duinen en zelfs tussen de winkeltjes, cafe’s en restaurants in de haven. Sommige zijn echt wel wat schuwer, maar de meesten hebben totaal geen angst voor mensen en kuieren gewoon lekker tussen het volk door. Daar zit wel het gevaar voor deze beestjes, want de verleiding om ze te aaien en te voeren is voor veel mensen niet te weerstaan. Dat is dan weer totaal niet de bedoeling, want er kunnen allerlei ziektes worden overgedragen. Daarnaast worden ze van het eten wat jij en ik eten vaan hartstikke ziek. We hebben een aantal keer mensen daar vriendelijk op gewezen…
Simone vermaakt zich in elk geval opperbest met haar camera en deze fotogenieke dieren. Terwijl we ook de noordkant van het eiland nog een beetje beter verkennen stappen we ook regelmatig even af voor een fotosessie met de eilandbewoners. Waar we in het begin de quokka’s nog telden, zijn we er maar mee gestopt toen we na het eten de 120 passeerden.
We kijken naar de zonsondergang op het Little Parakeet Bay, waar we stiekem nog even met de drone vliegen, en besluiten het dan echt voor gezien te houden voor vanavond. We bemachtigen het allerlaatste tafeltje bij het beste restaurant van Rottnest en doen ons tegoed aan de heerlijkste Italiaanse gerechten, voor we ons bed opzoeken.
7 februari
We hebben de wekker vroeg gezet, want Simone wil nog één keer van de mogelijkheid gebruik maken om onze fluffy vrienden op de foto te zetten. Als de zon opkomt en het opwarmt gaan ze beschutting zoeken, dus is vroeg in de ochtend nog onze enige optie. Gisteravond zagen we niet minder dan 30 quokka’s rond ons hostel op het grasveld, en ook nu hoeven we slechts 20 meter te lopen om een hele kolonie te spotten.
Na een fotosessie van een half uurtje kruipen we nog heel even terug onder de wol, want 6 uur vinden we iets te vroeg na de 20 kilometer fietsen van de dag ervoor. Die kilometers voelen we trouwens ook als we later die ochtend weer op onze fiets stappen. Deze zadels zijn duidelijk niet zo goed als die op onze Hollandse fietsen, want onze billen hebben weinig zin meer om erop te zitten.
We ontbijten bij de beste bakker van het eiland, waar we ons gelukkig prijzen dat we op een vrijdag zijn gekomen. Want vandaag, zaterdag en dus weekend, is het nu al onnoemelijk druk! Ook op de fietspaden, waar nogmaals bewezen wordt dat niet-Nederlanders niet altijd even goed zijn in fietsen, regels volgen en/of voor zich blijven kijken… Alleen onze bellen voorkomen een aantal botsingen.
Uiteindelijk kiezen we ervoor om, voor we de ferry terug naar Fremantle nemen, nog een uurtje in het museum door te brengen. Hier wordt meer verteld over de donkere kanten in de geschiedenis van Rottest, want in de afgelopen twee eeuwen hebben de Britten hier enkele duizenden mannen en jongens gevangen gehouden, zonder uitzondering van Aboriginal-afkomst. Honderden van hen overleefden dit niet. We merken dat op veel plekken tegenwoordig aandacht is voor deze donkere bladzijden in het bestaan van Australië. Ook wordt bijvoorbeeld steeds prominenter de originele naam van een plek gebruikt en niet degene die de Britten eraan gaven. Zo wordt Rottnest ook aangeduid als Wadjemup.
Het is een begin, zullen we maar zeggen…
Terug in Fremantle reizen we direct met onze spullen door naar Perth en nemen nog een nachtje onze intrek in het heerlijke QT-hotel waar we begin januari ook verbleven. Omgeven door alle luxe, na het maandje campingleven geen straf, brengen we de middag door. We relaxen en bereiden de volgende stap van onze reis voor, want morgen is het tijd voor een nieuw hoofdstuk.
Om onze tijd in WA feestelijk af te sluiten heb ik iets leuks uitgezocht om Simone mee te verrassen. Als we na het eten door het uitgaanscentrum van Perth lopen neem ik haar mee een straatje in, waar ik even moet zoeken naar de ingang. Als we het gevonden hebben kloppen we aan en wordt Simone om een wachtwoord gevraagd. Die heb ik die middag gekregen en haar verteld dat ze die nodig zou hebben, dus Simone zegt de magische woorden “The Mute Mule”, en de deur zwaait open.
We komen in een donkere, gezellig drukke ruimte terecht, waar vier barkeepers de show stelen met hun cocktailmix-kunsten. Dat op zich is al een feestje, maar ik had Simone beloofd dat er gedanst ging worden en de cocktailbar heeft geen dansvloer. Dus als we de barkeeper nogmaals een geheim wachtwoord geven komt er een shotglaasje met een golden ticket eronder op de bar te staan. De barkeeper knikt naar het einde van de zaak en gaat verder met zijn werk.
Met het golden ticket in de hand bewegen we ons naar een donkere gang waar de uitsmijter ons voorgaat naar…. Een 70’s discobar, compleet met discoballen, foute uitfits van de barkeepers en natuurlijk Saturday Night Fever. We vermaken ons een dikke twee uur op de dansvloer en lachen om en met de gekke Australiërs. Want een feestje bouwen kunnen ze!
Na nog een afzakkertje aan de bar, waar ware cocktailmeesterwerken voorbij komen, lopen we terug naar ons hotel. Western Australia zit er echt op nu… nieuwe avonturen staan om de hoek te wachten!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 76
[author] => Harald
[cityName] => Perth
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/251/075_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => duivelse-hitte-en-gehoornde-duivels
)
[4] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111139
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-02-05
[photoRevision] => 0
[title] => Alleen in het national park en zwemmen met manta's
[message] => 25 januari
In slaap vallen met het geluid van de zee is naar mijn mening een van de fijnste dingen die er zijn. Maar wakker worden tussen de Ibissen en Galahs (rozebuik-kaketoes) is toch ook wel heel bijzonder. Ze hebben zich rond onze auto verzameld. Als ik dan ook nog de kraan een beetje voor ze open zet zodat ze wat kunnen drinken, is het natuurlijk helemaal feest.
Toch blijven we niet te lang hangen. We rijden naar Denham, het dichtstbijzijnde plaatsje en ontbijten met zicht op de oceaan. Normaal gesproken is het hier al niet groot, maar is er nog wel wat te doen. Nu is het hier vrijwel een spookstad: het meeste is dicht, want het is enorm rustig. Gelukkig kunnen we nog koffie halen en zijn de supermarkten open. EN een heel klein winkeltje dat wordt gerund door een Britse dame, ze noemt zichzelf ‘the mad potter of Denham’, want ze doet aan pottenbakken. Haar winkeltje staat vol met snuisterijen en ik koop er een schattig plaatje waar ‘I love you’ op staat. We hangen het aan de achteruitkijkspiegel van onze 4WD. Vanwege de uitbouw achterop is de achteruitkijkspiegel toch al decoratie in plaats van functioneel en nu is het in elk geval nog leuk om naar te kijken.
De supermarkten in Denham hebben een zeer bescheiden assortiment, dus het duurt even voor we alles kunnen vinden dat we nodig hebben. Als we vragen of er achter nog hamburgerbroodjes liggen, blijft de medewerker zo lang weg, dat we vermoeden dat hij het erbij laat zitten en zijn intrek heeft genomen in de vriezer. Maar na ruim tien minuten komt hij triomfantelijk terug, mét burgerbroodjes in zijn hand. Het zijn soms de kleine winstpunten die ertoe doen…
Bij Eagle Bluff zijn drie uitkijkpunten waar we alvast kunnen genieten van het zeeleven. Er glijden stingrays en verschillende soorten haaien voorbij. We staan er metershoog boven, maar toch is het goed te zien, want het is hier opnieuw kraakhelder. Ik stel voor dat Har me hier mag achterlaten, want ik vind het zo enorm genieten! Maar dat vindt hij geen goed idee, misschien maar beter ook, wellicht raak je er na een tijdje op uitgekeken?
We vervolgen de weg naar Monkey Mia, of ‘Irrabuga Mia’, zoals de aboriginals het noemen. Wat zoveel betekent als het huis van de dolfijn. Het zal niemand verrassen dat er hier flink wat dolfijnen zitten. Ze worden al tientallen jaren gevoerd, een inmiddels vijftig jaar lopende traditie, die ooit startte met vissers die hun vangst deelden met de dolfijnen. Inmiddels is het uitgegroeid tot een toeristische attractie die elke ochtend plaatsvindt. Wij zien dieren liever wild, dus slaan deze toeristische actie over.
Voor nu hebben we de middag aan onszelf. We zetten de auto neer op ons kampeerplekje (voor het eerst in tijdens weer eens midden tussen de andere kampeerders, het is hier een echte trekpleister) en gaan snel naar het strand. Eten mee, snorkel en GoPro in de tas en gaan! Nog voor we een teen in het water hebben gestoken zien we een dolfijn voorbij zwemmen in relatief ondiep water. Reden om snel in het kraakheldere water te duiken. We poedelen wat en als het aan het eind van de dag -zoals inmiddels gebruikelijk- rustiger wordt komt er een schildpad voorbij schuiven. We mogen een stukje met hem mee zwemmen, maar hij vindt het minder leuk als Harald iets te dicht bij komt, naar zijn zin. Hij zwemt om Harald heen en daarna laten we de schildpad lekker gaan. Voor Har is het nu welletjes geweest, maar ik wil graag in het water blijven. Dat betaalt zich uit, want de dolfijnen besluiten voor onze neus op jacht te gaan. Het is een magisch gezicht met de ondergaande zon erbij. Helemaal geen slechte dag zo!
26 januari
Onze buren breken hun kamp al vroeg op, inclusief stofzuiger om het zand uit de tent te krijgen. Dat ze zo vroeg al zo productief zijn mag een klein wonder heten, want middenin de nacht woonden ze nog een digitale kerkdienst bij, inclusief meezingen. Het was op zijn minst bijzonder te noemen, maar ze zijn in elk geval toegewijd.
Aangezien we toch al wakker zijn, nemen we het er maar van. Terwijl ik yoga doe op het strand, duikt Harald nog maar eens met de snorkel het frisse water in. Nog voor negen uur ’s ochtends hebben we onze lichaamsbeweging er al op zitten!
De emu’s die op de camping rondlopen zijn een ware attractie. Normaal zijn emu’s best wild en houden ze wat afstand van mensen, maar hier hebben ze ontdekt dat er veel eten te halen valt, dus struinen ze rustig tussen de tenten door. De Australiërs noemen dat ook wel ‘bin chooks’, ‘vuilnisvogels’. Een koosnaam die eerder alleen de Ibis toekwam, maar nu dus ook voor emu’s kan worden gebruikt.
Even verderop, waar gevist wordt, dobbert ook een groep pelikanen rond. De gids voor dit gebied zei dat je geluk moest hebben om ze tegen te komen, maar niets is minder waar, ze zijn totaal niet schuw en hebben het opperbest naar hun zin. Terwijl Harald koffie haalt, ga ik los met mijn camera. Maar echt tijd om lang te blijven hangen is er niet, althans, we hebben meer te doen: we gaan naar Francois Peron, een bijzonder National Park dat precies tussen hier en Denham ligt.
Voor we wegrijden moet ik nog even wachten op een emu op de parkeerplaats. Het zijn mooie beesten, maar deze kijkt me wel heel intens aan. Als hij een soort inspectieronde om de auto heen loopt, duik ik dan ook maar weg, bang dat hij anders keihard tegen de ruit gaat pikken. Harald moet er hartelijk om lachen en ik toch ook wel, maar wel pas als ik de emu steeds kleiner zie worden in de zijspiegel.
Bij het inrijden van het National Park staat een klein hutje met heel veel informatie: nummers om te bellen als er wat misgaat, getijden, informatie voor de campgrounds. Het is ook de plek waar je je park fee betaalt, gewoon in een envelopje met je naam erop. Het geld stop je erin en je deponeert het in een houten vakje dat eens in de zoveel tijd wordt leeggemaakt. Het gaat hier allemaal op basis van vertrouwen, maar schijnbaar werkt dat systeem. Je betaalt hier ook voor je camping, maar helaas is het ons niet gelukt een plekje te bemachtigen. Alles staat op bezet, wat betekent dat het volgeboekt zou moeten zijn. We hebben wel gehoord dat dat systeem niet altijd even goed werkt, dus we hopen stiekem in het park toch nog een plekje te vinden.
Maar eerst moeten we een stuk rijden door het zand om bij het punt te komen waar we onze banden wat kunnen leegpompen. Harald heeft het helemaal uitgezocht en al snel rijden we met zachte banden over een flinke zandweg. Deze weg is echt typisch zoals wat je voor je ziet als je denkt aan een Australische weg: diep donkerrood zand, met stofwolken en saliekleurige (grijs-groene) bosjes zover het oog reikt. We beseffen ons vrijwel onmiddellijk: dit is heel afgelegen en heel erg vet!
We komen nauwelijks anderen tegen, maar gelukkig wel precies op het moment dat het misgaat. Je kunt in dit national park alleen rijden met een 4WD en die hebben wij, toch komen we ineens vast te zitten in het diepe zand. De man en vrouw die stoppen zijn Australiërs en van alle gemakken voorzien. Het duurt ongeveer een halve seconde voor ze tot de conclusie komen: die bandenspanning moet nog VEEL VERDER omlaag. Ze hebben er ook een apparaatje voor bij zich. Nog geen tien minuten later vouwt deze bijna twee meter lange Australier (met baard en stevig gebouwd) zich in onze auto, die nog op standje Simone van 1.62 meter staat. Stoel naar achter, auto handmatig in de versnelling en we zijn los. Ze wachten nog even om te kijken of het inderdaad beter gaat. Zodra wij kleiner worden, vervolgen zij ook hun weg. Het is een teken van de vrijgevigheid van de Australiërs.
Na 42 kilometer hobbelen door het rode zand komen we uit bij Cape Peron, het meest noordelijke punt van het national park. Beeld je een dieprode kustlijn in, die rafelig gevormd is, met grille punten, waar een kristalhelder blauwe zee tegenaan beukt en omhoog sprayt. Het is moeilijk te omschrijven hoe vreselijk mooi het hier is. We zijn de enigen hier en genieten van hoe akelig mooi (mijn woorden) het hier is. Ik denk dat het de meest unieke plek is waar we ooit hebben staan uitwaaien.
Daarna rijden we door naar Skipjack Point, een uitkijkpunt met twee platformen, waarbij je aan de ene kant een baai in kijkt, terwijl je aan de andere kant open zee ziet. In de baai zitten vogels en dolfijnen jagen hier op een heel bijzondere manier: ze achtervolgen de vissen tot die op het strand liggen. Dan laten ze zichzelf ook stranden op het strand om te kunnen eten, waarna ze zichzelf weer terug laten zakken het water in. Ze doen dat alleen bij hoog water, overdag. Wij hebben niet de mazzel dat we dit spektakel mogen aanschouwen, maar de manta ray die ik zichzelf uit het water zie lanceren maakt veel goed! Ook zwemmen hier weer veel haaien rond en we zien zelfs een krab onder ons lopen. Klinkt misschien niet spectaculair, maar met hoe hoog wij staan (en dus hoeveel meters we naar beneden kijken) moeten het best flinke jongens zijn, die haaien en zelfs ook de krabben.
We rijden hierna naar een van de campings die hier vlakbij liggen. De Australiërs die ons hielpen zeiden al heel casual dat we best gewoon een kampeerplekje ergens in het park kunnen confisqueren. Mocht iemand dan moeilijk doen, dan kunnen doen alsof we het allemaal niet goed snapten. Een beetje oenig, maar wellicht het proberen waard, al voelt het gek. Maar bij aankomst blijkt de camping helemaal leeg. Het is inmiddels eind van de middag, precies zo’n tijd dat veel mensen het voor gezien houden en gaan chillen op hun kampeerplek. Een paar lege plekken waren nog logisch geweest, maar een hele volgeboekte camping die leeg blijft, da’s echt gek… We overleggen, denken na en besluiten terug te rijden naar het uitkijkpunt. Alleen daar hebben we een heeeeeel klein beetje internet, net genoeg om nog wat uit te kunnen zoeken, als we geluk hebben. In de rest van het park doet alleen ons SOS-signaal het.
We zoeken wat op en zien opnieuw posts online van mensen die zeggen dat het boekingssysteem van het park niet goed werkt. Als in: je kunt het boeken, voor best weinig geld, maar in de praktijk blijkt vaak dat mensen niet komen opdagen. Zeker met de warmte van de afgelopen dagen helemaal niet zo gek, plus het is Australia Day, een nationale feestdag. Wellicht hadden mensen ineens andere verplichtingen. We denken dat het echt wel zou zijn aangegeven als de camping gesloten zou zijn en kunnen niks geks vinden qua onderhoud of andere zaken, dus gaan we terug naar de camping en maken ons klaar voor een nacht helemaal alleen op de camping. Dat voelt in eerste instantie een beetje onwennig, gek, we zijn een beetje op onze hoede. Maar al snel went het, zelfs als het donker wordt. We zien eigenlijk geen gekke beesten, ook geen ongedierte, maar de wind steekt wel op. We houden het vroeger dan normaal voor gezien en duiken in het pikkedonker onze tent in. Terwijl de wind om ons tentje raast, vallen we in slaap. We schrijven het maar toe aan de locatie van het national park, ver weg van alles. Ik wordt ’s nachts nog een paar keer wakker en vraag me dan steeds weer af of ik nou een emu voorbij hoor schuiven…
27 januari
We worden wakker met het geluid van de golven op het strand en nog altijd de wind die rond de auto blaast. We hebben prima geslapen, maar niet zo lang als normaal. We schrijven het toe aan de onwennigheid van het slapen in het national park. Maar het was wel een hele bijzondere ervaring. Inmiddels zijn we er ook aan gewend dat we helemaal alleen zijn geweest. Hoewel… We hebben ze niet gezien, maar niet ver van de tent staan emusporen. Ook op het strand zijn ze te zien, ze lijken redelijk vers en behoorlijk groot, maar de emu’s zelf zijn op dit moment in geen velden of wegen te bekennen,.
We gaan opnieuw naar het uitkijkpunt van de manta rays. We hebben wat uitzoekwerk gedaan en hopen de dolfijnen nog te kunnen spotten in de baai. Terwijl we uitstappen, stopt ook de auto van een tour. Deze mensen zijn in alle vroegte vertrokken om het park in te trekken. Het voelt ergens een beetje gek om ineens weer andere mensen om ons heen te hebben.
Hier blijkt ook meteen dat het niet aan de locatie van de camping lag dat we zoveel wind voelden, het uitzichtpunt is veranderd in een punt, want van uitzicht op het water is geen sprake meer. De wind blaast dat het een lieve lust is en maakt dat je in het water niets voorbij ziet zwemmen. We houden het dan ook snel voor gezien.
We rijden verder naar een aantal uitzichtpunten en hebben op de meeste plekken nog altijd de uitzichten voor onszelf. We voelen ons ook een stuk zekerder met de platte bandjes (voor de kenners: 14 PSI in plaats van de 38 waarmee we op de weg rijden) en maken wat mooie video’s en foto’s met de drone terwijl we rondcrossen.
Bijzonder is de stop bij Big Lagoon: een lagune met rood zand en knalblauw water, het lijkt haast wel nep. Maar dat is het niet. De foto die ik heb toegevoegd is niet bewerkt, ik zweer het plechtig. We zien een grote hagedis/kleine varaan op het strand lopen, heel bijzonder. Maar echt zin om te zwemmen hebben we niet… Er zitten hier steenvissen (potentieel dodelijk), het waait hard en we zijn ook gewoon een beetje gaar van vannacht. Bovendien is het uitzicht ook prachtig zonder dat je het water in gaat.
We besluiten dat het goed is en als we het park uitrijden kijken we vol bewondering naar de banden die vollopen en de auto weer optillen. Bizar hoe snel je gewend raakt aan het zicht op de platte bandjes. Bij het uitrijden van het park blijkt dat ons envelopje met geld al is opgepikt en de cash voor de overnachting hebben we niet bij ons. We mailen de beheerders maar dat we toch zijn blijven slapen en vragen ook terloops hoe het kan dat het park uiteindelijk verlaten was. Maar op dat antwoord zullen we even moeten wachten.
We willen eigenlijk terug naar Nanga Bay, naar de camping waar we eerder stonden waar Harald over schreef, maar kunnen een scenic route net buiten het park toch niet weerstaan. Hier stoppen we bij Little Lagoon en de bijbehorende Creek. Zoals de naam doet vermoeden is dit het kleine zusje van de Big Lagoon. Het is opnieuw waanzinnig mooi, dus voor de zoveelste keer die dag slingeren we de drone de lucht in, terwijl we genieten van het moois om ons heen. Het is bijna saai, want het lijkt haast wel of alles mooi is. Of nou ja, alles… Bij het uitkijkpunt hier langs de kust waar we eerder heerlijk rustig haaien en roggen konden spotten, worden we bijna van het pad geblazen en ondertussen gezandstraald. Eenmaal op de camping kiezen we een plekje dat wat meer beschut is, lekker tussen de andere mensen in. Maar het blijkt tevergeefs. Het waait zo ontzettend hard, dat we haast het gevoel hebben dat de tent wordt opgetild. Het blijken barre omstandigheden, die we nu echt niet meer kunnen toeschrijven aan het National Park.
Lichtpunt van de avond is Sammy, de tijdelijke beheerder van het park. Zij en haar man werken voor de organisatie achter deze camping en vervangen de vaste beheerders wanneer die op vakantie gaan. Zo reizen ze de hele westkust af. Ze komt een praatje maken, net als een paar dagen geleden. Als ze hoort dat we eigenlijk zijn vergeten om ontbijt te halen, staat ze een paar minuten later voor onze neus met een doos met 3 eitjes erin. ‘I want you to be able to have some brekkie (ontbijt) tomorrow.’ En bewijst daarmee opnieuw hoe gastvrij Australiërs zijn.
28 januari
Met de wind in de rug vouwen we de daktent in en zetten koers richting Coral Bay, een klein kustplaatsje bijna bovenin het noord-westen van Australië. Het is een lange route, waarbij het alleen al een paar uur (bijna 3) kost om bij Carnarvon te komen. Hier is de laatste grote supermarkt en we zijn van tevoren gewaarschuwd om veel water en eten mee te nemen omdat dat verder noordelijk nog wel eens een uitdaging kan zijn. Zelfs in deze supermarkt zijn de schappen vaak leeg, zegt men. Maar we hebben mazzel en kunnen dus groots inslaan.
Coral Bay is nog 2,5 uur verder rijden. En hoe verder we komen, hoe minder andere mensen we zien. Beeld je langgerekte stukken asfalt in, met aan weerszijden rood zand. Ook zien we weer grote termietenheuvels, die zagen we voor het laatst toen we in het Northern Territory waren bij Kakadu. Er staan ook veel waarschuwingsborden langs de weg, want hier komen niet alleen emu’s en kangoeroes voor, maar er lopen ook wilde geiten en koeien. En ook die kunnen zomaar de weg oversteken. Waar ik vooral geiten zie en ook echt moet afremmen omdat er een paar de weg oversteken, wordt het vanaf het moment dat Harald achter het stuur kruipt echt desolaat. Op een gegeven moment trekt hij de conclusie dat hij in bijna een uur tijd 1 auto en 1 koe is tegengekomen. En verder is het hier het grote niets…
Coral Bay is een afslag waar je zo aan voorbij rijdt als je er niet naartoe wilt gaan. Het is een weg die langzaam kringelend naar een ieniminie stadje leidt: er wonen hier zo’n 250 mensen, maar het kunnen er ook net een paar meer of minder zijn. Verder zijn hier een paar campings en een resort in aanbouw en veel mooie natuur. We parkeren de 4WD en lopen nog net voor de zon ondergaat naar het strand. We zijn de hele dag onderweg geweest en het is heerlijk om de benen even te strekken.
Terwijl we onze tenen in het water steken worden we verrast door een stingray, die hier heerlijk in de lagune aan het rondstruinen is, ongetwijfeld op zoek naar een lekker hapje. Hij is zo dichtbij, dat we er bijna op waren gaan staan. Als de zon achter de horizon verdwijnt, lopen we naar de tent en maken een lekker maaltje op de barbecue. Het waait hier nog wel, maar gelukkig niet meer zo hard als vanochtend.
29 januari
We hebben enorm zin in een stranddag. Sowieso is de sfeer hier fijn, dus we boeken de camping gelijk voor twee nachten bij. Bij de receptie ligt ook een klein board waarop je kunt leunen tijdens het zwemmen en een schaduwtentje. We mogen ze een paar dagen lenen. Ook verkassen we naar een wat schaduwrijker plekje. In plaats van middenop een veld zonder schaduw, parkeren we tussen de palmbomen. Heel tropisch.
Maar eerst halen we koffie en lopen we langs bij een van de tourorganisaties. Je kunt hier het hele jaar door snorkelen met zeedieren. Whale Sharks en walvissen zitten er momenteel niet, maar vanwege het rijke zeeleven zitten de schildpadden en manta rays hier jaarrond, dus je kunt nog steeds het water op. We overleggen wat en lopen nog langs bij wat andere tourorganisaties voor vergelijkend warenonderzoek. Dan blijkt dat we in het ultieme laagseizoen zijn beland: de scholen zijn weer begonnen, bovendien is het heel warm en is er hoger risico op cyclonen. De Australiërs laten dit stuk van het westen dan ook links liggen, dus gaan veel mensen die hier in de toeristische industrie werken zelf met vakantie of wordt onderhoud gepleegd aan de boten. Alleen de organisatie waar we het eerst bij langsgingen zou nog kunnen uitvaren morgen. We besluiten maar snel te boeken, in de hoop dat meer mensen zich bij onze boot aansluiten.
Daarna is het echt tijd om naar het strand te gaan. We zwemmen wat, drogen op, lezen, nemen opnieuw een duik en komen zo deze heerlijk luie dag door. Eind van de middag lopen we nog even naar de tour-office en zijn blij verrast dat onze snorkeltocht vertrekgarantie heeft! We eten bijtijds en duiken vroeg de daktent in, morgen belooft een bijzondere dag te worden.
30 januari
In alle vroegte eten we een snel ontbijt en lopen de camping af. Op de hoek staan de mensen die ons gaan meenemen het Ningaloo Reef op al klaar. Het Ningaloo Reef is het grootste ‘fringing reef’ ter wereld. In het Nederlands een kustrif, dat direct aan de kustlijn van continenten of eilanden vastgroeit. Het Ningaloo Reef is 260 kilometer lang en op veel plekken direct bereikbaar vanaf het strand. Het heeft een UNESCO-status, want er zijn hier ruim 200 koraalsoorten en ruim 500 vissoorten. Bovendien is de natuur hier heel divers en bijzonder, waardoor het die status heeft gekregen.
Hoewel je er dus vanaf het strand bij kunt komen, stappen wij op een boot. Dit keer hebben we sterke zeeziekte-tabletjes gekocht en ingenomen, want je weet maar nooit. Al snel blijkt dat dat niet nodig was geweest: zo ruw als de zuidzee was, zo kalm is de Indische Oceaan hier.
We starten met snorkelen bij een ‘cleaning station’. Dat wil zeggen: de rest van de groep en Harald. Ik heb enorm moeite om m’n ademhaling onder controle te krijgen. We hebben een paar jaar geleden in de Filipijnen gesnorkeld en dat ging op z’n zachtst gezegd slecht, doordat ik een slechte snorkel kreeg. Maar het heeft z’n weerslag op hoe ik me vandaag voel. Gelukkig is daar schipper Chris die me op m’n gemak brengt terwijl de rest al verder het water op gaat. Nog voor ze terug zijn, lig ik ook lekker te snorkelen.
Harald heeft ondertussen wat heel moois gezien: rijke koralen en verschillende rifhaaien. Die haaien gaan naar een bloemkoolvormig stuk koraal, waar ze vervolgens stil liggen en door allerlei vissen en garnalen worden schoongemaakt. Het is een bijzonder gezicht, laat ik me vertellen.
Daarna is het tijd voor het grotere werk: we zijn hier om de manta rays in het water te zien. We worden erop voorbereid dat we met militaire precisie moeten werken zodra we ze zien. Het kan even duren, maar de manta’s zijn onvoorspelbaar. Ze kunnen chill door het water glijden, maar ook hard doorzwemmen. De manta’s hier zijn zo’n 4 meter spanwijdte en kunnen 10 - 35 kilometer per uur zwemmen. Dus als wij treuzelen, zijn ze al meters ver bij ons vandaan.
De afgelopen weken was het zoeken naar de manta’s, zeggen de mensen van de tour, maar nog voor onze uitleg erop zit, worden ze al gespot en moeten we het water in. Wij zitten in de tweede groep die het water in gaat (we gaan in twee groepen van 6 mensen). Terwijl wij al klaar staan, bewijzen de Zwitsers in de eerste groep dat ze al jaren geen militaire dreiging hebben meegemaakt, want ze doen er voor ons gevoel eeuwen over om zich klaar te maken.
Als de eerste groep een paar minuten in het water ligt, wordt er nog een manta gespot en laten wij ons snel in het water plonzen. Het is een werkelijk magisch gezicht om een manta ray door het water te zien glijden. Het is wel duidelijk wie hier thuishoort. Met de rust van een dier dat precies weet wat het doet en waar het thuishoort, glijdt de manta voor ons uit, draait dan, komt weer onze kant uit en draait om ons heen. Het is een beetje vergelijkbaar met een adelaar die zich laat meevoeren op de wind, maar dan onder water. Omdat het voor ons onder water ook helemaal stil is, geeft het een heel sereen gevoel.
En dan worden we beloond, want we zien niet 1, niet 2 maar 3 manta’s. En ze voeren ook nog een ‘courting ritual’ uit, wat zoveel betekent als dat we een vrouwtje zien, dat de aandacht heeft van twee mannetjes. De manta’s draaien op een gegeven moment rondjes om elkaar heen, een soort dans om te bepalen of het mannetje het vrouwtje kan bekoren.
We liggen uiteindelijk ruim een uur in het water en kunnen uitgebreid genieten van de manta’s, zonder dat ze last van ons lijken te hebben. Daarom was deze organisatie ook fijn, ze hebben een eco-label, wat onder meer betekent dat ze heel erg bezig zijn met het welzijn van de manta’s. Ze letten op dat we genoeg afstand houden. Zo mag je bijvoorbeeld niet boven de manta’s zwemmen, al hebben de manta’s daar op sommige momenten lak aan en schuiven rustig onder ons door.
Na de lunch gaan we nog een derde keer het water in. We zwemmen langs prachtige koralen en dan worden vooraan de groep wat schildpadden gespot. De begeleiders proberen Har en mij ervan te overtuigen naar ze toe te komen, maar wij hebben nog meer mazzel: een schildpad is weggegaan toen hij de groep zag aankomen en zwemt nu rustig bij ons in de buurt. We zwemmen minutenlang met onze privé schildpad en verbazen ons ook hier over de souplesse waarmee de schildpad door het water heen beweegt.
Daarna zwemmen we nog een halfuur langs prachtige koralen, zien meer vissen dan ik kan tellen en stappen met een zeer voldaan gevoel weer de boot op. Eigenlijk hadden we hier nog uren kunnen blijven, maar inmiddels zijn we al bijna de hele dag onderweg en is het toch echt tijd om terug naar de wal te gaan.
31 januari
Na deze bijzondere ervaring hebben we het gevoel dat we Coral Bay hebben uitgespeeld. We stappen opnieuw in voor een rit van anderhalf uur naar Exmouth. Het meest noord-westelijk gelegen stadje hier aan de kust. We komen een paar auto’s tegen, maar verder is het opnieuw een rit met vooral langgerekte stukken weg.
In Exmouth verbazen we ons erover dat de supermarkt gewoon voldoende eten en drinken heeft. Geen idee of dat anders is als het hier drukker is, maar wij hebben toch het gevoel dat mensen schromelijk overdreven toen ze zeiden dat er niets te krijgen was hier.
Harald scoort nog een nieuwe zwembroek en ik krijg van hem een vissershoedje, geen overbodige luxe, want het is hier bloedheet. Er is opnieuw een hittegolf van kracht en het kwik stijgt alweer boven de 40 graden. In deze hoek is het ook vrijwel windstil, vanwege de ligging. Gelukkig gaan we hier snel weer weg, we rijden via de noordelijke punt naar national park Cape Range. Hier hebben we wél een plekje kunnen bemachtigen op een van de campings. Het is hier ook meteen een paar graden koeler. Maar niet zo koel dat we in de bloedhitte op een strand willen gaan zitten… Bij het visitor centre kopen we een goedkope parasol en daarna strijken we neer bij Turqoise Bay. Het strand dankt z’n naam aan de kleur van het water, dat inderdaad turkoois is. We zien een schildpad zwemmen als we komen aanlopen, daarna blijft het rustig wat wildlife betreft, maar het is toch lekker om te kunnen poedelen.
Als de zon ondergaat, rijden we naar de camping. We zien al snel een kangoeroe en daarna nog een, die op dezelfde manier voor de auto schiet als de wallaby die we aanreden aan het begin van onze reis. Ik zie hem net op tijd, waardoor het Harald nog precies lukt in de ankers te gaan en de kangoeroe te vermijden. Gelukkig maar.
Op deze camping staan wel andere mensen, inclusief een beheerder. Ash en zijn vrouw staan hier vrijwillig elk jaar een paar maanden en houden in de gaten dat alles goed gaat. Ze hebben ook een eigen wifi-verbinding, dus misschien kunnen ze zelfs wat remote werk doen, we zijn vergeten het te vragen.
Harald maakt een heerlijke carbonara terwijl de zon langzaam ondergaat en de lucht van geel, naar oranje en paars laat verkleuren. Pas als de zon onder is, verdwijnen ook de vliegen, die hier ineens in grote getalen zitten. We horen dat het ook hier hard heeft gewaaid de afgelopen dagen, maar het tij lijkt nu gekeerd en we moeten ons voorbereiden op hete temperaturen vanwege de hittegolf. Hoe we dat gaan doorstaan in ons daktentje, moeten we nog maar even gaan zien…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 303
[author] => Simone
[cityName] => Exmouth
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/250/083_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => alleen-in-het-national-park-en-zwemmen-met-manta-s
)
[5] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111097
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-01-30
[photoRevision] => 0
[title] => Heet, golven en een hittegolf
[message] => 18 januari
Voor het eerst in bijna twee weken worden we wakker van de zon op onze daktent, die de temperatuur binnen snel doet oplopen. Dat hebben we sinds Margaret River niet meer zo ervaren. De wind die de afgelopen avond en nacht zo sterk opstak heeft ons gelukkig niet wakker gehouden, mede omdat we de loshangende hengsels die je gebruikt om de tent dicht te klappen, tegenwoordig vastzetten met vier ijzeren wasknijpers. We worden, soms ook noodgedwongen, steeds handiger in het kamperen.
We zijn bijtijds opgestaan, want we hebben iets op de planning staan waar we al even op hebben moeten wachten, maar de gelegenheid deed zich nu voor. We krijgen namelijk een rondleiding bij Wave Rock van Michael. Nu hebben we de rots gisteravond natuurlijk al gezien en beklommen, maar Michael stamt af van Aboriginals en gaat ons de omgeving laten zien door de ogen van zijn voorouders, en vertellen wat deze plaats voor hem en zijn voorouders bijzonder maakt.
Als eerste lopen we een stuk door de bossen in het gebied. Michael wijst al direct op wat bijzondere begroeiingen en het spoor dat het water achterlaat door de bossen. Als we verder lopen hupsen er twee kangoeroes op hun gemak voor ons uit door de struiken, alsof ze even kwamen checken wie er op bezoek kwamen en nu hadden gezien dat het in orde was.
We komen bij een rotsformatie die Hippo’s Yawn wordt genoemd, en als je ervoor staat snap je wel waarom, het lijkt inderdaad op een soort nijlpaard die zijn bek openspert. Michael staat echter niet zo stil bij die naam, hij vertelt ons dat het plek van verlichting was voor de oorspronkelijke bewoners, omdat er vaak medicijnmannen huisden en in de grot een natuurlijke tocht wordt gecreëerd door de open achterzijde. Ook legt hij ons uit dat men vroeger op dit soort plekken de hemel en sterren bestudeerde, door op verschillende momenten op exact dezelfde plaats naar de hemel te turen en zo de veranderingen waar te nemen.
Zo wandelen we verder en gaan we al gauw van de gebaande paden af, terwijl de verhalen en uitleggen van Michael ons om de oren vliegen. Wat een plezier om met deze man op stap te zijn en op deze manier meer te leren over de Aboriginalcultuur. De twee uren vliegen voorbij, en we sluiten af bij de bekende Wave Rock, maar dan gezien door de ogen van de oorspronkelijke Australiërs. Na de wandeling nemen we afscheid van Michael, dat hadden we niet willen missen.
Daarmee besluiten we ook alweer onze tijd bij in Hyden en bij Wave Rock. Er is hier niet veel meer te doen en ook niet in de omgeving, dus we gaan nogmaals een lange etappe rijden. We zetten koers naar de westkust, ten noorden van Perth. We wisten van tevoren dat we deze oversteek een keer moesten maken, omdat we zijn gestart in Perth. Dus tanken we de Nissan af en gaan we op pad voor een uur of 5 rijden.
Onderweg regelen we alvast een kampeerplekje en we besluiten, bijna op de bestemming, om een omwegje te nemen voor zonsondergang bij de zogenaamde Pinnacles in de Painted Desert. Dit zijn velden met rotsen, die hier midden in de woestijn lijken te zijn neergelegd. Het schijnt dat ze soms nog nieuwe vinden als de wind het zand ergens weer eens wegblaast, of ze verdwijnen weer onder een nieuwe laag zand. En daarbij is men nog altijd onzeker over hoe ze zijn ontstaan. Het is in elk geval een mooie bezienswaardigheid. We rijden met de auto er tussendoor, want er is een pad aangelegd door de woestijn waardoor je er dichtbij kan komen. Aanraken wordt wel afgeraden omdat ze behoorlijk fragiel kunnen zijn. We wachten op de zonsondergang die hier inderdaad spectaculair mooi is. Daarna leggen we de laatste 40 kilometer af naar onze slaapplek. Dit doen we bijzonder voorzichtig, omdat we door het donker over een heel rustige weg rijden en er veel wilde dieren in de omgeving zitten. Dat blijkt ook, want we moeten uiteindelijk een flink aantal keer in de remmen voor kangoeroes, maar we bereiken zonder brokken onze kampeerplek.
19 januari
We gaan vandaag vroeg op, want onderdeel van de farmstay waar we verblijven is een tochtje door het achterland van de boerderij, om uit te komen bij een gedeelte van de Painted Desert wat bijna niet bezocht wordt, omdat het alleen toegankelijk is vanuit het land van de boer.
Om kwart voor zeven klimmen we zodoende achterin een oude pick-up en de beheerder sjeest weg. We maken een ritje van ongeveer een half uur waarin we de ogen openhouden voor kangoeroes en emoes.
Na een poosje rijden zien we inderdaad een aantal emoes voor ons uit scharrelen, maar ze nemen gauw de benen als ze ons in het vizier krijgen. Kort daarna zien we heel in de verte een (wat later blijkt) vos over de weides rennen, maar het valt wel iets tegen wat we qua wildlife krijgen voorgeschoteld. Maar we klagen niet, de natuur laat zich zoals gewoonlijk niet leiden. Wel krijgen we een leuke wandeling door de woestijn voorgeschoteld. Onze gids vertelt een hoop feitjes over de woestijn en de Pinnacles die ook hier uit het zand steken. Hij doet het nog niet zo lang, en geeft ruiterlijk toe dat hij gewoon veel heeft opgezocht over deze rotsen. Grappend zegt hij nog dat hij de eerste keer dat een geoloog langskomt, hij deze gaat kidnappen om alles te horen te krijgen over deze omgeving.
De Pinnacles die we hier zien zijn af en toe best wel anders dan degen die we de avond ervoor zagen. Wat leuk is om te zien is hoe andere omstandigheden, bijvoorbeeld de weg van regenwater, een effect kan hebben op de rotsen en ze er een paar meter verderop dan anders uit kunnen zien dan daarvoor. We wandelen een uurtje door dit gebied, en zijn blij dat deze rondleiding alleen zo vroeg wordt gedaan, want het wordt al flink warm in de woestijn. Op de terugweg is het verkoelende briesje geen straf, als je achterin de pick-up zit. Simone kroont zich maar weer eens tot de koningin van het wildlife spotten, want ze ziet in dat half uurtje de ene kangoeroe na de andere emoe. Van die laatste zelfs een hele groep, weliswaar schuw want ook deze nemen de benen en duiken de struiken in zodra ze ons gespot hebben. Toch houdt Simone vol, als een volleerd National Geographic-reporter staat ze met haar camera met telelens achterop de pick-up te zoeken naar de wilde dieren.
Terug bij onze tent hebben we zin in een ontbijtje, dus voor we weggaan bakken we een lekker vers eitje van de boerderij waarna we klaar zijn om op pad te gaan. Dit is wel een beetje een issue, want de voorgaande dagen is duidelijk geworden dat er een stevige hittegolf aan komt in dit gebied. Voor 20 en 21 januari worden er temperaturen voorspeld die de 40 graden ruimschoots gaan passeren, en de BOM (het Australische KNMI) raadt aan om inspanning midden op deze dagen te vermijden, rust te houden en schaduw op te zoeken. Dat druist natuurlijk een beetje in tegen wat wij momenteel doen met rondreizen.
We besluiten om daarom naar Jurien Bay te rijden. Dat is het meest dichtstbijzijnde kustplaatsje en we hebben gelezen dat er een goede vakantiesfeer hangt in deze maanden dus misschien kunnen we hier een plekje vinden om de hittegolf ‘uit te zitten’. Want van doorreizen lijkt even geen sprake.
In Jurien Bay vinden we inderdaad een leuke kampeerplek op luttele minuten van het strand. We installeren ons en besluiten vandaag (ook al 38 graden) ook alvast maar even onze rust te pakken. Nadat we nog van kampeerplekje zijn gewisseld (onder de bomen dus meer schaduw) maken we nog een rondje langs de lokale winkeltjes en ontdekken dat er een perfect cafeetje vlak voor onze camping zit, met uitzicht op strand en boulevard. Als het aan het einde van de middag wat is afgekoeld plonzen we nog even in zee en sluiten de dag af met Fish ’n Chips aan de boulevard en een spelletje bij de tent. Zo komen we de hittegolf vast wel door.
20 januari
We worden wakker in onze daktent en voelen al dat het snel opwarmt. Omdat de bovenzijde van onze ’slaapkamer’ zwart is voel je al snel dat deze opwarmt als de zon erop staat en die warmte straalt ook gauw door naar onder, waar wij slapen. Tijd om eruit te gaan dus, want anders worden we gaargestoofd. We starten even rustig op en kleden aan, maar toen we gisteren ons schaduwplekje uitzochten dachten we dat deze ook in de ochtend wat beschutting zou geven. Dat blijkt minder te zijn dan we dachten, dus voor het ontbijt en koffie lopen we naar het café aan de boulevard. Daar zitten we goed beschut maar zelfs dan blijft het gewoon enorm heet. Nog voor elf uur is het kwik gestegen tot over de 40 graden.
Dat belooft niet veel goeds, en we hebben weinig schaduw rondom onze kampeersetup. Tot nu toe geen ramp, maar dit wordt wel problematisch in een hittegolf van deze proporties. Nadat we kort hebben overlegd begeven we ons maar naar de receptie en vragen of we een kleine cabin kunnen krijgen. Er is nog eentje vrij gelukkig, en daarmee hebben we een betere plek om deze extreme omstandigheden uit te zingen, met airco. Niet alleen om overdag ook beschutting te kunnen opzoeken, ook om beter te kunnen slapen vanavond.
Verder voeren we dus niet veel uit vandaag, het is echt even pas op de plaats. We doen nog een snel boodschapje, en als tegen de avond de ergste warmte uit de lucht is en met name er wat meer wind staat die koelte brengt, gaan we zelfs nog een uurtje naar het strand om af te koelen in de zee. We eten lekker, nemen een uitgebreide douche (dat is het voordeel van een huisje) en liggen bijtijds in bed in een gelukkig koele slaapkamer.
21 januari
Hoewel op dag twee van de hittegolf de thermometer nog steeds ruimschoots de 40 graden gaat passeren, hebben we toch besloten om in beweging te komen. Dat heeft twee redenen; Simone heeft al een paar dagen last van een kies, en de volgende stad, Geraldton, is groter en daar kan ze op korte termijn (vandaag) terecht voor een controle. In Jurien Bay lukte dat niet. De tweede reden is dat we toch verder willen, en door deze rit nu te maken hoeven we dat later niet te doen. Bezienswaardigheden zijn er toch niet echt tussen Jurien Bay en Geraldton, dus hoeven we alleen die 200 kilometer af te leggen zonder te stoppen.
Dus gaan we de auto in en zetten de airco goed aan. Hoewel de weg waar we overheen rijden de Indian Ocean Drive heet, is hij weinig memorabel. Uiteraard voert de route ons langs de oceaan, en dat geeft af en toe een mooi uitzicht. Maar verreweg de meeste tijd rijden we enkele kilometers landinwaarts dus zie je de zee niet eens. En dan komt het Australie uit de boekjes snel om de hoek kijken. Een droog en rood landschap met lage begroeiing.
In Geraldton nemen we nog één nachtje onze intrek in een airconditioned kamer. We krijgen zelfs een upgrade naar een groot appartement, niet vervelend. We maken een rondje (in de schaduw) door het kleine centrum van Geraldton, maar het is niet echt een plek die ons kan bekoren. Het kan ook aan de hitte liggen, maar er is weinig leven in de brouwerij. Dat maakt voor ons het leven ook wel weer makkelijk. We doen een boodschap voor het avondeten, Simone gaat naar de tandarts (die gelukkig niets ernstigs vindt) en we besluiten de dag opnieuw op het strand. Dat is in Geraldton in elk geval leuker dan het centrum, zeker als we met een prachtige zonsondergang in het water liggen en op de steeds groter wordende golven deinen. Op een zeker moment worden ze zo groot dat in twee golven op rij, mijn beide contactlenzen in de oceaan verdwijnen… ik heb genoeg reserve, dus ik laat mijn plezier er niet door bederven.
We eten, voor het eerst in meer dan een maand weer eens voor de TV. Dat is eerlijk gezegd ook wel weer eens relaxed. Morgen gaat de temperatuur zakken en gaan we waarschijnlijk weer ons tentje in, dus genieten we maar even extra van de ruimte en het heerlijke bed.
22 januari
Na een ontspannen ochtendje gaan we nog een klein rondje door Geraldton maken. Er is namelijk nog wel wat te zien, zoals het museum, de vuurtoren en een kathedraal. We beginnen in het Geraldton Museum, waar aandacht besteed wordt aan verschillende aspecten in de historie, waaronder de verschillende VOC-schepen die hier in de 17e eeuw zijn vergaan. Iconische namen als de Batavia, de Vergulde Dreack en de Zuytdorp liggen in deze regio(nog altijd) op de zeebodem. Hieraan is een uitgebreide expositie gewijd, die ook nog wordt opgeleukt met een rondleiding door de museumgids. Als hij doorheeft dat we Nederlands zijn roept hij onze hulp in om alle tongbrekers correct uit te spreken.
Pronkstuk van de expositie is de originele poort van Batavia. Deze stenen hadden in de stad Batavia (Jakarta) een toegangspoort moeten vormen en waren met het schip Batavia daarnaartoe onderweg toen deze verging. Inmiddels zijn ze dus allemaal opgedoken en staan in dit museum te shinen. We lopen een ronde door de rest van het museum, met wat informatie over historie van de regio en het wildlife wat je hier kunt tegenkomen. Maar bij de expositie van foto- en videograaf Michael Haluwana raak ik Simone kwijt. Zijn werk is prachtig en brengt de natuur van Australië op een geweldige manier in beeld. Zowel de foto’s als de 3D-video die in hoek wordt afgespeeld zijn geen straf om te bekijken.
Na dit vermaak stappen we in de auto en maken een korte stop bij de eerder genoemde vuurtoren en kathedraal, maar dit vormt geen lang oponthoud. Na al het zand en stof besluiten we wel even een stofzuiger door onze auto/woning te halen bij de carwash en de buitenkant af te spoelen. Niet dat we denken dat er nu geen stof meer komt, maar toch…
We gaan weer onderweg, door richting Port Gregory. Dit is op zichzelf niet zo’n indrukwekkend stadje, maar het meer dat hierbij ligt, Hutt Lagoon, is dat wel. Op 13 januari legde Simone al uit dat er diverse roze meren in Australië zijn en waren, zoals die bij Esperance vroeger roze was. Hutt Lagoon is dat wel nog altijd. De samenstelling en temperatuur van dit meer is zodanig dat de actieve algen hun bètacaroteen afscheiden en het water dus een roze gloed krijgt.
Helaas is het als we daar aankomen best wel bewolkt. De hittegolf van de laatste dagen is voorbij, de temperatuur is gezakt doordat er wat bewolking is ontstaan. Dat zorgt er helaas wel voor dat Hutt Lagoon er niet zo mooi bij ligt als we hoopten. De roze gloed in het water wordt namelijk versterkt door de zon, en die is momenteel dus niet zo fel.
Omdat het inmiddels al het einde van de middag is en we niet zoveel zin meer hebben om verder te rijden, besluiten we bij een leuke farmstay even verderop onze tent op te slaan. Dat geeft ons ook de mogelijkheid morgenochtend mogelijk onder zonniger omstandigheden nog een keertje bij Hutt Lagoon te kijken.
Zo gezegd, zo gedaan. We zetten ons kampje op, relaxen wat en Simone rolt haar yogamatje nog even uit. Een lekker maaltje verder zakt de zon achter de horizon op het platteland van West-Australië.
23 januari
Vanochtend is de zon ons beter gezind bij Hutt Lagoon. Er staan wat losse wolkjes aan de lucht, maar de zon krijgt voldoende ruimte, dus ligt het roze meer er veel mooier bij dan de middag ervoor. We vermaken ons met de drone, die mooie plaatjes schiet van de contrasterende kleuren. Als Simone nog het meer in probeert te lopen voor een foto waarop ze in het roze water staat komt ze wel van een koude kermis thuis, want ze zakt al gauw tot haar kuiten weg in de zwarte drab. Het roze meer verstopt blijkbaar een donkerder kant net onder de bodem…
Overigens zijn er meer mensen die zich hier willen vermaken, maar een Chinese vader en zoon maken het wel bont als ze met hun huurauto (sedan) het duin op willen rijden. Uiteraard komen ze heel gauw vast te zitten, en als we langslopen en even proberen te helpen wordt al snel duidelijk dat ze eruit getrokken moeten worden. Hoewel onze 4WD dat best zou moeten kunnen, doen we dat maar niet met een gehuurd voertuig. Wel geven we ze een lift naar het dorp, zodat ze de juiste hulp kunnen krijgen. Een uurtje later zien we ze elders rondrijden, dus het is ze gelukt…
Na nog wot drone- en fotofun en een schoonmaaksessie van Simone’s voeten zetten we koers richting Kalbarri National Park, een uurtje verderop. Dit is een park waar de rode rotskliffen mooie uitzichten geven over de Indische Oceaan. Meer in het binnenland zijn de uitzichten niet minder mooi, want jarenlange erosie heeft een prachtige vallei gecreëerd waar je van bovenaf naar kan kijken, of doorheen kan hiken. Genoeg reden om hier een kijkje te gaan nemen. De eerste stop heet Castle Cove, ligt vlak aan de kust en stelt niet teleur. Het zijn fenomenale plaatjes die de natuur hier heeft geschapen dus we vermaken ons prima. Ook is het tijd voor de lunch, dus als we uitgekeken zijn warmen we een pannetje bouillon op en smeren een broodje, welke we opeten op de picknickplek uitkijkend op de rotsen en de zee; we hebben het weer goed voor elkaar.
Ook de volgende stops vervelen niet en zo kringelen we langzaam maar zeker de kustweg af, tot in het dorp Kalbarri. Hier slaan we af en nemen de weg naar de vallei in het binnenland. Net als een paar weken geleden boven ‘The Gap’ bij Albany heeft men hier boven de vallei twee grote uitzichtplatformen gebouwd, waarbij je tientallen meters naar beneden kijkt als je er overheen loopt. Het heet dan ook een ‘Skywalk’. Daar vermaken we ons met de uitzichten en opnieuw wat speeltijd met de drone. Als laatste maken we nog een korte wandeling iets verderop, naar een plek die Natures Window wordt genoemd. Hier staat een bijzondere rotsformatie met een gat in het midden, waardoor het lijkt alsof je door een raam naar het achtergelegen, mooie uitzicht kijkt. Erg insta-waardig natuurlijk…
Op de terugweg checken we in bij onze camping en rijden daarna naar de lokale seafood-shack van Kalbarri voor een lekker portie Fish ’n Chips en oesters. Het leven is niet slecht aan de kust.
24 januari
Zoals ik al vertelde kun je een prachtige wandeling door de vallei van Kalbarri maken van zo’n negen kilometer, waar je tussen de vijf en zeven uur voor uit moet trekken omdat er veel klauterwerk bij komt kijken. Dit leek ons erg leuk om te gaan doen, maar bij de toegangsweg in het national park hangt een aankondiging dat deze wandelroute niet kan worden afgelegd, op straffe van hoge boetes. Het blijkt namelijk dat in de vallei de temperatuur meer dan 10 graden hoger kan zijn dan elders, en aangezien het kwik nog altijd ruim dertig graden is, zijn dat gevaarlijke omstandigheden om de intensieve wandeling te maken waarbij er eerder fatale ongelukken zijn gebeurd. Helaas gaat er dus een streep door deze activiteit, maar dat zorgt er wel voor dat we een dag eerder dan gepland weer verder gaan, want in de rest van het park hebben we gezien wat we wilden.
Dus, we pakken in, gaan op weg en zetten de navigatie op Shark Bay, zo’n 375 kilometer verderop. Hoewel, navigatie heb je in deze streken eigenlijk niet meer nodig. We slaan linksaf vanaf de campsite, gaan na 65 en 245 kilometer nog een keer links en voilà, we staan na 375 kilometer in Denham, het enige dorp in de regio Shark Bay. Zo simpel kan navigeren zijn…
Onderweg maken we, naast even tanken, één stopje, dat zijn de stromatolieten bij Hamelin pool. Stromatolieten zijn levende, rotsachtige structuren die worden gevormd door microben. In het zoute water hier gedijen ze goed en groeien ze nog steeds, weliswaar heel langzaam. Helaas is er momenteel geen mogelijkheid om dichtbij te komen, want een cycloon beschadigde vijf jaar geleden het pad, en omdat het gebied op de Werelderfgoedlijst staat is de renovatie een tijdrovende klus. Volgens de dame die de naastgelegen winkel en camping runt zouden ze nog dit jaar het werk moeten gaan afronden. We blijven dus niet al te lang, want er is van grote afstand niet veel aan te zien.
We zijn dan al bijna bij onze bestemming van vanmiddag; Nanga Bay. Op de camping is het heel rustig. We hebben de plekken voor het uitkiezen en we parkeren de auto pontificaal met de neus vooruit naar de zee toe. Toen we deze plannen maakten en we erover praatten om te gaan kamperen schetste ik Simone een beeld van kamperen aan het strand, waarin we letterlijk konden eten en relaxen bij zonsondergang aan het strand. Het heeft even geduurd, maar deze kampeerplek brengt dat idyllische beeld tot leven.
We maken nog een uitstapje naar het naastgelegen Shell Beach. Het stand bestaat hier, niet verrassend, geheel uit schelpjes en niet uit zand. Het wordt saai, maar aan lelijke stranden lijken Australiërs niet te doen. Als we terug zijn op ons droomplekje bellen we even met Rotterdam voor de verjaardag van Rie. Dat is nog eens een setting om felicitaties over te brengen.
Hiermee is weer een dag voorbij van ons avontuur, want dat is het inmiddels wel te noemen. De komende dagen gaan we maar eens kijken of er nog haaien te zien zijn, hier in Shark Bay.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 102
[author] => Harald
[cityName] => Denham
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/249/575_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => heet-golven-en-een-hittegolf
)
[6] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111043
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-01-24
[photoRevision] => 0
[title] => Lucky Days op Lucky Bay: de witste stranden van Oz
[message] => 11 januari
Er zijn in Australië verschillende ongeschreven regels: je gaat vroeg naar bed (op de meeste campings is het tussen 9 en 10 uur ’s avonds doodstil), staat vroeg op (want dan is het nog lekker koel), restaurants gaan bijtijds dicht (vaak voor 9 uur) en café’s vaak al begin van de middag EN op zondag is er zo min mogelijk open. Heel anders dan Nederland, waar in het gemiddelde dorp de supermarkt elke zondag open is. Hier is het even zoeken, maar gelukkig is er een supermarkt een beetje bijtijds open. We rijden vandaag verder en willen zoveel mogelijk van de dag (en vooral het daglicht) gebruiken om te reizen. Hoe later het wordt, hoe meer kangoeroes en andere beesten en dus ook hoe hoger het risico op aanrijdingen. En dat willen we niet meer.
We gaan verder oostwaarts, maar hebben daarvoor een route uitgestippeld die ons eerst wat meer naar het noorden brengt, naar de Stirling Ranges. Een bergachtig natuurgebied met groene heuvels zover het oog rijkt. We hebben ons laten vertellen dat het hier prachtig is. Bluff Knoll is hier de bekendste bezienswaardigheid, het is de hoogste berg hier. Om hem te beklimmen moet je een hele dag uittrekken, supervroeg vertrekken en koude en warme kleding meenemen, want het weer op de bergen kan ineens omslaan. Nu kan ik hier een heel stoer verhaal gaan ophangen over hoe wij deze berg hebben getrotseerd, maar nee, we zijn niet verder gekomen dan het viewpoint bij de parkeerplaats.
MAAR dat heeft een goede reden: wij rijden de Stirling Range Drive. 42 kilometer dwars door het park over voornamelijk onverharde wegen. Nog voor we goed en wel de bordjes die waarschuwen voor kangoeroes en emu’s voorbij zijn, zien we al emu’s langs de weg lopen. Dus dat belooft wat!
De route is werkelijk prachtig, met die typische rode Australische stofwegen die je kent van televisie, films en foto’s. We rijden de ene na de andere heuvel over en steeds als we de bocht om rijden vergapen we ons aan een nieuw mooi uitzicht. Ook hier komt de drone uit de tas, want dit is DE perfecte plek om wat vette video’s te maken van onze 4WD die over deze stofwegen rijdt. Op @freebirdiestravel op Instagram kun je het resultaat zien.
Bij een van de uitkijkpunten kun je een wandeling doen, helemaal omhoog de berg op. Het is goed dat we toch stevige stappers hebben aangedaan, want we moeten flink wat klimmen en klauteren tussen dichte struiken. Gelukkig komen we geen gekke spinnen of slangen tegen. Of ze laten zich niet zien… En het uitzicht is de klimtocht meer dan waard. Het is oorverdovend stil terwijl we een rondje draaien en de bergen aan alle kanten om ons heen zien. Echt een dikke aanrader.
Aan het einde van de route kom je bij een normaal stuk weg, waar ineens een zoutmeer naast blijkt te liggen. Nu hebben ze er daar hier wel een aantal van, maar het is toch mooi om te zien. Er is geen officieel bordje en een officieel pad naartoe, maar er staan genoeg bandensporen dat we er vertrouwen in hebben. Op de parkeerplaats vind ik nog een duur sporthorloge. Dat neem ik maar mee, om te kijken of ik het bij de rechtmatige eigenaar kan terugkrijgen.
Dan rijden we langs een hek en zie ik een schaap staan. Hij lijkt er een beetje ongelukkig bij te staan, dus ik zet de auto stil en laat Har een blik werpen. Ik vertrouw het toch niet en ga op zoek naar het pad om dichter bij het schaap te komen. Dat is er wel, maar ook dit is geen officiële weg en opnieuw zijn we dankbaar voor onze stevige 4WD. Het schaap blijkt inderdaad vast te zitten, met zijn kop door het hek. Van medeschapen in de buurt is niks te zien en er zit ook geen boer in de buurt, zoals bij de kalfjes, dus besluiten we zelf een reddingsmissie te starten. Waar het schaap eerst nog wat paniekerig is als we aankomen, weten we het er al snel van te overtuigen dat we komen om te helpen en het beestje ontspant. Maar een schaap dat in de hitte staat en op een haast onmogelijke manier de kop klem heeft gekregen in een hek, blijkt een uitdaging. Op een gegeven moment ren ik naar de auto in de hoop dan maar een schaar of iets dergelijks te zoeken, vermoedend dat als ik terugkom, het beestje is gestikt. Maar dan geschiedt een klein wonder: Harald trekt met brute kracht het hekwerk uit elkaar en overtuigt het schaap ervan naar achteren te bewegen en ineens is het beestje los. Het rent keihard weg, zonder om te kijken. Hopelijk op zoek naar water.
We zetten onze tocht voort, want we hebben nog een flink stuk rijden voor de boeg. We zetten ons kamp op bij een farmstay zo’n 20 minuten rijden van Bremer Bay. Want morgen staat er een tocht op het water op de planning.
12 januari
Het mag inmiddels duidelijk zijn dat we graag dieren helpen die het nodig hebben, daarnaast bewonderen we ze ook graag. En vandaag staat er een orka-tour op de planning. Precies hier voor de kust zitten groepen orka’s. Ik zeg voor de kust, maar we moeten zeker een uur tot anderhalf uur varen naar de precieze plek waar de oceaanbodem hard daalt. Daar zit veel vis en ander lekkers voor de orka’s, waardoor ze hebben besloten hier rond te blijven hangen. Het is een verjaardagscadeau van mijn ouders aan Harald. Wie ons kent, weet dat we in IJsland twee keer op zo’n zelfde tour zijn geweest en beide keren niks hebben gezien. Ook geen orka’s. Dus we hopen dat het dit keer beter verloopt.
Harald zei eerder al dat de Zuidelijke Oceaan niet voor watjes is. Dat wordt vandaag eens te meer duidelijk. In de informatie die we vooraf kregen werd wel gewaarschuwd dat als je last hebt van zeeziekte, je beter een pilletje kan innemen. Dat was een understatement. Binnen een kwartier gooit driekwart van de mensen op de boot de maaginhoud eruit. Helaas horen wij daar ook bij. De zee is enorm ruig en er staat ook nog eens een waanzinnig harde wind. Dat zijn omstandigheden die pittig zijn. Het schijnt dat er bij deze tochten dan ook best veel mensen zijn die moeten spugen.
Bij mij trekt mijn maag wat bij zodra we in het diepe water zitten en ik naar buiten kan. De zee blijft heftige golven produceren en de wind is heel hard, dat zeggen zelfs de medewerkers van de trip, maar de orka’s lijken daar weinig last van te hebben. We zien ze door de golven heen omhoog komen en jagen op een lekker maaltje. Maar het is niet zo idyllisch als we bij deze organisatie online zagen. Het gros van de trip sta ik samen met 2 - 5 mensen buiten om te proberen de orka’s te spotten. Het is echt pittig, een trip voor doorzetters.
Maar alle motivatie en doorzettingsvermogen ten spijt: voor Harald betekent de ruige zee het einde van deze trip. Hij kan de rest van de tijd die we op het water zijn (in totaal ruim zes uur) niet meer overeind komen en mist alles. En dat terwijl hij nog nooit zeeziek is geweest! Een keer ziet hij ergens in de verte een vin, maar dat mag geen naam hebben. Dus voor de derde keer voelt het als een gefaalde missie. We spreken met mijn ouders af dat we het geld voor dit cadeau aan iets leukers uitgeven.
13 januari
We worden wakker op de boerderij met nog altijd een soort katerig gevoel. We klappen zo snel mogelijk de tent in en pakken onze spullen om te gaan, we zijn er klaar mee. Dat blijkt achteraf enorme mazzel, want een paar minuten nadat alles in de auto zit, gaan de hemelsluizen open. Ik rij het gros van de 3,5 uur die we moeten afleggen door enorme regenbuien.
Rond half 11 beginnen onze magen toch wat te knorren, dus remmen we af bij Jerramungup. Dat is een klein dorpje, zoals er hier zovelen zijn, met wat huizen, een general store (een soort supermarkt) en een benzinepomp-café-winkel. Je denkt dat ik overdrijf, maar het is hier letterlijk vaak een soort allegaartje van faciliteiten. Ik begon dit blog met wetenswaardigheden over Australiërs, maar vergat er een: ze zijn dol op goede koffie en je kunt in elk gehucht een fantastisch bakkie krijgen. Dat doen we dus ook. De eiren en toast en de koffie doen ons enorm goed en de magen (vooral die van Har) komen eindelijk echt bij van de boottrip. Ik koop in het winkelgedeelte twee armbandjes met schelpen, voor elk van ons één. Vast een mooie kleine herinnering aan deze roadtrip.
Na nog een flink stuk rijden komen we aan op onze bestemming: Esperance. We verblijven op het Pink Lake Tourist Park. Dit is namelijk een van een aantal plekken in Australië waar een roze gekleurd meer is. Of eigenlijk moet ik zeggen: waar een roze gekleurd meer wàs. We zijn er langs gereden voor we het stadje inreden en er staat een groot bord bij, met uitleg over de veranderde kleur. De roze meren danken hun kleur aan een speciaal type alg. Het hoge zoutgehalte in combinatie met de zon en warm weer, zorgt voor de productie van bètacaroteen, zoals ook in wortels zit, en geeft de meren hun kleur. Maar hier is iets in de samenstelling veranderd, waardoor het meer nu gewoon wit en blauw is geworden. Ze hopen hier dat het ooit weer terugverandert, maar voor nu is dit even wat het is.
We zijn nog steeds een beetje aan het bijkomen, dus we doen de was, halen wat boodschappen, koken wat simpels en duiken op tijd ons mandje in.
14 januari
We zijn op een missie: goede stoelen vinden. Er zitten campingstoelen bij onze auto, zes stuks maar liefst, maar ze zijn allemaal uitgeleefd en (zo blijkt vandaag) het goedkoopste van het goedkoopste, dus ook echt niet veel soeps. In een kampeerwinkel hebben we mazzel: we scoren twee heerlijk zittende campingstoelen, met fijne leuning en hogere zit. Kan ik eindelijk ook normaal zitten. Het grappige is ook hier weer dat we een gezellig praatje maken met de verkoopster. Dat overkomt ons op veel plekken. De Aussies zitten niet echt om een praatje verlegen en wij ook niet. Zo vertelt deze dame van de tijd dat ze in Moskou was en over haar twee tantes die allebei naar Darwin zijn verhuisd. De een is een alcoholist, de ander een naakt tuinierende hippie. Ik schrijf het hier mede op, omdat ik het een fantastische bron van inspiratie vindt voor een boek. Ooit.
Goed, terug naar waar het hier om draait: de reis. We stoppen eerst in het centrum van Esperance bij het Museum Park, waar allemaal oude gebouwen zijn neergezet (denk aan een huisartsenpraktijk of een wachterhuisje) die nu allemaal een nieuwe functie hebben. Vaak winkeltjes, maar er zit ook een café en een Visitor Centre. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er veel dicht is en het niet zo heel spannend is, dus na een pie te hebben gehaald voor de lunch gaan we over naar de belangrijkste bezienswaardigheid van de dag: de Great Ocean Drive. Een lus van zo’n 40 kilometer die ons langs allerlei mooie uitzichten brengt. Denk: heel veel stranden, uitkijkpunten en hier en daar een pier. Het is heerlijk uitwaaien, want het is opgeklaard en het regent niet. De Australiërs vinden het nog wel wat frisjes misschien voor de tijd van het jaar, maar het is meer dan 20 graden, dus wij lopen heerlijk in onze shorts en t-shirts. We stappen tig keer uit, maken foto’s en ook hier gaat de drone weer even de lucht in. Als de zon begint te zakken, vinden we weer onze weg terug naar de camping.
15 januari
Cape le Grand is een bijzonder natuurpark in de buurt van Esperance, op iets minder dan een uur rijden. Hier heb je sommige van de witste stranden van Australië (er is zelfs onderzoek naar gedaan, kijk maar: 
https://www.australiangeographic.com.au/travel/travel-destinations/2017/12/the-australian-beaches-with-the-whitest-sand/). Dat komt door de grote hoeveelheid kwarts die vermengd is met het zand.
Lucky Bay is misschien wel het bekendste strand hier. Dat komt ook doordat het in 2023 is verkozen tot het mooiste strand ter wereld. Het staat al jaren in allerlei lijstjes van topbestemmingen, maar dat maakt ook dat het er enorm druk is. Je mag hier met auto’s het strand op en dat doen veel mensen dan ook. Reden voor ons om Lucky Bay nog even te skippen en de naastgelegen gravelroad naar Rossiter Bay af te leggen. Lang leve de 4WD! Zonder al te veel moeite komen we aan op Rossiter Bay en we hebben hier het hele strand voor onszelf. Alleen een naar eten zoekende zeemeeuw vergezeld ons. We zitten een uurtje genietend aan het water en eten daarna ook nog onze lunch op dit afgelegen plekje.
Daarna gaan we naar Hellfire Bay. Klinkt ongezellig, maar is in realiteit een prachtig hagelwit strand, met kraakhelder en megablauw water. Echt, de superlatieven schieten tekort om te beschrijven hoe mooi het hier is. Op de rotsen zijn mensen aan het vissen en wij besluiten er vanaf te springen. Dat kan hier heel goed, het is niet te diep, maar ook zeker niet te ondiep en er zijn in de verste verte geen haaien of puntige rotsen te bekken. We snorkelen en zwemmen tot onze handen en voeten gerimpeld zijn en daarna besluiten we op te drogen op de rotsen, net wat meer uit de wind, waardoor we niet gezandstraald worden. Tegen het einde van de middag pakt iedereen zijn spullen in en hebben we ineens het hele strand voor onszelf. We gooien nog snel even de drone de lucht in voor wat foto’s en video’s. We zijn er een beetje conservatief mee op dit soort plekken, om anderen er ook niet te veel mee lastig te vallen. Even later glijdt er ineens een gigantische stingray door het water. Blijft magisch om te zien.
Na het posten van een video op Instagram van opnieuw een leeg strand EN de stingray vraagt een collega me of wij soms belandt zijn in een zombie-apocalyps, omdat we op zoveel plekken alleen zijn. Het antwoord is: nee. Het lijkt erop dat we enorm veel mazzel hebben, maar soms doen we de dingen ook net even anders dan anders. Gaan de meeste mensen eten om zes uur ’s avonds, dan blijven wij nog even zitten en hebben het strand voor onszelf. Maar ik moet bekennen dat we er zelf soms ook verbaasd over zijn dat we op veel bekende plekken, toch weinig tot geen mensen zien.
16 Januari
We gaan opnieuw naar Cape le Grand, maar starten dit keer met een workout: het beklimmen van Frenchman Peak. Op veel plekken waar je gaat hiken liggen paden, hier is het pad vrij kort. Het gros van de wandeling bestaat uit het beklimmen van de berg, heel steil omhoog zonder pad. Het is een forse klim van 260 meter. We nemen zo af en toe even een break om het uitzicht te bewonderen, want we kijken over het hele park heen en zien in de verte zelfs de prachtige witte stranden en helderblauwe zee.
Eenmaal boven blijkt dat de klim het meer dan waard is: er is een waanzinnig uitzicht en een grote grot waarvan uit je over het park kan kijken. Het is echt een unieke ervaring.
Bij de afdaling ben ik maar wat blij dat ik geen hoogtevrees heb EN wandelschoenen met goede grip. Als berggeitjes zoeken we onze weg omlaag, voorzichtig, niet te snel. Ook hier is er geen echt pad, maar wel een aantal bordjes die wijzen dat je de goede kant op gaat.
Hierna is het toch echt tijd om naar Lucky Bay te gaan. Zo’n beroemd strand, daar wil je gewoon zwemmen, heb ik besloten. Er staat zelfs een koffiekarretje, waar we een heerlijk bakkie scoren. Maar nog voor de koffie op is, slaat het weer om. We zijn een flink stuk het strand op gelopen omdat het daar wat rustiger was. We zijn zo’n beetje de enigen zonder auto en dat maakt ons kwetsbaarder. Er komt onweer over, de wind steekt op en dikke regendruppels vallen op ons hoofd. Na het nog heel eventjes aan te kijken, besluiten we dat dit het niet waard is en sprinten naar onze auto toe. Ik overtuig Harald er van nog heel even te wachten. Nat zouden we toch al wel worden tijdens het zwemmen, dat onweer is alleen wat minder.
Zo vlug als het opstak, is het onweer ook weer weg en de zon breekt door. Ook hier hebben we mazzel: de meest mensen hebben het voor gezien gehouden in de 20 minuten dat het weer was omgeslagen, dus ook hier hebben we weinig mensen om ons heen. Maar nog voor we het water in gaan, worden we getrakteerd op een verrassing: kangoeroes op het strand. Google ‘Lucky Bay’ en je zal hier foto’s van zien, maar ze daadwerkelijk spotten is niet zo simpel als de brochures doen overkomen. Er wordt gezegd dat je ze alleen ’s ochtends vroeg of ’s avonds zal zien hier, maar we hebben geluk. Een moeder en haar baby joey hupsen chill over het strand. We maken een paar foto’s en laten ze dan lekker met rust.
We vermaken ons opnieuw met door de golven duiken in het helderste water dat ik ooit heb gezien. Ik ben er een beetje bang voor dat we na deze reis door Australië voor altijd verpest zijn… Het zand is zo zacht en fijn dat het ‘squeekt’ onder je voeten als je snel loopt en het water is zo helder dat je ook zonder duikbril alles kunt zien in een flinke straal om je heen. Het is echt jaloersmakend mooi. Alleen zonde van al die auto’s.
Voor deze avond laten we de tent even voor wat hij is. Het is druk in deze regio, dus we konden met moeite een kampeerplek boeken voor 3 nachten. De vierde nacht was er alleen nog maar een huisje beschikbaar op dezelfde camping. Harald zet de auto voor de deur en ruimt hem op, kunnen we alles weer makkelijk vinden. Ik veeg een flinke berg zand naar buiten. Onze wagen is klaar voor nieuwe avonturen en wij ook, na weer een nacht op een gewoon matras te hebben geslapen (ligt stiekem nog net wat lekkerder dan in ons tentje).
17 januari
We hebben een flinke reisdag voor de boeg: 4,5 uur rijden. We gaan terug richting de westkust. We halen wat boodschappen, zetten een lekkere playlist aan en vermaken ons prima tijdens het rijden. We hebben geen mooie stops onderweg, al had dat wel gekund want we rijden door de Wheatbelt Way. Een gebied waar heel veel boerenbedrijven zitten en heel veel graan wordt geproduceerd. We genieten van de uitzichten, maar besluiten wel door te rijden, want we willen graag door naar de volgende bestemming. Onderweg komen we wel veelroad trainstegen. Dat zijn grote trucks, met 1 tot 4 aanhangers erachter. Gemiddeld zien we ze met drie bakken achter de wagen. Ze kunnen maximaal 42 meter lang zijn en ze manoeuvreren niet zo makkelijk. Soms moeten we dus even moeite doen om ze in te halen, of ze wat extra ruimte geven, want ze zijn niet zo wendbaar.
Ook zien we voor het eerst hele duidelijke tekenen van een bosbrand terwijl we door een natuurgebied rijden. Eerst denken we nog in de verte een regenwolk te zien, maar naar mate we dichterbij komen, zien we dat het anders zit. We ruiken een brandlucht en zien ook wat rook voor ons. De brand is nog ver weg genoeg dat we geen risico lopen, maar het is toch bizar om te zien. Het is voor ons ook een reminder om een paar apps te downloaden die ons waarschuwen voor dit soort rampen.
We verblijven ’s avonds in Hyden, een heel klein plaatsje in de outback. Er is hier weinig water, veel zand, het is stoffig dor en droog. En er is een belangrijke bezienswaardigheid: Katter Kich, ook wel wave rock genoemd door niet-aboriginals. Een steen middenin de outback die de vorm van een golf heeft, doordat hij is uitgesleten. We hebben hier morgenochtend een rondleiding, maar zijn zo benieuwd naar deze beroemde formatie, dat we er toch al even een kijkje nemen. Onze camping ligt er 5 minuten lopen vandaan.
Vlak voor we naar bed gaan, steekt de wind op. We ruiken de brandlucht van de bosbrand weer en ineens staat er rook op de hele camping. We checken onze apps, maar zijn ervan overtuigd dat we geen risico lopen. De bosbrand is ver weg, de wind is gewoon zo sterk dat hij de rook en de lucht ver meevoert. We hopen maar dat de mensen en dieren in de buurt van de brand ook ok zijn…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 384
[author] => Simone
[cityName] => Esperance
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/249/287_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => lucky-days-op-lucky-bay-de-witste-stranden-van-oz
)
[7] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111027
[userId] => 463866
[countryId] => 11
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2026-01-21
[photoRevision] => 0
[title] => Mount Coolum, laatste dagen bij Brett
[message] => Als je wilt lachen lees dan vooral verder. Ik ben nu al zo vaak in Coolum geweest maar ben nog nooit bovenop de berg geweest. De eener hoogste berg van Australië (ofzoiets). Dus dat moesten we nu maar eens doen. Brett leek het leuk om mee te gaan samen met Remi. Hij had een grote backpack mee met voedsel en water, goed voorbereid op een elle lange wandeltocht. Het is 1.6km heen en terug dus ik dacht dat valt best mee. De eerste 10, 20 stappen gingen nog wel maar bij 50 stappen leken m'n benen wel van beton. [e-1f923] Voor m'n gevoel leek ik mn buik over de grond mee te slepen dus ik haakte al gauw af.[e-1f92d] Leuk geprobeerd whaha!! We zijn met de auto naar een ander punt gereden waar het uitzicht fantastisch was... onderweg zagen we kangoeroe's. We hebben savonds gezellig met zn alle thais besteld en heerlijk gegeten.
Laatste weekend met de familie. Nieuwe dag nieuwe activiteit. We gaan naar Aqua fun park.. benieuwd of Noxx dat wilt en durft. Hij ziet foto's ervan en zegt dat hij dat wel durft. Hij moet met een volwassene dus Brett offert zichzelf op en gaat het avontuur aan met Noxx. Hij vindt het fantastisch. Zondag gingen we bowlen en op 1 punt na had Noxx gewonnen, in de avond zijn we uiteten geweest. Ik had een kip curry besteld zonder hete peper! Poeh wat was die alsnog spicey!
De auto hebben we ingeleverd. Normaal zouden we nu alles lopend doen en Noxx op zijn loopfiets maar door m'n mankementen aan m'n buik en bekken pakken we Ubers overal naartoe. We eindigen onze vakantie in Brisbane, in het hotel waar we vorig jaar ook verbleven. In South bank, the place to be in Brisbane. Waar dus dat aangelegde strand is en veel speelplekken voor Noxx met veel water. Heel veel vogels en leguanen om ons heen. Noxx is mieren aan het doodmaken met stenen terwijl ik op het gras lig en geniet van de rust. We lunchecn bij Southbank.
Vanmorgen zijn we naar een gratis museum geweest. Zoiets als wat je in Leiden hebt Naturalis, met die skeletten van dieren en opgezetten dieren.
Noxx oefent nog even wat salto's in het zwembad voordat we in ons hotel wat eten en ons bed induiken.
Het is vandaag woensdag, en ik wil nog met Noxx naar de botanic gardens. Ik laat een taxi ons daar afzetten.
Ik zit even over de terugreis in. We moeten om 10uur uitchecken bij ons hotel, maar we vliegen pas savonds 21.55uur. Dus hoe overbruggen we de hele dag inclusief alle koffers (Noxx zijn fiets en autostoel heb ik al in de koffers gedaan). Ik zie ineens beren op de weg die ik normaal gesproken nooit zag. Dus ik boek een extra nacht bij (katching zegt de kassa) zodat we de middag nog kunnen douche en eventueel slapen voordat we vertrekken.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10480
[pictureCount] => 24
[visitorCount] => 122
[author] => Noxx
[cityName] => Coolum Beach
[travelId] => 530857
[travelTitle] => Noxx zijn 3e reis naar Australië!
[travelTitleSlugified] => noxx-zijn-3e-reis-naar-australi
[dateDepart] => 2025-12-19
[dateReturn] => 2026-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/249/033_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => mount-coolum-laatste-dagen-bij-brett
)
[8] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111022
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-01-20
[photoRevision] => 0
[title] => De Zuidelijke Oceaan is niet voor watjes
[message] => 4 januari
Zo, dat is een voorlopig laatste keer wakker worden in een ‘normaal’ bed, vanaf nu gaat het kampeeravontuur van een maand beginnen. We hebben nog een laatste keer alle apparatuur zoveel als we konden opgeladen, want wie weet hoe goed of slecht dat de komende tijd gaat lukken.
We doen de laatste boodschapjes en proberen nog een passende gasfles te vinden voor onze kookbranders, waarvoor zelfs retro te veel eer is. Als dat niet lukt laten we het er maar even bij zitten, we willen gewoon op pad!
Dus off we go! Deze eerste etappe moet ons vanuit Perth via Busselton gaan leiden naar het gebied Margeret River, zo’n 270 kilometer zuidwaarts. De vorige dag hebben we de daktent even uit- en ingeklapt om te kijken hoe dat in elkaar steekt. Schijnbaar hebben we dat toch net niet goed weer opgeborgen, want na korte tijd op de snelweg fladdert een van zijflappen vrolijk naast ons in de wind. Even gauw fixen op de vluchtstrook en we kunnen weer verder, maar dit soort dingen is toch altijd even wennen.
Tot aan Busselton rijden we over wegen die vergelijkbaar zijn met de Nederlandse snelwegen, 2 banen in elke richting en een flinke middenberm. Het lijkt alleen hier en daar wat Amerikaans met zijwegen die als kruisingen op de snelweg aansluiten, en dus niet als op- en afritten.
In Busselton maken we een stopje en rijden naar de Busselton Jetty. Dit is een lange steiger (bijna 1.9 kilometer) en daarmee de langste van het zuidelijk halfrond. Hij werd gebouwd voor de scheepvaart maar is tegenwoordig alleen nog voor plezierdoeleinden in gebruik. Je kunt hem aflopen, of een door zonne-energie aangedreven treintje nemen, dus besluiten we eerst met de trein te gaan en terug te wandelen.
Het treintje is een beetje een gimmick. Het personeel neemt de taken zeer serieus dus de plaatsen worden toegewezen door een conducteur en de machinist geeft het sein om te vertrekken door te roepen “All aboard!” Traag wordt dan in twintig minuten de steiger afgereden en ondertussen worden er wetenswaardigheden verteld. Als we uitstappen nemen we de tijd voor wat leuke foto’s aan het uiteinde, zo midden in de Indische oceaan, en zakken we uiteindelijk af in het aquarium wat hier staat. Deze bevindt zich dus onder de steiger, waar je tot een meter of 10 afdaalt onder de waterspiegel en al verrassend veel zeeleven voorbij ziet komen. We spenderen een half uurtje met de koralen en visjes voordat we teruglopen over de jetty. Door deze timing doen we dat vlak voor zonsondergang, wat een mooie aanblik geeft.
Omdat het tegen etenstijd loopt en we nog zo’n vijf kwartier moeten rijden besluiten we toch maar aan de lokale fish ’n chips te gaan op het strand. Geen straf, tegen deze prachtige luchten. Zelfs de drone mag nog even vliegen.
Het laatste deel van de route leggen we grotendeels in de duisternis af, wat ervoor zorgt dat we extra voorzichtig moeten doen. We hebben geen zin in een tweede onvrijwillige ontmoeting met het lokale wildlife. Zonder kleerscheuren bereiken we onze kampeerplek, de Deepdene Farmstay. Ook hier pikkedonker, dus het opzetten van onze kampeerspot gaat wat moeizaam maar het lukt. De toiletten (ecologische compostvariant) vinden we licht intimiderend, het zijn golfplaten hokjes die onder en boven open zijn. Dus al het Australische insectenleven kan erin kruipen… we hebben gelukkig niets gezien.
5 januari
Bij daglicht is de kampeerplek een stuk vriendelijker dan de avond ervoor. Het is een enorm stuk land, zo’n drie voetbalvelden, met veel bomen en her en der verspreid wat kampeerders met kleine of grotere campers, caravans of andere kampeervormen zoals de onze.
We ontbijten lekker in onze campingsetup; stoeltjes en tafeltje onder de bomen met yoghurt en veel fruit, daarna gaan we op pad. Margaret River is een streek die naast wijn bekend staat om haar mooie kustlijn, stranden en grotten. Hiervan ligt het meeste in het Naturaliste-Leeuwin National Park, wat zich uitstrekt van Cape Naturaliste tot Cape Leeuwin. Dit National Park willen we de komende dagen een beetje gaan verkennen.
We rijden eerst ietsjes noordwaarts richting Cape Naturaliste. De eerste stop is Indujup Natural Spa, een soort lagune tussen de rotsen, vlak aan de kust. Hier staat het water zo diep dat je erin kunt poedelen, maar het leukste aan deze plek is nog wel dat de oceaan aan de andere kant tegen de rotsen slaat en daarmee elke keer voor nieuwe aanvoer van water in de lagune zorgt, met meer of minder kracht. De ene keer dus een klein stroompje, de andere keer een grote golf met een flinke waterval tot gevolg.
We poedelen wat en vermaken ons bij de golven, waarna we nog een stukje verder doorrijden. Onze magen knorren al een beetje, dus lunchtijd is ook niet meer ver weg. Simone’s oog valt op een cafeetje langs de weg waar lavendel de specialiteit lijkt te zijn. In Cape Lavender Teahouse is werkelijk alles paars! We bestellen de lavendelscones en een lekkere quiche en zitten heerlijk te smullen. De koffie is zo lekker dat we nog een tweede ronde halen, en dan kan ik een bolletje lavendelijs natuurlijk niet weerstaan. Zeker een aanrader als je hier eens langs komt :)
We rijden door naar het noordelijkste punt van het park, Cape Naturaliste. Hier ligt een leuk parkje en staat een mooie vuurtoren. We beklimmen hem niet, want we weten dat er een dag later een andere bijzondere vuurtoren op ons wacht. Wel genieten we van het uitzicht over de Indische Oceaan, voordat we aan de terugreis beginnen. Tijdens die rit remmen we nog een keertje af in het Boranup Forest. Dit is een bos bestaande uit de lokale eucalyptusboom die ze hier Karri noemen. De Karri-boom staat erom bekend dat hij tot 70 meter hoog kan worden, dat is de op twee na hoogste ter wereld. De weg waar we op rijden slingert zich heel kort ook door dit bos, en het geeft een magisch beeld om tussen deze woudreuzen door te rijden. Uiteraard remmen we ook nog even af om een klein wandelingetje te maken. Later komen er nog meer en grotere van dit soort prachtige bossen voorbij, dus houden we het bij een kort stopje.
We zetten koers terug naar de kampeerplek, om een simpel maaltje in elkaar te zetten. Omdat het kookplaatje nog steeds niet operationeel is, houden we het bij een combinatie van twee lekkere salades. Omdat we ook lekker bijtijds terug zijn op de camping hebben we even de tijd om bij daglicht wat meer orde in onze kampeeruitrusting aan te brengen. Dat geeft weer een goede basis voor de volgende dag.
6 januari
We maken een vliegende start vandaag! We pakken onze kampeerauto in, maken ontbijt om mee te nemen en trekken onze zwemkleding aan. We gaan namelijk naar Hamelin Bay, op een kwartiertje rijden. Hier willen we een vroege duik nemen en misschien wel grote smooth stingray’s zien. Deze enorme pijlstaartroggen komen vaak rond de ochtenduren bij de kustlijn zwemmen en zijn leuk om te zien. Wel op afstand, want hoewel niet agressief wil je niet in aanraking komen met de pijlstaart...
We sturen daarom de drone de lucht in, want van bovenaf zijn ze veel mooier te zien dan staand op het strand. Al snel zien we een klein exemplaar, een adelaarsrog, met zijn vleugel op het water slaan vlakbij de kustlijn. Leuk om te zien hoe dichtbij hij komt, maar we zijn op zoek naar zijn grotere broers en zussen. Maar ook die laten niet lang op zich wachten. Vanaf het strand lijkt het een zwarte vlek met zeewier die zichzelf voortbeweegt, maar met de drone zien we van bovenaf heel duidelijk dat het een grote rog is. Machtig mooi om te zien hoe gracieus hij zich door het water beweegt. We vliegen lekker rond en mensen wijzen ons al gauw op vermeende roggen, zodat we erboven kunnen vliegen om te zien of het klopt. We hebben een heerlijk uurtje, waarna we ons ontbijt soldaat maken en zelf ook nog maar eens een rondje gaan zwemmen. Uiteraard voorzichtig, je weet maar nooit wat er ineens naast je zwemt.
Dan gaan we door naar iets anders; door de jaren heen zijn er in dit gebied vele grotten uitgesleten in het kalksteen. Hiervan zijn er een flink aantal te bezoeken. Bij de ene kun je er een heel kruip-door sluip-door avontuur van maken, maar andere zijn wat gemakkelijker te verkennen. We kiezen voor het laatste en bezoeken de Jewel-cave, die bekend staat als een van de mooiste van het gebied. We dalen af in de grot en zien hier mooie steenformaties, terwijl we van alles uitgelegd krijgen over het ontstaan en de ontdekking van deze grot. Als na een uurtje de tijd erop zit en we in één keer de hele weg die we daarvoor in fases omlaag gingen, nu omhoog lopen, lopen we ineens te puffen en hijgen als oude mensjes… we snappen er niks van, dit is niks geks om te doen voor ons. Ook de gids loopt naast ons te hijgen en vertelt ons, tussen de ademteugen door, dat het zuurstofgehalte in de grot heel laag ligt. Zelfs zo laag dat ze dagelijks meten hoeveel mensen er die dag in de grot kunnen worden toegelaten. Ja, dan is het niet gek dat we even buiten adem zijn.
Als we weer normaal op adem zijn rijden we richting Augusta, het dorpje wat het meest zuidelijk ligt. Daar is het inmiddels tijd voor de lunch dus aangezien we ons huis en keuken tegenwoordig altijd bij ons hebben smeren we een paar boterhammen, die we oppeuzelen met een mooi uitzicht; Cape Leeuwin.
Je leest het goed, niet voor het eerst en niet voor het laatst komen we Nederlandse verwijzingen tegen. Hier is de kaap vernoemd naar het schip wat voor het eerst, voor zover bekend, deze wateren rondvoer. Dat was in 1622 dus de Leeuwin, een VOC-schip, op zoek naar Nederlands-Indie, maar de navigatie had het laten afweten. We brengen een uurtje door in het museum bij deze landtong, wat voornamelijk gaat over de vuurtoren.
Daarna beklimmen we de vuurtoren, want blijft toch altijd leuk om van binnen te zien. Maar uiteraard gaat het met name om het fenomenale uitzicht waarop we hier getrakteerd worden. Eindeloze vergezichten over de bocht waar de Zuidelijke en Indische oceaan op elkaar botsen. En hoe bizar het ook lijkt, je kunt hier daadwerkelijk de twee zeeën elkaar zien raken, want links en rechts staan zichtbaar verschillende stromingen die op elkaar klappen.
Na dit bezoekje is de middag al een flink eind gevorderd en besluiten we nog een nachtje op onze farmstay te blijven slapen. De volgende stop is namelijk meer dan twee uur rijden, dus dan kunnen we beter morgen op tijd weggaan en dit dan afleggen. We halen bij de lokale super nog een lekker maaltje, maar het nog niet operationeel zijn van ons kookplaatje hindert ons wel. Dus we moeten het simpel houden met een reeds gebraden kippetje, coleslaw en avocado’s. Geen straf, maar we nemen ons vast voor om morgen verandering in deze situatie te gaan aanbrengen.
7 januari
Vanochtend breken we ons kampje echt op. De eerste kampeerervaring in WA is goed bevallen en we zijn benieuwd naar de rest van deze maand. We gaan onderweg naar de zuidkust, in het bijzonder het gebied dat southern forests heet. De exacte bestemming weten we nog niet, maar zien we gedurende de dag wel even.
De eerste uurtjes verandert het landschap om ons heen langzaam in een echt bosachtige omgeving. De hoge eucalyptusbomen die we eerder zagen worden steeds frequenter. We kunnen ons steeds beter voorstellen wat een rampzalige gevolgen bosbranden hier kunnen hebben voor deze natuurgebieden. We krijgen ondertussen af en toe berichten vanuit Nederland met de vraag of wij last hebben de bosbranden die in Australië woeden. Dat is niet zo, in WA is op dit moment niet veel gevaar, maar dat kan zomaar omslaan want één vonkje is daarvoor genoeg. Langs de weg staan borden met daarop het huidige risiconiveau, welke bestaan uit Moderate, High, Extreme en Catastrophic… die laatste zal standje grillpan zijn. Wij zien voor nu alleen maar de eerste twee.
We remmen af middenin een prachtig bos met opnieuw hoge eucalyptusbomen. Hier staan vier van dit soort woudreuzen vlak naast elkaar exact op een rij. Dat is bijzonder, want meestal hebben dit soort bomen geen directe buren van dezelfde grootte omdat ze veel voedingsstoffen uit de grond nodig hebben. Vanwaar deze uitzondering is nog steeds niet helemaal duidelijk. We hebben het leuke wandelpad door deze bossen voor onszelf en strekken de benen door de natuur hier te verkennen, waarna we doorrijden naar Manjimup.
Dat is de grootste plaats in een omtrek van zo’n 200 kilometer met jawel, maar liefst 5000 inwoners. Het blijft bizar als je bedenkt hoe dunbevolkt delen van deze staat zijn. In Manjimup heb je echter wel zo’n beetje alles van wat je maar nodig zou kunnen hebben in het dagelijks leven. Daarom strijken we hier neer voor koffie en een goede lunch. Als we die op hebben besluiten we te kijken of we hier ook een oplossing voor onze retro-brandertjes kunnen vinden. De eerste kampeerwinkel waar we naar binnen lopen biedt geen uitkomst, ze kijken met hoog opgetrokken wenkbrauwen naar onze branders en verwijzen ons door naar de buren. Helaas ook daar geen succes, maar ons oog valt op een andere kookstel; een pitje met een zeer gangbaar en makkelijk navulbaar gasbrandertje. Voor 30 Australische dollar (€ 17,-) besluiten we niet meer op zoek te gaan naar moeilijk gedoe. Wat we er na deze maand mee doen? Wie dan leeft, wie dan zorgt…
Nu er gekookt kan worden, worden de menukeuzes een stuk uitgebreider, dus we doen gelijk een boodschap, waarna we doorrijden naar de vlakbij gelegen King Jarrah. Opnieuw zo’n grote eucalyptusboom, maar deze heeft wel extreme vormen aangenomen. 48 meter hoog, maar met name de stam is met 2,5 meter breed echt gigantisch.
Ook hier maken we een leuke wandeling door het bosgebied wat erbij in de buurt ligt. Het is ook warm vandaag, dus de schaduwrijke bospaden zijn geen straf.
Inmiddels is de dag al een eind gevorderd, dus zoeken we een kampeerplek. Die vinden we, opnieuw bij een lokale farmstay, maar we moeten er nog wel drie kwartier voor rijden. Die route brengt ons door Pemberton, waar we afremmen bij de lokale wasserette om voor het eerst sinds the Blue Mountains weer eens een wasje te draaien. Allemaal van die zaken waar je toch een beetje over na moet blijven denken als je zo reist als wij doen, want je ondergoed raakt ook wel eens op…
Zo komen we bij onze nieuwe kampeerplek, waar ik me uitleef op ons kookstelletje en een pasta carbonara in elkaar vouw, terwijl Simone zich verliest in het fotograferen van het lokale wildlife, want op amper honderd meter van onze slaapplaats dartelen de paarden en een emoe door de velden. Als we uiteindelijk gaan eten staan ze er nog steeds, diner met uitzicht dus!
8 januari
We worden wakker na een gebroken nacht, we hebben het namelijk gigantisch koud gehad waardoor we midden in de nacht wakker werden. Na een aantal warmere nachten in Margeret River koelde het hier veel meer af dan we hadden verwacht. Dat was even een misrekening en zorgt ervoor dat we duf zijn en wat langzaam opstarten. Uiteindelijk gaan we op pad en rijden we terug naar Pemberton, waar we even bij de lokale Railway Company willen kijken. Deze bieden een rit aan door het bos, richting een mooie waterval, maar het blijkt volgeboekt voor vandaag. Nog een tegenvaller dus, en even weten we niet goed wat we willen doen. Ook dat hoort bij reizen zonder plan, want het loopt niet altijd gestroomlijnd. In de rest van deze omgeving is niet zoveel te doen om een dag langer te blijven en te wachten op de treinrit van morgen. Dat is ook nog eens zonde van onze tijd, dus we besluiten nog één ding te doen in Pemberton en dan door te trekken naar het zuiden.
We nemen een heerlijke duik in de Pemberton pool, een openbare zwemvijver tegen de achtergrond van een bos vol hoge eucalyptusbomen. Hier poedelen we lekker even rond en maken leuke dronebeelden van onze duik. Het is echt verkoelend, want ondanks onze koude nacht is het nu weer stevig opgewarmd. Na een lunch uit het vuistje bij het water starten we de motoren en vervolgen onze weg langs de zuidkust. We hebben de kampeerplaatsen niet voor het uitkiezen in deze streek, dus we zijn blij met een van de laatste plekjes op een natuurcamping, zo’n 170 kilometer verderop. Daar willen we de volgende dag een aantal leuke plekken bezoeken, dus we nemen het maar zoals het is en beschouwen dit verder als een reisdag.
We zijn nog geen half uurtje onderweg als we Northbrook passeren en ik flink in de remmen moet voor een drietal kalfjes op de weg. We staan snel stil en de kalfjes lijken wat verloren. Simone stapt uit en hoort direct het geloei van heel veel koeien en kalfjes, want de rest van de kudde blijkt aan de ‘goede’ kant van het hek in paniek over hun verloren zonen en dochters. Simone probeert ze de goede kant op te krijgen, terwijl ik bij de nabijgelegen boerderij aanklop om de boer te waarschuwen. Als me dat is gelukt en ik terugkeer bij Simone zijn er meer mensen gestopt en lopen er inmiddels ook steeds meer kalveren over de weg. Met hulp van wat lokalen die wel weten hoe je zoiets oplost (lees: luid toeterend de kudde opjagen), lukt het Simone alle kalfjes weer in de wei te krijgen. Vanaf dat moment beschouw ik haar maar als gediplomeerd McLeod’s Daughter.
Onderweg worden we nog verrast door de schoonheid van Mount Frankland National Park, wat we doorkruisen. Het is een uitgestrekt gebied met enorme eucalyptusbossen. Het maakt deze route zeker een plezier om te rijden. Het andere wat ons verrast is… regen! We krijgen een paar flinke plensbuien op ons autodak, de eersten sinds Kakadu, rond de kerstdagen. Dat is even wennen, ook voor de auto, die even stevig moet ontwasemen van al dat vocht.
We bereiken ons kampeerplekje, zetten ons kamp op en dit keer slaat Simone aan het kokkerellen en zet een heerlijk broodje hamburger in elkaar. Dat koken op 1 pitje gaat ons prima af! We maken het maar niet te laat, na de gebroken nacht ervoor. Gewapend met extra kleding, voor het geval we het weer zo koud krijgen, zoeken we onze dakkoffer-tent op.
9 januari
Ditmaal zonder koude rillingen staan we op, de betere voorbereiding heeft ons geholpen want het was wel opnieuw aan de frisse kant in de nacht. Na ontbijt- en inpakbezigheden zetten we koers naar de Giant Treetop Walk. In de hoge eucalyptusbomen heeft men namelijk een mooie wandeling uitgezet, maar zoals de naam doet vermoeden doe je dit over steigers door de toppen van de bomen. We horen dat we weer eens mazzel hebben; de voorgaande dagen waren behoorlijk druk, maar vanochtend is het uitzonderlijk rustig. Dat houdt in dat we er extra van kunnen genieten, en we doen er het dubbele van de tijd over. Op het hoogste punt sta je liefst 40 meter boven de grond om uit te kijken over het hele bos. Halverwege de wandeling raken we aan de praat met een van de medewerkers. Ze blijkt een Nederlandse vader te hebben die uit Utrecht kwam, waar ze wel eens op familiebezoek is geweest. Ze vind het leuk even over Nederland en Utrecht met ons te kletsen.
Ook op de ‘begane grond’ van het bos kun je leuk wandelen. Sommige boomstammen van de echt grote bomen zijn onderin zelfs gespleten en hol van binnen, waardoor je er tussendoor kunt lopen. Als we klaar zijn lopen we automatisch nog langs de start van de Treetop Walk, waar het nog altijd rustig is. We besluiten het rondje nogmaals te lopen, zo leuk vonden we het!
Daarna gaan we toch maar verder op onze route, we rijden naar de zogenaamde Conspicuous Cliffs. Daar wandelen we opnieuw wat af, naar verschillende uitzichtpunten op de kliffen. Dat is waar we voor het eerst sinds de vuurtoren bij Cape Leeuwin weer oog in oog staan met de zee. Opnieuw is duidelijk dat met deze zee niet te spotten valt, er zit bijzonder veel kracht achter de golven en het strand onder ons leent zich totaal niet voor een duik. De Zuidelijke Oceaan is niet voor watjes, dat mag wel duidelijk zijn. De uitzichten zijn er overigens niet minder fraai door.
Als laatste nemen we de weg richting Albany, en stappen nog één keer uit namelijk bij het bekende punt van de Elephant Rocks en Green Pool. Vooraf werd ook hier voor enorme toeristische drukte gewaarschuwd maar het valt ons mee. Nee, we zijn niet alleen, maar we worden ook niet overlopen. Elephant Rocks is een strand, waar enorme grijze rotsen uit de zee oprijzen en de kustlijn vormen. Met veel fantasie zou je er olifantenruggen in kunnen zien, vandaar waarschijnlijk de naam. Aan de andere kant van de landtong vind je vervolgens Green Pool, een door diezelfde soort stenen afgeschermde baai waarin je redelijk normaal zou kunnen zwemmen. Sommige mensen doen dat, maar wij brachten onze zwemkleding niet mee en vinden het bovendien behoorlijk aan de koele kant voor een duik.
Als we teruglopen naar de auto gaan we even langs het toilet. Hier wijst iemand ons op een hoopje stenen vlakbij het pad waar een vrij kleine opgerolde zwarte slang in de lage begroeiing ligt. Het is de eerste keer deze reis dat we een van de vele slangen rechtstreeks zien. Er wordt wel op enorm veel plekken flink voor gewaarschuwd, met name als er een beetje natuur in de omgeving is. Bijvoorbeeld op onze eerste farmstay in Margeret River, waar de eigenaresse ons aanraadde een leuke wandeling te maken langs de weilanden, maar niet zonder specifieke waarschuwing voor slangen.
We bekijken dit exemplaar en maken zelfs nog een foto van toch niet al te ver weg. Als ik later opzoek wat voor slang wie hier nu eigenlijk hebben gezien, blijkt dat we oog in oog stonden met een Tigersnake, één van de meest dodelijke soorten die Australië rijk is… oeps!
We rijden uiteindelijk door naar Albany, waar we de komende twee nachten doorbrengen. We staan nu eens op een camping die wat toeristischer aanvoelt, omdat dat een van de weinige plekken was die er nog beschikbaar was. Toch hebben we een prima plekje met voldoende ruimte en zonder directe buren. Waar we met name eens heel blij mee zijn is het gebrek aan muggen! De eerste vijf nachten van ons kampeeravontuur zijn we elke avond belaagd door allerhande insecten, maar met name de vele, vele muggen hebben ons goed gepest! Onze benen en armen zitten onder de muggenbulten. Maar hier in Albany hebben de muskieten er schijnbaar niet zo’n zin in, wat wij dan weer helemaal geen probleem vinden.
10 januari
We worden uitgeslapen en lekker laat, na negenen, wakker. We hebben nog niet echt veel op de planning vandaag, maar het vele rijden waren we even beu, daarom blijven we sowieso een tweede nacht in Albany. Dat geeft even wat ontspanning en als Simone mij zegt dat ze eigenlijk wel even een half uurtje aan yoga wil doen, besluit ik mijn hardloopschoenen aan te trekken. Zo brengen we allebei een ochtendje sportend door, terwijl we even niet nadenken over verder reizen, nieuwe plekken ontdekken en volgende bestemmingen uitzoeken. En eerlijk; ik kan een hardloopsessie langs de kustlijn van Albany van harte aanbevelen!
Zo gaan we opgeladen met nieuwe energie op pad, we hebben nog een klein boodschapje te doen en moeten even naar de Telstra-winkel, de Australische KPN, om iets te regelen voor onze mobiele abonnementen. Door onze sportieve ochtendjes hebben we nog maar een klein bodempje gelegd en besluiten we lekker te gaan brunchen bij een lokale Italiaanse lunchroom, waar ze naast broodjes en pizza’s ook heerlijke smoothies en koffie maken!
In de middag gaan we er toch nog even op uit. We rijden het Torndirrup National Park in wat vlakbij Albany op een schiereiland ligt. Hier zijn, alweer, een paar prachtige stranden en rotsige kustlijnen en we starten onze route bij een uitzichtpunt wat The Gap heet. Hier is een diepe kloof ontstaan in de rotsen, waar de ruige zuidelijke oceaan vrolijk tegenaan beukt. Het platform waar je op staat om dit te zien hangt ook nog eens tientallen meters boven de zichtbaar onder je voeten kolkende oceaan. Niet iedereen vindt dit even comfortabel, maar wij vermaken ons er prima mee. We sturen de drone nog maar eens de lucht in en maken een paar fantastische video’s, hoewel het kleine apparaatje zichtbaar moeite heeft met de wind die er staat.
Als we even uitgewaaid zijn en de drone weer veilig is geland, gaan we door naar een plek die de ‘blowholes’ heet. De oceaan slaat ook hier vervaarlijk op de rotsen, maar dat zien we niet, want over die rand kunnen we niet kijken. Als de golven echter krachtig genoeg zijn zou het water op de bovenliggende rotsen uit een aantal kieren en scheuren moet opspuiten. Daarvoor is de oceaan vandaag weer net niet krachtig genoeg, we horen een aantal keren de golven onder ons op de rotsen slaan, maar het water komt niet door naar boven. Toch is ook hier de drone weer even uit de tas gekomen om de golven te kunnen zien, we hebben de smaak met dat ding wel te pakken.
Als laatste bezoeken we nog Misery Beach. Hoewel de naam niet vrolijk is - in vroeger tijden werden door de walvisvaarders hier vangsten gedood en ontleed - is het er wel echt prachtig! Blauwe zee, wit zand en vriendelijke golven, reden voor het nationaal toerismebureau om het strand in ’22 uit te roepen tot Australisch mooiste. Toch geldt hier ook wel een waarschuwing; ga niet te ver de zee in, de stromingen zijn verraderlijk en krachtig. We houden het bij met de voetjes in de golven. Zo zien we hier tegen het einde van de middag de zon zakken en rijden we terug naar Albany, 25 minuten verderop.
Omdat we al even aan het kamperen zijn en onze kookkunsten goed hebben laten zien, nemen we een avondje vrij van het kokkerellen en eten bij een hoog aangeschreven restaurant in de buurt genaamd Rock Salt. Hier runnen de chefs Rosa en Michelle de keuken en ze zetten ons een heerlijk maal van oesters, barramundi en lamsschenkel voor, een absolute aanrader voor wie een goed restaurant zoekt in Albany. Chef Michelle is zelf kok en gastvrouw van die avond en ze maakt er een echt feestje van als perfecte afsluiter van onze tijd in deze omgeving.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 314
[author] => Harald
[cityName] => Albany
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/988_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => de-zuidelijke-oceaan-is-niet-voor-watjes
)
[9] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110986
[userId] => 463866
[countryId] => 11
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2026-01-15
[photoRevision] => 0
[title] => Speelhal en eumundi markets
[message] =>
De laatste 2 weken van de vakantie zijn ingegaan. Noxx vermaakt zich heel goed met zijn neefje en nichtjes. Ze spelen met LEGO, en zwemmen uren in het zwembad.
We zijn ook weer terug verhuisd in onze bungalow waar we ons af en toe even kunnen terugtrekken van de drukte.
Vandaag ga ik een roadtrip maken met Noxx. We gaan naar Melany. Het zonnetje laat zich vandaag niet zien, en het regent af en toe dus prima weer om wat oude dorpen te gaan bezoeken in de bergen.
Nou mislukt! Het regende zo hard dat je ipv 100km maar 45km kon rijden en dat op een rit van ruim een uur ben ik rechtsomkeert gegaan.
2 dagen regen en wat doe je dan, naar de shoppingmall en naar een speelhal gaan. Noxx vermaakte zich prima. Heerlijk even samen geluncht.
Vandaag woensdag schijnt de zon weer. Elke woensdag is er in Eumundi een markt, heel erg gezellig en vanalles wat. En een grote speeltuin. De parkeerplaatsen waren stampvol, maar er reet toevallig net iemand weg waardoor ik de auto hup zo kon parkeren. Mensen reden er waarschijnlijk al minuten rond voor een plekje. Vorige keer hadden Noxx en ik Juice uit een ananas gedronken, dat wist Noxx nog dus die wilde er weer een. En inplaats van de dutch poffertjes hadden we nu de mini cinnamon donuts. Eumundi is een oud dorpje met types Australische winkels en huizen. Heel anders dan de steden Brisbane of Sydney. We zijn zelfs even naar een museum geweest.
Het is rond de 29° met een luchtvochtigheid van 60%, er staat een windje wat t aangenaam maakt. We struinen wat over de markt, ze hebben veel leuke spullen.. ik zou zo de helft wel willen kopen en meenemen. Aparte lampen en kunst wat je in Nederland niet ziet. In de avond hebben we thuis de BBQ aangezet.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10480
[pictureCount] => 13
[visitorCount] => 106
[author] => Noxx
[cityName] => Eumundi
[travelId] => 530857
[travelTitle] => Noxx zijn 3e reis naar Australië!
[travelTitleSlugified] => noxx-zijn-3e-reis-naar-australi
[dateDepart] => 2025-12-19
[dateReturn] => 2026-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/777_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => speelhal-en-eumundi-markets
)
[10] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110943
[userId] => 463866
[countryId] => 11
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2026-01-10
[photoRevision] => 0
[title] => Buderim forest en Yandina markets
[message] => De vrouw van de vriend van Brett heeft gekookt.. kip met groente en noodles. Gelukkig alles los van elkaar! Maar die kip was echt niet normaal goor, zoiets smerigs nog nooit geroken en met heel veel moeite een mini hapje genomen. Smaakloze droge witte kip, geen korrel kruiden is er gebruik. Echt zo smerig, dus wat losse noodles en groente gegeten maar was te weinig om me voldaan te voelen. En vannacht met honger wakker gelegen, super dom want de keuken is de kamer naast onze slaapkamer maar ik was te moe om er uit te gaan. Vanmorgen toen ik wakker werd gauw 2 boterhammen op.
Het grappige is nog dat zij zelf en haar man helemaal aan het smikkelen en smakken waren, en zelfs nog een tweede keer opschepten.
Noxx en ik zijn wezen wandelen in het regenwoud. Nat en benauwd was het. Heel veel mooie bomen, palmen en varens. Zoals jullie weten ben ik dol op bomen, waarom weet ik niet. Op weg naar de waterval kwamen we verschillende dieren tegen. Een grote leguaan kwam uit de bosjes gekropen. We zijn niet wezen zwemmen, door de droogte was de waterval niet groot genoeg om het water goed door te laten stromen en was het water modderig. Nou daar ga ik niet in, ik moet op zn minst de bodem kunnen zien.
Erna thuis gelijk in het zwembad om af te koelen.
Er zijn de hele week verschillende markten hier in de buurt die we bezoeken... in Coolum en Yandina. We lopen een rondje en eten wat.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10480
[pictureCount] => 14
[visitorCount] => 111
[author] => Noxx
[cityName] => Buderim
[travelId] => 530857
[travelTitle] => Noxx zijn 3e reis naar Australië!
[travelTitleSlugified] => noxx-zijn-3e-reis-naar-australi
[dateDepart] => 2025-12-19
[dateReturn] => 2026-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/427_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => buderim-forest-en-yandina-markets
)
[11] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110926
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-01-07
[photoRevision] => 0
[title] => Al jaren van gedroomd: NYE in Sydney
[message] => 28 december
De wereld ziet er anders uit na tien uur slaap. Gelukkig maar. Ik voel me alweer een flink stuk beter na het wakker worden. We verblijven bij mensen thuis. Dat wil zeggen: de mensen die hier wonen, hebben verschillende huisjes en studio’s bijgebouwd om hun plekje te delen met andere mensen. Ik drink mijn thee dus aan het beekje dat langs hun huis loopt. Echt idyllisch.
Even een kleine uitleg: de Blue Mountains danken hun naam aan de blauwe gloed die in het gebergte vaak te zien is. Die komt door de eucalyptusbomen. Koala’s leven daarin, maar hier in de Blue Mountains zijn er zo weinig, dat veel mensen die hier al tientallen jaren leven, er nooit een zien.
Bovendien zijn hier een aantal jaar geleden hele heftige bosbranden geweest, jullie herinneren je de beleden misschien nog. Die bosbranden hebben 73 procent van het gebied hier verwoest. Maar de natuur is gelukkig veerkrachtig, dus staat het inmiddels weer vol met mooie varens, bloemen en andere planten. En veel bomen zijn gewoon weer verder gaan groeien, zelfs al zit de as er nog op.
Terug naar vandaag: We hebben een flinke wandeling uitgezocht naar de Victoria Falls. We volgen een pad dat vanaf de berg steeds verder naar beneden leidt. Onderweg komen we al puffende mensen tegen, dus we bereiden ons vast mentaal voor op de terugweg: alles wat we nu omlaag gaan, moeten we straks weer terug omhoog lopen. Een beetje energie sparen dus.
Na ongeveer een uur lopen komen we uit bovenaan de waterval. Een waanzinnig uitzicht de vallei in. Een klein stukje verder is de waterval in volle glorie te bewonderen. We hebben het -ondanks de zomervakantie hier- bijna voor onszelf. Wellicht omdat het niet zo’n makkelijke wandeling is? We komen een Britse man tegen, die mij om een foto vraagt. Dit gebeurt vaker, maar normaal heb ik dan mijn camera vast. Die ik heb ik nu even achterwege gelaten, maar het straalt schijnbaar van me af… Samen met hem nemen we een ZEER verfrissende duik in het poeltje bij de waterval.
Dit is ook de eerste plek waar mijn net gekochte drone in actie komt. Ik wilde er al heel lang een en met dank aan vele donaties tijdens mijn verjaardag is het er eindelijk van gekomen. We spelen kort wat, maken een paar video’s en foto’s en pakken daarna ons boeltje in voor de terugweg. En die is net zo pittig als hij leek toen we afdaalden. Lang leve de astmapuffers! Maar de waterval en de uitzichten waren het harde werk naar boven meer dan waard.
Verder doen we niet veel vandaag, behalve nog wat rondrijden en boodschappen doen. We zijn al best veel onderweg geweest en met het ziekenhuisbezoekje erbij vinden we het lekker om vroeg naar bed te gaan.
29 december
We willen heel veel kleine wandelingen doen vandaag. Er liggen best wat bezienswaardigheden dicht bij elkaar, dus we willen er een flink aantal aftikken. Maar de dag begint meteen met een teleurstelling: de steilste trein ter wereld gaat hier omhoog (en omlaag) tegen een van de bergen op. Ik ben daar 15 jaar geleden in geweest en vond het een bijzondere ervaring. Maar inmiddels is daar een soort park herrezen, met hoge toegangsprijzen en ongelimiteerde ritjes. Het is een enorme mensenmassa. Bovendien zijn alle tickets uitverkocht en enkeltjes niet beschikbaar. We laten de gekte aan ons voorbijgaan. Denken we…
Want verderop ligt Katoomba Falls. Een bescheiden waterval, die je bereikt na zo’n 20 minuten lopen. Opnieuw staan we middenin de drukte. Gelukkig worden we na even wachten beloond met iets meer rust. De watervallen zijn mooi en grappig genoeg herinner ik me dit uitzicht ineens terwijl we ernaartoe lopen. 15 jaar geleden ben ik op een dagtripje naar de Blue Mountains geweest met een georganiseerde tour. Waar we exact heen zijn geweest is een beetje wazig, maar soms komt er ineens weer iets terug dat ik denk te herkennen.
Harald heeft voor de lunch een bijzondere locatie uitgezocht: de cocktailbar van het Carrington Hotel ‘Champagne Charlie’s’. Stel je een oud, luxe hotel voor, met mooie tapijten op de vloer, glas in lood en een koepel in de cocktailbar. Precies daar zitten wij te lunchen. En ja, dat mag ook gewoon in je backpackersoutfit (in mijn geval een korte broek met wandelschoenen eronder).
Daarna gaan we opnieuw op pad. De Bridal Veil Falls staan op het programma. Maar voor we goed en wel aan de wandeling kunnen beginnen, opnieuw een teleurstelling: er zijn meerdere landsledes geweest, landverschuivingen, bijvoorbeeld door veel regenval. Daardoor is het pad naar de watervallen dicht. Helaas stond dat niet duidelijk aangegeven op de site van het National Park.
De Empress Falls wordt onze nieuwe uitvalsroute. Een uitdagende wandeling die ons opnieuw heel ver naar beneden een vallei in brengt, met als hoogtepunt een fors hoge waterval waar ook van wordt abgeseild. Het water is ijskoud, dus we dippen onze tenen er dit keer maar niet in, maar genieten van het uitzicht.
Bij het avondeten kijken we de finale van Wie Is De Mol terug. Nathan Rutjes blijkt De Mol. En wij, zijn moe.
30 december
Onze laatste dag in de Blue Mountains en het belooft een mooie te worden: de Grand Canyon staat op het programma. Een wandeling die je gerust als dagbesteding mag bestempelen, maar hij schijnt prachtig te zijn, dus we hebben hem speciaal tot het laatst bewaard.
We lopen door oerbossen, staan in overdekte grotten, springen over bruggetjes gemaakt van meerdere stenen en komen langs verschillende watervallen. De mooiste is volgens ons degene waar je achterlangs kunt lopen. Het is een kleintje, maar het licht staat precies goed en geeft het geheel een haast magisch gevoel.
Ook de lunch op een grote rots aan een stukje rivier met kristalhelder water (dat heerlijk verfrissend smaakt!) is er eentje voor in de boeken.
We hebben nog wat tijd, dus rijden we naar XX om een paar bijzondere foto’s te maken. Met behulp van ChatGPT heb ik foto’s van 15 jaar geleden kunnen herleiden naar de uitkijkpunten hier. Niet tot op de meter exact, maar het zou hier ergens moeten zijn. Het is heel bijzonder om de foto’s naast elkaar te zien, vind ik zelf.
Dan is het alweer tijd om de bergen en haar lekker koele klimaat achter ons te laten. We rijden in een rechte lijn terug naar Sydney en checken in in een hotel bij het vliegveld. Niet omdat we al gaan vliegen, maar omdat dit het enige was in Sydney dat nog enigszins betaalbaar was.
De auto brengen we terug, maar niet nadat we eerst nog vergeten om hem af te tanken… Gelukkig mogen we hem nog 10 minuutjes langer houden. En dingen lopen soms zoals ze moeten lopen, want tijdens het rijden zien we een restaurantje dat lekker druk bezocht is. We strijken er neer. Harald eet een Laksa (Aziatische soep die heel populair is in Australië) en ik eet Maleisische Nasi Lemak. Daarna duiken we opnieuw bijtijds ons mandje in. Er is toch niet veel te beleven rond het vliegveld en morgen belooft een mooie dag te worden.
31 december
Hier is de hele reis omheen gebouwd. Of althans, we wilden met Oud [e-38] Nieuw per se in Sydney zijn. Elk jaar zien we het vuurwerk bij het Opera House en Harbour Bridge en dat wilden we zo graag een keer met eigen ogen zien.
Nu staat het vuurwerk bij New Years Eve (NYE) er niet alleen om bekend spectaculair te zijn, maar ook een uitdaging om goed zicht op te krijgen. Veel mensen staan al voor dag en dauw op, om een zo mooi mogelijk plekje te kunnen bemachtigen. Nu kan ik hier een heel stoer verhaal gaan ophangen dat wij dat ook hebben gedaan, maar: nee. We hadden er geen zin in, de enorme mensenmassa, je plekje moeten verdedigen, dus hebben we de portemonnee getrokken een plekjes op een boot gereserveerd. Na ons ontbijt, duiken we dan ook opnieuw ons bed in, gewoon om nog twee uurtjes extra slaap te pakken.
Begin van de middag vertrekken we, uitgerust en netjes aangekleed, naar het centrum van Sydney. Dat gaat zo soepel en zoveel sneller dan we dachten, dat we zelfs nog even tijd hebben om een rondje te maken in het centrum. De sfeer is goed, ondanks de extra maatregelen en massale aanwezigheid van politie. Vanwege de aanval op het strand van Bondi Beach een paar weken geleden, is de alertheid extra hoog. Maar de sfeer is toch vooral feestelijk.
Een busritje en een korte wandeling verder stappen we op de boot. We krijgen eten, er is een zanger aan boord en voor we er erg in hebben is het 9 uur en wordt het eerste vuurwerk van de avond afgestoken. Dit is het kindervuurwerk, zodat je kindjes daarna naar bed kunnen. Maar een Australiër vertelt ons dat ze, net als in Nederland, het liefste opblijven voor het echte werk.
We varen mee in de botenparade door de haven en er wordt een minuut stilte gehouden om de slachtoffers van de aanval op Bondi te herdenken en dan is het al middernacht. Heel onwerkelijk, want in Nederland en Spanje (waar mijn familie zit) is het dan pas 2 uur ’s middags. We sturen een video met nieuwjaarswensen naar iedereen die ons lief is.
Happy New Year!
En voor jullie je afvragen: was dit het nou allemaal waard? 1000 procent! Als je ooit de kans krijgt: ga naar Sydney, maar boek wel dat bootticket. Want doordat we dat hebben gedaan, hebben we vrij uitzicht op het meest spectaculaire vuurwerk dat ik ooit heb gezien. Het is alles wat ik hoopte en meer.
Het enige nadeel is dat het terugvaren naar de haven en vooral het aanmeren daarna, enorm veel tijd in beslag neemt. Zoveel, dat we in plaats van het OV een Uber naar het hotel pakken. Het is inmiddels al dusdanig laat dat de ritjes goedkoper zijn geworden. Later zien we op sociale media dat mensen niet alleen van tevoren heel lang klaar zaten, maar er ook superlang over deden om terug te komen in hun hotel. Dus volgens mij hebben we hier verstandig aan gedaan.
1 januari
Echt tijd om bij te komen van het feestje vannacht is er niet. Het is een beetje onhandig, maar een bewuste keuze om vandaag verder te gaan, dus op naar het vliegveld. We laten een regenachtig Sydney achter ons, maar niet voordat we in de absolute gekte belanden die 1 januari schijnbaar is op het vliegveld. Of dat wereldwijd zo is, geen idee, maar hier is het echt anarchie. Al worden we lief geholpen, waarschijnlijk mede doordat we iedereen heel bij een ‘Happy New Year’ wensen.
De vlucht naar Perth is kalm, behalve de landing. In Perth schijnt het altijd te waaien. Dat blijkt zeker het geval tijdens de landing, we nemen onze pet af voor de piloot die de kist toch nog zacht en soepel aan de grond weet te zetten.
Perth is de meest westelijk gelegen grote stad. Er wonen 2,3 miljoen mensen. Wij komen in de loop van de middag aan en na een korte treinrit en het dumpen van onze backpack in het hotel, lopen we gelijk een rondje. Het fijne hier is, merken we gelijk, dat er in het centrum heel veel op loopafstand is. Sowieso is het wel lekker om na zo’n vlucht even een tijdje te staan en te lopen.
Maar de vele reisdagen hakken er toch in. Vooral bij mij. Vandaag blijkt het laatste staartje te zijn van het kwakkelen. We eten ons avondeten heel vroeg (voor ons doen dan) en gaan dan terug naar het hotel. Zelfs in bad kan ik mijn ogen nauwelijks open houden, dus ik duik snel mijn mandje in. De volgende dag wordt ik wakker en voel ik me eindelijk weer helemaal mijn eigen blije zelf.
2 januari
Dus kunnen we Perth nu echt goed gaan verkennen. Dat doen we opnieuw te voet, gewapend met een wandelroute van de Lonely Planet die ons langs de street art in het centrum voert. Er is hier heel veel mooie street art, soms abstract, soms met een boodschap en vaak mooi, vinden wij dan.
De ijskoffie onderweg blijkt geen overbodige luxe, ontdekken we later, want er zijn weerwaarschuwingen uitgegeven vanwege de temperatuur. Het kwik is vandaag opgelopen tot 37 graden. Dus veel water drinken en factor 50 smeren. Als we het Museum of Western Australia in stappen worden we verbaasd aangekeken wanneer we vertellen dat we al de hele dag rondlopen, want zelfs voor mensen die hier wonen, is die temperatuur fors.
Dat museum is trouwens een enorme aanrader. We zijn eerder al naar verschillende Cultural Centre’s geweest waar uitleg werd gegeven over de natives, die met een verzamelnaam Aboriginals worden genoemd, maar natuurlijk eigenlijk bestaan uit verschillende stammen. Ook hier zijn weer exposities met traditionele kunst, maar ook meer uitleg over hoe het de originele bevolking is vergaan nadat de Westerlingen de boel overnamen. Het blijft bizar en heftig, maar het is inmiddels ook een wezenlijk en belangrijk onderdeel van deze reis geworden om erbij stil te staan en van te leren.
Nadat we een paar uur het museum hebben verkend, heeft Harald nog een verrassing voor me. Hij heeft mijn verjaardagscadeau wel in oktober (toen ik jarig was) vastgelegd, maar ik krijg het vandaag pas. We stappen een gebouw in dat eruit ziet alsof er vooral kantoren zitten en nemen de lift naar de 33e verdieping. Als de deuren open gaan, kan ik de verrassing op mijn gezicht niet verbergen: we eten in een draaiend restaurant, met uitzicht over Perth, bij zonsondergang. De zonsondergangen in West-Australië staan bekend om hun schoonheid en vanavond is geen uitzondering. Het eten is heerlijk en de locatie bijzonder, maar bovenal is dit een prachtige herinnering.
3 januari
We gaan de auto ophalen. De komende maand cruisen we door WA (de afkorting van West-Australië) met een 4WD met daktent bovenop. We gaan eens even kijken hoe dat kampeerleven ons bevalt.
Onze Nissan is een robuuste auto, met goede reden: in principe zijn de wegen op veel plekken goed hier, maar er zijn ook onverharde wegen, nog los van de dieren die we hier op de weg allemaal kunnen tegenkomen. Dus zijn we voor iets heel stevigs gegaan. Deze auto is dus robuust, maar heeft wel al ruim 200.000 kilometer afgelegd en er is al flink wat aan verspijkerd. We kunnen alleen maar raden naar wat de auto heeft meegemaakt, maar laten we het erop houden dat hij avonturen mogelijk heeft gemaakt, net als bij ons.
Omdat we voor het eerst met een auto op pad gaan, moeten we nog wat extra spullen halen, denk aan een deken voor de koudere nachten, maar ook een fatsoenlijke handdoek. We besluiten spontaan ook een matrastopper te halen, want ons dunne matrasje ligt op een stel planken. Niet heel comfortabel.
Doordat we best veel moeten checken, besluiten we een nachtje langer in Perth te blijven. Dat geeft ons wat meer ruimte. Het zorgt er ook voor dat er tijd is om naar de Fremantle Market te rijden, een verzameling van eetstalletjes en lokale winkeltjes met vooral veel zelfgemaakte producten. Het wordt overal aanbevolen en is dan ook enorm druk, vooral met toeristen voor ons gevoel. Hoewel het eten lekker is, hebben we toch het gevoel dat het wel erg… toeristisch is. Niet helemaal onze vibe, dus we blijven niet te lang hangen.
Het geeft ons tijd om naar een bijzondere plek te rijden: het Blue Boat House. Letterlijk een blauw boothuis dat gelegen is op de Swan River. In ons verblijf in de Blue Moutains hing er al een grote foto van en op veel andere plekken zijn we hem ook tegengekomen, dus wil ik er graag met zonsondergang heen om een foto te maken.
Bij aankomst blijkt dat we niet de enigen zijn met dit idee, we moeten even wachten omdat een paar mensen voor ons foto’s en video’s voor de sociale media willen maken. Maar het duurt gelukkig allemaal niet lang. Ik maak een paar foto’s en neem ook een video op, maar dan keihard rennend over de pier die bij het boothuisje zit. Al was het maar omdat alle andere mensen allemaal dezelfde foto/video maken op deze plek.
We schuiven een klein stukje op, naar een net ander uitzicht uit een andere hoek. En komen er dan achter wat voor hotspot dit is. Nog geen tien minuten later staat er een dikke rij met mensen die hier allemaal foto’s en video’s willen maken. We waren dus net op tijd.
Ook hier komt de drone weer uit de tas en bewijst Harald eens te meer dat de uurtjes gamen zich uitbetalen, hij maakt de ene na de andere mooie vliegbeweging.
Als het donker inzet, laten we de drone landen en rijden naar een Italiaan in de haven. Dit is waarschijnlijk voorlopig onze laatste avond in een restaurant, dus we genieten van het heerlijke eten en het uitzicht over het water. Alsof het zo moet zijn klinkt Paolo Conte door de speaker als we het hebben over Haralds vader, die begin 2025 overleed en enorm van zijn muziek hield. Mede door zijn overlijden, hebben we besloten echt werk te maken van deze trip en hebben we onze reistijd verdubbeld, waardoor we vier maanden op pad zijn. Het voelt passend om een soort teken van goedkeuring te krijgen. Al was het maar omdat we dat er zelf in zien.
Hopelijk genieten jullie net zo mee van onze avonturen on the road, want vanaf morgen gaan we er toch echt aan geloven en gaan we kamperen met onze 4WD.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 193
[author] => Simone
[cityName] => Blue Mountains
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/334_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => al-jaren-van-gedroomd-nye-in-sydney
)
[12] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110924
[userId] => 463866
[countryId] => 11
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2026-01-07
[photoRevision] => 0
[title] => Afgelopen dagen in Coolum
[message] => Rust. Heerlijk in onze eigen bungalow relaxen. We moeten helaas wel even voor 5 dagen verkassen. We slapen nu met zn 2e in Oscars kamer, dus we hebben wel een beetje privacy. Vrienden van Brett moesten eerder terug komen van vakantie maar kunnen hun eigen huis nog niet in want die verhuren ze. Plannen voor uitstapjes aan het maken voor de nieuwe week. Maandag ben ik met Noxx wezen winkelen. Dinsdag was Ivy jarig en zijn we naar het strand geweest en daar gezwommen en geluncht. Vandaag,woensdag ben ik de stationwagon omruilen voor een MG3. Toen we laatst de stationwagen gingen ophalen had ik die om 10uur gereserveerd, hoe is t dan mogelijk dat deze nog niet klaar is om 10u?? Jaaaaa de schoonmakers zijn niet op wezen dagen en nu moet t personeel het zelf doen. 11.30uur konden we eindelijk de sleutel krijgen.
Het terug inleveren ging sneller gelukkig! Uber naar het andere verhuurbedrijf genomen zo'n 4km verderop. 13uur had ik deze gereserveerd en het was "pas" 12uur, er was niemand die voor me was en de auto stond al ol de parkeerplaats maar alsnog werd er gezegd je moet wachten tot 13uur. Je hebt hem pas vanaf 13uur gereserveerd... dus ik heb een uur naar de auto gekeken die daar op de parkeerplaats stond en uiteindelijk 13uur kregen we de sleutel... pffff!! En een gepush over verzekeringen waar je eng van wordt.. heel irritant.
Anyway We hebben onze nieuwe auto en rijden terug naar Coolum beach. Deze auto rijdt 100x beter dan dat oude blik. Noxx ligt te tukken achterin. Een lange rit heen en terug.
De vrienden van Brett maken vanavond het eten. Hun zijn met 5 personen, Brett is ook met 5.. en wij erbij dus met 12 personen..pretty busy zeg maar!
Het gaat er hier zo anders aan toe dan in Nederland. Die 10 andere personen die doen dus de hele dag maar wat, eigenlijk heel chaotisch om naar te kijken en daardoor super lachwekkend. De één staat t gras te maaien, de ander diner te koken ernaast staat dan iemand een ei te bakken, en op het zelfde aanrecht staat een van de kinderen slimmy (slijm) te maken... er zitten 2 kinderen binnen in bad, er zitten er 2 op de trampoline. Noxx eet yoghurt met aardbeien. Alle lampen en fans staan aan, ze zetten het aan en nooit meer uit. Even een duik in het zwembad en de natte zooi wordt buiten overal neergegooid.. om vervolgens een uur later weer te zwemmen en dan een hele nieuwe zwembroek en handdoek te pakken. Ohja en er loopt een hond rond die niet weet wat hij met zn warme vacht moet. Brett komt net binnen en gooit ze werkspullen ook maar in de keuken..het lijkt een verzamelpunt hier in huis.
Voor 12 personen worden er ongeveer 8 verschillende maaltijden gemaakt want niemand lust hier iets en is allergisch voor iets.. man je kan beter een pan warm water maken. [e-1f923] Er wordt aan mij gevraagd wat ik wil eten en vervolgens aan Noxx. Uhh nou in Holland at my house"We eat what the pot schaft", en anders vreet je lekker niks. En ja Noxx dus ook.
Elke ouder moet lekker zelf weten wat gij met zn kind doet natuurlijk.maar één van mn nichtjes eet dus alleen maar kipnuggets!!! Ze is 7 jaar. En dan zeggen haar ouders, thats the only thing she will eat. No thats the only thing you give her to eat.
Nouja boeiend niet mijn kind.
Vanavond eten we chicken curry met groente en rijst.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10480
[pictureCount] => 12
[visitorCount] => 98
[author] => Noxx
[cityName] => Coolum Beach
[travelId] => 530857
[travelTitle] => Noxx zijn 3e reis naar Australië!
[travelTitleSlugified] => noxx-zijn-3e-reis-naar-australi
[dateDepart] => 2025-12-19
[dateReturn] => 2026-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/326_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => afgelopen-dagen-in-coolum
)
[13] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110873
[userId] => 463866
[countryId] => 11
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2026-01-03
[photoRevision] => 0
[title] => Camping life
[message] => Kamperen, iets wat wij vroeger nooit gedaan hebben. Wij verbleven altijd in hotels. Wat super was met zwembaden, airco's en altijd uiteten gaan.
Vorig jaar met Noxx en Opa bas een camper gehuurd en hier in Australië rond gereisd. Dat was een fantastische ervaring. Nu met een stationwagon en een tent, slapen op een luchtbed. Ook een ervaring maar minder fantastisch om zo te zeggen haha.
Vandaag zowaar "uitgeslapen". Ik had Handdoeken over de tent gehangen zodat de zon niet ons zo vroeg zou wakker maken (4.30uur) we sliepen nu tot 7.30uur. En ik voel me gelukkig weer helemaal happy. Noxx, Ivy en ik zijn even wezen winkelen en hebben daar sushi geluncht. Erna afgekoeld in het zwembad. De kinderen vermaken zich prima samen met zand water en speelgoed.
Onze laatste avond op de camping, vanavond eten we taco's.
Zaterdag de hele mikmak afbreken en inpakken. Wat een spullen hebben coby en brett meegenomen.. nog meer zooi dan ze thuis al hebben. Nouja hun probleem ze moeten het zelf weer inpakken en organiseren. Noxx en ik pakken onze spullen en rijden na lang wachten alvast vooruit naar Coolum.
We installeren ons in ons huis en gaan gelijk zwemmen om af te koelen. Noxx zwemt heel goed zonder zwemvest. Ik snap niet waarom de Thermen waar hij zwemles krijgt hem nog steeds in badje 1 laat zitten, 1 reden zal zijn geld trekken want zwemmen kan hij al. Elke schele ziet toch dat hij zwemt, onderwater, en salto's doet.Vreselijk irritant om elke week 1.5uur je portemonnee leeggetrokken te zien worden.
Anyway Noxx en ik doen even boodschappen en vullen onze koelkast flink aan. Ontbijt en lunch doen we lekker op onszelf, diner doen we samen met coby en brett. Vanavond eten we pasta en smaakt me weer best. De kinderen hebben de hele dag in het zwembad gespeeld.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10480
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 120
[author] => Noxx
[cityName] => Coolum Beach
[travelId] => 530857
[travelTitle] => Noxx zijn 3e reis naar Australië!
[travelTitleSlugified] => noxx-zijn-3e-reis-naar-australi
[dateDepart] => 2025-12-19
[dateReturn] => 2026-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/247/749_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => camping-life
)
[14] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110865
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-01-02
[photoRevision] => 0
[title] => Have a holly croccy Christmas!
[message] => 21 december
Nadat we een paar dagen zijn gewend aan het klimaat in the Northern Territory vinden we het tijd om op pad te gaan. We hebben een auto gehuurd en zijn van plan om de echte outback in dit gebied te gaan verkennen. Er liggen een groot aantal mooie nationale parken in de buurt en gezien de uitgestrektheid en de vrijheid die wij daar graag bij nemen leek een huurauto ons de beste mogelijkheid. Nog even niet met kamperen, dat komt later nog wel…
We halen de auto op op het vliegveld, en dat gaat vlotjes. We krijgen zelfs een gloednieuwe bak mee, een Chery Tiggo 4 met net 25km op de teller. Ons een onbekend merk, maar we klagen niet.. nog niet! We rijden even snel terug naar Darwin om onze backpacks op te halen en daarna, met een stopje bij een supermarkt voor wat water en lunch, zetten we koers naar East Point, waar we een korte wandeling willen maken. Helaas blijkt het grootste deel hiervan gesloten wegens onderhoud, dus daar zetten we een streep door en rijden alvast een flink stuk van onze route.
We hebben dit tripje namelijk gebouwd rondom twee nationale parken, Kakadu en Litchfield. Kakadu is de grootste van de twee en daar zullen we het meeste tijd gaan doorbrengen. Maar Litchfield is de plek waar we, zo hebben we gepland, over een paar dagen Kerstmis zullen vieren. Dat wordt vast memorabel, zo in de bush. Voordat we in Kakadu zijn, zullen we vandaag een deel van de route afleggen, en een nacht slapen in Corroboree Park. Onderweg heb ik een leuke plek gevonden om te stoppen, het Fogg Dam Conservation Reserve. Hier gaan we alsnog een stuk wandelen door de wetlands, het gebied dat tijdens dit wet season compleet onder water loopt. Dit zit dan vol met allerlei dieren en planten en is prachtig om doorheen te lopen. Wel vinden we het hier en daar best spannend, omdat overal wordt gewaarschuwd voor ‘salties’, zoutwaterkrokodillen dus. We lopen dus over het water, ijzeren vlonders met soms een hek ernaast, maar soms ook niet. En salties kunnen best hoog springen, weten we al… Toch gaan we er maar vanuit dat ook hier de voorzichtige inborst van de Aussies spreekt; “Als het niet veilig was, sloten ze het wel af.”
Na een uurtje of twee heerlijk wandelen - we zien grote spinnen, waterlelies zover het oog reikt, wat watervogels - gaan we ook nog even aan de andere kant van de dam kijken. Daar hebben we wat meer geluk qua wildlife; een wallaby (kleine kangoeroe) of 6, wilde ganzen en andere vogels. Kers op de taart voor nieuwgeboren Vogelspotter Simone is een forest kingfisher, een Australische ijsvogel.
Het is een leuke, maar warme dag geweest waarin we veel meters hebben afgelegd. Daarom rijden we door naar de Corroboree Park Tavern, waar we een nachtje slapen en lekkere burger eten. Veel beter dan we hadden verwacht voor een outback truckerstop.
22 december
Etappe 2! We gaan Kakadu verkennen. Met nog anderhalf uur rijden voor de boeg gaan we op pad, want hoe eerder we vertrekken, hoe eerder we aan de volgende bezienswaardigheid kunnen beginnen.
Helaas loopt de ochtend niet zoals gepland. Als ik, kort na vertrek, nog even linksaf sla vanaf de hoofdweg om een plekje te zoeken voor Simone om haar drone uit te proberen zien we al gauw wat wallaby’s langs de weg zitten. Verreweg de meeste keren van de tijd springen ze weg richting de bosrand als je aan komt rijden, maar soms ook niet.
En dat is precies wat nu gebeurt; net als ik er niet op bedacht ben springt er een jonge, kleine wallaby recht voor onze auto. Ik rem nog hard, doe een poging hem te ontwijken, maar het mag niet baten en ik raak hem vol.
We keren direct om te kijken hoe het met hem gaat, maar het arme beest is op slag dood. We vragen bij de tavern na wat te doen, checken op hun advies de buidel op jonkies (geen) en slepen hem van de weg af. We voelen ons de rest van ochtend best wel down...
Ook dat is reizen, je maakt heel veel leuke dingen mee, maar de minder leuke dingen als deze zijn er ook. Overigens moeten we luttele kilometers later weer vol in de remmen voor een frilled-neck lizard (zoek op! leuke beestjes, ik noem ze flapnecks) die weigert van de weg te gaan… het zorgt ervoor dat we heel rustig aan blijven doen en goed om ons heen kijken terwijl we door de wildernis rijden. En terecht, want hoe dieper we de jungle in rijden hoe meer dieren (met name wallaby’s, grote vogels en af en toe een dingo) we langs de weg zien zitten of lopen.
Uiteindelijk komen we in het hart van Kakadu aan, waar we ervoor kiezen een mooie wandeling te gaan maken bij Ubirr. Dit is met name voor Aboriginals een bijzondere plek, omdat deze al vele duizenden jaren bewoond is geweest. Dit is terug te zien in honderden grottekeningen die wij hier kunnen bekijken. Sowieso is het hele nationale park doordrenkt met Aboriginal-uitingen, omdat er steeds meer aandacht en respect komt voor de originele bewoners van dit land. Zo zijn er door het hele land, en ook hier in de regio, plekken hernoemd naar de naam die de originele bewoners die plekken gaven, lang voordat westerlingen voet aan land zetten.
De combinatie van feestdagen die eraan komen en wet season resulteren schijnbaar in een ultiem laagseizoen, want we hebben de hele site urenlang voor onszelf. We nemen alle tijd om de rotstekeningen te bekijken en beklimmen de rotsen die ernaast liggen, helemaal naar boven. Het uitzicht van kilometers wetlands en de prachtige rotsformaties zijn adembenemend. We willen eigenlijk niet meer weg…
Uiteindelijk is dat toch wat we doen en remmen nog even af bij Cahills crossing. Dit oversteekpunt over de rivier is door hoog water inmiddels gesloten voor verkeer, maar er zouden veel salties kunnen zitten. Met de nadruk op kunnen, want wij zien ze niet vandaag… hoewel; het enige hotel in de buurt wat open is en waar wij dus verblijven is gevormd als een krokodil…
Morgen zakken we af naar de zuidkant van het park, maar we slapen een nachtje in Jabiru. Als we een hapje gaan eten en kangoeroe op de kaart zien staan, kijken we elkaar aan… deze slaan we vandaag even over.
23 december
Met een heerlijk ontbijt achter de kiezen, gepocheerd ei en wafels, gaan we verder op onze route door Kakadu. Omdat het weer wat onzeker en wisselvallig is kiezen we ervoor om eerst het Bowali Centre in Jabiru te bezoeken. Hier wordt veel uitgelegd over het ontstaan van het natuurgebied en de bijzondere planten en dieren die je hier kunt tegenkomen.
Uiteraard valt de stevigste hoosbui niet terwijl we binnen zijn, maar als we weer onderweg gaan. Met dikke druppels op de voorruit rijden we weg, maar binnen een paar minuten wordt het een flinke tropische bui… we zitten de tijd maar even uit in de auto dan. Gedurende de regenbuien is er ook weinig te zien om ons heen, omdat het dan zo snel dichttrekt en een gordijn van water naar beneden komt.
Rustig rijden we door naar onze volgende stop; Burrunggui. Ook hier zijn decennia-oude rotstekeningen te zien en het lijkt een klein beetje op de rotstekeningen een dag eerder bij Ubirr, ware het niet dat het wat uitdagender is om er te wandelen. De tekeningen liggen verstopt tussen de rotsen en af en toe moeten we flink klauteren. Er zijn verzamelplaatsen en plekken waar de Aboriginal-kinderen les kregen in gebruiken en wetten van hun volk. Het meest bijzondere hier is een tekening van Namarrkon, de zogenaamde Lightning Man, een soort goddelijk wezen. Hierop staat uitgebeeld hoe dit wezen elk jaar met zijn onweersbuien het wet season van start laat gaan. Even verderop wandelen we over de bergkam met uitzicht op de top waar Namarrkon zou wonen. Alsof het zo moet zijn begint het opnieuw wat te druppelen, maar de demoon is ons gunstig gezind en hij houdt zijn bliksem op zak.
De laatste stop is een nieuw prachtig uitzichtpunt over de vallei en de omliggende wetlands. We klimmen naar het hoogste punt van Nawurlandja en hebben weer eens de hele berg voor onszelf. De regenwolken om ons heen zijn dreigend, maar geven het uitzicht iets magisch! We genieten ervan zolang we kunnen, maar zien de bui letterlijk op ons af rollen… te laat beginnen we aan de afdaling, dus we halen een nat pak. Gelukkig blijft het warm en drogen we ook gauw weer op.
We zetten koers naar onze volgende uitvalsbasis, waarbij we nog een enorme buffel tegenkomen onderweg, een machtig beest met enorme hoorns. In Cooinda verblijven we in een tent midden in de jungle. Het is meer glamping dan camping, maar dat maakt het niet minder avontuurlijk en leuk. Na een lekker maaltje en een strijd om wat megakrekels uit onze tent te krijgen vallen we in slaap met niets anders dan junglegeluid om ons heen.
24 december
Deze dag hadden we al een paar dagen in de agenda staan, want we gaan zoutwaterkrokodillen proberen te spotten. De afgelopen dagen hebben we dat al geprobeerd op plekken waarvan we wisten of dachten dat dat (veilig) zou kunnen, maar we waren er nog niet in geslaagd. Maar met de boottocht die we vanochtend gepland hebben zijn we ervan overtuigd dat het moet lukken.
We staan bijtijds op, want onze boot vertrekt al om kwart voor zeven. We zijn netjes op tijd, ondanks dat Simone, de fotogaaf, haar camera vergeet waar we nog even snel voor teruggaan. We schepen in met Chazzo, die ons vanochtend van alles zal laten zien van het leven op deze rivier. Hij vertelt dat het een geweldige tijd is voor het spotten van watervogels, want het wet season brengt ze allemaal naar dit gebied om te jagen en hun jongen groot te brengen. We zien dan ook veel zeearenden, aalscholvers en ijsvogels. Maar ook meer inheemse soorten zoals de Jabiru, een soort ooievaar en Garlarrwidwid. Wij noemen die laatste waterkippies, met hun extreem lange tenen kunnen ze namelijk op waterlelies lopen.
Maar wat we ook al vrij snel zien is een krokodil. Een flink exemplaar van zo’n 3,5 meter ligt op z’n gemakje in het ondiepe water bij de oever. Hij lijkt zich totaal niet te storen aan de aanwezigheid van het bootje in z’n buurt, maar Chazzo vertelt dat dat schijn is. Deze dodelijke jager houdt alles in de gaten. Als je drie keer met je arm overboord hebt gehangen heeft hij gezien dat je dat doet, en heb je kans dat hij de vierde keer toeslaat. Dus toch maar voorzichtig blijven.
Een stukje verderop zwemt de tweede voor onze boot uit. Het is machtig om te zien hoe soepel deze beesten zich door het water bewegen en hoe weinig het ze boeit dat er een bootje bij ze vaart. Ze zullen ongetwijfeld denken; “dit is mijn plek hier, en ik gedoog je zolang het me aanstaat. En anders zul je het wel merken!”
We varen rond door de jungle en genieten van de rust en het prachtige natuur. We spotten nog steeds talloze prachtige vogels, sommige exotisch en sommige heel gewoon. Ook krokodillen blijven we nu en dan tegenkomen, maar in het wet season zijn het er wel minder dan anders zegt Chazzo. Dat komt simpelweg door het feit dat de rivier veel en veel groter wordt door de vele regenval. Dat betekent dat het leefgebied ook vele malen groter wordt, zeker de delen onder water, waar ze zich ongezien kunnen voortbewegen. Chazzo zegt dat hij er nu meestal zo’n 5 per tocht ziet, terwijl dat in andere jaargetijden kan oplopen tot 20.
Tegen het einde van de tocht wordt Chazzo nog enthousiaster, hij wijst naar voren en we zien een enorme saltie naar ons toe zwemmen. Uitleg leert ons dat dit ‘Van Gogh’ is, een bekende krokodil voor de gidsen. Dat komt ten eerste omdat hij een van de oudste en grootse (meer dan 5 meter lang) is van het gebied. Daarnaast ontleent hij zij naam aan een flink litteken bij zijn oor, waarschijnlijk een souvenir van een gevecht met een collega-croc. Van Gogh blijft met ons opzwemmen, op nauwelijks twee meter afstand van waar we zitten. Op een zeker moment zegt Chazzo dat de krokodil niet zo blij meer is, want hij begint letterlijk te snuiven. Wat is dat een machtig geluid om te horen zeg! We laten hem maar rustig voor ons uit zwemmen..
We willen wel de hele dag rondvaren, maar na een paar uurtjes is het toch echt klaar. We meren aan en bedanken Chazzo. We gaan eerst nog maar eens even wat ontbijten, want dat hadden we zo vroeg op de ochtend nog niet echt gedaan. Terwijl we dat doen betrekt de lucht meer en meer en begint het weer te storten. Deze bui is wat hardnekkiger en houdt wel een paar uur aan. We vinden het, na de vroege wekker, stiekem niet zo erg en doen dus rustig aan. Ik ga hier niet ontkennen dat er mogelijk een dutje is gedaan toen het zo hard regende. Klinkt namelijk best lekker op het dak van je tent, die druppels.
Na de bui rijden we naar het Warradjan Aboriginal Cultural Center. Dit is een prachtige plek waar de relatie van het natuurgebied met de aboriginals centraal staat. Er wordt uitgelegd hoe men hier al vele duizenden jaren leeft en het als hun plicht ziet om voor het gebied te zorgen. Zoals het gebied hen ook al die tijd voorziet in hun levensonderhoud.
Het gaat over praktische zaken, zoals jagen, vissen en leven. Maar ook over de mythes die hier zijn ontstaan en nog steeds worden geloofd. Veel plekken in het park zijn heilig en worden dus niet opengesteld voor publiek, of waren dat ooit wel maar inmiddels niet meer.
Na dit bezoek rijden we nog een poosje rond, pogen nog een stukje te wandelen maar lopen ons al snel vast op overstroomde paden. Wel zien we nog wilde paarden, brumbies, langs de kant van de weg. We gaan morgen doorrijden en het park via de zuidkant verlaten op weg naar Litchfield, dus wat we daar nog willen doen laten we voor morgen.
25 december
Vrolijk kerstfeest!! Wie had dat ooit gedacht, kerst in de jungle.. het voelt een beetje als kerst maar ook weer niet echt. Bing Crosby met zijn witte kerstdroom komt uit de speakers, terwijl het zweet van je rug gutst bij 33 graden, het blijft tegenstrijdig.
We hebben een plan voor vandaag. We gaan naar Litchfield rijden en daar ons kerstmaaltje barbecueën. We hadden ons goed voorbereid, want hier in Cooinda hebben we mooie steaks gekocht die we goed koel kunnen houden gedurende de rit. Ook de bijgerechten zijn ingeslagen. We kijken ernaar uit, want ondanks dat het zo anders dan normaal zal zijn, maken we er toch iets bijzonders van.
Dan blijkt maar weer eens dat je plannen kan maken zoveel je wilt, het lot bepaalt soms anders. Onze gloednieuwe auto heeft kuren. Eerst alleen een motorlampje, maar al snel begint de motor zelf ook te sputteren. We proberen het een stukje, maar het lijkt een serieus probleem dus rijden we terug naar Cooinda, want wegrijden van de bewoonde wereld lijkt ons een slecht plan.
We bellen met de pechhulpdienst, die in eerste instantie zeggen binnen het uur bij ons te zullen zijn. Dat valt niet tegen. Kort daarna blijkt dat we toch wat minder mazzel hebben. Er zijn geen pechhulpdiensten in de regio beschikbaar op kerstdag, maar alleen sleepdiensten. We proberen nog om het euvel te verhelpen en even lijkt dat ook te lukken, maar binnen een paar kilometer verliest de auto al het vermogen. We zijn al blij dat we opnieuw terug weten te komen naar Cooinda.
Vanaf dat moment is duidelijk dat we vandaag niet in Litchfield zullen komen. De auto is te onbetrouwbaar om 300 kilometer door de wildernis af te leggen. Als we dan stranden is het namelijk geen bergingsklus maar een reddingsoperatie, zo serieus nemen ze het gevaar van de jungle hier. We boeken een nacht bij, want de bergingsauto die ons terugbrengt naar Darwin komt morgenochtend. Dit zorgt ervoor dat we wel op tijd zullen zijn voor onze vlucht naar Sydney, maar onze totale plannen voor deze twee dagen kunnen overboord.. we balen als een stekker.
Met een extra nacht in Cooinda besluiten we om in de middag nog een keer de rivier op te gaan met de boot om wildlife te spotten. Je moet er ten slotte maar wat van maken en dat doen we dan dus maar. We hebben nogmaals een heerlijke middag op het water en de pech is even vergeten bij het zien van alle mooie natuur en machtige krokodillen.
Hoewel er in Cooinda minder goede zelfkook-faciliteiten zijn dan waar we in Litchfield zouden slapen wagen we het er toch op en koken ons eigen kerstdiner. Hoewel het prima lukt en erg lekker is, voelt het nog meer anders dan het al zou zijn geweest. We bellen wel even met alle familie in Europa en Dubai, dat maakt ook weer wat goed!
26 december
Onze ‘towtruck-driver’ heet Kenny en is een jonge kerel, die goedgehumeurd op ‘Boxing Day’ naar Cooinda komt gereden om ons en de auto op te halen. Ik kan er hele verhalen over gaan typen, maar meer dan een rit van 3,5 uur in de oncomfortabele cabine van een bergingsauto is hier niet over te vertellen. Het voelt een beetje alsof onze tijd in the Northern Territory hiermee als een nachtkaarsje uitgaat en eigenlijk is dat ook wel zo.
Terug bij het autoverhuurbedrijf krijgen we duizendmaal excuses van de manager. We blijken één van de vier auto’s te hebben die rond kerst kapot gegaan zijn met dezelfde problemen. Landelijk waren het er zelfs nog meer, allemaal gloednieuw en van hetzelfde type. De manager is druk bezig om alle auto’s terug te halen en aan de kant te zetten…
We hebben nog wat tijd om te overbruggen voor onze vlucht, dus maken nog een strandwandeling en eten een hapje in de haven van Darwin. Het is tijd voor het volgende hoofdstuk en onze nachtvlucht naar Sydney.
27 december
Met kleine oogjes vouwen we ons in de vroege ochtend uit de vliegtuigstoelen. Simone voelde zich al een dag of twee niet fijn, en deze rare nacht heeft daar niet bij geholpen. Hoge hartslag, oververmoeid, misselijk; het zit niet lekker. We besluiten om een dokter op te zoeken. Gelukkig hebben we bagage en onze huurauto voor deze dagen snel gefixt en zetten we koers naar een medical centre in de buurt.
Ze keren Simone voor de zekerheid in een paar uurtjes binnenstebuiten. Röntgenfoto, hartmeting, bloedonderzoeken en virustesten wijzen gelukkig niks geks uit. De dokter raadt haar aan goed uit te rusten en opnieuw aan de bel te trekken als het niet beter gaat. Gelukkig gaat het gedurende de tijd van de onderzoeken ook alweer wat beter.
Hiermee besluiten we dat we na deze figuurlijke hobbels alleen nog fysieke hobbels willen zien in de vorm van onze volgende bestemming; The Blue Mountains. We rijden naar Leura, een pittoresk bergdorp midden in het natuurgebied, waar adembenemende uitzichten en prachtige wandelingen onze komende dagen moeten gaan vullen.
Aangekomen bij onze cabin in de bossen zijn we gelijk helemaal zen. Na de hete en benauwde, vochtige dagen in de jungle en Darwin is het bergklimaat een verademing. We hebben een prachtig plekje aan een creek waar we ook zelf redelijk normaal kunnen koken. Op één pit dan wel, maar dat is een goede training voor wat we later nog gaan doen!
Nadat we zijn geïnstalleerd gaan we naar het bekendste uitkijkpunt van deze streek; Echo Point. Het is er druk, want er is wel redelijk wat toerisme in deze streek. Zeker in deze dagen tussen kerst en oud en nieuw, want ook voor inwoners van Sydney is dit een perfecte weekendbestemming op anderhalf uur rijden.
Dat het er druk is, is ook wel terecht. Het uitzicht over het dal is werkelijk fenomenaal, aangekleed met prachtige rotsformaties. Daarvan zijn de ‘Three Sisters’ de bekendste, drie naast elkaar gelegen puntrotsen, die volgens de legende drie in steen veranderde zussen zouden zijn. Wat ze nou hadden gedaan om zo’n wreed lot te verdienen is me alleen niet duidelijk geworden…
We lopen er een uurtje of wat rond en pikken de prachtige zonsondergang mee, voordat we naar onze cabin teruggaan. Morgen is het tijd voor meer Blue Mountains!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 178
[author] => Harald
[cityName] => Jabiru
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/247/680_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => have-a-holly-croccy-christmas
)
)
)
[reportsPaginator] => Zend_Paginator Object
(
[_cacheEnabled:protected] => 1
[_adapter:protected] => TravelLog\PaginatorAdapter Object
(
[_count:protected] => 60
[_array:protected] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111447
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-03-12
[photoRevision] => 0
[title] => De Apostelen, water & wijn
[message] => Blog Har 22 februari-28 februari
22 februari
We ontwaken na ons eerste nachtje in de Jucy-bus en dat valt ons zeker niet tegen! De maand die we hebben doorgebracht in de daktent zit nog vers in ons geheugen. Hoewel we daarop terugkijken met een goed gevoel omdat het zo heerlijk avontuurlijk was, hebben we wel gemerkt dat slaapcomfort er daar toch een beetje bij in schoot. Dit ombouwzithoekje slaapt echter niet verkeerd! Na een rustig ontbijtje en een korte wandeling om -tevergeefs- nog even naar een paar koala’s te zoeken stappen we in.
Als eerste rijden we een klein stukje terug over de Great Ocean Road. Er zijn namelijk rondom Lorne, een dorpje ten oosten van Kennett River, een paar mooie stopjes die we gisteren hebben overgeslagen. En heel eerlijk, die prachtige kustweg gedeeltelijk nog een keertje afrijden is ook geen straf. Zo komen we aan bij Erskine Falls, een van de prachtige watervallen die dit gebied rijk is. We wilden graag de wandeling maken naar de voet van de waterval maar dat zit er helaas niet in, zo blijkt bij aankomst. De afgelopen weken heeft dit gedeelte van het land te maken gehad met behoorlijke weersextremen. Hittegolven, hier en daar een bosbrand en ook nog behoorlijk stevige regenval. Hierom hadden wij ons reisschema al een beetje bijgestuurd en dit keer zorgt het ervoor dat het pad wat we wilden bewandelen, afgesloten is na een aardverschuiving. We bewonderen de watervallen dus maar van het kleine uitkijkplatform en gaan weer verder.
Ditmaal staat een natuurgebied bij een groot meer in het binnenland op het programma, maar ook hier moeten we afwijken van ons plan. De weg er naartoe bestaat uit een gravelweg met behoorlijk los grind. Waar we dit in WA moeiteloos deden met onze 4WD, vindt onze pakketbezorgersbus (zoals Simone hem gekscherend noemt) dit een minder goed plan. Als we harder dan 30 gaan begint hij te glijden over het grind. Was het nou een klein stukje geweest, dan hadden we daar nog over nagedacht, maar 40 kilometer vinden we een beetje teveel gevraagd. Helaas gaat ook hier dus een streep doorheen.
Zo zijn we toch al een flinke tijd onderweg, zonder dat we echt veel hebben gedaan. Daarom besluiten we naar een vlakbij gelegen uitkijkpunt boven op de rotsen te rijden. Daar kunnen we zeker weten terecht, ware het niet dat het weer ons nu ook nog eens begint tegen te werken. De hele ochtend is het al wat dreigend en valt er af en toe een spatje of zelfs een kleine bui. Al snel nadat we uitgestapt zijn gaan de hemelsluizen open en begint het echt goed te gieten. Simone wilde nog met haar drone de lucht in, maar daarvoor moet het in elk geval even droog worden. We besluiten dan maar even pauze in te lassen, lunch te maken en doden de tijd met een kaartspelletje.
Als Simone weer eens een rondje pesten van me heeft gewonnen, ik de kaarten schud en zij uit het raampje kijkt om te kijken of het al droger wordt, schiet ze ineens overeind. Ze draait haar grootste lens op haar camera en holt de deur uit. Alles wat ik nog te horen krijg is; Kookiebie!
We zijn natuurlijk al weken in Australië, en Simones favoriete lokale vogel is de Kookaburra. Er zijn een aantal soorten, maar de bekendste is de Laughing Kookaburra, door Sim liefkozend omgedoopt tot kookiebie. Het is echt een kleine herriemaker, met zijn gelach. En raadt eens wie zich verwant voelt aan een kleine herriemaker? Juist ja…
Alleen was het al die weken nog niet gelukt er eentje mooi op de foto te krijgen. We hebben ze ook een paar weken niet gezien, want in de hetere delen van WA komen ze niet of nauwelijks voor en op Tasmanië hielden ze zich vakkundig schuil, of wachtten ze -lachend- totdat Simone uit de buurt was, zoals in Yolla bij Kaye. Vandaag gaat het dus wel lukken, dit exemplaar heeft beschutting gezocht tegen de regen op een laaghangende tak en besluit gewillig voor model te spelen. Eindelijk heeft Simone de zo gewenste mooie foto’s van de herriemaker van Australië.
Inmiddels wordt het inderdaad wat droger en nemen nogmaals het pad naar het mooie uitzichtpunt, waar we prachtige foto’s maken van de route die zich onder ons uitvouwt. Ook de drone gaat weer eens even de lucht in en begeeft zich heel ver op de zee om te laten zien hoe de ruige kustlijn er vanaf die kant uitziet. We vermaken ons opperbest en hebben de valse start van deze dag echt omgedraaid voor ons gevoel.
Helaas zijn de weergoden het niet volledig met ons eens, want als we koers zetten naar Apollo Bay, waar we de nacht zullen doorbrengen, gaat de kraan nog een keertje open en gaat het echt langere tijd hozen. We vinden het jammer, maar aan de andere kant is dit de eerste echt serieuze regen die iets in het water laat vallen, geen slechte score voor twee maanden reizen. En het brengt ook nog eens iets moois, want de kustweg voor onze neus verandert van een prachtig meanderende weg tegen de rotsen, in een speelbal van de elementen. Wind, water en de bijbehorende sprays zorgen voor een stoer schouwspel, we vinden het stiekem best wel mooi om deze variant van de Great Ocean Road te zien.
In Apollo Bay besluiten we het koken maar even niet in onze eigen uitklapkeuken te doen, want dan regent het in mijn pastasaus. Gelukkig is er een gemeenschappelijke keuken. Het is wel de eerste ‘keuken’ waarvoor we, naast misschien een pannetje of snijplank, zelfs ons eigen kookstel moeten meebrengen… ‘keuken’ is teveel eer voor dit hok, maar het gerecht wat eruit komt smaakt er niet minder om. En het voordeel van onze bus ten opzichte van de 4WD in WA is dat we het binnen en dus droog kunnen opeten. Hopelijk hoeft dat deze week alleen niet te vaak.
23 februari
Als we deze ochtend wakker worden en ons gordijntje opzij schuiven worden we aangenaam verrast door een waterig zonnetje. De regen is verdreven en het warmt lekker op waardoor het vocht langzaam verdampt. Dat ziet er stukken beter dan hoe we in slaap vielen, dus is er geen tijd te verliezen en gaan we op pad. Als eerste staat er een korte maar leuke wandeling op het programma door het Maits Rest Rainforest. De Great Ocean Road is meer dan alleen een lange weg langs een stel rotsen, de nabijgelegen natuur is divers, ruig en prachtig en dat gaan we met eigen ogen zien.
Echter, voordat we daar aankomen moeten we nog even in de remmen bij een stuk bos met veel hoge eucalyptusbomen. En wie de koala een beetje kent snapt het dan al, dat is hun thuis. Overigens was het niet moeilijk ze deze keer te spotten, want anderen hadden dat al voor ons gedaan en waren gestopt. Er zit er eentje laag op een tak, en een andere wat meer verstopt hoog in de boom. Simone haalt haar grote lens nog maar eens uit de tas en geeft zich over aan haar waarschijnlijk favoriete bezigheid deze reis, het lokale wildlife op de foto zetten. Ik geniet ervan op afstand en klets wat met een dame wiens Ierse metgezel dezelfde hobby erop nahoudt. Partners met dezelfde hobby verbindt blijkbaar ook.
Als we uitgefotografeerd en gewandeld zijn rijden we door naar Cape Otway. Dit is het uiterste punt van deze kustlijn, ook wel de Shipwreck-coast genoemd, vanwege de vele schepen die hier vergingen. Reden temeer om een vuurtoren neer te zetten, welke het startsein was voor een heel complex aan gebouwen voor de vuurtorenwachters en hun gezinnen.
We krijgen korting op de toegangsprijs omdat de vuurtoren zelf momenteel is afgesloten voor onderhoud. Er zijn gelukkig nog andere mooie plekken om van het uitzicht te genieten, dus dat doen we dan ook graag en lopen rond op het complex. Het uitzicht op de zee is inderdaad prachtig, de zee is ruig en beukt op de rotsen met volle kracht. Op dit punt gaat de Bass Strait, die tussen Tasmanië en het vasteland ligt over in de Zuidelijke Oceaan. Inderdaad, die ene zee waar ik zo zeeziek werd in Bremer Bay. Hij doet zijn ruige reputatie wederom eer aan.
Het is tijd om verder te gaan naar het tweede deel van de route. De kustweg is namelijk grofweg in tweeën te delen. Het eerste deel met de prachtige kustweg en surfstranden ligt achter ons en we gaan via een deel binnenland naar de andere kant van de kustlijn, waar diverse beroemde rotsformaties van zandsteen staan. Omdat dit voorlopig het laatste stuk van de route is aan zee rijden we nog een klein eindje terug om nog een paar mooie dronefoto’s en -video’s te maken, want hier kan het tenminste nog. Daarna gaan we onderweg naar Port Campbell, zo’n twee uur rijden verderop.
Tegen het einde van deze rit gaan we weer richting de kust en krijgen de zee weer in zicht. Daar valt gelijk op dat we een stukje hoger rijden dan eerder op de Great Ocean Road. Verder zie je dat er hoge golven op de kustlijn uiteenspatten. De verleiding is groot om af te remmen en al te gaan kijken, maar we willen eerst even inchecken op de camping, snel een hapje eten koken en daarna pas hier naartoe. Want met zonsondergang is het het allermooist, weet Simone.
De twaalf apostelen, zo heten deze grillige zandsteenrotsen die in de oceaan vlakbij elkaar staan en al sinds jaar en dag vele bezoekers trekken vanwege de prachtige uitzichten over de oceaan. Ik wil direct een misverstand uit de weg helpen, want ondanks de naam zijn het er geen twaalf. Nooit geweest ook. Er staan op dit moment acht rotsen overeind van de originele negen. Hoewel, origineel… wie weet hoe veel of weinig er zijn geweest, sinds de miljoenen jaren dat ze zijn gevormd en hier staan. Zo ver terug gaan de geschiedenisboeken hier niet en de aboriginals hebben het niet op een rotstekening gezet. In elk geval, degene die de naam apostelen bedacht had of de Bijbel niet goed gelezen, of tellen was niet z’n sterkste kant.
We lopen - samen met echt wel flink veel anderen, dat moet gezegd - het pad af naar de uitzichtpunten en het is nog altijd zo machtig mooi als Simone het zich herinnert. Dit is dan ook een van haar hoofdredenen om deze trip nog eens te maken. In de woeste zuidelijke oceaan staan de enorme rotspilaren weerstand te bieden aan de elementen die hier al miljoenen jaren op ze inbeuken. Soms breekt er wat af of stort er zelfs wat in, en deze enorme units gaan ook vast een keer helemaal verdwijnen. Maar nu staan ze er en maken het uitzicht tot een van de mooiste aan de Australische kustlijn. De ondergaande zon die de formaties allerlei tinten goudgeel kleurt, doet de rest. Dit is echt een hoogtepunt van de reis en een prachtige afsluiter van deze dag.
24 februari
We hebben vandaag de wekker vroeg gezet, heel vroeg. We willen namelijk op dezelfde plek als waar we gisteren de zonsondergang bekeken vanochtend ook de zonsopkomst zien. Dus gaan we snel op pad want dat schouwspel begint al voor zevenen.
Als we het pad naar de apostelen oplopen merken we opnieuw dat we niet de enige zijn die dit plan hebben opgevat, maar er zijn wel veel minder mensen dan gisteravond. We zoeken een mooi plekje op en laten de drone opstijgen om een rondje over de oceaan te vliegen. Terwijl de zon het eerste licht op de rotsen werpt en de golven zo mogelijk nog net iets wilder zijn dan de dag ervoor, genieten wij van het prachtige uitzicht wat Moeder Natuur ons voorschotelt. Net als de zonsondergang een dag eerder zorgt het licht ervoor dat we elke minuut een ander beeld te zien krijgen, echt genieten dus.
Als we terug zijn bij onze bus maken we eerst een klein ontbijtje en kopje thee, voordat we verdergaan naar Gibson steps. Hier is in de rotswand een trap (de naam is wel een giveaway) uitgehouwen, zodat we op het strand uitkomen. Hier wordt aangeraden alleen bij laagtij te wandelen, omdat delen van het strand afgesloten raken door opkomend water en je dan gered moet worden door de kustwacht. Wij kunnen gelukkig probleemloos een stuk langs en door de golven wandelen.
Simone heeft de Great Ocean Road natuurlijk al eens bezocht, en met name dit gedeelte heeft veel indruk gemaakt met al z’n woeste rotsformaties langs de kust en in zee. Zo roept ze met enige regelmaat ineens uit “Oh dit weet ik ineens weer!” En dan volgt er weer een leuke anekdote. Ook bepaalde foto’s maken we na, omdat ze te grappig of mooi zijn om niet nogmaals vast te leggen. De resultaten hebben hier en daar Instagram al bereikt.
Na het beklimmen van de trap nemen we de route nog iets verder westwaarts en stoppen een paar keer, daar waar nog veel meer aparte en mooie rotsen in en rond de zee staan. Ze hebben allerlei bijzondere namen gekregen, zoals The Grotto, Razorblade en London Bridge, uiteraard allemaal gerelateerd aan de vorm. Eén van de ingestorte apostelen kreeg zelfs postuum de naam Judas, de gevallene…
Uiteindelijk komen we zo’n beetje bij het einde van de Great Ocean Road en besluiten we dat het tijd is voor het volgende hoofdstuk. De dagen achter ons waren heel bijzonder. De terugkomst naar een heel speciaal stukje van Simone’s eerste trip in Australië en alle leuke herinneringen die daarbij komen, en voor mijzelf het uit de eerste hand zien waar ik al zolang over hoor.
Het volgende hoofdstuk is een natuurgebied een uurtje of twee noordwaarts, The Grampians, waar we ons een dagje of twee willen vermaken. We boeken een campingplek in het national park, net zoals we eerder in WA deden gaan we ‘off-grid’, de enige faciliteit hier is een toilet, modelletje gat-in-de-grond.
De rit hier naartoe is weinig spectaculair, maar de kampeerplek is dat des te meer. Op een prachtige plek in het bos met niets dan bomen, hopelijk wat wildlife, een paar andere kampeerders en heel veel vogels. Al voordat ik kan beginnen met eten koken vliegt er een kookaburra rond die Simone’s aandacht vraagt en krijgt. Als er tijdens het koken eentje op onze kampeerplek op het hek gaat zitten is het natuurlijk helemaal feest. Sim leeft zich helemaal uit met haar camera en de rest van de avond blijven ze om ons heen vliegen, lachend van pret.
25 februari
Met het gekwetter van de vogels worden we heerlijk wakker in The Grampians. In de ochtend doen we rustig aan, want we hebben de afgelopen dagen al genoeg gehaast. Op ons programma staat de mooiste wandeling die omhoog gaat op een berg van dit natuurgebied; de Pinnacle trail. Er is ook een erg bekende waterval hier in de buurt, de Mackenzie Falls, maar het pad daar naartoe is momenteel afgesloten voor onderhoud, dus die kan van ons lijstje af.
Na het opstarten en rustig ontbijt gaan we op pad. De wandeling voert ons door het regenwoud langzaam naar boven. Het is hier en daar wel even flink steil, maar niet al te veel. Als we een uurtje gewandeld hebben komen we bij een leuk deel; de Silent Street. Hier loopt het pad voor een goede halve kilometer tussen twee rotswanden door met soms minder dan een meter tussenruimte. Je moet af en toe zijwaarts door de kloof, terwijl de wanden meters boven je uit torenen. Het doet ons een beetje denken aan IJsland, waar je door een kloof tussen twee rotswanden door kunt lopen (of zelfs snorkelen), die beiden de uiteinden zijn van een tektonische plaat.
Niet lang daarna komen we op de top van de berg aan, waar we getrakteerd worden op forse windvlagen en mooie uitzichten. We eten hier onze lunch. Dat doen we vaker op dit soort dagen, een flinke hike en op het mooiste of leukste punt halverwege een pauze nemen voor de lunch. Simone beleeft hier weer eens een ‘oh ja’-momentje; ze blijkt ook deze berg 16 jaar eerder al eens beklommen te hebben.
Als we afdalen naar beneden, doen we dat lekker op ons gemak. We hebben geen haast en gaan via een zijroute terug, die ons door de zogenaamde Grand Canyon leidt. Dat is al de tweede Grand Canyon deze reis, na die in de Blue Mountains. En dat terwijl we de ‘echte’ beiden nog niet hebben bezocht…
Sim heeft de smaak te pakken en het laatste stukje is hier en daar springen over wat stenen. Als we in de laatste meters zitten, gaat dat even mis en ze belandt hard op haar knie met een stevige schaafwond als gevolg. We hobbelen snel naar onze bus en maken de wond goed schoon en doen er een flinke pleister op. Helaas voor Simone gaat de wond behoorlijk ontsteken en zie ik haar de komende dagen met pleisters, zalfjes en gaasjes in de weer: niet leuk!
Terug in de auto besluiten we nog wat van de rest van de bergketen te bekijken. Er zijn wat mooie uitzichtpunten over de vallei dus daar rijden we naartoe. Het eerste uitzicht valt ons wat tegen, we zagen het op de top van onze wandeling mooier. We zoeken nog even verder en willen het nog wel een keer elders proberen. Maar als ik een navigatiefoutje maak en ons een grindbergpad op stuur wat nergens naartoe leidt, geven we het op en rijden lekker terug naar de kampeerplek.
We maken het onszelf makkelijk en halen eten in het dorpje in de buurt. Het opeten doen we dan wel op ons eigen plekje, opnieuw tussen de kwetterende kookaburras. Even na het eten komen er zelfs nog een kangoeroemoeder en haar jong voorbij. Dit is nou een kampeerplekje naar ons hart!
26 februari
Vandaag hebben we een reisdag voor de boeg. Eerst gaan we nog aan de noordkant van de Grampians naar een paar heel oude rotstekeningen kijken, maar dat zouden geen lange stops moeten worden. We gaan namelijk in de richting van Adelaide rijden, om precies te zijn de Barossa Valley. Maar eerst de rotstekeningen dus.
We gaan op pad, net wat later dan we planden, maar dat mag geen ramp zijn. De rotstekeningen liggen op zo’n drie kwartier rijden, dat wordt even wat meer. Als eerste remmen we abrupt af, als we denken een wedge-tailed eagle te zien. Een wigstaartarend in het Nederlands. Inderdaad een vogel met een karakteristieke staart en het is met afstand de grootste vogel die Australië rijk is. We hadden er al eerder eens naar uitgekeken, maar nu kwam er eentje vrij snel en laag over. Helaas was hij al weg voor we de auto uit waren. Toeval wil dat we stilstaan bij een grappige landmark, een enorm standbeeld in de vorm van een koala met zelfs een winkeltje erin.
We nemen binnen even een kijkje en kopen een souveniertje. De eigenaar van het winkeltje vertelt desgevraagd wel dat het standbeeld zo ongeveer de enige koala is die hij zag in vele jaren, veel komen ze hier in elk geval niet voor. We gaan maar weer verder naar ons doel, maar krijgen nog een nieuwe, ditmaal onaangename verrassing. De laatste kilometers van onze route gaan opnieuw over een grindpad! We besluiten het erop te wagen, want we zijn al zo dichtbij. Bijna stapvoets gaan we over het weggetje, want zodra Simone ook maar denkt aan extra gas geven begint de bus te slingeren. Langzaam is dus maar het devies.
We komen er, en maken een leuke wandeling naar de grot met rotstekeningen. Grappig genoeg loopt Simone instinctief de goede kant, als even niet duidelijk is waar we heen moeten. Even later blijkt, als we een foto van eerder erbij pakken, ze deze rotstekeningen al eens te hebben gezien. De wandeling kon ze zich dan weer niet herinneren, maar wel waar ze heen moest… een mensenbrein doet soms gekke dingen! De handafdrukken en tekeningen zijn wederom bijzonder om te zien, sommige zelfs nog ouder dan we zagen in Kakadu, aan het begin van onze reis.
We maken nog een stopje bij een andere rockart-site en gaan (langzaam en hobbel de hobbel) verder onderweg. Als we de verharde weg bereiken is het schandalig veel later dan zou moeten, want we moeten nog bijna 6 uur rijden. Dit was absoluut niet het plan. Zo zie je maar, soms zit het tegen, maken we een onhandige keuze en loopt de tijd bij ons weg. Ook dat heb je soms met reizen, dus we gaan maar gauw, want we zullen de afstand toch moeten overbruggen. Er is één voordeel; we krijgen een uurtje cadeau als we de grens tussen Victoria en South Australia oversteken want we wisselen weer eens van tijdzone. Maar zelfs dat uurtje redt onze reis niet, want we moeten ten slotte ook nog eten. Dat doen we in een onooglijk dorpje langs de highway waar we toch verrassend lekker dineren. Zo zie je maar, er is altijd ergens een meevaller te vinden. Vermoeid, maar blij dat we er zijn, parkeren we even na tienen de bus in Nuriootpa.
27 februari
Ik sta op met een flauw beeld in mijn hoofd; Martien Meiland die “Wijnen, wijnen, wijnen” zingt. Dat heeft een reden, want de Barossa Valley waar we nu zijn staat bekend om de druiventeelt en sommige van de beste Australische wijnen komen uit deze streek. Er zijn tientallen wijnhuizen gevestigd. Van groot en bekend, zoals Jacobs Creek, tot kleine familiebedrijven. De reden waarom chateau Meiland door mijn hoofd spookt is natuurlijk dat wij een bezoekje gaan brengen aan een paar van deze huizen en dan moet er uiteraard wel geproefd worden!
We zorgen dus voor een goede bodem en ontbijten in het dorpje waar we ook op de camping staan. De heerlijke Australische ontbijtjes en koffie kunnen ons sowieso altijd wel bekoren deze reis. Hoe klein het dorpje ook is, een goede kop koffie en brekkie is absolute minimumstandaard. Wij worden er in elk geval altijd vrolijk van. Als we ons ontbijtje op hebben, lopen we nog even bij de apotheek naar binnen, want met Simone’s schaafwond gaan we wat harder dan verwacht door gaas en pleisters heen.
Een vriendelijke dame wijst ons de juiste producten,vraagt waar we het voor nodig hebben en we vertellen over de schaafwond die wat ontstoken is. Ze vraagt ons even te wachten en als ze twee minuten later terugkomt zegt ze dat haar collega een antibioticakuur aanbeveelt, ze zou de pillen wel vast pakken. Dit slaat Simone maar af, maar we zijn verbaasd dat dit wordt aangeboden zonder dat iemand ook maar gezien heeft hoe de ontsteking eruit ziet. Dat de zorg in Amerika op die manier snel ontstekingsremmers uitdeelt als Haribosnoepjes wisten we, maar dat de Australiërs daaraan meedoen is ons nieuw. Wij vinden het wat overdreven en maken de wond maar gewoon twee keer per dag goed schoon.
Met ons bodempje hebben we wel zin in een lekkere wijnproeverij, dus sturen we de bus naar Jacobs Creek. Zoals gezegd is dat een van de grootste en bekendste wijnhuizen in deze regio. Hun wijn wordt over de hele wereld verkocht en staat ook bij ons in Nederland bij de slijterijen in de schappen en op de kaart in restaurants. We proeven een selectie van diverse wijnen, mousserende wijnen, tawny’s en muscats. Die laatste twee zullen niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar zijn eigenlijk ports en sherry’s. Deze namen zijn echter beschermd en mogen alleen door Portugese en Spaanse producten gedragen worden. Het proces om ze te maken is hier wel zo’n beetje hetzelfde, alleen dus met een andere naam.
We proeven uit niet minder dan tien verschillende flessen hier. Het zijn allemaal fantastische dranken, dus we kunnen moeilijk kiezen welke we mee willen nemen. Niet te veel in elk geval, want het moet allemaal meegesjouwd worden. Uiteindelijk kiezen we voor een héél bijzondere tawny en een fles rosé. De eerste is voor thuis, de tweede om de komende dagen uit te snoepen. Na de proeverij, de bodempjes maken ons gelukkig niet wankel op de benen, lopen we nog een rondje over het landgoed en maken mooie foto’s tussen de wijnranken.
Als we weer in de bus stappen besluiten we nog een rondje te rijden door de vallei. Een deel reden we gisteren al door het donker, dus is misschien leuk om nog even bij daglicht te zien. Zo cruisen we een uurtje of twee door het gebied en nemen uiteindelijk als laatste de afslag naar Seppeltsfield Road. Dat is wel de kers op de taart, want het blijken de mooiste kilometers heuvelachtig landschap die hier te vinden zijn. Bijzonder is dat langs de weg zelfs rijen met enorm hoge palmbomen staan, met daar weer naast de eindeloze meters en meters aan druivenranken. Het lijkt de Bordeaux of Bourgogne wel. Voor Simone de uitgelezen mogelijkheid om nog even de drone uit de tas te halen. Onze wit/groen/paarse bus doet het schijnbaar best leuk op beeld in deze omgeving.
De dag zit er alweer bijna op, dus we zoeken een plekje om te eten. Even worden we in verleiding gebracht; we stappen binnen bij een restaurant in de wijnvelden waar je zo ongeveer letterlijk tussen de druivenstruiken kunt dineren. De maitre checkt even bij de chef en jawel, ze hebben nog wel plek. We zijn alleen totaal niet voorbereid en gekleed op uit eten op stand, want dat blijkt het toch wel te zijn. We gingen voor een snel hapje, en dat is dit vijfgangen-diner met bijpassend wijnarrangement geenszins. Hoewel we heel erg houden van een ervaring als deze, slaan we toch over. Dit is iets te gek om zomaar even te doen. Als we het parkeerterrein afrijden met onze pakketbezorgersbus zien we dat we ook daarin wat uit de toon vallen tussen meerdere Ferrari’s en andere luxe auto’s. De pizza van de lokale bar een paar kilometer verderop smaakt ons uiteindelijk net zo lekker.
28 februari
De laatste dag met ons felgekleurde monster! We rijden straks naar Adelaide, een uurtje van hier, en gaan onze bus inleveren. We pakken in, maken de balans op en komen tot de conclusie dat zo’n soort voertuig ons best beviel, maar dat we wel graag een upgrade zouden willen in faciliteiten en opbergruimte. Ook het feit dat ons bed en bankstel één zijn (en je dus altijd moet ombouwen) is ons niet enorm goed bevallen en zouden we graag anders willen. We moeten nog een voertuig vinden voor een week of vier aan de oostkust, dus deze ervaring is zeer welkom zodat we weten wat we nodig hebben, graag zouden willen en zeker weten niet zouden willen.
We zijn nog niet helemaal klaar in de wijnstreek, want naast het grote en bekende wijnhuis van gisteren willen we ook graag een kleinere locatie bezoeken, liefst een familiebedrijfje. Ons oog is daarvoor gevallen op Liebichwein, een wijnhuis dat zich helemaal concentreert op fortifieds, wat dan weer een verzamelnaam is voor tawny’s en muscats, de afgeleiden van port en sherry. Volgen we het nog?
We rijden er naartoe door de regenbuien. Waar het de afgelopen dagen steeds beter weer is geworden, met een stralende dag gisteren als hoogtepunt, is een omslag aanstaande. Er worden voor deze regio -en dus ook Adelaide- weeralarmen afgegeven die voorspellen dat er een storm aanstaande is die zijn weerga niet kent. ‘Rainfall of a decade’ luidt de alarmerende waarschuwing, met name voor morgen. We zijn benieuwd.
Aangekomen bij de Cellar Door, zo noemen ze een wijnhuis waar je kunt proeven, van Liebichwein moeten we even zoeken, want de ingang zit wat verborgen aan de achterkant van het pand en het lijkt meer op een loods dan een wijnhuis. Eenmaal binnen is er geen twijfel, allemaal wijnvaten, van enorm tot klein en een enorme collectie prachtige flessen achter een stijlvolle bar. Daar staat de vrouw van de wijnmaker die ons allerlei lekkers voorschotelt. Ik neem minislokjes, want de rit naar Adelaide is niet lang, maar wel door de heuvels en een drukke stad.
Het gezicht van de dame klaart op als ze hoort dat we uit Nederland komen. Ze vertelt dat er slechts een Europese slijter is die hun producten verkoopt en die staat in Venlo. Een jaar eerder zijn ze er zelfs nog op bezoek geweest. Als we klaar zijn met proeven kunnen we het niet laten. We nemen nog wat mee en besluiten een nieuw pakketje naar Nederland te sturen. Nu maar hopen dat de postbode niet alles opdrinkt…
Nu is het dan echt tijd voor de laatste kilometers. We rijden naar Adelaide en droppen de bagage alvast in het hotel wat we vooruit boekten.
Na een laatste check of echt alles uit de bus is, rijden we naar het depot en leveren hem in. Terug in ons hotel rusten we even uit en lopen daarna een rondje door het centrum van de stad, maar houden het snel voor gezien. We zijn moe van een mooie, maar intensieve week kamperen, dus eten lekker bij de Koreaan om de hoek en houden het vroeg voor gezien. De voorspelde regen viel hier nog mee vandaag, we gaan maar eens kijken wat morgen gaat brengen. Zouden we Adelaide nog een beetje normaal kunnen gaan bekijken, of hebben we paraplu’s en regenjassen hard nodig?
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 24
[author] => Harald
[cityName] => Port Campbell
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/253/594_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => de-apostelen-water-wijn
)
[1] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111383
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-03-04
[photoRevision] => 0
[title] => Geen platypus, wel kaasjes en opnieuw autopech
[message] => Blog Sim 15 februari - 21 februari
15 februari
We hebben al flink wat watervallen gezien op verschillende plekken van de wereld en toch is het altijd weer verrassend wat je gaat aantreffen. Russell Falls is de meest gefotografeerde waterval van Tasmanië. Wellicht omdat hij vrij spectaculair is (met drie verschillende niveaus) maar het zal ook geen kwaad kunnen dat Mount Field vanaf Hobart ongeveer een uur rijden is en de waterval met een kleine wandeling te bezoeken is. Desalniettemin vergapen we ons aan het uitzicht, het is prachtig en indrukwekkend. De wandeling er naartoe ook. Grappig genoeg is het exact dezelfde wandeling die we de avond ervoor aflegden, maar in het licht ziet alles er toch anders uit. En vooruit, we lopen ook een stuk sneller nu we niet in het pikkedonker stapje voor stapje richting de waterval moeten schuifelen.
We gaan niet alleen naar de Russell Falls, maar doen de uitgebreide wandeling, drie watervallen en de Tall Tree Walk. De andere watervallen komen wat ons betreft niet boven de schoonheid van Russell Falls uit, maar de bomen doen dat vrij letterlijk wel. Tijdens een wandeling door het stuk bos met woudreuzen krijg je vanzelf nekpijn van het naar boven kijken: Het gaat om de Swamp gum (Eucalyptus regnans), een boomsoort die 70 tot zo’n 110 meter hoog kan worden. Al is de langst levende boom die hier gemeten is zo’n honderd meter.
Na een paar uur wandelen komen we terug bij het visitor centre om snel nog wat te lunchen. Maar nog voor we kunnen bestellen worden we gewezen op een echidna, een mierenegel. Dit schatje is totaal niet verlegen, dus ik kan naar hartelust foto’s maken. De echidna is een van de twee zoogdieren die eieren leggen. De andere is de platypus, die hebben we ook nog gezocht, maar helaas opnieuw niet gevonden.
Hierna is het toch echt tijd om verder te gaan, we rijden een paar uur richting Queenstown, veel westelijker gelegen. Het is een oud mijnstadje en hoewel het qua grootte niet zo indrukwekkend is, is de weg er naartoe dat des te meer. Hij staat bekend als ’99 Bends’ vanwege de vele bochten. Het zijn er naar verluidt niet echt 99, al hebben we ze niet geteld, maar het is een van de hoogtepunten voor roadtrips door Tasmanië en wie houdt van de ‘scenic route’ zal deze zeker kunnen waarderen!
We slapen in een motel dat ik met de beste wil van de wereld niet meer credits kan geven dan basic en middelmatig. Het eten in een nabijgelegen hotel valt zo tegen, dat ik een flink deel laat staan. We duiken dan maar bijtijds ons mandje in.
16 februari
We hadden niet echt een plan voor activiteiten in Queenstown, behalve een mogelijke optie: er vertrekt hier een stoomtrein die je door het regenwoud rijdt. Een van de stops is een waterval en zowel de rit er naartoe als de wandeling bij de waterval zouden erg mooi moeten zijn. Maar helaas, ook hier stelt Queenstown weer teleur: alleen de meest basic treinrit wordt uitgevoerd en als we de recensies online moeten geloven is het erg duur betaald voor een ritje door het woud. Dat kunnen we met de auto en wandelingen ook zien. Dus laten we het maar voor wat het is.
We maken nog wel wat foto’s bij het treinstation en rijden naar een uitkijkpunt vanwaar je de oude mijnsites ziet. Queenstown is een echte mijnstad. In 1883 werd daarmee gestart en vanaf dit uitkijkpunt zie je wat dat met het landschap heeft gedaan. Er is een enorme krater geslagen, waar nu water in staat en ook in het gebergte zie je dat er stukken zijn weggeblazen om waardevolle metalen naar boven te halen. De kopermijn is inmiddels niet meer actief, maar in de buurt wordt nog altijd gezocht naar goud. Als je wilt, kun je deze actieve mijn in, maar ik voel me niet lekker en we moeten nog een heel lang stuk rijden, dus we besluiten het voor gezien te houden bij Queenstown, het was niet helemaal aan ons besteed…
Onze volgende bestemming is Yolla en als je daar nog nooit van gehoord hebt, geneer je langzaam: er wonen 286 mensen en dan ook nogal verspreid, want ze zitten hier niet net als bij ons in flatjes bovenop elkaar gepropt. Om Yolla te bereiken moeten we nog eens ruim twee uur rijden. We maken een korte stop bij een van de meren en de rest van de tijd brengen we zingend door, terwijl we ons steeds weer vergapen aan de prachtige vergezichten.
Yolla heeft dus weinig inwoners en er staan flink wat gebouwen leeg. Verschillende kerken staan te koop, de General Store/tankstation is niet meer operationeel en ook bij de Yolla Tavern staat een te koop-bord voor de deur. We vermoeden zelfs dat het hier ook gesloten is, maar het blijkt dat we achterom moeten. Binnen zitten twee stamgasten en een superlieve gastvrouw. Ze maakt de heerlijkste pizza voor ons, het enige dat ze hier serveren, met zelfgemaakt deeg, saus, alles. Het is heerlijk.
En daarna wordt het pas echt leuk: we rijden Yolla uit, slaan een weg in die steeds meer gravel bevat naarmate we verder komen. We rijden een hek door, naar beneden het pad af, tussen de varens door, voorbij een beekje en komen dan opnieuw bij een hek, met een stuk weiland met een geit. Even verderop staat gastvrouw Kaye en haar ‘Tin Shed’ is waar we zullen verblijven. Nu denken jullie vast dat het enorm afzien is hier, zo afgelegen, maar niets is minder waar. We komen terecht in het tiny house van onze dromen: luxe ingericht, met comfortabel bed, eigen douche, zithoekje om te lezen, open haard en zelfs een bad in de tuin dat verwarmd wordt door houtblokken. Ik doop het liefdevol om tot ons ‘knalpotje’, want het ding maakt een enorm kabaal, maar lekker warm is het wel! Kaye heeft de in verval geraakte boerderij een opknapbeurt gegeven en heeft er wat accommodatie bij gebouwd. Ze leeft volledig off the grid met haar vier honden, kippen, geiten en ga zo maar door. Er zitten zelfs kookaburra’s in de tuin en ze belooft me dat ik die zeker nog ga zien.
Maar eerst gaan we opnieuw op zoek naar de platypus. Een dorp verderop (ongeveer drie kwartier rijden) zit een natuurgebied dat bekendstaat als een van de beste plekken om platypus te spotten. Er is zelfs een hele platypuswandeling! Dus hijsen we ons uit het knalpotje en gaan die kant op zo rond de zonsondergang, dan zou de kans het grootst moeten zijn om platypus te zien. Maar lang verhaal kort: we rijden uiteindelijk in het donker naar huis zonder het vogelbekdier te spotten. We hebben alleen een paar wallaby’s gezien, ook heel schattig, maar niet waar we voor kwamen.
17 februari
Echt uitrusten is er niet meer bij op dit punt van ons Tasmanië-avontuur, want het is de laatste dag dat we onze auto nog hebben en een van de highlights van Tasmanië staat op het programma: een bezoek aan Cradle Mountain. Het is misschien wel een van de bekendste bergen van Tasmanië en een echte toeristische trekpleister. Het gebergte heeft spitse punten en een groot meer ervoor. Er liggen verschillende wandelpaden, die je tussen de varens, bomen en bloemen door laten lopen, terwijl je van verschillende kanten uitzicht hebt op de beroemde berg.
Bijna 16 jaar geleden liep ik hier ook al en het was toen ook al prachtig. Wat sindsdien wel veranderd is, is hoe je bij de berg komt. Toen kon je nog met de auto het National Park in en zelf rijden. Technisch gezien kun je dat nu ook nog een stuk doen, maar daarna moet je uren in het park blijven, want er rijden inmiddels bussen die de grootste hoop toeristen vervoeren. Het was hier op een gegeven moment zo druk, op hele smalle wegen, dat ze besloten dat het beter was als er voornamelijk bussen zouden rijden, in plaats van toeristen die geen idee hebben wat ze doen. Enig nadeel is dat er blijkbaar wegwerkzaamheden zijn gepland, dus moesten we niet alleen vroeg op, maar we moeten ook weer zorgen dat we bijtijds het park uit gaan, want als je niet op tijd bij de bus staat, moet je ruim twee uur teruglopen naar de parkeerplaats.
Van al dat gedoe met het vervoer trekken we ons weinig aan, we vertrekken bijtijds en maken een grote wandeling rondom het meer en met uitzicht op Cradle Mountain. Het is een heerlijke dag. Er was wat regen voorspeld, maar dat blijft in elk geval tijdens onze wandeling uit, dus lopen we deels in de schaduw, deels in de zon en genieten van de uitzichten.
Wanneer we de hoek om lopen, sta ik bijna op iets op het voetpad. Ik kijk nog eens goed en doe dan snel een stap naar achter, terwijl het beest vlakbij mijn voeten snel wegschiet. Het blijkt een copperhead-slang te zijn, een van de drie slangensoorten die op het eiland voorkomen en ja, hij is giftig. Op dagen dat de zon schijnt, warmen ze zich op op de wandelpaden. Er staan wel overal waarschuwingsbordjes, maar de kans dat je een slang ziet, zeker op zo’n druk pad, is vaak best klein. Toch goed om op te blijven letten waar je je voeten neerzet.
De bus terug blijkt inderdaad een grote uitdaging. We zijn er ruim op tijd en gelukkig zijn er extra bussen ingezet, maar uitstappen op een van de tussenstops is er voor ons niet meer bij. Jammer, want er is hier een mooi wandelpad waar je wombats kunt spotten, maar we moeten kiezen: of de wombats en twee uur teruglopen (na al een paar uur wandelen), of in de volle bus mee terug naar de parkeerplaats. We kiezen voor het laatste. Grappig genoeg zien we nog wel een wombat, want de bus moet ineens in de ankers voor een pluizig vriendje dat besluit op het allerdrukste punt de weg over te steken. En waarom ook eigenlijk niet, voor alle bussengekte, liepen zij hier per slot van rekening al rond.
In het café bij de parkeerplaats heeft de gekte ook toegeslagen. We hebben nog niet geluncht en terwijl we in de rij staan zien we voor onze ogen steeds meer eten verdwijnen. Maar de mensen achter ons in de rij hebben het nog slechter: wij bestellen de laatste twee hartige gerechten, daarmee is het café zo goed als uitverkocht en de mensen achter ons lopen gefrustreerd de rij uit.
Net op het moment dat we het park uit rijden, zien we een auto langs de weg staan. Het is in Australië goed gebruik om even af te remmen en te vragen of mensen hulp nodig hebben. Niet dat wij nou zulke techneuten zijn, maar het kan fijn zijn om niet hulpeloos alleen langs de weg te staan. In dit geval zijn het twee Australiërs die gestopt zijn naast een echidna. Wij zetten onze auto pal achter het kleine mierenegeltje, want van alle consternatie is hij in de freeze geschoten en zit stil op de weg. We proberen hem met lieve woorden tot bewegen te brengen, geven voorzichtig een klein zetje en leiden het verkeer eromheen. We vragen zelfs of iemand wil toeteren, maar dat laat het kleintje alleen maar schrikken. Pas als we weer afstand nemen en al het verkeer stilstaat, loopt hij naar de kant van de weg en vervolgen we opgelucht de weg naar huis.
De afgelopen week zijn we namelijk bizar veel roadkill tegengekomen. Sowieso wordt er hier veel aangereden, want er is nou eenmaal heel veel natuur en veel wildlife, maar op Tasmanië is het echt excessief. Op verschillende plekken hebben we er al gesprekken over gehad, want het valt ook andere mensen op. Langs de weg staan borden met het verzoek 65 te rijden, maar zeker niet iedereen houdt zich daaraan. Wij rijden standaard 60-70 zodra het begint te schemeren, maar de limiet is vaak 100 en zo’n kleine mierenegel, overstekende wombat, wallaby of zelfs een Tassie devil is dan snel over het hoofd gezien. Om over de kleine possums nog maar te zwijgen. Je zou zeggen dat er een oplossing te bedenken moet zijn voor dit probleem, maar dit lijkt nog niet gevonden, dus is voorzichtigheid en dierenliefde voor ons het devies waar we maar kunnen.
Terug bij de Tin Shed kletsen we nog wat met Kaye. Ze vertelt ons dat precies toen wij het erf afreden de avond ervoor, twee kookaburra’s voor ons huisje gingen zitten en lachen. Alsof ze wisten dat ik ze graag had willen zien. Ik baal een beetje: geen kookaburra’s en geen platypus was niet waar ik op hoopte, maar goed, je kunt de natuur niet dwingen. Dat blijkt ook wel als de voorspelde storm overwaait en gewoon een flinke regenbui (of buien) blijkt te zijn. Met hoe droog het hier de afgelopen tijd is geweest, zijn de Tasmanen blij met elke druppel die valt.
18 februari
We brengen de auto terug naar Launceston. We hadden hem eigenlijk nog met een dagje willen verlengen, maar volgens de verhuurmaatschappij kon dat niet, ze hebben hem echt vandaag weer nodig voor de verhuur. En hier is iets opvallend te merken aan de Australiërs: ze zijn over het algemeen heel laid back, chill, relaxed, maar op dit soort momenten totaal niet. Aan de telefoon werd al heel gestresst gedaan en ook bij het inleveren krijgen we te horen dat het fijn is dat we er zijn, want nu kan de auto snel door de wasstraat want de volgende persoon staat al klaar, etcetera. Het klinkt als een gevalletje slechte planning, dus wij maken ons er maar niet druk om, dat doen zij al genoeg voor ons allemaal bij elkaar.
Toch kunnen wij niet achterover leunen, we moeten weer naar het vliegveld. Maar uiteindelijk blijkt dat we zeeën aan tijd hebben: het vliegveld is niet groot, onze bagage is al handig ingepakt, dus is het vooral veel wachten op onze vlucht naar Melbourne.
Die vlucht duurt drie kwartier, die ik vul met kletsen met de buurvrouw, Sophia. Een leuke meid van begin 20 die terug naar huis vliegt na een vakantie. We hebben een superleuke klik en wisselen zelfs gegevens uit. Als de landing behoorlijk bumpy verloopt, hebben we het daar gewoon hardop over en kletsen tussen het schudden door verder. Als we weer op de grond staan zegt de man die voor ons zit dat hij naar ons heeft zitten luisteren alsof hij een boek aan het lezen was en dat hij het fijn vond om afleiding te hebben tijdens de vlucht.
Van een huisje off the grid gaan we naar een luxe appartement in het centrum van de stad. We zullen niet lang in Melbourne zijn en het is een grote stad, met ruim 5 miljoen inwoners, dus een beetje centraal zitten is wel lekker. Toch is het ook wel heel gek om ineens weer zoveel mensen om ons heen te hebben. In West-Australië waren we vaak in kleine dorpjes en soms helemaal alleen op campings en uitzichten, in Tasmanië was het op veel plekken ook relatief rustig en nu staan we ineens tussen de wolkenkrabbers, met verkeer, trams, fietsers, voetgangers, stoplichten, neon-reclame. Het is een beetje een cultuurshock.
Midden in al die gekte word ik gebeld door een verhuurbedrijf: ze hebben toch nog een busje beschikbaar voor het moment dat we hier weer vertrekken, fijn! Ik boek het ter plekke. Daarna lopen we een rondje, halen soep en eten dat met uitzicht op de skyline van Melbourne.
19 februari
De vorige keer dat ik in Melbourne was voelde dat echt een beetje als thuiskomen. Ik kwam toen vanuit Sydney, wat echt aanvoelde als metropool en Melbourne had wat meer een Europees gevoel. Inmiddels is Melbourne groter dan Sydney, in elk geval in inwoneraantal, staat het vol met wolkenkrabbers en verblijven we in Chinatown. Er is dus nogal wat veranderd in 15 jaar tijd en toch voelt het wel gelijk weer vertrouwd.
De State Library of Victoria is onze eerste stop, de oudste publieke bibliotheek van Australië en een van de eerste gratis bibliotheken ter wereld. Het is een imposant gebouw, met meerdere verdiepingen en eindeloze rijen met boeken. Waar deze bibliotheek ook om bekend staat, is de leesruimte, die zich bevindt onder de koepel. Houten panelen scheiden bureaus van elkaar, elk voorzien van een oude lamp en een stellage om je boek overeind te houden tijdens het lezen. Er zitten hier daadwerkelijk mensen te studeren, maar er lopen ook veel toeristen rond die een kiekje willen, van zichzelf vooral. Zeker niet iedereen houdt zich aan de stilte die normaal is in bibliotheken. Wellicht dat een goede strenge bibliothecaris daar verandering in zou kunnen brengen…
Ook Flinders Street Railway Station is een must-do in Melbourne: het oude station is iconisch en nog altijd drukbezocht. Harald heeft hier het lumineuze idee om een foto te maken waar hij stil in staat, terwijl de drommen mensen om hem heen lopen en blurry worden. We proberen het uit en het is een bijzonder gezicht.
Het Melbourne Skydeck is een van de stops die hoog bovenaan mijn lijstje staan. In 2010 heette dit nog het Eureka Skydeck, maar de essentie is hetzelfde: een hoog gebouw, waar je met een snelle lift naar de 88e verdieping gaat en panoramische uitzichten hebt over de stad. Er is een balkon, maar de echte trekpleister is de ‘Edge Experience’. Dit is niet gemaakt voor mensen met hoogtevrees: je gaat in een glazen ruimte staan, die uit het gebouw schuift en wanneer dat eenmaal is gebeurd, worden alle glazen wanden in plaats van mat glas, helder glas. Dan pas zie je dat je op zo’n 300 meter hoogte boven de stad staat. Je ziet letterlijk auto’s onder je door rijden. Heel onwerkelijk, een beetje een gimmick, maar net als in 2010 toch bijzonder om te zien. We drinken daarna een cocktail op grote hoogte, je moet toch wat om de adrenaline weer een beetje te laten zakken. We lopen naar huis en met zere voetjes duiken we -opnieuw op hoogte- ons mandje in.
20 februari
De Queen Victoria Market is een van de (toeristische) hoogtepunten bij een bezoek aan Melbourne. Hier staan zo’n 600 stalletjes met alles van boeken en toeristische snuisterijen, tot verse groente en fruit, vis en delicatessen, verspreid over eindeloze meters markt. Je kunt je hier letterlijk een halve dag vermaken. Wij starten met een ontbijtje, waar we aan de praat raken met een andere Nederlander. Dat is op zich al bijzonder, want we zijn tot nu toe maar weinig Nederlanders tegengekomen. Deze mensen zijn met hun kinderen een jaar een wereldreis aan het maken. Australië is voor hen slechts een van de bestemmingen en niet de hoofdbestemming, zoals bij ons.
Na het ontbijt struinen we over de markt, maar vermijden alle toeristische shopjes. Het lijken vooral spullen die gemaakt zijn in China. De opalen trekken wel mijn aandacht. Het gros van de opalen die wereldwijd worden verkocht, komen uit Australië. Toch doet de prijs me aarzelen en later blijkt die twijfel gegrond te zijn: een deel van de opalen die hier worden verkocht blijken synthetisch, niet waar ik naar op zoek ben.
Waar we echt los gaan, is bij de kaasjes. Harald wilde al heel graag een Tasmaans kaasplankje eten en hier slaan we onze slag. We kopen een selectie bijzondere kaasjes, allemaal gemaakt op het eiland. En ik kan vast verklappen: ze smaakten verrukkelijk! Jammer dat ze deze kaasjes niet verkopen in Nederland, al zou het wellicht onbetaalbaar worden als je de importkosten en dergelijke erbij optelt.
Voor we verder gaan met het verkennen van Melbourne lopen we langs het postkantoor. Het horloge dat ik in West-Australië vond in een National Park is al die tijd met ons meegereisd. De producent van dit slimme horloge wilde geen contact opnemen met de eigenaar, maar in de instellingen vond ik de naam van een marathon in Praag waaraan de eigenaar gaat meedoen. Na wat mailcontact met de organisatie, vonden zij de eigenaar en inmiddels hebben hij en ik contact. Omdat zijn ouders niet ver van hier wonen, hebben we besloten dat ik het horloge per post verstuur. Zijn ouders gaan er dan voor zorgen dat het uiteindelijk bij hem in Duitsland terechtkomt, hopelijk nog op tijd voor zijn marathon in mei.
Harald wil graag naar een stadion, dus gaan we naar de Cricket Ground. Een gigantisch stadion, dat voornamelijk wordt gebruikt voor cricketwedstrijden. Australië is nog altijd onderdeel van de Britse Commonwealth en de invloed van de Britten zie je op veel plekken terug: Anglicaanse kerken, het stuur rechts in de auto (en links op de weg rijden) en de populariteit van cricket. Een rondleiding door het stadion vinden we een beetje te veel van het goede, maar de portier is een enorme sportfan. Hij kletst met ons over de medaillespiegel op de Winterspelen en geeft ons dan de tip van de dag: doorlopen naar het café, een koffietje bestellen en vervolgens met uitzicht op het stadion opdrinken. Goedkoopste stadionbezoek ooit.
Hoewel Melbourne zo groot is, is er toch ook veel op loopafstand, al komen onze stappentellers deze dagen toch rond de 15.000 uit. Van het stadion lopen we langs het station richting Federation Square, waar musea en de St. Paul’s Cathedral zitten. Het museum is gratis, maar niet helemaal onze smaak. Er hangt veel moderne kunst en normaal gesproken is dat best mijn kopje thee, maar hier weet het ons niet te grijpen. We worden er ook nog eens uitgewerkt vlak voor sluitingstijd, dus lopen we naar de overkant naar een graffitistraat. In deze straat mág graffiti worden gespoten. Het is een soort levende kunst, want er wordt regelmatig wat nieuws opgespoten (noem je dat zo bij graffiti?). Het is een echte Insta-hotspot, waar we ook ineens veel Aziatische mensen tegenkomen. Grappig, want wij hadden hem totaal niet in het vizier.
Bij de naastgelegen St. Paul moeten we vervolgens plaatsnemen. Een dag eerder probeerden we al naar binnen te gaan, maar zaten de deuren al dicht. Nu staat de deur open, maar is er een dienst bezig. We moeten stil zitten wachten tot die dienst voorbij is. En zo pakken we onverwacht het grootste deel van een Anglicaanse kerkdienst mee. Best bijzonder om te zien.
21 februari
Hier heb ik al heel lang naar uitgekeken: de Great Ocean Road! We gaan ons middenin Melbourne geboekte busje ophalen. Dit keer geen daktent, maar een soort bestelbusje met klein keukentje en volwaardig bed. Nadat het is omgebouwd dan. Het is een busje van Jucy, een maatschappij die Haralds wenkbrauwen telkens deed fronsen, want ze staan bekend om hun kikkergroene busjes met paarse bedrukking. Niet te missen, maar in de mooie Australische landschappen vallen ze op als een zwerende vinger. Wij hebben mazzel: ons busje is wit, met paars-groene bedrukking.
Nadat we het busje hebben opgehaald, stoppen we nog even bij een winkelcentrum. Het is inmiddels vaste prik: water en schoonmaakmiddel halen en voor het gemak ook nog even uitgebreid ontbijten. Harald scoort twee paar nieuwe schoenen, want zijn beide sets sneakers hebben het begeven. We lopen dan ook belachelijk veel.
En dan kan de roadtrip beginnen. Hoe gek het misschien ook klinkt: we hebben hier allebei enorm naar uitgekeken. Het is in WA zo goed bevallen en hoewel we net door Tasmanië hebben gecrosst, is dit toch net even anders. Playlistje aan en gaan. Ik maak zelfs een vrolijke video dat we blij dansend en zingend in de auto zitten en dan ineens, midden op de snelweg, nog geen uur van Melbourne, verliest ons busje vermogen. SHIT! Er staat een waarschuwing in het dashboard, dus naar de kant, alarmlichten aan en auto uit. Dit was niet hoe deze dag had moeten lopen…
Het blijkt dat er een melding is van de koelvloeistof. We hebben wel roadside assistance, maar we willen eerst even kijken wat er nou echt aan de hand is. Gelukkig is er een tankstation vlakbij en als we de klep openen zien we dat het koelvloeistofniveau veel en veel te laag is. Dus halen we een flesje nieuwe koelvloeistof, laten de auto nog wat afkoelen en vullen hem bij. Wel licht balend, want we hebben opnieuw een Chery meegekregen, precies hetzelfde merk als de auto die midden in Kakadu National Park kapot ging aan het begin van onze reis. We hadden gezworen nooit meer een Chery te accepteren en nu staan we weer langs de weg. Maar gelukkig bleek het hier menselijk falen, want na het bijvullen draaien we weer de snelweg op en zien de melding nooit meer terug.
Na zo’n anderhalf uur staan we aan de start van de Great Ocean Road. Een route langs de kust tussen Melbourne en Adelaide van ruim 200 kilometer. Hij staat bekend om de prachtige uitzichten en de weg die vlak langs de kust loopt, maar dat is niet waarom hij gebouwd is. Het startte na de Eerste Wereldoorlog. Er waren heel veel Australische soldaten die daarin meevochten en toen al die duizenden mannen terugkwamen, was er te weinig werk voor ze. Dus werd de Great Ocean Road de werkverschaffing voor 3000 Australische soldaten.
De start van de Great Ocean Road wordt gemarkeerd door een boog waar groot de naam van de route op staat. Het is er een drukte van jewelste, want veel toeristen willen hier een kiekje. Ik ook, want ruim 15 jaar geleden stond ik ook al op deze plek. Op exact dezelfde plaats als toen, maakt Harald een nieuwe foto. En we maken er ook een samen, zodat we weer een nieuwe foto hebben om na te maken, over een tijdje dan.
Dan is het tijd voor het echte werk. De Great Ocean Road rij je niet zomaar af, dat is echt een belevenis. Elke bocht en nieuw uitzicht zijn enorm genieten. De oooohs en aaaaahs schieten tekort en we stoppen veel vaker dan sensibel is. Tegen het einde van de dag, als de zon begint te zakken, lijkt de spray vanaf de oceaan als een mist te blijven hangen. Het is een magisch gezicht.
Bij Kennett River parkeren we de bus op een camping vlakbij de weg en het water. Deze plek hebben we specifiek uitgezocht omdat de kans om koala’s te zien hier heel groot is. Aan het begin van onze reis hebben we twee t-shirts gekocht: die van mij met een platypus, die van Har met een koala. Hij heeft het koalashirt aan vandaag. Niet dat we bijgelovig zijn, maar je kan zo’n koala niet genoeg manifesteren…
Nog voor we goed en wel twintig stappen bij ons kampeerplekje vandaan zijn is het al raak: een koala recht boven ons, gewoon op de camping! Hij ziet ons op hetzelfde moment als wij hem en om de een of andere reden heeft hij geen zin in de aandacht, dus hij zoekt het snel hogerop. Dat maakt ons niets uit, wij kunnen de koala afstrepen van ons lijstje van beestjes die we willen zien. Het enthousiasme op de camping is groot als blijkt dat er een koala zit: andere mensen zijn meer dan een uur gaan wandelen en hebben geen geluk gehad. Ook voor ons blijft het voor nu bij deze ene koala, maar de Great Ocean Road is lang en er is veel te zien. Wie weet wat voor moois we nog meer gaan tegenkomen…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 274
[author] => Simone
[cityName] => Melbourne
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/252/936_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => geen-platypus-wel-kaasjes-en-opnieuw-autopech
)
[2] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111278
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-02-21
[photoRevision] => 0
[title] => Pade-wat? Pademelon, wombat en duivel op Tasmanië
[message] => 8 februari
Wat is het heerlijk om te slapen in een groot, luxe bed. We zijn helemaal bijgekomen en dus is het hoog tijd om weer verder te gaan. We hebben zin om meer van Australië te verkennen. Dat betekent opnieuw een vlucht pakken, want we gaan naar Tasmanië! Ik heb hier al zin in sinds voor we vertrokken, want 15 jaar geleden ben ik een weekje naar Tasmanië geweest en dat was fantastisch (zij het erg nat). Om niet weer in de herfst -en dus in de regen- te zitten, gaan we lekker nu, nu de schoolvakantie voorbij is, zal het er vast lekker rustig zijn, denken we.
De vlucht (Virgin Australia) geeft ons nog een keer uitzicht op de prachtige stranden van West-Australië, maar verder is er weinig over te zeggen. Een kleine vier uur na vertrek landen we in Launceston, door de locals ook wel ‘Launnie’ genoemd. Het is de tweede grootste stad van Tasmanië, na hoofdstad Hobart. Er wonen zo’n 90.000 mensen en deze stad is een UNESCO City of Gastronomy. Dit keurmerk wordt uitgedeeld aan plekken waar onder andere veel met lokale producten wordt gewerkt, op een duurzame manier. Het betekent vooral dat je hier heerlijk kunt eten en daar komen wij al snel achter!
We strijken neer bij de Brisbane Street Bistro, een klein stukje lopen van ons hotel. De gastvrouw runt het restaurant samen met haar man. Van de aankleding (in een oud herenhuis) tot het menu, ze doen het allemaal samen en het voelt als thuiskomen. Het eten is heerlijk en we komen helemaal bij van de reisdag. Het blijkt een goed startschot van ons verblijf in Launceston.
9 februari
We slapen schandalig lang uit, want we sliepen laat. Dat komt mede doordat het hier drie uur later is dan aan de westkust. Er zijn drie standaard tijdzones in Australië, maar afhankelijk van de zomer en winter kunnen de tijden nog meer verschillen. Op dit moment zouden we naar 5 verschillende plekken kunnen reizen en telkens een uurtje (of een paar uur) op- of af moeten trekken. Opletten dus…
Na een uitgebreide brunch (opnieuw lokaal en heerlijk) bewegen we ons door het centrum van Launceston. Er staan hier veel gebouwen die Victoriaans aandoen. We voelen ons er wel thuis bij, het heeft wat Brits, maar soms ook Oostenrijks. Na wat winkels ingehupst te zijn, waar ik een nieuwe zonnebril scoor, de mijne bleef waarschijnlijk achter in Cape Range National Park, lopen we naar de rand van de stad naar het Cataract Gorge Reserve.
Deze kloof is miljoenen jaren oud en wordt ook al vele jaren geliefd door de inwoners van Launnie. We wandelen over het pad met prachtige uitzichten op de kloof, om vervolgens in een soort park aan te komen, met theehuis en wilde pauwen. Het voelt een beetje alsof je in een landgoed van Lodewijk de 14e bent beland.
Een van de belangrijkste bezienswaardigheden hier is een ouderwets kabelbaantje, met ijzeren spijl om de bezoekers op hun plek te houden. We kunnen het niet laten en laten ons -tergend langzaam- naar beneden vervoeren, met wijds uitzicht over de hele kloof. Geen straf.
We maken de wandeling af met een rondje om de South Esk, ‘laykila’ voor de natives. We eten ’s avonds opnieuw fantastisch lekker, in een oude slagerij, nu omgetoverd tot vermaard steakrestaurant. En we maken plannen voor de rest van onze tijd hier in Tasmanië, want hoewel het heerlijk chill is in Launceston, willen we zo veel mogelijk zien van al het moois dat Tasmanië ons te bieden heeft.
10 februari
De eerste stop van onze nieuwe roadtrip is Jacobs Ladder, een weg met haarspeldbochten. Tasmanië heeft in de winter twee plekken waar je kunt wintersporten. Langs de weg staat een bord dat adverteert voor de verhuur van ski’s en snowboards en voor we naar boven rijden met onze Mitsubishi Outlander zien we een bord dat ons vertelt dat we onze sneeuwkettingen moeten omdoen. Dat laten wij voor nu even zitten, maar we zetten wel de gravelstand op onze nieuwste auto aan.
Jacobs Ladder is niet zomaar een stukje rijden, het is een flinke klim in een imposant gebergte, Ben Lomond genaamd. Hier zijn vijf van de hoogste pieken van Tasmanië. Na een lichte klim door een eucalyptusbos, staan we onderaan Jacobs Ladder, tussen de pieken van doleriet, een gesteente dat qua uiterlijk lijkt op basalt. Het heeft ook dezelfde soort kolommen.
Naar boven rijden door haarspeldbochten op een gravelweg is misschien niet voor iedereen een leuk avontuur, maar wij genieten ervan! Langzaam kruipen we omhoog. Wie naar boven gaat, moet voorrang verlenen aan het naar beneden komende verkeer. En zo gebeurt het dat ik halverwege onze auto in zijn achteruit moet zetten, om ruimte te maken. Na een aantal bochten (het zijn er 5 of 6, maar pin me er niet op vast) staan we boven en worden we beloond met een prachtig weids uitzicht. Harald gaat speciaal nog een paar bochten naar beneden (en ook weer terug omhoog voor de foto’s).
Denk je hagelwitte stranden in, met een kraakheldere, blauwe zee en ronde rotsblokken die verspreid over het strand liggen, bedekt met een rood-oranje laag mos. Zie je het voor je? Mooi, dan ben je nu in gedachten bij de Bay of Fires. Zo’n 50 kilometer kust aan de oostkust die bekendstaat om precies deze combinatie van bountystrand en stenen uit een mythische saga. Het is ook onze eindbestemming van vandaag.
Het is heerlijk weer, dus het strand ligt er prachtig bij. Maar het water is niet zo warm als in West-Australië, dus houden we het voor nu even bij pootjebaden. We wilden eigenlijk in een van de grotere dorpjes hier vlakbij slapen, maar ondanks onze research, blijkt er nauwelijks iets beschikbaar. Behalve een luxe tent met matras erin, Glamping dus. Toeval wil dat het ook meteen het enige verblijf is dat in de Bay of Fires ligt, dus win-win wat ons betreft.
Na het inchecken rijden we naar een dorpje verderop en worden meteen verrast met een waarschuwingsbord voor een wombat, die hadden we nog niet eerder gezien! We bezoeken nog zo’n prachtig strand, rijden nog verder rond langs de kust en door het naastliggende bos en staan dan ineens oog in oog met een kleine kangoeroe, een wallaby, vermoeden we. Maar deze ziet er wel uitzonderlijk schattig uit. En hij is ook niet zo verlegen als de wallaby’s die we eerder zagen. Als we stoppen, blijft hij staan en kijkt nieuwsgierig naar ons. Pas als we de motor weer aanzetten, springt hij weg. Als we het opzoeken, blijkt dat we zojuist onze eerste Tasmaanse Pademelon hebben gespot. Ook een beestje uit de kangoeroe-familie, maar weer net even anders dan de wallaby’s en de kangoeroes. Ze worden maximaal 60 centimeter groot en wegen dan zo’n 7 kilo. Net een ruime kilo meer dan onze grote rode kater Salta thuis. Je zou ze bijna meenemen als huisdier.
11 februari
We worden wakker met het geluid van kookaburra’s. Deze herriemakers kennen we nog van de zuidkust van WA. Het zijn grote vogels, die veel voorkomen in Australië en een heel herkenbaar, lachend geluid voortbrengen. Het zijn heerlijke herriemakers en het voelt als een goed teken om ze weer om ons heen te horen.
Behalve stranden is er in de Bay of Fires niet veel te doen, dus gaan we verder zuidwaarts richting Bicheno. We maken een spontane stop bij de ‘blowholes’, gaten in het gesteente waar de zee zich (op sommige momenten) met kracht doorheen naar boven duwt en spray veroorzaakt. In tegenstelling tot de blowholes in WA, kunnen we hier wel genieten van wat natuurgeweld. Terwijl ik een foto maak, staat Harald naast een flinke spray. De Amerikaan die naast ons staat is er nog enthousiaster over dan wij: “Wooo! Did you get that?! That was amazing.” Deze pensionado staat nog net niet te springen naast ons. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk, dus ook ik laat me natsproeien bij de blowhole. Je bent er per slot van rekening maar een keer…
Omdat we opnieuw moeite hebben met het vinden van een verblijf, eten we eerst een hapje. Of eigenlijk: we rijden langs een groot bord met daarop ‘Lobster Shack’ en mijn maag gaat knorren, dus rem ik af. We besluiten uiteindelijk maar langs een paar verblijven te rijden, vermoedend dat ze hun online beschikbaarheid op een gegeven moment dicht gooien, maar we hebben het mis. Wat blijkt? Als de schoolvakanties voorbij zijn, gaat iedereen zonder kinderen op vakantie. Tel daarbij op dat het nog steeds zomer is, dus lekker warm, en je hebt een eiland dat helemaal propvol is. Maar: zonder geluk vaart niemand wel en ineens, na een hele hoop zoeken plopt er toch nog een verblijf op dat redelijk geprijsd is (en dus geen 600 euro per nacht kost). Dus dat boeken we nog tijdens het rijden.
We hebben ons door de tegenslag van de verblijven namelijk niet laten tegenhouden en zijn onderweg gegaan naar Wineglass Bay, misschien wel een van de bekendste stranden van Tasmanië. Het dankt zijn naam aan de tijd van de walvisvaarders, die brachten de karkassen naar het strand en verwerkten ze, waardoor het water en strand rood kleurde. Tegenwoordig staat het vooral bekend om zijn schoonheid, met opnieuw -het wordt saai- wit zand, blauwe zee en daarbij opgeteld ook nog een bijzondere kromming en naastgelegen bergtoppen van roze graniet en je hebt een waanzinnig plaatje. De hike er naartoe is al licht pittig, maar staat in het niet van de eindeloze hoeveelheid trappen die je moet afdalen om het strand te bereiken. Wij laten de trappen erbij zitten, de wandeling en het uitzicht zijn voor ons voldoende om van te genieten.
Terwijl Wineglass Bay de publiekstrekker is van het schiereiland, worden wij enorm verrast door de schoonheid van het vlakbij gelegen Honeymoon Bay. Twee kleine strandjes, met dezelfde roze stenen, verspreid wat bomen en uitzicht over de kust. Er vliegt zelfs in de verte nog een adelaar over. We worden opnieuw enorm verwend en hebben deze plek zelfs zo’n tien minuten volledig voor onszelf.
Terug in Bicheno doen we nog een poging fairy Penguins te spotten, dwergpinguïns in het Nederlands. Ze komen hier op het eiland op verschillende plekken voor en je kunt een tour doen om ze te zien, maar wij willen het graag zelf proberen. Lang verhaal kort: we zitten anderhalf uur bij het vallen van het donker (en uiteindelijk in het pikkedonker) naar de zee te turen maar zien precies niets. We beloven onszelf dat we het later nog een keer zullen proberen op een andere plek en misschien doen we dan wel een tour…
12 februari
We staan vroeg op en springen de auto in, want we moeten de ferry halen op ruim een uur rijden van waar we zijn. Ondanks de drukte op het eiland, zijn er gelukkig nog steeds geen files, dus gaat dat soepeltjes.
De ferry brengt ons in een halfuurtje naar Maria Island, of wukaluwikiwayna, zoals de Aboriginals het noemen. We krijgen twee mountainbikes mee en crossen al snel over het eiland heen. Maria Island werd een tijdlang gebruikt als gevangenis voor lichtere criminelen. Ze verbouwden granen, hielpen met het brouwen van alcohol en werkten in de bouw. Er zijn verschillende ruïnes die herinneren aan die tijd.
Maar de veelkleurige kust bij de Painted Cliffs zijn voor veel bezoekers een van de belangrijkste bezienswaardigheden: meerkleurige, grillig gevormde stukken gesteente waar de golven onder klotsen. Over de jaren heen is grondwater met ijzer erin door de lagen zandsteen gesijpeld en heeft hier een prachtig kleurenpalet achtergelaten. Zoals op zoveel plekken wachten we rustig een minuut of tien af en kunnen ze daarna in alle rust bewonderen.
Even verderop zien we een groep mensen van een tour ingespannen kijken. We hopen dat ze de eerste wombat al hebben gespot, want als je het internet mag geloven is er op elke vierkante meter van dit eiland minstens 1 wombat te zien. Maar nee, het is een tijgerslang en een grote ook! We schatten in zo’n anderhalf tot twee meter, dus we doen rustig een paar stappen achteruit als hij aan de wandel gaat.
Er zijn ook verschillende oude gebouwen die je kunt bezoeken. Wat er nog over is van de brouwerij staat middenin het woud. Van het oorspronkelijke dorpje Darlington, waar de meeste mensen op Maria Island woonden, staat wel meer overeind, zoals de school, en de oude gevangenis doet inmiddels dienst als een soort hostel waar je kunt overnachten.
Na een kort rondje en een soort van verplichte lunch vanwege een flinke regenbui, stappen we weer op de mountainbikes en rijden naar de Fossil Cliffs, de andere kant uit. Hier is een steengroeve met -de naam verraadt het al- enorm veel fossielen. Reden dat er zoveel gevonden worden, is dat de rotsen gebruikt werden voor de productie van cement. Als je ziet hoe mooi het hier is, kun je je niet voorstellen dat er ook maar iemand is geweest die het een goed idee vond om een stuk ongerepte kust op te offeren voor cement, maar goed, hier staan we.
Even verderop zien we een paar mensen bovenaan een heuvel staan. Ik roep zo zacht als mogelijk: Wombat? En krijg een duimpje omhoog. Het is de eerste wombat die we zien en het geluk wil dat ze ook nog een kleintje bij zich heeft. Het is schattiger dan je je voor kunt stellen. Beeld je een uit de kluiten gewassen hamster in van zo’n meter lang, met lang haar in allerlei verschillende bruintinten. Het kleintje is zelfs nog een beetje blonder, wat het alleen maar schattiger maakt. Ik maak naar hartelust foto’s en als de dame die haar duim omhoog steekt verzucht dat ik vast veel betere foto’s kan maken daarmee dan zij kan met haar telefoon, beloof ik ze op te sturen (wat ik ook heb gedaan).
We vervolgen onze weg naar boven. En wie denkt dat dat fietsend is, heeft het mis. Het pad is megasteil en zelfs de eerste meters naar beneden, na even uitpuffen helemaal bovenaan, doen we lopend. We gaan thuis ook wel eens mountainbiken, maar de ruige heuvels van Maria Island doen de klimmetjes in het bos bij Leersum in het niet vallen. Gelukkig kunnen we al snel weer onze stalen rossen op. We hopen nog steeds op veel wombats, maar zien voornamelijk pademelons.
Middenin het bos lopen we naar een verlaten barak en spotten dan zelfs nog de grootste kangoeroes die ze hier op het eiland hebben rondhupsen. Denk ongeveer drie pademelons groot (zo’n anderhalve meter dus). We kunnen op slechts een paar meter van ze komen zonder dat ze wegrennen, wat echt enorme mazzel is, want meestal zijn de kangoeroes sneller weg dan je je camera kunt pakken, zeker als je dichtbij komt. We lopen op onze tenen om de zoet slapende kleine pademelon heen die hier normaal gesproken in alle rust kan vertoeven.
Terwijl we langzaam teruggaan naar de bewoonde wereld (lees: wat er over is van het dorp met de handvol huisjes) beginnen we te denken dat de beelden die we op de sociale media zagen wel wat rooskleuriger zijn dan de realiteit, we hebben namelijk nauwelijks wombats gezien. Tot we bijna het dorp in rijden en er nog een zien scharrelen. En dan even verderop nog een. En nog een paar meter verder ligt er eentje verscholen te slapen. Uiteindelijk komen we uit op 5 wombats, helemaal niet verkeerd, want het zijn dieren die in de loop van de middag pas actief worden en wij gaan met de ferry van half zes naar huis.
Terwijl we de laatste wombat bewonderen zegt de dame die er vlakbij zit: hebben jullie die Tassie devil ook al gezien? Er blijkt een jonkie in de settlement te zitten. Dus opnieuw lopen we heel stilletjes die kant op en jawel hoor: een Tasmaanse duivel in het wild. Echt een enorm geluksmoment. Van de Tasmaanse duivel zijn er nog maar weinig, door menselijk ingrijpen (introductie van vossen), door een hardnekkige ziekte en door aanrijdingen bij de weg. Bovendien zijn ze vooral ’s avonds actief, dus ze overdag zien is best bijzonder. Dit lijkt een jonkie te zijn, dat mogelijk leeft in een nestje onder een van de gebouwen. Het is wat ons betreft nog veel specialer dan de wombats en iets waar we totaal niet op hadden gerekend.
Eenmaal terug aan land zijn we blij dat we een simpel motelletje hebben geboekt op zo’n 3 minuten rijden van de haven. Maar eenmaal daar blijkt onze avond toch nog anders te gaan verlopen dan gedacht: de boeking is niet/te laat/verkeerd binnengekomen en het motel zit vol. Net op het moment dat we denken dat het niet meer goed gaat komen en we maar de boekingsapp openen om een ander verblijf te zoeken, blijkt toch ineens dat er wat voor ons geregeld is: een dorpje verder zit ook een motel en daar is een kamer voor ons geboekt. Geen extra kosten en maar tien minuutjes rijden. Dat redden we nog wel. Het motel is meer dan basic, maar we zijn zo moe dat het ons allemaal niets meer uitmaakt.
13 februari
Gelukkig is het ontbijt in Orford een stuk beter dan het motel. Met volle magen vervolgen we onze weg zuidwaarts naar de Tasman Peninsula, een schiereiland vlakbij hoofdstad Hobart. Die weg brengt ons bij Pirates Bay, bij Eaglehawk Neck. Een strand met daarnaast een door de natuur uitgesleten zoutpan, met vierkante vormen. Het is een natuurlijk verschijnsel dat schijnbaar niet zo veel voorkomt. Waarom het hier precies Pirates Bay heet, moet ik jullie schuldig blijven, maar ik kan het niet laten om als Jack Sparrow over de stenen te rennen. Je bent zo jong als je je voelt, zullen we maar zeggen.
We stoppen ook nog bij de Tasman Arch en Devils Kitchen, wat heel indrukwekkend en spannend klinkt, maar eigenlijk rotsformaties zijn van de kliffen hier. De zee slaat hier tegen de rotsen aan, waardoor kloven ontstaan. De een is nog dicht aan de bovenkant, de ander is al ingestort waardoor het een volledig open kloof is geworden. Verwachting is dat de andere kant ook zal instorten, maar daar zullen nog wel even wat jaartjes overheen gaan.
We checken eerder dan gebruikelijk in bij ons motel, want we willen nog even chillen. Voor het eten rijden we naar Port Arthur, waar een voormalige gevangenis ligt. We hebben tijdens de maaltijd uitzicht op wat daar nog van over is. Dit gebouw ligt er net naast en gaat er prat op naast deze ‘historic site’ te liggen. Onthoud dit even voor later.
Als het echt donker is, rijden we naar Port Arthur zelf voor een ghost tour. Die doen ze hier de hele dag door, maar wij doen de laatste van de dag, in het donker, extra eng. Ik ben niet zo’n held, maar deed deze tour bijna 16 jaar geleden ook en het was een van de hoogtepunten van mijn trip, dus laat ik me vrijwillig opnieuw de stuipen op het lijf jagen. Op vrijdag de 13e. Waar ben ik aan begonnen?
Met een gids en een groep van zo’n 20 man gaan we op pad. Voorop loopt iemand met een lantaarn met een kaarsje erin, drie anderen lopen met een elektrische lantaarn, waarvan ik er een ben. Wij hebben met zijn vieren de schone taak om te zorgen voor genoeg licht. Er is ook een gids mee, die op verschillende plekken vertelt over de geschiedenis van Port Arthur, de gruwelen die hier plaatsvonden en van de activiteiten die hier worden waargenomen.
Port Arthur was dus een gevangenis, maar niet eentje waar men graag naartoe ging, zoals op Maria Island, waar het leven voor de gevangenen relatief goed was. Port Arthur was een horrorgevangenis. Mensen kregen lijfstraffen, moesten zwaar werk doen, ze werden zelfs in volledige stilte opgesloten als ze zich heel zwaar misdroegen. Er zijn heel veel mensen overleden en de overtuiging is dat de geesten van sommigen van hen nog rondwaren.
Als je niet in dit soort dingen gelooft, helemaal prima, maar ik beloof je: als je eenmaal naar Port Arthur bent geweest en de verhalen hebt gehoord (ook uit de eerste hand van de medewerkers) dan ga je er vanzelf in geloven. Zo is er het verhaal van een medewerker van de gevangenis die overleed. Zijn vrouw en kind mochten niet in het huis blijven waar ze woonden en dat viel niet zo goed. Van de werklui die het huis vervolgens moesten opknappen, werd er eentje middenin de nacht aangevallen. Het schijnt zelfs dat er geen enkele hond is die het huis wil betreden, dus waarom wij met de hele groep in het stikdonker wel naar binnen zijn gegaan, ik weet het ook niet precies. Maar we zijn er gelukkig heelhuids uit gekomen.
Ook is er een soldaat onder mysterieuze omstandigheden verdronken. Weet je nog dat eerder genoemde hotel? Dat is dus gebouwd net grenzend aan de ‘historic site’. Maar de gids die ons rondleidde zei: er lag daar een groeve, er zijn ook daar ongetwijfeld mensen overleden. Dus ik zou er niet slapen… Bovendien zijn er al meerdere mensen bij dat hotel geweest die op verschillende momenten middenin de nacht wakker werden omdat ze iemand hoorden roepen om hulp. Maar uit het raam keken en niemand zagen… Wij zijn in elk geval blij dat we ergens anders slapen. Al moest ik nog wel een paar hele vrolijke tekenfilms kijken voor ik rustig en wel in slaap viel.
14 februari
Hoofdstad Hobart staat op het programma. Helaas blijft het bij een flitsbezoekje, want vanwege Valentijnsdag is er werkelijk geen hotelkamer, hostel of motel meer beschikbaar.
We starten onze dag op de Salamanca Market. Eindeloos veel kraampjes met eten, souvenirs en vooral veel lokaal gemaakte producten. Werkelijk alles komt voorbij, van opalen tot armbanden, shampoo, thee, houtsnijwerk en nog zo veel meer. We vermaken ons een paar uur en doen ons tegoed aan al het lekkers dat er te vinden is.
We lopen nog wat rond in de rest van de stad, maar doordat het zaterdag is, gaan veel dingen ook eerder dicht. We besluiten dan maar een paar kerkjes in te lopen. Vooral de Anglicaanse kerk is heel rijk gedecoreerd. En toch is hier geen kip te bekennen, bijzonder.
Een uurtje van Hobart ligt Mount Field, onze slaapplaats voor vanavond. Maar eerst gaan we op zoek naar de platypus, het vogelbekdier. Ze komen op Tasmanië op een aantal plekken voor en zijn groter dan hun broertjes op het vasteland. We krijgen wat tips en zijn hoopvol, maar na ruim een uur moeten we onze zoektocht staken om eten te maken.
Wat wél lukt zijn de glowworms. Ze zitten een klein stukje lopen van ons verblijf, wat op een steenworp afstand ligt van het park met de watervallen. Gewapend met onze lamp lopen we in het donker het pad op. Dit druist in tegen alles dat iedereen ons heeft verteld over veilig rondlopen in Australië, maar het wordt hier wel aangeraden, dus durven we het aan. We schrikken wel even als we iets horen ritselen, maar al snel blijkt dat het possums zijn, buidelratten. Het zijn echte nachtdieren en ze zitten vlak naast het pad. Grappig genoeg schrikken zij net zo hard van ons als wij van hen.
Op een gegeven moment moeten we ons lampje uitdoen, de reling vastpakken en stapje voor stapje verder lopen in het donker. Er zijn nauwelijks sterren te zien, want het pad ligt verstopt onder het gebladerte van het oerwoud. Terwijl we horen dat we steeds dichterbij de waterval staan, neemt ook de hoeveelheid glowworms toe. Ze leven in donkere en vochtige omgevingen, dus dit is een perfecte plek voor ze. In het pikdonker zien we een soort lichtblauw puntje aan- en uitgaan. Dat is het teken dat deze larven aan het jagen zijn en dat kan alleen bij volledig donker, dus we mogen onze lamp tussendoor ook niet aandoen.
Het is wat mij betreft de perfecte afsluiter van een bijzondere week Australië. En die platypus komt vast nog wel goed ergens de komende tijd, hoop ik.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 10
[visitorCount] => 271
[author] => Simone
[cityName] => Maria Island
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/251/612_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => pade-wat-pademelon-wombat-en-duivel-op-tasmani
)
[3] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111231
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-02-16
[photoRevision] => 0
[title] => Duivelse hitte en gehoornde duivels
[message] => 1 februari
Cape Range lijkt dan wel in weinig op eerdere nationale parken waar we verbleven of doorheen reden, het heeft er ook één ding mee gemeen; de wind is een onvoorspelbare factor. Midden in de nacht steekt er een stormachtige wind op die twee dingen doet; ons wakker maken en verkoeling brengen. Het tweede is fijn, want heet is het al dagen in ons daktentje. Het eerste zorgt wel voor een behoorlijk gebroken nacht, want we slapen nauwelijks. Net zo plotseling als hij opstak gaat de wind na een uurtje ook weer liggen, en we slapen tot de zon ons echt uit bed brandt! Als verkoeling starten we de dag met een duik in de zee.
Simone heeft een plekje gevonden om het rijke vogelleven van het park te bekijken, dus gaan we rustig aan de weg op, want het belooft vandaag weer ruimschoots meer dan 40 graden te worden.
Onderweg passeren we een plek die Oyster Stack heet, daar hadden we gisteren al over gelezen. Je kunt er, alleen bij hoogtij, goed snorkelen. Het koraal ligt hier zo’n beetje direct bij de kust, dus als we erachter komen dat we precies nu nog een uurtje het water in kunnen hier, remmen we af en doen de zwembroek voor de tweede keer vandaag aan.
Dat was geen verkeerde keuze! Een strand heb je hier niet echt, maar je stapt vanaf de rotsen een metertje omlaag het water in. Een meter of tien voor ons zien we de donkere vlekken van het koraal in het water al, maar ook om onze voeten verzamelen zich al scholen met geelzwarte en groenwitte vissen. Om beurten zwemmen we door het koraal, aangezien we maar één snorkel mee hebben. We kijken onze ogen uit, het is bijna net zo mooi als een paar dagen geleden tijdens de snorkeldag op het rif.
Om even voor enen zakt het tij zover dat we hier niet meer mogen snorkelen, dus komen we het water uit en drogen ons af. Hoewel, afdrogen is bijna niet nodig. Het is inmiddels 42 graden, dus opdrogen doen we bijna onmiddellijk. Die temperatuur ontneemt ons wel het geplande bezoekje aan het vogelspotplekje. We rijden er naartoe en vinden ook de spottersplek maar het is gewoonweg te heet, zelfs als we een klein beetje schaduw vinden.
We zien maar één optie, en dat is terug naar het strand en het water in vluchten. Alleen daar is het enigszins uit te houden, dus rijden we naar Sandy Bay, een strandje vlakbij onze kampeerplek. Het is (het wordt eentonig) een prachtig strand in een baai met kraakhelder water, waar we in gaan zitten om af te koelen. We komen er een uur lang niet meer uit en genieten van het uitzicht op het rif en de verkoeling. Als we tegen zonsondergang denken aan opstappen breekt het welbekende wildlife-uurtje aan. Simone ziet een dolfijnenvin uit het water komen, waarna er een enorme pijlstaartrog naast ons komt liggen en zich begraaft in het zand. Alleen zijn stekel meet al een meter of twee. Luttele minuten later nestelt een kleiner broertje zich naast hem, terwijl een andere soort zich tussen hen door beweegt. We sluiten af met in de verte nog een dolfijn die z’n vin af en toe uit het water steekt.
Hoewel de hitte nog steeds om ons heen zindert, hebben we besloten nog een nacht in het national park te blijven kamperen. Het voelt als een juiste manier om zo tegen het einde van onze tijd in west-Australië de ontberingen het hoofd te bieden zoals we dat de hele maand hebben gedaan. En eerlijk is eerlijk, heet is het overal toch wel. Voor het koken hoeven we niet veel moeite te doen vandaag, we hadden namelijk voorgesorteerd op een situatie als deze en twee kant en klare maaltijdsalades meegenomen.
Als we net klaar zijn met eten lijken de dreigende luchten die we al even ten noorden van ons zagen zich uit te breiden, en flitst het onweer af en toe door de lucht. Het lijkt erop dat er nog een buitje over gaat komen, zou dat de oh-zo welkome verlichting brengen?
2 februari
De dreigende onweerswolken brachten inderdaad een flinke bui gedurende de nacht. Toch is er van verkoeling geen enkele sprake. De daktent heft wel aan alle kanten open gestaan zodat de kleine zuchtjes wind er doorheen konden blazen, dus het was te doen. Simone kreeg daardoor wel een natte rug van de regendruppels… We worden ook vroeg wakker, maar dat is niet zo erg. We willen namelijk een korte wandeling maken en dat kun je maar beter zo vroeg mogelijk doen tijdens een hittegolf. We zetten koers naar Yardie Creek, een rivier die vanuit het gebergte door het national park naar de zee stroomt. Door de erosie gedurende al die jaren is er een prachtige kloof uit de rotsen gesleten waar je een mooie wandeling kan doen.
Tijdens de wandeling zien we één van de bomen langs de rivier helemaal tjokvol hangen met vleerhonden, dat zijn grote vleermuizen die ze hier fruitbats noemen. We zagen ze al eerder tijdens onze reis af en toe vliegen in de avonden, maar hier hangen ze dus met tientallen in een boom. Je zou denken dat ze dan wel slapen, maar ze maken met z’n allen een hoop herrie.
Een poosje later stuiten we verderop nog op een rotswallaby, een heel kleine variant op de kangoeroe (en ook klein voor een wallaby). Hij komt zelf even bij ons langs hupsen als we van het uitzicht staan te genieten. We hebben ons laten vertellen dat ze behoorlijk zeldzaam zijn en zeker overdag bijna niet gezien worden.
We sluiten onze tijd in Cape Range af met nog één snorkelsessie bij de Oyster Stacks. We hebben zo genoten van al het zeeleven en de bonte verzameling vissen die we de afgelopen tijd zagen, dat we deze kans niet voorbij konden laten gaan. Na een uurtje of anderhalf is het echt tijd om te gaan en zetten we de auto op weg naar Exmouth, waar we vanavond nog een nachtje zullen doorbrengen. Het is inmiddels wel alweer gigantisch heet, dus nadat we hebben geluncht en de sleutel van onze motelkamer (ja, het was nu echt te warm geworden om nog te kamperen) hebben opgehaald rusten we een poosje uit, in het verkoelende klimaat van de airco. We hebben vanavond namelijk nog wat op de planning…
Al enige tijd kijken we hiernaar uit; we gaan op pad met twee parkrangers die alles weten over schildpadden. We zitten namelijk midden in het nestelseizoen. De vrouwtjes komen aan land in deze tijd van het jaar en gaan op het strand hun nesten graven. Omdat dit seizoen vrij lang duurt, hebben we vanavond kans op zowel eieren leggende schildpadden, als uitkomende eieren en de gang van jonge schildpadjes naar de zee.
We verzamelen met een man of 20 bij een van de stranden in de buurt, waar we veel uitleg krijgen over hoe het nestelseizoen werkt, maar ook heel veel instructies over hoe we moeten bewegen (of niet bewegen) als we schildpadden en jonkies tegenkomen, zodat we dit niet verstoren.
Na de instructies en uitleg gaan we het strand op, waar we eigenlijk nog niet eens zo ver onderweg zijn, als we stil moeten staan van de voorste ranger, en gelijk de eerste instructie in de praktijk moeten brengen; ga zitten en doe alsof je een rots bent…
In de branding is namelijk een enorme zeeschildpad te zien, die duidelijk haar weg naar de kustlijn aan het maken is. Dat houdt in dat ze een poging gaat doen om eieren te leggen en als ze mensen ziet of hoort zal ze rechtsomkeert maken. Zo’n poging kost veel kracht, dus als het niet lukt kan dat slecht nieuws zijn voor haar eieren.
Deze heeft geen last van ons en ze is langzaam maar zeker haar weg op het strand aan het maken. Met haar flippers duwt ze zichzelf voorwaarts, elke keer drie of vier slagen en weer een poosje rust, dus het gaat niet snel. Als ze na een half uurtje ver genoeg is gaat ze graven, dat gebeurt met haar voorste flippers. Elke minuut zie je dan een paar grote wolken zand voorbij komen, en ze graaft een gat van ongeveer een meter diep.
Ondertussen is het op het strand een drukte van jewelste. Niet met mensen, maar met andere schildpadden. Op een zeker moment zijn er wel 7 schildpadden die zich tegelijk aan de kustlijn laten zien. Lang niet allemaal gaan ook aan land zoals de eerste, maar sommige ook wel.
Dan is het tijd voor het nest; met haar achterste flippers en staart gaat ze onder het zand graven, net zolang tot ze tevreden is met het holletje voor haar eieren. Dit is het moment dat we, kruipend en heel zachtjes, de schildpad van achter kunnen benaderen. Met rood licht kunnen we dan van dichtbij zien wat er gebeurt. Het wachten is tot ze eieren gaat leggen, en jawel, ongeveer anderhalf uur nadat ze aan land ging is dat moment daar. Van dichtbij zien we hoe ze ei na ei in het nest laat vallen, zonder dat we haar storen. Dit is namelijk voor haar het moment dat ze het minste last heeft van beweging om zich heen. Uiteraard doen we wel nog muisstil en gebruiken rood licht. Later, vlak voor we naar huis gaan, zien we zelfs nog een tweede schildpad graven en eieren leggen.
Als we genoeg gezien hebben lopen we voorzichtig nog een stukje over het strand. We wilden namelijk ook heel graag een jonkie net uit het ei zien. We kletsen over hoe magisch het was wat we net hebben aanschouwd, en dat dat het niet zien van een zogenaamde hatchling meer dan goed maakt. Maar dan, jawel, komt er uit Simones ooghoek een klein beestje uit de duinpan en hobbelt zo snel hij kan naar de zee. We dopen hem om tot Billie en moedigen hem aan. Even lijkt hij vast te lopen op een kuiltje, maar daar komt hij zelf uit. Zelfs als hij ondersteboven valt is hij volhardend en weet weer overeind te krabbelen. Onder onze aanmoedigingen bereikt hij de waterlijn en met een klein aanloopje is hij verdwenen voor een mooi leven in de oceaan. Het maakt deze avond compleet!
3 februari
Vandaag is het echt het begin van het einde van onze Western Australia Tour; we gaan beginnen aan de terugreis naar Perth.
We zorgen in de ochtend er nog voor dat we alle afwas hebben gedaan en met een lekkere kop koffie van ons favoriete bakkertje in Exmouth gaan we onderweg. We stoppen we alleen nog in de Charles Knife Canyon, een prachtige vallei aan de westkant van het gebergte wat onderdeel is van Cape Range. We spelen nog even met de drone, maar ik moet op een zeker moment zelfs de parasol uit de auto pakken om Simone te beschermen tegen de zon. Vandaag belooft de heetste dag van deze hittegolf te worden en dat voelen we inderdaad al snel.
Als we bijna gesmolten zijn gaan we maar terug naar de auto. We hebben nog 4,5 uur te gaan in deze etappe naar Carnarvon. We hebben besloten de 13,5 uur van deze terugreis op te splitsen in drie delen. Dat is op zich reistijd die wel in twee of zelfs één dag te proppen is, maar gezien de verwachting qua weer willen we liever niet teveel van onszelf eisen en kiezen we voor een iets relaxter tempo.
Dat blijkt een wijze keuze want de temperatuur loopt op tot duizelingwekkende waarden. Volgens de BOM zou het bij Minilya, waar we even tanken en een sanitaire pauze houden, 47 graden zijn. De teller in onze auto geeft echter zelfs 52 graden aan… hoe dan ook, het is heter dan ooit tevoren op onze trip en dat voelen we. En we klagen niet over onze auto, maar we merken dat de airco echt hard moet werken om dit nog acceptabel koel te houden. Ook het zonnepaneel en de accu die ons van stroom voor bijvoorbeeld de koelkast voorzien hebben het lastig.
We houden vol en krijgen Carnarvon in zicht. Deze stad sloegen we onderweg naar het noorden over (buiten een stopje voor boodschappen), omdat we hoorden dat het niet veel soeps was. Die mening deelden we toen, en dat doen we nu nog. We verblijven er ook echt maar een snel nachtje op weg naar Perth.
Wat we wel nog doen, een paar kilometer voor Carnarvon, is de afslag nemen naar Quobba Beach. We hebben namelijk opgezocht dat hier schildpadden nestelen en dus ook hatchlings kunnen zitten. Aangezien we gisteren allemaal nieuwe vaardigheden als schildpadspotters hebben opgedaan, wilden we nog één poging doen om hatchlings te zien. Helaas is het resultaat van deze actie in één woord samen te vatten; Niets... geen baby-schildpadjes en geen moeders aan land.
Dus vertrekken we maar, blij met alles wat we de avond ervoor wel hebben gezien. Als ik een paar kilometer onderweg ben moet ik uitwijken naar links voor iets kleins op de weg en ga direct ook in de remmen…
Al een flink aantal weken in WA doen we af en toe, op de plekken die daarvoor geschikt lijken, pogingen om een Thorny Devil te spotten. Dit zijn heel kleine hagedissen, in het Nederlands woestijnduivels genaamd, die enorm moeilijk te vinden zijn omdat ze erg goed zijn in zich camoufleren en verstoppen. Als je het niet weet zien ze eruit als een takje of hoopje dorre bladeren. Al heel vaak hebben we gedacht er een te zien op de weg. Dus als ik tegen Simone zeg dat het onze geluksdag is, denkt ze nog stiekem dat ik het niet goed zag. We lopen langzaam terug en zien inderdaad een stekelig beestje midden op de weg zitten. Dat vinden deze reptielen heerlijk om zich aan te warmen, maar het is ook gevaarlijk omdat ze zich als een kameleon qua kleur aanpassen aan hun omgeving. Daarbij zijn ze niet erg snel, dus als er een auto aankomt, komen ze vaak niet op tijd weg.
We lopen een paar rondjes om deze stekelige vriend heen en maken wat foto’s. Hij houdt ons in de gaten maar lijkt zich ook niet al te druk te maken over onze aanwezigheid. We laten hem maar lekker zitten en hopen dat hij op tijd weer de benen neemt voordat er nog een auto aankomt.
Als laatste worden we een stuk verderop nog een keer verrast door het lokale wildlife; een familie rennende emoes. We hadden er al eens over gehoord, emoes willen soms wel eens met je meerennen terwijl je voorbij rijdt en dat besluiten deze vader en 3 jongen te doen. Ik blijf dus doorrijden, heel voorzichtig, maar op een zeker moment stoppen ze weer. Als ze een minuutje later weer beginnen te sprinten is me duidelijk wat ze willen en stop ik de auto. Met een grote grijns op ons gezicht zien we de emoes vlak voor onze auto, op volle sprintsnelheid, de weg oversteken. Wat een leuke afsluiter van deze reisdag!
4 februari
Dit is de langste dag van onze reis naar Perth. We leggen zo’n zeven uur af, van Carnarvon naar Jurien Bay. Omdat we eerder samen afspraken dat we in de basis niet meer bij donker willen rijden gezien alle dieren die hier wonen en in de nacht actief worden, zorgen we dat we voor 18:00 uur in Jurien Bay zijn. Stops meegerekend betekent dat dus dat we niet te vroeg, maar ook zeker niet te laat weer vertrekken, met een ontbijtje achter de kiezen en een volle tank diesel.
We doden de tijd door de afgelopen weken nog eens de revue te laten passeren; wat deden we goed en wat zouden we in de toekomst anders doen in deze vorm van reizen. Dat is voor ons wel belangrijk, omdat we ook aan de oostkust van plan zijn om er een kampeertrip van te maken.
We gaan ook de hoogtepunten nog eens na, en komen tot de conclusie dat we veel prachtige dingen zagen en meemaakten, maar ook was er wel eens een tegenvaller.
Ook kijken we vooruit; we hebben nog zo’n tweeënhalve maand te gaan, waarvoor we allerlei ideeën hebben, maar nog geen vastgelegde plannen. Dat is aan de ene kant fijn, want we hebben veel vrijheid. Toch brengt het ook een bepaalde druk, want we moeten hier wel snel beslissingen over nemen. De oost- en zuidkant va Australië heeft het momenteel zwaar met hitte, overstromingswaarschuwingen en bosbranden. In het midden van het land is het ook nog altijd gigantisch heet. We houden goed rekening met dat soort zaken als we vooruit plannen, dus hebben nog genoeg om over na te denken.
In Jurien Bay komen we aan op een vertrouwd plekje, hier brachten we al eens twee nachten door op weg naar het noorden. De hitte van toen en de afgelopen dagen is gelukkig veel minder, dus we kunnen tijdens de allerlaatste nacht nog één keer in de daktent slapen. Ook voor ons diner kiezen we voor vertrouwd; een heerlijke Fish ’n Chips van de bistro aan de boulevard.
5 februari
Perth; here we come! We gaan de laatste tweeënhalf uur afleggen. Na het ontbijt vegen we de daktent uit, want daar heeft zich nogal wat zand verzameld. Terwijl we dat doen raken we aan de praat met een vriendelijke Australiër die ons vraagt hoe onze daktent beviel. Hij wil er namelijk zelf een kopen voor zijn vistrips. We keuvelen wat heen en weer en als we laten vallen dat we een aantal dingen, zoals onze matrastopper en parasol, wegdoen na vandaag heeft hij daar wel oren naar. Ons plan was om het naar een kringloopwinkel te brengen, maar als deze man ze kan gebruiken scheelt dat weer een ritje. Zelfs ons kookstelletje slijten we nog aan hem. De zijne ging namelijk die ochtend kapot…
Onderweg naar Perth rijden we voor het eerst in een maand weer eens een stuk snelweg. Dat is ook een gekke gewaarwording na al die duizenden kilometer tweebaansweg. De allerlaatste stop is een broodnodige; de carwash! We hebben tussendoor ook nog wel een keer afgespoeld, maar er zit toch nog een behoorlijke hoeveelheid stof, zand, modder en vuil op de auto. We geven hem een heerlijke wasbeurt en spoelen goed na, waarna we ook de stofzuiger nog maar even door de cabine halen. We leveren hem in elk geval schoner in dan we hem kregen, daar zijn we van overtuigd.
Na 7026 kilometer is het avontuur met de 4WD ten einde, en stappen we over op ‘nieuwe’ manier van transport. Met al onze bagage in een Uber naar ons hostel; ik vind het maar wennen… We installeren onszelf in Fremantle, waar we een maand geleden ook al eens een paar uurtjes over de markt struinden. We hebben een fijne kamer in het hostel wat gevestigd is in de oude gevangenis van de stad, gebouwd halverwege de 19e eeuw en tot 1991 als zodanig in gebruik. Inmiddels is het gedeeltelijk museum en dus gedeeltelijk hostel. Grote delen van het pand zijn nog steeds goed als gevangenis herkenbaar, en sommige kamers zijn zelfs in de oude cellen gesitueerd.
Na de lange terugreis van de afgelopen dagen doen we vandaag verder lekker rustig aan en maken plannen voor de komende dagen, want we zijn nog niet helemaal klaar in West-Australië.
6 februari
Na onze chillavond en lekker bijtijds naar bed, staan we op en pakken onze spullen in. We pakken licht, en de rest van onze bagage gaat in een, oh nee, drie lockers. Daarna lopen we naar de haven van Fremantle en stappen daar op de boot. We varen naar Rottnest Island, 30 minuten voor de kust.
Rottnest Island, je zou kunnen denken; met wat fantasie klinkt dat toch best een beetje Nederlands… dan heb je volkomen gelijk! Eind 17e eeuw was het namelijk de Nederlandse VOC-kapitein Willem de Vlamingh die hier eens aan land ging kijken toen hij langsvoer. Hij was best onder de indruk van dit eilandje, maar kwam hele vreemde beesten tegen. Met zijn beperkte kennis van het lokale wildlife dacht hij dat het hier vol zat met ratten en rapporteerde terug naar Nederland dat hij op een Rattennest-eiland was geweest.
Wat onze Willem niet wist, is dat hij oog in oog was komen te staan met de quokka’s. Dit zijn kleine, aan kangoeroes verwante beestjes, die veel aandoenlijker zijn dan de knaagdieren waar de kapitein ze voor aanzag. Ze komen voor in het zuidwesten van WA, maar met name in grote aantallen op Rottnest. Wij hopen in elk geval een paar quokka’s te zien, maar dat moet gaan lukken, is ons aan alle kanten verteld.
Rottnest is ongeveer vergelijkbaar met Texel qua grootte, en niemand mag zijn auto hier mee naartoe nemen. Er rijden bussen over het eiland, en wat parkrangers zijn de enigen die zich hier in een auto mogen bewegen. Dat betekent dus lopen, of fietsen! Dat laten wij ons geen twee keer zeggen! We huren twee fietsen, zetten de verplichte helm op en gaan op pad.
Als we de eerste kilometers hebben afgelegd nemen we de vergelijking met Texel gauw terug, want we moeten stevig heuvel-op en heuvel-af. Wel zien we dat wij Nederlanders toch een streepje voor hebben op veel mensen uit andere delen van de wereld, want menigeen moet heuvel-op afstappen en verder lopen. Wij redden het over het algemeen op wilskracht (en een pufje voor Simone van haar astma-medicijnen). We komen al snel langs mooie strandjes, waar je het koraal vanaf de kust al kan zien liggen. Bij een van de stranden ligt zelfs nog het wrak van een vissersboot, half uit het water stekend.
We strijken uiteindelijk neer op Salmon Beach, waar we onze zwemkleding aantrekken om eens even een rondje te snorkelen. Ook hier kun je het koraal al bijna aanraken vanaf het strand, dus we gaan maar eens onder water kijken. We vinden het erg mooi, maar zijn bang dat rondjes op het Ningaloo-rif ons een klein beetje verwend hebben gemaakt. Toch hebben we het goed naar de zin en vermaken we ons lange tijd onder water. Ik zie zelfs nog een uit de kluiten gewassen stingray op een wat dieper deel!
Terug op het strand valt ons op dat een groepje jonge Australiërs naar de rotsen iets verder richting de duinen staan te kijken. We lopen er even langs, en er blijkt een flinke dugite te liggen, een behoorlijk giftige slangensoort die veel voorkomt op dit eiland. We laten hem maar lekker in de zon liggen bakken, terwijl wij opdrogen en ons weer omkleden na het zwemmen. Terwijl we dat doen valt mij op dat de slang inmiddels weg is, maar besteed daar verder geen aandacht aan. Totdat ik op één been sta om mijn sokken aan te trekken en ik iets langs en zwarts op een centimeter of 20 van mijn voet voorbij zie glibberen… dat is me iets te dichtbij van het goede. Gelukkig scheiden hier onze wegen en verdwijnt de slang tussen de rotsen.
We fietsen verder langs de kustlijn en genieten van de uitzichten. We komen langs de vuurtoren en zijn inmiddels een kilometer of tien van de haven verwijderd. Wat ons opvalt is dat we meer en meer de paden voor onszelf hebben. Het loopt tegen 5 uur en veel Australiërs en andere toeristen maken hiervan een dagtrip. Wij hebben echter besloten dat we hier op het eiland willen slapen, om er zo ten volle van te kunnen genieten. Daarom boekten we een kamer bij het lokale hostel en hebben we nu alle tijd om rustig de andere kant van het eiland te verkennen.
Nu het tegen de avond loopt is de kans om quokka’s te spotten ook veel groter, en dat gebeurt dan ook vrij snel. Ze lopen langs fietspaden onder de bomen, in de duinen en zelfs tussen de winkeltjes, cafe’s en restaurants in de haven. Sommige zijn echt wel wat schuwer, maar de meesten hebben totaal geen angst voor mensen en kuieren gewoon lekker tussen het volk door. Daar zit wel het gevaar voor deze beestjes, want de verleiding om ze te aaien en te voeren is voor veel mensen niet te weerstaan. Dat is dan weer totaal niet de bedoeling, want er kunnen allerlei ziektes worden overgedragen. Daarnaast worden ze van het eten wat jij en ik eten vaan hartstikke ziek. We hebben een aantal keer mensen daar vriendelijk op gewezen…
Simone vermaakt zich in elk geval opperbest met haar camera en deze fotogenieke dieren. Terwijl we ook de noordkant van het eiland nog een beetje beter verkennen stappen we ook regelmatig even af voor een fotosessie met de eilandbewoners. Waar we in het begin de quokka’s nog telden, zijn we er maar mee gestopt toen we na het eten de 120 passeerden.
We kijken naar de zonsondergang op het Little Parakeet Bay, waar we stiekem nog even met de drone vliegen, en besluiten het dan echt voor gezien te houden voor vanavond. We bemachtigen het allerlaatste tafeltje bij het beste restaurant van Rottnest en doen ons tegoed aan de heerlijkste Italiaanse gerechten, voor we ons bed opzoeken.
7 februari
We hebben de wekker vroeg gezet, want Simone wil nog één keer van de mogelijkheid gebruik maken om onze fluffy vrienden op de foto te zetten. Als de zon opkomt en het opwarmt gaan ze beschutting zoeken, dus is vroeg in de ochtend nog onze enige optie. Gisteravond zagen we niet minder dan 30 quokka’s rond ons hostel op het grasveld, en ook nu hoeven we slechts 20 meter te lopen om een hele kolonie te spotten.
Na een fotosessie van een half uurtje kruipen we nog heel even terug onder de wol, want 6 uur vinden we iets te vroeg na de 20 kilometer fietsen van de dag ervoor. Die kilometers voelen we trouwens ook als we later die ochtend weer op onze fiets stappen. Deze zadels zijn duidelijk niet zo goed als die op onze Hollandse fietsen, want onze billen hebben weinig zin meer om erop te zitten.
We ontbijten bij de beste bakker van het eiland, waar we ons gelukkig prijzen dat we op een vrijdag zijn gekomen. Want vandaag, zaterdag en dus weekend, is het nu al onnoemelijk druk! Ook op de fietspaden, waar nogmaals bewezen wordt dat niet-Nederlanders niet altijd even goed zijn in fietsen, regels volgen en/of voor zich blijven kijken… Alleen onze bellen voorkomen een aantal botsingen.
Uiteindelijk kiezen we ervoor om, voor we de ferry terug naar Fremantle nemen, nog een uurtje in het museum door te brengen. Hier wordt meer verteld over de donkere kanten in de geschiedenis van Rottest, want in de afgelopen twee eeuwen hebben de Britten hier enkele duizenden mannen en jongens gevangen gehouden, zonder uitzondering van Aboriginal-afkomst. Honderden van hen overleefden dit niet. We merken dat op veel plekken tegenwoordig aandacht is voor deze donkere bladzijden in het bestaan van Australië. Ook wordt bijvoorbeeld steeds prominenter de originele naam van een plek gebruikt en niet degene die de Britten eraan gaven. Zo wordt Rottnest ook aangeduid als Wadjemup.
Het is een begin, zullen we maar zeggen…
Terug in Fremantle reizen we direct met onze spullen door naar Perth en nemen nog een nachtje onze intrek in het heerlijke QT-hotel waar we begin januari ook verbleven. Omgeven door alle luxe, na het maandje campingleven geen straf, brengen we de middag door. We relaxen en bereiden de volgende stap van onze reis voor, want morgen is het tijd voor een nieuw hoofdstuk.
Om onze tijd in WA feestelijk af te sluiten heb ik iets leuks uitgezocht om Simone mee te verrassen. Als we na het eten door het uitgaanscentrum van Perth lopen neem ik haar mee een straatje in, waar ik even moet zoeken naar de ingang. Als we het gevonden hebben kloppen we aan en wordt Simone om een wachtwoord gevraagd. Die heb ik die middag gekregen en haar verteld dat ze die nodig zou hebben, dus Simone zegt de magische woorden “The Mute Mule”, en de deur zwaait open.
We komen in een donkere, gezellig drukke ruimte terecht, waar vier barkeepers de show stelen met hun cocktailmix-kunsten. Dat op zich is al een feestje, maar ik had Simone beloofd dat er gedanst ging worden en de cocktailbar heeft geen dansvloer. Dus als we de barkeeper nogmaals een geheim wachtwoord geven komt er een shotglaasje met een golden ticket eronder op de bar te staan. De barkeeper knikt naar het einde van de zaak en gaat verder met zijn werk.
Met het golden ticket in de hand bewegen we ons naar een donkere gang waar de uitsmijter ons voorgaat naar…. Een 70’s discobar, compleet met discoballen, foute uitfits van de barkeepers en natuurlijk Saturday Night Fever. We vermaken ons een dikke twee uur op de dansvloer en lachen om en met de gekke Australiërs. Want een feestje bouwen kunnen ze!
Na nog een afzakkertje aan de bar, waar ware cocktailmeesterwerken voorbij komen, lopen we terug naar ons hotel. Western Australia zit er echt op nu… nieuwe avonturen staan om de hoek te wachten!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 76
[author] => Harald
[cityName] => Perth
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/251/075_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => duivelse-hitte-en-gehoornde-duivels
)
[4] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111139
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-02-05
[photoRevision] => 0
[title] => Alleen in het national park en zwemmen met manta's
[message] => 25 januari
In slaap vallen met het geluid van de zee is naar mijn mening een van de fijnste dingen die er zijn. Maar wakker worden tussen de Ibissen en Galahs (rozebuik-kaketoes) is toch ook wel heel bijzonder. Ze hebben zich rond onze auto verzameld. Als ik dan ook nog de kraan een beetje voor ze open zet zodat ze wat kunnen drinken, is het natuurlijk helemaal feest.
Toch blijven we niet te lang hangen. We rijden naar Denham, het dichtstbijzijnde plaatsje en ontbijten met zicht op de oceaan. Normaal gesproken is het hier al niet groot, maar is er nog wel wat te doen. Nu is het hier vrijwel een spookstad: het meeste is dicht, want het is enorm rustig. Gelukkig kunnen we nog koffie halen en zijn de supermarkten open. EN een heel klein winkeltje dat wordt gerund door een Britse dame, ze noemt zichzelf ‘the mad potter of Denham’, want ze doet aan pottenbakken. Haar winkeltje staat vol met snuisterijen en ik koop er een schattig plaatje waar ‘I love you’ op staat. We hangen het aan de achteruitkijkspiegel van onze 4WD. Vanwege de uitbouw achterop is de achteruitkijkspiegel toch al decoratie in plaats van functioneel en nu is het in elk geval nog leuk om naar te kijken.
De supermarkten in Denham hebben een zeer bescheiden assortiment, dus het duurt even voor we alles kunnen vinden dat we nodig hebben. Als we vragen of er achter nog hamburgerbroodjes liggen, blijft de medewerker zo lang weg, dat we vermoeden dat hij het erbij laat zitten en zijn intrek heeft genomen in de vriezer. Maar na ruim tien minuten komt hij triomfantelijk terug, mét burgerbroodjes in zijn hand. Het zijn soms de kleine winstpunten die ertoe doen…
Bij Eagle Bluff zijn drie uitkijkpunten waar we alvast kunnen genieten van het zeeleven. Er glijden stingrays en verschillende soorten haaien voorbij. We staan er metershoog boven, maar toch is het goed te zien, want het is hier opnieuw kraakhelder. Ik stel voor dat Har me hier mag achterlaten, want ik vind het zo enorm genieten! Maar dat vindt hij geen goed idee, misschien maar beter ook, wellicht raak je er na een tijdje op uitgekeken?
We vervolgen de weg naar Monkey Mia, of ‘Irrabuga Mia’, zoals de aboriginals het noemen. Wat zoveel betekent als het huis van de dolfijn. Het zal niemand verrassen dat er hier flink wat dolfijnen zitten. Ze worden al tientallen jaren gevoerd, een inmiddels vijftig jaar lopende traditie, die ooit startte met vissers die hun vangst deelden met de dolfijnen. Inmiddels is het uitgegroeid tot een toeristische attractie die elke ochtend plaatsvindt. Wij zien dieren liever wild, dus slaan deze toeristische actie over.
Voor nu hebben we de middag aan onszelf. We zetten de auto neer op ons kampeerplekje (voor het eerst in tijdens weer eens midden tussen de andere kampeerders, het is hier een echte trekpleister) en gaan snel naar het strand. Eten mee, snorkel en GoPro in de tas en gaan! Nog voor we een teen in het water hebben gestoken zien we een dolfijn voorbij zwemmen in relatief ondiep water. Reden om snel in het kraakheldere water te duiken. We poedelen wat en als het aan het eind van de dag -zoals inmiddels gebruikelijk- rustiger wordt komt er een schildpad voorbij schuiven. We mogen een stukje met hem mee zwemmen, maar hij vindt het minder leuk als Harald iets te dicht bij komt, naar zijn zin. Hij zwemt om Harald heen en daarna laten we de schildpad lekker gaan. Voor Har is het nu welletjes geweest, maar ik wil graag in het water blijven. Dat betaalt zich uit, want de dolfijnen besluiten voor onze neus op jacht te gaan. Het is een magisch gezicht met de ondergaande zon erbij. Helemaal geen slechte dag zo!
26 januari
Onze buren breken hun kamp al vroeg op, inclusief stofzuiger om het zand uit de tent te krijgen. Dat ze zo vroeg al zo productief zijn mag een klein wonder heten, want middenin de nacht woonden ze nog een digitale kerkdienst bij, inclusief meezingen. Het was op zijn minst bijzonder te noemen, maar ze zijn in elk geval toegewijd.
Aangezien we toch al wakker zijn, nemen we het er maar van. Terwijl ik yoga doe op het strand, duikt Harald nog maar eens met de snorkel het frisse water in. Nog voor negen uur ’s ochtends hebben we onze lichaamsbeweging er al op zitten!
De emu’s die op de camping rondlopen zijn een ware attractie. Normaal zijn emu’s best wild en houden ze wat afstand van mensen, maar hier hebben ze ontdekt dat er veel eten te halen valt, dus struinen ze rustig tussen de tenten door. De Australiërs noemen dat ook wel ‘bin chooks’, ‘vuilnisvogels’. Een koosnaam die eerder alleen de Ibis toekwam, maar nu dus ook voor emu’s kan worden gebruikt.
Even verderop, waar gevist wordt, dobbert ook een groep pelikanen rond. De gids voor dit gebied zei dat je geluk moest hebben om ze tegen te komen, maar niets is minder waar, ze zijn totaal niet schuw en hebben het opperbest naar hun zin. Terwijl Harald koffie haalt, ga ik los met mijn camera. Maar echt tijd om lang te blijven hangen is er niet, althans, we hebben meer te doen: we gaan naar Francois Peron, een bijzonder National Park dat precies tussen hier en Denham ligt.
Voor we wegrijden moet ik nog even wachten op een emu op de parkeerplaats. Het zijn mooie beesten, maar deze kijkt me wel heel intens aan. Als hij een soort inspectieronde om de auto heen loopt, duik ik dan ook maar weg, bang dat hij anders keihard tegen de ruit gaat pikken. Harald moet er hartelijk om lachen en ik toch ook wel, maar wel pas als ik de emu steeds kleiner zie worden in de zijspiegel.
Bij het inrijden van het National Park staat een klein hutje met heel veel informatie: nummers om te bellen als er wat misgaat, getijden, informatie voor de campgrounds. Het is ook de plek waar je je park fee betaalt, gewoon in een envelopje met je naam erop. Het geld stop je erin en je deponeert het in een houten vakje dat eens in de zoveel tijd wordt leeggemaakt. Het gaat hier allemaal op basis van vertrouwen, maar schijnbaar werkt dat systeem. Je betaalt hier ook voor je camping, maar helaas is het ons niet gelukt een plekje te bemachtigen. Alles staat op bezet, wat betekent dat het volgeboekt zou moeten zijn. We hebben wel gehoord dat dat systeem niet altijd even goed werkt, dus we hopen stiekem in het park toch nog een plekje te vinden.
Maar eerst moeten we een stuk rijden door het zand om bij het punt te komen waar we onze banden wat kunnen leegpompen. Harald heeft het helemaal uitgezocht en al snel rijden we met zachte banden over een flinke zandweg. Deze weg is echt typisch zoals wat je voor je ziet als je denkt aan een Australische weg: diep donkerrood zand, met stofwolken en saliekleurige (grijs-groene) bosjes zover het oog reikt. We beseffen ons vrijwel onmiddellijk: dit is heel afgelegen en heel erg vet!
We komen nauwelijks anderen tegen, maar gelukkig wel precies op het moment dat het misgaat. Je kunt in dit national park alleen rijden met een 4WD en die hebben wij, toch komen we ineens vast te zitten in het diepe zand. De man en vrouw die stoppen zijn Australiërs en van alle gemakken voorzien. Het duurt ongeveer een halve seconde voor ze tot de conclusie komen: die bandenspanning moet nog VEEL VERDER omlaag. Ze hebben er ook een apparaatje voor bij zich. Nog geen tien minuten later vouwt deze bijna twee meter lange Australier (met baard en stevig gebouwd) zich in onze auto, die nog op standje Simone van 1.62 meter staat. Stoel naar achter, auto handmatig in de versnelling en we zijn los. Ze wachten nog even om te kijken of het inderdaad beter gaat. Zodra wij kleiner worden, vervolgen zij ook hun weg. Het is een teken van de vrijgevigheid van de Australiërs.
Na 42 kilometer hobbelen door het rode zand komen we uit bij Cape Peron, het meest noordelijke punt van het national park. Beeld je een dieprode kustlijn in, die rafelig gevormd is, met grille punten, waar een kristalhelder blauwe zee tegenaan beukt en omhoog sprayt. Het is moeilijk te omschrijven hoe vreselijk mooi het hier is. We zijn de enigen hier en genieten van hoe akelig mooi (mijn woorden) het hier is. Ik denk dat het de meest unieke plek is waar we ooit hebben staan uitwaaien.
Daarna rijden we door naar Skipjack Point, een uitkijkpunt met twee platformen, waarbij je aan de ene kant een baai in kijkt, terwijl je aan de andere kant open zee ziet. In de baai zitten vogels en dolfijnen jagen hier op een heel bijzondere manier: ze achtervolgen de vissen tot die op het strand liggen. Dan laten ze zichzelf ook stranden op het strand om te kunnen eten, waarna ze zichzelf weer terug laten zakken het water in. Ze doen dat alleen bij hoog water, overdag. Wij hebben niet de mazzel dat we dit spektakel mogen aanschouwen, maar de manta ray die ik zichzelf uit het water zie lanceren maakt veel goed! Ook zwemmen hier weer veel haaien rond en we zien zelfs een krab onder ons lopen. Klinkt misschien niet spectaculair, maar met hoe hoog wij staan (en dus hoeveel meters we naar beneden kijken) moeten het best flinke jongens zijn, die haaien en zelfs ook de krabben.
We rijden hierna naar een van de campings die hier vlakbij liggen. De Australiërs die ons hielpen zeiden al heel casual dat we best gewoon een kampeerplekje ergens in het park kunnen confisqueren. Mocht iemand dan moeilijk doen, dan kunnen doen alsof we het allemaal niet goed snapten. Een beetje oenig, maar wellicht het proberen waard, al voelt het gek. Maar bij aankomst blijkt de camping helemaal leeg. Het is inmiddels eind van de middag, precies zo’n tijd dat veel mensen het voor gezien houden en gaan chillen op hun kampeerplek. Een paar lege plekken waren nog logisch geweest, maar een hele volgeboekte camping die leeg blijft, da’s echt gek… We overleggen, denken na en besluiten terug te rijden naar het uitkijkpunt. Alleen daar hebben we een heeeeeel klein beetje internet, net genoeg om nog wat uit te kunnen zoeken, als we geluk hebben. In de rest van het park doet alleen ons SOS-signaal het.
We zoeken wat op en zien opnieuw posts online van mensen die zeggen dat het boekingssysteem van het park niet goed werkt. Als in: je kunt het boeken, voor best weinig geld, maar in de praktijk blijkt vaak dat mensen niet komen opdagen. Zeker met de warmte van de afgelopen dagen helemaal niet zo gek, plus het is Australia Day, een nationale feestdag. Wellicht hadden mensen ineens andere verplichtingen. We denken dat het echt wel zou zijn aangegeven als de camping gesloten zou zijn en kunnen niks geks vinden qua onderhoud of andere zaken, dus gaan we terug naar de camping en maken ons klaar voor een nacht helemaal alleen op de camping. Dat voelt in eerste instantie een beetje onwennig, gek, we zijn een beetje op onze hoede. Maar al snel went het, zelfs als het donker wordt. We zien eigenlijk geen gekke beesten, ook geen ongedierte, maar de wind steekt wel op. We houden het vroeger dan normaal voor gezien en duiken in het pikkedonker onze tent in. Terwijl de wind om ons tentje raast, vallen we in slaap. We schrijven het maar toe aan de locatie van het national park, ver weg van alles. Ik wordt ’s nachts nog een paar keer wakker en vraag me dan steeds weer af of ik nou een emu voorbij hoor schuiven…
27 januari
We worden wakker met het geluid van de golven op het strand en nog altijd de wind die rond de auto blaast. We hebben prima geslapen, maar niet zo lang als normaal. We schrijven het toe aan de onwennigheid van het slapen in het national park. Maar het was wel een hele bijzondere ervaring. Inmiddels zijn we er ook aan gewend dat we helemaal alleen zijn geweest. Hoewel… We hebben ze niet gezien, maar niet ver van de tent staan emusporen. Ook op het strand zijn ze te zien, ze lijken redelijk vers en behoorlijk groot, maar de emu’s zelf zijn op dit moment in geen velden of wegen te bekennen,.
We gaan opnieuw naar het uitkijkpunt van de manta rays. We hebben wat uitzoekwerk gedaan en hopen de dolfijnen nog te kunnen spotten in de baai. Terwijl we uitstappen, stopt ook de auto van een tour. Deze mensen zijn in alle vroegte vertrokken om het park in te trekken. Het voelt ergens een beetje gek om ineens weer andere mensen om ons heen te hebben.
Hier blijkt ook meteen dat het niet aan de locatie van de camping lag dat we zoveel wind voelden, het uitzichtpunt is veranderd in een punt, want van uitzicht op het water is geen sprake meer. De wind blaast dat het een lieve lust is en maakt dat je in het water niets voorbij ziet zwemmen. We houden het dan ook snel voor gezien.
We rijden verder naar een aantal uitzichtpunten en hebben op de meeste plekken nog altijd de uitzichten voor onszelf. We voelen ons ook een stuk zekerder met de platte bandjes (voor de kenners: 14 PSI in plaats van de 38 waarmee we op de weg rijden) en maken wat mooie video’s en foto’s met de drone terwijl we rondcrossen.
Bijzonder is de stop bij Big Lagoon: een lagune met rood zand en knalblauw water, het lijkt haast wel nep. Maar dat is het niet. De foto die ik heb toegevoegd is niet bewerkt, ik zweer het plechtig. We zien een grote hagedis/kleine varaan op het strand lopen, heel bijzonder. Maar echt zin om te zwemmen hebben we niet… Er zitten hier steenvissen (potentieel dodelijk), het waait hard en we zijn ook gewoon een beetje gaar van vannacht. Bovendien is het uitzicht ook prachtig zonder dat je het water in gaat.
We besluiten dat het goed is en als we het park uitrijden kijken we vol bewondering naar de banden die vollopen en de auto weer optillen. Bizar hoe snel je gewend raakt aan het zicht op de platte bandjes. Bij het uitrijden van het park blijkt dat ons envelopje met geld al is opgepikt en de cash voor de overnachting hebben we niet bij ons. We mailen de beheerders maar dat we toch zijn blijven slapen en vragen ook terloops hoe het kan dat het park uiteindelijk verlaten was. Maar op dat antwoord zullen we even moeten wachten.
We willen eigenlijk terug naar Nanga Bay, naar de camping waar we eerder stonden waar Harald over schreef, maar kunnen een scenic route net buiten het park toch niet weerstaan. Hier stoppen we bij Little Lagoon en de bijbehorende Creek. Zoals de naam doet vermoeden is dit het kleine zusje van de Big Lagoon. Het is opnieuw waanzinnig mooi, dus voor de zoveelste keer die dag slingeren we de drone de lucht in, terwijl we genieten van het moois om ons heen. Het is bijna saai, want het lijkt haast wel of alles mooi is. Of nou ja, alles… Bij het uitkijkpunt hier langs de kust waar we eerder heerlijk rustig haaien en roggen konden spotten, worden we bijna van het pad geblazen en ondertussen gezandstraald. Eenmaal op de camping kiezen we een plekje dat wat meer beschut is, lekker tussen de andere mensen in. Maar het blijkt tevergeefs. Het waait zo ontzettend hard, dat we haast het gevoel hebben dat de tent wordt opgetild. Het blijken barre omstandigheden, die we nu echt niet meer kunnen toeschrijven aan het National Park.
Lichtpunt van de avond is Sammy, de tijdelijke beheerder van het park. Zij en haar man werken voor de organisatie achter deze camping en vervangen de vaste beheerders wanneer die op vakantie gaan. Zo reizen ze de hele westkust af. Ze komt een praatje maken, net als een paar dagen geleden. Als ze hoort dat we eigenlijk zijn vergeten om ontbijt te halen, staat ze een paar minuten later voor onze neus met een doos met 3 eitjes erin. ‘I want you to be able to have some brekkie (ontbijt) tomorrow.’ En bewijst daarmee opnieuw hoe gastvrij Australiërs zijn.
28 januari
Met de wind in de rug vouwen we de daktent in en zetten koers richting Coral Bay, een klein kustplaatsje bijna bovenin het noord-westen van Australië. Het is een lange route, waarbij het alleen al een paar uur (bijna 3) kost om bij Carnarvon te komen. Hier is de laatste grote supermarkt en we zijn van tevoren gewaarschuwd om veel water en eten mee te nemen omdat dat verder noordelijk nog wel eens een uitdaging kan zijn. Zelfs in deze supermarkt zijn de schappen vaak leeg, zegt men. Maar we hebben mazzel en kunnen dus groots inslaan.
Coral Bay is nog 2,5 uur verder rijden. En hoe verder we komen, hoe minder andere mensen we zien. Beeld je langgerekte stukken asfalt in, met aan weerszijden rood zand. Ook zien we weer grote termietenheuvels, die zagen we voor het laatst toen we in het Northern Territory waren bij Kakadu. Er staan ook veel waarschuwingsborden langs de weg, want hier komen niet alleen emu’s en kangoeroes voor, maar er lopen ook wilde geiten en koeien. En ook die kunnen zomaar de weg oversteken. Waar ik vooral geiten zie en ook echt moet afremmen omdat er een paar de weg oversteken, wordt het vanaf het moment dat Harald achter het stuur kruipt echt desolaat. Op een gegeven moment trekt hij de conclusie dat hij in bijna een uur tijd 1 auto en 1 koe is tegengekomen. En verder is het hier het grote niets…
Coral Bay is een afslag waar je zo aan voorbij rijdt als je er niet naartoe wilt gaan. Het is een weg die langzaam kringelend naar een ieniminie stadje leidt: er wonen hier zo’n 250 mensen, maar het kunnen er ook net een paar meer of minder zijn. Verder zijn hier een paar campings en een resort in aanbouw en veel mooie natuur. We parkeren de 4WD en lopen nog net voor de zon ondergaat naar het strand. We zijn de hele dag onderweg geweest en het is heerlijk om de benen even te strekken.
Terwijl we onze tenen in het water steken worden we verrast door een stingray, die hier heerlijk in de lagune aan het rondstruinen is, ongetwijfeld op zoek naar een lekker hapje. Hij is zo dichtbij, dat we er bijna op waren gaan staan. Als de zon achter de horizon verdwijnt, lopen we naar de tent en maken een lekker maaltje op de barbecue. Het waait hier nog wel, maar gelukkig niet meer zo hard als vanochtend.
29 januari
We hebben enorm zin in een stranddag. Sowieso is de sfeer hier fijn, dus we boeken de camping gelijk voor twee nachten bij. Bij de receptie ligt ook een klein board waarop je kunt leunen tijdens het zwemmen en een schaduwtentje. We mogen ze een paar dagen lenen. Ook verkassen we naar een wat schaduwrijker plekje. In plaats van middenop een veld zonder schaduw, parkeren we tussen de palmbomen. Heel tropisch.
Maar eerst halen we koffie en lopen we langs bij een van de tourorganisaties. Je kunt hier het hele jaar door snorkelen met zeedieren. Whale Sharks en walvissen zitten er momenteel niet, maar vanwege het rijke zeeleven zitten de schildpadden en manta rays hier jaarrond, dus je kunt nog steeds het water op. We overleggen wat en lopen nog langs bij wat andere tourorganisaties voor vergelijkend warenonderzoek. Dan blijkt dat we in het ultieme laagseizoen zijn beland: de scholen zijn weer begonnen, bovendien is het heel warm en is er hoger risico op cyclonen. De Australiërs laten dit stuk van het westen dan ook links liggen, dus gaan veel mensen die hier in de toeristische industrie werken zelf met vakantie of wordt onderhoud gepleegd aan de boten. Alleen de organisatie waar we het eerst bij langsgingen zou nog kunnen uitvaren morgen. We besluiten maar snel te boeken, in de hoop dat meer mensen zich bij onze boot aansluiten.
Daarna is het echt tijd om naar het strand te gaan. We zwemmen wat, drogen op, lezen, nemen opnieuw een duik en komen zo deze heerlijk luie dag door. Eind van de middag lopen we nog even naar de tour-office en zijn blij verrast dat onze snorkeltocht vertrekgarantie heeft! We eten bijtijds en duiken vroeg de daktent in, morgen belooft een bijzondere dag te worden.
30 januari
In alle vroegte eten we een snel ontbijt en lopen de camping af. Op de hoek staan de mensen die ons gaan meenemen het Ningaloo Reef op al klaar. Het Ningaloo Reef is het grootste ‘fringing reef’ ter wereld. In het Nederlands een kustrif, dat direct aan de kustlijn van continenten of eilanden vastgroeit. Het Ningaloo Reef is 260 kilometer lang en op veel plekken direct bereikbaar vanaf het strand. Het heeft een UNESCO-status, want er zijn hier ruim 200 koraalsoorten en ruim 500 vissoorten. Bovendien is de natuur hier heel divers en bijzonder, waardoor het die status heeft gekregen.
Hoewel je er dus vanaf het strand bij kunt komen, stappen wij op een boot. Dit keer hebben we sterke zeeziekte-tabletjes gekocht en ingenomen, want je weet maar nooit. Al snel blijkt dat dat niet nodig was geweest: zo ruw als de zuidzee was, zo kalm is de Indische Oceaan hier.
We starten met snorkelen bij een ‘cleaning station’. Dat wil zeggen: de rest van de groep en Harald. Ik heb enorm moeite om m’n ademhaling onder controle te krijgen. We hebben een paar jaar geleden in de Filipijnen gesnorkeld en dat ging op z’n zachtst gezegd slecht, doordat ik een slechte snorkel kreeg. Maar het heeft z’n weerslag op hoe ik me vandaag voel. Gelukkig is daar schipper Chris die me op m’n gemak brengt terwijl de rest al verder het water op gaat. Nog voor ze terug zijn, lig ik ook lekker te snorkelen.
Harald heeft ondertussen wat heel moois gezien: rijke koralen en verschillende rifhaaien. Die haaien gaan naar een bloemkoolvormig stuk koraal, waar ze vervolgens stil liggen en door allerlei vissen en garnalen worden schoongemaakt. Het is een bijzonder gezicht, laat ik me vertellen.
Daarna is het tijd voor het grotere werk: we zijn hier om de manta rays in het water te zien. We worden erop voorbereid dat we met militaire precisie moeten werken zodra we ze zien. Het kan even duren, maar de manta’s zijn onvoorspelbaar. Ze kunnen chill door het water glijden, maar ook hard doorzwemmen. De manta’s hier zijn zo’n 4 meter spanwijdte en kunnen 10 - 35 kilometer per uur zwemmen. Dus als wij treuzelen, zijn ze al meters ver bij ons vandaan.
De afgelopen weken was het zoeken naar de manta’s, zeggen de mensen van de tour, maar nog voor onze uitleg erop zit, worden ze al gespot en moeten we het water in. Wij zitten in de tweede groep die het water in gaat (we gaan in twee groepen van 6 mensen). Terwijl wij al klaar staan, bewijzen de Zwitsers in de eerste groep dat ze al jaren geen militaire dreiging hebben meegemaakt, want ze doen er voor ons gevoel eeuwen over om zich klaar te maken.
Als de eerste groep een paar minuten in het water ligt, wordt er nog een manta gespot en laten wij ons snel in het water plonzen. Het is een werkelijk magisch gezicht om een manta ray door het water te zien glijden. Het is wel duidelijk wie hier thuishoort. Met de rust van een dier dat precies weet wat het doet en waar het thuishoort, glijdt de manta voor ons uit, draait dan, komt weer onze kant uit en draait om ons heen. Het is een beetje vergelijkbaar met een adelaar die zich laat meevoeren op de wind, maar dan onder water. Omdat het voor ons onder water ook helemaal stil is, geeft het een heel sereen gevoel.
En dan worden we beloond, want we zien niet 1, niet 2 maar 3 manta’s. En ze voeren ook nog een ‘courting ritual’ uit, wat zoveel betekent als dat we een vrouwtje zien, dat de aandacht heeft van twee mannetjes. De manta’s draaien op een gegeven moment rondjes om elkaar heen, een soort dans om te bepalen of het mannetje het vrouwtje kan bekoren.
We liggen uiteindelijk ruim een uur in het water en kunnen uitgebreid genieten van de manta’s, zonder dat ze last van ons lijken te hebben. Daarom was deze organisatie ook fijn, ze hebben een eco-label, wat onder meer betekent dat ze heel erg bezig zijn met het welzijn van de manta’s. Ze letten op dat we genoeg afstand houden. Zo mag je bijvoorbeeld niet boven de manta’s zwemmen, al hebben de manta’s daar op sommige momenten lak aan en schuiven rustig onder ons door.
Na de lunch gaan we nog een derde keer het water in. We zwemmen langs prachtige koralen en dan worden vooraan de groep wat schildpadden gespot. De begeleiders proberen Har en mij ervan te overtuigen naar ze toe te komen, maar wij hebben nog meer mazzel: een schildpad is weggegaan toen hij de groep zag aankomen en zwemt nu rustig bij ons in de buurt. We zwemmen minutenlang met onze privé schildpad en verbazen ons ook hier over de souplesse waarmee de schildpad door het water heen beweegt.
Daarna zwemmen we nog een halfuur langs prachtige koralen, zien meer vissen dan ik kan tellen en stappen met een zeer voldaan gevoel weer de boot op. Eigenlijk hadden we hier nog uren kunnen blijven, maar inmiddels zijn we al bijna de hele dag onderweg en is het toch echt tijd om terug naar de wal te gaan.
31 januari
Na deze bijzondere ervaring hebben we het gevoel dat we Coral Bay hebben uitgespeeld. We stappen opnieuw in voor een rit van anderhalf uur naar Exmouth. Het meest noord-westelijk gelegen stadje hier aan de kust. We komen een paar auto’s tegen, maar verder is het opnieuw een rit met vooral langgerekte stukken weg.
In Exmouth verbazen we ons erover dat de supermarkt gewoon voldoende eten en drinken heeft. Geen idee of dat anders is als het hier drukker is, maar wij hebben toch het gevoel dat mensen schromelijk overdreven toen ze zeiden dat er niets te krijgen was hier.
Harald scoort nog een nieuwe zwembroek en ik krijg van hem een vissershoedje, geen overbodige luxe, want het is hier bloedheet. Er is opnieuw een hittegolf van kracht en het kwik stijgt alweer boven de 40 graden. In deze hoek is het ook vrijwel windstil, vanwege de ligging. Gelukkig gaan we hier snel weer weg, we rijden via de noordelijke punt naar national park Cape Range. Hier hebben we wél een plekje kunnen bemachtigen op een van de campings. Het is hier ook meteen een paar graden koeler. Maar niet zo koel dat we in de bloedhitte op een strand willen gaan zitten… Bij het visitor centre kopen we een goedkope parasol en daarna strijken we neer bij Turqoise Bay. Het strand dankt z’n naam aan de kleur van het water, dat inderdaad turkoois is. We zien een schildpad zwemmen als we komen aanlopen, daarna blijft het rustig wat wildlife betreft, maar het is toch lekker om te kunnen poedelen.
Als de zon ondergaat, rijden we naar de camping. We zien al snel een kangoeroe en daarna nog een, die op dezelfde manier voor de auto schiet als de wallaby die we aanreden aan het begin van onze reis. Ik zie hem net op tijd, waardoor het Harald nog precies lukt in de ankers te gaan en de kangoeroe te vermijden. Gelukkig maar.
Op deze camping staan wel andere mensen, inclusief een beheerder. Ash en zijn vrouw staan hier vrijwillig elk jaar een paar maanden en houden in de gaten dat alles goed gaat. Ze hebben ook een eigen wifi-verbinding, dus misschien kunnen ze zelfs wat remote werk doen, we zijn vergeten het te vragen.
Harald maakt een heerlijke carbonara terwijl de zon langzaam ondergaat en de lucht van geel, naar oranje en paars laat verkleuren. Pas als de zon onder is, verdwijnen ook de vliegen, die hier ineens in grote getalen zitten. We horen dat het ook hier hard heeft gewaaid de afgelopen dagen, maar het tij lijkt nu gekeerd en we moeten ons voorbereiden op hete temperaturen vanwege de hittegolf. Hoe we dat gaan doorstaan in ons daktentje, moeten we nog maar even gaan zien…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 303
[author] => Simone
[cityName] => Exmouth
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/250/083_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => alleen-in-het-national-park-en-zwemmen-met-manta-s
)
[5] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111097
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-01-30
[photoRevision] => 0
[title] => Heet, golven en een hittegolf
[message] => 18 januari
Voor het eerst in bijna twee weken worden we wakker van de zon op onze daktent, die de temperatuur binnen snel doet oplopen. Dat hebben we sinds Margaret River niet meer zo ervaren. De wind die de afgelopen avond en nacht zo sterk opstak heeft ons gelukkig niet wakker gehouden, mede omdat we de loshangende hengsels die je gebruikt om de tent dicht te klappen, tegenwoordig vastzetten met vier ijzeren wasknijpers. We worden, soms ook noodgedwongen, steeds handiger in het kamperen.
We zijn bijtijds opgestaan, want we hebben iets op de planning staan waar we al even op hebben moeten wachten, maar de gelegenheid deed zich nu voor. We krijgen namelijk een rondleiding bij Wave Rock van Michael. Nu hebben we de rots gisteravond natuurlijk al gezien en beklommen, maar Michael stamt af van Aboriginals en gaat ons de omgeving laten zien door de ogen van zijn voorouders, en vertellen wat deze plaats voor hem en zijn voorouders bijzonder maakt.
Als eerste lopen we een stuk door de bossen in het gebied. Michael wijst al direct op wat bijzondere begroeiingen en het spoor dat het water achterlaat door de bossen. Als we verder lopen hupsen er twee kangoeroes op hun gemak voor ons uit door de struiken, alsof ze even kwamen checken wie er op bezoek kwamen en nu hadden gezien dat het in orde was.
We komen bij een rotsformatie die Hippo’s Yawn wordt genoemd, en als je ervoor staat snap je wel waarom, het lijkt inderdaad op een soort nijlpaard die zijn bek openspert. Michael staat echter niet zo stil bij die naam, hij vertelt ons dat het plek van verlichting was voor de oorspronkelijke bewoners, omdat er vaak medicijnmannen huisden en in de grot een natuurlijke tocht wordt gecreëerd door de open achterzijde. Ook legt hij ons uit dat men vroeger op dit soort plekken de hemel en sterren bestudeerde, door op verschillende momenten op exact dezelfde plaats naar de hemel te turen en zo de veranderingen waar te nemen.
Zo wandelen we verder en gaan we al gauw van de gebaande paden af, terwijl de verhalen en uitleggen van Michael ons om de oren vliegen. Wat een plezier om met deze man op stap te zijn en op deze manier meer te leren over de Aboriginalcultuur. De twee uren vliegen voorbij, en we sluiten af bij de bekende Wave Rock, maar dan gezien door de ogen van de oorspronkelijke Australiërs. Na de wandeling nemen we afscheid van Michael, dat hadden we niet willen missen.
Daarmee besluiten we ook alweer onze tijd bij in Hyden en bij Wave Rock. Er is hier niet veel meer te doen en ook niet in de omgeving, dus we gaan nogmaals een lange etappe rijden. We zetten koers naar de westkust, ten noorden van Perth. We wisten van tevoren dat we deze oversteek een keer moesten maken, omdat we zijn gestart in Perth. Dus tanken we de Nissan af en gaan we op pad voor een uur of 5 rijden.
Onderweg regelen we alvast een kampeerplekje en we besluiten, bijna op de bestemming, om een omwegje te nemen voor zonsondergang bij de zogenaamde Pinnacles in de Painted Desert. Dit zijn velden met rotsen, die hier midden in de woestijn lijken te zijn neergelegd. Het schijnt dat ze soms nog nieuwe vinden als de wind het zand ergens weer eens wegblaast, of ze verdwijnen weer onder een nieuwe laag zand. En daarbij is men nog altijd onzeker over hoe ze zijn ontstaan. Het is in elk geval een mooie bezienswaardigheid. We rijden met de auto er tussendoor, want er is een pad aangelegd door de woestijn waardoor je er dichtbij kan komen. Aanraken wordt wel afgeraden omdat ze behoorlijk fragiel kunnen zijn. We wachten op de zonsondergang die hier inderdaad spectaculair mooi is. Daarna leggen we de laatste 40 kilometer af naar onze slaapplek. Dit doen we bijzonder voorzichtig, omdat we door het donker over een heel rustige weg rijden en er veel wilde dieren in de omgeving zitten. Dat blijkt ook, want we moeten uiteindelijk een flink aantal keer in de remmen voor kangoeroes, maar we bereiken zonder brokken onze kampeerplek.
19 januari
We gaan vandaag vroeg op, want onderdeel van de farmstay waar we verblijven is een tochtje door het achterland van de boerderij, om uit te komen bij een gedeelte van de Painted Desert wat bijna niet bezocht wordt, omdat het alleen toegankelijk is vanuit het land van de boer.
Om kwart voor zeven klimmen we zodoende achterin een oude pick-up en de beheerder sjeest weg. We maken een ritje van ongeveer een half uur waarin we de ogen openhouden voor kangoeroes en emoes.
Na een poosje rijden zien we inderdaad een aantal emoes voor ons uit scharrelen, maar ze nemen gauw de benen als ze ons in het vizier krijgen. Kort daarna zien we heel in de verte een (wat later blijkt) vos over de weides rennen, maar het valt wel iets tegen wat we qua wildlife krijgen voorgeschoteld. Maar we klagen niet, de natuur laat zich zoals gewoonlijk niet leiden. Wel krijgen we een leuke wandeling door de woestijn voorgeschoteld. Onze gids vertelt een hoop feitjes over de woestijn en de Pinnacles die ook hier uit het zand steken. Hij doet het nog niet zo lang, en geeft ruiterlijk toe dat hij gewoon veel heeft opgezocht over deze rotsen. Grappend zegt hij nog dat hij de eerste keer dat een geoloog langskomt, hij deze gaat kidnappen om alles te horen te krijgen over deze omgeving.
De Pinnacles die we hier zien zijn af en toe best wel anders dan degen die we de avond ervoor zagen. Wat leuk is om te zien is hoe andere omstandigheden, bijvoorbeeld de weg van regenwater, een effect kan hebben op de rotsen en ze er een paar meter verderop dan anders uit kunnen zien dan daarvoor. We wandelen een uurtje door dit gebied, en zijn blij dat deze rondleiding alleen zo vroeg wordt gedaan, want het wordt al flink warm in de woestijn. Op de terugweg is het verkoelende briesje geen straf, als je achterin de pick-up zit. Simone kroont zich maar weer eens tot de koningin van het wildlife spotten, want ze ziet in dat half uurtje de ene kangoeroe na de andere emoe. Van die laatste zelfs een hele groep, weliswaar schuw want ook deze nemen de benen en duiken de struiken in zodra ze ons gespot hebben. Toch houdt Simone vol, als een volleerd National Geographic-reporter staat ze met haar camera met telelens achterop de pick-up te zoeken naar de wilde dieren.
Terug bij onze tent hebben we zin in een ontbijtje, dus voor we weggaan bakken we een lekker vers eitje van de boerderij waarna we klaar zijn om op pad te gaan. Dit is wel een beetje een issue, want de voorgaande dagen is duidelijk geworden dat er een stevige hittegolf aan komt in dit gebied. Voor 20 en 21 januari worden er temperaturen voorspeld die de 40 graden ruimschoots gaan passeren, en de BOM (het Australische KNMI) raadt aan om inspanning midden op deze dagen te vermijden, rust te houden en schaduw op te zoeken. Dat druist natuurlijk een beetje in tegen wat wij momenteel doen met rondreizen.
We besluiten om daarom naar Jurien Bay te rijden. Dat is het meest dichtstbijzijnde kustplaatsje en we hebben gelezen dat er een goede vakantiesfeer hangt in deze maanden dus misschien kunnen we hier een plekje vinden om de hittegolf ‘uit te zitten’. Want van doorreizen lijkt even geen sprake.
In Jurien Bay vinden we inderdaad een leuke kampeerplek op luttele minuten van het strand. We installeren ons en besluiten vandaag (ook al 38 graden) ook alvast maar even onze rust te pakken. Nadat we nog van kampeerplekje zijn gewisseld (onder de bomen dus meer schaduw) maken we nog een rondje langs de lokale winkeltjes en ontdekken dat er een perfect cafeetje vlak voor onze camping zit, met uitzicht op strand en boulevard. Als het aan het einde van de middag wat is afgekoeld plonzen we nog even in zee en sluiten de dag af met Fish ’n Chips aan de boulevard en een spelletje bij de tent. Zo komen we de hittegolf vast wel door.
20 januari
We worden wakker in onze daktent en voelen al dat het snel opwarmt. Omdat de bovenzijde van onze ’slaapkamer’ zwart is voel je al snel dat deze opwarmt als de zon erop staat en die warmte straalt ook gauw door naar onder, waar wij slapen. Tijd om eruit te gaan dus, want anders worden we gaargestoofd. We starten even rustig op en kleden aan, maar toen we gisteren ons schaduwplekje uitzochten dachten we dat deze ook in de ochtend wat beschutting zou geven. Dat blijkt minder te zijn dan we dachten, dus voor het ontbijt en koffie lopen we naar het café aan de boulevard. Daar zitten we goed beschut maar zelfs dan blijft het gewoon enorm heet. Nog voor elf uur is het kwik gestegen tot over de 40 graden.
Dat belooft niet veel goeds, en we hebben weinig schaduw rondom onze kampeersetup. Tot nu toe geen ramp, maar dit wordt wel problematisch in een hittegolf van deze proporties. Nadat we kort hebben overlegd begeven we ons maar naar de receptie en vragen of we een kleine cabin kunnen krijgen. Er is nog eentje vrij gelukkig, en daarmee hebben we een betere plek om deze extreme omstandigheden uit te zingen, met airco. Niet alleen om overdag ook beschutting te kunnen opzoeken, ook om beter te kunnen slapen vanavond.
Verder voeren we dus niet veel uit vandaag, het is echt even pas op de plaats. We doen nog een snel boodschapje, en als tegen de avond de ergste warmte uit de lucht is en met name er wat meer wind staat die koelte brengt, gaan we zelfs nog een uurtje naar het strand om af te koelen in de zee. We eten lekker, nemen een uitgebreide douche (dat is het voordeel van een huisje) en liggen bijtijds in bed in een gelukkig koele slaapkamer.
21 januari
Hoewel op dag twee van de hittegolf de thermometer nog steeds ruimschoots de 40 graden gaat passeren, hebben we toch besloten om in beweging te komen. Dat heeft twee redenen; Simone heeft al een paar dagen last van een kies, en de volgende stad, Geraldton, is groter en daar kan ze op korte termijn (vandaag) terecht voor een controle. In Jurien Bay lukte dat niet. De tweede reden is dat we toch verder willen, en door deze rit nu te maken hoeven we dat later niet te doen. Bezienswaardigheden zijn er toch niet echt tussen Jurien Bay en Geraldton, dus hoeven we alleen die 200 kilometer af te leggen zonder te stoppen.
Dus gaan we de auto in en zetten de airco goed aan. Hoewel de weg waar we overheen rijden de Indian Ocean Drive heet, is hij weinig memorabel. Uiteraard voert de route ons langs de oceaan, en dat geeft af en toe een mooi uitzicht. Maar verreweg de meeste tijd rijden we enkele kilometers landinwaarts dus zie je de zee niet eens. En dan komt het Australie uit de boekjes snel om de hoek kijken. Een droog en rood landschap met lage begroeiing.
In Geraldton nemen we nog één nachtje onze intrek in een airconditioned kamer. We krijgen zelfs een upgrade naar een groot appartement, niet vervelend. We maken een rondje (in de schaduw) door het kleine centrum van Geraldton, maar het is niet echt een plek die ons kan bekoren. Het kan ook aan de hitte liggen, maar er is weinig leven in de brouwerij. Dat maakt voor ons het leven ook wel weer makkelijk. We doen een boodschap voor het avondeten, Simone gaat naar de tandarts (die gelukkig niets ernstigs vindt) en we besluiten de dag opnieuw op het strand. Dat is in Geraldton in elk geval leuker dan het centrum, zeker als we met een prachtige zonsondergang in het water liggen en op de steeds groter wordende golven deinen. Op een zeker moment worden ze zo groot dat in twee golven op rij, mijn beide contactlenzen in de oceaan verdwijnen… ik heb genoeg reserve, dus ik laat mijn plezier er niet door bederven.
We eten, voor het eerst in meer dan een maand weer eens voor de TV. Dat is eerlijk gezegd ook wel weer eens relaxed. Morgen gaat de temperatuur zakken en gaan we waarschijnlijk weer ons tentje in, dus genieten we maar even extra van de ruimte en het heerlijke bed.
22 januari
Na een ontspannen ochtendje gaan we nog een klein rondje door Geraldton maken. Er is namelijk nog wel wat te zien, zoals het museum, de vuurtoren en een kathedraal. We beginnen in het Geraldton Museum, waar aandacht besteed wordt aan verschillende aspecten in de historie, waaronder de verschillende VOC-schepen die hier in de 17e eeuw zijn vergaan. Iconische namen als de Batavia, de Vergulde Dreack en de Zuytdorp liggen in deze regio(nog altijd) op de zeebodem. Hieraan is een uitgebreide expositie gewijd, die ook nog wordt opgeleukt met een rondleiding door de museumgids. Als hij doorheeft dat we Nederlands zijn roept hij onze hulp in om alle tongbrekers correct uit te spreken.
Pronkstuk van de expositie is de originele poort van Batavia. Deze stenen hadden in de stad Batavia (Jakarta) een toegangspoort moeten vormen en waren met het schip Batavia daarnaartoe onderweg toen deze verging. Inmiddels zijn ze dus allemaal opgedoken en staan in dit museum te shinen. We lopen een ronde door de rest van het museum, met wat informatie over historie van de regio en het wildlife wat je hier kunt tegenkomen. Maar bij de expositie van foto- en videograaf Michael Haluwana raak ik Simone kwijt. Zijn werk is prachtig en brengt de natuur van Australië op een geweldige manier in beeld. Zowel de foto’s als de 3D-video die in hoek wordt afgespeeld zijn geen straf om te bekijken.
Na dit vermaak stappen we in de auto en maken een korte stop bij de eerder genoemde vuurtoren en kathedraal, maar dit vormt geen lang oponthoud. Na al het zand en stof besluiten we wel even een stofzuiger door onze auto/woning te halen bij de carwash en de buitenkant af te spoelen. Niet dat we denken dat er nu geen stof meer komt, maar toch…
We gaan weer onderweg, door richting Port Gregory. Dit is op zichzelf niet zo’n indrukwekkend stadje, maar het meer dat hierbij ligt, Hutt Lagoon, is dat wel. Op 13 januari legde Simone al uit dat er diverse roze meren in Australië zijn en waren, zoals die bij Esperance vroeger roze was. Hutt Lagoon is dat wel nog altijd. De samenstelling en temperatuur van dit meer is zodanig dat de actieve algen hun bètacaroteen afscheiden en het water dus een roze gloed krijgt.
Helaas is het als we daar aankomen best wel bewolkt. De hittegolf van de laatste dagen is voorbij, de temperatuur is gezakt doordat er wat bewolking is ontstaan. Dat zorgt er helaas wel voor dat Hutt Lagoon er niet zo mooi bij ligt als we hoopten. De roze gloed in het water wordt namelijk versterkt door de zon, en die is momenteel dus niet zo fel.
Omdat het inmiddels al het einde van de middag is en we niet zoveel zin meer hebben om verder te rijden, besluiten we bij een leuke farmstay even verderop onze tent op te slaan. Dat geeft ons ook de mogelijkheid morgenochtend mogelijk onder zonniger omstandigheden nog een keertje bij Hutt Lagoon te kijken.
Zo gezegd, zo gedaan. We zetten ons kampje op, relaxen wat en Simone rolt haar yogamatje nog even uit. Een lekker maaltje verder zakt de zon achter de horizon op het platteland van West-Australië.
23 januari
Vanochtend is de zon ons beter gezind bij Hutt Lagoon. Er staan wat losse wolkjes aan de lucht, maar de zon krijgt voldoende ruimte, dus ligt het roze meer er veel mooier bij dan de middag ervoor. We vermaken ons met de drone, die mooie plaatjes schiet van de contrasterende kleuren. Als Simone nog het meer in probeert te lopen voor een foto waarop ze in het roze water staat komt ze wel van een koude kermis thuis, want ze zakt al gauw tot haar kuiten weg in de zwarte drab. Het roze meer verstopt blijkbaar een donkerder kant net onder de bodem…
Overigens zijn er meer mensen die zich hier willen vermaken, maar een Chinese vader en zoon maken het wel bont als ze met hun huurauto (sedan) het duin op willen rijden. Uiteraard komen ze heel gauw vast te zitten, en als we langslopen en even proberen te helpen wordt al snel duidelijk dat ze eruit getrokken moeten worden. Hoewel onze 4WD dat best zou moeten kunnen, doen we dat maar niet met een gehuurd voertuig. Wel geven we ze een lift naar het dorp, zodat ze de juiste hulp kunnen krijgen. Een uurtje later zien we ze elders rondrijden, dus het is ze gelukt…
Na nog wot drone- en fotofun en een schoonmaaksessie van Simone’s voeten zetten we koers richting Kalbarri National Park, een uurtje verderop. Dit is een park waar de rode rotskliffen mooie uitzichten geven over de Indische Oceaan. Meer in het binnenland zijn de uitzichten niet minder mooi, want jarenlange erosie heeft een prachtige vallei gecreëerd waar je van bovenaf naar kan kijken, of doorheen kan hiken. Genoeg reden om hier een kijkje te gaan nemen. De eerste stop heet Castle Cove, ligt vlak aan de kust en stelt niet teleur. Het zijn fenomenale plaatjes die de natuur hier heeft geschapen dus we vermaken ons prima. Ook is het tijd voor de lunch, dus als we uitgekeken zijn warmen we een pannetje bouillon op en smeren een broodje, welke we opeten op de picknickplek uitkijkend op de rotsen en de zee; we hebben het weer goed voor elkaar.
Ook de volgende stops vervelen niet en zo kringelen we langzaam maar zeker de kustweg af, tot in het dorp Kalbarri. Hier slaan we af en nemen de weg naar de vallei in het binnenland. Net als een paar weken geleden boven ‘The Gap’ bij Albany heeft men hier boven de vallei twee grote uitzichtplatformen gebouwd, waarbij je tientallen meters naar beneden kijkt als je er overheen loopt. Het heet dan ook een ‘Skywalk’. Daar vermaken we ons met de uitzichten en opnieuw wat speeltijd met de drone. Als laatste maken we nog een korte wandeling iets verderop, naar een plek die Natures Window wordt genoemd. Hier staat een bijzondere rotsformatie met een gat in het midden, waardoor het lijkt alsof je door een raam naar het achtergelegen, mooie uitzicht kijkt. Erg insta-waardig natuurlijk…
Op de terugweg checken we in bij onze camping en rijden daarna naar de lokale seafood-shack van Kalbarri voor een lekker portie Fish ’n Chips en oesters. Het leven is niet slecht aan de kust.
24 januari
Zoals ik al vertelde kun je een prachtige wandeling door de vallei van Kalbarri maken van zo’n negen kilometer, waar je tussen de vijf en zeven uur voor uit moet trekken omdat er veel klauterwerk bij komt kijken. Dit leek ons erg leuk om te gaan doen, maar bij de toegangsweg in het national park hangt een aankondiging dat deze wandelroute niet kan worden afgelegd, op straffe van hoge boetes. Het blijkt namelijk dat in de vallei de temperatuur meer dan 10 graden hoger kan zijn dan elders, en aangezien het kwik nog altijd ruim dertig graden is, zijn dat gevaarlijke omstandigheden om de intensieve wandeling te maken waarbij er eerder fatale ongelukken zijn gebeurd. Helaas gaat er dus een streep door deze activiteit, maar dat zorgt er wel voor dat we een dag eerder dan gepland weer verder gaan, want in de rest van het park hebben we gezien wat we wilden.
Dus, we pakken in, gaan op weg en zetten de navigatie op Shark Bay, zo’n 375 kilometer verderop. Hoewel, navigatie heb je in deze streken eigenlijk niet meer nodig. We slaan linksaf vanaf de campsite, gaan na 65 en 245 kilometer nog een keer links en voilà, we staan na 375 kilometer in Denham, het enige dorp in de regio Shark Bay. Zo simpel kan navigeren zijn…
Onderweg maken we, naast even tanken, één stopje, dat zijn de stromatolieten bij Hamelin pool. Stromatolieten zijn levende, rotsachtige structuren die worden gevormd door microben. In het zoute water hier gedijen ze goed en groeien ze nog steeds, weliswaar heel langzaam. Helaas is er momenteel geen mogelijkheid om dichtbij te komen, want een cycloon beschadigde vijf jaar geleden het pad, en omdat het gebied op de Werelderfgoedlijst staat is de renovatie een tijdrovende klus. Volgens de dame die de naastgelegen winkel en camping runt zouden ze nog dit jaar het werk moeten gaan afronden. We blijven dus niet al te lang, want er is van grote afstand niet veel aan te zien.
We zijn dan al bijna bij onze bestemming van vanmiddag; Nanga Bay. Op de camping is het heel rustig. We hebben de plekken voor het uitkiezen en we parkeren de auto pontificaal met de neus vooruit naar de zee toe. Toen we deze plannen maakten en we erover praatten om te gaan kamperen schetste ik Simone een beeld van kamperen aan het strand, waarin we letterlijk konden eten en relaxen bij zonsondergang aan het strand. Het heeft even geduurd, maar deze kampeerplek brengt dat idyllische beeld tot leven.
We maken nog een uitstapje naar het naastgelegen Shell Beach. Het stand bestaat hier, niet verrassend, geheel uit schelpjes en niet uit zand. Het wordt saai, maar aan lelijke stranden lijken Australiërs niet te doen. Als we terug zijn op ons droomplekje bellen we even met Rotterdam voor de verjaardag van Rie. Dat is nog eens een setting om felicitaties over te brengen.
Hiermee is weer een dag voorbij van ons avontuur, want dat is het inmiddels wel te noemen. De komende dagen gaan we maar eens kijken of er nog haaien te zien zijn, hier in Shark Bay.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 102
[author] => Harald
[cityName] => Denham
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/249/575_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => heet-golven-en-een-hittegolf
)
[6] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111043
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-01-24
[photoRevision] => 0
[title] => Lucky Days op Lucky Bay: de witste stranden van Oz
[message] => 11 januari
Er zijn in Australië verschillende ongeschreven regels: je gaat vroeg naar bed (op de meeste campings is het tussen 9 en 10 uur ’s avonds doodstil), staat vroeg op (want dan is het nog lekker koel), restaurants gaan bijtijds dicht (vaak voor 9 uur) en café’s vaak al begin van de middag EN op zondag is er zo min mogelijk open. Heel anders dan Nederland, waar in het gemiddelde dorp de supermarkt elke zondag open is. Hier is het even zoeken, maar gelukkig is er een supermarkt een beetje bijtijds open. We rijden vandaag verder en willen zoveel mogelijk van de dag (en vooral het daglicht) gebruiken om te reizen. Hoe later het wordt, hoe meer kangoeroes en andere beesten en dus ook hoe hoger het risico op aanrijdingen. En dat willen we niet meer.
We gaan verder oostwaarts, maar hebben daarvoor een route uitgestippeld die ons eerst wat meer naar het noorden brengt, naar de Stirling Ranges. Een bergachtig natuurgebied met groene heuvels zover het oog rijkt. We hebben ons laten vertellen dat het hier prachtig is. Bluff Knoll is hier de bekendste bezienswaardigheid, het is de hoogste berg hier. Om hem te beklimmen moet je een hele dag uittrekken, supervroeg vertrekken en koude en warme kleding meenemen, want het weer op de bergen kan ineens omslaan. Nu kan ik hier een heel stoer verhaal gaan ophangen over hoe wij deze berg hebben getrotseerd, maar nee, we zijn niet verder gekomen dan het viewpoint bij de parkeerplaats.
MAAR dat heeft een goede reden: wij rijden de Stirling Range Drive. 42 kilometer dwars door het park over voornamelijk onverharde wegen. Nog voor we goed en wel de bordjes die waarschuwen voor kangoeroes en emu’s voorbij zijn, zien we al emu’s langs de weg lopen. Dus dat belooft wat!
De route is werkelijk prachtig, met die typische rode Australische stofwegen die je kent van televisie, films en foto’s. We rijden de ene na de andere heuvel over en steeds als we de bocht om rijden vergapen we ons aan een nieuw mooi uitzicht. Ook hier komt de drone uit de tas, want dit is DE perfecte plek om wat vette video’s te maken van onze 4WD die over deze stofwegen rijdt. Op @freebirdiestravel op Instagram kun je het resultaat zien.
Bij een van de uitkijkpunten kun je een wandeling doen, helemaal omhoog de berg op. Het is goed dat we toch stevige stappers hebben aangedaan, want we moeten flink wat klimmen en klauteren tussen dichte struiken. Gelukkig komen we geen gekke spinnen of slangen tegen. Of ze laten zich niet zien… En het uitzicht is de klimtocht meer dan waard. Het is oorverdovend stil terwijl we een rondje draaien en de bergen aan alle kanten om ons heen zien. Echt een dikke aanrader.
Aan het einde van de route kom je bij een normaal stuk weg, waar ineens een zoutmeer naast blijkt te liggen. Nu hebben ze er daar hier wel een aantal van, maar het is toch mooi om te zien. Er is geen officieel bordje en een officieel pad naartoe, maar er staan genoeg bandensporen dat we er vertrouwen in hebben. Op de parkeerplaats vind ik nog een duur sporthorloge. Dat neem ik maar mee, om te kijken of ik het bij de rechtmatige eigenaar kan terugkrijgen.
Dan rijden we langs een hek en zie ik een schaap staan. Hij lijkt er een beetje ongelukkig bij te staan, dus ik zet de auto stil en laat Har een blik werpen. Ik vertrouw het toch niet en ga op zoek naar het pad om dichter bij het schaap te komen. Dat is er wel, maar ook dit is geen officiële weg en opnieuw zijn we dankbaar voor onze stevige 4WD. Het schaap blijkt inderdaad vast te zitten, met zijn kop door het hek. Van medeschapen in de buurt is niks te zien en er zit ook geen boer in de buurt, zoals bij de kalfjes, dus besluiten we zelf een reddingsmissie te starten. Waar het schaap eerst nog wat paniekerig is als we aankomen, weten we het er al snel van te overtuigen dat we komen om te helpen en het beestje ontspant. Maar een schaap dat in de hitte staat en op een haast onmogelijke manier de kop klem heeft gekregen in een hek, blijkt een uitdaging. Op een gegeven moment ren ik naar de auto in de hoop dan maar een schaar of iets dergelijks te zoeken, vermoedend dat als ik terugkom, het beestje is gestikt. Maar dan geschiedt een klein wonder: Harald trekt met brute kracht het hekwerk uit elkaar en overtuigt het schaap ervan naar achteren te bewegen en ineens is het beestje los. Het rent keihard weg, zonder om te kijken. Hopelijk op zoek naar water.
We zetten onze tocht voort, want we hebben nog een flink stuk rijden voor de boeg. We zetten ons kamp op bij een farmstay zo’n 20 minuten rijden van Bremer Bay. Want morgen staat er een tocht op het water op de planning.
12 januari
Het mag inmiddels duidelijk zijn dat we graag dieren helpen die het nodig hebben, daarnaast bewonderen we ze ook graag. En vandaag staat er een orka-tour op de planning. Precies hier voor de kust zitten groepen orka’s. Ik zeg voor de kust, maar we moeten zeker een uur tot anderhalf uur varen naar de precieze plek waar de oceaanbodem hard daalt. Daar zit veel vis en ander lekkers voor de orka’s, waardoor ze hebben besloten hier rond te blijven hangen. Het is een verjaardagscadeau van mijn ouders aan Harald. Wie ons kent, weet dat we in IJsland twee keer op zo’n zelfde tour zijn geweest en beide keren niks hebben gezien. Ook geen orka’s. Dus we hopen dat het dit keer beter verloopt.
Harald zei eerder al dat de Zuidelijke Oceaan niet voor watjes is. Dat wordt vandaag eens te meer duidelijk. In de informatie die we vooraf kregen werd wel gewaarschuwd dat als je last hebt van zeeziekte, je beter een pilletje kan innemen. Dat was een understatement. Binnen een kwartier gooit driekwart van de mensen op de boot de maaginhoud eruit. Helaas horen wij daar ook bij. De zee is enorm ruig en er staat ook nog eens een waanzinnig harde wind. Dat zijn omstandigheden die pittig zijn. Het schijnt dat er bij deze tochten dan ook best veel mensen zijn die moeten spugen.
Bij mij trekt mijn maag wat bij zodra we in het diepe water zitten en ik naar buiten kan. De zee blijft heftige golven produceren en de wind is heel hard, dat zeggen zelfs de medewerkers van de trip, maar de orka’s lijken daar weinig last van te hebben. We zien ze door de golven heen omhoog komen en jagen op een lekker maaltje. Maar het is niet zo idyllisch als we bij deze organisatie online zagen. Het gros van de trip sta ik samen met 2 - 5 mensen buiten om te proberen de orka’s te spotten. Het is echt pittig, een trip voor doorzetters.
Maar alle motivatie en doorzettingsvermogen ten spijt: voor Harald betekent de ruige zee het einde van deze trip. Hij kan de rest van de tijd die we op het water zijn (in totaal ruim zes uur) niet meer overeind komen en mist alles. En dat terwijl hij nog nooit zeeziek is geweest! Een keer ziet hij ergens in de verte een vin, maar dat mag geen naam hebben. Dus voor de derde keer voelt het als een gefaalde missie. We spreken met mijn ouders af dat we het geld voor dit cadeau aan iets leukers uitgeven.
13 januari
We worden wakker op de boerderij met nog altijd een soort katerig gevoel. We klappen zo snel mogelijk de tent in en pakken onze spullen om te gaan, we zijn er klaar mee. Dat blijkt achteraf enorme mazzel, want een paar minuten nadat alles in de auto zit, gaan de hemelsluizen open. Ik rij het gros van de 3,5 uur die we moeten afleggen door enorme regenbuien.
Rond half 11 beginnen onze magen toch wat te knorren, dus remmen we af bij Jerramungup. Dat is een klein dorpje, zoals er hier zovelen zijn, met wat huizen, een general store (een soort supermarkt) en een benzinepomp-café-winkel. Je denkt dat ik overdrijf, maar het is hier letterlijk vaak een soort allegaartje van faciliteiten. Ik begon dit blog met wetenswaardigheden over Australiërs, maar vergat er een: ze zijn dol op goede koffie en je kunt in elk gehucht een fantastisch bakkie krijgen. Dat doen we dus ook. De eiren en toast en de koffie doen ons enorm goed en de magen (vooral die van Har) komen eindelijk echt bij van de boottrip. Ik koop in het winkelgedeelte twee armbandjes met schelpen, voor elk van ons één. Vast een mooie kleine herinnering aan deze roadtrip.
Na nog een flink stuk rijden komen we aan op onze bestemming: Esperance. We verblijven op het Pink Lake Tourist Park. Dit is namelijk een van een aantal plekken in Australië waar een roze gekleurd meer is. Of eigenlijk moet ik zeggen: waar een roze gekleurd meer wàs. We zijn er langs gereden voor we het stadje inreden en er staat een groot bord bij, met uitleg over de veranderde kleur. De roze meren danken hun kleur aan een speciaal type alg. Het hoge zoutgehalte in combinatie met de zon en warm weer, zorgt voor de productie van bètacaroteen, zoals ook in wortels zit, en geeft de meren hun kleur. Maar hier is iets in de samenstelling veranderd, waardoor het meer nu gewoon wit en blauw is geworden. Ze hopen hier dat het ooit weer terugverandert, maar voor nu is dit even wat het is.
We zijn nog steeds een beetje aan het bijkomen, dus we doen de was, halen wat boodschappen, koken wat simpels en duiken op tijd ons mandje in.
14 januari
We zijn op een missie: goede stoelen vinden. Er zitten campingstoelen bij onze auto, zes stuks maar liefst, maar ze zijn allemaal uitgeleefd en (zo blijkt vandaag) het goedkoopste van het goedkoopste, dus ook echt niet veel soeps. In een kampeerwinkel hebben we mazzel: we scoren twee heerlijk zittende campingstoelen, met fijne leuning en hogere zit. Kan ik eindelijk ook normaal zitten. Het grappige is ook hier weer dat we een gezellig praatje maken met de verkoopster. Dat overkomt ons op veel plekken. De Aussies zitten niet echt om een praatje verlegen en wij ook niet. Zo vertelt deze dame van de tijd dat ze in Moskou was en over haar twee tantes die allebei naar Darwin zijn verhuisd. De een is een alcoholist, de ander een naakt tuinierende hippie. Ik schrijf het hier mede op, omdat ik het een fantastische bron van inspiratie vindt voor een boek. Ooit.
Goed, terug naar waar het hier om draait: de reis. We stoppen eerst in het centrum van Esperance bij het Museum Park, waar allemaal oude gebouwen zijn neergezet (denk aan een huisartsenpraktijk of een wachterhuisje) die nu allemaal een nieuwe functie hebben. Vaak winkeltjes, maar er zit ook een café en een Visitor Centre. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er veel dicht is en het niet zo heel spannend is, dus na een pie te hebben gehaald voor de lunch gaan we over naar de belangrijkste bezienswaardigheid van de dag: de Great Ocean Drive. Een lus van zo’n 40 kilometer die ons langs allerlei mooie uitzichten brengt. Denk: heel veel stranden, uitkijkpunten en hier en daar een pier. Het is heerlijk uitwaaien, want het is opgeklaard en het regent niet. De Australiërs vinden het nog wel wat frisjes misschien voor de tijd van het jaar, maar het is meer dan 20 graden, dus wij lopen heerlijk in onze shorts en t-shirts. We stappen tig keer uit, maken foto’s en ook hier gaat de drone weer even de lucht in. Als de zon begint te zakken, vinden we weer onze weg terug naar de camping.
15 januari
Cape le Grand is een bijzonder natuurpark in de buurt van Esperance, op iets minder dan een uur rijden. Hier heb je sommige van de witste stranden van Australië (er is zelfs onderzoek naar gedaan, kijk maar: https://www.australiangeographic.com.au/travel/travel-destinations/2017/12/the-australian-beaches-with-the-whitest-sand/). Dat komt door de grote hoeveelheid kwarts die vermengd is met het zand.
Lucky Bay is misschien wel het bekendste strand hier. Dat komt ook doordat het in 2023 is verkozen tot het mooiste strand ter wereld. Het staat al jaren in allerlei lijstjes van topbestemmingen, maar dat maakt ook dat het er enorm druk is. Je mag hier met auto’s het strand op en dat doen veel mensen dan ook. Reden voor ons om Lucky Bay nog even te skippen en de naastgelegen gravelroad naar Rossiter Bay af te leggen. Lang leve de 4WD! Zonder al te veel moeite komen we aan op Rossiter Bay en we hebben hier het hele strand voor onszelf. Alleen een naar eten zoekende zeemeeuw vergezeld ons. We zitten een uurtje genietend aan het water en eten daarna ook nog onze lunch op dit afgelegen plekje.
Daarna gaan we naar Hellfire Bay. Klinkt ongezellig, maar is in realiteit een prachtig hagelwit strand, met kraakhelder en megablauw water. Echt, de superlatieven schieten tekort om te beschrijven hoe mooi het hier is. Op de rotsen zijn mensen aan het vissen en wij besluiten er vanaf te springen. Dat kan hier heel goed, het is niet te diep, maar ook zeker niet te ondiep en er zijn in de verste verte geen haaien of puntige rotsen te bekken. We snorkelen en zwemmen tot onze handen en voeten gerimpeld zijn en daarna besluiten we op te drogen op de rotsen, net wat meer uit de wind, waardoor we niet gezandstraald worden. Tegen het einde van de middag pakt iedereen zijn spullen in en hebben we ineens het hele strand voor onszelf. We gooien nog snel even de drone de lucht in voor wat foto’s en video’s. We zijn er een beetje conservatief mee op dit soort plekken, om anderen er ook niet te veel mee lastig te vallen. Even later glijdt er ineens een gigantische stingray door het water. Blijft magisch om te zien.
Na het posten van een video op Instagram van opnieuw een leeg strand EN de stingray vraagt een collega me of wij soms belandt zijn in een zombie-apocalyps, omdat we op zoveel plekken alleen zijn. Het antwoord is: nee. Het lijkt erop dat we enorm veel mazzel hebben, maar soms doen we de dingen ook net even anders dan anders. Gaan de meeste mensen eten om zes uur ’s avonds, dan blijven wij nog even zitten en hebben het strand voor onszelf. Maar ik moet bekennen dat we er zelf soms ook verbaasd over zijn dat we op veel bekende plekken, toch weinig tot geen mensen zien.
16 Januari
We gaan opnieuw naar Cape le Grand, maar starten dit keer met een workout: het beklimmen van Frenchman Peak. Op veel plekken waar je gaat hiken liggen paden, hier is het pad vrij kort. Het gros van de wandeling bestaat uit het beklimmen van de berg, heel steil omhoog zonder pad. Het is een forse klim van 260 meter. We nemen zo af en toe even een break om het uitzicht te bewonderen, want we kijken over het hele park heen en zien in de verte zelfs de prachtige witte stranden en helderblauwe zee.
Eenmaal boven blijkt dat de klim het meer dan waard is: er is een waanzinnig uitzicht en een grote grot waarvan uit je over het park kan kijken. Het is echt een unieke ervaring.
Bij de afdaling ben ik maar wat blij dat ik geen hoogtevrees heb EN wandelschoenen met goede grip. Als berggeitjes zoeken we onze weg omlaag, voorzichtig, niet te snel. Ook hier is er geen echt pad, maar wel een aantal bordjes die wijzen dat je de goede kant op gaat.
Hierna is het toch echt tijd om naar Lucky Bay te gaan. Zo’n beroemd strand, daar wil je gewoon zwemmen, heb ik besloten. Er staat zelfs een koffiekarretje, waar we een heerlijk bakkie scoren. Maar nog voor de koffie op is, slaat het weer om. We zijn een flink stuk het strand op gelopen omdat het daar wat rustiger was. We zijn zo’n beetje de enigen zonder auto en dat maakt ons kwetsbaarder. Er komt onweer over, de wind steekt op en dikke regendruppels vallen op ons hoofd. Na het nog heel eventjes aan te kijken, besluiten we dat dit het niet waard is en sprinten naar onze auto toe. Ik overtuig Harald er van nog heel even te wachten. Nat zouden we toch al wel worden tijdens het zwemmen, dat onweer is alleen wat minder.
Zo vlug als het opstak, is het onweer ook weer weg en de zon breekt door. Ook hier hebben we mazzel: de meest mensen hebben het voor gezien gehouden in de 20 minuten dat het weer was omgeslagen, dus ook hier hebben we weinig mensen om ons heen. Maar nog voor we het water in gaan, worden we getrakteerd op een verrassing: kangoeroes op het strand. Google ‘Lucky Bay’ en je zal hier foto’s van zien, maar ze daadwerkelijk spotten is niet zo simpel als de brochures doen overkomen. Er wordt gezegd dat je ze alleen ’s ochtends vroeg of ’s avonds zal zien hier, maar we hebben geluk. Een moeder en haar baby joey hupsen chill over het strand. We maken een paar foto’s en laten ze dan lekker met rust.
We vermaken ons opnieuw met door de golven duiken in het helderste water dat ik ooit heb gezien. Ik ben er een beetje bang voor dat we na deze reis door Australië voor altijd verpest zijn… Het zand is zo zacht en fijn dat het ‘squeekt’ onder je voeten als je snel loopt en het water is zo helder dat je ook zonder duikbril alles kunt zien in een flinke straal om je heen. Het is echt jaloersmakend mooi. Alleen zonde van al die auto’s.
Voor deze avond laten we de tent even voor wat hij is. Het is druk in deze regio, dus we konden met moeite een kampeerplek boeken voor 3 nachten. De vierde nacht was er alleen nog maar een huisje beschikbaar op dezelfde camping. Harald zet de auto voor de deur en ruimt hem op, kunnen we alles weer makkelijk vinden. Ik veeg een flinke berg zand naar buiten. Onze wagen is klaar voor nieuwe avonturen en wij ook, na weer een nacht op een gewoon matras te hebben geslapen (ligt stiekem nog net wat lekkerder dan in ons tentje).
17 januari
We hebben een flinke reisdag voor de boeg: 4,5 uur rijden. We gaan terug richting de westkust. We halen wat boodschappen, zetten een lekkere playlist aan en vermaken ons prima tijdens het rijden. We hebben geen mooie stops onderweg, al had dat wel gekund want we rijden door de Wheatbelt Way. Een gebied waar heel veel boerenbedrijven zitten en heel veel graan wordt geproduceerd. We genieten van de uitzichten, maar besluiten wel door te rijden, want we willen graag door naar de volgende bestemming. Onderweg komen we wel veelroad trainstegen. Dat zijn grote trucks, met 1 tot 4 aanhangers erachter. Gemiddeld zien we ze met drie bakken achter de wagen. Ze kunnen maximaal 42 meter lang zijn en ze manoeuvreren niet zo makkelijk. Soms moeten we dus even moeite doen om ze in te halen, of ze wat extra ruimte geven, want ze zijn niet zo wendbaar.
Ook zien we voor het eerst hele duidelijke tekenen van een bosbrand terwijl we door een natuurgebied rijden. Eerst denken we nog in de verte een regenwolk te zien, maar naar mate we dichterbij komen, zien we dat het anders zit. We ruiken een brandlucht en zien ook wat rook voor ons. De brand is nog ver weg genoeg dat we geen risico lopen, maar het is toch bizar om te zien. Het is voor ons ook een reminder om een paar apps te downloaden die ons waarschuwen voor dit soort rampen.
We verblijven ’s avonds in Hyden, een heel klein plaatsje in de outback. Er is hier weinig water, veel zand, het is stoffig dor en droog. En er is een belangrijke bezienswaardigheid: Katter Kich, ook wel wave rock genoemd door niet-aboriginals. Een steen middenin de outback die de vorm van een golf heeft, doordat hij is uitgesleten. We hebben hier morgenochtend een rondleiding, maar zijn zo benieuwd naar deze beroemde formatie, dat we er toch al even een kijkje nemen. Onze camping ligt er 5 minuten lopen vandaan.
Vlak voor we naar bed gaan, steekt de wind op. We ruiken de brandlucht van de bosbrand weer en ineens staat er rook op de hele camping. We checken onze apps, maar zijn ervan overtuigd dat we geen risico lopen. De bosbrand is ver weg, de wind is gewoon zo sterk dat hij de rook en de lucht ver meevoert. We hopen maar dat de mensen en dieren in de buurt van de brand ook ok zijn…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 384
[author] => Simone
[cityName] => Esperance
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/249/287_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => lucky-days-op-lucky-bay-de-witste-stranden-van-oz
)
[7] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111027
[userId] => 463866
[countryId] => 11
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2026-01-21
[photoRevision] => 0
[title] => Mount Coolum, laatste dagen bij Brett
[message] => Als je wilt lachen lees dan vooral verder. Ik ben nu al zo vaak in Coolum geweest maar ben nog nooit bovenop de berg geweest. De eener hoogste berg van Australië (ofzoiets). Dus dat moesten we nu maar eens doen. Brett leek het leuk om mee te gaan samen met Remi. Hij had een grote backpack mee met voedsel en water, goed voorbereid op een elle lange wandeltocht. Het is 1.6km heen en terug dus ik dacht dat valt best mee. De eerste 10, 20 stappen gingen nog wel maar bij 50 stappen leken m'n benen wel van beton. [e-1f923] Voor m'n gevoel leek ik mn buik over de grond mee te slepen dus ik haakte al gauw af.[e-1f92d] Leuk geprobeerd whaha!! We zijn met de auto naar een ander punt gereden waar het uitzicht fantastisch was... onderweg zagen we kangoeroe's. We hebben savonds gezellig met zn alle thais besteld en heerlijk gegeten.
Laatste weekend met de familie. Nieuwe dag nieuwe activiteit. We gaan naar Aqua fun park.. benieuwd of Noxx dat wilt en durft. Hij ziet foto's ervan en zegt dat hij dat wel durft. Hij moet met een volwassene dus Brett offert zichzelf op en gaat het avontuur aan met Noxx. Hij vindt het fantastisch. Zondag gingen we bowlen en op 1 punt na had Noxx gewonnen, in de avond zijn we uiteten geweest. Ik had een kip curry besteld zonder hete peper! Poeh wat was die alsnog spicey!
De auto hebben we ingeleverd. Normaal zouden we nu alles lopend doen en Noxx op zijn loopfiets maar door m'n mankementen aan m'n buik en bekken pakken we Ubers overal naartoe. We eindigen onze vakantie in Brisbane, in het hotel waar we vorig jaar ook verbleven. In South bank, the place to be in Brisbane. Waar dus dat aangelegde strand is en veel speelplekken voor Noxx met veel water. Heel veel vogels en leguanen om ons heen. Noxx is mieren aan het doodmaken met stenen terwijl ik op het gras lig en geniet van de rust. We lunchecn bij Southbank.
Vanmorgen zijn we naar een gratis museum geweest. Zoiets als wat je in Leiden hebt Naturalis, met die skeletten van dieren en opgezetten dieren.
Noxx oefent nog even wat salto's in het zwembad voordat we in ons hotel wat eten en ons bed induiken.
Het is vandaag woensdag, en ik wil nog met Noxx naar de botanic gardens. Ik laat een taxi ons daar afzetten.
Ik zit even over de terugreis in. We moeten om 10uur uitchecken bij ons hotel, maar we vliegen pas savonds 21.55uur. Dus hoe overbruggen we de hele dag inclusief alle koffers (Noxx zijn fiets en autostoel heb ik al in de koffers gedaan). Ik zie ineens beren op de weg die ik normaal gesproken nooit zag. Dus ik boek een extra nacht bij (katching zegt de kassa) zodat we de middag nog kunnen douche en eventueel slapen voordat we vertrekken.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10480
[pictureCount] => 24
[visitorCount] => 122
[author] => Noxx
[cityName] => Coolum Beach
[travelId] => 530857
[travelTitle] => Noxx zijn 3e reis naar Australië!
[travelTitleSlugified] => noxx-zijn-3e-reis-naar-australi
[dateDepart] => 2025-12-19
[dateReturn] => 2026-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/249/033_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => mount-coolum-laatste-dagen-bij-brett
)
[8] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111022
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-01-20
[photoRevision] => 0
[title] => De Zuidelijke Oceaan is niet voor watjes
[message] => 4 januari
Zo, dat is een voorlopig laatste keer wakker worden in een ‘normaal’ bed, vanaf nu gaat het kampeeravontuur van een maand beginnen. We hebben nog een laatste keer alle apparatuur zoveel als we konden opgeladen, want wie weet hoe goed of slecht dat de komende tijd gaat lukken.
We doen de laatste boodschapjes en proberen nog een passende gasfles te vinden voor onze kookbranders, waarvoor zelfs retro te veel eer is. Als dat niet lukt laten we het er maar even bij zitten, we willen gewoon op pad!
Dus off we go! Deze eerste etappe moet ons vanuit Perth via Busselton gaan leiden naar het gebied Margeret River, zo’n 270 kilometer zuidwaarts. De vorige dag hebben we de daktent even uit- en ingeklapt om te kijken hoe dat in elkaar steekt. Schijnbaar hebben we dat toch net niet goed weer opgeborgen, want na korte tijd op de snelweg fladdert een van zijflappen vrolijk naast ons in de wind. Even gauw fixen op de vluchtstrook en we kunnen weer verder, maar dit soort dingen is toch altijd even wennen.
Tot aan Busselton rijden we over wegen die vergelijkbaar zijn met de Nederlandse snelwegen, 2 banen in elke richting en een flinke middenberm. Het lijkt alleen hier en daar wat Amerikaans met zijwegen die als kruisingen op de snelweg aansluiten, en dus niet als op- en afritten.
In Busselton maken we een stopje en rijden naar de Busselton Jetty. Dit is een lange steiger (bijna 1.9 kilometer) en daarmee de langste van het zuidelijk halfrond. Hij werd gebouwd voor de scheepvaart maar is tegenwoordig alleen nog voor plezierdoeleinden in gebruik. Je kunt hem aflopen, of een door zonne-energie aangedreven treintje nemen, dus besluiten we eerst met de trein te gaan en terug te wandelen.
Het treintje is een beetje een gimmick. Het personeel neemt de taken zeer serieus dus de plaatsen worden toegewezen door een conducteur en de machinist geeft het sein om te vertrekken door te roepen “All aboard!” Traag wordt dan in twintig minuten de steiger afgereden en ondertussen worden er wetenswaardigheden verteld. Als we uitstappen nemen we de tijd voor wat leuke foto’s aan het uiteinde, zo midden in de Indische oceaan, en zakken we uiteindelijk af in het aquarium wat hier staat. Deze bevindt zich dus onder de steiger, waar je tot een meter of 10 afdaalt onder de waterspiegel en al verrassend veel zeeleven voorbij ziet komen. We spenderen een half uurtje met de koralen en visjes voordat we teruglopen over de jetty. Door deze timing doen we dat vlak voor zonsondergang, wat een mooie aanblik geeft.
Omdat het tegen etenstijd loopt en we nog zo’n vijf kwartier moeten rijden besluiten we toch maar aan de lokale fish ’n chips te gaan op het strand. Geen straf, tegen deze prachtige luchten. Zelfs de drone mag nog even vliegen.
Het laatste deel van de route leggen we grotendeels in de duisternis af, wat ervoor zorgt dat we extra voorzichtig moeten doen. We hebben geen zin in een tweede onvrijwillige ontmoeting met het lokale wildlife. Zonder kleerscheuren bereiken we onze kampeerplek, de Deepdene Farmstay. Ook hier pikkedonker, dus het opzetten van onze kampeerspot gaat wat moeizaam maar het lukt. De toiletten (ecologische compostvariant) vinden we licht intimiderend, het zijn golfplaten hokjes die onder en boven open zijn. Dus al het Australische insectenleven kan erin kruipen… we hebben gelukkig niets gezien.
5 januari
Bij daglicht is de kampeerplek een stuk vriendelijker dan de avond ervoor. Het is een enorm stuk land, zo’n drie voetbalvelden, met veel bomen en her en der verspreid wat kampeerders met kleine of grotere campers, caravans of andere kampeervormen zoals de onze.
We ontbijten lekker in onze campingsetup; stoeltjes en tafeltje onder de bomen met yoghurt en veel fruit, daarna gaan we op pad. Margaret River is een streek die naast wijn bekend staat om haar mooie kustlijn, stranden en grotten. Hiervan ligt het meeste in het Naturaliste-Leeuwin National Park, wat zich uitstrekt van Cape Naturaliste tot Cape Leeuwin. Dit National Park willen we de komende dagen een beetje gaan verkennen.
We rijden eerst ietsjes noordwaarts richting Cape Naturaliste. De eerste stop is Indujup Natural Spa, een soort lagune tussen de rotsen, vlak aan de kust. Hier staat het water zo diep dat je erin kunt poedelen, maar het leukste aan deze plek is nog wel dat de oceaan aan de andere kant tegen de rotsen slaat en daarmee elke keer voor nieuwe aanvoer van water in de lagune zorgt, met meer of minder kracht. De ene keer dus een klein stroompje, de andere keer een grote golf met een flinke waterval tot gevolg.
We poedelen wat en vermaken ons bij de golven, waarna we nog een stukje verder doorrijden. Onze magen knorren al een beetje, dus lunchtijd is ook niet meer ver weg. Simone’s oog valt op een cafeetje langs de weg waar lavendel de specialiteit lijkt te zijn. In Cape Lavender Teahouse is werkelijk alles paars! We bestellen de lavendelscones en een lekkere quiche en zitten heerlijk te smullen. De koffie is zo lekker dat we nog een tweede ronde halen, en dan kan ik een bolletje lavendelijs natuurlijk niet weerstaan. Zeker een aanrader als je hier eens langs komt :)
We rijden door naar het noordelijkste punt van het park, Cape Naturaliste. Hier ligt een leuk parkje en staat een mooie vuurtoren. We beklimmen hem niet, want we weten dat er een dag later een andere bijzondere vuurtoren op ons wacht. Wel genieten we van het uitzicht over de Indische Oceaan, voordat we aan de terugreis beginnen. Tijdens die rit remmen we nog een keertje af in het Boranup Forest. Dit is een bos bestaande uit de lokale eucalyptusboom die ze hier Karri noemen. De Karri-boom staat erom bekend dat hij tot 70 meter hoog kan worden, dat is de op twee na hoogste ter wereld. De weg waar we op rijden slingert zich heel kort ook door dit bos, en het geeft een magisch beeld om tussen deze woudreuzen door te rijden. Uiteraard remmen we ook nog even af om een klein wandelingetje te maken. Later komen er nog meer en grotere van dit soort prachtige bossen voorbij, dus houden we het bij een kort stopje.
We zetten koers terug naar de kampeerplek, om een simpel maaltje in elkaar te zetten. Omdat het kookplaatje nog steeds niet operationeel is, houden we het bij een combinatie van twee lekkere salades. Omdat we ook lekker bijtijds terug zijn op de camping hebben we even de tijd om bij daglicht wat meer orde in onze kampeeruitrusting aan te brengen. Dat geeft weer een goede basis voor de volgende dag.
6 januari
We maken een vliegende start vandaag! We pakken onze kampeerauto in, maken ontbijt om mee te nemen en trekken onze zwemkleding aan. We gaan namelijk naar Hamelin Bay, op een kwartiertje rijden. Hier willen we een vroege duik nemen en misschien wel grote smooth stingray’s zien. Deze enorme pijlstaartroggen komen vaak rond de ochtenduren bij de kustlijn zwemmen en zijn leuk om te zien. Wel op afstand, want hoewel niet agressief wil je niet in aanraking komen met de pijlstaart...
We sturen daarom de drone de lucht in, want van bovenaf zijn ze veel mooier te zien dan staand op het strand. Al snel zien we een klein exemplaar, een adelaarsrog, met zijn vleugel op het water slaan vlakbij de kustlijn. Leuk om te zien hoe dichtbij hij komt, maar we zijn op zoek naar zijn grotere broers en zussen. Maar ook die laten niet lang op zich wachten. Vanaf het strand lijkt het een zwarte vlek met zeewier die zichzelf voortbeweegt, maar met de drone zien we van bovenaf heel duidelijk dat het een grote rog is. Machtig mooi om te zien hoe gracieus hij zich door het water beweegt. We vliegen lekker rond en mensen wijzen ons al gauw op vermeende roggen, zodat we erboven kunnen vliegen om te zien of het klopt. We hebben een heerlijk uurtje, waarna we ons ontbijt soldaat maken en zelf ook nog maar eens een rondje gaan zwemmen. Uiteraard voorzichtig, je weet maar nooit wat er ineens naast je zwemt.
Dan gaan we door naar iets anders; door de jaren heen zijn er in dit gebied vele grotten uitgesleten in het kalksteen. Hiervan zijn er een flink aantal te bezoeken. Bij de ene kun je er een heel kruip-door sluip-door avontuur van maken, maar andere zijn wat gemakkelijker te verkennen. We kiezen voor het laatste en bezoeken de Jewel-cave, die bekend staat als een van de mooiste van het gebied. We dalen af in de grot en zien hier mooie steenformaties, terwijl we van alles uitgelegd krijgen over het ontstaan en de ontdekking van deze grot. Als na een uurtje de tijd erop zit en we in één keer de hele weg die we daarvoor in fases omlaag gingen, nu omhoog lopen, lopen we ineens te puffen en hijgen als oude mensjes… we snappen er niks van, dit is niks geks om te doen voor ons. Ook de gids loopt naast ons te hijgen en vertelt ons, tussen de ademteugen door, dat het zuurstofgehalte in de grot heel laag ligt. Zelfs zo laag dat ze dagelijks meten hoeveel mensen er die dag in de grot kunnen worden toegelaten. Ja, dan is het niet gek dat we even buiten adem zijn.
Als we weer normaal op adem zijn rijden we richting Augusta, het dorpje wat het meest zuidelijk ligt. Daar is het inmiddels tijd voor de lunch dus aangezien we ons huis en keuken tegenwoordig altijd bij ons hebben smeren we een paar boterhammen, die we oppeuzelen met een mooi uitzicht; Cape Leeuwin.
Je leest het goed, niet voor het eerst en niet voor het laatst komen we Nederlandse verwijzingen tegen. Hier is de kaap vernoemd naar het schip wat voor het eerst, voor zover bekend, deze wateren rondvoer. Dat was in 1622 dus de Leeuwin, een VOC-schip, op zoek naar Nederlands-Indie, maar de navigatie had het laten afweten. We brengen een uurtje door in het museum bij deze landtong, wat voornamelijk gaat over de vuurtoren.
Daarna beklimmen we de vuurtoren, want blijft toch altijd leuk om van binnen te zien. Maar uiteraard gaat het met name om het fenomenale uitzicht waarop we hier getrakteerd worden. Eindeloze vergezichten over de bocht waar de Zuidelijke en Indische oceaan op elkaar botsen. En hoe bizar het ook lijkt, je kunt hier daadwerkelijk de twee zeeën elkaar zien raken, want links en rechts staan zichtbaar verschillende stromingen die op elkaar klappen.
Na dit bezoekje is de middag al een flink eind gevorderd en besluiten we nog een nachtje op onze farmstay te blijven slapen. De volgende stop is namelijk meer dan twee uur rijden, dus dan kunnen we beter morgen op tijd weggaan en dit dan afleggen. We halen bij de lokale super nog een lekker maaltje, maar het nog niet operationeel zijn van ons kookplaatje hindert ons wel. Dus we moeten het simpel houden met een reeds gebraden kippetje, coleslaw en avocado’s. Geen straf, maar we nemen ons vast voor om morgen verandering in deze situatie te gaan aanbrengen.
7 januari
Vanochtend breken we ons kampje echt op. De eerste kampeerervaring in WA is goed bevallen en we zijn benieuwd naar de rest van deze maand. We gaan onderweg naar de zuidkust, in het bijzonder het gebied dat southern forests heet. De exacte bestemming weten we nog niet, maar zien we gedurende de dag wel even.
De eerste uurtjes verandert het landschap om ons heen langzaam in een echt bosachtige omgeving. De hoge eucalyptusbomen die we eerder zagen worden steeds frequenter. We kunnen ons steeds beter voorstellen wat een rampzalige gevolgen bosbranden hier kunnen hebben voor deze natuurgebieden. We krijgen ondertussen af en toe berichten vanuit Nederland met de vraag of wij last hebben de bosbranden die in Australië woeden. Dat is niet zo, in WA is op dit moment niet veel gevaar, maar dat kan zomaar omslaan want één vonkje is daarvoor genoeg. Langs de weg staan borden met daarop het huidige risiconiveau, welke bestaan uit Moderate, High, Extreme en Catastrophic… die laatste zal standje grillpan zijn. Wij zien voor nu alleen maar de eerste twee.
We remmen af middenin een prachtig bos met opnieuw hoge eucalyptusbomen. Hier staan vier van dit soort woudreuzen vlak naast elkaar exact op een rij. Dat is bijzonder, want meestal hebben dit soort bomen geen directe buren van dezelfde grootte omdat ze veel voedingsstoffen uit de grond nodig hebben. Vanwaar deze uitzondering is nog steeds niet helemaal duidelijk. We hebben het leuke wandelpad door deze bossen voor onszelf en strekken de benen door de natuur hier te verkennen, waarna we doorrijden naar Manjimup.
Dat is de grootste plaats in een omtrek van zo’n 200 kilometer met jawel, maar liefst 5000 inwoners. Het blijft bizar als je bedenkt hoe dunbevolkt delen van deze staat zijn. In Manjimup heb je echter wel zo’n beetje alles van wat je maar nodig zou kunnen hebben in het dagelijks leven. Daarom strijken we hier neer voor koffie en een goede lunch. Als we die op hebben besluiten we te kijken of we hier ook een oplossing voor onze retro-brandertjes kunnen vinden. De eerste kampeerwinkel waar we naar binnen lopen biedt geen uitkomst, ze kijken met hoog opgetrokken wenkbrauwen naar onze branders en verwijzen ons door naar de buren. Helaas ook daar geen succes, maar ons oog valt op een andere kookstel; een pitje met een zeer gangbaar en makkelijk navulbaar gasbrandertje. Voor 30 Australische dollar (€ 17,-) besluiten we niet meer op zoek te gaan naar moeilijk gedoe. Wat we er na deze maand mee doen? Wie dan leeft, wie dan zorgt…
Nu er gekookt kan worden, worden de menukeuzes een stuk uitgebreider, dus we doen gelijk een boodschap, waarna we doorrijden naar de vlakbij gelegen King Jarrah. Opnieuw zo’n grote eucalyptusboom, maar deze heeft wel extreme vormen aangenomen. 48 meter hoog, maar met name de stam is met 2,5 meter breed echt gigantisch.
Ook hier maken we een leuke wandeling door het bosgebied wat erbij in de buurt ligt. Het is ook warm vandaag, dus de schaduwrijke bospaden zijn geen straf.
Inmiddels is de dag al een eind gevorderd, dus zoeken we een kampeerplek. Die vinden we, opnieuw bij een lokale farmstay, maar we moeten er nog wel drie kwartier voor rijden. Die route brengt ons door Pemberton, waar we afremmen bij de lokale wasserette om voor het eerst sinds the Blue Mountains weer eens een wasje te draaien. Allemaal van die zaken waar je toch een beetje over na moet blijven denken als je zo reist als wij doen, want je ondergoed raakt ook wel eens op…
Zo komen we bij onze nieuwe kampeerplek, waar ik me uitleef op ons kookstelletje en een pasta carbonara in elkaar vouw, terwijl Simone zich verliest in het fotograferen van het lokale wildlife, want op amper honderd meter van onze slaapplaats dartelen de paarden en een emoe door de velden. Als we uiteindelijk gaan eten staan ze er nog steeds, diner met uitzicht dus!
8 januari
We worden wakker na een gebroken nacht, we hebben het namelijk gigantisch koud gehad waardoor we midden in de nacht wakker werden. Na een aantal warmere nachten in Margeret River koelde het hier veel meer af dan we hadden verwacht. Dat was even een misrekening en zorgt ervoor dat we duf zijn en wat langzaam opstarten. Uiteindelijk gaan we op pad en rijden we terug naar Pemberton, waar we even bij de lokale Railway Company willen kijken. Deze bieden een rit aan door het bos, richting een mooie waterval, maar het blijkt volgeboekt voor vandaag. Nog een tegenvaller dus, en even weten we niet goed wat we willen doen. Ook dat hoort bij reizen zonder plan, want het loopt niet altijd gestroomlijnd. In de rest van deze omgeving is niet zoveel te doen om een dag langer te blijven en te wachten op de treinrit van morgen. Dat is ook nog eens zonde van onze tijd, dus we besluiten nog één ding te doen in Pemberton en dan door te trekken naar het zuiden.
We nemen een heerlijke duik in de Pemberton pool, een openbare zwemvijver tegen de achtergrond van een bos vol hoge eucalyptusbomen. Hier poedelen we lekker even rond en maken leuke dronebeelden van onze duik. Het is echt verkoelend, want ondanks onze koude nacht is het nu weer stevig opgewarmd. Na een lunch uit het vuistje bij het water starten we de motoren en vervolgen onze weg langs de zuidkust. We hebben de kampeerplaatsen niet voor het uitkiezen in deze streek, dus we zijn blij met een van de laatste plekjes op een natuurcamping, zo’n 170 kilometer verderop. Daar willen we de volgende dag een aantal leuke plekken bezoeken, dus we nemen het maar zoals het is en beschouwen dit verder als een reisdag.
We zijn nog geen half uurtje onderweg als we Northbrook passeren en ik flink in de remmen moet voor een drietal kalfjes op de weg. We staan snel stil en de kalfjes lijken wat verloren. Simone stapt uit en hoort direct het geloei van heel veel koeien en kalfjes, want de rest van de kudde blijkt aan de ‘goede’ kant van het hek in paniek over hun verloren zonen en dochters. Simone probeert ze de goede kant op te krijgen, terwijl ik bij de nabijgelegen boerderij aanklop om de boer te waarschuwen. Als me dat is gelukt en ik terugkeer bij Simone zijn er meer mensen gestopt en lopen er inmiddels ook steeds meer kalveren over de weg. Met hulp van wat lokalen die wel weten hoe je zoiets oplost (lees: luid toeterend de kudde opjagen), lukt het Simone alle kalfjes weer in de wei te krijgen. Vanaf dat moment beschouw ik haar maar als gediplomeerd McLeod’s Daughter.
Onderweg worden we nog verrast door de schoonheid van Mount Frankland National Park, wat we doorkruisen. Het is een uitgestrekt gebied met enorme eucalyptusbossen. Het maakt deze route zeker een plezier om te rijden. Het andere wat ons verrast is… regen! We krijgen een paar flinke plensbuien op ons autodak, de eersten sinds Kakadu, rond de kerstdagen. Dat is even wennen, ook voor de auto, die even stevig moet ontwasemen van al dat vocht.
We bereiken ons kampeerplekje, zetten ons kamp op en dit keer slaat Simone aan het kokkerellen en zet een heerlijk broodje hamburger in elkaar. Dat koken op 1 pitje gaat ons prima af! We maken het maar niet te laat, na de gebroken nacht ervoor. Gewapend met extra kleding, voor het geval we het weer zo koud krijgen, zoeken we onze dakkoffer-tent op.
9 januari
Ditmaal zonder koude rillingen staan we op, de betere voorbereiding heeft ons geholpen want het was wel opnieuw aan de frisse kant in de nacht. Na ontbijt- en inpakbezigheden zetten we koers naar de Giant Treetop Walk. In de hoge eucalyptusbomen heeft men namelijk een mooie wandeling uitgezet, maar zoals de naam doet vermoeden doe je dit over steigers door de toppen van de bomen. We horen dat we weer eens mazzel hebben; de voorgaande dagen waren behoorlijk druk, maar vanochtend is het uitzonderlijk rustig. Dat houdt in dat we er extra van kunnen genieten, en we doen er het dubbele van de tijd over. Op het hoogste punt sta je liefst 40 meter boven de grond om uit te kijken over het hele bos. Halverwege de wandeling raken we aan de praat met een van de medewerkers. Ze blijkt een Nederlandse vader te hebben die uit Utrecht kwam, waar ze wel eens op familiebezoek is geweest. Ze vind het leuk even over Nederland en Utrecht met ons te kletsen.
Ook op de ‘begane grond’ van het bos kun je leuk wandelen. Sommige boomstammen van de echt grote bomen zijn onderin zelfs gespleten en hol van binnen, waardoor je er tussendoor kunt lopen. Als we klaar zijn lopen we automatisch nog langs de start van de Treetop Walk, waar het nog altijd rustig is. We besluiten het rondje nogmaals te lopen, zo leuk vonden we het!
Daarna gaan we toch maar verder op onze route, we rijden naar de zogenaamde Conspicuous Cliffs. Daar wandelen we opnieuw wat af, naar verschillende uitzichtpunten op de kliffen. Dat is waar we voor het eerst sinds de vuurtoren bij Cape Leeuwin weer oog in oog staan met de zee. Opnieuw is duidelijk dat met deze zee niet te spotten valt, er zit bijzonder veel kracht achter de golven en het strand onder ons leent zich totaal niet voor een duik. De Zuidelijke Oceaan is niet voor watjes, dat mag wel duidelijk zijn. De uitzichten zijn er overigens niet minder fraai door.
Als laatste nemen we de weg richting Albany, en stappen nog één keer uit namelijk bij het bekende punt van de Elephant Rocks en Green Pool. Vooraf werd ook hier voor enorme toeristische drukte gewaarschuwd maar het valt ons mee. Nee, we zijn niet alleen, maar we worden ook niet overlopen. Elephant Rocks is een strand, waar enorme grijze rotsen uit de zee oprijzen en de kustlijn vormen. Met veel fantasie zou je er olifantenruggen in kunnen zien, vandaar waarschijnlijk de naam. Aan de andere kant van de landtong vind je vervolgens Green Pool, een door diezelfde soort stenen afgeschermde baai waarin je redelijk normaal zou kunnen zwemmen. Sommige mensen doen dat, maar wij brachten onze zwemkleding niet mee en vinden het bovendien behoorlijk aan de koele kant voor een duik.
Als we teruglopen naar de auto gaan we even langs het toilet. Hier wijst iemand ons op een hoopje stenen vlakbij het pad waar een vrij kleine opgerolde zwarte slang in de lage begroeiing ligt. Het is de eerste keer deze reis dat we een van de vele slangen rechtstreeks zien. Er wordt wel op enorm veel plekken flink voor gewaarschuwd, met name als er een beetje natuur in de omgeving is. Bijvoorbeeld op onze eerste farmstay in Margeret River, waar de eigenaresse ons aanraadde een leuke wandeling te maken langs de weilanden, maar niet zonder specifieke waarschuwing voor slangen.
We bekijken dit exemplaar en maken zelfs nog een foto van toch niet al te ver weg. Als ik later opzoek wat voor slang wie hier nu eigenlijk hebben gezien, blijkt dat we oog in oog stonden met een Tigersnake, één van de meest dodelijke soorten die Australië rijk is… oeps!
We rijden uiteindelijk door naar Albany, waar we de komende twee nachten doorbrengen. We staan nu eens op een camping die wat toeristischer aanvoelt, omdat dat een van de weinige plekken was die er nog beschikbaar was. Toch hebben we een prima plekje met voldoende ruimte en zonder directe buren. Waar we met name eens heel blij mee zijn is het gebrek aan muggen! De eerste vijf nachten van ons kampeeravontuur zijn we elke avond belaagd door allerhande insecten, maar met name de vele, vele muggen hebben ons goed gepest! Onze benen en armen zitten onder de muggenbulten. Maar hier in Albany hebben de muskieten er schijnbaar niet zo’n zin in, wat wij dan weer helemaal geen probleem vinden.
10 januari
We worden uitgeslapen en lekker laat, na negenen, wakker. We hebben nog niet echt veel op de planning vandaag, maar het vele rijden waren we even beu, daarom blijven we sowieso een tweede nacht in Albany. Dat geeft even wat ontspanning en als Simone mij zegt dat ze eigenlijk wel even een half uurtje aan yoga wil doen, besluit ik mijn hardloopschoenen aan te trekken. Zo brengen we allebei een ochtendje sportend door, terwijl we even niet nadenken over verder reizen, nieuwe plekken ontdekken en volgende bestemmingen uitzoeken. En eerlijk; ik kan een hardloopsessie langs de kustlijn van Albany van harte aanbevelen!
Zo gaan we opgeladen met nieuwe energie op pad, we hebben nog een klein boodschapje te doen en moeten even naar de Telstra-winkel, de Australische KPN, om iets te regelen voor onze mobiele abonnementen. Door onze sportieve ochtendjes hebben we nog maar een klein bodempje gelegd en besluiten we lekker te gaan brunchen bij een lokale Italiaanse lunchroom, waar ze naast broodjes en pizza’s ook heerlijke smoothies en koffie maken!
In de middag gaan we er toch nog even op uit. We rijden het Torndirrup National Park in wat vlakbij Albany op een schiereiland ligt. Hier zijn, alweer, een paar prachtige stranden en rotsige kustlijnen en we starten onze route bij een uitzichtpunt wat The Gap heet. Hier is een diepe kloof ontstaan in de rotsen, waar de ruige zuidelijke oceaan vrolijk tegenaan beukt. Het platform waar je op staat om dit te zien hangt ook nog eens tientallen meters boven de zichtbaar onder je voeten kolkende oceaan. Niet iedereen vindt dit even comfortabel, maar wij vermaken ons er prima mee. We sturen de drone nog maar eens de lucht in en maken een paar fantastische video’s, hoewel het kleine apparaatje zichtbaar moeite heeft met de wind die er staat.
Als we even uitgewaaid zijn en de drone weer veilig is geland, gaan we door naar een plek die de ‘blowholes’ heet. De oceaan slaat ook hier vervaarlijk op de rotsen, maar dat zien we niet, want over die rand kunnen we niet kijken. Als de golven echter krachtig genoeg zijn zou het water op de bovenliggende rotsen uit een aantal kieren en scheuren moet opspuiten. Daarvoor is de oceaan vandaag weer net niet krachtig genoeg, we horen een aantal keren de golven onder ons op de rotsen slaan, maar het water komt niet door naar boven. Toch is ook hier de drone weer even uit de tas gekomen om de golven te kunnen zien, we hebben de smaak met dat ding wel te pakken.
Als laatste bezoeken we nog Misery Beach. Hoewel de naam niet vrolijk is - in vroeger tijden werden door de walvisvaarders hier vangsten gedood en ontleed - is het er wel echt prachtig! Blauwe zee, wit zand en vriendelijke golven, reden voor het nationaal toerismebureau om het strand in ’22 uit te roepen tot Australisch mooiste. Toch geldt hier ook wel een waarschuwing; ga niet te ver de zee in, de stromingen zijn verraderlijk en krachtig. We houden het bij met de voetjes in de golven. Zo zien we hier tegen het einde van de middag de zon zakken en rijden we terug naar Albany, 25 minuten verderop.
Omdat we al even aan het kamperen zijn en onze kookkunsten goed hebben laten zien, nemen we een avondje vrij van het kokkerellen en eten bij een hoog aangeschreven restaurant in de buurt genaamd Rock Salt. Hier runnen de chefs Rosa en Michelle de keuken en ze zetten ons een heerlijk maal van oesters, barramundi en lamsschenkel voor, een absolute aanrader voor wie een goed restaurant zoekt in Albany. Chef Michelle is zelf kok en gastvrouw van die avond en ze maakt er een echt feestje van als perfecte afsluiter van onze tijd in deze omgeving.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 314
[author] => Harald
[cityName] => Albany
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/988_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => de-zuidelijke-oceaan-is-niet-voor-watjes
)
[9] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110986
[userId] => 463866
[countryId] => 11
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2026-01-15
[photoRevision] => 0
[title] => Speelhal en eumundi markets
[message] =>
De laatste 2 weken van de vakantie zijn ingegaan. Noxx vermaakt zich heel goed met zijn neefje en nichtjes. Ze spelen met LEGO, en zwemmen uren in het zwembad.
We zijn ook weer terug verhuisd in onze bungalow waar we ons af en toe even kunnen terugtrekken van de drukte.
Vandaag ga ik een roadtrip maken met Noxx. We gaan naar Melany. Het zonnetje laat zich vandaag niet zien, en het regent af en toe dus prima weer om wat oude dorpen te gaan bezoeken in de bergen.
Nou mislukt! Het regende zo hard dat je ipv 100km maar 45km kon rijden en dat op een rit van ruim een uur ben ik rechtsomkeert gegaan.
2 dagen regen en wat doe je dan, naar de shoppingmall en naar een speelhal gaan. Noxx vermaakte zich prima. Heerlijk even samen geluncht.
Vandaag woensdag schijnt de zon weer. Elke woensdag is er in Eumundi een markt, heel erg gezellig en vanalles wat. En een grote speeltuin. De parkeerplaatsen waren stampvol, maar er reet toevallig net iemand weg waardoor ik de auto hup zo kon parkeren. Mensen reden er waarschijnlijk al minuten rond voor een plekje. Vorige keer hadden Noxx en ik Juice uit een ananas gedronken, dat wist Noxx nog dus die wilde er weer een. En inplaats van de dutch poffertjes hadden we nu de mini cinnamon donuts. Eumundi is een oud dorpje met types Australische winkels en huizen. Heel anders dan de steden Brisbane of Sydney. We zijn zelfs even naar een museum geweest.
Het is rond de 29° met een luchtvochtigheid van 60%, er staat een windje wat t aangenaam maakt. We struinen wat over de markt, ze hebben veel leuke spullen.. ik zou zo de helft wel willen kopen en meenemen. Aparte lampen en kunst wat je in Nederland niet ziet. In de avond hebben we thuis de BBQ aangezet.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10480
[pictureCount] => 13
[visitorCount] => 106
[author] => Noxx
[cityName] => Eumundi
[travelId] => 530857
[travelTitle] => Noxx zijn 3e reis naar Australië!
[travelTitleSlugified] => noxx-zijn-3e-reis-naar-australi
[dateDepart] => 2025-12-19
[dateReturn] => 2026-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/777_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => speelhal-en-eumundi-markets
)
[10] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110943
[userId] => 463866
[countryId] => 11
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2026-01-10
[photoRevision] => 0
[title] => Buderim forest en Yandina markets
[message] => De vrouw van de vriend van Brett heeft gekookt.. kip met groente en noodles. Gelukkig alles los van elkaar! Maar die kip was echt niet normaal goor, zoiets smerigs nog nooit geroken en met heel veel moeite een mini hapje genomen. Smaakloze droge witte kip, geen korrel kruiden is er gebruik. Echt zo smerig, dus wat losse noodles en groente gegeten maar was te weinig om me voldaan te voelen. En vannacht met honger wakker gelegen, super dom want de keuken is de kamer naast onze slaapkamer maar ik was te moe om er uit te gaan. Vanmorgen toen ik wakker werd gauw 2 boterhammen op.
Het grappige is nog dat zij zelf en haar man helemaal aan het smikkelen en smakken waren, en zelfs nog een tweede keer opschepten.
Noxx en ik zijn wezen wandelen in het regenwoud. Nat en benauwd was het. Heel veel mooie bomen, palmen en varens. Zoals jullie weten ben ik dol op bomen, waarom weet ik niet. Op weg naar de waterval kwamen we verschillende dieren tegen. Een grote leguaan kwam uit de bosjes gekropen. We zijn niet wezen zwemmen, door de droogte was de waterval niet groot genoeg om het water goed door te laten stromen en was het water modderig. Nou daar ga ik niet in, ik moet op zn minst de bodem kunnen zien.
Erna thuis gelijk in het zwembad om af te koelen.
Er zijn de hele week verschillende markten hier in de buurt die we bezoeken... in Coolum en Yandina. We lopen een rondje en eten wat.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10480
[pictureCount] => 14
[visitorCount] => 111
[author] => Noxx
[cityName] => Buderim
[travelId] => 530857
[travelTitle] => Noxx zijn 3e reis naar Australië!
[travelTitleSlugified] => noxx-zijn-3e-reis-naar-australi
[dateDepart] => 2025-12-19
[dateReturn] => 2026-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/427_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => buderim-forest-en-yandina-markets
)
[11] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110926
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-01-07
[photoRevision] => 0
[title] => Al jaren van gedroomd: NYE in Sydney
[message] => 28 december
De wereld ziet er anders uit na tien uur slaap. Gelukkig maar. Ik voel me alweer een flink stuk beter na het wakker worden. We verblijven bij mensen thuis. Dat wil zeggen: de mensen die hier wonen, hebben verschillende huisjes en studio’s bijgebouwd om hun plekje te delen met andere mensen. Ik drink mijn thee dus aan het beekje dat langs hun huis loopt. Echt idyllisch.
Even een kleine uitleg: de Blue Mountains danken hun naam aan de blauwe gloed die in het gebergte vaak te zien is. Die komt door de eucalyptusbomen. Koala’s leven daarin, maar hier in de Blue Mountains zijn er zo weinig, dat veel mensen die hier al tientallen jaren leven, er nooit een zien.
Bovendien zijn hier een aantal jaar geleden hele heftige bosbranden geweest, jullie herinneren je de beleden misschien nog. Die bosbranden hebben 73 procent van het gebied hier verwoest. Maar de natuur is gelukkig veerkrachtig, dus staat het inmiddels weer vol met mooie varens, bloemen en andere planten. En veel bomen zijn gewoon weer verder gaan groeien, zelfs al zit de as er nog op.
Terug naar vandaag: We hebben een flinke wandeling uitgezocht naar de Victoria Falls. We volgen een pad dat vanaf de berg steeds verder naar beneden leidt. Onderweg komen we al puffende mensen tegen, dus we bereiden ons vast mentaal voor op de terugweg: alles wat we nu omlaag gaan, moeten we straks weer terug omhoog lopen. Een beetje energie sparen dus.
Na ongeveer een uur lopen komen we uit bovenaan de waterval. Een waanzinnig uitzicht de vallei in. Een klein stukje verder is de waterval in volle glorie te bewonderen. We hebben het -ondanks de zomervakantie hier- bijna voor onszelf. Wellicht omdat het niet zo’n makkelijke wandeling is? We komen een Britse man tegen, die mij om een foto vraagt. Dit gebeurt vaker, maar normaal heb ik dan mijn camera vast. Die ik heb ik nu even achterwege gelaten, maar het straalt schijnbaar van me af… Samen met hem nemen we een ZEER verfrissende duik in het poeltje bij de waterval.
Dit is ook de eerste plek waar mijn net gekochte drone in actie komt. Ik wilde er al heel lang een en met dank aan vele donaties tijdens mijn verjaardag is het er eindelijk van gekomen. We spelen kort wat, maken een paar video’s en foto’s en pakken daarna ons boeltje in voor de terugweg. En die is net zo pittig als hij leek toen we afdaalden. Lang leve de astmapuffers! Maar de waterval en de uitzichten waren het harde werk naar boven meer dan waard.
Verder doen we niet veel vandaag, behalve nog wat rondrijden en boodschappen doen. We zijn al best veel onderweg geweest en met het ziekenhuisbezoekje erbij vinden we het lekker om vroeg naar bed te gaan.
29 december
We willen heel veel kleine wandelingen doen vandaag. Er liggen best wat bezienswaardigheden dicht bij elkaar, dus we willen er een flink aantal aftikken. Maar de dag begint meteen met een teleurstelling: de steilste trein ter wereld gaat hier omhoog (en omlaag) tegen een van de bergen op. Ik ben daar 15 jaar geleden in geweest en vond het een bijzondere ervaring. Maar inmiddels is daar een soort park herrezen, met hoge toegangsprijzen en ongelimiteerde ritjes. Het is een enorme mensenmassa. Bovendien zijn alle tickets uitverkocht en enkeltjes niet beschikbaar. We laten de gekte aan ons voorbijgaan. Denken we…
Want verderop ligt Katoomba Falls. Een bescheiden waterval, die je bereikt na zo’n 20 minuten lopen. Opnieuw staan we middenin de drukte. Gelukkig worden we na even wachten beloond met iets meer rust. De watervallen zijn mooi en grappig genoeg herinner ik me dit uitzicht ineens terwijl we ernaartoe lopen. 15 jaar geleden ben ik op een dagtripje naar de Blue Mountains geweest met een georganiseerde tour. Waar we exact heen zijn geweest is een beetje wazig, maar soms komt er ineens weer iets terug dat ik denk te herkennen.
Harald heeft voor de lunch een bijzondere locatie uitgezocht: de cocktailbar van het Carrington Hotel ‘Champagne Charlie’s’. Stel je een oud, luxe hotel voor, met mooie tapijten op de vloer, glas in lood en een koepel in de cocktailbar. Precies daar zitten wij te lunchen. En ja, dat mag ook gewoon in je backpackersoutfit (in mijn geval een korte broek met wandelschoenen eronder).
Daarna gaan we opnieuw op pad. De Bridal Veil Falls staan op het programma. Maar voor we goed en wel aan de wandeling kunnen beginnen, opnieuw een teleurstelling: er zijn meerdere landsledes geweest, landverschuivingen, bijvoorbeeld door veel regenval. Daardoor is het pad naar de watervallen dicht. Helaas stond dat niet duidelijk aangegeven op de site van het National Park.
De Empress Falls wordt onze nieuwe uitvalsroute. Een uitdagende wandeling die ons opnieuw heel ver naar beneden een vallei in brengt, met als hoogtepunt een fors hoge waterval waar ook van wordt abgeseild. Het water is ijskoud, dus we dippen onze tenen er dit keer maar niet in, maar genieten van het uitzicht.
Bij het avondeten kijken we de finale van Wie Is De Mol terug. Nathan Rutjes blijkt De Mol. En wij, zijn moe.
30 december
Onze laatste dag in de Blue Mountains en het belooft een mooie te worden: de Grand Canyon staat op het programma. Een wandeling die je gerust als dagbesteding mag bestempelen, maar hij schijnt prachtig te zijn, dus we hebben hem speciaal tot het laatst bewaard.
We lopen door oerbossen, staan in overdekte grotten, springen over bruggetjes gemaakt van meerdere stenen en komen langs verschillende watervallen. De mooiste is volgens ons degene waar je achterlangs kunt lopen. Het is een kleintje, maar het licht staat precies goed en geeft het geheel een haast magisch gevoel.
Ook de lunch op een grote rots aan een stukje rivier met kristalhelder water (dat heerlijk verfrissend smaakt!) is er eentje voor in de boeken.
We hebben nog wat tijd, dus rijden we naar XX om een paar bijzondere foto’s te maken. Met behulp van ChatGPT heb ik foto’s van 15 jaar geleden kunnen herleiden naar de uitkijkpunten hier. Niet tot op de meter exact, maar het zou hier ergens moeten zijn. Het is heel bijzonder om de foto’s naast elkaar te zien, vind ik zelf.
Dan is het alweer tijd om de bergen en haar lekker koele klimaat achter ons te laten. We rijden in een rechte lijn terug naar Sydney en checken in in een hotel bij het vliegveld. Niet omdat we al gaan vliegen, maar omdat dit het enige was in Sydney dat nog enigszins betaalbaar was.
De auto brengen we terug, maar niet nadat we eerst nog vergeten om hem af te tanken… Gelukkig mogen we hem nog 10 minuutjes langer houden. En dingen lopen soms zoals ze moeten lopen, want tijdens het rijden zien we een restaurantje dat lekker druk bezocht is. We strijken er neer. Harald eet een Laksa (Aziatische soep die heel populair is in Australië) en ik eet Maleisische Nasi Lemak. Daarna duiken we opnieuw bijtijds ons mandje in. Er is toch niet veel te beleven rond het vliegveld en morgen belooft een mooie dag te worden.
31 december
Hier is de hele reis omheen gebouwd. Of althans, we wilden met Oud [e-38] Nieuw per se in Sydney zijn. Elk jaar zien we het vuurwerk bij het Opera House en Harbour Bridge en dat wilden we zo graag een keer met eigen ogen zien.
Nu staat het vuurwerk bij New Years Eve (NYE) er niet alleen om bekend spectaculair te zijn, maar ook een uitdaging om goed zicht op te krijgen. Veel mensen staan al voor dag en dauw op, om een zo mooi mogelijk plekje te kunnen bemachtigen. Nu kan ik hier een heel stoer verhaal gaan ophangen dat wij dat ook hebben gedaan, maar: nee. We hadden er geen zin in, de enorme mensenmassa, je plekje moeten verdedigen, dus hebben we de portemonnee getrokken een plekjes op een boot gereserveerd. Na ons ontbijt, duiken we dan ook opnieuw ons bed in, gewoon om nog twee uurtjes extra slaap te pakken.
Begin van de middag vertrekken we, uitgerust en netjes aangekleed, naar het centrum van Sydney. Dat gaat zo soepel en zoveel sneller dan we dachten, dat we zelfs nog even tijd hebben om een rondje te maken in het centrum. De sfeer is goed, ondanks de extra maatregelen en massale aanwezigheid van politie. Vanwege de aanval op het strand van Bondi Beach een paar weken geleden, is de alertheid extra hoog. Maar de sfeer is toch vooral feestelijk.
Een busritje en een korte wandeling verder stappen we op de boot. We krijgen eten, er is een zanger aan boord en voor we er erg in hebben is het 9 uur en wordt het eerste vuurwerk van de avond afgestoken. Dit is het kindervuurwerk, zodat je kindjes daarna naar bed kunnen. Maar een Australiër vertelt ons dat ze, net als in Nederland, het liefste opblijven voor het echte werk.
We varen mee in de botenparade door de haven en er wordt een minuut stilte gehouden om de slachtoffers van de aanval op Bondi te herdenken en dan is het al middernacht. Heel onwerkelijk, want in Nederland en Spanje (waar mijn familie zit) is het dan pas 2 uur ’s middags. We sturen een video met nieuwjaarswensen naar iedereen die ons lief is.
Happy New Year!
En voor jullie je afvragen: was dit het nou allemaal waard? 1000 procent! Als je ooit de kans krijgt: ga naar Sydney, maar boek wel dat bootticket. Want doordat we dat hebben gedaan, hebben we vrij uitzicht op het meest spectaculaire vuurwerk dat ik ooit heb gezien. Het is alles wat ik hoopte en meer.
Het enige nadeel is dat het terugvaren naar de haven en vooral het aanmeren daarna, enorm veel tijd in beslag neemt. Zoveel, dat we in plaats van het OV een Uber naar het hotel pakken. Het is inmiddels al dusdanig laat dat de ritjes goedkoper zijn geworden. Later zien we op sociale media dat mensen niet alleen van tevoren heel lang klaar zaten, maar er ook superlang over deden om terug te komen in hun hotel. Dus volgens mij hebben we hier verstandig aan gedaan.
1 januari
Echt tijd om bij te komen van het feestje vannacht is er niet. Het is een beetje onhandig, maar een bewuste keuze om vandaag verder te gaan, dus op naar het vliegveld. We laten een regenachtig Sydney achter ons, maar niet voordat we in de absolute gekte belanden die 1 januari schijnbaar is op het vliegveld. Of dat wereldwijd zo is, geen idee, maar hier is het echt anarchie. Al worden we lief geholpen, waarschijnlijk mede doordat we iedereen heel bij een ‘Happy New Year’ wensen.
De vlucht naar Perth is kalm, behalve de landing. In Perth schijnt het altijd te waaien. Dat blijkt zeker het geval tijdens de landing, we nemen onze pet af voor de piloot die de kist toch nog zacht en soepel aan de grond weet te zetten.
Perth is de meest westelijk gelegen grote stad. Er wonen 2,3 miljoen mensen. Wij komen in de loop van de middag aan en na een korte treinrit en het dumpen van onze backpack in het hotel, lopen we gelijk een rondje. Het fijne hier is, merken we gelijk, dat er in het centrum heel veel op loopafstand is. Sowieso is het wel lekker om na zo’n vlucht even een tijdje te staan en te lopen.
Maar de vele reisdagen hakken er toch in. Vooral bij mij. Vandaag blijkt het laatste staartje te zijn van het kwakkelen. We eten ons avondeten heel vroeg (voor ons doen dan) en gaan dan terug naar het hotel. Zelfs in bad kan ik mijn ogen nauwelijks open houden, dus ik duik snel mijn mandje in. De volgende dag wordt ik wakker en voel ik me eindelijk weer helemaal mijn eigen blije zelf.
2 januari
Dus kunnen we Perth nu echt goed gaan verkennen. Dat doen we opnieuw te voet, gewapend met een wandelroute van de Lonely Planet die ons langs de street art in het centrum voert. Er is hier heel veel mooie street art, soms abstract, soms met een boodschap en vaak mooi, vinden wij dan.
De ijskoffie onderweg blijkt geen overbodige luxe, ontdekken we later, want er zijn weerwaarschuwingen uitgegeven vanwege de temperatuur. Het kwik is vandaag opgelopen tot 37 graden. Dus veel water drinken en factor 50 smeren. Als we het Museum of Western Australia in stappen worden we verbaasd aangekeken wanneer we vertellen dat we al de hele dag rondlopen, want zelfs voor mensen die hier wonen, is die temperatuur fors.
Dat museum is trouwens een enorme aanrader. We zijn eerder al naar verschillende Cultural Centre’s geweest waar uitleg werd gegeven over de natives, die met een verzamelnaam Aboriginals worden genoemd, maar natuurlijk eigenlijk bestaan uit verschillende stammen. Ook hier zijn weer exposities met traditionele kunst, maar ook meer uitleg over hoe het de originele bevolking is vergaan nadat de Westerlingen de boel overnamen. Het blijft bizar en heftig, maar het is inmiddels ook een wezenlijk en belangrijk onderdeel van deze reis geworden om erbij stil te staan en van te leren.
Nadat we een paar uur het museum hebben verkend, heeft Harald nog een verrassing voor me. Hij heeft mijn verjaardagscadeau wel in oktober (toen ik jarig was) vastgelegd, maar ik krijg het vandaag pas. We stappen een gebouw in dat eruit ziet alsof er vooral kantoren zitten en nemen de lift naar de 33e verdieping. Als de deuren open gaan, kan ik de verrassing op mijn gezicht niet verbergen: we eten in een draaiend restaurant, met uitzicht over Perth, bij zonsondergang. De zonsondergangen in West-Australië staan bekend om hun schoonheid en vanavond is geen uitzondering. Het eten is heerlijk en de locatie bijzonder, maar bovenal is dit een prachtige herinnering.
3 januari
We gaan de auto ophalen. De komende maand cruisen we door WA (de afkorting van West-Australië) met een 4WD met daktent bovenop. We gaan eens even kijken hoe dat kampeerleven ons bevalt.
Onze Nissan is een robuuste auto, met goede reden: in principe zijn de wegen op veel plekken goed hier, maar er zijn ook onverharde wegen, nog los van de dieren die we hier op de weg allemaal kunnen tegenkomen. Dus zijn we voor iets heel stevigs gegaan. Deze auto is dus robuust, maar heeft wel al ruim 200.000 kilometer afgelegd en er is al flink wat aan verspijkerd. We kunnen alleen maar raden naar wat de auto heeft meegemaakt, maar laten we het erop houden dat hij avonturen mogelijk heeft gemaakt, net als bij ons.
Omdat we voor het eerst met een auto op pad gaan, moeten we nog wat extra spullen halen, denk aan een deken voor de koudere nachten, maar ook een fatsoenlijke handdoek. We besluiten spontaan ook een matrastopper te halen, want ons dunne matrasje ligt op een stel planken. Niet heel comfortabel.
Doordat we best veel moeten checken, besluiten we een nachtje langer in Perth te blijven. Dat geeft ons wat meer ruimte. Het zorgt er ook voor dat er tijd is om naar de Fremantle Market te rijden, een verzameling van eetstalletjes en lokale winkeltjes met vooral veel zelfgemaakte producten. Het wordt overal aanbevolen en is dan ook enorm druk, vooral met toeristen voor ons gevoel. Hoewel het eten lekker is, hebben we toch het gevoel dat het wel erg… toeristisch is. Niet helemaal onze vibe, dus we blijven niet te lang hangen.
Het geeft ons tijd om naar een bijzondere plek te rijden: het Blue Boat House. Letterlijk een blauw boothuis dat gelegen is op de Swan River. In ons verblijf in de Blue Moutains hing er al een grote foto van en op veel andere plekken zijn we hem ook tegengekomen, dus wil ik er graag met zonsondergang heen om een foto te maken.
Bij aankomst blijkt dat we niet de enigen zijn met dit idee, we moeten even wachten omdat een paar mensen voor ons foto’s en video’s voor de sociale media willen maken. Maar het duurt gelukkig allemaal niet lang. Ik maak een paar foto’s en neem ook een video op, maar dan keihard rennend over de pier die bij het boothuisje zit. Al was het maar omdat alle andere mensen allemaal dezelfde foto/video maken op deze plek.
We schuiven een klein stukje op, naar een net ander uitzicht uit een andere hoek. En komen er dan achter wat voor hotspot dit is. Nog geen tien minuten later staat er een dikke rij met mensen die hier allemaal foto’s en video’s willen maken. We waren dus net op tijd.
Ook hier komt de drone weer uit de tas en bewijst Harald eens te meer dat de uurtjes gamen zich uitbetalen, hij maakt de ene na de andere mooie vliegbeweging.
Als het donker inzet, laten we de drone landen en rijden naar een Italiaan in de haven. Dit is waarschijnlijk voorlopig onze laatste avond in een restaurant, dus we genieten van het heerlijke eten en het uitzicht over het water. Alsof het zo moet zijn klinkt Paolo Conte door de speaker als we het hebben over Haralds vader, die begin 2025 overleed en enorm van zijn muziek hield. Mede door zijn overlijden, hebben we besloten echt werk te maken van deze trip en hebben we onze reistijd verdubbeld, waardoor we vier maanden op pad zijn. Het voelt passend om een soort teken van goedkeuring te krijgen. Al was het maar omdat we dat er zelf in zien.
Hopelijk genieten jullie net zo mee van onze avonturen on the road, want vanaf morgen gaan we er toch echt aan geloven en gaan we kamperen met onze 4WD.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 193
[author] => Simone
[cityName] => Blue Mountains
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/334_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => al-jaren-van-gedroomd-nye-in-sydney
)
[12] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110924
[userId] => 463866
[countryId] => 11
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2026-01-07
[photoRevision] => 0
[title] => Afgelopen dagen in Coolum
[message] => Rust. Heerlijk in onze eigen bungalow relaxen. We moeten helaas wel even voor 5 dagen verkassen. We slapen nu met zn 2e in Oscars kamer, dus we hebben wel een beetje privacy. Vrienden van Brett moesten eerder terug komen van vakantie maar kunnen hun eigen huis nog niet in want die verhuren ze. Plannen voor uitstapjes aan het maken voor de nieuwe week. Maandag ben ik met Noxx wezen winkelen. Dinsdag was Ivy jarig en zijn we naar het strand geweest en daar gezwommen en geluncht. Vandaag,woensdag ben ik de stationwagon omruilen voor een MG3. Toen we laatst de stationwagen gingen ophalen had ik die om 10uur gereserveerd, hoe is t dan mogelijk dat deze nog niet klaar is om 10u?? Jaaaaa de schoonmakers zijn niet op wezen dagen en nu moet t personeel het zelf doen. 11.30uur konden we eindelijk de sleutel krijgen.
Het terug inleveren ging sneller gelukkig! Uber naar het andere verhuurbedrijf genomen zo'n 4km verderop. 13uur had ik deze gereserveerd en het was "pas" 12uur, er was niemand die voor me was en de auto stond al ol de parkeerplaats maar alsnog werd er gezegd je moet wachten tot 13uur. Je hebt hem pas vanaf 13uur gereserveerd... dus ik heb een uur naar de auto gekeken die daar op de parkeerplaats stond en uiteindelijk 13uur kregen we de sleutel... pffff!! En een gepush over verzekeringen waar je eng van wordt.. heel irritant.
Anyway We hebben onze nieuwe auto en rijden terug naar Coolum beach. Deze auto rijdt 100x beter dan dat oude blik. Noxx ligt te tukken achterin. Een lange rit heen en terug.
De vrienden van Brett maken vanavond het eten. Hun zijn met 5 personen, Brett is ook met 5.. en wij erbij dus met 12 personen..pretty busy zeg maar!
Het gaat er hier zo anders aan toe dan in Nederland. Die 10 andere personen die doen dus de hele dag maar wat, eigenlijk heel chaotisch om naar te kijken en daardoor super lachwekkend. De één staat t gras te maaien, de ander diner te koken ernaast staat dan iemand een ei te bakken, en op het zelfde aanrecht staat een van de kinderen slimmy (slijm) te maken... er zitten 2 kinderen binnen in bad, er zitten er 2 op de trampoline. Noxx eet yoghurt met aardbeien. Alle lampen en fans staan aan, ze zetten het aan en nooit meer uit. Even een duik in het zwembad en de natte zooi wordt buiten overal neergegooid.. om vervolgens een uur later weer te zwemmen en dan een hele nieuwe zwembroek en handdoek te pakken. Ohja en er loopt een hond rond die niet weet wat hij met zn warme vacht moet. Brett komt net binnen en gooit ze werkspullen ook maar in de keuken..het lijkt een verzamelpunt hier in huis.
Voor 12 personen worden er ongeveer 8 verschillende maaltijden gemaakt want niemand lust hier iets en is allergisch voor iets.. man je kan beter een pan warm water maken. [e-1f923] Er wordt aan mij gevraagd wat ik wil eten en vervolgens aan Noxx. Uhh nou in Holland at my house"We eat what the pot schaft", en anders vreet je lekker niks. En ja Noxx dus ook.
Elke ouder moet lekker zelf weten wat gij met zn kind doet natuurlijk.maar één van mn nichtjes eet dus alleen maar kipnuggets!!! Ze is 7 jaar. En dan zeggen haar ouders, thats the only thing she will eat. No thats the only thing you give her to eat.
Nouja boeiend niet mijn kind.
Vanavond eten we chicken curry met groente en rijst.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10480
[pictureCount] => 12
[visitorCount] => 98
[author] => Noxx
[cityName] => Coolum Beach
[travelId] => 530857
[travelTitle] => Noxx zijn 3e reis naar Australië!
[travelTitleSlugified] => noxx-zijn-3e-reis-naar-australi
[dateDepart] => 2025-12-19
[dateReturn] => 2026-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/326_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => afgelopen-dagen-in-coolum
)
[13] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110873
[userId] => 463866
[countryId] => 11
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2026-01-03
[photoRevision] => 0
[title] => Camping life
[message] => Kamperen, iets wat wij vroeger nooit gedaan hebben. Wij verbleven altijd in hotels. Wat super was met zwembaden, airco's en altijd uiteten gaan.
Vorig jaar met Noxx en Opa bas een camper gehuurd en hier in Australië rond gereisd. Dat was een fantastische ervaring. Nu met een stationwagon en een tent, slapen op een luchtbed. Ook een ervaring maar minder fantastisch om zo te zeggen haha.
Vandaag zowaar "uitgeslapen". Ik had Handdoeken over de tent gehangen zodat de zon niet ons zo vroeg zou wakker maken (4.30uur) we sliepen nu tot 7.30uur. En ik voel me gelukkig weer helemaal happy. Noxx, Ivy en ik zijn even wezen winkelen en hebben daar sushi geluncht. Erna afgekoeld in het zwembad. De kinderen vermaken zich prima samen met zand water en speelgoed.
Onze laatste avond op de camping, vanavond eten we taco's.
Zaterdag de hele mikmak afbreken en inpakken. Wat een spullen hebben coby en brett meegenomen.. nog meer zooi dan ze thuis al hebben. Nouja hun probleem ze moeten het zelf weer inpakken en organiseren. Noxx en ik pakken onze spullen en rijden na lang wachten alvast vooruit naar Coolum.
We installeren ons in ons huis en gaan gelijk zwemmen om af te koelen. Noxx zwemt heel goed zonder zwemvest. Ik snap niet waarom de Thermen waar hij zwemles krijgt hem nog steeds in badje 1 laat zitten, 1 reden zal zijn geld trekken want zwemmen kan hij al. Elke schele ziet toch dat hij zwemt, onderwater, en salto's doet.Vreselijk irritant om elke week 1.5uur je portemonnee leeggetrokken te zien worden.
Anyway Noxx en ik doen even boodschappen en vullen onze koelkast flink aan. Ontbijt en lunch doen we lekker op onszelf, diner doen we samen met coby en brett. Vanavond eten we pasta en smaakt me weer best. De kinderen hebben de hele dag in het zwembad gespeeld.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10480
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 120
[author] => Noxx
[cityName] => Coolum Beach
[travelId] => 530857
[travelTitle] => Noxx zijn 3e reis naar Australië!
[travelTitleSlugified] => noxx-zijn-3e-reis-naar-australi
[dateDepart] => 2025-12-19
[dateReturn] => 2026-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/247/749_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => camping-life
)
[14] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110865
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-01-02
[photoRevision] => 0
[title] => Have a holly croccy Christmas!
[message] => 21 december
Nadat we een paar dagen zijn gewend aan het klimaat in the Northern Territory vinden we het tijd om op pad te gaan. We hebben een auto gehuurd en zijn van plan om de echte outback in dit gebied te gaan verkennen. Er liggen een groot aantal mooie nationale parken in de buurt en gezien de uitgestrektheid en de vrijheid die wij daar graag bij nemen leek een huurauto ons de beste mogelijkheid. Nog even niet met kamperen, dat komt later nog wel…
We halen de auto op op het vliegveld, en dat gaat vlotjes. We krijgen zelfs een gloednieuwe bak mee, een Chery Tiggo 4 met net 25km op de teller. Ons een onbekend merk, maar we klagen niet.. nog niet! We rijden even snel terug naar Darwin om onze backpacks op te halen en daarna, met een stopje bij een supermarkt voor wat water en lunch, zetten we koers naar East Point, waar we een korte wandeling willen maken. Helaas blijkt het grootste deel hiervan gesloten wegens onderhoud, dus daar zetten we een streep door en rijden alvast een flink stuk van onze route.
We hebben dit tripje namelijk gebouwd rondom twee nationale parken, Kakadu en Litchfield. Kakadu is de grootste van de twee en daar zullen we het meeste tijd gaan doorbrengen. Maar Litchfield is de plek waar we, zo hebben we gepland, over een paar dagen Kerstmis zullen vieren. Dat wordt vast memorabel, zo in de bush. Voordat we in Kakadu zijn, zullen we vandaag een deel van de route afleggen, en een nacht slapen in Corroboree Park. Onderweg heb ik een leuke plek gevonden om te stoppen, het Fogg Dam Conservation Reserve. Hier gaan we alsnog een stuk wandelen door de wetlands, het gebied dat tijdens dit wet season compleet onder water loopt. Dit zit dan vol met allerlei dieren en planten en is prachtig om doorheen te lopen. Wel vinden we het hier en daar best spannend, omdat overal wordt gewaarschuwd voor ‘salties’, zoutwaterkrokodillen dus. We lopen dus over het water, ijzeren vlonders met soms een hek ernaast, maar soms ook niet. En salties kunnen best hoog springen, weten we al… Toch gaan we er maar vanuit dat ook hier de voorzichtige inborst van de Aussies spreekt; “Als het niet veilig was, sloten ze het wel af.”
Na een uurtje of twee heerlijk wandelen - we zien grote spinnen, waterlelies zover het oog reikt, wat watervogels - gaan we ook nog even aan de andere kant van de dam kijken. Daar hebben we wat meer geluk qua wildlife; een wallaby (kleine kangoeroe) of 6, wilde ganzen en andere vogels. Kers op de taart voor nieuwgeboren Vogelspotter Simone is een forest kingfisher, een Australische ijsvogel.
Het is een leuke, maar warme dag geweest waarin we veel meters hebben afgelegd. Daarom rijden we door naar de Corroboree Park Tavern, waar we een nachtje slapen en lekkere burger eten. Veel beter dan we hadden verwacht voor een outback truckerstop.
22 december
Etappe 2! We gaan Kakadu verkennen. Met nog anderhalf uur rijden voor de boeg gaan we op pad, want hoe eerder we vertrekken, hoe eerder we aan de volgende bezienswaardigheid kunnen beginnen.
Helaas loopt de ochtend niet zoals gepland. Als ik, kort na vertrek, nog even linksaf sla vanaf de hoofdweg om een plekje te zoeken voor Simone om haar drone uit te proberen zien we al gauw wat wallaby’s langs de weg zitten. Verreweg de meeste keren van de tijd springen ze weg richting de bosrand als je aan komt rijden, maar soms ook niet.
En dat is precies wat nu gebeurt; net als ik er niet op bedacht ben springt er een jonge, kleine wallaby recht voor onze auto. Ik rem nog hard, doe een poging hem te ontwijken, maar het mag niet baten en ik raak hem vol.
We keren direct om te kijken hoe het met hem gaat, maar het arme beest is op slag dood. We vragen bij de tavern na wat te doen, checken op hun advies de buidel op jonkies (geen) en slepen hem van de weg af. We voelen ons de rest van ochtend best wel down...
Ook dat is reizen, je maakt heel veel leuke dingen mee, maar de minder leuke dingen als deze zijn er ook. Overigens moeten we luttele kilometers later weer vol in de remmen voor een frilled-neck lizard (zoek op! leuke beestjes, ik noem ze flapnecks) die weigert van de weg te gaan… het zorgt ervoor dat we heel rustig aan blijven doen en goed om ons heen kijken terwijl we door de wildernis rijden. En terecht, want hoe dieper we de jungle in rijden hoe meer dieren (met name wallaby’s, grote vogels en af en toe een dingo) we langs de weg zien zitten of lopen.
Uiteindelijk komen we in het hart van Kakadu aan, waar we ervoor kiezen een mooie wandeling te gaan maken bij Ubirr. Dit is met name voor Aboriginals een bijzondere plek, omdat deze al vele duizenden jaren bewoond is geweest. Dit is terug te zien in honderden grottekeningen die wij hier kunnen bekijken. Sowieso is het hele nationale park doordrenkt met Aboriginal-uitingen, omdat er steeds meer aandacht en respect komt voor de originele bewoners van dit land. Zo zijn er door het hele land, en ook hier in de regio, plekken hernoemd naar de naam die de originele bewoners die plekken gaven, lang voordat westerlingen voet aan land zetten.
De combinatie van feestdagen die eraan komen en wet season resulteren schijnbaar in een ultiem laagseizoen, want we hebben de hele site urenlang voor onszelf. We nemen alle tijd om de rotstekeningen te bekijken en beklimmen de rotsen die ernaast liggen, helemaal naar boven. Het uitzicht van kilometers wetlands en de prachtige rotsformaties zijn adembenemend. We willen eigenlijk niet meer weg…
Uiteindelijk is dat toch wat we doen en remmen nog even af bij Cahills crossing. Dit oversteekpunt over de rivier is door hoog water inmiddels gesloten voor verkeer, maar er zouden veel salties kunnen zitten. Met de nadruk op kunnen, want wij zien ze niet vandaag… hoewel; het enige hotel in de buurt wat open is en waar wij dus verblijven is gevormd als een krokodil…
Morgen zakken we af naar de zuidkant van het park, maar we slapen een nachtje in Jabiru. Als we een hapje gaan eten en kangoeroe op de kaart zien staan, kijken we elkaar aan… deze slaan we vandaag even over.
23 december
Met een heerlijk ontbijt achter de kiezen, gepocheerd ei en wafels, gaan we verder op onze route door Kakadu. Omdat het weer wat onzeker en wisselvallig is kiezen we ervoor om eerst het Bowali Centre in Jabiru te bezoeken. Hier wordt veel uitgelegd over het ontstaan van het natuurgebied en de bijzondere planten en dieren die je hier kunt tegenkomen.
Uiteraard valt de stevigste hoosbui niet terwijl we binnen zijn, maar als we weer onderweg gaan. Met dikke druppels op de voorruit rijden we weg, maar binnen een paar minuten wordt het een flinke tropische bui… we zitten de tijd maar even uit in de auto dan. Gedurende de regenbuien is er ook weinig te zien om ons heen, omdat het dan zo snel dichttrekt en een gordijn van water naar beneden komt.
Rustig rijden we door naar onze volgende stop; Burrunggui. Ook hier zijn decennia-oude rotstekeningen te zien en het lijkt een klein beetje op de rotstekeningen een dag eerder bij Ubirr, ware het niet dat het wat uitdagender is om er te wandelen. De tekeningen liggen verstopt tussen de rotsen en af en toe moeten we flink klauteren. Er zijn verzamelplaatsen en plekken waar de Aboriginal-kinderen les kregen in gebruiken en wetten van hun volk. Het meest bijzondere hier is een tekening van Namarrkon, de zogenaamde Lightning Man, een soort goddelijk wezen. Hierop staat uitgebeeld hoe dit wezen elk jaar met zijn onweersbuien het wet season van start laat gaan. Even verderop wandelen we over de bergkam met uitzicht op de top waar Namarrkon zou wonen. Alsof het zo moet zijn begint het opnieuw wat te druppelen, maar de demoon is ons gunstig gezind en hij houdt zijn bliksem op zak.
De laatste stop is een nieuw prachtig uitzichtpunt over de vallei en de omliggende wetlands. We klimmen naar het hoogste punt van Nawurlandja en hebben weer eens de hele berg voor onszelf. De regenwolken om ons heen zijn dreigend, maar geven het uitzicht iets magisch! We genieten ervan zolang we kunnen, maar zien de bui letterlijk op ons af rollen… te laat beginnen we aan de afdaling, dus we halen een nat pak. Gelukkig blijft het warm en drogen we ook gauw weer op.
We zetten koers naar onze volgende uitvalsbasis, waarbij we nog een enorme buffel tegenkomen onderweg, een machtig beest met enorme hoorns. In Cooinda verblijven we in een tent midden in de jungle. Het is meer glamping dan camping, maar dat maakt het niet minder avontuurlijk en leuk. Na een lekker maaltje en een strijd om wat megakrekels uit onze tent te krijgen vallen we in slaap met niets anders dan junglegeluid om ons heen.
24 december
Deze dag hadden we al een paar dagen in de agenda staan, want we gaan zoutwaterkrokodillen proberen te spotten. De afgelopen dagen hebben we dat al geprobeerd op plekken waarvan we wisten of dachten dat dat (veilig) zou kunnen, maar we waren er nog niet in geslaagd. Maar met de boottocht die we vanochtend gepland hebben zijn we ervan overtuigd dat het moet lukken.
We staan bijtijds op, want onze boot vertrekt al om kwart voor zeven. We zijn netjes op tijd, ondanks dat Simone, de fotogaaf, haar camera vergeet waar we nog even snel voor teruggaan. We schepen in met Chazzo, die ons vanochtend van alles zal laten zien van het leven op deze rivier. Hij vertelt dat het een geweldige tijd is voor het spotten van watervogels, want het wet season brengt ze allemaal naar dit gebied om te jagen en hun jongen groot te brengen. We zien dan ook veel zeearenden, aalscholvers en ijsvogels. Maar ook meer inheemse soorten zoals de Jabiru, een soort ooievaar en Garlarrwidwid. Wij noemen die laatste waterkippies, met hun extreem lange tenen kunnen ze namelijk op waterlelies lopen.
Maar wat we ook al vrij snel zien is een krokodil. Een flink exemplaar van zo’n 3,5 meter ligt op z’n gemakje in het ondiepe water bij de oever. Hij lijkt zich totaal niet te storen aan de aanwezigheid van het bootje in z’n buurt, maar Chazzo vertelt dat dat schijn is. Deze dodelijke jager houdt alles in de gaten. Als je drie keer met je arm overboord hebt gehangen heeft hij gezien dat je dat doet, en heb je kans dat hij de vierde keer toeslaat. Dus toch maar voorzichtig blijven.
Een stukje verderop zwemt de tweede voor onze boot uit. Het is machtig om te zien hoe soepel deze beesten zich door het water bewegen en hoe weinig het ze boeit dat er een bootje bij ze vaart. Ze zullen ongetwijfeld denken; “dit is mijn plek hier, en ik gedoog je zolang het me aanstaat. En anders zul je het wel merken!”
We varen rond door de jungle en genieten van de rust en het prachtige natuur. We spotten nog steeds talloze prachtige vogels, sommige exotisch en sommige heel gewoon. Ook krokodillen blijven we nu en dan tegenkomen, maar in het wet season zijn het er wel minder dan anders zegt Chazzo. Dat komt simpelweg door het feit dat de rivier veel en veel groter wordt door de vele regenval. Dat betekent dat het leefgebied ook vele malen groter wordt, zeker de delen onder water, waar ze zich ongezien kunnen voortbewegen. Chazzo zegt dat hij er nu meestal zo’n 5 per tocht ziet, terwijl dat in andere jaargetijden kan oplopen tot 20.
Tegen het einde van de tocht wordt Chazzo nog enthousiaster, hij wijst naar voren en we zien een enorme saltie naar ons toe zwemmen. Uitleg leert ons dat dit ‘Van Gogh’ is, een bekende krokodil voor de gidsen. Dat komt ten eerste omdat hij een van de oudste en grootse (meer dan 5 meter lang) is van het gebied. Daarnaast ontleent hij zij naam aan een flink litteken bij zijn oor, waarschijnlijk een souvenir van een gevecht met een collega-croc. Van Gogh blijft met ons opzwemmen, op nauwelijks twee meter afstand van waar we zitten. Op een zeker moment zegt Chazzo dat de krokodil niet zo blij meer is, want hij begint letterlijk te snuiven. Wat is dat een machtig geluid om te horen zeg! We laten hem maar rustig voor ons uit zwemmen..
We willen wel de hele dag rondvaren, maar na een paar uurtjes is het toch echt klaar. We meren aan en bedanken Chazzo. We gaan eerst nog maar eens even wat ontbijten, want dat hadden we zo vroeg op de ochtend nog niet echt gedaan. Terwijl we dat doen betrekt de lucht meer en meer en begint het weer te storten. Deze bui is wat hardnekkiger en houdt wel een paar uur aan. We vinden het, na de vroege wekker, stiekem niet zo erg en doen dus rustig aan. Ik ga hier niet ontkennen dat er mogelijk een dutje is gedaan toen het zo hard regende. Klinkt namelijk best lekker op het dak van je tent, die druppels.
Na de bui rijden we naar het Warradjan Aboriginal Cultural Center. Dit is een prachtige plek waar de relatie van het natuurgebied met de aboriginals centraal staat. Er wordt uitgelegd hoe men hier al vele duizenden jaren leeft en het als hun plicht ziet om voor het gebied te zorgen. Zoals het gebied hen ook al die tijd voorziet in hun levensonderhoud.
Het gaat over praktische zaken, zoals jagen, vissen en leven. Maar ook over de mythes die hier zijn ontstaan en nog steeds worden geloofd. Veel plekken in het park zijn heilig en worden dus niet opengesteld voor publiek, of waren dat ooit wel maar inmiddels niet meer.
Na dit bezoek rijden we nog een poosje rond, pogen nog een stukje te wandelen maar lopen ons al snel vast op overstroomde paden. Wel zien we nog wilde paarden, brumbies, langs de kant van de weg. We gaan morgen doorrijden en het park via de zuidkant verlaten op weg naar Litchfield, dus wat we daar nog willen doen laten we voor morgen.
25 december
Vrolijk kerstfeest!! Wie had dat ooit gedacht, kerst in de jungle.. het voelt een beetje als kerst maar ook weer niet echt. Bing Crosby met zijn witte kerstdroom komt uit de speakers, terwijl het zweet van je rug gutst bij 33 graden, het blijft tegenstrijdig.
We hebben een plan voor vandaag. We gaan naar Litchfield rijden en daar ons kerstmaaltje barbecueën. We hadden ons goed voorbereid, want hier in Cooinda hebben we mooie steaks gekocht die we goed koel kunnen houden gedurende de rit. Ook de bijgerechten zijn ingeslagen. We kijken ernaar uit, want ondanks dat het zo anders dan normaal zal zijn, maken we er toch iets bijzonders van.
Dan blijkt maar weer eens dat je plannen kan maken zoveel je wilt, het lot bepaalt soms anders. Onze gloednieuwe auto heeft kuren. Eerst alleen een motorlampje, maar al snel begint de motor zelf ook te sputteren. We proberen het een stukje, maar het lijkt een serieus probleem dus rijden we terug naar Cooinda, want wegrijden van de bewoonde wereld lijkt ons een slecht plan.
We bellen met de pechhulpdienst, die in eerste instantie zeggen binnen het uur bij ons te zullen zijn. Dat valt niet tegen. Kort daarna blijkt dat we toch wat minder mazzel hebben. Er zijn geen pechhulpdiensten in de regio beschikbaar op kerstdag, maar alleen sleepdiensten. We proberen nog om het euvel te verhelpen en even lijkt dat ook te lukken, maar binnen een paar kilometer verliest de auto al het vermogen. We zijn al blij dat we opnieuw terug weten te komen naar Cooinda.
Vanaf dat moment is duidelijk dat we vandaag niet in Litchfield zullen komen. De auto is te onbetrouwbaar om 300 kilometer door de wildernis af te leggen. Als we dan stranden is het namelijk geen bergingsklus maar een reddingsoperatie, zo serieus nemen ze het gevaar van de jungle hier. We boeken een nacht bij, want de bergingsauto die ons terugbrengt naar Darwin komt morgenochtend. Dit zorgt ervoor dat we wel op tijd zullen zijn voor onze vlucht naar Sydney, maar onze totale plannen voor deze twee dagen kunnen overboord.. we balen als een stekker.
Met een extra nacht in Cooinda besluiten we om in de middag nog een keer de rivier op te gaan met de boot om wildlife te spotten. Je moet er ten slotte maar wat van maken en dat doen we dan dus maar. We hebben nogmaals een heerlijke middag op het water en de pech is even vergeten bij het zien van alle mooie natuur en machtige krokodillen.
Hoewel er in Cooinda minder goede zelfkook-faciliteiten zijn dan waar we in Litchfield zouden slapen wagen we het er toch op en koken ons eigen kerstdiner. Hoewel het prima lukt en erg lekker is, voelt het nog meer anders dan het al zou zijn geweest. We bellen wel even met alle familie in Europa en Dubai, dat maakt ook weer wat goed!
26 december
Onze ‘towtruck-driver’ heet Kenny en is een jonge kerel, die goedgehumeurd op ‘Boxing Day’ naar Cooinda komt gereden om ons en de auto op te halen. Ik kan er hele verhalen over gaan typen, maar meer dan een rit van 3,5 uur in de oncomfortabele cabine van een bergingsauto is hier niet over te vertellen. Het voelt een beetje alsof onze tijd in the Northern Territory hiermee als een nachtkaarsje uitgaat en eigenlijk is dat ook wel zo.
Terug bij het autoverhuurbedrijf krijgen we duizendmaal excuses van de manager. We blijken één van de vier auto’s te hebben die rond kerst kapot gegaan zijn met dezelfde problemen. Landelijk waren het er zelfs nog meer, allemaal gloednieuw en van hetzelfde type. De manager is druk bezig om alle auto’s terug te halen en aan de kant te zetten…
We hebben nog wat tijd om te overbruggen voor onze vlucht, dus maken nog een strandwandeling en eten een hapje in de haven van Darwin. Het is tijd voor het volgende hoofdstuk en onze nachtvlucht naar Sydney.
27 december
Met kleine oogjes vouwen we ons in de vroege ochtend uit de vliegtuigstoelen. Simone voelde zich al een dag of twee niet fijn, en deze rare nacht heeft daar niet bij geholpen. Hoge hartslag, oververmoeid, misselijk; het zit niet lekker. We besluiten om een dokter op te zoeken. Gelukkig hebben we bagage en onze huurauto voor deze dagen snel gefixt en zetten we koers naar een medical centre in de buurt.
Ze keren Simone voor de zekerheid in een paar uurtjes binnenstebuiten. Röntgenfoto, hartmeting, bloedonderzoeken en virustesten wijzen gelukkig niks geks uit. De dokter raadt haar aan goed uit te rusten en opnieuw aan de bel te trekken als het niet beter gaat. Gelukkig gaat het gedurende de tijd van de onderzoeken ook alweer wat beter.
Hiermee besluiten we dat we na deze figuurlijke hobbels alleen nog fysieke hobbels willen zien in de vorm van onze volgende bestemming; The Blue Mountains. We rijden naar Leura, een pittoresk bergdorp midden in het natuurgebied, waar adembenemende uitzichten en prachtige wandelingen onze komende dagen moeten gaan vullen.
Aangekomen bij onze cabin in de bossen zijn we gelijk helemaal zen. Na de hete en benauwde, vochtige dagen in de jungle en Darwin is het bergklimaat een verademing. We hebben een prachtig plekje aan een creek waar we ook zelf redelijk normaal kunnen koken. Op één pit dan wel, maar dat is een goede training voor wat we later nog gaan doen!
Nadat we zijn geïnstalleerd gaan we naar het bekendste uitkijkpunt van deze streek; Echo Point. Het is er druk, want er is wel redelijk wat toerisme in deze streek. Zeker in deze dagen tussen kerst en oud en nieuw, want ook voor inwoners van Sydney is dit een perfecte weekendbestemming op anderhalf uur rijden.
Dat het er druk is, is ook wel terecht. Het uitzicht over het dal is werkelijk fenomenaal, aangekleed met prachtige rotsformaties. Daarvan zijn de ‘Three Sisters’ de bekendste, drie naast elkaar gelegen puntrotsen, die volgens de legende drie in steen veranderde zussen zouden zijn. Wat ze nou hadden gedaan om zo’n wreed lot te verdienen is me alleen niet duidelijk geworden…
We lopen er een uurtje of wat rond en pikken de prachtige zonsondergang mee, voordat we naar onze cabin teruggaan. Morgen is het tijd voor meer Blue Mountains!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 178
[author] => Harald
[cityName] => Jabiru
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/247/680_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => have-a-holly-croccy-christmas
)
)
)
[_currentItemCount:protected] => 15
[_currentItems:protected] => ArrayIterator Object
(
[storage:ArrayIterator:private] => Array
(
[0] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111447
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-03-12
[photoRevision] => 0
[title] => De Apostelen, water & wijn
[message] => Blog Har 22 februari-28 februari
22 februari
We ontwaken na ons eerste nachtje in de Jucy-bus en dat valt ons zeker niet tegen! De maand die we hebben doorgebracht in de daktent zit nog vers in ons geheugen. Hoewel we daarop terugkijken met een goed gevoel omdat het zo heerlijk avontuurlijk was, hebben we wel gemerkt dat slaapcomfort er daar toch een beetje bij in schoot. Dit ombouwzithoekje slaapt echter niet verkeerd! Na een rustig ontbijtje en een korte wandeling om -tevergeefs- nog even naar een paar koala’s te zoeken stappen we in.
Als eerste rijden we een klein stukje terug over de Great Ocean Road. Er zijn namelijk rondom Lorne, een dorpje ten oosten van Kennett River, een paar mooie stopjes die we gisteren hebben overgeslagen. En heel eerlijk, die prachtige kustweg gedeeltelijk nog een keertje afrijden is ook geen straf. Zo komen we aan bij Erskine Falls, een van de prachtige watervallen die dit gebied rijk is. We wilden graag de wandeling maken naar de voet van de waterval maar dat zit er helaas niet in, zo blijkt bij aankomst. De afgelopen weken heeft dit gedeelte van het land te maken gehad met behoorlijke weersextremen. Hittegolven, hier en daar een bosbrand en ook nog behoorlijk stevige regenval. Hierom hadden wij ons reisschema al een beetje bijgestuurd en dit keer zorgt het ervoor dat het pad wat we wilden bewandelen, afgesloten is na een aardverschuiving. We bewonderen de watervallen dus maar van het kleine uitkijkplatform en gaan weer verder.
Ditmaal staat een natuurgebied bij een groot meer in het binnenland op het programma, maar ook hier moeten we afwijken van ons plan. De weg er naartoe bestaat uit een gravelweg met behoorlijk los grind. Waar we dit in WA moeiteloos deden met onze 4WD, vindt onze pakketbezorgersbus (zoals Simone hem gekscherend noemt) dit een minder goed plan. Als we harder dan 30 gaan begint hij te glijden over het grind. Was het nou een klein stukje geweest, dan hadden we daar nog over nagedacht, maar 40 kilometer vinden we een beetje teveel gevraagd. Helaas gaat ook hier dus een streep doorheen.
Zo zijn we toch al een flinke tijd onderweg, zonder dat we echt veel hebben gedaan. Daarom besluiten we naar een vlakbij gelegen uitkijkpunt boven op de rotsen te rijden. Daar kunnen we zeker weten terecht, ware het niet dat het weer ons nu ook nog eens begint tegen te werken. De hele ochtend is het al wat dreigend en valt er af en toe een spatje of zelfs een kleine bui. Al snel nadat we uitgestapt zijn gaan de hemelsluizen open en begint het echt goed te gieten. Simone wilde nog met haar drone de lucht in, maar daarvoor moet het in elk geval even droog worden. We besluiten dan maar even pauze in te lassen, lunch te maken en doden de tijd met een kaartspelletje.
Als Simone weer eens een rondje pesten van me heeft gewonnen, ik de kaarten schud en zij uit het raampje kijkt om te kijken of het al droger wordt, schiet ze ineens overeind. Ze draait haar grootste lens op haar camera en holt de deur uit. Alles wat ik nog te horen krijg is; Kookiebie!
We zijn natuurlijk al weken in Australië, en Simones favoriete lokale vogel is de Kookaburra. Er zijn een aantal soorten, maar de bekendste is de Laughing Kookaburra, door Sim liefkozend omgedoopt tot kookiebie. Het is echt een kleine herriemaker, met zijn gelach. En raadt eens wie zich verwant voelt aan een kleine herriemaker? Juist ja…
Alleen was het al die weken nog niet gelukt er eentje mooi op de foto te krijgen. We hebben ze ook een paar weken niet gezien, want in de hetere delen van WA komen ze niet of nauwelijks voor en op Tasmanië hielden ze zich vakkundig schuil, of wachtten ze -lachend- totdat Simone uit de buurt was, zoals in Yolla bij Kaye. Vandaag gaat het dus wel lukken, dit exemplaar heeft beschutting gezocht tegen de regen op een laaghangende tak en besluit gewillig voor model te spelen. Eindelijk heeft Simone de zo gewenste mooie foto’s van de herriemaker van Australië.
Inmiddels wordt het inderdaad wat droger en nemen nogmaals het pad naar het mooie uitzichtpunt, waar we prachtige foto’s maken van de route die zich onder ons uitvouwt. Ook de drone gaat weer eens even de lucht in en begeeft zich heel ver op de zee om te laten zien hoe de ruige kustlijn er vanaf die kant uitziet. We vermaken ons opperbest en hebben de valse start van deze dag echt omgedraaid voor ons gevoel.
Helaas zijn de weergoden het niet volledig met ons eens, want als we koers zetten naar Apollo Bay, waar we de nacht zullen doorbrengen, gaat de kraan nog een keertje open en gaat het echt langere tijd hozen. We vinden het jammer, maar aan de andere kant is dit de eerste echt serieuze regen die iets in het water laat vallen, geen slechte score voor twee maanden reizen. En het brengt ook nog eens iets moois, want de kustweg voor onze neus verandert van een prachtig meanderende weg tegen de rotsen, in een speelbal van de elementen. Wind, water en de bijbehorende sprays zorgen voor een stoer schouwspel, we vinden het stiekem best wel mooi om deze variant van de Great Ocean Road te zien.
In Apollo Bay besluiten we het koken maar even niet in onze eigen uitklapkeuken te doen, want dan regent het in mijn pastasaus. Gelukkig is er een gemeenschappelijke keuken. Het is wel de eerste ‘keuken’ waarvoor we, naast misschien een pannetje of snijplank, zelfs ons eigen kookstel moeten meebrengen… ‘keuken’ is teveel eer voor dit hok, maar het gerecht wat eruit komt smaakt er niet minder om. En het voordeel van onze bus ten opzichte van de 4WD in WA is dat we het binnen en dus droog kunnen opeten. Hopelijk hoeft dat deze week alleen niet te vaak.
23 februari
Als we deze ochtend wakker worden en ons gordijntje opzij schuiven worden we aangenaam verrast door een waterig zonnetje. De regen is verdreven en het warmt lekker op waardoor het vocht langzaam verdampt. Dat ziet er stukken beter dan hoe we in slaap vielen, dus is er geen tijd te verliezen en gaan we op pad. Als eerste staat er een korte maar leuke wandeling op het programma door het Maits Rest Rainforest. De Great Ocean Road is meer dan alleen een lange weg langs een stel rotsen, de nabijgelegen natuur is divers, ruig en prachtig en dat gaan we met eigen ogen zien.
Echter, voordat we daar aankomen moeten we nog even in de remmen bij een stuk bos met veel hoge eucalyptusbomen. En wie de koala een beetje kent snapt het dan al, dat is hun thuis. Overigens was het niet moeilijk ze deze keer te spotten, want anderen hadden dat al voor ons gedaan en waren gestopt. Er zit er eentje laag op een tak, en een andere wat meer verstopt hoog in de boom. Simone haalt haar grote lens nog maar eens uit de tas en geeft zich over aan haar waarschijnlijk favoriete bezigheid deze reis, het lokale wildlife op de foto zetten. Ik geniet ervan op afstand en klets wat met een dame wiens Ierse metgezel dezelfde hobby erop nahoudt. Partners met dezelfde hobby verbindt blijkbaar ook.
Als we uitgefotografeerd en gewandeld zijn rijden we door naar Cape Otway. Dit is het uiterste punt van deze kustlijn, ook wel de Shipwreck-coast genoemd, vanwege de vele schepen die hier vergingen. Reden temeer om een vuurtoren neer te zetten, welke het startsein was voor een heel complex aan gebouwen voor de vuurtorenwachters en hun gezinnen.
We krijgen korting op de toegangsprijs omdat de vuurtoren zelf momenteel is afgesloten voor onderhoud. Er zijn gelukkig nog andere mooie plekken om van het uitzicht te genieten, dus dat doen we dan ook graag en lopen rond op het complex. Het uitzicht op de zee is inderdaad prachtig, de zee is ruig en beukt op de rotsen met volle kracht. Op dit punt gaat de Bass Strait, die tussen Tasmanië en het vasteland ligt over in de Zuidelijke Oceaan. Inderdaad, die ene zee waar ik zo zeeziek werd in Bremer Bay. Hij doet zijn ruige reputatie wederom eer aan.
Het is tijd om verder te gaan naar het tweede deel van de route. De kustweg is namelijk grofweg in tweeën te delen. Het eerste deel met de prachtige kustweg en surfstranden ligt achter ons en we gaan via een deel binnenland naar de andere kant van de kustlijn, waar diverse beroemde rotsformaties van zandsteen staan. Omdat dit voorlopig het laatste stuk van de route is aan zee rijden we nog een klein eindje terug om nog een paar mooie dronefoto’s en -video’s te maken, want hier kan het tenminste nog. Daarna gaan we onderweg naar Port Campbell, zo’n twee uur rijden verderop.
Tegen het einde van deze rit gaan we weer richting de kust en krijgen de zee weer in zicht. Daar valt gelijk op dat we een stukje hoger rijden dan eerder op de Great Ocean Road. Verder zie je dat er hoge golven op de kustlijn uiteenspatten. De verleiding is groot om af te remmen en al te gaan kijken, maar we willen eerst even inchecken op de camping, snel een hapje eten koken en daarna pas hier naartoe. Want met zonsondergang is het het allermooist, weet Simone.
De twaalf apostelen, zo heten deze grillige zandsteenrotsen die in de oceaan vlakbij elkaar staan en al sinds jaar en dag vele bezoekers trekken vanwege de prachtige uitzichten over de oceaan. Ik wil direct een misverstand uit de weg helpen, want ondanks de naam zijn het er geen twaalf. Nooit geweest ook. Er staan op dit moment acht rotsen overeind van de originele negen. Hoewel, origineel… wie weet hoe veel of weinig er zijn geweest, sinds de miljoenen jaren dat ze zijn gevormd en hier staan. Zo ver terug gaan de geschiedenisboeken hier niet en de aboriginals hebben het niet op een rotstekening gezet. In elk geval, degene die de naam apostelen bedacht had of de Bijbel niet goed gelezen, of tellen was niet z’n sterkste kant.
We lopen - samen met echt wel flink veel anderen, dat moet gezegd - het pad af naar de uitzichtpunten en het is nog altijd zo machtig mooi als Simone het zich herinnert. Dit is dan ook een van haar hoofdredenen om deze trip nog eens te maken. In de woeste zuidelijke oceaan staan de enorme rotspilaren weerstand te bieden aan de elementen die hier al miljoenen jaren op ze inbeuken. Soms breekt er wat af of stort er zelfs wat in, en deze enorme units gaan ook vast een keer helemaal verdwijnen. Maar nu staan ze er en maken het uitzicht tot een van de mooiste aan de Australische kustlijn. De ondergaande zon die de formaties allerlei tinten goudgeel kleurt, doet de rest. Dit is echt een hoogtepunt van de reis en een prachtige afsluiter van deze dag.
24 februari
We hebben vandaag de wekker vroeg gezet, heel vroeg. We willen namelijk op dezelfde plek als waar we gisteren de zonsondergang bekeken vanochtend ook de zonsopkomst zien. Dus gaan we snel op pad want dat schouwspel begint al voor zevenen.
Als we het pad naar de apostelen oplopen merken we opnieuw dat we niet de enige zijn die dit plan hebben opgevat, maar er zijn wel veel minder mensen dan gisteravond. We zoeken een mooi plekje op en laten de drone opstijgen om een rondje over de oceaan te vliegen. Terwijl de zon het eerste licht op de rotsen werpt en de golven zo mogelijk nog net iets wilder zijn dan de dag ervoor, genieten wij van het prachtige uitzicht wat Moeder Natuur ons voorschotelt. Net als de zonsondergang een dag eerder zorgt het licht ervoor dat we elke minuut een ander beeld te zien krijgen, echt genieten dus.
Als we terug zijn bij onze bus maken we eerst een klein ontbijtje en kopje thee, voordat we verdergaan naar Gibson steps. Hier is in de rotswand een trap (de naam is wel een giveaway) uitgehouwen, zodat we op het strand uitkomen. Hier wordt aangeraden alleen bij laagtij te wandelen, omdat delen van het strand afgesloten raken door opkomend water en je dan gered moet worden door de kustwacht. Wij kunnen gelukkig probleemloos een stuk langs en door de golven wandelen.
Simone heeft de Great Ocean Road natuurlijk al eens bezocht, en met name dit gedeelte heeft veel indruk gemaakt met al z’n woeste rotsformaties langs de kust en in zee. Zo roept ze met enige regelmaat ineens uit “Oh dit weet ik ineens weer!” En dan volgt er weer een leuke anekdote. Ook bepaalde foto’s maken we na, omdat ze te grappig of mooi zijn om niet nogmaals vast te leggen. De resultaten hebben hier en daar Instagram al bereikt.
Na het beklimmen van de trap nemen we de route nog iets verder westwaarts en stoppen een paar keer, daar waar nog veel meer aparte en mooie rotsen in en rond de zee staan. Ze hebben allerlei bijzondere namen gekregen, zoals The Grotto, Razorblade en London Bridge, uiteraard allemaal gerelateerd aan de vorm. Eén van de ingestorte apostelen kreeg zelfs postuum de naam Judas, de gevallene…
Uiteindelijk komen we zo’n beetje bij het einde van de Great Ocean Road en besluiten we dat het tijd is voor het volgende hoofdstuk. De dagen achter ons waren heel bijzonder. De terugkomst naar een heel speciaal stukje van Simone’s eerste trip in Australië en alle leuke herinneringen die daarbij komen, en voor mijzelf het uit de eerste hand zien waar ik al zolang over hoor.
Het volgende hoofdstuk is een natuurgebied een uurtje of twee noordwaarts, The Grampians, waar we ons een dagje of twee willen vermaken. We boeken een campingplek in het national park, net zoals we eerder in WA deden gaan we ‘off-grid’, de enige faciliteit hier is een toilet, modelletje gat-in-de-grond.
De rit hier naartoe is weinig spectaculair, maar de kampeerplek is dat des te meer. Op een prachtige plek in het bos met niets dan bomen, hopelijk wat wildlife, een paar andere kampeerders en heel veel vogels. Al voordat ik kan beginnen met eten koken vliegt er een kookaburra rond die Simone’s aandacht vraagt en krijgt. Als er tijdens het koken eentje op onze kampeerplek op het hek gaat zitten is het natuurlijk helemaal feest. Sim leeft zich helemaal uit met haar camera en de rest van de avond blijven ze om ons heen vliegen, lachend van pret.
25 februari
Met het gekwetter van de vogels worden we heerlijk wakker in The Grampians. In de ochtend doen we rustig aan, want we hebben de afgelopen dagen al genoeg gehaast. Op ons programma staat de mooiste wandeling die omhoog gaat op een berg van dit natuurgebied; de Pinnacle trail. Er is ook een erg bekende waterval hier in de buurt, de Mackenzie Falls, maar het pad daar naartoe is momenteel afgesloten voor onderhoud, dus die kan van ons lijstje af.
Na het opstarten en rustig ontbijt gaan we op pad. De wandeling voert ons door het regenwoud langzaam naar boven. Het is hier en daar wel even flink steil, maar niet al te veel. Als we een uurtje gewandeld hebben komen we bij een leuk deel; de Silent Street. Hier loopt het pad voor een goede halve kilometer tussen twee rotswanden door met soms minder dan een meter tussenruimte. Je moet af en toe zijwaarts door de kloof, terwijl de wanden meters boven je uit torenen. Het doet ons een beetje denken aan IJsland, waar je door een kloof tussen twee rotswanden door kunt lopen (of zelfs snorkelen), die beiden de uiteinden zijn van een tektonische plaat.
Niet lang daarna komen we op de top van de berg aan, waar we getrakteerd worden op forse windvlagen en mooie uitzichten. We eten hier onze lunch. Dat doen we vaker op dit soort dagen, een flinke hike en op het mooiste of leukste punt halverwege een pauze nemen voor de lunch. Simone beleeft hier weer eens een ‘oh ja’-momentje; ze blijkt ook deze berg 16 jaar eerder al eens beklommen te hebben.
Als we afdalen naar beneden, doen we dat lekker op ons gemak. We hebben geen haast en gaan via een zijroute terug, die ons door de zogenaamde Grand Canyon leidt. Dat is al de tweede Grand Canyon deze reis, na die in de Blue Mountains. En dat terwijl we de ‘echte’ beiden nog niet hebben bezocht…
Sim heeft de smaak te pakken en het laatste stukje is hier en daar springen over wat stenen. Als we in de laatste meters zitten, gaat dat even mis en ze belandt hard op haar knie met een stevige schaafwond als gevolg. We hobbelen snel naar onze bus en maken de wond goed schoon en doen er een flinke pleister op. Helaas voor Simone gaat de wond behoorlijk ontsteken en zie ik haar de komende dagen met pleisters, zalfjes en gaasjes in de weer: niet leuk!
Terug in de auto besluiten we nog wat van de rest van de bergketen te bekijken. Er zijn wat mooie uitzichtpunten over de vallei dus daar rijden we naartoe. Het eerste uitzicht valt ons wat tegen, we zagen het op de top van onze wandeling mooier. We zoeken nog even verder en willen het nog wel een keer elders proberen. Maar als ik een navigatiefoutje maak en ons een grindbergpad op stuur wat nergens naartoe leidt, geven we het op en rijden lekker terug naar de kampeerplek.
We maken het onszelf makkelijk en halen eten in het dorpje in de buurt. Het opeten doen we dan wel op ons eigen plekje, opnieuw tussen de kwetterende kookaburras. Even na het eten komen er zelfs nog een kangoeroemoeder en haar jong voorbij. Dit is nou een kampeerplekje naar ons hart!
26 februari
Vandaag hebben we een reisdag voor de boeg. Eerst gaan we nog aan de noordkant van de Grampians naar een paar heel oude rotstekeningen kijken, maar dat zouden geen lange stops moeten worden. We gaan namelijk in de richting van Adelaide rijden, om precies te zijn de Barossa Valley. Maar eerst de rotstekeningen dus.
We gaan op pad, net wat later dan we planden, maar dat mag geen ramp zijn. De rotstekeningen liggen op zo’n drie kwartier rijden, dat wordt even wat meer. Als eerste remmen we abrupt af, als we denken een wedge-tailed eagle te zien. Een wigstaartarend in het Nederlands. Inderdaad een vogel met een karakteristieke staart en het is met afstand de grootste vogel die Australië rijk is. We hadden er al eerder eens naar uitgekeken, maar nu kwam er eentje vrij snel en laag over. Helaas was hij al weg voor we de auto uit waren. Toeval wil dat we stilstaan bij een grappige landmark, een enorm standbeeld in de vorm van een koala met zelfs een winkeltje erin.
We nemen binnen even een kijkje en kopen een souveniertje. De eigenaar van het winkeltje vertelt desgevraagd wel dat het standbeeld zo ongeveer de enige koala is die hij zag in vele jaren, veel komen ze hier in elk geval niet voor. We gaan maar weer verder naar ons doel, maar krijgen nog een nieuwe, ditmaal onaangename verrassing. De laatste kilometers van onze route gaan opnieuw over een grindpad! We besluiten het erop te wagen, want we zijn al zo dichtbij. Bijna stapvoets gaan we over het weggetje, want zodra Simone ook maar denkt aan extra gas geven begint de bus te slingeren. Langzaam is dus maar het devies.
We komen er, en maken een leuke wandeling naar de grot met rotstekeningen. Grappig genoeg loopt Simone instinctief de goede kant, als even niet duidelijk is waar we heen moeten. Even later blijkt, als we een foto van eerder erbij pakken, ze deze rotstekeningen al eens te hebben gezien. De wandeling kon ze zich dan weer niet herinneren, maar wel waar ze heen moest… een mensenbrein doet soms gekke dingen! De handafdrukken en tekeningen zijn wederom bijzonder om te zien, sommige zelfs nog ouder dan we zagen in Kakadu, aan het begin van onze reis.
We maken nog een stopje bij een andere rockart-site en gaan (langzaam en hobbel de hobbel) verder onderweg. Als we de verharde weg bereiken is het schandalig veel later dan zou moeten, want we moeten nog bijna 6 uur rijden. Dit was absoluut niet het plan. Zo zie je maar, soms zit het tegen, maken we een onhandige keuze en loopt de tijd bij ons weg. Ook dat heb je soms met reizen, dus we gaan maar gauw, want we zullen de afstand toch moeten overbruggen. Er is één voordeel; we krijgen een uurtje cadeau als we de grens tussen Victoria en South Australia oversteken want we wisselen weer eens van tijdzone. Maar zelfs dat uurtje redt onze reis niet, want we moeten ten slotte ook nog eten. Dat doen we in een onooglijk dorpje langs de highway waar we toch verrassend lekker dineren. Zo zie je maar, er is altijd ergens een meevaller te vinden. Vermoeid, maar blij dat we er zijn, parkeren we even na tienen de bus in Nuriootpa.
27 februari
Ik sta op met een flauw beeld in mijn hoofd; Martien Meiland die “Wijnen, wijnen, wijnen” zingt. Dat heeft een reden, want de Barossa Valley waar we nu zijn staat bekend om de druiventeelt en sommige van de beste Australische wijnen komen uit deze streek. Er zijn tientallen wijnhuizen gevestigd. Van groot en bekend, zoals Jacobs Creek, tot kleine familiebedrijven. De reden waarom chateau Meiland door mijn hoofd spookt is natuurlijk dat wij een bezoekje gaan brengen aan een paar van deze huizen en dan moet er uiteraard wel geproefd worden!
We zorgen dus voor een goede bodem en ontbijten in het dorpje waar we ook op de camping staan. De heerlijke Australische ontbijtjes en koffie kunnen ons sowieso altijd wel bekoren deze reis. Hoe klein het dorpje ook is, een goede kop koffie en brekkie is absolute minimumstandaard. Wij worden er in elk geval altijd vrolijk van. Als we ons ontbijtje op hebben, lopen we nog even bij de apotheek naar binnen, want met Simone’s schaafwond gaan we wat harder dan verwacht door gaas en pleisters heen.
Een vriendelijke dame wijst ons de juiste producten,vraagt waar we het voor nodig hebben en we vertellen over de schaafwond die wat ontstoken is. Ze vraagt ons even te wachten en als ze twee minuten later terugkomt zegt ze dat haar collega een antibioticakuur aanbeveelt, ze zou de pillen wel vast pakken. Dit slaat Simone maar af, maar we zijn verbaasd dat dit wordt aangeboden zonder dat iemand ook maar gezien heeft hoe de ontsteking eruit ziet. Dat de zorg in Amerika op die manier snel ontstekingsremmers uitdeelt als Haribosnoepjes wisten we, maar dat de Australiërs daaraan meedoen is ons nieuw. Wij vinden het wat overdreven en maken de wond maar gewoon twee keer per dag goed schoon.
Met ons bodempje hebben we wel zin in een lekkere wijnproeverij, dus sturen we de bus naar Jacobs Creek. Zoals gezegd is dat een van de grootste en bekendste wijnhuizen in deze regio. Hun wijn wordt over de hele wereld verkocht en staat ook bij ons in Nederland bij de slijterijen in de schappen en op de kaart in restaurants. We proeven een selectie van diverse wijnen, mousserende wijnen, tawny’s en muscats. Die laatste twee zullen niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar zijn eigenlijk ports en sherry’s. Deze namen zijn echter beschermd en mogen alleen door Portugese en Spaanse producten gedragen worden. Het proces om ze te maken is hier wel zo’n beetje hetzelfde, alleen dus met een andere naam.
We proeven uit niet minder dan tien verschillende flessen hier. Het zijn allemaal fantastische dranken, dus we kunnen moeilijk kiezen welke we mee willen nemen. Niet te veel in elk geval, want het moet allemaal meegesjouwd worden. Uiteindelijk kiezen we voor een héél bijzondere tawny en een fles rosé. De eerste is voor thuis, de tweede om de komende dagen uit te snoepen. Na de proeverij, de bodempjes maken ons gelukkig niet wankel op de benen, lopen we nog een rondje over het landgoed en maken mooie foto’s tussen de wijnranken.
Als we weer in de bus stappen besluiten we nog een rondje te rijden door de vallei. Een deel reden we gisteren al door het donker, dus is misschien leuk om nog even bij daglicht te zien. Zo cruisen we een uurtje of twee door het gebied en nemen uiteindelijk als laatste de afslag naar Seppeltsfield Road. Dat is wel de kers op de taart, want het blijken de mooiste kilometers heuvelachtig landschap die hier te vinden zijn. Bijzonder is dat langs de weg zelfs rijen met enorm hoge palmbomen staan, met daar weer naast de eindeloze meters en meters aan druivenranken. Het lijkt de Bordeaux of Bourgogne wel. Voor Simone de uitgelezen mogelijkheid om nog even de drone uit de tas te halen. Onze wit/groen/paarse bus doet het schijnbaar best leuk op beeld in deze omgeving.
De dag zit er alweer bijna op, dus we zoeken een plekje om te eten. Even worden we in verleiding gebracht; we stappen binnen bij een restaurant in de wijnvelden waar je zo ongeveer letterlijk tussen de druivenstruiken kunt dineren. De maitre checkt even bij de chef en jawel, ze hebben nog wel plek. We zijn alleen totaal niet voorbereid en gekleed op uit eten op stand, want dat blijkt het toch wel te zijn. We gingen voor een snel hapje, en dat is dit vijfgangen-diner met bijpassend wijnarrangement geenszins. Hoewel we heel erg houden van een ervaring als deze, slaan we toch over. Dit is iets te gek om zomaar even te doen. Als we het parkeerterrein afrijden met onze pakketbezorgersbus zien we dat we ook daarin wat uit de toon vallen tussen meerdere Ferrari’s en andere luxe auto’s. De pizza van de lokale bar een paar kilometer verderop smaakt ons uiteindelijk net zo lekker.
28 februari
De laatste dag met ons felgekleurde monster! We rijden straks naar Adelaide, een uurtje van hier, en gaan onze bus inleveren. We pakken in, maken de balans op en komen tot de conclusie dat zo’n soort voertuig ons best beviel, maar dat we wel graag een upgrade zouden willen in faciliteiten en opbergruimte. Ook het feit dat ons bed en bankstel één zijn (en je dus altijd moet ombouwen) is ons niet enorm goed bevallen en zouden we graag anders willen. We moeten nog een voertuig vinden voor een week of vier aan de oostkust, dus deze ervaring is zeer welkom zodat we weten wat we nodig hebben, graag zouden willen en zeker weten niet zouden willen.
We zijn nog niet helemaal klaar in de wijnstreek, want naast het grote en bekende wijnhuis van gisteren willen we ook graag een kleinere locatie bezoeken, liefst een familiebedrijfje. Ons oog is daarvoor gevallen op Liebichwein, een wijnhuis dat zich helemaal concentreert op fortifieds, wat dan weer een verzamelnaam is voor tawny’s en muscats, de afgeleiden van port en sherry. Volgen we het nog?
We rijden er naartoe door de regenbuien. Waar het de afgelopen dagen steeds beter weer is geworden, met een stralende dag gisteren als hoogtepunt, is een omslag aanstaande. Er worden voor deze regio -en dus ook Adelaide- weeralarmen afgegeven die voorspellen dat er een storm aanstaande is die zijn weerga niet kent. ‘Rainfall of a decade’ luidt de alarmerende waarschuwing, met name voor morgen. We zijn benieuwd.
Aangekomen bij de Cellar Door, zo noemen ze een wijnhuis waar je kunt proeven, van Liebichwein moeten we even zoeken, want de ingang zit wat verborgen aan de achterkant van het pand en het lijkt meer op een loods dan een wijnhuis. Eenmaal binnen is er geen twijfel, allemaal wijnvaten, van enorm tot klein en een enorme collectie prachtige flessen achter een stijlvolle bar. Daar staat de vrouw van de wijnmaker die ons allerlei lekkers voorschotelt. Ik neem minislokjes, want de rit naar Adelaide is niet lang, maar wel door de heuvels en een drukke stad.
Het gezicht van de dame klaart op als ze hoort dat we uit Nederland komen. Ze vertelt dat er slechts een Europese slijter is die hun producten verkoopt en die staat in Venlo. Een jaar eerder zijn ze er zelfs nog op bezoek geweest. Als we klaar zijn met proeven kunnen we het niet laten. We nemen nog wat mee en besluiten een nieuw pakketje naar Nederland te sturen. Nu maar hopen dat de postbode niet alles opdrinkt…
Nu is het dan echt tijd voor de laatste kilometers. We rijden naar Adelaide en droppen de bagage alvast in het hotel wat we vooruit boekten.
Na een laatste check of echt alles uit de bus is, rijden we naar het depot en leveren hem in. Terug in ons hotel rusten we even uit en lopen daarna een rondje door het centrum van de stad, maar houden het snel voor gezien. We zijn moe van een mooie, maar intensieve week kamperen, dus eten lekker bij de Koreaan om de hoek en houden het vroeg voor gezien. De voorspelde regen viel hier nog mee vandaag, we gaan maar eens kijken wat morgen gaat brengen. Zouden we Adelaide nog een beetje normaal kunnen gaan bekijken, of hebben we paraplu’s en regenjassen hard nodig?
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 4
[visitorCount] => 24
[author] => Harald
[cityName] => Port Campbell
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/253/594_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => de-apostelen-water-wijn
)
[1] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111383
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-03-04
[photoRevision] => 0
[title] => Geen platypus, wel kaasjes en opnieuw autopech
[message] => Blog Sim 15 februari - 21 februari
15 februari
We hebben al flink wat watervallen gezien op verschillende plekken van de wereld en toch is het altijd weer verrassend wat je gaat aantreffen. Russell Falls is de meest gefotografeerde waterval van Tasmanië. Wellicht omdat hij vrij spectaculair is (met drie verschillende niveaus) maar het zal ook geen kwaad kunnen dat Mount Field vanaf Hobart ongeveer een uur rijden is en de waterval met een kleine wandeling te bezoeken is. Desalniettemin vergapen we ons aan het uitzicht, het is prachtig en indrukwekkend. De wandeling er naartoe ook. Grappig genoeg is het exact dezelfde wandeling die we de avond ervoor aflegden, maar in het licht ziet alles er toch anders uit. En vooruit, we lopen ook een stuk sneller nu we niet in het pikkedonker stapje voor stapje richting de waterval moeten schuifelen.
We gaan niet alleen naar de Russell Falls, maar doen de uitgebreide wandeling, drie watervallen en de Tall Tree Walk. De andere watervallen komen wat ons betreft niet boven de schoonheid van Russell Falls uit, maar de bomen doen dat vrij letterlijk wel. Tijdens een wandeling door het stuk bos met woudreuzen krijg je vanzelf nekpijn van het naar boven kijken: Het gaat om de Swamp gum (Eucalyptus regnans), een boomsoort die 70 tot zo’n 110 meter hoog kan worden. Al is de langst levende boom die hier gemeten is zo’n honderd meter.
Na een paar uur wandelen komen we terug bij het visitor centre om snel nog wat te lunchen. Maar nog voor we kunnen bestellen worden we gewezen op een echidna, een mierenegel. Dit schatje is totaal niet verlegen, dus ik kan naar hartelust foto’s maken. De echidna is een van de twee zoogdieren die eieren leggen. De andere is de platypus, die hebben we ook nog gezocht, maar helaas opnieuw niet gevonden.
Hierna is het toch echt tijd om verder te gaan, we rijden een paar uur richting Queenstown, veel westelijker gelegen. Het is een oud mijnstadje en hoewel het qua grootte niet zo indrukwekkend is, is de weg er naartoe dat des te meer. Hij staat bekend als ’99 Bends’ vanwege de vele bochten. Het zijn er naar verluidt niet echt 99, al hebben we ze niet geteld, maar het is een van de hoogtepunten voor roadtrips door Tasmanië en wie houdt van de ‘scenic route’ zal deze zeker kunnen waarderen!
We slapen in een motel dat ik met de beste wil van de wereld niet meer credits kan geven dan basic en middelmatig. Het eten in een nabijgelegen hotel valt zo tegen, dat ik een flink deel laat staan. We duiken dan maar bijtijds ons mandje in.
16 februari
We hadden niet echt een plan voor activiteiten in Queenstown, behalve een mogelijke optie: er vertrekt hier een stoomtrein die je door het regenwoud rijdt. Een van de stops is een waterval en zowel de rit er naartoe als de wandeling bij de waterval zouden erg mooi moeten zijn. Maar helaas, ook hier stelt Queenstown weer teleur: alleen de meest basic treinrit wordt uitgevoerd en als we de recensies online moeten geloven is het erg duur betaald voor een ritje door het woud. Dat kunnen we met de auto en wandelingen ook zien. Dus laten we het maar voor wat het is.
We maken nog wel wat foto’s bij het treinstation en rijden naar een uitkijkpunt vanwaar je de oude mijnsites ziet. Queenstown is een echte mijnstad. In 1883 werd daarmee gestart en vanaf dit uitkijkpunt zie je wat dat met het landschap heeft gedaan. Er is een enorme krater geslagen, waar nu water in staat en ook in het gebergte zie je dat er stukken zijn weggeblazen om waardevolle metalen naar boven te halen. De kopermijn is inmiddels niet meer actief, maar in de buurt wordt nog altijd gezocht naar goud. Als je wilt, kun je deze actieve mijn in, maar ik voel me niet lekker en we moeten nog een heel lang stuk rijden, dus we besluiten het voor gezien te houden bij Queenstown, het was niet helemaal aan ons besteed…
Onze volgende bestemming is Yolla en als je daar nog nooit van gehoord hebt, geneer je langzaam: er wonen 286 mensen en dan ook nogal verspreid, want ze zitten hier niet net als bij ons in flatjes bovenop elkaar gepropt. Om Yolla te bereiken moeten we nog eens ruim twee uur rijden. We maken een korte stop bij een van de meren en de rest van de tijd brengen we zingend door, terwijl we ons steeds weer vergapen aan de prachtige vergezichten.
Yolla heeft dus weinig inwoners en er staan flink wat gebouwen leeg. Verschillende kerken staan te koop, de General Store/tankstation is niet meer operationeel en ook bij de Yolla Tavern staat een te koop-bord voor de deur. We vermoeden zelfs dat het hier ook gesloten is, maar het blijkt dat we achterom moeten. Binnen zitten twee stamgasten en een superlieve gastvrouw. Ze maakt de heerlijkste pizza voor ons, het enige dat ze hier serveren, met zelfgemaakt deeg, saus, alles. Het is heerlijk.
En daarna wordt het pas echt leuk: we rijden Yolla uit, slaan een weg in die steeds meer gravel bevat naarmate we verder komen. We rijden een hek door, naar beneden het pad af, tussen de varens door, voorbij een beekje en komen dan opnieuw bij een hek, met een stuk weiland met een geit. Even verderop staat gastvrouw Kaye en haar ‘Tin Shed’ is waar we zullen verblijven. Nu denken jullie vast dat het enorm afzien is hier, zo afgelegen, maar niets is minder waar. We komen terecht in het tiny house van onze dromen: luxe ingericht, met comfortabel bed, eigen douche, zithoekje om te lezen, open haard en zelfs een bad in de tuin dat verwarmd wordt door houtblokken. Ik doop het liefdevol om tot ons ‘knalpotje’, want het ding maakt een enorm kabaal, maar lekker warm is het wel! Kaye heeft de in verval geraakte boerderij een opknapbeurt gegeven en heeft er wat accommodatie bij gebouwd. Ze leeft volledig off the grid met haar vier honden, kippen, geiten en ga zo maar door. Er zitten zelfs kookaburra’s in de tuin en ze belooft me dat ik die zeker nog ga zien.
Maar eerst gaan we opnieuw op zoek naar de platypus. Een dorp verderop (ongeveer drie kwartier rijden) zit een natuurgebied dat bekendstaat als een van de beste plekken om platypus te spotten. Er is zelfs een hele platypuswandeling! Dus hijsen we ons uit het knalpotje en gaan die kant op zo rond de zonsondergang, dan zou de kans het grootst moeten zijn om platypus te zien. Maar lang verhaal kort: we rijden uiteindelijk in het donker naar huis zonder het vogelbekdier te spotten. We hebben alleen een paar wallaby’s gezien, ook heel schattig, maar niet waar we voor kwamen.
17 februari
Echt uitrusten is er niet meer bij op dit punt van ons Tasmanië-avontuur, want het is de laatste dag dat we onze auto nog hebben en een van de highlights van Tasmanië staat op het programma: een bezoek aan Cradle Mountain. Het is misschien wel een van de bekendste bergen van Tasmanië en een echte toeristische trekpleister. Het gebergte heeft spitse punten en een groot meer ervoor. Er liggen verschillende wandelpaden, die je tussen de varens, bomen en bloemen door laten lopen, terwijl je van verschillende kanten uitzicht hebt op de beroemde berg.
Bijna 16 jaar geleden liep ik hier ook al en het was toen ook al prachtig. Wat sindsdien wel veranderd is, is hoe je bij de berg komt. Toen kon je nog met de auto het National Park in en zelf rijden. Technisch gezien kun je dat nu ook nog een stuk doen, maar daarna moet je uren in het park blijven, want er rijden inmiddels bussen die de grootste hoop toeristen vervoeren. Het was hier op een gegeven moment zo druk, op hele smalle wegen, dat ze besloten dat het beter was als er voornamelijk bussen zouden rijden, in plaats van toeristen die geen idee hebben wat ze doen. Enig nadeel is dat er blijkbaar wegwerkzaamheden zijn gepland, dus moesten we niet alleen vroeg op, maar we moeten ook weer zorgen dat we bijtijds het park uit gaan, want als je niet op tijd bij de bus staat, moet je ruim twee uur teruglopen naar de parkeerplaats.
Van al dat gedoe met het vervoer trekken we ons weinig aan, we vertrekken bijtijds en maken een grote wandeling rondom het meer en met uitzicht op Cradle Mountain. Het is een heerlijke dag. Er was wat regen voorspeld, maar dat blijft in elk geval tijdens onze wandeling uit, dus lopen we deels in de schaduw, deels in de zon en genieten van de uitzichten.
Wanneer we de hoek om lopen, sta ik bijna op iets op het voetpad. Ik kijk nog eens goed en doe dan snel een stap naar achter, terwijl het beest vlakbij mijn voeten snel wegschiet. Het blijkt een copperhead-slang te zijn, een van de drie slangensoorten die op het eiland voorkomen en ja, hij is giftig. Op dagen dat de zon schijnt, warmen ze zich op op de wandelpaden. Er staan wel overal waarschuwingsbordjes, maar de kans dat je een slang ziet, zeker op zo’n druk pad, is vaak best klein. Toch goed om op te blijven letten waar je je voeten neerzet.
De bus terug blijkt inderdaad een grote uitdaging. We zijn er ruim op tijd en gelukkig zijn er extra bussen ingezet, maar uitstappen op een van de tussenstops is er voor ons niet meer bij. Jammer, want er is hier een mooi wandelpad waar je wombats kunt spotten, maar we moeten kiezen: of de wombats en twee uur teruglopen (na al een paar uur wandelen), of in de volle bus mee terug naar de parkeerplaats. We kiezen voor het laatste. Grappig genoeg zien we nog wel een wombat, want de bus moet ineens in de ankers voor een pluizig vriendje dat besluit op het allerdrukste punt de weg over te steken. En waarom ook eigenlijk niet, voor alle bussengekte, liepen zij hier per slot van rekening al rond.
In het café bij de parkeerplaats heeft de gekte ook toegeslagen. We hebben nog niet geluncht en terwijl we in de rij staan zien we voor onze ogen steeds meer eten verdwijnen. Maar de mensen achter ons in de rij hebben het nog slechter: wij bestellen de laatste twee hartige gerechten, daarmee is het café zo goed als uitverkocht en de mensen achter ons lopen gefrustreerd de rij uit.
Net op het moment dat we het park uit rijden, zien we een auto langs de weg staan. Het is in Australië goed gebruik om even af te remmen en te vragen of mensen hulp nodig hebben. Niet dat wij nou zulke techneuten zijn, maar het kan fijn zijn om niet hulpeloos alleen langs de weg te staan. In dit geval zijn het twee Australiërs die gestopt zijn naast een echidna. Wij zetten onze auto pal achter het kleine mierenegeltje, want van alle consternatie is hij in de freeze geschoten en zit stil op de weg. We proberen hem met lieve woorden tot bewegen te brengen, geven voorzichtig een klein zetje en leiden het verkeer eromheen. We vragen zelfs of iemand wil toeteren, maar dat laat het kleintje alleen maar schrikken. Pas als we weer afstand nemen en al het verkeer stilstaat, loopt hij naar de kant van de weg en vervolgen we opgelucht de weg naar huis.
De afgelopen week zijn we namelijk bizar veel roadkill tegengekomen. Sowieso wordt er hier veel aangereden, want er is nou eenmaal heel veel natuur en veel wildlife, maar op Tasmanië is het echt excessief. Op verschillende plekken hebben we er al gesprekken over gehad, want het valt ook andere mensen op. Langs de weg staan borden met het verzoek 65 te rijden, maar zeker niet iedereen houdt zich daaraan. Wij rijden standaard 60-70 zodra het begint te schemeren, maar de limiet is vaak 100 en zo’n kleine mierenegel, overstekende wombat, wallaby of zelfs een Tassie devil is dan snel over het hoofd gezien. Om over de kleine possums nog maar te zwijgen. Je zou zeggen dat er een oplossing te bedenken moet zijn voor dit probleem, maar dit lijkt nog niet gevonden, dus is voorzichtigheid en dierenliefde voor ons het devies waar we maar kunnen.
Terug bij de Tin Shed kletsen we nog wat met Kaye. Ze vertelt ons dat precies toen wij het erf afreden de avond ervoor, twee kookaburra’s voor ons huisje gingen zitten en lachen. Alsof ze wisten dat ik ze graag had willen zien. Ik baal een beetje: geen kookaburra’s en geen platypus was niet waar ik op hoopte, maar goed, je kunt de natuur niet dwingen. Dat blijkt ook wel als de voorspelde storm overwaait en gewoon een flinke regenbui (of buien) blijkt te zijn. Met hoe droog het hier de afgelopen tijd is geweest, zijn de Tasmanen blij met elke druppel die valt.
18 februari
We brengen de auto terug naar Launceston. We hadden hem eigenlijk nog met een dagje willen verlengen, maar volgens de verhuurmaatschappij kon dat niet, ze hebben hem echt vandaag weer nodig voor de verhuur. En hier is iets opvallend te merken aan de Australiërs: ze zijn over het algemeen heel laid back, chill, relaxed, maar op dit soort momenten totaal niet. Aan de telefoon werd al heel gestresst gedaan en ook bij het inleveren krijgen we te horen dat het fijn is dat we er zijn, want nu kan de auto snel door de wasstraat want de volgende persoon staat al klaar, etcetera. Het klinkt als een gevalletje slechte planning, dus wij maken ons er maar niet druk om, dat doen zij al genoeg voor ons allemaal bij elkaar.
Toch kunnen wij niet achterover leunen, we moeten weer naar het vliegveld. Maar uiteindelijk blijkt dat we zeeën aan tijd hebben: het vliegveld is niet groot, onze bagage is al handig ingepakt, dus is het vooral veel wachten op onze vlucht naar Melbourne.
Die vlucht duurt drie kwartier, die ik vul met kletsen met de buurvrouw, Sophia. Een leuke meid van begin 20 die terug naar huis vliegt na een vakantie. We hebben een superleuke klik en wisselen zelfs gegevens uit. Als de landing behoorlijk bumpy verloopt, hebben we het daar gewoon hardop over en kletsen tussen het schudden door verder. Als we weer op de grond staan zegt de man die voor ons zit dat hij naar ons heeft zitten luisteren alsof hij een boek aan het lezen was en dat hij het fijn vond om afleiding te hebben tijdens de vlucht.
Van een huisje off the grid gaan we naar een luxe appartement in het centrum van de stad. We zullen niet lang in Melbourne zijn en het is een grote stad, met ruim 5 miljoen inwoners, dus een beetje centraal zitten is wel lekker. Toch is het ook wel heel gek om ineens weer zoveel mensen om ons heen te hebben. In West-Australië waren we vaak in kleine dorpjes en soms helemaal alleen op campings en uitzichten, in Tasmanië was het op veel plekken ook relatief rustig en nu staan we ineens tussen de wolkenkrabbers, met verkeer, trams, fietsers, voetgangers, stoplichten, neon-reclame. Het is een beetje een cultuurshock.
Midden in al die gekte word ik gebeld door een verhuurbedrijf: ze hebben toch nog een busje beschikbaar voor het moment dat we hier weer vertrekken, fijn! Ik boek het ter plekke. Daarna lopen we een rondje, halen soep en eten dat met uitzicht op de skyline van Melbourne.
19 februari
De vorige keer dat ik in Melbourne was voelde dat echt een beetje als thuiskomen. Ik kwam toen vanuit Sydney, wat echt aanvoelde als metropool en Melbourne had wat meer een Europees gevoel. Inmiddels is Melbourne groter dan Sydney, in elk geval in inwoneraantal, staat het vol met wolkenkrabbers en verblijven we in Chinatown. Er is dus nogal wat veranderd in 15 jaar tijd en toch voelt het wel gelijk weer vertrouwd.
De State Library of Victoria is onze eerste stop, de oudste publieke bibliotheek van Australië en een van de eerste gratis bibliotheken ter wereld. Het is een imposant gebouw, met meerdere verdiepingen en eindeloze rijen met boeken. Waar deze bibliotheek ook om bekend staat, is de leesruimte, die zich bevindt onder de koepel. Houten panelen scheiden bureaus van elkaar, elk voorzien van een oude lamp en een stellage om je boek overeind te houden tijdens het lezen. Er zitten hier daadwerkelijk mensen te studeren, maar er lopen ook veel toeristen rond die een kiekje willen, van zichzelf vooral. Zeker niet iedereen houdt zich aan de stilte die normaal is in bibliotheken. Wellicht dat een goede strenge bibliothecaris daar verandering in zou kunnen brengen…
Ook Flinders Street Railway Station is een must-do in Melbourne: het oude station is iconisch en nog altijd drukbezocht. Harald heeft hier het lumineuze idee om een foto te maken waar hij stil in staat, terwijl de drommen mensen om hem heen lopen en blurry worden. We proberen het uit en het is een bijzonder gezicht.
Het Melbourne Skydeck is een van de stops die hoog bovenaan mijn lijstje staan. In 2010 heette dit nog het Eureka Skydeck, maar de essentie is hetzelfde: een hoog gebouw, waar je met een snelle lift naar de 88e verdieping gaat en panoramische uitzichten hebt over de stad. Er is een balkon, maar de echte trekpleister is de ‘Edge Experience’. Dit is niet gemaakt voor mensen met hoogtevrees: je gaat in een glazen ruimte staan, die uit het gebouw schuift en wanneer dat eenmaal is gebeurd, worden alle glazen wanden in plaats van mat glas, helder glas. Dan pas zie je dat je op zo’n 300 meter hoogte boven de stad staat. Je ziet letterlijk auto’s onder je door rijden. Heel onwerkelijk, een beetje een gimmick, maar net als in 2010 toch bijzonder om te zien. We drinken daarna een cocktail op grote hoogte, je moet toch wat om de adrenaline weer een beetje te laten zakken. We lopen naar huis en met zere voetjes duiken we -opnieuw op hoogte- ons mandje in.
20 februari
De Queen Victoria Market is een van de (toeristische) hoogtepunten bij een bezoek aan Melbourne. Hier staan zo’n 600 stalletjes met alles van boeken en toeristische snuisterijen, tot verse groente en fruit, vis en delicatessen, verspreid over eindeloze meters markt. Je kunt je hier letterlijk een halve dag vermaken. Wij starten met een ontbijtje, waar we aan de praat raken met een andere Nederlander. Dat is op zich al bijzonder, want we zijn tot nu toe maar weinig Nederlanders tegengekomen. Deze mensen zijn met hun kinderen een jaar een wereldreis aan het maken. Australië is voor hen slechts een van de bestemmingen en niet de hoofdbestemming, zoals bij ons.
Na het ontbijt struinen we over de markt, maar vermijden alle toeristische shopjes. Het lijken vooral spullen die gemaakt zijn in China. De opalen trekken wel mijn aandacht. Het gros van de opalen die wereldwijd worden verkocht, komen uit Australië. Toch doet de prijs me aarzelen en later blijkt die twijfel gegrond te zijn: een deel van de opalen die hier worden verkocht blijken synthetisch, niet waar ik naar op zoek ben.
Waar we echt los gaan, is bij de kaasjes. Harald wilde al heel graag een Tasmaans kaasplankje eten en hier slaan we onze slag. We kopen een selectie bijzondere kaasjes, allemaal gemaakt op het eiland. En ik kan vast verklappen: ze smaakten verrukkelijk! Jammer dat ze deze kaasjes niet verkopen in Nederland, al zou het wellicht onbetaalbaar worden als je de importkosten en dergelijke erbij optelt.
Voor we verder gaan met het verkennen van Melbourne lopen we langs het postkantoor. Het horloge dat ik in West-Australië vond in een National Park is al die tijd met ons meegereisd. De producent van dit slimme horloge wilde geen contact opnemen met de eigenaar, maar in de instellingen vond ik de naam van een marathon in Praag waaraan de eigenaar gaat meedoen. Na wat mailcontact met de organisatie, vonden zij de eigenaar en inmiddels hebben hij en ik contact. Omdat zijn ouders niet ver van hier wonen, hebben we besloten dat ik het horloge per post verstuur. Zijn ouders gaan er dan voor zorgen dat het uiteindelijk bij hem in Duitsland terechtkomt, hopelijk nog op tijd voor zijn marathon in mei.
Harald wil graag naar een stadion, dus gaan we naar de Cricket Ground. Een gigantisch stadion, dat voornamelijk wordt gebruikt voor cricketwedstrijden. Australië is nog altijd onderdeel van de Britse Commonwealth en de invloed van de Britten zie je op veel plekken terug: Anglicaanse kerken, het stuur rechts in de auto (en links op de weg rijden) en de populariteit van cricket. Een rondleiding door het stadion vinden we een beetje te veel van het goede, maar de portier is een enorme sportfan. Hij kletst met ons over de medaillespiegel op de Winterspelen en geeft ons dan de tip van de dag: doorlopen naar het café, een koffietje bestellen en vervolgens met uitzicht op het stadion opdrinken. Goedkoopste stadionbezoek ooit.
Hoewel Melbourne zo groot is, is er toch ook veel op loopafstand, al komen onze stappentellers deze dagen toch rond de 15.000 uit. Van het stadion lopen we langs het station richting Federation Square, waar musea en de St. Paul’s Cathedral zitten. Het museum is gratis, maar niet helemaal onze smaak. Er hangt veel moderne kunst en normaal gesproken is dat best mijn kopje thee, maar hier weet het ons niet te grijpen. We worden er ook nog eens uitgewerkt vlak voor sluitingstijd, dus lopen we naar de overkant naar een graffitistraat. In deze straat mág graffiti worden gespoten. Het is een soort levende kunst, want er wordt regelmatig wat nieuws opgespoten (noem je dat zo bij graffiti?). Het is een echte Insta-hotspot, waar we ook ineens veel Aziatische mensen tegenkomen. Grappig, want wij hadden hem totaal niet in het vizier.
Bij de naastgelegen St. Paul moeten we vervolgens plaatsnemen. Een dag eerder probeerden we al naar binnen te gaan, maar zaten de deuren al dicht. Nu staat de deur open, maar is er een dienst bezig. We moeten stil zitten wachten tot die dienst voorbij is. En zo pakken we onverwacht het grootste deel van een Anglicaanse kerkdienst mee. Best bijzonder om te zien.
21 februari
Hier heb ik al heel lang naar uitgekeken: de Great Ocean Road! We gaan ons middenin Melbourne geboekte busje ophalen. Dit keer geen daktent, maar een soort bestelbusje met klein keukentje en volwaardig bed. Nadat het is omgebouwd dan. Het is een busje van Jucy, een maatschappij die Haralds wenkbrauwen telkens deed fronsen, want ze staan bekend om hun kikkergroene busjes met paarse bedrukking. Niet te missen, maar in de mooie Australische landschappen vallen ze op als een zwerende vinger. Wij hebben mazzel: ons busje is wit, met paars-groene bedrukking.
Nadat we het busje hebben opgehaald, stoppen we nog even bij een winkelcentrum. Het is inmiddels vaste prik: water en schoonmaakmiddel halen en voor het gemak ook nog even uitgebreid ontbijten. Harald scoort twee paar nieuwe schoenen, want zijn beide sets sneakers hebben het begeven. We lopen dan ook belachelijk veel.
En dan kan de roadtrip beginnen. Hoe gek het misschien ook klinkt: we hebben hier allebei enorm naar uitgekeken. Het is in WA zo goed bevallen en hoewel we net door Tasmanië hebben gecrosst, is dit toch net even anders. Playlistje aan en gaan. Ik maak zelfs een vrolijke video dat we blij dansend en zingend in de auto zitten en dan ineens, midden op de snelweg, nog geen uur van Melbourne, verliest ons busje vermogen. SHIT! Er staat een waarschuwing in het dashboard, dus naar de kant, alarmlichten aan en auto uit. Dit was niet hoe deze dag had moeten lopen…
Het blijkt dat er een melding is van de koelvloeistof. We hebben wel roadside assistance, maar we willen eerst even kijken wat er nou echt aan de hand is. Gelukkig is er een tankstation vlakbij en als we de klep openen zien we dat het koelvloeistofniveau veel en veel te laag is. Dus halen we een flesje nieuwe koelvloeistof, laten de auto nog wat afkoelen en vullen hem bij. Wel licht balend, want we hebben opnieuw een Chery meegekregen, precies hetzelfde merk als de auto die midden in Kakadu National Park kapot ging aan het begin van onze reis. We hadden gezworen nooit meer een Chery te accepteren en nu staan we weer langs de weg. Maar gelukkig bleek het hier menselijk falen, want na het bijvullen draaien we weer de snelweg op en zien de melding nooit meer terug.
Na zo’n anderhalf uur staan we aan de start van de Great Ocean Road. Een route langs de kust tussen Melbourne en Adelaide van ruim 200 kilometer. Hij staat bekend om de prachtige uitzichten en de weg die vlak langs de kust loopt, maar dat is niet waarom hij gebouwd is. Het startte na de Eerste Wereldoorlog. Er waren heel veel Australische soldaten die daarin meevochten en toen al die duizenden mannen terugkwamen, was er te weinig werk voor ze. Dus werd de Great Ocean Road de werkverschaffing voor 3000 Australische soldaten.
De start van de Great Ocean Road wordt gemarkeerd door een boog waar groot de naam van de route op staat. Het is er een drukte van jewelste, want veel toeristen willen hier een kiekje. Ik ook, want ruim 15 jaar geleden stond ik ook al op deze plek. Op exact dezelfde plaats als toen, maakt Harald een nieuwe foto. En we maken er ook een samen, zodat we weer een nieuwe foto hebben om na te maken, over een tijdje dan.
Dan is het tijd voor het echte werk. De Great Ocean Road rij je niet zomaar af, dat is echt een belevenis. Elke bocht en nieuw uitzicht zijn enorm genieten. De oooohs en aaaaahs schieten tekort en we stoppen veel vaker dan sensibel is. Tegen het einde van de dag, als de zon begint te zakken, lijkt de spray vanaf de oceaan als een mist te blijven hangen. Het is een magisch gezicht.
Bij Kennett River parkeren we de bus op een camping vlakbij de weg en het water. Deze plek hebben we specifiek uitgezocht omdat de kans om koala’s te zien hier heel groot is. Aan het begin van onze reis hebben we twee t-shirts gekocht: die van mij met een platypus, die van Har met een koala. Hij heeft het koalashirt aan vandaag. Niet dat we bijgelovig zijn, maar je kan zo’n koala niet genoeg manifesteren…
Nog voor we goed en wel twintig stappen bij ons kampeerplekje vandaan zijn is het al raak: een koala recht boven ons, gewoon op de camping! Hij ziet ons op hetzelfde moment als wij hem en om de een of andere reden heeft hij geen zin in de aandacht, dus hij zoekt het snel hogerop. Dat maakt ons niets uit, wij kunnen de koala afstrepen van ons lijstje van beestjes die we willen zien. Het enthousiasme op de camping is groot als blijkt dat er een koala zit: andere mensen zijn meer dan een uur gaan wandelen en hebben geen geluk gehad. Ook voor ons blijft het voor nu bij deze ene koala, maar de Great Ocean Road is lang en er is veel te zien. Wie weet wat voor moois we nog meer gaan tegenkomen…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 8
[visitorCount] => 274
[author] => Simone
[cityName] => Melbourne
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/252/936_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => geen-platypus-wel-kaasjes-en-opnieuw-autopech
)
[2] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111278
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-02-21
[photoRevision] => 0
[title] => Pade-wat? Pademelon, wombat en duivel op Tasmanië
[message] => 8 februari
Wat is het heerlijk om te slapen in een groot, luxe bed. We zijn helemaal bijgekomen en dus is het hoog tijd om weer verder te gaan. We hebben zin om meer van Australië te verkennen. Dat betekent opnieuw een vlucht pakken, want we gaan naar Tasmanië! Ik heb hier al zin in sinds voor we vertrokken, want 15 jaar geleden ben ik een weekje naar Tasmanië geweest en dat was fantastisch (zij het erg nat). Om niet weer in de herfst -en dus in de regen- te zitten, gaan we lekker nu, nu de schoolvakantie voorbij is, zal het er vast lekker rustig zijn, denken we.
De vlucht (Virgin Australia) geeft ons nog een keer uitzicht op de prachtige stranden van West-Australië, maar verder is er weinig over te zeggen. Een kleine vier uur na vertrek landen we in Launceston, door de locals ook wel ‘Launnie’ genoemd. Het is de tweede grootste stad van Tasmanië, na hoofdstad Hobart. Er wonen zo’n 90.000 mensen en deze stad is een UNESCO City of Gastronomy. Dit keurmerk wordt uitgedeeld aan plekken waar onder andere veel met lokale producten wordt gewerkt, op een duurzame manier. Het betekent vooral dat je hier heerlijk kunt eten en daar komen wij al snel achter!
We strijken neer bij de Brisbane Street Bistro, een klein stukje lopen van ons hotel. De gastvrouw runt het restaurant samen met haar man. Van de aankleding (in een oud herenhuis) tot het menu, ze doen het allemaal samen en het voelt als thuiskomen. Het eten is heerlijk en we komen helemaal bij van de reisdag. Het blijkt een goed startschot van ons verblijf in Launceston.
9 februari
We slapen schandalig lang uit, want we sliepen laat. Dat komt mede doordat het hier drie uur later is dan aan de westkust. Er zijn drie standaard tijdzones in Australië, maar afhankelijk van de zomer en winter kunnen de tijden nog meer verschillen. Op dit moment zouden we naar 5 verschillende plekken kunnen reizen en telkens een uurtje (of een paar uur) op- of af moeten trekken. Opletten dus…
Na een uitgebreide brunch (opnieuw lokaal en heerlijk) bewegen we ons door het centrum van Launceston. Er staan hier veel gebouwen die Victoriaans aandoen. We voelen ons er wel thuis bij, het heeft wat Brits, maar soms ook Oostenrijks. Na wat winkels ingehupst te zijn, waar ik een nieuwe zonnebril scoor, de mijne bleef waarschijnlijk achter in Cape Range National Park, lopen we naar de rand van de stad naar het Cataract Gorge Reserve.
Deze kloof is miljoenen jaren oud en wordt ook al vele jaren geliefd door de inwoners van Launnie. We wandelen over het pad met prachtige uitzichten op de kloof, om vervolgens in een soort park aan te komen, met theehuis en wilde pauwen. Het voelt een beetje alsof je in een landgoed van Lodewijk de 14e bent beland.
Een van de belangrijkste bezienswaardigheden hier is een ouderwets kabelbaantje, met ijzeren spijl om de bezoekers op hun plek te houden. We kunnen het niet laten en laten ons -tergend langzaam- naar beneden vervoeren, met wijds uitzicht over de hele kloof. Geen straf.
We maken de wandeling af met een rondje om de South Esk, ‘laykila’ voor de natives. We eten ’s avonds opnieuw fantastisch lekker, in een oude slagerij, nu omgetoverd tot vermaard steakrestaurant. En we maken plannen voor de rest van onze tijd hier in Tasmanië, want hoewel het heerlijk chill is in Launceston, willen we zo veel mogelijk zien van al het moois dat Tasmanië ons te bieden heeft.
10 februari
De eerste stop van onze nieuwe roadtrip is Jacobs Ladder, een weg met haarspeldbochten. Tasmanië heeft in de winter twee plekken waar je kunt wintersporten. Langs de weg staat een bord dat adverteert voor de verhuur van ski’s en snowboards en voor we naar boven rijden met onze Mitsubishi Outlander zien we een bord dat ons vertelt dat we onze sneeuwkettingen moeten omdoen. Dat laten wij voor nu even zitten, maar we zetten wel de gravelstand op onze nieuwste auto aan.
Jacobs Ladder is niet zomaar een stukje rijden, het is een flinke klim in een imposant gebergte, Ben Lomond genaamd. Hier zijn vijf van de hoogste pieken van Tasmanië. Na een lichte klim door een eucalyptusbos, staan we onderaan Jacobs Ladder, tussen de pieken van doleriet, een gesteente dat qua uiterlijk lijkt op basalt. Het heeft ook dezelfde soort kolommen.
Naar boven rijden door haarspeldbochten op een gravelweg is misschien niet voor iedereen een leuk avontuur, maar wij genieten ervan! Langzaam kruipen we omhoog. Wie naar boven gaat, moet voorrang verlenen aan het naar beneden komende verkeer. En zo gebeurt het dat ik halverwege onze auto in zijn achteruit moet zetten, om ruimte te maken. Na een aantal bochten (het zijn er 5 of 6, maar pin me er niet op vast) staan we boven en worden we beloond met een prachtig weids uitzicht. Harald gaat speciaal nog een paar bochten naar beneden (en ook weer terug omhoog voor de foto’s).
Denk je hagelwitte stranden in, met een kraakheldere, blauwe zee en ronde rotsblokken die verspreid over het strand liggen, bedekt met een rood-oranje laag mos. Zie je het voor je? Mooi, dan ben je nu in gedachten bij de Bay of Fires. Zo’n 50 kilometer kust aan de oostkust die bekendstaat om precies deze combinatie van bountystrand en stenen uit een mythische saga. Het is ook onze eindbestemming van vandaag.
Het is heerlijk weer, dus het strand ligt er prachtig bij. Maar het water is niet zo warm als in West-Australië, dus houden we het voor nu even bij pootjebaden. We wilden eigenlijk in een van de grotere dorpjes hier vlakbij slapen, maar ondanks onze research, blijkt er nauwelijks iets beschikbaar. Behalve een luxe tent met matras erin, Glamping dus. Toeval wil dat het ook meteen het enige verblijf is dat in de Bay of Fires ligt, dus win-win wat ons betreft.
Na het inchecken rijden we naar een dorpje verderop en worden meteen verrast met een waarschuwingsbord voor een wombat, die hadden we nog niet eerder gezien! We bezoeken nog zo’n prachtig strand, rijden nog verder rond langs de kust en door het naastliggende bos en staan dan ineens oog in oog met een kleine kangoeroe, een wallaby, vermoeden we. Maar deze ziet er wel uitzonderlijk schattig uit. En hij is ook niet zo verlegen als de wallaby’s die we eerder zagen. Als we stoppen, blijft hij staan en kijkt nieuwsgierig naar ons. Pas als we de motor weer aanzetten, springt hij weg. Als we het opzoeken, blijkt dat we zojuist onze eerste Tasmaanse Pademelon hebben gespot. Ook een beestje uit de kangoeroe-familie, maar weer net even anders dan de wallaby’s en de kangoeroes. Ze worden maximaal 60 centimeter groot en wegen dan zo’n 7 kilo. Net een ruime kilo meer dan onze grote rode kater Salta thuis. Je zou ze bijna meenemen als huisdier.
11 februari
We worden wakker met het geluid van kookaburra’s. Deze herriemakers kennen we nog van de zuidkust van WA. Het zijn grote vogels, die veel voorkomen in Australië en een heel herkenbaar, lachend geluid voortbrengen. Het zijn heerlijke herriemakers en het voelt als een goed teken om ze weer om ons heen te horen.
Behalve stranden is er in de Bay of Fires niet veel te doen, dus gaan we verder zuidwaarts richting Bicheno. We maken een spontane stop bij de ‘blowholes’, gaten in het gesteente waar de zee zich (op sommige momenten) met kracht doorheen naar boven duwt en spray veroorzaakt. In tegenstelling tot de blowholes in WA, kunnen we hier wel genieten van wat natuurgeweld. Terwijl ik een foto maak, staat Harald naast een flinke spray. De Amerikaan die naast ons staat is er nog enthousiaster over dan wij: “Wooo! Did you get that?! That was amazing.” Deze pensionado staat nog net niet te springen naast ons. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk, dus ook ik laat me natsproeien bij de blowhole. Je bent er per slot van rekening maar een keer…
Omdat we opnieuw moeite hebben met het vinden van een verblijf, eten we eerst een hapje. Of eigenlijk: we rijden langs een groot bord met daarop ‘Lobster Shack’ en mijn maag gaat knorren, dus rem ik af. We besluiten uiteindelijk maar langs een paar verblijven te rijden, vermoedend dat ze hun online beschikbaarheid op een gegeven moment dicht gooien, maar we hebben het mis. Wat blijkt? Als de schoolvakanties voorbij zijn, gaat iedereen zonder kinderen op vakantie. Tel daarbij op dat het nog steeds zomer is, dus lekker warm, en je hebt een eiland dat helemaal propvol is. Maar: zonder geluk vaart niemand wel en ineens, na een hele hoop zoeken plopt er toch nog een verblijf op dat redelijk geprijsd is (en dus geen 600 euro per nacht kost). Dus dat boeken we nog tijdens het rijden.
We hebben ons door de tegenslag van de verblijven namelijk niet laten tegenhouden en zijn onderweg gegaan naar Wineglass Bay, misschien wel een van de bekendste stranden van Tasmanië. Het dankt zijn naam aan de tijd van de walvisvaarders, die brachten de karkassen naar het strand en verwerkten ze, waardoor het water en strand rood kleurde. Tegenwoordig staat het vooral bekend om zijn schoonheid, met opnieuw -het wordt saai- wit zand, blauwe zee en daarbij opgeteld ook nog een bijzondere kromming en naastgelegen bergtoppen van roze graniet en je hebt een waanzinnig plaatje. De hike er naartoe is al licht pittig, maar staat in het niet van de eindeloze hoeveelheid trappen die je moet afdalen om het strand te bereiken. Wij laten de trappen erbij zitten, de wandeling en het uitzicht zijn voor ons voldoende om van te genieten.
Terwijl Wineglass Bay de publiekstrekker is van het schiereiland, worden wij enorm verrast door de schoonheid van het vlakbij gelegen Honeymoon Bay. Twee kleine strandjes, met dezelfde roze stenen, verspreid wat bomen en uitzicht over de kust. Er vliegt zelfs in de verte nog een adelaar over. We worden opnieuw enorm verwend en hebben deze plek zelfs zo’n tien minuten volledig voor onszelf.
Terug in Bicheno doen we nog een poging fairy Penguins te spotten, dwergpinguïns in het Nederlands. Ze komen hier op het eiland op verschillende plekken voor en je kunt een tour doen om ze te zien, maar wij willen het graag zelf proberen. Lang verhaal kort: we zitten anderhalf uur bij het vallen van het donker (en uiteindelijk in het pikkedonker) naar de zee te turen maar zien precies niets. We beloven onszelf dat we het later nog een keer zullen proberen op een andere plek en misschien doen we dan wel een tour…
12 februari
We staan vroeg op en springen de auto in, want we moeten de ferry halen op ruim een uur rijden van waar we zijn. Ondanks de drukte op het eiland, zijn er gelukkig nog steeds geen files, dus gaat dat soepeltjes.
De ferry brengt ons in een halfuurtje naar Maria Island, of wukaluwikiwayna, zoals de Aboriginals het noemen. We krijgen twee mountainbikes mee en crossen al snel over het eiland heen. Maria Island werd een tijdlang gebruikt als gevangenis voor lichtere criminelen. Ze verbouwden granen, hielpen met het brouwen van alcohol en werkten in de bouw. Er zijn verschillende ruïnes die herinneren aan die tijd.
Maar de veelkleurige kust bij de Painted Cliffs zijn voor veel bezoekers een van de belangrijkste bezienswaardigheden: meerkleurige, grillig gevormde stukken gesteente waar de golven onder klotsen. Over de jaren heen is grondwater met ijzer erin door de lagen zandsteen gesijpeld en heeft hier een prachtig kleurenpalet achtergelaten. Zoals op zoveel plekken wachten we rustig een minuut of tien af en kunnen ze daarna in alle rust bewonderen.
Even verderop zien we een groep mensen van een tour ingespannen kijken. We hopen dat ze de eerste wombat al hebben gespot, want als je het internet mag geloven is er op elke vierkante meter van dit eiland minstens 1 wombat te zien. Maar nee, het is een tijgerslang en een grote ook! We schatten in zo’n anderhalf tot twee meter, dus we doen rustig een paar stappen achteruit als hij aan de wandel gaat.
Er zijn ook verschillende oude gebouwen die je kunt bezoeken. Wat er nog over is van de brouwerij staat middenin het woud. Van het oorspronkelijke dorpje Darlington, waar de meeste mensen op Maria Island woonden, staat wel meer overeind, zoals de school, en de oude gevangenis doet inmiddels dienst als een soort hostel waar je kunt overnachten.
Na een kort rondje en een soort van verplichte lunch vanwege een flinke regenbui, stappen we weer op de mountainbikes en rijden naar de Fossil Cliffs, de andere kant uit. Hier is een steengroeve met -de naam verraadt het al- enorm veel fossielen. Reden dat er zoveel gevonden worden, is dat de rotsen gebruikt werden voor de productie van cement. Als je ziet hoe mooi het hier is, kun je je niet voorstellen dat er ook maar iemand is geweest die het een goed idee vond om een stuk ongerepte kust op te offeren voor cement, maar goed, hier staan we.
Even verderop zien we een paar mensen bovenaan een heuvel staan. Ik roep zo zacht als mogelijk: Wombat? En krijg een duimpje omhoog. Het is de eerste wombat die we zien en het geluk wil dat ze ook nog een kleintje bij zich heeft. Het is schattiger dan je je voor kunt stellen. Beeld je een uit de kluiten gewassen hamster in van zo’n meter lang, met lang haar in allerlei verschillende bruintinten. Het kleintje is zelfs nog een beetje blonder, wat het alleen maar schattiger maakt. Ik maak naar hartelust foto’s en als de dame die haar duim omhoog steekt verzucht dat ik vast veel betere foto’s kan maken daarmee dan zij kan met haar telefoon, beloof ik ze op te sturen (wat ik ook heb gedaan).
We vervolgen onze weg naar boven. En wie denkt dat dat fietsend is, heeft het mis. Het pad is megasteil en zelfs de eerste meters naar beneden, na even uitpuffen helemaal bovenaan, doen we lopend. We gaan thuis ook wel eens mountainbiken, maar de ruige heuvels van Maria Island doen de klimmetjes in het bos bij Leersum in het niet vallen. Gelukkig kunnen we al snel weer onze stalen rossen op. We hopen nog steeds op veel wombats, maar zien voornamelijk pademelons.
Middenin het bos lopen we naar een verlaten barak en spotten dan zelfs nog de grootste kangoeroes die ze hier op het eiland hebben rondhupsen. Denk ongeveer drie pademelons groot (zo’n anderhalve meter dus). We kunnen op slechts een paar meter van ze komen zonder dat ze wegrennen, wat echt enorme mazzel is, want meestal zijn de kangoeroes sneller weg dan je je camera kunt pakken, zeker als je dichtbij komt. We lopen op onze tenen om de zoet slapende kleine pademelon heen die hier normaal gesproken in alle rust kan vertoeven.
Terwijl we langzaam teruggaan naar de bewoonde wereld (lees: wat er over is van het dorp met de handvol huisjes) beginnen we te denken dat de beelden die we op de sociale media zagen wel wat rooskleuriger zijn dan de realiteit, we hebben namelijk nauwelijks wombats gezien. Tot we bijna het dorp in rijden en er nog een zien scharrelen. En dan even verderop nog een. En nog een paar meter verder ligt er eentje verscholen te slapen. Uiteindelijk komen we uit op 5 wombats, helemaal niet verkeerd, want het zijn dieren die in de loop van de middag pas actief worden en wij gaan met de ferry van half zes naar huis.
Terwijl we de laatste wombat bewonderen zegt de dame die er vlakbij zit: hebben jullie die Tassie devil ook al gezien? Er blijkt een jonkie in de settlement te zitten. Dus opnieuw lopen we heel stilletjes die kant op en jawel hoor: een Tasmaanse duivel in het wild. Echt een enorm geluksmoment. Van de Tasmaanse duivel zijn er nog maar weinig, door menselijk ingrijpen (introductie van vossen), door een hardnekkige ziekte en door aanrijdingen bij de weg. Bovendien zijn ze vooral ’s avonds actief, dus ze overdag zien is best bijzonder. Dit lijkt een jonkie te zijn, dat mogelijk leeft in een nestje onder een van de gebouwen. Het is wat ons betreft nog veel specialer dan de wombats en iets waar we totaal niet op hadden gerekend.
Eenmaal terug aan land zijn we blij dat we een simpel motelletje hebben geboekt op zo’n 3 minuten rijden van de haven. Maar eenmaal daar blijkt onze avond toch nog anders te gaan verlopen dan gedacht: de boeking is niet/te laat/verkeerd binnengekomen en het motel zit vol. Net op het moment dat we denken dat het niet meer goed gaat komen en we maar de boekingsapp openen om een ander verblijf te zoeken, blijkt toch ineens dat er wat voor ons geregeld is: een dorpje verder zit ook een motel en daar is een kamer voor ons geboekt. Geen extra kosten en maar tien minuutjes rijden. Dat redden we nog wel. Het motel is meer dan basic, maar we zijn zo moe dat het ons allemaal niets meer uitmaakt.
13 februari
Gelukkig is het ontbijt in Orford een stuk beter dan het motel. Met volle magen vervolgen we onze weg zuidwaarts naar de Tasman Peninsula, een schiereiland vlakbij hoofdstad Hobart. Die weg brengt ons bij Pirates Bay, bij Eaglehawk Neck. Een strand met daarnaast een door de natuur uitgesleten zoutpan, met vierkante vormen. Het is een natuurlijk verschijnsel dat schijnbaar niet zo veel voorkomt. Waarom het hier precies Pirates Bay heet, moet ik jullie schuldig blijven, maar ik kan het niet laten om als Jack Sparrow over de stenen te rennen. Je bent zo jong als je je voelt, zullen we maar zeggen.
We stoppen ook nog bij de Tasman Arch en Devils Kitchen, wat heel indrukwekkend en spannend klinkt, maar eigenlijk rotsformaties zijn van de kliffen hier. De zee slaat hier tegen de rotsen aan, waardoor kloven ontstaan. De een is nog dicht aan de bovenkant, de ander is al ingestort waardoor het een volledig open kloof is geworden. Verwachting is dat de andere kant ook zal instorten, maar daar zullen nog wel even wat jaartjes overheen gaan.
We checken eerder dan gebruikelijk in bij ons motel, want we willen nog even chillen. Voor het eten rijden we naar Port Arthur, waar een voormalige gevangenis ligt. We hebben tijdens de maaltijd uitzicht op wat daar nog van over is. Dit gebouw ligt er net naast en gaat er prat op naast deze ‘historic site’ te liggen. Onthoud dit even voor later.
Als het echt donker is, rijden we naar Port Arthur zelf voor een ghost tour. Die doen ze hier de hele dag door, maar wij doen de laatste van de dag, in het donker, extra eng. Ik ben niet zo’n held, maar deed deze tour bijna 16 jaar geleden ook en het was een van de hoogtepunten van mijn trip, dus laat ik me vrijwillig opnieuw de stuipen op het lijf jagen. Op vrijdag de 13e. Waar ben ik aan begonnen?
Met een gids en een groep van zo’n 20 man gaan we op pad. Voorop loopt iemand met een lantaarn met een kaarsje erin, drie anderen lopen met een elektrische lantaarn, waarvan ik er een ben. Wij hebben met zijn vieren de schone taak om te zorgen voor genoeg licht. Er is ook een gids mee, die op verschillende plekken vertelt over de geschiedenis van Port Arthur, de gruwelen die hier plaatsvonden en van de activiteiten die hier worden waargenomen.
Port Arthur was dus een gevangenis, maar niet eentje waar men graag naartoe ging, zoals op Maria Island, waar het leven voor de gevangenen relatief goed was. Port Arthur was een horrorgevangenis. Mensen kregen lijfstraffen, moesten zwaar werk doen, ze werden zelfs in volledige stilte opgesloten als ze zich heel zwaar misdroegen. Er zijn heel veel mensen overleden en de overtuiging is dat de geesten van sommigen van hen nog rondwaren.
Als je niet in dit soort dingen gelooft, helemaal prima, maar ik beloof je: als je eenmaal naar Port Arthur bent geweest en de verhalen hebt gehoord (ook uit de eerste hand van de medewerkers) dan ga je er vanzelf in geloven. Zo is er het verhaal van een medewerker van de gevangenis die overleed. Zijn vrouw en kind mochten niet in het huis blijven waar ze woonden en dat viel niet zo goed. Van de werklui die het huis vervolgens moesten opknappen, werd er eentje middenin de nacht aangevallen. Het schijnt zelfs dat er geen enkele hond is die het huis wil betreden, dus waarom wij met de hele groep in het stikdonker wel naar binnen zijn gegaan, ik weet het ook niet precies. Maar we zijn er gelukkig heelhuids uit gekomen.
Ook is er een soldaat onder mysterieuze omstandigheden verdronken. Weet je nog dat eerder genoemde hotel? Dat is dus gebouwd net grenzend aan de ‘historic site’. Maar de gids die ons rondleidde zei: er lag daar een groeve, er zijn ook daar ongetwijfeld mensen overleden. Dus ik zou er niet slapen… Bovendien zijn er al meerdere mensen bij dat hotel geweest die op verschillende momenten middenin de nacht wakker werden omdat ze iemand hoorden roepen om hulp. Maar uit het raam keken en niemand zagen… Wij zijn in elk geval blij dat we ergens anders slapen. Al moest ik nog wel een paar hele vrolijke tekenfilms kijken voor ik rustig en wel in slaap viel.
14 februari
Hoofdstad Hobart staat op het programma. Helaas blijft het bij een flitsbezoekje, want vanwege Valentijnsdag is er werkelijk geen hotelkamer, hostel of motel meer beschikbaar.
We starten onze dag op de Salamanca Market. Eindeloos veel kraampjes met eten, souvenirs en vooral veel lokaal gemaakte producten. Werkelijk alles komt voorbij, van opalen tot armbanden, shampoo, thee, houtsnijwerk en nog zo veel meer. We vermaken ons een paar uur en doen ons tegoed aan al het lekkers dat er te vinden is.
We lopen nog wat rond in de rest van de stad, maar doordat het zaterdag is, gaan veel dingen ook eerder dicht. We besluiten dan maar een paar kerkjes in te lopen. Vooral de Anglicaanse kerk is heel rijk gedecoreerd. En toch is hier geen kip te bekennen, bijzonder.
Een uurtje van Hobart ligt Mount Field, onze slaapplaats voor vanavond. Maar eerst gaan we op zoek naar de platypus, het vogelbekdier. Ze komen op Tasmanië op een aantal plekken voor en zijn groter dan hun broertjes op het vasteland. We krijgen wat tips en zijn hoopvol, maar na ruim een uur moeten we onze zoektocht staken om eten te maken.
Wat wél lukt zijn de glowworms. Ze zitten een klein stukje lopen van ons verblijf, wat op een steenworp afstand ligt van het park met de watervallen. Gewapend met onze lamp lopen we in het donker het pad op. Dit druist in tegen alles dat iedereen ons heeft verteld over veilig rondlopen in Australië, maar het wordt hier wel aangeraden, dus durven we het aan. We schrikken wel even als we iets horen ritselen, maar al snel blijkt dat het possums zijn, buidelratten. Het zijn echte nachtdieren en ze zitten vlak naast het pad. Grappig genoeg schrikken zij net zo hard van ons als wij van hen.
Op een gegeven moment moeten we ons lampje uitdoen, de reling vastpakken en stapje voor stapje verder lopen in het donker. Er zijn nauwelijks sterren te zien, want het pad ligt verstopt onder het gebladerte van het oerwoud. Terwijl we horen dat we steeds dichterbij de waterval staan, neemt ook de hoeveelheid glowworms toe. Ze leven in donkere en vochtige omgevingen, dus dit is een perfecte plek voor ze. In het pikdonker zien we een soort lichtblauw puntje aan- en uitgaan. Dat is het teken dat deze larven aan het jagen zijn en dat kan alleen bij volledig donker, dus we mogen onze lamp tussendoor ook niet aandoen.
Het is wat mij betreft de perfecte afsluiter van een bijzondere week Australië. En die platypus komt vast nog wel goed ergens de komende tijd, hoop ik.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 10
[visitorCount] => 271
[author] => Simone
[cityName] => Maria Island
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/251/612_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => pade-wat-pademelon-wombat-en-duivel-op-tasmani
)
[3] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111231
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-02-16
[photoRevision] => 0
[title] => Duivelse hitte en gehoornde duivels
[message] => 1 februari
Cape Range lijkt dan wel in weinig op eerdere nationale parken waar we verbleven of doorheen reden, het heeft er ook één ding mee gemeen; de wind is een onvoorspelbare factor. Midden in de nacht steekt er een stormachtige wind op die twee dingen doet; ons wakker maken en verkoeling brengen. Het tweede is fijn, want heet is het al dagen in ons daktentje. Het eerste zorgt wel voor een behoorlijk gebroken nacht, want we slapen nauwelijks. Net zo plotseling als hij opstak gaat de wind na een uurtje ook weer liggen, en we slapen tot de zon ons echt uit bed brandt! Als verkoeling starten we de dag met een duik in de zee.
Simone heeft een plekje gevonden om het rijke vogelleven van het park te bekijken, dus gaan we rustig aan de weg op, want het belooft vandaag weer ruimschoots meer dan 40 graden te worden.
Onderweg passeren we een plek die Oyster Stack heet, daar hadden we gisteren al over gelezen. Je kunt er, alleen bij hoogtij, goed snorkelen. Het koraal ligt hier zo’n beetje direct bij de kust, dus als we erachter komen dat we precies nu nog een uurtje het water in kunnen hier, remmen we af en doen de zwembroek voor de tweede keer vandaag aan.
Dat was geen verkeerde keuze! Een strand heb je hier niet echt, maar je stapt vanaf de rotsen een metertje omlaag het water in. Een meter of tien voor ons zien we de donkere vlekken van het koraal in het water al, maar ook om onze voeten verzamelen zich al scholen met geelzwarte en groenwitte vissen. Om beurten zwemmen we door het koraal, aangezien we maar één snorkel mee hebben. We kijken onze ogen uit, het is bijna net zo mooi als een paar dagen geleden tijdens de snorkeldag op het rif.
Om even voor enen zakt het tij zover dat we hier niet meer mogen snorkelen, dus komen we het water uit en drogen ons af. Hoewel, afdrogen is bijna niet nodig. Het is inmiddels 42 graden, dus opdrogen doen we bijna onmiddellijk. Die temperatuur ontneemt ons wel het geplande bezoekje aan het vogelspotplekje. We rijden er naartoe en vinden ook de spottersplek maar het is gewoonweg te heet, zelfs als we een klein beetje schaduw vinden.
We zien maar één optie, en dat is terug naar het strand en het water in vluchten. Alleen daar is het enigszins uit te houden, dus rijden we naar Sandy Bay, een strandje vlakbij onze kampeerplek. Het is (het wordt eentonig) een prachtig strand in een baai met kraakhelder water, waar we in gaan zitten om af te koelen. We komen er een uur lang niet meer uit en genieten van het uitzicht op het rif en de verkoeling. Als we tegen zonsondergang denken aan opstappen breekt het welbekende wildlife-uurtje aan. Simone ziet een dolfijnenvin uit het water komen, waarna er een enorme pijlstaartrog naast ons komt liggen en zich begraaft in het zand. Alleen zijn stekel meet al een meter of twee. Luttele minuten later nestelt een kleiner broertje zich naast hem, terwijl een andere soort zich tussen hen door beweegt. We sluiten af met in de verte nog een dolfijn die z’n vin af en toe uit het water steekt.
Hoewel de hitte nog steeds om ons heen zindert, hebben we besloten nog een nacht in het national park te blijven kamperen. Het voelt als een juiste manier om zo tegen het einde van onze tijd in west-Australië de ontberingen het hoofd te bieden zoals we dat de hele maand hebben gedaan. En eerlijk is eerlijk, heet is het overal toch wel. Voor het koken hoeven we niet veel moeite te doen vandaag, we hadden namelijk voorgesorteerd op een situatie als deze en twee kant en klare maaltijdsalades meegenomen.
Als we net klaar zijn met eten lijken de dreigende luchten die we al even ten noorden van ons zagen zich uit te breiden, en flitst het onweer af en toe door de lucht. Het lijkt erop dat er nog een buitje over gaat komen, zou dat de oh-zo welkome verlichting brengen?
2 februari
De dreigende onweerswolken brachten inderdaad een flinke bui gedurende de nacht. Toch is er van verkoeling geen enkele sprake. De daktent heft wel aan alle kanten open gestaan zodat de kleine zuchtjes wind er doorheen konden blazen, dus het was te doen. Simone kreeg daardoor wel een natte rug van de regendruppels… We worden ook vroeg wakker, maar dat is niet zo erg. We willen namelijk een korte wandeling maken en dat kun je maar beter zo vroeg mogelijk doen tijdens een hittegolf. We zetten koers naar Yardie Creek, een rivier die vanuit het gebergte door het national park naar de zee stroomt. Door de erosie gedurende al die jaren is er een prachtige kloof uit de rotsen gesleten waar je een mooie wandeling kan doen.
Tijdens de wandeling zien we één van de bomen langs de rivier helemaal tjokvol hangen met vleerhonden, dat zijn grote vleermuizen die ze hier fruitbats noemen. We zagen ze al eerder tijdens onze reis af en toe vliegen in de avonden, maar hier hangen ze dus met tientallen in een boom. Je zou denken dat ze dan wel slapen, maar ze maken met z’n allen een hoop herrie.
Een poosje later stuiten we verderop nog op een rotswallaby, een heel kleine variant op de kangoeroe (en ook klein voor een wallaby). Hij komt zelf even bij ons langs hupsen als we van het uitzicht staan te genieten. We hebben ons laten vertellen dat ze behoorlijk zeldzaam zijn en zeker overdag bijna niet gezien worden.
We sluiten onze tijd in Cape Range af met nog één snorkelsessie bij de Oyster Stacks. We hebben zo genoten van al het zeeleven en de bonte verzameling vissen die we de afgelopen tijd zagen, dat we deze kans niet voorbij konden laten gaan. Na een uurtje of anderhalf is het echt tijd om te gaan en zetten we de auto op weg naar Exmouth, waar we vanavond nog een nachtje zullen doorbrengen. Het is inmiddels wel alweer gigantisch heet, dus nadat we hebben geluncht en de sleutel van onze motelkamer (ja, het was nu echt te warm geworden om nog te kamperen) hebben opgehaald rusten we een poosje uit, in het verkoelende klimaat van de airco. We hebben vanavond namelijk nog wat op de planning…
Al enige tijd kijken we hiernaar uit; we gaan op pad met twee parkrangers die alles weten over schildpadden. We zitten namelijk midden in het nestelseizoen. De vrouwtjes komen aan land in deze tijd van het jaar en gaan op het strand hun nesten graven. Omdat dit seizoen vrij lang duurt, hebben we vanavond kans op zowel eieren leggende schildpadden, als uitkomende eieren en de gang van jonge schildpadjes naar de zee.
We verzamelen met een man of 20 bij een van de stranden in de buurt, waar we veel uitleg krijgen over hoe het nestelseizoen werkt, maar ook heel veel instructies over hoe we moeten bewegen (of niet bewegen) als we schildpadden en jonkies tegenkomen, zodat we dit niet verstoren.
Na de instructies en uitleg gaan we het strand op, waar we eigenlijk nog niet eens zo ver onderweg zijn, als we stil moeten staan van de voorste ranger, en gelijk de eerste instructie in de praktijk moeten brengen; ga zitten en doe alsof je een rots bent…
In de branding is namelijk een enorme zeeschildpad te zien, die duidelijk haar weg naar de kustlijn aan het maken is. Dat houdt in dat ze een poging gaat doen om eieren te leggen en als ze mensen ziet of hoort zal ze rechtsomkeert maken. Zo’n poging kost veel kracht, dus als het niet lukt kan dat slecht nieuws zijn voor haar eieren.
Deze heeft geen last van ons en ze is langzaam maar zeker haar weg op het strand aan het maken. Met haar flippers duwt ze zichzelf voorwaarts, elke keer drie of vier slagen en weer een poosje rust, dus het gaat niet snel. Als ze na een half uurtje ver genoeg is gaat ze graven, dat gebeurt met haar voorste flippers. Elke minuut zie je dan een paar grote wolken zand voorbij komen, en ze graaft een gat van ongeveer een meter diep.
Ondertussen is het op het strand een drukte van jewelste. Niet met mensen, maar met andere schildpadden. Op een zeker moment zijn er wel 7 schildpadden die zich tegelijk aan de kustlijn laten zien. Lang niet allemaal gaan ook aan land zoals de eerste, maar sommige ook wel.
Dan is het tijd voor het nest; met haar achterste flippers en staart gaat ze onder het zand graven, net zolang tot ze tevreden is met het holletje voor haar eieren. Dit is het moment dat we, kruipend en heel zachtjes, de schildpad van achter kunnen benaderen. Met rood licht kunnen we dan van dichtbij zien wat er gebeurt. Het wachten is tot ze eieren gaat leggen, en jawel, ongeveer anderhalf uur nadat ze aan land ging is dat moment daar. Van dichtbij zien we hoe ze ei na ei in het nest laat vallen, zonder dat we haar storen. Dit is namelijk voor haar het moment dat ze het minste last heeft van beweging om zich heen. Uiteraard doen we wel nog muisstil en gebruiken rood licht. Later, vlak voor we naar huis gaan, zien we zelfs nog een tweede schildpad graven en eieren leggen.
Als we genoeg gezien hebben lopen we voorzichtig nog een stukje over het strand. We wilden namelijk ook heel graag een jonkie net uit het ei zien. We kletsen over hoe magisch het was wat we net hebben aanschouwd, en dat dat het niet zien van een zogenaamde hatchling meer dan goed maakt. Maar dan, jawel, komt er uit Simones ooghoek een klein beestje uit de duinpan en hobbelt zo snel hij kan naar de zee. We dopen hem om tot Billie en moedigen hem aan. Even lijkt hij vast te lopen op een kuiltje, maar daar komt hij zelf uit. Zelfs als hij ondersteboven valt is hij volhardend en weet weer overeind te krabbelen. Onder onze aanmoedigingen bereikt hij de waterlijn en met een klein aanloopje is hij verdwenen voor een mooi leven in de oceaan. Het maakt deze avond compleet!
3 februari
Vandaag is het echt het begin van het einde van onze Western Australia Tour; we gaan beginnen aan de terugreis naar Perth.
We zorgen in de ochtend er nog voor dat we alle afwas hebben gedaan en met een lekkere kop koffie van ons favoriete bakkertje in Exmouth gaan we onderweg. We stoppen we alleen nog in de Charles Knife Canyon, een prachtige vallei aan de westkant van het gebergte wat onderdeel is van Cape Range. We spelen nog even met de drone, maar ik moet op een zeker moment zelfs de parasol uit de auto pakken om Simone te beschermen tegen de zon. Vandaag belooft de heetste dag van deze hittegolf te worden en dat voelen we inderdaad al snel.
Als we bijna gesmolten zijn gaan we maar terug naar de auto. We hebben nog 4,5 uur te gaan in deze etappe naar Carnarvon. We hebben besloten de 13,5 uur van deze terugreis op te splitsen in drie delen. Dat is op zich reistijd die wel in twee of zelfs één dag te proppen is, maar gezien de verwachting qua weer willen we liever niet teveel van onszelf eisen en kiezen we voor een iets relaxter tempo.
Dat blijkt een wijze keuze want de temperatuur loopt op tot duizelingwekkende waarden. Volgens de BOM zou het bij Minilya, waar we even tanken en een sanitaire pauze houden, 47 graden zijn. De teller in onze auto geeft echter zelfs 52 graden aan… hoe dan ook, het is heter dan ooit tevoren op onze trip en dat voelen we. En we klagen niet over onze auto, maar we merken dat de airco echt hard moet werken om dit nog acceptabel koel te houden. Ook het zonnepaneel en de accu die ons van stroom voor bijvoorbeeld de koelkast voorzien hebben het lastig.
We houden vol en krijgen Carnarvon in zicht. Deze stad sloegen we onderweg naar het noorden over (buiten een stopje voor boodschappen), omdat we hoorden dat het niet veel soeps was. Die mening deelden we toen, en dat doen we nu nog. We verblijven er ook echt maar een snel nachtje op weg naar Perth.
Wat we wel nog doen, een paar kilometer voor Carnarvon, is de afslag nemen naar Quobba Beach. We hebben namelijk opgezocht dat hier schildpadden nestelen en dus ook hatchlings kunnen zitten. Aangezien we gisteren allemaal nieuwe vaardigheden als schildpadspotters hebben opgedaan, wilden we nog één poging doen om hatchlings te zien. Helaas is het resultaat van deze actie in één woord samen te vatten; Niets... geen baby-schildpadjes en geen moeders aan land.
Dus vertrekken we maar, blij met alles wat we de avond ervoor wel hebben gezien. Als ik een paar kilometer onderweg ben moet ik uitwijken naar links voor iets kleins op de weg en ga direct ook in de remmen…
Al een flink aantal weken in WA doen we af en toe, op de plekken die daarvoor geschikt lijken, pogingen om een Thorny Devil te spotten. Dit zijn heel kleine hagedissen, in het Nederlands woestijnduivels genaamd, die enorm moeilijk te vinden zijn omdat ze erg goed zijn in zich camoufleren en verstoppen. Als je het niet weet zien ze eruit als een takje of hoopje dorre bladeren. Al heel vaak hebben we gedacht er een te zien op de weg. Dus als ik tegen Simone zeg dat het onze geluksdag is, denkt ze nog stiekem dat ik het niet goed zag. We lopen langzaam terug en zien inderdaad een stekelig beestje midden op de weg zitten. Dat vinden deze reptielen heerlijk om zich aan te warmen, maar het is ook gevaarlijk omdat ze zich als een kameleon qua kleur aanpassen aan hun omgeving. Daarbij zijn ze niet erg snel, dus als er een auto aankomt, komen ze vaak niet op tijd weg.
We lopen een paar rondjes om deze stekelige vriend heen en maken wat foto’s. Hij houdt ons in de gaten maar lijkt zich ook niet al te druk te maken over onze aanwezigheid. We laten hem maar lekker zitten en hopen dat hij op tijd weer de benen neemt voordat er nog een auto aankomt.
Als laatste worden we een stuk verderop nog een keer verrast door het lokale wildlife; een familie rennende emoes. We hadden er al eens over gehoord, emoes willen soms wel eens met je meerennen terwijl je voorbij rijdt en dat besluiten deze vader en 3 jongen te doen. Ik blijf dus doorrijden, heel voorzichtig, maar op een zeker moment stoppen ze weer. Als ze een minuutje later weer beginnen te sprinten is me duidelijk wat ze willen en stop ik de auto. Met een grote grijns op ons gezicht zien we de emoes vlak voor onze auto, op volle sprintsnelheid, de weg oversteken. Wat een leuke afsluiter van deze reisdag!
4 februari
Dit is de langste dag van onze reis naar Perth. We leggen zo’n zeven uur af, van Carnarvon naar Jurien Bay. Omdat we eerder samen afspraken dat we in de basis niet meer bij donker willen rijden gezien alle dieren die hier wonen en in de nacht actief worden, zorgen we dat we voor 18:00 uur in Jurien Bay zijn. Stops meegerekend betekent dat dus dat we niet te vroeg, maar ook zeker niet te laat weer vertrekken, met een ontbijtje achter de kiezen en een volle tank diesel.
We doden de tijd door de afgelopen weken nog eens de revue te laten passeren; wat deden we goed en wat zouden we in de toekomst anders doen in deze vorm van reizen. Dat is voor ons wel belangrijk, omdat we ook aan de oostkust van plan zijn om er een kampeertrip van te maken.
We gaan ook de hoogtepunten nog eens na, en komen tot de conclusie dat we veel prachtige dingen zagen en meemaakten, maar ook was er wel eens een tegenvaller.
Ook kijken we vooruit; we hebben nog zo’n tweeënhalve maand te gaan, waarvoor we allerlei ideeën hebben, maar nog geen vastgelegde plannen. Dat is aan de ene kant fijn, want we hebben veel vrijheid. Toch brengt het ook een bepaalde druk, want we moeten hier wel snel beslissingen over nemen. De oost- en zuidkant va Australië heeft het momenteel zwaar met hitte, overstromingswaarschuwingen en bosbranden. In het midden van het land is het ook nog altijd gigantisch heet. We houden goed rekening met dat soort zaken als we vooruit plannen, dus hebben nog genoeg om over na te denken.
In Jurien Bay komen we aan op een vertrouwd plekje, hier brachten we al eens twee nachten door op weg naar het noorden. De hitte van toen en de afgelopen dagen is gelukkig veel minder, dus we kunnen tijdens de allerlaatste nacht nog één keer in de daktent slapen. Ook voor ons diner kiezen we voor vertrouwd; een heerlijke Fish ’n Chips van de bistro aan de boulevard.
5 februari
Perth; here we come! We gaan de laatste tweeënhalf uur afleggen. Na het ontbijt vegen we de daktent uit, want daar heeft zich nogal wat zand verzameld. Terwijl we dat doen raken we aan de praat met een vriendelijke Australiër die ons vraagt hoe onze daktent beviel. Hij wil er namelijk zelf een kopen voor zijn vistrips. We keuvelen wat heen en weer en als we laten vallen dat we een aantal dingen, zoals onze matrastopper en parasol, wegdoen na vandaag heeft hij daar wel oren naar. Ons plan was om het naar een kringloopwinkel te brengen, maar als deze man ze kan gebruiken scheelt dat weer een ritje. Zelfs ons kookstelletje slijten we nog aan hem. De zijne ging namelijk die ochtend kapot…
Onderweg naar Perth rijden we voor het eerst in een maand weer eens een stuk snelweg. Dat is ook een gekke gewaarwording na al die duizenden kilometer tweebaansweg. De allerlaatste stop is een broodnodige; de carwash! We hebben tussendoor ook nog wel een keer afgespoeld, maar er zit toch nog een behoorlijke hoeveelheid stof, zand, modder en vuil op de auto. We geven hem een heerlijke wasbeurt en spoelen goed na, waarna we ook de stofzuiger nog maar even door de cabine halen. We leveren hem in elk geval schoner in dan we hem kregen, daar zijn we van overtuigd.
Na 7026 kilometer is het avontuur met de 4WD ten einde, en stappen we over op ‘nieuwe’ manier van transport. Met al onze bagage in een Uber naar ons hostel; ik vind het maar wennen… We installeren onszelf in Fremantle, waar we een maand geleden ook al eens een paar uurtjes over de markt struinden. We hebben een fijne kamer in het hostel wat gevestigd is in de oude gevangenis van de stad, gebouwd halverwege de 19e eeuw en tot 1991 als zodanig in gebruik. Inmiddels is het gedeeltelijk museum en dus gedeeltelijk hostel. Grote delen van het pand zijn nog steeds goed als gevangenis herkenbaar, en sommige kamers zijn zelfs in de oude cellen gesitueerd.
Na de lange terugreis van de afgelopen dagen doen we vandaag verder lekker rustig aan en maken plannen voor de komende dagen, want we zijn nog niet helemaal klaar in West-Australië.
6 februari
Na onze chillavond en lekker bijtijds naar bed, staan we op en pakken onze spullen in. We pakken licht, en de rest van onze bagage gaat in een, oh nee, drie lockers. Daarna lopen we naar de haven van Fremantle en stappen daar op de boot. We varen naar Rottnest Island, 30 minuten voor de kust.
Rottnest Island, je zou kunnen denken; met wat fantasie klinkt dat toch best een beetje Nederlands… dan heb je volkomen gelijk! Eind 17e eeuw was het namelijk de Nederlandse VOC-kapitein Willem de Vlamingh die hier eens aan land ging kijken toen hij langsvoer. Hij was best onder de indruk van dit eilandje, maar kwam hele vreemde beesten tegen. Met zijn beperkte kennis van het lokale wildlife dacht hij dat het hier vol zat met ratten en rapporteerde terug naar Nederland dat hij op een Rattennest-eiland was geweest.
Wat onze Willem niet wist, is dat hij oog in oog was komen te staan met de quokka’s. Dit zijn kleine, aan kangoeroes verwante beestjes, die veel aandoenlijker zijn dan de knaagdieren waar de kapitein ze voor aanzag. Ze komen voor in het zuidwesten van WA, maar met name in grote aantallen op Rottnest. Wij hopen in elk geval een paar quokka’s te zien, maar dat moet gaan lukken, is ons aan alle kanten verteld.
Rottnest is ongeveer vergelijkbaar met Texel qua grootte, en niemand mag zijn auto hier mee naartoe nemen. Er rijden bussen over het eiland, en wat parkrangers zijn de enigen die zich hier in een auto mogen bewegen. Dat betekent dus lopen, of fietsen! Dat laten wij ons geen twee keer zeggen! We huren twee fietsen, zetten de verplichte helm op en gaan op pad.
Als we de eerste kilometers hebben afgelegd nemen we de vergelijking met Texel gauw terug, want we moeten stevig heuvel-op en heuvel-af. Wel zien we dat wij Nederlanders toch een streepje voor hebben op veel mensen uit andere delen van de wereld, want menigeen moet heuvel-op afstappen en verder lopen. Wij redden het over het algemeen op wilskracht (en een pufje voor Simone van haar astma-medicijnen). We komen al snel langs mooie strandjes, waar je het koraal vanaf de kust al kan zien liggen. Bij een van de stranden ligt zelfs nog het wrak van een vissersboot, half uit het water stekend.
We strijken uiteindelijk neer op Salmon Beach, waar we onze zwemkleding aantrekken om eens even een rondje te snorkelen. Ook hier kun je het koraal al bijna aanraken vanaf het strand, dus we gaan maar eens onder water kijken. We vinden het erg mooi, maar zijn bang dat rondjes op het Ningaloo-rif ons een klein beetje verwend hebben gemaakt. Toch hebben we het goed naar de zin en vermaken we ons lange tijd onder water. Ik zie zelfs nog een uit de kluiten gewassen stingray op een wat dieper deel!
Terug op het strand valt ons op dat een groepje jonge Australiërs naar de rotsen iets verder richting de duinen staan te kijken. We lopen er even langs, en er blijkt een flinke dugite te liggen, een behoorlijk giftige slangensoort die veel voorkomt op dit eiland. We laten hem maar lekker in de zon liggen bakken, terwijl wij opdrogen en ons weer omkleden na het zwemmen. Terwijl we dat doen valt mij op dat de slang inmiddels weg is, maar besteed daar verder geen aandacht aan. Totdat ik op één been sta om mijn sokken aan te trekken en ik iets langs en zwarts op een centimeter of 20 van mijn voet voorbij zie glibberen… dat is me iets te dichtbij van het goede. Gelukkig scheiden hier onze wegen en verdwijnt de slang tussen de rotsen.
We fietsen verder langs de kustlijn en genieten van de uitzichten. We komen langs de vuurtoren en zijn inmiddels een kilometer of tien van de haven verwijderd. Wat ons opvalt is dat we meer en meer de paden voor onszelf hebben. Het loopt tegen 5 uur en veel Australiërs en andere toeristen maken hiervan een dagtrip. Wij hebben echter besloten dat we hier op het eiland willen slapen, om er zo ten volle van te kunnen genieten. Daarom boekten we een kamer bij het lokale hostel en hebben we nu alle tijd om rustig de andere kant van het eiland te verkennen.
Nu het tegen de avond loopt is de kans om quokka’s te spotten ook veel groter, en dat gebeurt dan ook vrij snel. Ze lopen langs fietspaden onder de bomen, in de duinen en zelfs tussen de winkeltjes, cafe’s en restaurants in de haven. Sommige zijn echt wel wat schuwer, maar de meesten hebben totaal geen angst voor mensen en kuieren gewoon lekker tussen het volk door. Daar zit wel het gevaar voor deze beestjes, want de verleiding om ze te aaien en te voeren is voor veel mensen niet te weerstaan. Dat is dan weer totaal niet de bedoeling, want er kunnen allerlei ziektes worden overgedragen. Daarnaast worden ze van het eten wat jij en ik eten vaan hartstikke ziek. We hebben een aantal keer mensen daar vriendelijk op gewezen…
Simone vermaakt zich in elk geval opperbest met haar camera en deze fotogenieke dieren. Terwijl we ook de noordkant van het eiland nog een beetje beter verkennen stappen we ook regelmatig even af voor een fotosessie met de eilandbewoners. Waar we in het begin de quokka’s nog telden, zijn we er maar mee gestopt toen we na het eten de 120 passeerden.
We kijken naar de zonsondergang op het Little Parakeet Bay, waar we stiekem nog even met de drone vliegen, en besluiten het dan echt voor gezien te houden voor vanavond. We bemachtigen het allerlaatste tafeltje bij het beste restaurant van Rottnest en doen ons tegoed aan de heerlijkste Italiaanse gerechten, voor we ons bed opzoeken.
7 februari
We hebben de wekker vroeg gezet, want Simone wil nog één keer van de mogelijkheid gebruik maken om onze fluffy vrienden op de foto te zetten. Als de zon opkomt en het opwarmt gaan ze beschutting zoeken, dus is vroeg in de ochtend nog onze enige optie. Gisteravond zagen we niet minder dan 30 quokka’s rond ons hostel op het grasveld, en ook nu hoeven we slechts 20 meter te lopen om een hele kolonie te spotten.
Na een fotosessie van een half uurtje kruipen we nog heel even terug onder de wol, want 6 uur vinden we iets te vroeg na de 20 kilometer fietsen van de dag ervoor. Die kilometers voelen we trouwens ook als we later die ochtend weer op onze fiets stappen. Deze zadels zijn duidelijk niet zo goed als die op onze Hollandse fietsen, want onze billen hebben weinig zin meer om erop te zitten.
We ontbijten bij de beste bakker van het eiland, waar we ons gelukkig prijzen dat we op een vrijdag zijn gekomen. Want vandaag, zaterdag en dus weekend, is het nu al onnoemelijk druk! Ook op de fietspaden, waar nogmaals bewezen wordt dat niet-Nederlanders niet altijd even goed zijn in fietsen, regels volgen en/of voor zich blijven kijken… Alleen onze bellen voorkomen een aantal botsingen.
Uiteindelijk kiezen we ervoor om, voor we de ferry terug naar Fremantle nemen, nog een uurtje in het museum door te brengen. Hier wordt meer verteld over de donkere kanten in de geschiedenis van Rottest, want in de afgelopen twee eeuwen hebben de Britten hier enkele duizenden mannen en jongens gevangen gehouden, zonder uitzondering van Aboriginal-afkomst. Honderden van hen overleefden dit niet. We merken dat op veel plekken tegenwoordig aandacht is voor deze donkere bladzijden in het bestaan van Australië. Ook wordt bijvoorbeeld steeds prominenter de originele naam van een plek gebruikt en niet degene die de Britten eraan gaven. Zo wordt Rottnest ook aangeduid als Wadjemup.
Het is een begin, zullen we maar zeggen…
Terug in Fremantle reizen we direct met onze spullen door naar Perth en nemen nog een nachtje onze intrek in het heerlijke QT-hotel waar we begin januari ook verbleven. Omgeven door alle luxe, na het maandje campingleven geen straf, brengen we de middag door. We relaxen en bereiden de volgende stap van onze reis voor, want morgen is het tijd voor een nieuw hoofdstuk.
Om onze tijd in WA feestelijk af te sluiten heb ik iets leuks uitgezocht om Simone mee te verrassen. Als we na het eten door het uitgaanscentrum van Perth lopen neem ik haar mee een straatje in, waar ik even moet zoeken naar de ingang. Als we het gevonden hebben kloppen we aan en wordt Simone om een wachtwoord gevraagd. Die heb ik die middag gekregen en haar verteld dat ze die nodig zou hebben, dus Simone zegt de magische woorden “The Mute Mule”, en de deur zwaait open.
We komen in een donkere, gezellig drukke ruimte terecht, waar vier barkeepers de show stelen met hun cocktailmix-kunsten. Dat op zich is al een feestje, maar ik had Simone beloofd dat er gedanst ging worden en de cocktailbar heeft geen dansvloer. Dus als we de barkeeper nogmaals een geheim wachtwoord geven komt er een shotglaasje met een golden ticket eronder op de bar te staan. De barkeeper knikt naar het einde van de zaak en gaat verder met zijn werk.
Met het golden ticket in de hand bewegen we ons naar een donkere gang waar de uitsmijter ons voorgaat naar…. Een 70’s discobar, compleet met discoballen, foute uitfits van de barkeepers en natuurlijk Saturday Night Fever. We vermaken ons een dikke twee uur op de dansvloer en lachen om en met de gekke Australiërs. Want een feestje bouwen kunnen ze!
Na nog een afzakkertje aan de bar, waar ware cocktailmeesterwerken voorbij komen, lopen we terug naar ons hotel. Western Australia zit er echt op nu… nieuwe avonturen staan om de hoek te wachten!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 76
[author] => Harald
[cityName] => Perth
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/251/075_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => duivelse-hitte-en-gehoornde-duivels
)
[4] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111139
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-02-05
[photoRevision] => 0
[title] => Alleen in het national park en zwemmen met manta's
[message] => 25 januari
In slaap vallen met het geluid van de zee is naar mijn mening een van de fijnste dingen die er zijn. Maar wakker worden tussen de Ibissen en Galahs (rozebuik-kaketoes) is toch ook wel heel bijzonder. Ze hebben zich rond onze auto verzameld. Als ik dan ook nog de kraan een beetje voor ze open zet zodat ze wat kunnen drinken, is het natuurlijk helemaal feest.
Toch blijven we niet te lang hangen. We rijden naar Denham, het dichtstbijzijnde plaatsje en ontbijten met zicht op de oceaan. Normaal gesproken is het hier al niet groot, maar is er nog wel wat te doen. Nu is het hier vrijwel een spookstad: het meeste is dicht, want het is enorm rustig. Gelukkig kunnen we nog koffie halen en zijn de supermarkten open. EN een heel klein winkeltje dat wordt gerund door een Britse dame, ze noemt zichzelf ‘the mad potter of Denham’, want ze doet aan pottenbakken. Haar winkeltje staat vol met snuisterijen en ik koop er een schattig plaatje waar ‘I love you’ op staat. We hangen het aan de achteruitkijkspiegel van onze 4WD. Vanwege de uitbouw achterop is de achteruitkijkspiegel toch al decoratie in plaats van functioneel en nu is het in elk geval nog leuk om naar te kijken.
De supermarkten in Denham hebben een zeer bescheiden assortiment, dus het duurt even voor we alles kunnen vinden dat we nodig hebben. Als we vragen of er achter nog hamburgerbroodjes liggen, blijft de medewerker zo lang weg, dat we vermoeden dat hij het erbij laat zitten en zijn intrek heeft genomen in de vriezer. Maar na ruim tien minuten komt hij triomfantelijk terug, mét burgerbroodjes in zijn hand. Het zijn soms de kleine winstpunten die ertoe doen…
Bij Eagle Bluff zijn drie uitkijkpunten waar we alvast kunnen genieten van het zeeleven. Er glijden stingrays en verschillende soorten haaien voorbij. We staan er metershoog boven, maar toch is het goed te zien, want het is hier opnieuw kraakhelder. Ik stel voor dat Har me hier mag achterlaten, want ik vind het zo enorm genieten! Maar dat vindt hij geen goed idee, misschien maar beter ook, wellicht raak je er na een tijdje op uitgekeken?
We vervolgen de weg naar Monkey Mia, of ‘Irrabuga Mia’, zoals de aboriginals het noemen. Wat zoveel betekent als het huis van de dolfijn. Het zal niemand verrassen dat er hier flink wat dolfijnen zitten. Ze worden al tientallen jaren gevoerd, een inmiddels vijftig jaar lopende traditie, die ooit startte met vissers die hun vangst deelden met de dolfijnen. Inmiddels is het uitgegroeid tot een toeristische attractie die elke ochtend plaatsvindt. Wij zien dieren liever wild, dus slaan deze toeristische actie over.
Voor nu hebben we de middag aan onszelf. We zetten de auto neer op ons kampeerplekje (voor het eerst in tijdens weer eens midden tussen de andere kampeerders, het is hier een echte trekpleister) en gaan snel naar het strand. Eten mee, snorkel en GoPro in de tas en gaan! Nog voor we een teen in het water hebben gestoken zien we een dolfijn voorbij zwemmen in relatief ondiep water. Reden om snel in het kraakheldere water te duiken. We poedelen wat en als het aan het eind van de dag -zoals inmiddels gebruikelijk- rustiger wordt komt er een schildpad voorbij schuiven. We mogen een stukje met hem mee zwemmen, maar hij vindt het minder leuk als Harald iets te dicht bij komt, naar zijn zin. Hij zwemt om Harald heen en daarna laten we de schildpad lekker gaan. Voor Har is het nu welletjes geweest, maar ik wil graag in het water blijven. Dat betaalt zich uit, want de dolfijnen besluiten voor onze neus op jacht te gaan. Het is een magisch gezicht met de ondergaande zon erbij. Helemaal geen slechte dag zo!
26 januari
Onze buren breken hun kamp al vroeg op, inclusief stofzuiger om het zand uit de tent te krijgen. Dat ze zo vroeg al zo productief zijn mag een klein wonder heten, want middenin de nacht woonden ze nog een digitale kerkdienst bij, inclusief meezingen. Het was op zijn minst bijzonder te noemen, maar ze zijn in elk geval toegewijd.
Aangezien we toch al wakker zijn, nemen we het er maar van. Terwijl ik yoga doe op het strand, duikt Harald nog maar eens met de snorkel het frisse water in. Nog voor negen uur ’s ochtends hebben we onze lichaamsbeweging er al op zitten!
De emu’s die op de camping rondlopen zijn een ware attractie. Normaal zijn emu’s best wild en houden ze wat afstand van mensen, maar hier hebben ze ontdekt dat er veel eten te halen valt, dus struinen ze rustig tussen de tenten door. De Australiërs noemen dat ook wel ‘bin chooks’, ‘vuilnisvogels’. Een koosnaam die eerder alleen de Ibis toekwam, maar nu dus ook voor emu’s kan worden gebruikt.
Even verderop, waar gevist wordt, dobbert ook een groep pelikanen rond. De gids voor dit gebied zei dat je geluk moest hebben om ze tegen te komen, maar niets is minder waar, ze zijn totaal niet schuw en hebben het opperbest naar hun zin. Terwijl Harald koffie haalt, ga ik los met mijn camera. Maar echt tijd om lang te blijven hangen is er niet, althans, we hebben meer te doen: we gaan naar Francois Peron, een bijzonder National Park dat precies tussen hier en Denham ligt.
Voor we wegrijden moet ik nog even wachten op een emu op de parkeerplaats. Het zijn mooie beesten, maar deze kijkt me wel heel intens aan. Als hij een soort inspectieronde om de auto heen loopt, duik ik dan ook maar weg, bang dat hij anders keihard tegen de ruit gaat pikken. Harald moet er hartelijk om lachen en ik toch ook wel, maar wel pas als ik de emu steeds kleiner zie worden in de zijspiegel.
Bij het inrijden van het National Park staat een klein hutje met heel veel informatie: nummers om te bellen als er wat misgaat, getijden, informatie voor de campgrounds. Het is ook de plek waar je je park fee betaalt, gewoon in een envelopje met je naam erop. Het geld stop je erin en je deponeert het in een houten vakje dat eens in de zoveel tijd wordt leeggemaakt. Het gaat hier allemaal op basis van vertrouwen, maar schijnbaar werkt dat systeem. Je betaalt hier ook voor je camping, maar helaas is het ons niet gelukt een plekje te bemachtigen. Alles staat op bezet, wat betekent dat het volgeboekt zou moeten zijn. We hebben wel gehoord dat dat systeem niet altijd even goed werkt, dus we hopen stiekem in het park toch nog een plekje te vinden.
Maar eerst moeten we een stuk rijden door het zand om bij het punt te komen waar we onze banden wat kunnen leegpompen. Harald heeft het helemaal uitgezocht en al snel rijden we met zachte banden over een flinke zandweg. Deze weg is echt typisch zoals wat je voor je ziet als je denkt aan een Australische weg: diep donkerrood zand, met stofwolken en saliekleurige (grijs-groene) bosjes zover het oog reikt. We beseffen ons vrijwel onmiddellijk: dit is heel afgelegen en heel erg vet!
We komen nauwelijks anderen tegen, maar gelukkig wel precies op het moment dat het misgaat. Je kunt in dit national park alleen rijden met een 4WD en die hebben wij, toch komen we ineens vast te zitten in het diepe zand. De man en vrouw die stoppen zijn Australiërs en van alle gemakken voorzien. Het duurt ongeveer een halve seconde voor ze tot de conclusie komen: die bandenspanning moet nog VEEL VERDER omlaag. Ze hebben er ook een apparaatje voor bij zich. Nog geen tien minuten later vouwt deze bijna twee meter lange Australier (met baard en stevig gebouwd) zich in onze auto, die nog op standje Simone van 1.62 meter staat. Stoel naar achter, auto handmatig in de versnelling en we zijn los. Ze wachten nog even om te kijken of het inderdaad beter gaat. Zodra wij kleiner worden, vervolgen zij ook hun weg. Het is een teken van de vrijgevigheid van de Australiërs.
Na 42 kilometer hobbelen door het rode zand komen we uit bij Cape Peron, het meest noordelijke punt van het national park. Beeld je een dieprode kustlijn in, die rafelig gevormd is, met grille punten, waar een kristalhelder blauwe zee tegenaan beukt en omhoog sprayt. Het is moeilijk te omschrijven hoe vreselijk mooi het hier is. We zijn de enigen hier en genieten van hoe akelig mooi (mijn woorden) het hier is. Ik denk dat het de meest unieke plek is waar we ooit hebben staan uitwaaien.
Daarna rijden we door naar Skipjack Point, een uitkijkpunt met twee platformen, waarbij je aan de ene kant een baai in kijkt, terwijl je aan de andere kant open zee ziet. In de baai zitten vogels en dolfijnen jagen hier op een heel bijzondere manier: ze achtervolgen de vissen tot die op het strand liggen. Dan laten ze zichzelf ook stranden op het strand om te kunnen eten, waarna ze zichzelf weer terug laten zakken het water in. Ze doen dat alleen bij hoog water, overdag. Wij hebben niet de mazzel dat we dit spektakel mogen aanschouwen, maar de manta ray die ik zichzelf uit het water zie lanceren maakt veel goed! Ook zwemmen hier weer veel haaien rond en we zien zelfs een krab onder ons lopen. Klinkt misschien niet spectaculair, maar met hoe hoog wij staan (en dus hoeveel meters we naar beneden kijken) moeten het best flinke jongens zijn, die haaien en zelfs ook de krabben.
We rijden hierna naar een van de campings die hier vlakbij liggen. De Australiërs die ons hielpen zeiden al heel casual dat we best gewoon een kampeerplekje ergens in het park kunnen confisqueren. Mocht iemand dan moeilijk doen, dan kunnen doen alsof we het allemaal niet goed snapten. Een beetje oenig, maar wellicht het proberen waard, al voelt het gek. Maar bij aankomst blijkt de camping helemaal leeg. Het is inmiddels eind van de middag, precies zo’n tijd dat veel mensen het voor gezien houden en gaan chillen op hun kampeerplek. Een paar lege plekken waren nog logisch geweest, maar een hele volgeboekte camping die leeg blijft, da’s echt gek… We overleggen, denken na en besluiten terug te rijden naar het uitkijkpunt. Alleen daar hebben we een heeeeeel klein beetje internet, net genoeg om nog wat uit te kunnen zoeken, als we geluk hebben. In de rest van het park doet alleen ons SOS-signaal het.
We zoeken wat op en zien opnieuw posts online van mensen die zeggen dat het boekingssysteem van het park niet goed werkt. Als in: je kunt het boeken, voor best weinig geld, maar in de praktijk blijkt vaak dat mensen niet komen opdagen. Zeker met de warmte van de afgelopen dagen helemaal niet zo gek, plus het is Australia Day, een nationale feestdag. Wellicht hadden mensen ineens andere verplichtingen. We denken dat het echt wel zou zijn aangegeven als de camping gesloten zou zijn en kunnen niks geks vinden qua onderhoud of andere zaken, dus gaan we terug naar de camping en maken ons klaar voor een nacht helemaal alleen op de camping. Dat voelt in eerste instantie een beetje onwennig, gek, we zijn een beetje op onze hoede. Maar al snel went het, zelfs als het donker wordt. We zien eigenlijk geen gekke beesten, ook geen ongedierte, maar de wind steekt wel op. We houden het vroeger dan normaal voor gezien en duiken in het pikkedonker onze tent in. Terwijl de wind om ons tentje raast, vallen we in slaap. We schrijven het maar toe aan de locatie van het national park, ver weg van alles. Ik wordt ’s nachts nog een paar keer wakker en vraag me dan steeds weer af of ik nou een emu voorbij hoor schuiven…
27 januari
We worden wakker met het geluid van de golven op het strand en nog altijd de wind die rond de auto blaast. We hebben prima geslapen, maar niet zo lang als normaal. We schrijven het toe aan de onwennigheid van het slapen in het national park. Maar het was wel een hele bijzondere ervaring. Inmiddels zijn we er ook aan gewend dat we helemaal alleen zijn geweest. Hoewel… We hebben ze niet gezien, maar niet ver van de tent staan emusporen. Ook op het strand zijn ze te zien, ze lijken redelijk vers en behoorlijk groot, maar de emu’s zelf zijn op dit moment in geen velden of wegen te bekennen,.
We gaan opnieuw naar het uitkijkpunt van de manta rays. We hebben wat uitzoekwerk gedaan en hopen de dolfijnen nog te kunnen spotten in de baai. Terwijl we uitstappen, stopt ook de auto van een tour. Deze mensen zijn in alle vroegte vertrokken om het park in te trekken. Het voelt ergens een beetje gek om ineens weer andere mensen om ons heen te hebben.
Hier blijkt ook meteen dat het niet aan de locatie van de camping lag dat we zoveel wind voelden, het uitzichtpunt is veranderd in een punt, want van uitzicht op het water is geen sprake meer. De wind blaast dat het een lieve lust is en maakt dat je in het water niets voorbij ziet zwemmen. We houden het dan ook snel voor gezien.
We rijden verder naar een aantal uitzichtpunten en hebben op de meeste plekken nog altijd de uitzichten voor onszelf. We voelen ons ook een stuk zekerder met de platte bandjes (voor de kenners: 14 PSI in plaats van de 38 waarmee we op de weg rijden) en maken wat mooie video’s en foto’s met de drone terwijl we rondcrossen.
Bijzonder is de stop bij Big Lagoon: een lagune met rood zand en knalblauw water, het lijkt haast wel nep. Maar dat is het niet. De foto die ik heb toegevoegd is niet bewerkt, ik zweer het plechtig. We zien een grote hagedis/kleine varaan op het strand lopen, heel bijzonder. Maar echt zin om te zwemmen hebben we niet… Er zitten hier steenvissen (potentieel dodelijk), het waait hard en we zijn ook gewoon een beetje gaar van vannacht. Bovendien is het uitzicht ook prachtig zonder dat je het water in gaat.
We besluiten dat het goed is en als we het park uitrijden kijken we vol bewondering naar de banden die vollopen en de auto weer optillen. Bizar hoe snel je gewend raakt aan het zicht op de platte bandjes. Bij het uitrijden van het park blijkt dat ons envelopje met geld al is opgepikt en de cash voor de overnachting hebben we niet bij ons. We mailen de beheerders maar dat we toch zijn blijven slapen en vragen ook terloops hoe het kan dat het park uiteindelijk verlaten was. Maar op dat antwoord zullen we even moeten wachten.
We willen eigenlijk terug naar Nanga Bay, naar de camping waar we eerder stonden waar Harald over schreef, maar kunnen een scenic route net buiten het park toch niet weerstaan. Hier stoppen we bij Little Lagoon en de bijbehorende Creek. Zoals de naam doet vermoeden is dit het kleine zusje van de Big Lagoon. Het is opnieuw waanzinnig mooi, dus voor de zoveelste keer die dag slingeren we de drone de lucht in, terwijl we genieten van het moois om ons heen. Het is bijna saai, want het lijkt haast wel of alles mooi is. Of nou ja, alles… Bij het uitkijkpunt hier langs de kust waar we eerder heerlijk rustig haaien en roggen konden spotten, worden we bijna van het pad geblazen en ondertussen gezandstraald. Eenmaal op de camping kiezen we een plekje dat wat meer beschut is, lekker tussen de andere mensen in. Maar het blijkt tevergeefs. Het waait zo ontzettend hard, dat we haast het gevoel hebben dat de tent wordt opgetild. Het blijken barre omstandigheden, die we nu echt niet meer kunnen toeschrijven aan het National Park.
Lichtpunt van de avond is Sammy, de tijdelijke beheerder van het park. Zij en haar man werken voor de organisatie achter deze camping en vervangen de vaste beheerders wanneer die op vakantie gaan. Zo reizen ze de hele westkust af. Ze komt een praatje maken, net als een paar dagen geleden. Als ze hoort dat we eigenlijk zijn vergeten om ontbijt te halen, staat ze een paar minuten later voor onze neus met een doos met 3 eitjes erin. ‘I want you to be able to have some brekkie (ontbijt) tomorrow.’ En bewijst daarmee opnieuw hoe gastvrij Australiërs zijn.
28 januari
Met de wind in de rug vouwen we de daktent in en zetten koers richting Coral Bay, een klein kustplaatsje bijna bovenin het noord-westen van Australië. Het is een lange route, waarbij het alleen al een paar uur (bijna 3) kost om bij Carnarvon te komen. Hier is de laatste grote supermarkt en we zijn van tevoren gewaarschuwd om veel water en eten mee te nemen omdat dat verder noordelijk nog wel eens een uitdaging kan zijn. Zelfs in deze supermarkt zijn de schappen vaak leeg, zegt men. Maar we hebben mazzel en kunnen dus groots inslaan.
Coral Bay is nog 2,5 uur verder rijden. En hoe verder we komen, hoe minder andere mensen we zien. Beeld je langgerekte stukken asfalt in, met aan weerszijden rood zand. Ook zien we weer grote termietenheuvels, die zagen we voor het laatst toen we in het Northern Territory waren bij Kakadu. Er staan ook veel waarschuwingsborden langs de weg, want hier komen niet alleen emu’s en kangoeroes voor, maar er lopen ook wilde geiten en koeien. En ook die kunnen zomaar de weg oversteken. Waar ik vooral geiten zie en ook echt moet afremmen omdat er een paar de weg oversteken, wordt het vanaf het moment dat Harald achter het stuur kruipt echt desolaat. Op een gegeven moment trekt hij de conclusie dat hij in bijna een uur tijd 1 auto en 1 koe is tegengekomen. En verder is het hier het grote niets…
Coral Bay is een afslag waar je zo aan voorbij rijdt als je er niet naartoe wilt gaan. Het is een weg die langzaam kringelend naar een ieniminie stadje leidt: er wonen hier zo’n 250 mensen, maar het kunnen er ook net een paar meer of minder zijn. Verder zijn hier een paar campings en een resort in aanbouw en veel mooie natuur. We parkeren de 4WD en lopen nog net voor de zon ondergaat naar het strand. We zijn de hele dag onderweg geweest en het is heerlijk om de benen even te strekken.
Terwijl we onze tenen in het water steken worden we verrast door een stingray, die hier heerlijk in de lagune aan het rondstruinen is, ongetwijfeld op zoek naar een lekker hapje. Hij is zo dichtbij, dat we er bijna op waren gaan staan. Als de zon achter de horizon verdwijnt, lopen we naar de tent en maken een lekker maaltje op de barbecue. Het waait hier nog wel, maar gelukkig niet meer zo hard als vanochtend.
29 januari
We hebben enorm zin in een stranddag. Sowieso is de sfeer hier fijn, dus we boeken de camping gelijk voor twee nachten bij. Bij de receptie ligt ook een klein board waarop je kunt leunen tijdens het zwemmen en een schaduwtentje. We mogen ze een paar dagen lenen. Ook verkassen we naar een wat schaduwrijker plekje. In plaats van middenop een veld zonder schaduw, parkeren we tussen de palmbomen. Heel tropisch.
Maar eerst halen we koffie en lopen we langs bij een van de tourorganisaties. Je kunt hier het hele jaar door snorkelen met zeedieren. Whale Sharks en walvissen zitten er momenteel niet, maar vanwege het rijke zeeleven zitten de schildpadden en manta rays hier jaarrond, dus je kunt nog steeds het water op. We overleggen wat en lopen nog langs bij wat andere tourorganisaties voor vergelijkend warenonderzoek. Dan blijkt dat we in het ultieme laagseizoen zijn beland: de scholen zijn weer begonnen, bovendien is het heel warm en is er hoger risico op cyclonen. De Australiërs laten dit stuk van het westen dan ook links liggen, dus gaan veel mensen die hier in de toeristische industrie werken zelf met vakantie of wordt onderhoud gepleegd aan de boten. Alleen de organisatie waar we het eerst bij langsgingen zou nog kunnen uitvaren morgen. We besluiten maar snel te boeken, in de hoop dat meer mensen zich bij onze boot aansluiten.
Daarna is het echt tijd om naar het strand te gaan. We zwemmen wat, drogen op, lezen, nemen opnieuw een duik en komen zo deze heerlijk luie dag door. Eind van de middag lopen we nog even naar de tour-office en zijn blij verrast dat onze snorkeltocht vertrekgarantie heeft! We eten bijtijds en duiken vroeg de daktent in, morgen belooft een bijzondere dag te worden.
30 januari
In alle vroegte eten we een snel ontbijt en lopen de camping af. Op de hoek staan de mensen die ons gaan meenemen het Ningaloo Reef op al klaar. Het Ningaloo Reef is het grootste ‘fringing reef’ ter wereld. In het Nederlands een kustrif, dat direct aan de kustlijn van continenten of eilanden vastgroeit. Het Ningaloo Reef is 260 kilometer lang en op veel plekken direct bereikbaar vanaf het strand. Het heeft een UNESCO-status, want er zijn hier ruim 200 koraalsoorten en ruim 500 vissoorten. Bovendien is de natuur hier heel divers en bijzonder, waardoor het die status heeft gekregen.
Hoewel je er dus vanaf het strand bij kunt komen, stappen wij op een boot. Dit keer hebben we sterke zeeziekte-tabletjes gekocht en ingenomen, want je weet maar nooit. Al snel blijkt dat dat niet nodig was geweest: zo ruw als de zuidzee was, zo kalm is de Indische Oceaan hier.
We starten met snorkelen bij een ‘cleaning station’. Dat wil zeggen: de rest van de groep en Harald. Ik heb enorm moeite om m’n ademhaling onder controle te krijgen. We hebben een paar jaar geleden in de Filipijnen gesnorkeld en dat ging op z’n zachtst gezegd slecht, doordat ik een slechte snorkel kreeg. Maar het heeft z’n weerslag op hoe ik me vandaag voel. Gelukkig is daar schipper Chris die me op m’n gemak brengt terwijl de rest al verder het water op gaat. Nog voor ze terug zijn, lig ik ook lekker te snorkelen.
Harald heeft ondertussen wat heel moois gezien: rijke koralen en verschillende rifhaaien. Die haaien gaan naar een bloemkoolvormig stuk koraal, waar ze vervolgens stil liggen en door allerlei vissen en garnalen worden schoongemaakt. Het is een bijzonder gezicht, laat ik me vertellen.
Daarna is het tijd voor het grotere werk: we zijn hier om de manta rays in het water te zien. We worden erop voorbereid dat we met militaire precisie moeten werken zodra we ze zien. Het kan even duren, maar de manta’s zijn onvoorspelbaar. Ze kunnen chill door het water glijden, maar ook hard doorzwemmen. De manta’s hier zijn zo’n 4 meter spanwijdte en kunnen 10 - 35 kilometer per uur zwemmen. Dus als wij treuzelen, zijn ze al meters ver bij ons vandaan.
De afgelopen weken was het zoeken naar de manta’s, zeggen de mensen van de tour, maar nog voor onze uitleg erop zit, worden ze al gespot en moeten we het water in. Wij zitten in de tweede groep die het water in gaat (we gaan in twee groepen van 6 mensen). Terwijl wij al klaar staan, bewijzen de Zwitsers in de eerste groep dat ze al jaren geen militaire dreiging hebben meegemaakt, want ze doen er voor ons gevoel eeuwen over om zich klaar te maken.
Als de eerste groep een paar minuten in het water ligt, wordt er nog een manta gespot en laten wij ons snel in het water plonzen. Het is een werkelijk magisch gezicht om een manta ray door het water te zien glijden. Het is wel duidelijk wie hier thuishoort. Met de rust van een dier dat precies weet wat het doet en waar het thuishoort, glijdt de manta voor ons uit, draait dan, komt weer onze kant uit en draait om ons heen. Het is een beetje vergelijkbaar met een adelaar die zich laat meevoeren op de wind, maar dan onder water. Omdat het voor ons onder water ook helemaal stil is, geeft het een heel sereen gevoel.
En dan worden we beloond, want we zien niet 1, niet 2 maar 3 manta’s. En ze voeren ook nog een ‘courting ritual’ uit, wat zoveel betekent als dat we een vrouwtje zien, dat de aandacht heeft van twee mannetjes. De manta’s draaien op een gegeven moment rondjes om elkaar heen, een soort dans om te bepalen of het mannetje het vrouwtje kan bekoren.
We liggen uiteindelijk ruim een uur in het water en kunnen uitgebreid genieten van de manta’s, zonder dat ze last van ons lijken te hebben. Daarom was deze organisatie ook fijn, ze hebben een eco-label, wat onder meer betekent dat ze heel erg bezig zijn met het welzijn van de manta’s. Ze letten op dat we genoeg afstand houden. Zo mag je bijvoorbeeld niet boven de manta’s zwemmen, al hebben de manta’s daar op sommige momenten lak aan en schuiven rustig onder ons door.
Na de lunch gaan we nog een derde keer het water in. We zwemmen langs prachtige koralen en dan worden vooraan de groep wat schildpadden gespot. De begeleiders proberen Har en mij ervan te overtuigen naar ze toe te komen, maar wij hebben nog meer mazzel: een schildpad is weggegaan toen hij de groep zag aankomen en zwemt nu rustig bij ons in de buurt. We zwemmen minutenlang met onze privé schildpad en verbazen ons ook hier over de souplesse waarmee de schildpad door het water heen beweegt.
Daarna zwemmen we nog een halfuur langs prachtige koralen, zien meer vissen dan ik kan tellen en stappen met een zeer voldaan gevoel weer de boot op. Eigenlijk hadden we hier nog uren kunnen blijven, maar inmiddels zijn we al bijna de hele dag onderweg en is het toch echt tijd om terug naar de wal te gaan.
31 januari
Na deze bijzondere ervaring hebben we het gevoel dat we Coral Bay hebben uitgespeeld. We stappen opnieuw in voor een rit van anderhalf uur naar Exmouth. Het meest noord-westelijk gelegen stadje hier aan de kust. We komen een paar auto’s tegen, maar verder is het opnieuw een rit met vooral langgerekte stukken weg.
In Exmouth verbazen we ons erover dat de supermarkt gewoon voldoende eten en drinken heeft. Geen idee of dat anders is als het hier drukker is, maar wij hebben toch het gevoel dat mensen schromelijk overdreven toen ze zeiden dat er niets te krijgen was hier.
Harald scoort nog een nieuwe zwembroek en ik krijg van hem een vissershoedje, geen overbodige luxe, want het is hier bloedheet. Er is opnieuw een hittegolf van kracht en het kwik stijgt alweer boven de 40 graden. In deze hoek is het ook vrijwel windstil, vanwege de ligging. Gelukkig gaan we hier snel weer weg, we rijden via de noordelijke punt naar national park Cape Range. Hier hebben we wél een plekje kunnen bemachtigen op een van de campings. Het is hier ook meteen een paar graden koeler. Maar niet zo koel dat we in de bloedhitte op een strand willen gaan zitten… Bij het visitor centre kopen we een goedkope parasol en daarna strijken we neer bij Turqoise Bay. Het strand dankt z’n naam aan de kleur van het water, dat inderdaad turkoois is. We zien een schildpad zwemmen als we komen aanlopen, daarna blijft het rustig wat wildlife betreft, maar het is toch lekker om te kunnen poedelen.
Als de zon ondergaat, rijden we naar de camping. We zien al snel een kangoeroe en daarna nog een, die op dezelfde manier voor de auto schiet als de wallaby die we aanreden aan het begin van onze reis. Ik zie hem net op tijd, waardoor het Harald nog precies lukt in de ankers te gaan en de kangoeroe te vermijden. Gelukkig maar.
Op deze camping staan wel andere mensen, inclusief een beheerder. Ash en zijn vrouw staan hier vrijwillig elk jaar een paar maanden en houden in de gaten dat alles goed gaat. Ze hebben ook een eigen wifi-verbinding, dus misschien kunnen ze zelfs wat remote werk doen, we zijn vergeten het te vragen.
Harald maakt een heerlijke carbonara terwijl de zon langzaam ondergaat en de lucht van geel, naar oranje en paars laat verkleuren. Pas als de zon onder is, verdwijnen ook de vliegen, die hier ineens in grote getalen zitten. We horen dat het ook hier hard heeft gewaaid de afgelopen dagen, maar het tij lijkt nu gekeerd en we moeten ons voorbereiden op hete temperaturen vanwege de hittegolf. Hoe we dat gaan doorstaan in ons daktentje, moeten we nog maar even gaan zien…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 303
[author] => Simone
[cityName] => Exmouth
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/250/083_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => alleen-in-het-national-park-en-zwemmen-met-manta-s
)
[5] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111097
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-01-30
[photoRevision] => 0
[title] => Heet, golven en een hittegolf
[message] => 18 januari
Voor het eerst in bijna twee weken worden we wakker van de zon op onze daktent, die de temperatuur binnen snel doet oplopen. Dat hebben we sinds Margaret River niet meer zo ervaren. De wind die de afgelopen avond en nacht zo sterk opstak heeft ons gelukkig niet wakker gehouden, mede omdat we de loshangende hengsels die je gebruikt om de tent dicht te klappen, tegenwoordig vastzetten met vier ijzeren wasknijpers. We worden, soms ook noodgedwongen, steeds handiger in het kamperen.
We zijn bijtijds opgestaan, want we hebben iets op de planning staan waar we al even op hebben moeten wachten, maar de gelegenheid deed zich nu voor. We krijgen namelijk een rondleiding bij Wave Rock van Michael. Nu hebben we de rots gisteravond natuurlijk al gezien en beklommen, maar Michael stamt af van Aboriginals en gaat ons de omgeving laten zien door de ogen van zijn voorouders, en vertellen wat deze plaats voor hem en zijn voorouders bijzonder maakt.
Als eerste lopen we een stuk door de bossen in het gebied. Michael wijst al direct op wat bijzondere begroeiingen en het spoor dat het water achterlaat door de bossen. Als we verder lopen hupsen er twee kangoeroes op hun gemak voor ons uit door de struiken, alsof ze even kwamen checken wie er op bezoek kwamen en nu hadden gezien dat het in orde was.
We komen bij een rotsformatie die Hippo’s Yawn wordt genoemd, en als je ervoor staat snap je wel waarom, het lijkt inderdaad op een soort nijlpaard die zijn bek openspert. Michael staat echter niet zo stil bij die naam, hij vertelt ons dat het plek van verlichting was voor de oorspronkelijke bewoners, omdat er vaak medicijnmannen huisden en in de grot een natuurlijke tocht wordt gecreëerd door de open achterzijde. Ook legt hij ons uit dat men vroeger op dit soort plekken de hemel en sterren bestudeerde, door op verschillende momenten op exact dezelfde plaats naar de hemel te turen en zo de veranderingen waar te nemen.
Zo wandelen we verder en gaan we al gauw van de gebaande paden af, terwijl de verhalen en uitleggen van Michael ons om de oren vliegen. Wat een plezier om met deze man op stap te zijn en op deze manier meer te leren over de Aboriginalcultuur. De twee uren vliegen voorbij, en we sluiten af bij de bekende Wave Rock, maar dan gezien door de ogen van de oorspronkelijke Australiërs. Na de wandeling nemen we afscheid van Michael, dat hadden we niet willen missen.
Daarmee besluiten we ook alweer onze tijd bij in Hyden en bij Wave Rock. Er is hier niet veel meer te doen en ook niet in de omgeving, dus we gaan nogmaals een lange etappe rijden. We zetten koers naar de westkust, ten noorden van Perth. We wisten van tevoren dat we deze oversteek een keer moesten maken, omdat we zijn gestart in Perth. Dus tanken we de Nissan af en gaan we op pad voor een uur of 5 rijden.
Onderweg regelen we alvast een kampeerplekje en we besluiten, bijna op de bestemming, om een omwegje te nemen voor zonsondergang bij de zogenaamde Pinnacles in de Painted Desert. Dit zijn velden met rotsen, die hier midden in de woestijn lijken te zijn neergelegd. Het schijnt dat ze soms nog nieuwe vinden als de wind het zand ergens weer eens wegblaast, of ze verdwijnen weer onder een nieuwe laag zand. En daarbij is men nog altijd onzeker over hoe ze zijn ontstaan. Het is in elk geval een mooie bezienswaardigheid. We rijden met de auto er tussendoor, want er is een pad aangelegd door de woestijn waardoor je er dichtbij kan komen. Aanraken wordt wel afgeraden omdat ze behoorlijk fragiel kunnen zijn. We wachten op de zonsondergang die hier inderdaad spectaculair mooi is. Daarna leggen we de laatste 40 kilometer af naar onze slaapplek. Dit doen we bijzonder voorzichtig, omdat we door het donker over een heel rustige weg rijden en er veel wilde dieren in de omgeving zitten. Dat blijkt ook, want we moeten uiteindelijk een flink aantal keer in de remmen voor kangoeroes, maar we bereiken zonder brokken onze kampeerplek.
19 januari
We gaan vandaag vroeg op, want onderdeel van de farmstay waar we verblijven is een tochtje door het achterland van de boerderij, om uit te komen bij een gedeelte van de Painted Desert wat bijna niet bezocht wordt, omdat het alleen toegankelijk is vanuit het land van de boer.
Om kwart voor zeven klimmen we zodoende achterin een oude pick-up en de beheerder sjeest weg. We maken een ritje van ongeveer een half uur waarin we de ogen openhouden voor kangoeroes en emoes.
Na een poosje rijden zien we inderdaad een aantal emoes voor ons uit scharrelen, maar ze nemen gauw de benen als ze ons in het vizier krijgen. Kort daarna zien we heel in de verte een (wat later blijkt) vos over de weides rennen, maar het valt wel iets tegen wat we qua wildlife krijgen voorgeschoteld. Maar we klagen niet, de natuur laat zich zoals gewoonlijk niet leiden. Wel krijgen we een leuke wandeling door de woestijn voorgeschoteld. Onze gids vertelt een hoop feitjes over de woestijn en de Pinnacles die ook hier uit het zand steken. Hij doet het nog niet zo lang, en geeft ruiterlijk toe dat hij gewoon veel heeft opgezocht over deze rotsen. Grappend zegt hij nog dat hij de eerste keer dat een geoloog langskomt, hij deze gaat kidnappen om alles te horen te krijgen over deze omgeving.
De Pinnacles die we hier zien zijn af en toe best wel anders dan degen die we de avond ervoor zagen. Wat leuk is om te zien is hoe andere omstandigheden, bijvoorbeeld de weg van regenwater, een effect kan hebben op de rotsen en ze er een paar meter verderop dan anders uit kunnen zien dan daarvoor. We wandelen een uurtje door dit gebied, en zijn blij dat deze rondleiding alleen zo vroeg wordt gedaan, want het wordt al flink warm in de woestijn. Op de terugweg is het verkoelende briesje geen straf, als je achterin de pick-up zit. Simone kroont zich maar weer eens tot de koningin van het wildlife spotten, want ze ziet in dat half uurtje de ene kangoeroe na de andere emoe. Van die laatste zelfs een hele groep, weliswaar schuw want ook deze nemen de benen en duiken de struiken in zodra ze ons gespot hebben. Toch houdt Simone vol, als een volleerd National Geographic-reporter staat ze met haar camera met telelens achterop de pick-up te zoeken naar de wilde dieren.
Terug bij onze tent hebben we zin in een ontbijtje, dus voor we weggaan bakken we een lekker vers eitje van de boerderij waarna we klaar zijn om op pad te gaan. Dit is wel een beetje een issue, want de voorgaande dagen is duidelijk geworden dat er een stevige hittegolf aan komt in dit gebied. Voor 20 en 21 januari worden er temperaturen voorspeld die de 40 graden ruimschoots gaan passeren, en de BOM (het Australische KNMI) raadt aan om inspanning midden op deze dagen te vermijden, rust te houden en schaduw op te zoeken. Dat druist natuurlijk een beetje in tegen wat wij momenteel doen met rondreizen.
We besluiten om daarom naar Jurien Bay te rijden. Dat is het meest dichtstbijzijnde kustplaatsje en we hebben gelezen dat er een goede vakantiesfeer hangt in deze maanden dus misschien kunnen we hier een plekje vinden om de hittegolf ‘uit te zitten’. Want van doorreizen lijkt even geen sprake.
In Jurien Bay vinden we inderdaad een leuke kampeerplek op luttele minuten van het strand. We installeren ons en besluiten vandaag (ook al 38 graden) ook alvast maar even onze rust te pakken. Nadat we nog van kampeerplekje zijn gewisseld (onder de bomen dus meer schaduw) maken we nog een rondje langs de lokale winkeltjes en ontdekken dat er een perfect cafeetje vlak voor onze camping zit, met uitzicht op strand en boulevard. Als het aan het einde van de middag wat is afgekoeld plonzen we nog even in zee en sluiten de dag af met Fish ’n Chips aan de boulevard en een spelletje bij de tent. Zo komen we de hittegolf vast wel door.
20 januari
We worden wakker in onze daktent en voelen al dat het snel opwarmt. Omdat de bovenzijde van onze ’slaapkamer’ zwart is voel je al snel dat deze opwarmt als de zon erop staat en die warmte straalt ook gauw door naar onder, waar wij slapen. Tijd om eruit te gaan dus, want anders worden we gaargestoofd. We starten even rustig op en kleden aan, maar toen we gisteren ons schaduwplekje uitzochten dachten we dat deze ook in de ochtend wat beschutting zou geven. Dat blijkt minder te zijn dan we dachten, dus voor het ontbijt en koffie lopen we naar het café aan de boulevard. Daar zitten we goed beschut maar zelfs dan blijft het gewoon enorm heet. Nog voor elf uur is het kwik gestegen tot over de 40 graden.
Dat belooft niet veel goeds, en we hebben weinig schaduw rondom onze kampeersetup. Tot nu toe geen ramp, maar dit wordt wel problematisch in een hittegolf van deze proporties. Nadat we kort hebben overlegd begeven we ons maar naar de receptie en vragen of we een kleine cabin kunnen krijgen. Er is nog eentje vrij gelukkig, en daarmee hebben we een betere plek om deze extreme omstandigheden uit te zingen, met airco. Niet alleen om overdag ook beschutting te kunnen opzoeken, ook om beter te kunnen slapen vanavond.
Verder voeren we dus niet veel uit vandaag, het is echt even pas op de plaats. We doen nog een snel boodschapje, en als tegen de avond de ergste warmte uit de lucht is en met name er wat meer wind staat die koelte brengt, gaan we zelfs nog een uurtje naar het strand om af te koelen in de zee. We eten lekker, nemen een uitgebreide douche (dat is het voordeel van een huisje) en liggen bijtijds in bed in een gelukkig koele slaapkamer.
21 januari
Hoewel op dag twee van de hittegolf de thermometer nog steeds ruimschoots de 40 graden gaat passeren, hebben we toch besloten om in beweging te komen. Dat heeft twee redenen; Simone heeft al een paar dagen last van een kies, en de volgende stad, Geraldton, is groter en daar kan ze op korte termijn (vandaag) terecht voor een controle. In Jurien Bay lukte dat niet. De tweede reden is dat we toch verder willen, en door deze rit nu te maken hoeven we dat later niet te doen. Bezienswaardigheden zijn er toch niet echt tussen Jurien Bay en Geraldton, dus hoeven we alleen die 200 kilometer af te leggen zonder te stoppen.
Dus gaan we de auto in en zetten de airco goed aan. Hoewel de weg waar we overheen rijden de Indian Ocean Drive heet, is hij weinig memorabel. Uiteraard voert de route ons langs de oceaan, en dat geeft af en toe een mooi uitzicht. Maar verreweg de meeste tijd rijden we enkele kilometers landinwaarts dus zie je de zee niet eens. En dan komt het Australie uit de boekjes snel om de hoek kijken. Een droog en rood landschap met lage begroeiing.
In Geraldton nemen we nog één nachtje onze intrek in een airconditioned kamer. We krijgen zelfs een upgrade naar een groot appartement, niet vervelend. We maken een rondje (in de schaduw) door het kleine centrum van Geraldton, maar het is niet echt een plek die ons kan bekoren. Het kan ook aan de hitte liggen, maar er is weinig leven in de brouwerij. Dat maakt voor ons het leven ook wel weer makkelijk. We doen een boodschap voor het avondeten, Simone gaat naar de tandarts (die gelukkig niets ernstigs vindt) en we besluiten de dag opnieuw op het strand. Dat is in Geraldton in elk geval leuker dan het centrum, zeker als we met een prachtige zonsondergang in het water liggen en op de steeds groter wordende golven deinen. Op een zeker moment worden ze zo groot dat in twee golven op rij, mijn beide contactlenzen in de oceaan verdwijnen… ik heb genoeg reserve, dus ik laat mijn plezier er niet door bederven.
We eten, voor het eerst in meer dan een maand weer eens voor de TV. Dat is eerlijk gezegd ook wel weer eens relaxed. Morgen gaat de temperatuur zakken en gaan we waarschijnlijk weer ons tentje in, dus genieten we maar even extra van de ruimte en het heerlijke bed.
22 januari
Na een ontspannen ochtendje gaan we nog een klein rondje door Geraldton maken. Er is namelijk nog wel wat te zien, zoals het museum, de vuurtoren en een kathedraal. We beginnen in het Geraldton Museum, waar aandacht besteed wordt aan verschillende aspecten in de historie, waaronder de verschillende VOC-schepen die hier in de 17e eeuw zijn vergaan. Iconische namen als de Batavia, de Vergulde Dreack en de Zuytdorp liggen in deze regio(nog altijd) op de zeebodem. Hieraan is een uitgebreide expositie gewijd, die ook nog wordt opgeleukt met een rondleiding door de museumgids. Als hij doorheeft dat we Nederlands zijn roept hij onze hulp in om alle tongbrekers correct uit te spreken.
Pronkstuk van de expositie is de originele poort van Batavia. Deze stenen hadden in de stad Batavia (Jakarta) een toegangspoort moeten vormen en waren met het schip Batavia daarnaartoe onderweg toen deze verging. Inmiddels zijn ze dus allemaal opgedoken en staan in dit museum te shinen. We lopen een ronde door de rest van het museum, met wat informatie over historie van de regio en het wildlife wat je hier kunt tegenkomen. Maar bij de expositie van foto- en videograaf Michael Haluwana raak ik Simone kwijt. Zijn werk is prachtig en brengt de natuur van Australië op een geweldige manier in beeld. Zowel de foto’s als de 3D-video die in hoek wordt afgespeeld zijn geen straf om te bekijken.
Na dit vermaak stappen we in de auto en maken een korte stop bij de eerder genoemde vuurtoren en kathedraal, maar dit vormt geen lang oponthoud. Na al het zand en stof besluiten we wel even een stofzuiger door onze auto/woning te halen bij de carwash en de buitenkant af te spoelen. Niet dat we denken dat er nu geen stof meer komt, maar toch…
We gaan weer onderweg, door richting Port Gregory. Dit is op zichzelf niet zo’n indrukwekkend stadje, maar het meer dat hierbij ligt, Hutt Lagoon, is dat wel. Op 13 januari legde Simone al uit dat er diverse roze meren in Australië zijn en waren, zoals die bij Esperance vroeger roze was. Hutt Lagoon is dat wel nog altijd. De samenstelling en temperatuur van dit meer is zodanig dat de actieve algen hun bètacaroteen afscheiden en het water dus een roze gloed krijgt.
Helaas is het als we daar aankomen best wel bewolkt. De hittegolf van de laatste dagen is voorbij, de temperatuur is gezakt doordat er wat bewolking is ontstaan. Dat zorgt er helaas wel voor dat Hutt Lagoon er niet zo mooi bij ligt als we hoopten. De roze gloed in het water wordt namelijk versterkt door de zon, en die is momenteel dus niet zo fel.
Omdat het inmiddels al het einde van de middag is en we niet zoveel zin meer hebben om verder te rijden, besluiten we bij een leuke farmstay even verderop onze tent op te slaan. Dat geeft ons ook de mogelijkheid morgenochtend mogelijk onder zonniger omstandigheden nog een keertje bij Hutt Lagoon te kijken.
Zo gezegd, zo gedaan. We zetten ons kampje op, relaxen wat en Simone rolt haar yogamatje nog even uit. Een lekker maaltje verder zakt de zon achter de horizon op het platteland van West-Australië.
23 januari
Vanochtend is de zon ons beter gezind bij Hutt Lagoon. Er staan wat losse wolkjes aan de lucht, maar de zon krijgt voldoende ruimte, dus ligt het roze meer er veel mooier bij dan de middag ervoor. We vermaken ons met de drone, die mooie plaatjes schiet van de contrasterende kleuren. Als Simone nog het meer in probeert te lopen voor een foto waarop ze in het roze water staat komt ze wel van een koude kermis thuis, want ze zakt al gauw tot haar kuiten weg in de zwarte drab. Het roze meer verstopt blijkbaar een donkerder kant net onder de bodem…
Overigens zijn er meer mensen die zich hier willen vermaken, maar een Chinese vader en zoon maken het wel bont als ze met hun huurauto (sedan) het duin op willen rijden. Uiteraard komen ze heel gauw vast te zitten, en als we langslopen en even proberen te helpen wordt al snel duidelijk dat ze eruit getrokken moeten worden. Hoewel onze 4WD dat best zou moeten kunnen, doen we dat maar niet met een gehuurd voertuig. Wel geven we ze een lift naar het dorp, zodat ze de juiste hulp kunnen krijgen. Een uurtje later zien we ze elders rondrijden, dus het is ze gelukt…
Na nog wot drone- en fotofun en een schoonmaaksessie van Simone’s voeten zetten we koers richting Kalbarri National Park, een uurtje verderop. Dit is een park waar de rode rotskliffen mooie uitzichten geven over de Indische Oceaan. Meer in het binnenland zijn de uitzichten niet minder mooi, want jarenlange erosie heeft een prachtige vallei gecreëerd waar je van bovenaf naar kan kijken, of doorheen kan hiken. Genoeg reden om hier een kijkje te gaan nemen. De eerste stop heet Castle Cove, ligt vlak aan de kust en stelt niet teleur. Het zijn fenomenale plaatjes die de natuur hier heeft geschapen dus we vermaken ons prima. Ook is het tijd voor de lunch, dus als we uitgekeken zijn warmen we een pannetje bouillon op en smeren een broodje, welke we opeten op de picknickplek uitkijkend op de rotsen en de zee; we hebben het weer goed voor elkaar.
Ook de volgende stops vervelen niet en zo kringelen we langzaam maar zeker de kustweg af, tot in het dorp Kalbarri. Hier slaan we af en nemen de weg naar de vallei in het binnenland. Net als een paar weken geleden boven ‘The Gap’ bij Albany heeft men hier boven de vallei twee grote uitzichtplatformen gebouwd, waarbij je tientallen meters naar beneden kijkt als je er overheen loopt. Het heet dan ook een ‘Skywalk’. Daar vermaken we ons met de uitzichten en opnieuw wat speeltijd met de drone. Als laatste maken we nog een korte wandeling iets verderop, naar een plek die Natures Window wordt genoemd. Hier staat een bijzondere rotsformatie met een gat in het midden, waardoor het lijkt alsof je door een raam naar het achtergelegen, mooie uitzicht kijkt. Erg insta-waardig natuurlijk…
Op de terugweg checken we in bij onze camping en rijden daarna naar de lokale seafood-shack van Kalbarri voor een lekker portie Fish ’n Chips en oesters. Het leven is niet slecht aan de kust.
24 januari
Zoals ik al vertelde kun je een prachtige wandeling door de vallei van Kalbarri maken van zo’n negen kilometer, waar je tussen de vijf en zeven uur voor uit moet trekken omdat er veel klauterwerk bij komt kijken. Dit leek ons erg leuk om te gaan doen, maar bij de toegangsweg in het national park hangt een aankondiging dat deze wandelroute niet kan worden afgelegd, op straffe van hoge boetes. Het blijkt namelijk dat in de vallei de temperatuur meer dan 10 graden hoger kan zijn dan elders, en aangezien het kwik nog altijd ruim dertig graden is, zijn dat gevaarlijke omstandigheden om de intensieve wandeling te maken waarbij er eerder fatale ongelukken zijn gebeurd. Helaas gaat er dus een streep door deze activiteit, maar dat zorgt er wel voor dat we een dag eerder dan gepland weer verder gaan, want in de rest van het park hebben we gezien wat we wilden.
Dus, we pakken in, gaan op weg en zetten de navigatie op Shark Bay, zo’n 375 kilometer verderop. Hoewel, navigatie heb je in deze streken eigenlijk niet meer nodig. We slaan linksaf vanaf de campsite, gaan na 65 en 245 kilometer nog een keer links en voilà, we staan na 375 kilometer in Denham, het enige dorp in de regio Shark Bay. Zo simpel kan navigeren zijn…
Onderweg maken we, naast even tanken, één stopje, dat zijn de stromatolieten bij Hamelin pool. Stromatolieten zijn levende, rotsachtige structuren die worden gevormd door microben. In het zoute water hier gedijen ze goed en groeien ze nog steeds, weliswaar heel langzaam. Helaas is er momenteel geen mogelijkheid om dichtbij te komen, want een cycloon beschadigde vijf jaar geleden het pad, en omdat het gebied op de Werelderfgoedlijst staat is de renovatie een tijdrovende klus. Volgens de dame die de naastgelegen winkel en camping runt zouden ze nog dit jaar het werk moeten gaan afronden. We blijven dus niet al te lang, want er is van grote afstand niet veel aan te zien.
We zijn dan al bijna bij onze bestemming van vanmiddag; Nanga Bay. Op de camping is het heel rustig. We hebben de plekken voor het uitkiezen en we parkeren de auto pontificaal met de neus vooruit naar de zee toe. Toen we deze plannen maakten en we erover praatten om te gaan kamperen schetste ik Simone een beeld van kamperen aan het strand, waarin we letterlijk konden eten en relaxen bij zonsondergang aan het strand. Het heeft even geduurd, maar deze kampeerplek brengt dat idyllische beeld tot leven.
We maken nog een uitstapje naar het naastgelegen Shell Beach. Het stand bestaat hier, niet verrassend, geheel uit schelpjes en niet uit zand. Het wordt saai, maar aan lelijke stranden lijken Australiërs niet te doen. Als we terug zijn op ons droomplekje bellen we even met Rotterdam voor de verjaardag van Rie. Dat is nog eens een setting om felicitaties over te brengen.
Hiermee is weer een dag voorbij van ons avontuur, want dat is het inmiddels wel te noemen. De komende dagen gaan we maar eens kijken of er nog haaien te zien zijn, hier in Shark Bay.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 5
[visitorCount] => 102
[author] => Harald
[cityName] => Denham
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/249/575_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => heet-golven-en-een-hittegolf
)
[6] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111043
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-01-24
[photoRevision] => 0
[title] => Lucky Days op Lucky Bay: de witste stranden van Oz
[message] => 11 januari
Er zijn in Australië verschillende ongeschreven regels: je gaat vroeg naar bed (op de meeste campings is het tussen 9 en 10 uur ’s avonds doodstil), staat vroeg op (want dan is het nog lekker koel), restaurants gaan bijtijds dicht (vaak voor 9 uur) en café’s vaak al begin van de middag EN op zondag is er zo min mogelijk open. Heel anders dan Nederland, waar in het gemiddelde dorp de supermarkt elke zondag open is. Hier is het even zoeken, maar gelukkig is er een supermarkt een beetje bijtijds open. We rijden vandaag verder en willen zoveel mogelijk van de dag (en vooral het daglicht) gebruiken om te reizen. Hoe later het wordt, hoe meer kangoeroes en andere beesten en dus ook hoe hoger het risico op aanrijdingen. En dat willen we niet meer.
We gaan verder oostwaarts, maar hebben daarvoor een route uitgestippeld die ons eerst wat meer naar het noorden brengt, naar de Stirling Ranges. Een bergachtig natuurgebied met groene heuvels zover het oog rijkt. We hebben ons laten vertellen dat het hier prachtig is. Bluff Knoll is hier de bekendste bezienswaardigheid, het is de hoogste berg hier. Om hem te beklimmen moet je een hele dag uittrekken, supervroeg vertrekken en koude en warme kleding meenemen, want het weer op de bergen kan ineens omslaan. Nu kan ik hier een heel stoer verhaal gaan ophangen over hoe wij deze berg hebben getrotseerd, maar nee, we zijn niet verder gekomen dan het viewpoint bij de parkeerplaats.
MAAR dat heeft een goede reden: wij rijden de Stirling Range Drive. 42 kilometer dwars door het park over voornamelijk onverharde wegen. Nog voor we goed en wel de bordjes die waarschuwen voor kangoeroes en emu’s voorbij zijn, zien we al emu’s langs de weg lopen. Dus dat belooft wat!
De route is werkelijk prachtig, met die typische rode Australische stofwegen die je kent van televisie, films en foto’s. We rijden de ene na de andere heuvel over en steeds als we de bocht om rijden vergapen we ons aan een nieuw mooi uitzicht. Ook hier komt de drone uit de tas, want dit is DE perfecte plek om wat vette video’s te maken van onze 4WD die over deze stofwegen rijdt. Op @freebirdiestravel op Instagram kun je het resultaat zien.
Bij een van de uitkijkpunten kun je een wandeling doen, helemaal omhoog de berg op. Het is goed dat we toch stevige stappers hebben aangedaan, want we moeten flink wat klimmen en klauteren tussen dichte struiken. Gelukkig komen we geen gekke spinnen of slangen tegen. Of ze laten zich niet zien… En het uitzicht is de klimtocht meer dan waard. Het is oorverdovend stil terwijl we een rondje draaien en de bergen aan alle kanten om ons heen zien. Echt een dikke aanrader.
Aan het einde van de route kom je bij een normaal stuk weg, waar ineens een zoutmeer naast blijkt te liggen. Nu hebben ze er daar hier wel een aantal van, maar het is toch mooi om te zien. Er is geen officieel bordje en een officieel pad naartoe, maar er staan genoeg bandensporen dat we er vertrouwen in hebben. Op de parkeerplaats vind ik nog een duur sporthorloge. Dat neem ik maar mee, om te kijken of ik het bij de rechtmatige eigenaar kan terugkrijgen.
Dan rijden we langs een hek en zie ik een schaap staan. Hij lijkt er een beetje ongelukkig bij te staan, dus ik zet de auto stil en laat Har een blik werpen. Ik vertrouw het toch niet en ga op zoek naar het pad om dichter bij het schaap te komen. Dat is er wel, maar ook dit is geen officiële weg en opnieuw zijn we dankbaar voor onze stevige 4WD. Het schaap blijkt inderdaad vast te zitten, met zijn kop door het hek. Van medeschapen in de buurt is niks te zien en er zit ook geen boer in de buurt, zoals bij de kalfjes, dus besluiten we zelf een reddingsmissie te starten. Waar het schaap eerst nog wat paniekerig is als we aankomen, weten we het er al snel van te overtuigen dat we komen om te helpen en het beestje ontspant. Maar een schaap dat in de hitte staat en op een haast onmogelijke manier de kop klem heeft gekregen in een hek, blijkt een uitdaging. Op een gegeven moment ren ik naar de auto in de hoop dan maar een schaar of iets dergelijks te zoeken, vermoedend dat als ik terugkom, het beestje is gestikt. Maar dan geschiedt een klein wonder: Harald trekt met brute kracht het hekwerk uit elkaar en overtuigt het schaap ervan naar achteren te bewegen en ineens is het beestje los. Het rent keihard weg, zonder om te kijken. Hopelijk op zoek naar water.
We zetten onze tocht voort, want we hebben nog een flink stuk rijden voor de boeg. We zetten ons kamp op bij een farmstay zo’n 20 minuten rijden van Bremer Bay. Want morgen staat er een tocht op het water op de planning.
12 januari
Het mag inmiddels duidelijk zijn dat we graag dieren helpen die het nodig hebben, daarnaast bewonderen we ze ook graag. En vandaag staat er een orka-tour op de planning. Precies hier voor de kust zitten groepen orka’s. Ik zeg voor de kust, maar we moeten zeker een uur tot anderhalf uur varen naar de precieze plek waar de oceaanbodem hard daalt. Daar zit veel vis en ander lekkers voor de orka’s, waardoor ze hebben besloten hier rond te blijven hangen. Het is een verjaardagscadeau van mijn ouders aan Harald. Wie ons kent, weet dat we in IJsland twee keer op zo’n zelfde tour zijn geweest en beide keren niks hebben gezien. Ook geen orka’s. Dus we hopen dat het dit keer beter verloopt.
Harald zei eerder al dat de Zuidelijke Oceaan niet voor watjes is. Dat wordt vandaag eens te meer duidelijk. In de informatie die we vooraf kregen werd wel gewaarschuwd dat als je last hebt van zeeziekte, je beter een pilletje kan innemen. Dat was een understatement. Binnen een kwartier gooit driekwart van de mensen op de boot de maaginhoud eruit. Helaas horen wij daar ook bij. De zee is enorm ruig en er staat ook nog eens een waanzinnig harde wind. Dat zijn omstandigheden die pittig zijn. Het schijnt dat er bij deze tochten dan ook best veel mensen zijn die moeten spugen.
Bij mij trekt mijn maag wat bij zodra we in het diepe water zitten en ik naar buiten kan. De zee blijft heftige golven produceren en de wind is heel hard, dat zeggen zelfs de medewerkers van de trip, maar de orka’s lijken daar weinig last van te hebben. We zien ze door de golven heen omhoog komen en jagen op een lekker maaltje. Maar het is niet zo idyllisch als we bij deze organisatie online zagen. Het gros van de trip sta ik samen met 2 - 5 mensen buiten om te proberen de orka’s te spotten. Het is echt pittig, een trip voor doorzetters.
Maar alle motivatie en doorzettingsvermogen ten spijt: voor Harald betekent de ruige zee het einde van deze trip. Hij kan de rest van de tijd die we op het water zijn (in totaal ruim zes uur) niet meer overeind komen en mist alles. En dat terwijl hij nog nooit zeeziek is geweest! Een keer ziet hij ergens in de verte een vin, maar dat mag geen naam hebben. Dus voor de derde keer voelt het als een gefaalde missie. We spreken met mijn ouders af dat we het geld voor dit cadeau aan iets leukers uitgeven.
13 januari
We worden wakker op de boerderij met nog altijd een soort katerig gevoel. We klappen zo snel mogelijk de tent in en pakken onze spullen om te gaan, we zijn er klaar mee. Dat blijkt achteraf enorme mazzel, want een paar minuten nadat alles in de auto zit, gaan de hemelsluizen open. Ik rij het gros van de 3,5 uur die we moeten afleggen door enorme regenbuien.
Rond half 11 beginnen onze magen toch wat te knorren, dus remmen we af bij Jerramungup. Dat is een klein dorpje, zoals er hier zovelen zijn, met wat huizen, een general store (een soort supermarkt) en een benzinepomp-café-winkel. Je denkt dat ik overdrijf, maar het is hier letterlijk vaak een soort allegaartje van faciliteiten. Ik begon dit blog met wetenswaardigheden over Australiërs, maar vergat er een: ze zijn dol op goede koffie en je kunt in elk gehucht een fantastisch bakkie krijgen. Dat doen we dus ook. De eiren en toast en de koffie doen ons enorm goed en de magen (vooral die van Har) komen eindelijk echt bij van de boottrip. Ik koop in het winkelgedeelte twee armbandjes met schelpen, voor elk van ons één. Vast een mooie kleine herinnering aan deze roadtrip.
Na nog een flink stuk rijden komen we aan op onze bestemming: Esperance. We verblijven op het Pink Lake Tourist Park. Dit is namelijk een van een aantal plekken in Australië waar een roze gekleurd meer is. Of eigenlijk moet ik zeggen: waar een roze gekleurd meer wàs. We zijn er langs gereden voor we het stadje inreden en er staat een groot bord bij, met uitleg over de veranderde kleur. De roze meren danken hun kleur aan een speciaal type alg. Het hoge zoutgehalte in combinatie met de zon en warm weer, zorgt voor de productie van bètacaroteen, zoals ook in wortels zit, en geeft de meren hun kleur. Maar hier is iets in de samenstelling veranderd, waardoor het meer nu gewoon wit en blauw is geworden. Ze hopen hier dat het ooit weer terugverandert, maar voor nu is dit even wat het is.
We zijn nog steeds een beetje aan het bijkomen, dus we doen de was, halen wat boodschappen, koken wat simpels en duiken op tijd ons mandje in.
14 januari
We zijn op een missie: goede stoelen vinden. Er zitten campingstoelen bij onze auto, zes stuks maar liefst, maar ze zijn allemaal uitgeleefd en (zo blijkt vandaag) het goedkoopste van het goedkoopste, dus ook echt niet veel soeps. In een kampeerwinkel hebben we mazzel: we scoren twee heerlijk zittende campingstoelen, met fijne leuning en hogere zit. Kan ik eindelijk ook normaal zitten. Het grappige is ook hier weer dat we een gezellig praatje maken met de verkoopster. Dat overkomt ons op veel plekken. De Aussies zitten niet echt om een praatje verlegen en wij ook niet. Zo vertelt deze dame van de tijd dat ze in Moskou was en over haar twee tantes die allebei naar Darwin zijn verhuisd. De een is een alcoholist, de ander een naakt tuinierende hippie. Ik schrijf het hier mede op, omdat ik het een fantastische bron van inspiratie vindt voor een boek. Ooit.
Goed, terug naar waar het hier om draait: de reis. We stoppen eerst in het centrum van Esperance bij het Museum Park, waar allemaal oude gebouwen zijn neergezet (denk aan een huisartsenpraktijk of een wachterhuisje) die nu allemaal een nieuwe functie hebben. Vaak winkeltjes, maar er zit ook een café en een Visitor Centre. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er veel dicht is en het niet zo heel spannend is, dus na een pie te hebben gehaald voor de lunch gaan we over naar de belangrijkste bezienswaardigheid van de dag: de Great Ocean Drive. Een lus van zo’n 40 kilometer die ons langs allerlei mooie uitzichten brengt. Denk: heel veel stranden, uitkijkpunten en hier en daar een pier. Het is heerlijk uitwaaien, want het is opgeklaard en het regent niet. De Australiërs vinden het nog wel wat frisjes misschien voor de tijd van het jaar, maar het is meer dan 20 graden, dus wij lopen heerlijk in onze shorts en t-shirts. We stappen tig keer uit, maken foto’s en ook hier gaat de drone weer even de lucht in. Als de zon begint te zakken, vinden we weer onze weg terug naar de camping.
15 januari
Cape le Grand is een bijzonder natuurpark in de buurt van Esperance, op iets minder dan een uur rijden. Hier heb je sommige van de witste stranden van Australië (er is zelfs onderzoek naar gedaan, kijk maar: https://www.australiangeographic.com.au/travel/travel-destinations/2017/12/the-australian-beaches-with-the-whitest-sand/). Dat komt door de grote hoeveelheid kwarts die vermengd is met het zand.
Lucky Bay is misschien wel het bekendste strand hier. Dat komt ook doordat het in 2023 is verkozen tot het mooiste strand ter wereld. Het staat al jaren in allerlei lijstjes van topbestemmingen, maar dat maakt ook dat het er enorm druk is. Je mag hier met auto’s het strand op en dat doen veel mensen dan ook. Reden voor ons om Lucky Bay nog even te skippen en de naastgelegen gravelroad naar Rossiter Bay af te leggen. Lang leve de 4WD! Zonder al te veel moeite komen we aan op Rossiter Bay en we hebben hier het hele strand voor onszelf. Alleen een naar eten zoekende zeemeeuw vergezeld ons. We zitten een uurtje genietend aan het water en eten daarna ook nog onze lunch op dit afgelegen plekje.
Daarna gaan we naar Hellfire Bay. Klinkt ongezellig, maar is in realiteit een prachtig hagelwit strand, met kraakhelder en megablauw water. Echt, de superlatieven schieten tekort om te beschrijven hoe mooi het hier is. Op de rotsen zijn mensen aan het vissen en wij besluiten er vanaf te springen. Dat kan hier heel goed, het is niet te diep, maar ook zeker niet te ondiep en er zijn in de verste verte geen haaien of puntige rotsen te bekken. We snorkelen en zwemmen tot onze handen en voeten gerimpeld zijn en daarna besluiten we op te drogen op de rotsen, net wat meer uit de wind, waardoor we niet gezandstraald worden. Tegen het einde van de middag pakt iedereen zijn spullen in en hebben we ineens het hele strand voor onszelf. We gooien nog snel even de drone de lucht in voor wat foto’s en video’s. We zijn er een beetje conservatief mee op dit soort plekken, om anderen er ook niet te veel mee lastig te vallen. Even later glijdt er ineens een gigantische stingray door het water. Blijft magisch om te zien.
Na het posten van een video op Instagram van opnieuw een leeg strand EN de stingray vraagt een collega me of wij soms belandt zijn in een zombie-apocalyps, omdat we op zoveel plekken alleen zijn. Het antwoord is: nee. Het lijkt erop dat we enorm veel mazzel hebben, maar soms doen we de dingen ook net even anders dan anders. Gaan de meeste mensen eten om zes uur ’s avonds, dan blijven wij nog even zitten en hebben het strand voor onszelf. Maar ik moet bekennen dat we er zelf soms ook verbaasd over zijn dat we op veel bekende plekken, toch weinig tot geen mensen zien.
16 Januari
We gaan opnieuw naar Cape le Grand, maar starten dit keer met een workout: het beklimmen van Frenchman Peak. Op veel plekken waar je gaat hiken liggen paden, hier is het pad vrij kort. Het gros van de wandeling bestaat uit het beklimmen van de berg, heel steil omhoog zonder pad. Het is een forse klim van 260 meter. We nemen zo af en toe even een break om het uitzicht te bewonderen, want we kijken over het hele park heen en zien in de verte zelfs de prachtige witte stranden en helderblauwe zee.
Eenmaal boven blijkt dat de klim het meer dan waard is: er is een waanzinnig uitzicht en een grote grot waarvan uit je over het park kan kijken. Het is echt een unieke ervaring.
Bij de afdaling ben ik maar wat blij dat ik geen hoogtevrees heb EN wandelschoenen met goede grip. Als berggeitjes zoeken we onze weg omlaag, voorzichtig, niet te snel. Ook hier is er geen echt pad, maar wel een aantal bordjes die wijzen dat je de goede kant op gaat.
Hierna is het toch echt tijd om naar Lucky Bay te gaan. Zo’n beroemd strand, daar wil je gewoon zwemmen, heb ik besloten. Er staat zelfs een koffiekarretje, waar we een heerlijk bakkie scoren. Maar nog voor de koffie op is, slaat het weer om. We zijn een flink stuk het strand op gelopen omdat het daar wat rustiger was. We zijn zo’n beetje de enigen zonder auto en dat maakt ons kwetsbaarder. Er komt onweer over, de wind steekt op en dikke regendruppels vallen op ons hoofd. Na het nog heel eventjes aan te kijken, besluiten we dat dit het niet waard is en sprinten naar onze auto toe. Ik overtuig Harald er van nog heel even te wachten. Nat zouden we toch al wel worden tijdens het zwemmen, dat onweer is alleen wat minder.
Zo vlug als het opstak, is het onweer ook weer weg en de zon breekt door. Ook hier hebben we mazzel: de meest mensen hebben het voor gezien gehouden in de 20 minuten dat het weer was omgeslagen, dus ook hier hebben we weinig mensen om ons heen. Maar nog voor we het water in gaan, worden we getrakteerd op een verrassing: kangoeroes op het strand. Google ‘Lucky Bay’ en je zal hier foto’s van zien, maar ze daadwerkelijk spotten is niet zo simpel als de brochures doen overkomen. Er wordt gezegd dat je ze alleen ’s ochtends vroeg of ’s avonds zal zien hier, maar we hebben geluk. Een moeder en haar baby joey hupsen chill over het strand. We maken een paar foto’s en laten ze dan lekker met rust.
We vermaken ons opnieuw met door de golven duiken in het helderste water dat ik ooit heb gezien. Ik ben er een beetje bang voor dat we na deze reis door Australië voor altijd verpest zijn… Het zand is zo zacht en fijn dat het ‘squeekt’ onder je voeten als je snel loopt en het water is zo helder dat je ook zonder duikbril alles kunt zien in een flinke straal om je heen. Het is echt jaloersmakend mooi. Alleen zonde van al die auto’s.
Voor deze avond laten we de tent even voor wat hij is. Het is druk in deze regio, dus we konden met moeite een kampeerplek boeken voor 3 nachten. De vierde nacht was er alleen nog maar een huisje beschikbaar op dezelfde camping. Harald zet de auto voor de deur en ruimt hem op, kunnen we alles weer makkelijk vinden. Ik veeg een flinke berg zand naar buiten. Onze wagen is klaar voor nieuwe avonturen en wij ook, na weer een nacht op een gewoon matras te hebben geslapen (ligt stiekem nog net wat lekkerder dan in ons tentje).
17 januari
We hebben een flinke reisdag voor de boeg: 4,5 uur rijden. We gaan terug richting de westkust. We halen wat boodschappen, zetten een lekkere playlist aan en vermaken ons prima tijdens het rijden. We hebben geen mooie stops onderweg, al had dat wel gekund want we rijden door de Wheatbelt Way. Een gebied waar heel veel boerenbedrijven zitten en heel veel graan wordt geproduceerd. We genieten van de uitzichten, maar besluiten wel door te rijden, want we willen graag door naar de volgende bestemming. Onderweg komen we wel veelroad trainstegen. Dat zijn grote trucks, met 1 tot 4 aanhangers erachter. Gemiddeld zien we ze met drie bakken achter de wagen. Ze kunnen maximaal 42 meter lang zijn en ze manoeuvreren niet zo makkelijk. Soms moeten we dus even moeite doen om ze in te halen, of ze wat extra ruimte geven, want ze zijn niet zo wendbaar.
Ook zien we voor het eerst hele duidelijke tekenen van een bosbrand terwijl we door een natuurgebied rijden. Eerst denken we nog in de verte een regenwolk te zien, maar naar mate we dichterbij komen, zien we dat het anders zit. We ruiken een brandlucht en zien ook wat rook voor ons. De brand is nog ver weg genoeg dat we geen risico lopen, maar het is toch bizar om te zien. Het is voor ons ook een reminder om een paar apps te downloaden die ons waarschuwen voor dit soort rampen.
We verblijven ’s avonds in Hyden, een heel klein plaatsje in de outback. Er is hier weinig water, veel zand, het is stoffig dor en droog. En er is een belangrijke bezienswaardigheid: Katter Kich, ook wel wave rock genoemd door niet-aboriginals. Een steen middenin de outback die de vorm van een golf heeft, doordat hij is uitgesleten. We hebben hier morgenochtend een rondleiding, maar zijn zo benieuwd naar deze beroemde formatie, dat we er toch al even een kijkje nemen. Onze camping ligt er 5 minuten lopen vandaan.
Vlak voor we naar bed gaan, steekt de wind op. We ruiken de brandlucht van de bosbrand weer en ineens staat er rook op de hele camping. We checken onze apps, maar zijn ervan overtuigd dat we geen risico lopen. De bosbrand is ver weg, de wind is gewoon zo sterk dat hij de rook en de lucht ver meevoert. We hopen maar dat de mensen en dieren in de buurt van de brand ook ok zijn…
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 384
[author] => Simone
[cityName] => Esperance
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/249/287_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => lucky-days-op-lucky-bay-de-witste-stranden-van-oz
)
[7] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111027
[userId] => 463866
[countryId] => 11
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2026-01-21
[photoRevision] => 0
[title] => Mount Coolum, laatste dagen bij Brett
[message] => Als je wilt lachen lees dan vooral verder. Ik ben nu al zo vaak in Coolum geweest maar ben nog nooit bovenop de berg geweest. De eener hoogste berg van Australië (ofzoiets). Dus dat moesten we nu maar eens doen. Brett leek het leuk om mee te gaan samen met Remi. Hij had een grote backpack mee met voedsel en water, goed voorbereid op een elle lange wandeltocht. Het is 1.6km heen en terug dus ik dacht dat valt best mee. De eerste 10, 20 stappen gingen nog wel maar bij 50 stappen leken m'n benen wel van beton. [e-1f923] Voor m'n gevoel leek ik mn buik over de grond mee te slepen dus ik haakte al gauw af.[e-1f92d] Leuk geprobeerd whaha!! We zijn met de auto naar een ander punt gereden waar het uitzicht fantastisch was... onderweg zagen we kangoeroe's. We hebben savonds gezellig met zn alle thais besteld en heerlijk gegeten.
Laatste weekend met de familie. Nieuwe dag nieuwe activiteit. We gaan naar Aqua fun park.. benieuwd of Noxx dat wilt en durft. Hij ziet foto's ervan en zegt dat hij dat wel durft. Hij moet met een volwassene dus Brett offert zichzelf op en gaat het avontuur aan met Noxx. Hij vindt het fantastisch. Zondag gingen we bowlen en op 1 punt na had Noxx gewonnen, in de avond zijn we uiteten geweest. Ik had een kip curry besteld zonder hete peper! Poeh wat was die alsnog spicey!
De auto hebben we ingeleverd. Normaal zouden we nu alles lopend doen en Noxx op zijn loopfiets maar door m'n mankementen aan m'n buik en bekken pakken we Ubers overal naartoe. We eindigen onze vakantie in Brisbane, in het hotel waar we vorig jaar ook verbleven. In South bank, the place to be in Brisbane. Waar dus dat aangelegde strand is en veel speelplekken voor Noxx met veel water. Heel veel vogels en leguanen om ons heen. Noxx is mieren aan het doodmaken met stenen terwijl ik op het gras lig en geniet van de rust. We lunchecn bij Southbank.
Vanmorgen zijn we naar een gratis museum geweest. Zoiets als wat je in Leiden hebt Naturalis, met die skeletten van dieren en opgezetten dieren.
Noxx oefent nog even wat salto's in het zwembad voordat we in ons hotel wat eten en ons bed induiken.
Het is vandaag woensdag, en ik wil nog met Noxx naar de botanic gardens. Ik laat een taxi ons daar afzetten.
Ik zit even over de terugreis in. We moeten om 10uur uitchecken bij ons hotel, maar we vliegen pas savonds 21.55uur. Dus hoe overbruggen we de hele dag inclusief alle koffers (Noxx zijn fiets en autostoel heb ik al in de koffers gedaan). Ik zie ineens beren op de weg die ik normaal gesproken nooit zag. Dus ik boek een extra nacht bij (katching zegt de kassa) zodat we de middag nog kunnen douche en eventueel slapen voordat we vertrekken.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10480
[pictureCount] => 24
[visitorCount] => 122
[author] => Noxx
[cityName] => Coolum Beach
[travelId] => 530857
[travelTitle] => Noxx zijn 3e reis naar Australië!
[travelTitleSlugified] => noxx-zijn-3e-reis-naar-australi
[dateDepart] => 2025-12-19
[dateReturn] => 2026-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/249/033_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => mount-coolum-laatste-dagen-bij-brett
)
[8] => stdClass Object
(
[reportId] => 5111022
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-01-20
[photoRevision] => 0
[title] => De Zuidelijke Oceaan is niet voor watjes
[message] => 4 januari
Zo, dat is een voorlopig laatste keer wakker worden in een ‘normaal’ bed, vanaf nu gaat het kampeeravontuur van een maand beginnen. We hebben nog een laatste keer alle apparatuur zoveel als we konden opgeladen, want wie weet hoe goed of slecht dat de komende tijd gaat lukken.
We doen de laatste boodschapjes en proberen nog een passende gasfles te vinden voor onze kookbranders, waarvoor zelfs retro te veel eer is. Als dat niet lukt laten we het er maar even bij zitten, we willen gewoon op pad!
Dus off we go! Deze eerste etappe moet ons vanuit Perth via Busselton gaan leiden naar het gebied Margeret River, zo’n 270 kilometer zuidwaarts. De vorige dag hebben we de daktent even uit- en ingeklapt om te kijken hoe dat in elkaar steekt. Schijnbaar hebben we dat toch net niet goed weer opgeborgen, want na korte tijd op de snelweg fladdert een van zijflappen vrolijk naast ons in de wind. Even gauw fixen op de vluchtstrook en we kunnen weer verder, maar dit soort dingen is toch altijd even wennen.
Tot aan Busselton rijden we over wegen die vergelijkbaar zijn met de Nederlandse snelwegen, 2 banen in elke richting en een flinke middenberm. Het lijkt alleen hier en daar wat Amerikaans met zijwegen die als kruisingen op de snelweg aansluiten, en dus niet als op- en afritten.
In Busselton maken we een stopje en rijden naar de Busselton Jetty. Dit is een lange steiger (bijna 1.9 kilometer) en daarmee de langste van het zuidelijk halfrond. Hij werd gebouwd voor de scheepvaart maar is tegenwoordig alleen nog voor plezierdoeleinden in gebruik. Je kunt hem aflopen, of een door zonne-energie aangedreven treintje nemen, dus besluiten we eerst met de trein te gaan en terug te wandelen.
Het treintje is een beetje een gimmick. Het personeel neemt de taken zeer serieus dus de plaatsen worden toegewezen door een conducteur en de machinist geeft het sein om te vertrekken door te roepen “All aboard!” Traag wordt dan in twintig minuten de steiger afgereden en ondertussen worden er wetenswaardigheden verteld. Als we uitstappen nemen we de tijd voor wat leuke foto’s aan het uiteinde, zo midden in de Indische oceaan, en zakken we uiteindelijk af in het aquarium wat hier staat. Deze bevindt zich dus onder de steiger, waar je tot een meter of 10 afdaalt onder de waterspiegel en al verrassend veel zeeleven voorbij ziet komen. We spenderen een half uurtje met de koralen en visjes voordat we teruglopen over de jetty. Door deze timing doen we dat vlak voor zonsondergang, wat een mooie aanblik geeft.
Omdat het tegen etenstijd loopt en we nog zo’n vijf kwartier moeten rijden besluiten we toch maar aan de lokale fish ’n chips te gaan op het strand. Geen straf, tegen deze prachtige luchten. Zelfs de drone mag nog even vliegen.
Het laatste deel van de route leggen we grotendeels in de duisternis af, wat ervoor zorgt dat we extra voorzichtig moeten doen. We hebben geen zin in een tweede onvrijwillige ontmoeting met het lokale wildlife. Zonder kleerscheuren bereiken we onze kampeerplek, de Deepdene Farmstay. Ook hier pikkedonker, dus het opzetten van onze kampeerspot gaat wat moeizaam maar het lukt. De toiletten (ecologische compostvariant) vinden we licht intimiderend, het zijn golfplaten hokjes die onder en boven open zijn. Dus al het Australische insectenleven kan erin kruipen… we hebben gelukkig niets gezien.
5 januari
Bij daglicht is de kampeerplek een stuk vriendelijker dan de avond ervoor. Het is een enorm stuk land, zo’n drie voetbalvelden, met veel bomen en her en der verspreid wat kampeerders met kleine of grotere campers, caravans of andere kampeervormen zoals de onze.
We ontbijten lekker in onze campingsetup; stoeltjes en tafeltje onder de bomen met yoghurt en veel fruit, daarna gaan we op pad. Margaret River is een streek die naast wijn bekend staat om haar mooie kustlijn, stranden en grotten. Hiervan ligt het meeste in het Naturaliste-Leeuwin National Park, wat zich uitstrekt van Cape Naturaliste tot Cape Leeuwin. Dit National Park willen we de komende dagen een beetje gaan verkennen.
We rijden eerst ietsjes noordwaarts richting Cape Naturaliste. De eerste stop is Indujup Natural Spa, een soort lagune tussen de rotsen, vlak aan de kust. Hier staat het water zo diep dat je erin kunt poedelen, maar het leukste aan deze plek is nog wel dat de oceaan aan de andere kant tegen de rotsen slaat en daarmee elke keer voor nieuwe aanvoer van water in de lagune zorgt, met meer of minder kracht. De ene keer dus een klein stroompje, de andere keer een grote golf met een flinke waterval tot gevolg.
We poedelen wat en vermaken ons bij de golven, waarna we nog een stukje verder doorrijden. Onze magen knorren al een beetje, dus lunchtijd is ook niet meer ver weg. Simone’s oog valt op een cafeetje langs de weg waar lavendel de specialiteit lijkt te zijn. In Cape Lavender Teahouse is werkelijk alles paars! We bestellen de lavendelscones en een lekkere quiche en zitten heerlijk te smullen. De koffie is zo lekker dat we nog een tweede ronde halen, en dan kan ik een bolletje lavendelijs natuurlijk niet weerstaan. Zeker een aanrader als je hier eens langs komt :)
We rijden door naar het noordelijkste punt van het park, Cape Naturaliste. Hier ligt een leuk parkje en staat een mooie vuurtoren. We beklimmen hem niet, want we weten dat er een dag later een andere bijzondere vuurtoren op ons wacht. Wel genieten we van het uitzicht over de Indische Oceaan, voordat we aan de terugreis beginnen. Tijdens die rit remmen we nog een keertje af in het Boranup Forest. Dit is een bos bestaande uit de lokale eucalyptusboom die ze hier Karri noemen. De Karri-boom staat erom bekend dat hij tot 70 meter hoog kan worden, dat is de op twee na hoogste ter wereld. De weg waar we op rijden slingert zich heel kort ook door dit bos, en het geeft een magisch beeld om tussen deze woudreuzen door te rijden. Uiteraard remmen we ook nog even af om een klein wandelingetje te maken. Later komen er nog meer en grotere van dit soort prachtige bossen voorbij, dus houden we het bij een kort stopje.
We zetten koers terug naar de kampeerplek, om een simpel maaltje in elkaar te zetten. Omdat het kookplaatje nog steeds niet operationeel is, houden we het bij een combinatie van twee lekkere salades. Omdat we ook lekker bijtijds terug zijn op de camping hebben we even de tijd om bij daglicht wat meer orde in onze kampeeruitrusting aan te brengen. Dat geeft weer een goede basis voor de volgende dag.
6 januari
We maken een vliegende start vandaag! We pakken onze kampeerauto in, maken ontbijt om mee te nemen en trekken onze zwemkleding aan. We gaan namelijk naar Hamelin Bay, op een kwartiertje rijden. Hier willen we een vroege duik nemen en misschien wel grote smooth stingray’s zien. Deze enorme pijlstaartroggen komen vaak rond de ochtenduren bij de kustlijn zwemmen en zijn leuk om te zien. Wel op afstand, want hoewel niet agressief wil je niet in aanraking komen met de pijlstaart...
We sturen daarom de drone de lucht in, want van bovenaf zijn ze veel mooier te zien dan staand op het strand. Al snel zien we een klein exemplaar, een adelaarsrog, met zijn vleugel op het water slaan vlakbij de kustlijn. Leuk om te zien hoe dichtbij hij komt, maar we zijn op zoek naar zijn grotere broers en zussen. Maar ook die laten niet lang op zich wachten. Vanaf het strand lijkt het een zwarte vlek met zeewier die zichzelf voortbeweegt, maar met de drone zien we van bovenaf heel duidelijk dat het een grote rog is. Machtig mooi om te zien hoe gracieus hij zich door het water beweegt. We vliegen lekker rond en mensen wijzen ons al gauw op vermeende roggen, zodat we erboven kunnen vliegen om te zien of het klopt. We hebben een heerlijk uurtje, waarna we ons ontbijt soldaat maken en zelf ook nog maar eens een rondje gaan zwemmen. Uiteraard voorzichtig, je weet maar nooit wat er ineens naast je zwemt.
Dan gaan we door naar iets anders; door de jaren heen zijn er in dit gebied vele grotten uitgesleten in het kalksteen. Hiervan zijn er een flink aantal te bezoeken. Bij de ene kun je er een heel kruip-door sluip-door avontuur van maken, maar andere zijn wat gemakkelijker te verkennen. We kiezen voor het laatste en bezoeken de Jewel-cave, die bekend staat als een van de mooiste van het gebied. We dalen af in de grot en zien hier mooie steenformaties, terwijl we van alles uitgelegd krijgen over het ontstaan en de ontdekking van deze grot. Als na een uurtje de tijd erop zit en we in één keer de hele weg die we daarvoor in fases omlaag gingen, nu omhoog lopen, lopen we ineens te puffen en hijgen als oude mensjes… we snappen er niks van, dit is niks geks om te doen voor ons. Ook de gids loopt naast ons te hijgen en vertelt ons, tussen de ademteugen door, dat het zuurstofgehalte in de grot heel laag ligt. Zelfs zo laag dat ze dagelijks meten hoeveel mensen er die dag in de grot kunnen worden toegelaten. Ja, dan is het niet gek dat we even buiten adem zijn.
Als we weer normaal op adem zijn rijden we richting Augusta, het dorpje wat het meest zuidelijk ligt. Daar is het inmiddels tijd voor de lunch dus aangezien we ons huis en keuken tegenwoordig altijd bij ons hebben smeren we een paar boterhammen, die we oppeuzelen met een mooi uitzicht; Cape Leeuwin.
Je leest het goed, niet voor het eerst en niet voor het laatst komen we Nederlandse verwijzingen tegen. Hier is de kaap vernoemd naar het schip wat voor het eerst, voor zover bekend, deze wateren rondvoer. Dat was in 1622 dus de Leeuwin, een VOC-schip, op zoek naar Nederlands-Indie, maar de navigatie had het laten afweten. We brengen een uurtje door in het museum bij deze landtong, wat voornamelijk gaat over de vuurtoren.
Daarna beklimmen we de vuurtoren, want blijft toch altijd leuk om van binnen te zien. Maar uiteraard gaat het met name om het fenomenale uitzicht waarop we hier getrakteerd worden. Eindeloze vergezichten over de bocht waar de Zuidelijke en Indische oceaan op elkaar botsen. En hoe bizar het ook lijkt, je kunt hier daadwerkelijk de twee zeeën elkaar zien raken, want links en rechts staan zichtbaar verschillende stromingen die op elkaar klappen.
Na dit bezoekje is de middag al een flink eind gevorderd en besluiten we nog een nachtje op onze farmstay te blijven slapen. De volgende stop is namelijk meer dan twee uur rijden, dus dan kunnen we beter morgen op tijd weggaan en dit dan afleggen. We halen bij de lokale super nog een lekker maaltje, maar het nog niet operationeel zijn van ons kookplaatje hindert ons wel. Dus we moeten het simpel houden met een reeds gebraden kippetje, coleslaw en avocado’s. Geen straf, maar we nemen ons vast voor om morgen verandering in deze situatie te gaan aanbrengen.
7 januari
Vanochtend breken we ons kampje echt op. De eerste kampeerervaring in WA is goed bevallen en we zijn benieuwd naar de rest van deze maand. We gaan onderweg naar de zuidkust, in het bijzonder het gebied dat southern forests heet. De exacte bestemming weten we nog niet, maar zien we gedurende de dag wel even.
De eerste uurtjes verandert het landschap om ons heen langzaam in een echt bosachtige omgeving. De hoge eucalyptusbomen die we eerder zagen worden steeds frequenter. We kunnen ons steeds beter voorstellen wat een rampzalige gevolgen bosbranden hier kunnen hebben voor deze natuurgebieden. We krijgen ondertussen af en toe berichten vanuit Nederland met de vraag of wij last hebben de bosbranden die in Australië woeden. Dat is niet zo, in WA is op dit moment niet veel gevaar, maar dat kan zomaar omslaan want één vonkje is daarvoor genoeg. Langs de weg staan borden met daarop het huidige risiconiveau, welke bestaan uit Moderate, High, Extreme en Catastrophic… die laatste zal standje grillpan zijn. Wij zien voor nu alleen maar de eerste twee.
We remmen af middenin een prachtig bos met opnieuw hoge eucalyptusbomen. Hier staan vier van dit soort woudreuzen vlak naast elkaar exact op een rij. Dat is bijzonder, want meestal hebben dit soort bomen geen directe buren van dezelfde grootte omdat ze veel voedingsstoffen uit de grond nodig hebben. Vanwaar deze uitzondering is nog steeds niet helemaal duidelijk. We hebben het leuke wandelpad door deze bossen voor onszelf en strekken de benen door de natuur hier te verkennen, waarna we doorrijden naar Manjimup.
Dat is de grootste plaats in een omtrek van zo’n 200 kilometer met jawel, maar liefst 5000 inwoners. Het blijft bizar als je bedenkt hoe dunbevolkt delen van deze staat zijn. In Manjimup heb je echter wel zo’n beetje alles van wat je maar nodig zou kunnen hebben in het dagelijks leven. Daarom strijken we hier neer voor koffie en een goede lunch. Als we die op hebben besluiten we te kijken of we hier ook een oplossing voor onze retro-brandertjes kunnen vinden. De eerste kampeerwinkel waar we naar binnen lopen biedt geen uitkomst, ze kijken met hoog opgetrokken wenkbrauwen naar onze branders en verwijzen ons door naar de buren. Helaas ook daar geen succes, maar ons oog valt op een andere kookstel; een pitje met een zeer gangbaar en makkelijk navulbaar gasbrandertje. Voor 30 Australische dollar (€ 17,-) besluiten we niet meer op zoek te gaan naar moeilijk gedoe. Wat we er na deze maand mee doen? Wie dan leeft, wie dan zorgt…
Nu er gekookt kan worden, worden de menukeuzes een stuk uitgebreider, dus we doen gelijk een boodschap, waarna we doorrijden naar de vlakbij gelegen King Jarrah. Opnieuw zo’n grote eucalyptusboom, maar deze heeft wel extreme vormen aangenomen. 48 meter hoog, maar met name de stam is met 2,5 meter breed echt gigantisch.
Ook hier maken we een leuke wandeling door het bosgebied wat erbij in de buurt ligt. Het is ook warm vandaag, dus de schaduwrijke bospaden zijn geen straf.
Inmiddels is de dag al een eind gevorderd, dus zoeken we een kampeerplek. Die vinden we, opnieuw bij een lokale farmstay, maar we moeten er nog wel drie kwartier voor rijden. Die route brengt ons door Pemberton, waar we afremmen bij de lokale wasserette om voor het eerst sinds the Blue Mountains weer eens een wasje te draaien. Allemaal van die zaken waar je toch een beetje over na moet blijven denken als je zo reist als wij doen, want je ondergoed raakt ook wel eens op…
Zo komen we bij onze nieuwe kampeerplek, waar ik me uitleef op ons kookstelletje en een pasta carbonara in elkaar vouw, terwijl Simone zich verliest in het fotograferen van het lokale wildlife, want op amper honderd meter van onze slaapplaats dartelen de paarden en een emoe door de velden. Als we uiteindelijk gaan eten staan ze er nog steeds, diner met uitzicht dus!
8 januari
We worden wakker na een gebroken nacht, we hebben het namelijk gigantisch koud gehad waardoor we midden in de nacht wakker werden. Na een aantal warmere nachten in Margeret River koelde het hier veel meer af dan we hadden verwacht. Dat was even een misrekening en zorgt ervoor dat we duf zijn en wat langzaam opstarten. Uiteindelijk gaan we op pad en rijden we terug naar Pemberton, waar we even bij de lokale Railway Company willen kijken. Deze bieden een rit aan door het bos, richting een mooie waterval, maar het blijkt volgeboekt voor vandaag. Nog een tegenvaller dus, en even weten we niet goed wat we willen doen. Ook dat hoort bij reizen zonder plan, want het loopt niet altijd gestroomlijnd. In de rest van deze omgeving is niet zoveel te doen om een dag langer te blijven en te wachten op de treinrit van morgen. Dat is ook nog eens zonde van onze tijd, dus we besluiten nog één ding te doen in Pemberton en dan door te trekken naar het zuiden.
We nemen een heerlijke duik in de Pemberton pool, een openbare zwemvijver tegen de achtergrond van een bos vol hoge eucalyptusbomen. Hier poedelen we lekker even rond en maken leuke dronebeelden van onze duik. Het is echt verkoelend, want ondanks onze koude nacht is het nu weer stevig opgewarmd. Na een lunch uit het vuistje bij het water starten we de motoren en vervolgen onze weg langs de zuidkust. We hebben de kampeerplaatsen niet voor het uitkiezen in deze streek, dus we zijn blij met een van de laatste plekjes op een natuurcamping, zo’n 170 kilometer verderop. Daar willen we de volgende dag een aantal leuke plekken bezoeken, dus we nemen het maar zoals het is en beschouwen dit verder als een reisdag.
We zijn nog geen half uurtje onderweg als we Northbrook passeren en ik flink in de remmen moet voor een drietal kalfjes op de weg. We staan snel stil en de kalfjes lijken wat verloren. Simone stapt uit en hoort direct het geloei van heel veel koeien en kalfjes, want de rest van de kudde blijkt aan de ‘goede’ kant van het hek in paniek over hun verloren zonen en dochters. Simone probeert ze de goede kant op te krijgen, terwijl ik bij de nabijgelegen boerderij aanklop om de boer te waarschuwen. Als me dat is gelukt en ik terugkeer bij Simone zijn er meer mensen gestopt en lopen er inmiddels ook steeds meer kalveren over de weg. Met hulp van wat lokalen die wel weten hoe je zoiets oplost (lees: luid toeterend de kudde opjagen), lukt het Simone alle kalfjes weer in de wei te krijgen. Vanaf dat moment beschouw ik haar maar als gediplomeerd McLeod’s Daughter.
Onderweg worden we nog verrast door de schoonheid van Mount Frankland National Park, wat we doorkruisen. Het is een uitgestrekt gebied met enorme eucalyptusbossen. Het maakt deze route zeker een plezier om te rijden. Het andere wat ons verrast is… regen! We krijgen een paar flinke plensbuien op ons autodak, de eersten sinds Kakadu, rond de kerstdagen. Dat is even wennen, ook voor de auto, die even stevig moet ontwasemen van al dat vocht.
We bereiken ons kampeerplekje, zetten ons kamp op en dit keer slaat Simone aan het kokkerellen en zet een heerlijk broodje hamburger in elkaar. Dat koken op 1 pitje gaat ons prima af! We maken het maar niet te laat, na de gebroken nacht ervoor. Gewapend met extra kleding, voor het geval we het weer zo koud krijgen, zoeken we onze dakkoffer-tent op.
9 januari
Ditmaal zonder koude rillingen staan we op, de betere voorbereiding heeft ons geholpen want het was wel opnieuw aan de frisse kant in de nacht. Na ontbijt- en inpakbezigheden zetten we koers naar de Giant Treetop Walk. In de hoge eucalyptusbomen heeft men namelijk een mooie wandeling uitgezet, maar zoals de naam doet vermoeden doe je dit over steigers door de toppen van de bomen. We horen dat we weer eens mazzel hebben; de voorgaande dagen waren behoorlijk druk, maar vanochtend is het uitzonderlijk rustig. Dat houdt in dat we er extra van kunnen genieten, en we doen er het dubbele van de tijd over. Op het hoogste punt sta je liefst 40 meter boven de grond om uit te kijken over het hele bos. Halverwege de wandeling raken we aan de praat met een van de medewerkers. Ze blijkt een Nederlandse vader te hebben die uit Utrecht kwam, waar ze wel eens op familiebezoek is geweest. Ze vind het leuk even over Nederland en Utrecht met ons te kletsen.
Ook op de ‘begane grond’ van het bos kun je leuk wandelen. Sommige boomstammen van de echt grote bomen zijn onderin zelfs gespleten en hol van binnen, waardoor je er tussendoor kunt lopen. Als we klaar zijn lopen we automatisch nog langs de start van de Treetop Walk, waar het nog altijd rustig is. We besluiten het rondje nogmaals te lopen, zo leuk vonden we het!
Daarna gaan we toch maar verder op onze route, we rijden naar de zogenaamde Conspicuous Cliffs. Daar wandelen we opnieuw wat af, naar verschillende uitzichtpunten op de kliffen. Dat is waar we voor het eerst sinds de vuurtoren bij Cape Leeuwin weer oog in oog staan met de zee. Opnieuw is duidelijk dat met deze zee niet te spotten valt, er zit bijzonder veel kracht achter de golven en het strand onder ons leent zich totaal niet voor een duik. De Zuidelijke Oceaan is niet voor watjes, dat mag wel duidelijk zijn. De uitzichten zijn er overigens niet minder fraai door.
Als laatste nemen we de weg richting Albany, en stappen nog één keer uit namelijk bij het bekende punt van de Elephant Rocks en Green Pool. Vooraf werd ook hier voor enorme toeristische drukte gewaarschuwd maar het valt ons mee. Nee, we zijn niet alleen, maar we worden ook niet overlopen. Elephant Rocks is een strand, waar enorme grijze rotsen uit de zee oprijzen en de kustlijn vormen. Met veel fantasie zou je er olifantenruggen in kunnen zien, vandaar waarschijnlijk de naam. Aan de andere kant van de landtong vind je vervolgens Green Pool, een door diezelfde soort stenen afgeschermde baai waarin je redelijk normaal zou kunnen zwemmen. Sommige mensen doen dat, maar wij brachten onze zwemkleding niet mee en vinden het bovendien behoorlijk aan de koele kant voor een duik.
Als we teruglopen naar de auto gaan we even langs het toilet. Hier wijst iemand ons op een hoopje stenen vlakbij het pad waar een vrij kleine opgerolde zwarte slang in de lage begroeiing ligt. Het is de eerste keer deze reis dat we een van de vele slangen rechtstreeks zien. Er wordt wel op enorm veel plekken flink voor gewaarschuwd, met name als er een beetje natuur in de omgeving is. Bijvoorbeeld op onze eerste farmstay in Margeret River, waar de eigenaresse ons aanraadde een leuke wandeling te maken langs de weilanden, maar niet zonder specifieke waarschuwing voor slangen.
We bekijken dit exemplaar en maken zelfs nog een foto van toch niet al te ver weg. Als ik later opzoek wat voor slang wie hier nu eigenlijk hebben gezien, blijkt dat we oog in oog stonden met een Tigersnake, één van de meest dodelijke soorten die Australië rijk is… oeps!
We rijden uiteindelijk door naar Albany, waar we de komende twee nachten doorbrengen. We staan nu eens op een camping die wat toeristischer aanvoelt, omdat dat een van de weinige plekken was die er nog beschikbaar was. Toch hebben we een prima plekje met voldoende ruimte en zonder directe buren. Waar we met name eens heel blij mee zijn is het gebrek aan muggen! De eerste vijf nachten van ons kampeeravontuur zijn we elke avond belaagd door allerhande insecten, maar met name de vele, vele muggen hebben ons goed gepest! Onze benen en armen zitten onder de muggenbulten. Maar hier in Albany hebben de muskieten er schijnbaar niet zo’n zin in, wat wij dan weer helemaal geen probleem vinden.
10 januari
We worden uitgeslapen en lekker laat, na negenen, wakker. We hebben nog niet echt veel op de planning vandaag, maar het vele rijden waren we even beu, daarom blijven we sowieso een tweede nacht in Albany. Dat geeft even wat ontspanning en als Simone mij zegt dat ze eigenlijk wel even een half uurtje aan yoga wil doen, besluit ik mijn hardloopschoenen aan te trekken. Zo brengen we allebei een ochtendje sportend door, terwijl we even niet nadenken over verder reizen, nieuwe plekken ontdekken en volgende bestemmingen uitzoeken. En eerlijk; ik kan een hardloopsessie langs de kustlijn van Albany van harte aanbevelen!
Zo gaan we opgeladen met nieuwe energie op pad, we hebben nog een klein boodschapje te doen en moeten even naar de Telstra-winkel, de Australische KPN, om iets te regelen voor onze mobiele abonnementen. Door onze sportieve ochtendjes hebben we nog maar een klein bodempje gelegd en besluiten we lekker te gaan brunchen bij een lokale Italiaanse lunchroom, waar ze naast broodjes en pizza’s ook heerlijke smoothies en koffie maken!
In de middag gaan we er toch nog even op uit. We rijden het Torndirrup National Park in wat vlakbij Albany op een schiereiland ligt. Hier zijn, alweer, een paar prachtige stranden en rotsige kustlijnen en we starten onze route bij een uitzichtpunt wat The Gap heet. Hier is een diepe kloof ontstaan in de rotsen, waar de ruige zuidelijke oceaan vrolijk tegenaan beukt. Het platform waar je op staat om dit te zien hangt ook nog eens tientallen meters boven de zichtbaar onder je voeten kolkende oceaan. Niet iedereen vindt dit even comfortabel, maar wij vermaken ons er prima mee. We sturen de drone nog maar eens de lucht in en maken een paar fantastische video’s, hoewel het kleine apparaatje zichtbaar moeite heeft met de wind die er staat.
Als we even uitgewaaid zijn en de drone weer veilig is geland, gaan we door naar een plek die de ‘blowholes’ heet. De oceaan slaat ook hier vervaarlijk op de rotsen, maar dat zien we niet, want over die rand kunnen we niet kijken. Als de golven echter krachtig genoeg zijn zou het water op de bovenliggende rotsen uit een aantal kieren en scheuren moet opspuiten. Daarvoor is de oceaan vandaag weer net niet krachtig genoeg, we horen een aantal keren de golven onder ons op de rotsen slaan, maar het water komt niet door naar boven. Toch is ook hier de drone weer even uit de tas gekomen om de golven te kunnen zien, we hebben de smaak met dat ding wel te pakken.
Als laatste bezoeken we nog Misery Beach. Hoewel de naam niet vrolijk is - in vroeger tijden werden door de walvisvaarders hier vangsten gedood en ontleed - is het er wel echt prachtig! Blauwe zee, wit zand en vriendelijke golven, reden voor het nationaal toerismebureau om het strand in ’22 uit te roepen tot Australisch mooiste. Toch geldt hier ook wel een waarschuwing; ga niet te ver de zee in, de stromingen zijn verraderlijk en krachtig. We houden het bij met de voetjes in de golven. Zo zien we hier tegen het einde van de middag de zon zakken en rijden we terug naar Albany, 25 minuten verderop.
Omdat we al even aan het kamperen zijn en onze kookkunsten goed hebben laten zien, nemen we een avondje vrij van het kokkerellen en eten bij een hoog aangeschreven restaurant in de buurt genaamd Rock Salt. Hier runnen de chefs Rosa en Michelle de keuken en ze zetten ons een heerlijk maal van oesters, barramundi en lamsschenkel voor, een absolute aanrader voor wie een goed restaurant zoekt in Albany. Chef Michelle is zelf kok en gastvrouw van die avond en ze maakt er een echt feestje van als perfecte afsluiter van onze tijd in deze omgeving.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 314
[author] => Harald
[cityName] => Albany
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/988_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => de-zuidelijke-oceaan-is-niet-voor-watjes
)
[9] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110986
[userId] => 463866
[countryId] => 11
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2026-01-15
[photoRevision] => 0
[title] => Speelhal en eumundi markets
[message] =>
De laatste 2 weken van de vakantie zijn ingegaan. Noxx vermaakt zich heel goed met zijn neefje en nichtjes. Ze spelen met LEGO, en zwemmen uren in het zwembad.
We zijn ook weer terug verhuisd in onze bungalow waar we ons af en toe even kunnen terugtrekken van de drukte.
Vandaag ga ik een roadtrip maken met Noxx. We gaan naar Melany. Het zonnetje laat zich vandaag niet zien, en het regent af en toe dus prima weer om wat oude dorpen te gaan bezoeken in de bergen.
Nou mislukt! Het regende zo hard dat je ipv 100km maar 45km kon rijden en dat op een rit van ruim een uur ben ik rechtsomkeert gegaan.
2 dagen regen en wat doe je dan, naar de shoppingmall en naar een speelhal gaan. Noxx vermaakte zich prima. Heerlijk even samen geluncht.
Vandaag woensdag schijnt de zon weer. Elke woensdag is er in Eumundi een markt, heel erg gezellig en vanalles wat. En een grote speeltuin. De parkeerplaatsen waren stampvol, maar er reet toevallig net iemand weg waardoor ik de auto hup zo kon parkeren. Mensen reden er waarschijnlijk al minuten rond voor een plekje. Vorige keer hadden Noxx en ik Juice uit een ananas gedronken, dat wist Noxx nog dus die wilde er weer een. En inplaats van de dutch poffertjes hadden we nu de mini cinnamon donuts. Eumundi is een oud dorpje met types Australische winkels en huizen. Heel anders dan de steden Brisbane of Sydney. We zijn zelfs even naar een museum geweest.
Het is rond de 29° met een luchtvochtigheid van 60%, er staat een windje wat t aangenaam maakt. We struinen wat over de markt, ze hebben veel leuke spullen.. ik zou zo de helft wel willen kopen en meenemen. Aparte lampen en kunst wat je in Nederland niet ziet. In de avond hebben we thuis de BBQ aangezet.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10480
[pictureCount] => 13
[visitorCount] => 106
[author] => Noxx
[cityName] => Eumundi
[travelId] => 530857
[travelTitle] => Noxx zijn 3e reis naar Australië!
[travelTitleSlugified] => noxx-zijn-3e-reis-naar-australi
[dateDepart] => 2025-12-19
[dateReturn] => 2026-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/777_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => speelhal-en-eumundi-markets
)
[10] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110943
[userId] => 463866
[countryId] => 11
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2026-01-10
[photoRevision] => 0
[title] => Buderim forest en Yandina markets
[message] => De vrouw van de vriend van Brett heeft gekookt.. kip met groente en noodles. Gelukkig alles los van elkaar! Maar die kip was echt niet normaal goor, zoiets smerigs nog nooit geroken en met heel veel moeite een mini hapje genomen. Smaakloze droge witte kip, geen korrel kruiden is er gebruik. Echt zo smerig, dus wat losse noodles en groente gegeten maar was te weinig om me voldaan te voelen. En vannacht met honger wakker gelegen, super dom want de keuken is de kamer naast onze slaapkamer maar ik was te moe om er uit te gaan. Vanmorgen toen ik wakker werd gauw 2 boterhammen op.
Het grappige is nog dat zij zelf en haar man helemaal aan het smikkelen en smakken waren, en zelfs nog een tweede keer opschepten.
Noxx en ik zijn wezen wandelen in het regenwoud. Nat en benauwd was het. Heel veel mooie bomen, palmen en varens. Zoals jullie weten ben ik dol op bomen, waarom weet ik niet. Op weg naar de waterval kwamen we verschillende dieren tegen. Een grote leguaan kwam uit de bosjes gekropen. We zijn niet wezen zwemmen, door de droogte was de waterval niet groot genoeg om het water goed door te laten stromen en was het water modderig. Nou daar ga ik niet in, ik moet op zn minst de bodem kunnen zien.
Erna thuis gelijk in het zwembad om af te koelen.
Er zijn de hele week verschillende markten hier in de buurt die we bezoeken... in Coolum en Yandina. We lopen een rondje en eten wat.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10480
[pictureCount] => 14
[visitorCount] => 111
[author] => Noxx
[cityName] => Buderim
[travelId] => 530857
[travelTitle] => Noxx zijn 3e reis naar Australië!
[travelTitleSlugified] => noxx-zijn-3e-reis-naar-australi
[dateDepart] => 2025-12-19
[dateReturn] => 2026-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/427_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => buderim-forest-en-yandina-markets
)
[11] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110926
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-01-07
[photoRevision] => 0
[title] => Al jaren van gedroomd: NYE in Sydney
[message] => 28 december
De wereld ziet er anders uit na tien uur slaap. Gelukkig maar. Ik voel me alweer een flink stuk beter na het wakker worden. We verblijven bij mensen thuis. Dat wil zeggen: de mensen die hier wonen, hebben verschillende huisjes en studio’s bijgebouwd om hun plekje te delen met andere mensen. Ik drink mijn thee dus aan het beekje dat langs hun huis loopt. Echt idyllisch.
Even een kleine uitleg: de Blue Mountains danken hun naam aan de blauwe gloed die in het gebergte vaak te zien is. Die komt door de eucalyptusbomen. Koala’s leven daarin, maar hier in de Blue Mountains zijn er zo weinig, dat veel mensen die hier al tientallen jaren leven, er nooit een zien.
Bovendien zijn hier een aantal jaar geleden hele heftige bosbranden geweest, jullie herinneren je de beleden misschien nog. Die bosbranden hebben 73 procent van het gebied hier verwoest. Maar de natuur is gelukkig veerkrachtig, dus staat het inmiddels weer vol met mooie varens, bloemen en andere planten. En veel bomen zijn gewoon weer verder gaan groeien, zelfs al zit de as er nog op.
Terug naar vandaag: We hebben een flinke wandeling uitgezocht naar de Victoria Falls. We volgen een pad dat vanaf de berg steeds verder naar beneden leidt. Onderweg komen we al puffende mensen tegen, dus we bereiden ons vast mentaal voor op de terugweg: alles wat we nu omlaag gaan, moeten we straks weer terug omhoog lopen. Een beetje energie sparen dus.
Na ongeveer een uur lopen komen we uit bovenaan de waterval. Een waanzinnig uitzicht de vallei in. Een klein stukje verder is de waterval in volle glorie te bewonderen. We hebben het -ondanks de zomervakantie hier- bijna voor onszelf. Wellicht omdat het niet zo’n makkelijke wandeling is? We komen een Britse man tegen, die mij om een foto vraagt. Dit gebeurt vaker, maar normaal heb ik dan mijn camera vast. Die ik heb ik nu even achterwege gelaten, maar het straalt schijnbaar van me af… Samen met hem nemen we een ZEER verfrissende duik in het poeltje bij de waterval.
Dit is ook de eerste plek waar mijn net gekochte drone in actie komt. Ik wilde er al heel lang een en met dank aan vele donaties tijdens mijn verjaardag is het er eindelijk van gekomen. We spelen kort wat, maken een paar video’s en foto’s en pakken daarna ons boeltje in voor de terugweg. En die is net zo pittig als hij leek toen we afdaalden. Lang leve de astmapuffers! Maar de waterval en de uitzichten waren het harde werk naar boven meer dan waard.
Verder doen we niet veel vandaag, behalve nog wat rondrijden en boodschappen doen. We zijn al best veel onderweg geweest en met het ziekenhuisbezoekje erbij vinden we het lekker om vroeg naar bed te gaan.
29 december
We willen heel veel kleine wandelingen doen vandaag. Er liggen best wat bezienswaardigheden dicht bij elkaar, dus we willen er een flink aantal aftikken. Maar de dag begint meteen met een teleurstelling: de steilste trein ter wereld gaat hier omhoog (en omlaag) tegen een van de bergen op. Ik ben daar 15 jaar geleden in geweest en vond het een bijzondere ervaring. Maar inmiddels is daar een soort park herrezen, met hoge toegangsprijzen en ongelimiteerde ritjes. Het is een enorme mensenmassa. Bovendien zijn alle tickets uitverkocht en enkeltjes niet beschikbaar. We laten de gekte aan ons voorbijgaan. Denken we…
Want verderop ligt Katoomba Falls. Een bescheiden waterval, die je bereikt na zo’n 20 minuten lopen. Opnieuw staan we middenin de drukte. Gelukkig worden we na even wachten beloond met iets meer rust. De watervallen zijn mooi en grappig genoeg herinner ik me dit uitzicht ineens terwijl we ernaartoe lopen. 15 jaar geleden ben ik op een dagtripje naar de Blue Mountains geweest met een georganiseerde tour. Waar we exact heen zijn geweest is een beetje wazig, maar soms komt er ineens weer iets terug dat ik denk te herkennen.
Harald heeft voor de lunch een bijzondere locatie uitgezocht: de cocktailbar van het Carrington Hotel ‘Champagne Charlie’s’. Stel je een oud, luxe hotel voor, met mooie tapijten op de vloer, glas in lood en een koepel in de cocktailbar. Precies daar zitten wij te lunchen. En ja, dat mag ook gewoon in je backpackersoutfit (in mijn geval een korte broek met wandelschoenen eronder).
Daarna gaan we opnieuw op pad. De Bridal Veil Falls staan op het programma. Maar voor we goed en wel aan de wandeling kunnen beginnen, opnieuw een teleurstelling: er zijn meerdere landsledes geweest, landverschuivingen, bijvoorbeeld door veel regenval. Daardoor is het pad naar de watervallen dicht. Helaas stond dat niet duidelijk aangegeven op de site van het National Park.
De Empress Falls wordt onze nieuwe uitvalsroute. Een uitdagende wandeling die ons opnieuw heel ver naar beneden een vallei in brengt, met als hoogtepunt een fors hoge waterval waar ook van wordt abgeseild. Het water is ijskoud, dus we dippen onze tenen er dit keer maar niet in, maar genieten van het uitzicht.
Bij het avondeten kijken we de finale van Wie Is De Mol terug. Nathan Rutjes blijkt De Mol. En wij, zijn moe.
30 december
Onze laatste dag in de Blue Mountains en het belooft een mooie te worden: de Grand Canyon staat op het programma. Een wandeling die je gerust als dagbesteding mag bestempelen, maar hij schijnt prachtig te zijn, dus we hebben hem speciaal tot het laatst bewaard.
We lopen door oerbossen, staan in overdekte grotten, springen over bruggetjes gemaakt van meerdere stenen en komen langs verschillende watervallen. De mooiste is volgens ons degene waar je achterlangs kunt lopen. Het is een kleintje, maar het licht staat precies goed en geeft het geheel een haast magisch gevoel.
Ook de lunch op een grote rots aan een stukje rivier met kristalhelder water (dat heerlijk verfrissend smaakt!) is er eentje voor in de boeken.
We hebben nog wat tijd, dus rijden we naar XX om een paar bijzondere foto’s te maken. Met behulp van ChatGPT heb ik foto’s van 15 jaar geleden kunnen herleiden naar de uitkijkpunten hier. Niet tot op de meter exact, maar het zou hier ergens moeten zijn. Het is heel bijzonder om de foto’s naast elkaar te zien, vind ik zelf.
Dan is het alweer tijd om de bergen en haar lekker koele klimaat achter ons te laten. We rijden in een rechte lijn terug naar Sydney en checken in in een hotel bij het vliegveld. Niet omdat we al gaan vliegen, maar omdat dit het enige was in Sydney dat nog enigszins betaalbaar was.
De auto brengen we terug, maar niet nadat we eerst nog vergeten om hem af te tanken… Gelukkig mogen we hem nog 10 minuutjes langer houden. En dingen lopen soms zoals ze moeten lopen, want tijdens het rijden zien we een restaurantje dat lekker druk bezocht is. We strijken er neer. Harald eet een Laksa (Aziatische soep die heel populair is in Australië) en ik eet Maleisische Nasi Lemak. Daarna duiken we opnieuw bijtijds ons mandje in. Er is toch niet veel te beleven rond het vliegveld en morgen belooft een mooie dag te worden.
31 december
Hier is de hele reis omheen gebouwd. Of althans, we wilden met Oud [e-38] Nieuw per se in Sydney zijn. Elk jaar zien we het vuurwerk bij het Opera House en Harbour Bridge en dat wilden we zo graag een keer met eigen ogen zien.
Nu staat het vuurwerk bij New Years Eve (NYE) er niet alleen om bekend spectaculair te zijn, maar ook een uitdaging om goed zicht op te krijgen. Veel mensen staan al voor dag en dauw op, om een zo mooi mogelijk plekje te kunnen bemachtigen. Nu kan ik hier een heel stoer verhaal gaan ophangen dat wij dat ook hebben gedaan, maar: nee. We hadden er geen zin in, de enorme mensenmassa, je plekje moeten verdedigen, dus hebben we de portemonnee getrokken een plekjes op een boot gereserveerd. Na ons ontbijt, duiken we dan ook opnieuw ons bed in, gewoon om nog twee uurtjes extra slaap te pakken.
Begin van de middag vertrekken we, uitgerust en netjes aangekleed, naar het centrum van Sydney. Dat gaat zo soepel en zoveel sneller dan we dachten, dat we zelfs nog even tijd hebben om een rondje te maken in het centrum. De sfeer is goed, ondanks de extra maatregelen en massale aanwezigheid van politie. Vanwege de aanval op het strand van Bondi Beach een paar weken geleden, is de alertheid extra hoog. Maar de sfeer is toch vooral feestelijk.
Een busritje en een korte wandeling verder stappen we op de boot. We krijgen eten, er is een zanger aan boord en voor we er erg in hebben is het 9 uur en wordt het eerste vuurwerk van de avond afgestoken. Dit is het kindervuurwerk, zodat je kindjes daarna naar bed kunnen. Maar een Australiër vertelt ons dat ze, net als in Nederland, het liefste opblijven voor het echte werk.
We varen mee in de botenparade door de haven en er wordt een minuut stilte gehouden om de slachtoffers van de aanval op Bondi te herdenken en dan is het al middernacht. Heel onwerkelijk, want in Nederland en Spanje (waar mijn familie zit) is het dan pas 2 uur ’s middags. We sturen een video met nieuwjaarswensen naar iedereen die ons lief is.
Happy New Year!
En voor jullie je afvragen: was dit het nou allemaal waard? 1000 procent! Als je ooit de kans krijgt: ga naar Sydney, maar boek wel dat bootticket. Want doordat we dat hebben gedaan, hebben we vrij uitzicht op het meest spectaculaire vuurwerk dat ik ooit heb gezien. Het is alles wat ik hoopte en meer.
Het enige nadeel is dat het terugvaren naar de haven en vooral het aanmeren daarna, enorm veel tijd in beslag neemt. Zoveel, dat we in plaats van het OV een Uber naar het hotel pakken. Het is inmiddels al dusdanig laat dat de ritjes goedkoper zijn geworden. Later zien we op sociale media dat mensen niet alleen van tevoren heel lang klaar zaten, maar er ook superlang over deden om terug te komen in hun hotel. Dus volgens mij hebben we hier verstandig aan gedaan.
1 januari
Echt tijd om bij te komen van het feestje vannacht is er niet. Het is een beetje onhandig, maar een bewuste keuze om vandaag verder te gaan, dus op naar het vliegveld. We laten een regenachtig Sydney achter ons, maar niet voordat we in de absolute gekte belanden die 1 januari schijnbaar is op het vliegveld. Of dat wereldwijd zo is, geen idee, maar hier is het echt anarchie. Al worden we lief geholpen, waarschijnlijk mede doordat we iedereen heel bij een ‘Happy New Year’ wensen.
De vlucht naar Perth is kalm, behalve de landing. In Perth schijnt het altijd te waaien. Dat blijkt zeker het geval tijdens de landing, we nemen onze pet af voor de piloot die de kist toch nog zacht en soepel aan de grond weet te zetten.
Perth is de meest westelijk gelegen grote stad. Er wonen 2,3 miljoen mensen. Wij komen in de loop van de middag aan en na een korte treinrit en het dumpen van onze backpack in het hotel, lopen we gelijk een rondje. Het fijne hier is, merken we gelijk, dat er in het centrum heel veel op loopafstand is. Sowieso is het wel lekker om na zo’n vlucht even een tijdje te staan en te lopen.
Maar de vele reisdagen hakken er toch in. Vooral bij mij. Vandaag blijkt het laatste staartje te zijn van het kwakkelen. We eten ons avondeten heel vroeg (voor ons doen dan) en gaan dan terug naar het hotel. Zelfs in bad kan ik mijn ogen nauwelijks open houden, dus ik duik snel mijn mandje in. De volgende dag wordt ik wakker en voel ik me eindelijk weer helemaal mijn eigen blije zelf.
2 januari
Dus kunnen we Perth nu echt goed gaan verkennen. Dat doen we opnieuw te voet, gewapend met een wandelroute van de Lonely Planet die ons langs de street art in het centrum voert. Er is hier heel veel mooie street art, soms abstract, soms met een boodschap en vaak mooi, vinden wij dan.
De ijskoffie onderweg blijkt geen overbodige luxe, ontdekken we later, want er zijn weerwaarschuwingen uitgegeven vanwege de temperatuur. Het kwik is vandaag opgelopen tot 37 graden. Dus veel water drinken en factor 50 smeren. Als we het Museum of Western Australia in stappen worden we verbaasd aangekeken wanneer we vertellen dat we al de hele dag rondlopen, want zelfs voor mensen die hier wonen, is die temperatuur fors.
Dat museum is trouwens een enorme aanrader. We zijn eerder al naar verschillende Cultural Centre’s geweest waar uitleg werd gegeven over de natives, die met een verzamelnaam Aboriginals worden genoemd, maar natuurlijk eigenlijk bestaan uit verschillende stammen. Ook hier zijn weer exposities met traditionele kunst, maar ook meer uitleg over hoe het de originele bevolking is vergaan nadat de Westerlingen de boel overnamen. Het blijft bizar en heftig, maar het is inmiddels ook een wezenlijk en belangrijk onderdeel van deze reis geworden om erbij stil te staan en van te leren.
Nadat we een paar uur het museum hebben verkend, heeft Harald nog een verrassing voor me. Hij heeft mijn verjaardagscadeau wel in oktober (toen ik jarig was) vastgelegd, maar ik krijg het vandaag pas. We stappen een gebouw in dat eruit ziet alsof er vooral kantoren zitten en nemen de lift naar de 33e verdieping. Als de deuren open gaan, kan ik de verrassing op mijn gezicht niet verbergen: we eten in een draaiend restaurant, met uitzicht over Perth, bij zonsondergang. De zonsondergangen in West-Australië staan bekend om hun schoonheid en vanavond is geen uitzondering. Het eten is heerlijk en de locatie bijzonder, maar bovenal is dit een prachtige herinnering.
3 januari
We gaan de auto ophalen. De komende maand cruisen we door WA (de afkorting van West-Australië) met een 4WD met daktent bovenop. We gaan eens even kijken hoe dat kampeerleven ons bevalt.
Onze Nissan is een robuuste auto, met goede reden: in principe zijn de wegen op veel plekken goed hier, maar er zijn ook onverharde wegen, nog los van de dieren die we hier op de weg allemaal kunnen tegenkomen. Dus zijn we voor iets heel stevigs gegaan. Deze auto is dus robuust, maar heeft wel al ruim 200.000 kilometer afgelegd en er is al flink wat aan verspijkerd. We kunnen alleen maar raden naar wat de auto heeft meegemaakt, maar laten we het erop houden dat hij avonturen mogelijk heeft gemaakt, net als bij ons.
Omdat we voor het eerst met een auto op pad gaan, moeten we nog wat extra spullen halen, denk aan een deken voor de koudere nachten, maar ook een fatsoenlijke handdoek. We besluiten spontaan ook een matrastopper te halen, want ons dunne matrasje ligt op een stel planken. Niet heel comfortabel.
Doordat we best veel moeten checken, besluiten we een nachtje langer in Perth te blijven. Dat geeft ons wat meer ruimte. Het zorgt er ook voor dat er tijd is om naar de Fremantle Market te rijden, een verzameling van eetstalletjes en lokale winkeltjes met vooral veel zelfgemaakte producten. Het wordt overal aanbevolen en is dan ook enorm druk, vooral met toeristen voor ons gevoel. Hoewel het eten lekker is, hebben we toch het gevoel dat het wel erg… toeristisch is. Niet helemaal onze vibe, dus we blijven niet te lang hangen.
Het geeft ons tijd om naar een bijzondere plek te rijden: het Blue Boat House. Letterlijk een blauw boothuis dat gelegen is op de Swan River. In ons verblijf in de Blue Moutains hing er al een grote foto van en op veel andere plekken zijn we hem ook tegengekomen, dus wil ik er graag met zonsondergang heen om een foto te maken.
Bij aankomst blijkt dat we niet de enigen zijn met dit idee, we moeten even wachten omdat een paar mensen voor ons foto’s en video’s voor de sociale media willen maken. Maar het duurt gelukkig allemaal niet lang. Ik maak een paar foto’s en neem ook een video op, maar dan keihard rennend over de pier die bij het boothuisje zit. Al was het maar omdat alle andere mensen allemaal dezelfde foto/video maken op deze plek.
We schuiven een klein stukje op, naar een net ander uitzicht uit een andere hoek. En komen er dan achter wat voor hotspot dit is. Nog geen tien minuten later staat er een dikke rij met mensen die hier allemaal foto’s en video’s willen maken. We waren dus net op tijd.
Ook hier komt de drone weer uit de tas en bewijst Harald eens te meer dat de uurtjes gamen zich uitbetalen, hij maakt de ene na de andere mooie vliegbeweging.
Als het donker inzet, laten we de drone landen en rijden naar een Italiaan in de haven. Dit is waarschijnlijk voorlopig onze laatste avond in een restaurant, dus we genieten van het heerlijke eten en het uitzicht over het water. Alsof het zo moet zijn klinkt Paolo Conte door de speaker als we het hebben over Haralds vader, die begin 2025 overleed en enorm van zijn muziek hield. Mede door zijn overlijden, hebben we besloten echt werk te maken van deze trip en hebben we onze reistijd verdubbeld, waardoor we vier maanden op pad zijn. Het voelt passend om een soort teken van goedkeuring te krijgen. Al was het maar omdat we dat er zelf in zien.
Hopelijk genieten jullie net zo mee van onze avonturen on the road, want vanaf morgen gaan we er toch echt aan geloven en gaan we kamperen met onze 4WD.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 193
[author] => Simone
[cityName] => Blue Mountains
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/334_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => al-jaren-van-gedroomd-nye-in-sydney
)
[12] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110924
[userId] => 463866
[countryId] => 11
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2026-01-07
[photoRevision] => 0
[title] => Afgelopen dagen in Coolum
[message] => Rust. Heerlijk in onze eigen bungalow relaxen. We moeten helaas wel even voor 5 dagen verkassen. We slapen nu met zn 2e in Oscars kamer, dus we hebben wel een beetje privacy. Vrienden van Brett moesten eerder terug komen van vakantie maar kunnen hun eigen huis nog niet in want die verhuren ze. Plannen voor uitstapjes aan het maken voor de nieuwe week. Maandag ben ik met Noxx wezen winkelen. Dinsdag was Ivy jarig en zijn we naar het strand geweest en daar gezwommen en geluncht. Vandaag,woensdag ben ik de stationwagon omruilen voor een MG3. Toen we laatst de stationwagen gingen ophalen had ik die om 10uur gereserveerd, hoe is t dan mogelijk dat deze nog niet klaar is om 10u?? Jaaaaa de schoonmakers zijn niet op wezen dagen en nu moet t personeel het zelf doen. 11.30uur konden we eindelijk de sleutel krijgen.
Het terug inleveren ging sneller gelukkig! Uber naar het andere verhuurbedrijf genomen zo'n 4km verderop. 13uur had ik deze gereserveerd en het was "pas" 12uur, er was niemand die voor me was en de auto stond al ol de parkeerplaats maar alsnog werd er gezegd je moet wachten tot 13uur. Je hebt hem pas vanaf 13uur gereserveerd... dus ik heb een uur naar de auto gekeken die daar op de parkeerplaats stond en uiteindelijk 13uur kregen we de sleutel... pffff!! En een gepush over verzekeringen waar je eng van wordt.. heel irritant.
Anyway We hebben onze nieuwe auto en rijden terug naar Coolum beach. Deze auto rijdt 100x beter dan dat oude blik. Noxx ligt te tukken achterin. Een lange rit heen en terug.
De vrienden van Brett maken vanavond het eten. Hun zijn met 5 personen, Brett is ook met 5.. en wij erbij dus met 12 personen..pretty busy zeg maar!
Het gaat er hier zo anders aan toe dan in Nederland. Die 10 andere personen die doen dus de hele dag maar wat, eigenlijk heel chaotisch om naar te kijken en daardoor super lachwekkend. De één staat t gras te maaien, de ander diner te koken ernaast staat dan iemand een ei te bakken, en op het zelfde aanrecht staat een van de kinderen slimmy (slijm) te maken... er zitten 2 kinderen binnen in bad, er zitten er 2 op de trampoline. Noxx eet yoghurt met aardbeien. Alle lampen en fans staan aan, ze zetten het aan en nooit meer uit. Even een duik in het zwembad en de natte zooi wordt buiten overal neergegooid.. om vervolgens een uur later weer te zwemmen en dan een hele nieuwe zwembroek en handdoek te pakken. Ohja en er loopt een hond rond die niet weet wat hij met zn warme vacht moet. Brett komt net binnen en gooit ze werkspullen ook maar in de keuken..het lijkt een verzamelpunt hier in huis.
Voor 12 personen worden er ongeveer 8 verschillende maaltijden gemaakt want niemand lust hier iets en is allergisch voor iets.. man je kan beter een pan warm water maken. [e-1f923] Er wordt aan mij gevraagd wat ik wil eten en vervolgens aan Noxx. Uhh nou in Holland at my house"We eat what the pot schaft", en anders vreet je lekker niks. En ja Noxx dus ook.
Elke ouder moet lekker zelf weten wat gij met zn kind doet natuurlijk.maar één van mn nichtjes eet dus alleen maar kipnuggets!!! Ze is 7 jaar. En dan zeggen haar ouders, thats the only thing she will eat. No thats the only thing you give her to eat.
Nouja boeiend niet mijn kind.
Vanavond eten we chicken curry met groente en rijst.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10480
[pictureCount] => 12
[visitorCount] => 98
[author] => Noxx
[cityName] => Coolum Beach
[travelId] => 530857
[travelTitle] => Noxx zijn 3e reis naar Australië!
[travelTitleSlugified] => noxx-zijn-3e-reis-naar-australi
[dateDepart] => 2025-12-19
[dateReturn] => 2026-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/248/326_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => afgelopen-dagen-in-coolum
)
[13] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110873
[userId] => 463866
[countryId] => 11
[username] => noxxaustralie
[datePublication] => 2026-01-03
[photoRevision] => 0
[title] => Camping life
[message] => Kamperen, iets wat wij vroeger nooit gedaan hebben. Wij verbleven altijd in hotels. Wat super was met zwembaden, airco's en altijd uiteten gaan.
Vorig jaar met Noxx en Opa bas een camper gehuurd en hier in Australië rond gereisd. Dat was een fantastische ervaring. Nu met een stationwagon en een tent, slapen op een luchtbed. Ook een ervaring maar minder fantastisch om zo te zeggen haha.
Vandaag zowaar "uitgeslapen". Ik had Handdoeken over de tent gehangen zodat de zon niet ons zo vroeg zou wakker maken (4.30uur) we sliepen nu tot 7.30uur. En ik voel me gelukkig weer helemaal happy. Noxx, Ivy en ik zijn even wezen winkelen en hebben daar sushi geluncht. Erna afgekoeld in het zwembad. De kinderen vermaken zich prima samen met zand water en speelgoed.
Onze laatste avond op de camping, vanavond eten we taco's.
Zaterdag de hele mikmak afbreken en inpakken. Wat een spullen hebben coby en brett meegenomen.. nog meer zooi dan ze thuis al hebben. Nouja hun probleem ze moeten het zelf weer inpakken en organiseren. Noxx en ik pakken onze spullen en rijden na lang wachten alvast vooruit naar Coolum.
We installeren ons in ons huis en gaan gelijk zwemmen om af te koelen. Noxx zwemt heel goed zonder zwemvest. Ik snap niet waarom de Thermen waar hij zwemles krijgt hem nog steeds in badje 1 laat zitten, 1 reden zal zijn geld trekken want zwemmen kan hij al. Elke schele ziet toch dat hij zwemt, onderwater, en salto's doet.Vreselijk irritant om elke week 1.5uur je portemonnee leeggetrokken te zien worden.
Anyway Noxx en ik doen even boodschappen en vullen onze koelkast flink aan. Ontbijt en lunch doen we lekker op onszelf, diner doen we samen met coby en brett. Vanavond eten we pasta en smaakt me weer best. De kinderen hebben de hele dag in het zwembad gespeeld.
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2024-07-15 13:04:21
[totalVisitorCount] => 10480
[pictureCount] => 7
[visitorCount] => 120
[author] => Noxx
[cityName] => Coolum Beach
[travelId] => 530857
[travelTitle] => Noxx zijn 3e reis naar Australië!
[travelTitleSlugified] => noxx-zijn-3e-reis-naar-australi
[dateDepart] => 2025-12-19
[dateReturn] => 2026-01-25
[showDate] => yes
[goalId] => 4
[goalName] => Een verre reis
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/247/749_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/463/866_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => camping-life
)
[14] => stdClass Object
(
[reportId] => 5110865
[userId] => 388977
[countryId] => 11
[username] => vrijevogel
[datePublication] => 2026-01-02
[photoRevision] => 0
[title] => Have a holly croccy Christmas!
[message] => 21 december
Nadat we een paar dagen zijn gewend aan het klimaat in the Northern Territory vinden we het tijd om op pad te gaan. We hebben een auto gehuurd en zijn van plan om de echte outback in dit gebied te gaan verkennen. Er liggen een groot aantal mooie nationale parken in de buurt en gezien de uitgestrektheid en de vrijheid die wij daar graag bij nemen leek een huurauto ons de beste mogelijkheid. Nog even niet met kamperen, dat komt later nog wel…
We halen de auto op op het vliegveld, en dat gaat vlotjes. We krijgen zelfs een gloednieuwe bak mee, een Chery Tiggo 4 met net 25km op de teller. Ons een onbekend merk, maar we klagen niet.. nog niet! We rijden even snel terug naar Darwin om onze backpacks op te halen en daarna, met een stopje bij een supermarkt voor wat water en lunch, zetten we koers naar East Point, waar we een korte wandeling willen maken. Helaas blijkt het grootste deel hiervan gesloten wegens onderhoud, dus daar zetten we een streep door en rijden alvast een flink stuk van onze route.
We hebben dit tripje namelijk gebouwd rondom twee nationale parken, Kakadu en Litchfield. Kakadu is de grootste van de twee en daar zullen we het meeste tijd gaan doorbrengen. Maar Litchfield is de plek waar we, zo hebben we gepland, over een paar dagen Kerstmis zullen vieren. Dat wordt vast memorabel, zo in de bush. Voordat we in Kakadu zijn, zullen we vandaag een deel van de route afleggen, en een nacht slapen in Corroboree Park. Onderweg heb ik een leuke plek gevonden om te stoppen, het Fogg Dam Conservation Reserve. Hier gaan we alsnog een stuk wandelen door de wetlands, het gebied dat tijdens dit wet season compleet onder water loopt. Dit zit dan vol met allerlei dieren en planten en is prachtig om doorheen te lopen. Wel vinden we het hier en daar best spannend, omdat overal wordt gewaarschuwd voor ‘salties’, zoutwaterkrokodillen dus. We lopen dus over het water, ijzeren vlonders met soms een hek ernaast, maar soms ook niet. En salties kunnen best hoog springen, weten we al… Toch gaan we er maar vanuit dat ook hier de voorzichtige inborst van de Aussies spreekt; “Als het niet veilig was, sloten ze het wel af.”
Na een uurtje of twee heerlijk wandelen - we zien grote spinnen, waterlelies zover het oog reikt, wat watervogels - gaan we ook nog even aan de andere kant van de dam kijken. Daar hebben we wat meer geluk qua wildlife; een wallaby (kleine kangoeroe) of 6, wilde ganzen en andere vogels. Kers op de taart voor nieuwgeboren Vogelspotter Simone is een forest kingfisher, een Australische ijsvogel.
Het is een leuke, maar warme dag geweest waarin we veel meters hebben afgelegd. Daarom rijden we door naar de Corroboree Park Tavern, waar we een nachtje slapen en lekkere burger eten. Veel beter dan we hadden verwacht voor een outback truckerstop.
22 december
Etappe 2! We gaan Kakadu verkennen. Met nog anderhalf uur rijden voor de boeg gaan we op pad, want hoe eerder we vertrekken, hoe eerder we aan de volgende bezienswaardigheid kunnen beginnen.
Helaas loopt de ochtend niet zoals gepland. Als ik, kort na vertrek, nog even linksaf sla vanaf de hoofdweg om een plekje te zoeken voor Simone om haar drone uit te proberen zien we al gauw wat wallaby’s langs de weg zitten. Verreweg de meeste keren van de tijd springen ze weg richting de bosrand als je aan komt rijden, maar soms ook niet.
En dat is precies wat nu gebeurt; net als ik er niet op bedacht ben springt er een jonge, kleine wallaby recht voor onze auto. Ik rem nog hard, doe een poging hem te ontwijken, maar het mag niet baten en ik raak hem vol.
We keren direct om te kijken hoe het met hem gaat, maar het arme beest is op slag dood. We vragen bij de tavern na wat te doen, checken op hun advies de buidel op jonkies (geen) en slepen hem van de weg af. We voelen ons de rest van ochtend best wel down...
Ook dat is reizen, je maakt heel veel leuke dingen mee, maar de minder leuke dingen als deze zijn er ook. Overigens moeten we luttele kilometers later weer vol in de remmen voor een frilled-neck lizard (zoek op! leuke beestjes, ik noem ze flapnecks) die weigert van de weg te gaan… het zorgt ervoor dat we heel rustig aan blijven doen en goed om ons heen kijken terwijl we door de wildernis rijden. En terecht, want hoe dieper we de jungle in rijden hoe meer dieren (met name wallaby’s, grote vogels en af en toe een dingo) we langs de weg zien zitten of lopen.
Uiteindelijk komen we in het hart van Kakadu aan, waar we ervoor kiezen een mooie wandeling te gaan maken bij Ubirr. Dit is met name voor Aboriginals een bijzondere plek, omdat deze al vele duizenden jaren bewoond is geweest. Dit is terug te zien in honderden grottekeningen die wij hier kunnen bekijken. Sowieso is het hele nationale park doordrenkt met Aboriginal-uitingen, omdat er steeds meer aandacht en respect komt voor de originele bewoners van dit land. Zo zijn er door het hele land, en ook hier in de regio, plekken hernoemd naar de naam die de originele bewoners die plekken gaven, lang voordat westerlingen voet aan land zetten.
De combinatie van feestdagen die eraan komen en wet season resulteren schijnbaar in een ultiem laagseizoen, want we hebben de hele site urenlang voor onszelf. We nemen alle tijd om de rotstekeningen te bekijken en beklimmen de rotsen die ernaast liggen, helemaal naar boven. Het uitzicht van kilometers wetlands en de prachtige rotsformaties zijn adembenemend. We willen eigenlijk niet meer weg…
Uiteindelijk is dat toch wat we doen en remmen nog even af bij Cahills crossing. Dit oversteekpunt over de rivier is door hoog water inmiddels gesloten voor verkeer, maar er zouden veel salties kunnen zitten. Met de nadruk op kunnen, want wij zien ze niet vandaag… hoewel; het enige hotel in de buurt wat open is en waar wij dus verblijven is gevormd als een krokodil…
Morgen zakken we af naar de zuidkant van het park, maar we slapen een nachtje in Jabiru. Als we een hapje gaan eten en kangoeroe op de kaart zien staan, kijken we elkaar aan… deze slaan we vandaag even over.
23 december
Met een heerlijk ontbijt achter de kiezen, gepocheerd ei en wafels, gaan we verder op onze route door Kakadu. Omdat het weer wat onzeker en wisselvallig is kiezen we ervoor om eerst het Bowali Centre in Jabiru te bezoeken. Hier wordt veel uitgelegd over het ontstaan van het natuurgebied en de bijzondere planten en dieren die je hier kunt tegenkomen.
Uiteraard valt de stevigste hoosbui niet terwijl we binnen zijn, maar als we weer onderweg gaan. Met dikke druppels op de voorruit rijden we weg, maar binnen een paar minuten wordt het een flinke tropische bui… we zitten de tijd maar even uit in de auto dan. Gedurende de regenbuien is er ook weinig te zien om ons heen, omdat het dan zo snel dichttrekt en een gordijn van water naar beneden komt.
Rustig rijden we door naar onze volgende stop; Burrunggui. Ook hier zijn decennia-oude rotstekeningen te zien en het lijkt een klein beetje op de rotstekeningen een dag eerder bij Ubirr, ware het niet dat het wat uitdagender is om er te wandelen. De tekeningen liggen verstopt tussen de rotsen en af en toe moeten we flink klauteren. Er zijn verzamelplaatsen en plekken waar de Aboriginal-kinderen les kregen in gebruiken en wetten van hun volk. Het meest bijzondere hier is een tekening van Namarrkon, de zogenaamde Lightning Man, een soort goddelijk wezen. Hierop staat uitgebeeld hoe dit wezen elk jaar met zijn onweersbuien het wet season van start laat gaan. Even verderop wandelen we over de bergkam met uitzicht op de top waar Namarrkon zou wonen. Alsof het zo moet zijn begint het opnieuw wat te druppelen, maar de demoon is ons gunstig gezind en hij houdt zijn bliksem op zak.
De laatste stop is een nieuw prachtig uitzichtpunt over de vallei en de omliggende wetlands. We klimmen naar het hoogste punt van Nawurlandja en hebben weer eens de hele berg voor onszelf. De regenwolken om ons heen zijn dreigend, maar geven het uitzicht iets magisch! We genieten ervan zolang we kunnen, maar zien de bui letterlijk op ons af rollen… te laat beginnen we aan de afdaling, dus we halen een nat pak. Gelukkig blijft het warm en drogen we ook gauw weer op.
We zetten koers naar onze volgende uitvalsbasis, waarbij we nog een enorme buffel tegenkomen onderweg, een machtig beest met enorme hoorns. In Cooinda verblijven we in een tent midden in de jungle. Het is meer glamping dan camping, maar dat maakt het niet minder avontuurlijk en leuk. Na een lekker maaltje en een strijd om wat megakrekels uit onze tent te krijgen vallen we in slaap met niets anders dan junglegeluid om ons heen.
24 december
Deze dag hadden we al een paar dagen in de agenda staan, want we gaan zoutwaterkrokodillen proberen te spotten. De afgelopen dagen hebben we dat al geprobeerd op plekken waarvan we wisten of dachten dat dat (veilig) zou kunnen, maar we waren er nog niet in geslaagd. Maar met de boottocht die we vanochtend gepland hebben zijn we ervan overtuigd dat het moet lukken.
We staan bijtijds op, want onze boot vertrekt al om kwart voor zeven. We zijn netjes op tijd, ondanks dat Simone, de fotogaaf, haar camera vergeet waar we nog even snel voor teruggaan. We schepen in met Chazzo, die ons vanochtend van alles zal laten zien van het leven op deze rivier. Hij vertelt dat het een geweldige tijd is voor het spotten van watervogels, want het wet season brengt ze allemaal naar dit gebied om te jagen en hun jongen groot te brengen. We zien dan ook veel zeearenden, aalscholvers en ijsvogels. Maar ook meer inheemse soorten zoals de Jabiru, een soort ooievaar en Garlarrwidwid. Wij noemen die laatste waterkippies, met hun extreem lange tenen kunnen ze namelijk op waterlelies lopen.
Maar wat we ook al vrij snel zien is een krokodil. Een flink exemplaar van zo’n 3,5 meter ligt op z’n gemakje in het ondiepe water bij de oever. Hij lijkt zich totaal niet te storen aan de aanwezigheid van het bootje in z’n buurt, maar Chazzo vertelt dat dat schijn is. Deze dodelijke jager houdt alles in de gaten. Als je drie keer met je arm overboord hebt gehangen heeft hij gezien dat je dat doet, en heb je kans dat hij de vierde keer toeslaat. Dus toch maar voorzichtig blijven.
Een stukje verderop zwemt de tweede voor onze boot uit. Het is machtig om te zien hoe soepel deze beesten zich door het water bewegen en hoe weinig het ze boeit dat er een bootje bij ze vaart. Ze zullen ongetwijfeld denken; “dit is mijn plek hier, en ik gedoog je zolang het me aanstaat. En anders zul je het wel merken!”
We varen rond door de jungle en genieten van de rust en het prachtige natuur. We spotten nog steeds talloze prachtige vogels, sommige exotisch en sommige heel gewoon. Ook krokodillen blijven we nu en dan tegenkomen, maar in het wet season zijn het er wel minder dan anders zegt Chazzo. Dat komt simpelweg door het feit dat de rivier veel en veel groter wordt door de vele regenval. Dat betekent dat het leefgebied ook vele malen groter wordt, zeker de delen onder water, waar ze zich ongezien kunnen voortbewegen. Chazzo zegt dat hij er nu meestal zo’n 5 per tocht ziet, terwijl dat in andere jaargetijden kan oplopen tot 20.
Tegen het einde van de tocht wordt Chazzo nog enthousiaster, hij wijst naar voren en we zien een enorme saltie naar ons toe zwemmen. Uitleg leert ons dat dit ‘Van Gogh’ is, een bekende krokodil voor de gidsen. Dat komt ten eerste omdat hij een van de oudste en grootse (meer dan 5 meter lang) is van het gebied. Daarnaast ontleent hij zij naam aan een flink litteken bij zijn oor, waarschijnlijk een souvenir van een gevecht met een collega-croc. Van Gogh blijft met ons opzwemmen, op nauwelijks twee meter afstand van waar we zitten. Op een zeker moment zegt Chazzo dat de krokodil niet zo blij meer is, want hij begint letterlijk te snuiven. Wat is dat een machtig geluid om te horen zeg! We laten hem maar rustig voor ons uit zwemmen..
We willen wel de hele dag rondvaren, maar na een paar uurtjes is het toch echt klaar. We meren aan en bedanken Chazzo. We gaan eerst nog maar eens even wat ontbijten, want dat hadden we zo vroeg op de ochtend nog niet echt gedaan. Terwijl we dat doen betrekt de lucht meer en meer en begint het weer te storten. Deze bui is wat hardnekkiger en houdt wel een paar uur aan. We vinden het, na de vroege wekker, stiekem niet zo erg en doen dus rustig aan. Ik ga hier niet ontkennen dat er mogelijk een dutje is gedaan toen het zo hard regende. Klinkt namelijk best lekker op het dak van je tent, die druppels.
Na de bui rijden we naar het Warradjan Aboriginal Cultural Center. Dit is een prachtige plek waar de relatie van het natuurgebied met de aboriginals centraal staat. Er wordt uitgelegd hoe men hier al vele duizenden jaren leeft en het als hun plicht ziet om voor het gebied te zorgen. Zoals het gebied hen ook al die tijd voorziet in hun levensonderhoud.
Het gaat over praktische zaken, zoals jagen, vissen en leven. Maar ook over de mythes die hier zijn ontstaan en nog steeds worden geloofd. Veel plekken in het park zijn heilig en worden dus niet opengesteld voor publiek, of waren dat ooit wel maar inmiddels niet meer.
Na dit bezoek rijden we nog een poosje rond, pogen nog een stukje te wandelen maar lopen ons al snel vast op overstroomde paden. Wel zien we nog wilde paarden, brumbies, langs de kant van de weg. We gaan morgen doorrijden en het park via de zuidkant verlaten op weg naar Litchfield, dus wat we daar nog willen doen laten we voor morgen.
25 december
Vrolijk kerstfeest!! Wie had dat ooit gedacht, kerst in de jungle.. het voelt een beetje als kerst maar ook weer niet echt. Bing Crosby met zijn witte kerstdroom komt uit de speakers, terwijl het zweet van je rug gutst bij 33 graden, het blijft tegenstrijdig.
We hebben een plan voor vandaag. We gaan naar Litchfield rijden en daar ons kerstmaaltje barbecueën. We hadden ons goed voorbereid, want hier in Cooinda hebben we mooie steaks gekocht die we goed koel kunnen houden gedurende de rit. Ook de bijgerechten zijn ingeslagen. We kijken ernaar uit, want ondanks dat het zo anders dan normaal zal zijn, maken we er toch iets bijzonders van.
Dan blijkt maar weer eens dat je plannen kan maken zoveel je wilt, het lot bepaalt soms anders. Onze gloednieuwe auto heeft kuren. Eerst alleen een motorlampje, maar al snel begint de motor zelf ook te sputteren. We proberen het een stukje, maar het lijkt een serieus probleem dus rijden we terug naar Cooinda, want wegrijden van de bewoonde wereld lijkt ons een slecht plan.
We bellen met de pechhulpdienst, die in eerste instantie zeggen binnen het uur bij ons te zullen zijn. Dat valt niet tegen. Kort daarna blijkt dat we toch wat minder mazzel hebben. Er zijn geen pechhulpdiensten in de regio beschikbaar op kerstdag, maar alleen sleepdiensten. We proberen nog om het euvel te verhelpen en even lijkt dat ook te lukken, maar binnen een paar kilometer verliest de auto al het vermogen. We zijn al blij dat we opnieuw terug weten te komen naar Cooinda.
Vanaf dat moment is duidelijk dat we vandaag niet in Litchfield zullen komen. De auto is te onbetrouwbaar om 300 kilometer door de wildernis af te leggen. Als we dan stranden is het namelijk geen bergingsklus maar een reddingsoperatie, zo serieus nemen ze het gevaar van de jungle hier. We boeken een nacht bij, want de bergingsauto die ons terugbrengt naar Darwin komt morgenochtend. Dit zorgt ervoor dat we wel op tijd zullen zijn voor onze vlucht naar Sydney, maar onze totale plannen voor deze twee dagen kunnen overboord.. we balen als een stekker.
Met een extra nacht in Cooinda besluiten we om in de middag nog een keer de rivier op te gaan met de boot om wildlife te spotten. Je moet er ten slotte maar wat van maken en dat doen we dan dus maar. We hebben nogmaals een heerlijke middag op het water en de pech is even vergeten bij het zien van alle mooie natuur en machtige krokodillen.
Hoewel er in Cooinda minder goede zelfkook-faciliteiten zijn dan waar we in Litchfield zouden slapen wagen we het er toch op en koken ons eigen kerstdiner. Hoewel het prima lukt en erg lekker is, voelt het nog meer anders dan het al zou zijn geweest. We bellen wel even met alle familie in Europa en Dubai, dat maakt ook weer wat goed!
26 december
Onze ‘towtruck-driver’ heet Kenny en is een jonge kerel, die goedgehumeurd op ‘Boxing Day’ naar Cooinda komt gereden om ons en de auto op te halen. Ik kan er hele verhalen over gaan typen, maar meer dan een rit van 3,5 uur in de oncomfortabele cabine van een bergingsauto is hier niet over te vertellen. Het voelt een beetje alsof onze tijd in the Northern Territory hiermee als een nachtkaarsje uitgaat en eigenlijk is dat ook wel zo.
Terug bij het autoverhuurbedrijf krijgen we duizendmaal excuses van de manager. We blijken één van de vier auto’s te hebben die rond kerst kapot gegaan zijn met dezelfde problemen. Landelijk waren het er zelfs nog meer, allemaal gloednieuw en van hetzelfde type. De manager is druk bezig om alle auto’s terug te halen en aan de kant te zetten…
We hebben nog wat tijd om te overbruggen voor onze vlucht, dus maken nog een strandwandeling en eten een hapje in de haven van Darwin. Het is tijd voor het volgende hoofdstuk en onze nachtvlucht naar Sydney.
27 december
Met kleine oogjes vouwen we ons in de vroege ochtend uit de vliegtuigstoelen. Simone voelde zich al een dag of twee niet fijn, en deze rare nacht heeft daar niet bij geholpen. Hoge hartslag, oververmoeid, misselijk; het zit niet lekker. We besluiten om een dokter op te zoeken. Gelukkig hebben we bagage en onze huurauto voor deze dagen snel gefixt en zetten we koers naar een medical centre in de buurt.
Ze keren Simone voor de zekerheid in een paar uurtjes binnenstebuiten. Röntgenfoto, hartmeting, bloedonderzoeken en virustesten wijzen gelukkig niks geks uit. De dokter raadt haar aan goed uit te rusten en opnieuw aan de bel te trekken als het niet beter gaat. Gelukkig gaat het gedurende de tijd van de onderzoeken ook alweer wat beter.
Hiermee besluiten we dat we na deze figuurlijke hobbels alleen nog fysieke hobbels willen zien in de vorm van onze volgende bestemming; The Blue Mountains. We rijden naar Leura, een pittoresk bergdorp midden in het natuurgebied, waar adembenemende uitzichten en prachtige wandelingen onze komende dagen moeten gaan vullen.
Aangekomen bij onze cabin in de bossen zijn we gelijk helemaal zen. Na de hete en benauwde, vochtige dagen in de jungle en Darwin is het bergklimaat een verademing. We hebben een prachtig plekje aan een creek waar we ook zelf redelijk normaal kunnen koken. Op één pit dan wel, maar dat is een goede training voor wat we later nog gaan doen!
Nadat we zijn geïnstalleerd gaan we naar het bekendste uitkijkpunt van deze streek; Echo Point. Het is er druk, want er is wel redelijk wat toerisme in deze streek. Zeker in deze dagen tussen kerst en oud en nieuw, want ook voor inwoners van Sydney is dit een perfecte weekendbestemming op anderhalf uur rijden.
Dat het er druk is, is ook wel terecht. Het uitzicht over het dal is werkelijk fenomenaal, aangekleed met prachtige rotsformaties. Daarvan zijn de ‘Three Sisters’ de bekendste, drie naast elkaar gelegen puntrotsen, die volgens de legende drie in steen veranderde zussen zouden zijn. Wat ze nou hadden gedaan om zo’n wreed lot te verdienen is me alleen niet duidelijk geworden…
We lopen er een uurtje of wat rond en pikken de prachtige zonsondergang mee, voordat we naar onze cabin teruggaan. Morgen is het tijd voor meer Blue Mountains!
[vip] =>
[userRegistrationDate] => 2013-05-25 19:18:46
[totalVisitorCount] => 52799
[pictureCount] => 3
[visitorCount] => 178
[author] => Harald
[cityName] => Jabiru
[travelId] => 530889
[travelTitle] => 4 maanden in Australië
[travelTitleSlugified] => 4-maanden-in-australi
[dateDepart] => 2025-12-14
[dateReturn] => 2026-04-18
[showDate] => yes
[goalId] => 1
[goalName] => Backpacken
[countryName] => Australië
[countryIsoCode] => au
[imageLink640x480] => https://cdn.easyapps.nl/pictures/000/000/000/123/247/680_640x480.jpg?r=0
[imageLink50x50] => https://cdn.easyapps.nl/users/000/000/000/000/388/977_50x50.jpg?r=0
[titleSlugified] => have-a-holly-croccy-christmas
)
)
)
[_currentPageNumber:protected] => 1
[_filter:protected] =>
[_itemCountPerPage:protected] => 15
[_pageCount:protected] => 4
[_pageRange:protected] => 10
[_pages:protected] => stdClass Object
(
[pageCount] => 4
[itemCountPerPage] => 15
[first] => 1
[current] => 1
[last] => 4
[next] => 2
[pagesInRange] => Array
(
[1] => 1
[2] => 2
[3] => 3
[4] => 4
)
[firstPageInRange] => 1
[lastPageInRange] => 4
[currentItemCount] => 15
[totalItemCount] => 60
[firstItemNumber] => 1
[lastItemNumber] => 15
)
[_view:protected] =>
)
[breadcrumb] =>
>
Reisverslagen
[styleSheet] => https://cdn.easyapps.nl/578/css/style.css
)
Port Campbell - Australië 
